«Η αίρεση της Ευχαριστιακής θεολογίας»

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ: «Η αίρεση της Ευχαριστιακής θεολογίας»

«Η αίρεση της Ευχαριστιακής θεολογίας»

(…και εξ υμών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα – Απ. Παύλος – Πραξ. 20, 30)

Γνωρίζουμε, ότι τα Μυστήρια του Βαπτίσματος, Χρίσματος και Θείας Ευχαριστίας είναι θεμελιώδη στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας.

Η συγγραφική πρακτική των οικουμενιστών αλλοίωσε (ως γνωστό) το θεολογικό νόημα του Βαπτίσματος (Βαπτισματική Θεολογία – επίσκοπος Ι. Ζηζιούλας +).

Ο ίδιος κατασκεύασε, επίσης, την αίρεση της «Ευχαριστιακής θεολογίας». Η θεωρία του προσανατολίζει το ποίμνιο στο «παπικό πρωτείο» αποτελούμενο, όμως, από ορθόδοξα υλικά, προς παραπλάνηση των Ορθοδόξων.

Ο Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας και οι συνοδοιπόροι του έχουν απελευθερώσει τεράστιο όγκο φαντασίας, λέγοντες:

«ότι η Θεία Λειτουργία τελείται στο όνομα του επισκόπου».

Αποτελούν, δυστυχώς, μοτίβο «υπέρθεης» αξίωσης, «υπερεκτίμησης» και «υπερεξύψωσης» του επισκοπικού αξιώματος – εξουσίας. Αυτή η οπτική τους γωνία δεν συμφωνεί με την εξαρχής δεδομένη αποστολή – κατεύθυνση της εξουσίας, ως θεσμού.

Ο Απ. Παύλος με σαφήνεια και ιδιαίτερη έμφαση υπογραμμίζει πως ο Θεός (η απόλυτη Θεία εξουσία) έδωσε διακονικό ρόλο στις επί μέρους, εγκόσμιας τάξης εξουσίες. Από την Επιστολή του διδασκώμεθα:

Ποινική καταδίκη της Θείας Λειτουργίας

                                  

Ποινική καταδίκη της Θείας Λειτουργίας

Χαράλαμπος Άνδραλης

     Στις 10 Οκτωβρίου 2022, ο πανορθοδόξως γνωστός και δημοφιλής λόγιος ιερέας από την Πάτρα, π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό με ποινή φυλάκισης 8 μηνών με αναστολή, επειδή παρέβη την προδήλως αντισυνταγματική απαγόρευση τέλεσης της Θείας Λειτουργίας κατά την εορτή του Ευαγγελισμού του 2020 και λειτούργησε, τηρώντας κατά τα λοιπά τα ισχύοντα μέτρα της τότε επιτρεπόμενης «ατομικής προσευχής».

Είναι ευκαιρία να θυμηθούμε ποιος επέβαλε την απαγόρευση της Θείας Λειτουργίας, ακόμα και χωρίς την παρουσία πλήθους (Κυριάκος Μητσοτάκης) και ποιοι συμμετείχαν στην εμμονή του (υπουργικό συμβούλιο και κυβερνητικοί βουλευτές), δίνοντας την ευκαιρία α) σε συμπλεγματικούς με την Εκκλησία πολίτες να καταδίδουν συνανθρώπους τους επειδή κοινώνησαν, β) σε δημοσιογράφους να τραμπουκίζουν με μανία και να «τηλεδικάζουν» χριστιανούς, γ) σε εισαγγελείς να διώκουν ευσυνείδητους κληρικούς επειδή έκαναν το καθήκον τους, κάποιες φορές κατόπιν επίσημης κυβερνητικής εντολής (βλέπε Κουκάκι, Κέρκυρα, με τις αδιανόητες δηλώσεις του αλήστου μνήμης Νίκου Χαρδαλιά), δ) σε δικαστές να καταδικάσουν χριστιανούς επειδή άσκησαν τα λατρευτικά τους καθήκοντα (βλ. Πάτρα, Κέρκυρα).

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου Η Θέση της Γυναίκας στην Θεία Λατρεία

             

«Ὡς ἐν πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις τῶν ἁγίων, αἱ γυναῖκες ὑμῶν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις σιγάτωσαν· οὐ γάρ ἐπιτρέπεται αὐταῖς λαλεῖν […] αἰσχρόν γάρ ἐστι γυναιξίν ἐν ἐκκλησίαις λαλεῖν» (Α΄ Κορ. 14, 34–36).

 Ἄς τό ἀκούουν αὐτό οἱ Ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐπιτρέπουν στούς ἱεροψάλτες νά ἀναβιβάζουν γυναῖκες στό ἀναλόγιο καί νά συμψάλλουν μετ᾽ αὐτῶν.    

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν
Δρος Θεολογίας

 

Η Θέση της Γυναίκας στην Θεία Λατρεία

   Ὅπως γνωρίζουμε ὅλοι, ὁ Χριστιανισμός ἀνύψωσε τήν γυναῖκα καί ἐξίσωσε τά δύο φύλα. Ὀντολογικά, θεολογικά καί ὑπαρξιακά γκρεμίσθηκε ὁ μεσότοιχος πού χώριζε τά δύο φύλα: «οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ» (Γαλ. 3, 28), διατρανώνει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος. Καί τοῦτο γιά τόν λόγο ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν σώζεται ὡς φύλο, ἀλλά ὡς πρόσωπο.

    Μέσα στήν ἀνθρώπινη κοινωνία ὁ ἄνδρας κινεῖται ὡς κεφαλή, ὅπως χαρακτηρίζεται καί στήν Ἁγία Γραφή (Α΄ Κορ. 11, 3), ἐνῶ ἡ γυναῖκα λειτουργεῖ ὡς καρδία. Ὁ Ὅσιος Μάξιμος τό προσδιορίζει μέ σαφήνεια: «Ἀνήρ ἐστιν ὁ τῆς φυσικῆς ἐν πνεύματι θεωρίας ἐπιμελούμενος νοῦς […] γυνή δέ τοῦ τοιούτου νοός ἐστιν ἡ σύνοικος αἴσθησις» (Πρός Θαλάσσιον, 25, PG 90, 332A). Ὁ ἐγκέφαλος διαθέτει τήν λογική, τήν κρίση, τήν σκέψη. Ἡ καρδία διαθέτει τό συναίσθημα, τήν ἀγάπη, τό μυστήριο. Ἄν ποτέ ἤθελε ὁ ἐγκέφαλος –στόν ἀνθρώπινο ὀργανισμό– νά γίνη κι αὐτός καρδία ἤ ἡ καρδία νά γίνη καί αὐτή ἐγκέφαλος, τό ἀποτέλεσμα θά ἦταν νά μεταβληθῆ ὁ ὀργανισμός αὐτός σέ ἕνα τέρας. 

Για τη δοξολογία στην αρχή της λειτουργίας, Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Ο ιερεύς αρχίζει τη λειτουργία με δοξολογία: «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».

Η συνομιλία με τον Θεό είναι ευχαριστία, δοξολογία, εξομολόγηση, αίτηση.

Πρώτη απ’ όλα αυτά είναι η δοξολογία, μάλιστα δε διότι αυτό που χαρακτηρίζει τους ευγνώμονες δούλους όταν πλησιάζουν τον κύριό τους είναι ότι δεν παρουσιάζουν από την αρχή τις δικές τους υποθέσεις, αλλά εκείνα που είναι μόνο του κυρίου. Αυτό ακριβώς είναι η δοξολογία.

Διότι εκείνος που ζητά, το κάνει αυτό διότι θέλει να βελτιώσει την κατάστασή του. Εκείνος που εξομολογείται, κατηγορεί τον εαυτό του διότι θέλει να απαλλαγεί ο ίδιος από κακά. Εκείνος που ευχαριστεί, είναι φανερό, ότι χαίρεται για τα αγαθά του και γι’ αυτό ευχαριστεί εκείνον που του τα έδωσε. Εκείνος όμως που δοξολογεί, αφού αφήσει κατά μέρος τον εαυτό του και όλα τα δικά του, δοξολογεί τον Κύριο για τον ίδιο τον Κύριο και για τη δύναμή Του και τη δόξα Του.