Εμίρ Κουστουρίτσα από τα Χανιά: Δεν μπορείς να βάζεις ένα 10χρονο να αποφασίσει αν είναι αγοράκι, κοριτσάκι, ή… ζωάκι! Η woke ατζέντα δημιουργήθηκε απ’ την CIA για να ελέγξει τον πληθυσμό της γης

Έσπασε τα στερεότυπα ο Εμίρ Κουστουρίτσα μιλώντας από τα Χανιά, για κινηματογράφο, πολιτική, τεχνητή νοημοσύνη, τέχνη και πολιτισμό! Ο κορυφαίος Ευρωπαίος κινηματογραφιστής τιμά με την παρουσία του το 13ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων ενώ ειδική εκδήλωση προς τιμήν του θα γίνει την Τρίτη 21 Οκτωβρίου στις 10 το βράδυ.

Η woke ατζέντα στοχεύει στον έλεγχο του πληθυσμού της γης

«Η woke ατζέντα δημιουργήθηκε από την CIA – είναι μέρος ενός παγκόσμιου σχεδίου να ισοπεδώσει τους τοπικούς πολιτισμούς και να επιβάλει μια ομοιογένεια, κάτι που κάνει η αριστερά τα τελευταία 200 χρόνια. Είναι μια κατασκευασμένη ατζέντα και όχι μια γνήσια αντζέντα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όπερα «Sancta»: Η βλασφημία στεφανώνεται με «sold out» εισιτήρια – Η «woke» Ευρώπη βουλιάζει στα περιττώματά της

Σε μια σκηνή της παράστασης, ένα κομμάτι από τη σάρκα ενός «καλλιτέχνη» «κόβεται» και «ψήνεται στη σχάρα medium rare», σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung, για να συμβολίσει την Θεία Ευχαριστία και το σώμα του Χριστού.

Ανάρπαστα τα εισιτήρια στη Γερμανία για μια βλάσφημη όπερα που δείχνει ότι πιο κτηνώδες μπορεί να υπάρξει - Αυτόν τον «πολιτισμό» θαυμάζουν κάποιοι στη χώρα μας;

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης Sportime

«Θαυμάστε» έναν πολιτισμό από εκείνους που αποθέωνε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όταν έλεγαν ότι πρέπει να ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τους γκέι ψευτογάμους. Τότε που ο Άκης Σκέρτσος έλεγε ότι «ανήκωμεν εις την Δύση» και άρα πρέπει να υιοθετήσουμε τα δυτικά πρότυπα ανωμαλίας.

Μια όπερα ακραίας διαστροφής και βλασφημίας, έχει γίνει ανάρπαστο θέαμα στη Στουτγάρδη της Γερμανίας. Ο λόγος για την εμετική παράσταση «Sancta», που προκαλεί το κοινό ακόμα και για τα δεδομένα της ανεκτικότητας στων Γερμανών στις ακρότητες, αφού δεκάδες θεατές έχουν εκδηλώσει συμπτώματα ναυτίας κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Αυτή η – πραγματικά – αηδιαστική όπερα, βασίζει την ύπαρξή της αποκλειστικά στην βλασφημία του Χριστού με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Και μόνο το να αναφερθεί ακροθιγώς το τι γίνεται επί σκηνής, προκαλεί αποτροπιασμό. Γι’ αυτό ζητώ συγγνώμη προκαταβολικώς, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να ενημερώνεται ο κόσμος σε τι βάραθρο κόλασης βυθίζεται ο δυτικός πολιτισμός.

Woke culture: Οι θρησκευτικές της ρίζες και οι φιλοσοφικές παρανοήσεις της.

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ. Θ

Εάν ζούσε στην εποχή μας ο κοινωνιολόγος Μαξ Βέμπερ ίσως να μην του κέντριζε τόσο πολύ το ενδιαφέρον για το πώς μέσα από τις θρησκευτικές προϋποθέσεις του Προτεσταντισμού αναδύθηκε το καπιταλιστικό σύστημα, ώστε να γράψει το περίφημο έργο «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού»1. Είναι βέβαιο όμως ότι θα εντυπωσιαζόταν από το πώς οι πουριτανικές τάσεις μιας ιδιάζουσας καλβινιστικής ηθικής η οποία κατατείνει να ορίζει την ομοιομορφία στην σκέψη και την συμπεριφορά, να καταρτίζει λίστα απαγορεύσεων, να λογοκρίνει, να απαιτεί συμμόρφωση, να διεκδικεί την αυθεντία, να παρουσιάζεται ως ο χωροφύλακας της παγκόσμιας ηθικής συνείδησης και να αναγορεύει τη διαφορετική άποψη ως «βέβηλο», έχουν οδηγήσει στην εμφάνιση ενός ιδιότυπου κοινωνικού φαινομένου, με το όνομα «Woke culture», που φθάνει στα όρια του θρησκευτικού, ώστε ο φιλόσοφος Jean-François Braunstein στο δοκίμιό του «La Religion Woke»2, να συγκρίνει το κίνημα αυτό με την αναβίωση του προτεσταντικού ευσεβισμού πριν από 200 χρόνια3.

Άλλωστε, το όραμα των Καλβινιστών του 16ου αιώνα για την πόλη της Γενεύης4 συμπίπτει με αυτό της Woke ιδεολογίας, το χτίσιμο δηλαδή μιας κοινωνίας επάνω σε μια ομοιόμορφη ηθική, σκέψη και συμπεριφορά, με ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά. Και για να το επιτύχουν αυτό οι θρησκευτικοί άρχοντες της Γενεύης είχαν ως κύριο καθήκον την επίβλεψη των δημοσίων και ιδιωτικών ηθών, αλλά και την επίμονη και αδιάκριτη παρακολούθηση της ιδιωτικής ζωής κάθε ατόμου5. Επισκέπτονταν χωρίς προειδοποίηση όλα τα σπίτια για να ερευνήσουν τις συνήθειες των μελών της κάθε οικογένειας και οι ελαφρότερες μορφές παρέκκλισης από τους κανόνες της πόλης τιμωρούνταν6.

Η ισοπέδωση του ανθρώπινου νου

Μια αναδυόμενη Οργουελική κοινωνία

Η ισοπέδωση τού ανθρώπινου νου

Μια αναδυόμενη Οργουελική κοινωνία

Της Φλώρας Τζημάκα, Σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού ELLE

   Το πολιτικό καθήκον κάθε επαναστατικού κινήματος πραγματικής χειραφέτησης ήταν πάντα, σύμφωνα με τα λόγια του Albert Camus, να "εμποδίσει την αποσύνθεση του κόσμου". Αναρωτιέται κανείς πώς θα χαρακτήριζε αν ζούσε σήμερα ο Camus ένα κίνημα, μια ιδεολογία που συνειδητά επαγγέλλεται την αποσύνθεση του κόσμου.

   Αυτό ακριβώς προωθεί το κίνημα της αφύπνισης ή αλλιώς woke: το τέλος του δυτικού πολιτισμού. Ο Pascal  Bruckner, συγγραφέας του βιβλίου Ένας Σχεδόν Τέλειος Ένοχος, λέει ότι μετά την Πτώση του Τείχους, μια νέα ιδεολογία προσπαθεί να "αντικαταστήσει αυτή των υποσχέσεων του υπαρκτού σοσιαλισμού, βασισμένη στη φυλή, το γένος, την ταυτότητα. Για τρεις θεωρίες, τη νεοφεμινιστική, την αντιρατσιστική και την αποαποικιακή, ο ένοχος είναι ο λευκός αρσενικός ετεροφυλόφιλος. Ούτε οι λευκές γυναίκες εξαιρούνται. Η υπεροχή του "ιθαγενούς" αφήνει και εκείνες στο έλεος της εκδικητικής μανίας".

Στο βιβλίο Woke, Η Καθολική Αποδόμηση: Έθνος – Φύλο – Φυλή, μια συλλογή κειμένων για το κίνημα αυτό, διαβάζω: "Το κίνημα των woke, δηλαδή των "αφυπνισμένων", εκφράζει έναν μεσσιανισμό και μια φανατική προσήλωση στην ορθοπολιτική ορθοδοξία που παραπέμπει στις πιο σκοτεινές στιγμές ολοκληρωτικών καθεστώτων, χωρίς καμία διάκριση μεταξύ θετικών και αρνητικών στοιχείων του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αποσιωπά το γεγονός ότι, παράλληλα με την αποικιοκρατία ή τον ρατσισμό, το ευρωπαϊκό πνεύμα επέτρεψε ταυτόχρονα και την αντιαποικιακή σκέψη, την κοινωνική, τη φεμινιστική, την οικολογική κριτική [...] Εξελίσσεται ένα κυνήγι μαγισσών που στοχοποιεί τη "λευκότητα" και τη δυαδικότητα των φύλων, εξισώνοντάς τα με το απόλυτο κακό. Παράλληλα, υποστηρίζεται πως το φύλο, ως βιολογική κατηγορία, δεν υπάρχει, αλλά αποτελεί κοινωνική κατασκευή. Επομένως, οι λευκοί άνδρες, άσχετα με πεποιθήσεις και κοινωνική θέση, είναι "αντικειμενικά" φορείς ενός διττού ρατσισμού: ενάντια στους έγχρωμους και στο γυναικείο φύλο.

Επικαιρικοί στοχασμοί ενός «οπισθοδρομικού»

Ομοφυλοφιλία και η ατζέντα του woke αναιρετισμού: Επικαιρικοί στοχασμοί ενός «οπισθοδρομικού»

Γεώργιος Δ. Παναγόπουλος

Καθηγητής ΑΕΑ Αθηνών

Prof. AHOS (CA, USA)

---

«Ὀλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι

 ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων»

Ψαλμ.

«Είναι πολλά τά λεφτά Άρη…»

 

Περί αναιρετικής κουλτούρας: Προοιμιακόν

Το Νομοσχέδιο αναγνώρισης του γάμου ομοφυλοφίλων ζευγών (από εδώ και στο εξής: Ο. Ζ.) καθώς και δυνατότητας υιοθεσίας από μέρους τους τέκνων αλλά και τεκνοποίησης μέσω «παρένθετης μητέρας» είναι μια απροκάλυπτη προσπάθεια να επιβληθεί στανικά στην Ελληνική κοινωνία ένα τμήμα της πιο ακραίας woke ατζέντας, που από ετών λυσσομανά στις ΗΠΑ και σε τμήματα της Δυτικής Ευρώπης (αν και όχι χωρίς αντίσταση, είναι αλήθεια).

Ενημερωτικά σημειώνω ότι Woke and Cancel Culture (ή σε ελεύθερη απόδοση από τον υποφαινόμενο στη νέα Ελληνική: «Κουλτούρα αφύπνισης και αναίρεσης») είναι η πιο πρόσφατη έκφανση ενός αχαλίνωτου «δικαιωματισμού» δυνάμει του οποίου επιδιώκονται, μεταξύ άλλων, δύο κυρίως πράγματα: α) Πρώτον, η πλήρης αξιολογική εξομοίωση οποιασδήποτε υποκουλτούρας μικρο-ομάδων με τις αιώνιες και παλαίφατες Παραδόσεις των λαών της υφηλίου και β) η αναγνώριση και επιβολή ως απαραβίαστου «δικαιώματος» οποιασδήποτε αξίωσης ή επιθυμίας, όσο αλλόκοτη, παρδαλή ή ξεδιάντροπη και αν είναι αυτή.

Στην περίπτωση που μας απασχολεί το ρόλο «σταυροφόρου» του αλλόκοτου «δικαιωματισμού» αναλαμβάνει η κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+ (ζητώ συγγνώμη για τη χρήση αυτού του κακόηχου αρτικόλεξου, αλλά κάθε εποχή έχει και τις λέξεις που της αξίζουν…).

Προσοχή, η εν λόγω κοινότητα δεν είναι ο μόνος φορέας του εκθηριωμένου  «αναιρετισμού» αλλά μόνον μια ισχυρή συνιστώσα ενός σύνθετου πλέγματος· συνιστώσα, ομοίως ισχυρή, συγκροτούν ομάδες Πανεπιστημιακών (όχι όλοι) στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, που προωθούν την συνολική κατάργηση-αναίρεση της κλασικής Παιδείας (Όμηρος, Πλάτων, Βιργίλιος, Σαίξπηρ, Μπετόβεν κλπ.) από τα Πανεπιστήμια ως προϊόντα δουλοκτητικών ή εκμεταλλευτικών κοινωνιών… Πρόκειται για ενορχηστρωμένο κίνημα «αναίρεσης» του πολιτισμού μας, μηδενιστικής ακύρωσης της κατατεθειμένης πείρας ζωής της ανθρωπότητας, και επομένως για έναν επικίνδυνο εχθρό των ιστορικών λαών, που ήδη αντιμετωπίζεται ως τέτοιος από φιλοσόφους και διανοουμένους του μεγέθους των Αλαίν Φινκελκρώ, Πασκάλ Μπρυκνέρ, Πέτερ Σλότερντικ κ.ά.