«ό ποιμήν ό καλός τήν ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ τών προβάτων· ό μισθωτός καί ούκ ών ποιμήν, ού ούκ εισί τά πρόβατα ίδια, θεωρεί τόν λύκον ερχόμενον καί αφίησι τά πρόβατα καί φεύγει καί ό λύκος αρπάζει αυτά καί σκορπίζει τά πρόβατα φεύγει, ότι μισθωτός εστι καί ού μέλει αυτώ περί τών προβάτων». (Ιω. 10,11-13). Τούς σημερινούς αρχιερείς δέν τούς μέλει ουδόλως περί των προβάτων, εκτός ολίγων εξαιρέσεων. Οι πλείστοι μίαν και μόνην φροντίδα έχoυσιν, πώς να λάβουν μισθόν καλόν, να κτίζουν μέγαρα επί της γης, να τρώγουν καλά και να αναπαύωνται ως ο άφρων του ευαγγελίου.
Φευ! οι διάδοχοι των Αποστόλων, οι αντιπρόσωποι του Χριστού που
κατήντησαν! Εκείνος ουκ είχε πού την κεφαλήν νά κλίνη και έτρεχε άνω και κάτω πεινασμένος, διψασμένος, φλεγόμενος υπό του ηλίου, ζητών τα πλανώμενα πρόβατα! και οι μαθηταί του, οι σημερινοί άρχιερείς, τρέχουν οι πλείστοι εις τάς αναπαύσεις και εις τα καλά φαγητά και ποτά.
