"Μόλις μπήκαμε στην εκκλησία ακούσαμε ένα σύθρηνο γυναικών σε λίγο αρχίζει ο Δαμασκηνός την νεκρώσιμη ακολουθία. ξαφνικά και χωρίς καμία προαναγγελία προβάλλει ο Σιλεκιανός ο οποίος ακουμπάει το χέρι του στο φέρετρο και αρχίζει ν απαγγέλει εκείνο το συγκλονιστικό του ποίημα "Ηχήστε οι σάλπιγγες..... σ αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα".
Ηταν τέτοιος ο ήχος ώστε αναταραχτήκαμε όλοι. Μέσα στο εκκλησίασμα δημιουργήθηκε τέτοια ταραχή ώστε εκείνο το σύθρηνο των γυναικών ήταν σαν ένα χωρικό αρχαίας τραγωδίας, ένας κύκλος θρήνου και λόγου.
Τελειώνει η κηδεία και φωνάζει ο Σικελιανός
"Ελάτε οι νέοι. Εσάς σκεπτόταν ο Παλαμάς όταν έγραφε" .
Τινάζομαι από το στασίδι που καθόμουν αναποδογυρίζω καρέκλες, παραμερίζω τους νεκροπομπούς, φτάνω στο φέρετρο και το παίρνω στον αριστερό μου ώμο. Από την άλλη μεριά ο Σικελιανός με το φέρετρο στο δεξί του ώμο.
Βαδίζαμε προς τον τάφο με το φέρετρο στους ώμους μ έναν βηματισμό λες κι εκείνη τη στιγμή ετοιμαζόμαστε για Πυρίχειο και χωρίς να ξέρουμε τι θα κάνουν οι Γερμανοί, οι οποίοι ήταν κρυμμένοι και ήταν και παντού. Σε μια στιγμή βλέπω μια γυναίκα να πέφτει στα γόνατα και να κάνει τον σταυρό της ύστερα κι άλλη κι άλλη, κι άλλη. Τα δάκρυα έτρεχαν τόσο πυκνά από τα μάτια μου που φοβήθηκα πως θα παραπατήσω και θα πέσω συμπαρασύροντας και τον νεκρό ποιητή.
Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ένας Γερμανός αξιωματικός με στολή χρώματος χακί, όχι πράσινο κ συνοδευόμενος από δυο Γερμανούς της χωροφυλακής. Ακουμπάει ένα στεφάνι που κρατούσε στο φέρετρο και φωνάζει Χάϊ Χίτλερ Κι ήταν η βρισιά που βρώμισε τον χώρο, το στεφάνι είχε την υπογραφή Αντολφ Χίτλερ με χρυσά γράμματα πάνω στην κόκκινη κορδέλα. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή ο Α.Σικελιανός παίρνει το στεφάνι και του δίνει μια και το σβουρίζει και το πετάει έξω από τη μάντρα του Νεκροταφείου.
Κι αρχίζει ο λαός σαν ένα χωρικό αρχαίας τραγωδίας τον εθνικό ύμνο. Ηταν ολόκληρη η παράδοση του πνευματικού μας πολιτισμού. γιατί παράδοση δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτός ο βιωμένος πολιτισμός.
Κλαίγαμε και δεν κλαίγαμε για τον χαμό του Παλαμά, κλαίγαμε για τον ερχομό της Λευτεριάς την οποίαν είχαν εκείνες οι ώρες!!!!!!!!"
Σαν σήμερα 28/2/1943 πραγματοποιείται η κηδεία του Κωστή Παλαμά.
Μια κυριολεκτικά συγκλονιστική περιγραφή των στιγμών της κηδείας από τον φοιτητή Γ. Ντούμα που ήταν ένας από εκείνους που σήκωσε στους ώμους του το φέρετρο του ποιητή και του Δ.Σιατόπουλου που επίσης παρευρίσκονταν στην κηδεία από το αρχείο της ΕΡΤ.
