Η ΥΨΙΣΤΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

 

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

   Ας θηρεύσωμεν λοιπόν αυτούς δια της ζωής μας και με τας ψυχάς αυτών ας οικοδομώμεν την Εκκλησίαν και αυτόν τον πλούτον ας συγκεντρώσωμεν. Τίποτε δεν είναι ισάξιον της ψυχής, ούτε ο κόσμος όλος. Ώσ­τε και αν δώσης άπειρα χρήματα εις τους πτωχούς, δεν κάμνεις τίποτε ισάξιον αυτού που κάμνει κάποιος, που συντελεί εις την επιστροφήν μιας ψυχής. «Εκείνος που από ανάξιον κάμνει κάποιον πολύτιμον θα είναι ως το στόμα μου», λέγει. 

---

---

---

---

Είναι μεν μεγάλη αρετή η ελεημοσύνη προς τους πτωχούς, αλλά δεν είναι καθόλου το ίδιον με το να απαλλάσση κάποιος τους ανθρώπους από την πλάνην, διότι όποιος κάμνει τούτο μοιάζει τον Παύλον και τον Πέτρον.

---

---

---

---

   Είναι δηλαδή δυνατόν να εδέχθημεν το κήρυγμα εκείνων, ό­χι δια να κινδυνεύωμεν όπως εκείνοι και να υποφέρωμεν πείναν και ασθενείας και άλλα —διότι ζώμεν εις ειρηνικήν περίοδον—αλλά δια να δείξωμεν την μεγάλην προθυμίαν μας και μάλιστα είναι δυνατόν να μένωμεν εις την οικίαν των και συγχρόνως να αλιεύωμεν ψυχάς. Όποιος έχει φίλον, συγγενή και γνωστόν, έτσι ας ενεργή, αυτά ας τους λέγη και θα είναι με τον Πέτρον και τον Παύλον.

Απόδειξη του πως γίνεται να ασκούν οι άνθρωποι θεάρεστο φιλανθρωπικό έργο χωρίς να φαίνονται.

Ανεξήγητο πως εμπνέει η Παναγία τους ανθρώπους

O Δημήτρης Μελισσανίδης μιλάει στον Λάμπη Ταγματάρχη στην εκπομπή ΤΑΔΕ ΕΦΗ. Ο πατέρας του Δημήτρη Μελισσανίδη Γιώργος (Ζώρας) Μελισσανίδης. Πέθανε και προς έκπληξη της οικογένειας στην Παναγία Σουμελά συγκεντρώθηκαν χιλιάδες άτομα για να τον τιμήσουν. Άνθρωποι τους οποίους είχε βοηθήσει, άνθρωποι τους οποίους είχε ευεργετήσει. 

Μετά τον θάνατο του ένας ράφτης πήγε στον Δημήτρη Μελισσανίδη με μια λίστα. Ο Ζώρας είχε δωρίσει ρούχα σε όλη την Κοκκινιά. Πήγαινε με σημειωματάρια στον πρόεδρο και του έλεγε: Οι τάδε είναι πολύ καλοί άνθρωποι, δώσε ό,τι θες, δηλαδή 1εκατ. δραχμές. Το έκανε συνέχεια και κάποια στιγμή ο Δημήτρης Μελισσανίδης του είπε: Λοιπόν πατέρα για να μην έρχεσαι συνέχεια και μου ζητάς σου πήρα μια επταώροφη πολυκατοικία στη Νίκαια, πάρε τα ενοίκια και κάντα ό,τι θες. Μετά από λίγο καιρό εμφανίζεται πάλι με σημείωμα. Ο πρόεδρος του λέει μα τι έγινε με την πολυκατοικία; Τη γέμισα με πρόσφυγες, του απαντά. Σε αυτή την πολυκατοικία ζουν μέχρι σήμερα οι απόγονοι των προσφύγων που είχε βάλει εκεί ο Ζώρας. Αυτά επιστρέφουν στη ζωή.

Πηγή 

Η ΥΨΙΣΤΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

 ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

   Ας θηρεύσωμεν λοιπόν αυτούς δια της ζωής μας και με τας ψυχάς αυτών ας οικοδομώμεν την Εκκλησίαν και αυτόν τον πλούτον ας συγκεντρώσωμεν. Τίποτε δεν είναι ισάξιον της ψυχής, ούτε ο κόσμος όλος. Ώσ­τε και αν δώσης άπειρα χρήματα εις τους πτωχούς, δεν κάμνεις τίποτε ισάξιον αυτού που κάμνει κάποιος, που συντελεί εις την επιστροφήν μιας ψυχής. «Εκείνος που από ανάξιον κάμνει κάποιον πολύτιμον θα είναι ως το στόμα μου», λέγει. 

---

---

---

---

Είναι μεν μεγάλη αρετή η ελεημοσύνη προς τους πτωχούς, αλλά δεν είναι καθόλου το ίδιον με το να απαλλάσση κάποιος τους ανθρώπους από την πλάνην, διότι όποιος κάμνει τούτο μοιάζει τον Παύλον και τον Πέτρον.

---

---

---

---

   Είναι δηλαδή δυνατόν να εδέχθημεν το κήρυγμα εκείνων, ό­χι δια να κινδυνεύωμεν όπως εκείνοι και να υποφέρωμεν πείναν και ασθενείας και άλλα —διότι ζώμεν εις ειρηνικήν περίοδον—αλλά δια να δείξωμεν την μεγάλην προθυμίαν μας και μάλιστα είναι δυνατόν να μένωμεν εις την οικίαν των και συγχρόνως να αλιεύωμεν ψυχάς. Όποιος έχει φίλον, συγγενή και γνωστόν, έτσι ας ενεργή, αυτά ας τους λέγη και θα είναι με τον Πέτρον και τον Παύλον.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, «Γίνεσθε οἰκτίρμονες» ( Κυριακή Β΄ Λουκά)

                                    

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΛΟΥΚΑ [: Λουκά 6,31-36]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου σχετικά με την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής Β΄ Λουκά με θέμα:

«Γίνεσθε οἰκτίρμονες»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-10-2000] (Β 423), έκδοσις Β΄

       Η ευαγγελική διδασκαλία του πνευματικού βίου, αγαπητοί μου, είναι ανύποπτα ανωτέρα από κάθε άλλη ανθρώπινη διδασκαλία, κυρίως φιλοσοφική διδασκαλία, που θέλει να διορθώσει τον πνευματικό βίο του ανθρώπου.Έτσι, ο Χριστός, ο Κύριός μας, για να μας υπενθυμίσει το «κατ’εἰκόνα» και να ανορθώσει το «καθ’ ὁμοίωσιν», μας έδωσε και την ηθικήν διδασκαλίαν. Διακρίνομε δηλαδή τόσο την δογματικήν διδασκαλίαν, όσο και την ηθικήν διδασκαλίαν. Γιατί αυτό συνιστά τον σκοπό της ανθρωπίνης υπάρξεως· η ηθική διδασκαλία. Είναι ο δρόμος. Δεν είναι το τέρμα. Είναι ο δρόμος που θα μας οδηγήσει εις το να δεχθούμε, ό,τι ο Θεός έχει ετοιμάσει για μας. Και κυρίως είναι η θέωσις.

       Έτσι ο Κύριος εισάγει την έννοια της φιλανθρωπίας, με την κυριολεκτική, θα λέγαμε, σημασία και μας προτρέπει: «Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς. Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες».

   Αυτά ακούσαμε, στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου. Αδιάφορον της ηθικής στάθμης του άλλου, όποιος και να είναι αυτός, οφείλεις συ να τον αγαπάς και να τον φροντίζεις με κάθε τρόπο. Αυτές οι ηθικές θέσεις ήταν άγνωστες, αγαπητοί, εις τον αρχαίον κόσμον, που στο βάθος ήταν άσπλαχνος και σκληρός. Κανένα φιλανθρωπικόν ίδρυμα δεν υπήρχε στην αρχαιότητα. Αυτό που σήμερα λέμε Γηροκομείον, Βρεφοκομείον, Νοσοκομείον… Δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά. Όλα αυτά είναι έργα του Χριστιανισμού. Ρίξτε μια ματιά σε καμία αρχαία πόλη, εννοείται προ Χριστού, είτε ελληνική και λεγομένη «πολιτισμένη», είτε βάρβαρη πόλη, δεν θα βρείτε πουθενά τέτοια ιδρύματα να υπάρχουν.