Όταν η ποίηση σε αντίθεση με σήμερα μοσχομυρίζει ήθος!
Παλαμᾶς Κωστῆς
Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι
στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπή.
Ξέρω μιὰ πράσινη ραχοῦλα…
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.
Ξέρω στὴ χώρα τὴ μεγάλη
τὸν πλούσιο δρόμο τὸν πλατύ,
μὲ τὰ παλάτια καὶ τοὺς κήπους…
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.
Ξέρω τὸ πρόσχαρο ἀκρογιάλι,
ὅλο τὸ κῦμα τὸ φιλεῖ,
κρινόσπαρτη εἶναι ἡ ἀμμουδιά του…
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.
"Μόλις μπήκαμε στην εκκλησία ακούσαμε ένα σύθρηνο γυναικών σε λίγο αρχίζει ο Δαμασκηνός την νεκρώσιμη ακολουθία. ξαφνικά και χωρίς καμία προαναγγελία προβάλλει ο Σιλεκιανός ο οποίος ακουμπάει το χέρι του στο φέρετρο και αρχίζει ν απαγγέλει εκείνο το συγκλονιστικό του ποίημα "Ηχήστε οι σάλπιγγες..... σ αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα".
Ηταν τέτοιος ο ήχος ώστε αναταραχτήκαμε όλοι. Μέσα στο εκκλησίασμα δημιουργήθηκε τέτοια ταραχή ώστε εκείνο το σύθρηνο των γυναικών ήταν σαν ένα χωρικό αρχαίας τραγωδίας, ένας κύκλος θρήνου και λόγου.
Τελειώνει η κηδεία και φωνάζει ο Σικελιανός
"Ελάτε οι νέοι. Εσάς σκεπτόταν ο Παλαμάς όταν έγραφε" .
Χριστέ μου, κράτα με μακριὰ ἀπ’ τὶς κακίες τοῦ κόσμου,
Στὴν φάτνη βρέφος, ὅσο ζῶ νὰ σὲ λατρεύω δός μου.
Κι ὅσο θὰ ‘ρθει ἀπὸ Σὲ σταλτὸς ὁ χάρος νὰ μὲ πάρει,
κάμε σύ, βρέφος, νὰ σταθῶ μπροστὰ στὴ θεία Σου χάρη.
Καὶ κάμε λόγια τὰ ἔργα μου σὰν τῶν ἀγρῶν τὰ κρίνα,
προφητικά, φεγγοβόλα κάμε τα σὰν ἐκεῖνα,
τῆς νύκτας τῶν ἁπλῶν βοσκῶν. Γεννιόσουν καὶ γρηκούσαν.
Τοὺς οὐρανοὺς ὀλάνοικτους, ποὺ σὲ δοξολογοῦσαν.
Στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου, χαρίσματα θεϊκά,
ὁλανοιγμένα νοιώθω δυὸ μάτια μυστικά.
Δὲν τὰ φωτίζει ὁ ἥλιος πού λάμπεὶ γιὰ τὴ γῆ
Καὶ πέρνουν φῶς ἀπ’ ἄλλη πιὸ καθαρὴ πηγή.
Στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου, πού πάθη ταπεινὰ
Δὲν ἔχουν τόπό, νοιώθω δυὸ μάτια φωτεινά.
