Επιτέλους κάποιος ιερέας τολμάει να πει την αλήθεια! π. Παύλος Καλλίκας: Τα «ΚΑΚΩΣ ΕΛΑΛΗΣΑ» του Κυθήρων.

Επιτέλους κάποιος ιερέας τολμάει να πει την αλήθεια σχετικά με τους «ευσεβείς» επισκόπους, την οποία τόσα χρόνια  επισημαίνουμε και δημοσιεύουμε από αυτό το ιστολόγιο και γι’ αυτό κατηγορηθήκαμε πολλάκις (ιδίως ο μακαριστός Παν. Σημάτης) ως ακραίοι, επιθετικοί και διασπαστικοί, ενώ εμείς αρνούμασταν να είμαστε κατά το λαϊκόν και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα, όπως συνήθως δυστυχώς συμβαίνει. 

4-5-2025

 

Στις 7 Απριλίου 2025 η Μητρόπολη Κυθήρων «ανέβασε» στην επίσημη ιστοσελίδα της και στον τοπικό τύπο ένα άρθρο με τίτλο: «Ὀφειλομένη ἀπάντησις εἰς τόν Αἰδεσιμολ. Πρεσβύτερον π. Παῦλον Καλλίκαν» (https://imkythiron.gr/index.php/eidiseis/teleftaia-nea/6401-ofeilomeni-apantisis-eis-ton-aid-presvyteron-p-pavlon-kallikan). 

 

Το άρθρο αυτό υπογράφεται ως «Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως». Κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι συντεταγμένο από τον ίδιο τον Μητροπολίτη Κυθήρων, ο οποίος δεν θέλησε να βάλει την υπογραφή του (ίσως για δικούς του λόγους). Ο προσεκτικός αναγνώστης του κειμένου ωστόσο είναι εύκολο να το καταλάβει. 

 

Το άρθρο αυτό («εκ της Ιεράς Μητροπόλεως») επιχειρεί να δώσει απαντήσεις από την πλευρά του δεσπότη και να καταδείξει την στάση του ως προς την Αποτείχισή μου. Πρόκειται για ένα σημαντικό – αποδεικτικό άρθρο, το οποίο, αν και σκιωδώς, δείχνει ότι ο μητροπολίτης Κυθήρων (εις το εξής μητ. Κ.) με ανεχόταν όλα αυτά τα χρόνια στα θέματα που θα αναδείξουμε παρακάτω, κάτι που ποτέ δεν μου το έδειξε, και ίσως εξυπηρετούσε αυτό κάποια σκοπιμότητα στο ευρύτερο «παραδοσιακό» κοινό, που τον παρακολουθούσε και τον παρακολουθεί. 

 

Θέλοντας να εκπληρώσω την επιθυμία, παράκληση και πρόκληση του ιδίου μητ. Κ., όπως την διατυπώνει στο εν λόγω άρθρο: «… πρέπει νά ἐφαρμόζεται ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας· «εἰ κακῶς ἐλάλησα, μαρτύρησον περί τοῦ κακοῦ, εἰ δέ καλῶς, τί μέ δέρεις;», συνέταξα το μακροσκελές αυτό άρθρο. Την μαρτυρία μου. Γνωρίζω ότι ο αναγνώστης θα κουρασθεί, αλλά είναι μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσω για ακόμη μια φορά την θέση και τους λόγους της Αποτείχισής μου, και να απαντηθούν τα σχόλια καλόπιστων αναγνωστών. Να καταδείξω την ασυνέπεια και την κακή οικονομία που δέρει τον μητ. Κ.. Η διακονία μου επί 9,5 χρόνια στην Μητρόπολη με βοήθησε στο να έχω ιδία αντίληψη των τεκταινομένων του στα θέματα της Πίστεως (στα οποία και μόνο αναφέρομαι), χωρίς να είμαι απλά ένας αναγνώστης κάποιων εγκυκλίων του. 

 

Προλογικά και πριν δούμε τα «ΚΑΚΩΣ ΕΛΑΛΗΣΑ» του ΚΥΘΗΡΩΝ θα ήθελα να επισημάνω τα εξής προς τους αγαπητούς αναγνώστες: 

 

1. Μην συγχέουν το προσηνές, απλό, καταδεχτικό, μειλίχιο και φιλακόλουθο του μητ. Κ. με το φρόνημα του στα της Πίστεως. Άλλο το ένα (το οποίο και δεν έχουμε καθήκον να εξετάσουμε, άλλο το άλλο. Άλλωστε, «Οὐ γὰρ προσώποις τὸν Χριστιανισμόν, ἀλλὰ πίστει χαρακτηρίζεσθαι» (Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, Ἐπιτάφιος εἰς τὸν Μ. Βασίλειον). Και αλλού:« Πας ο λέγων παρά τα διατεταγμένα, καν αξιόπιστος η, καν νηστεύει, καν προφητεύει, καν παρθενεύει, καν σημεία ποιεί, λύκος συ φαινέσθω, προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος» (Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος). Δεν εξετάζεται υπ’ εμού σε καμία των περιπτώσεων ο προσωπικός χαρακτήρας του Κυθήρων, αλλά το εκκλησιολογικό του φρόνημα στα θέματα που θα θίξω παρακάτω.. 

2. Οι αναγνώστες ας μην απολυτοποιούν τα επί 8ετίας περίπου γραπτά αγωνίας του για την ορθόδοξη πορεία της Εκκλησίας αδιαφορώντας για τα υπ΄ αυτού πραττόμενα.Θα καταδείξω με αληθινά περιστατικά ότι υπάρχει ΑΣΥΝΕΠΕΙΑ λόγων και πράξεών του. Η απουσία των πράξεων, αποδεικνύουν την αληθοφάνεια των λόγων του, και όχι την αλήθεια αυτών. 

3. Μην πιστεύουμε ότι στις μέρες μας, ημέρες πασιφανούς πνευματικής κατρακύλας της πλειονοψηφίας των ταγών της Εκκλησίας, αρκεί πλέον το να γράφουμε 5 αράδες λιβανίζοντας με τίτλους και ψευτο - ευγένειες τους προϊσταμένους μας και συγχρόνως να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι τους «ελέγχουμε». Οι τελευταίοι μάλλον … γεμίζουν τα συρτάρια τους, αν δεν γεμίζουν τον κάλαθό τους. 

4. Δεν ισχύει αυτό που πολύ λένε ότι πιέζω τον μητ. Κ. στην Αποτείχιση. Δεν το κάνω. Οι λόγοι είναι δύο: α. Κανείς δεσπότης δεν μπορεί να πιεστεί σε αυτό το θέμα, λόγω της επάρατης νόσου του επισκοποκεντρισμού, που ως γάγγραινα έχει πληγιάσει την διοικούσα εκκλησία, αλλά και αν σε περίπτωση πρέπει να τον πίεζε κάτι, δεν είμαι εγώ, αλλά είναι αυτά τα ζοφερά γεγονότα αποστασίας και αιρετικής ομολογίας, που εξόφθαλμα πλέον λέγονται και πράττονται, και τα οποία καταλαβαίνει και η κουτσή Μαρία (κατά την γνωστή λαϊκή ρήση), και που δεν χρειάζεται να είναι κανείς πλέον θεολόγος για να τα καταλάβει. 5. Μην κάνουν οι αναγνώστες το συχνό και ανόητο λάθος να τοποθετούν - καθρεφτίζουν τον Κυθήρων έναντι των πολλών οικουμενιστών δεσποτάδων, που δυστυχώς διαθέτει η Ελλαδική Εκκλησία. Άλλωστε, ο «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας». Ας τον τοποθετήσουν, λοιπόν, έναντι ομολογητών Επισκόπων και Αγίων, που έχει πολλούς να επιδείξει η Εκκλησιαστική μας παράδοση, αλλά και ενώπιον του Ευαγγελίου, αν θέλουν να είναι σωστοί και συνεπείς. Δεν συμβιβαζόμαστε με κάτι λιγότερο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι σημερινοί Οικουμενιστές με αρχηγό τον Βαρθολομαίο χρόνια προσπαθούν να τους εκτοπίσουν αυτούς τους Αγίους, για να μην έχουν μέτρο σύγκρισης οι πιστοί. Ο Νικόλαος Σωτηρόπουλος δικαίως απεκάλεσε τον Βαρθολομαίο «αρχιοικουμενιστήν καί αρχιπροδότην τῆς Πίστεως», λέγοντας ότι «απ’ όλους τούς αἱρετικούς μέχρι τόν σημερινό αιώνα, 21ο αιώνα, δεν υπήρξε αιρετικός τόσο μεγάλος όσον ο Βαρθολομαίος». 

6. Δεν υπάρχει μικρή ή μεγάλη αίρεση. Είτε λίγο αιρετικός είτε πολύ αιρετικός κατατάσσεται στους αιρετικούς, όπως συμπληρώνει και ὁ Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ότι «οὐ μικρὸν ἐν τοῖς περὶ Θεοῦ τὸ παραμικρόν». Γράφει επὶ λέξει ο Άγιος Μάρκος: «Οὐδέποτε διὰ μεσότητος, ἄνθρωπε, τὰ ἐκκλησιαστικὰ διωρθώθη· μέσον ἀληθείας καὶ ψεύδους οὐδέν ἐστιν· ἀλλ᾽ ὥσπερ τὸν τοῦ φωτὸς ἔξω γενόμενον ἐν τῷ σκότει εἶναι ἀνάγκη, οὕτω τὸν τῆς ἀληθείας μικρὸν παρεκκλίναντα τῷ ψεύδει λοιπὸν ὑποκεῖσθαι φαίημεν ἂν ἀληθῶς». 

7. Πολλοί, εσκεμμένως αλλά και συκοφαντικώς κινούμενοι, θεωρήσαν ότι η Αποτείχισή μου έγινε λόγω προσωπικών θεμάτων με τον εν λόγω μητ. Κ. Αυτό το έκαναν με το σκεπτικό να μειώσουν την Αποτείχισή μου και να θεωρηθεί ότι υπάρχει προσωπική κόντρα. ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΕΠ ΟΥΔΕΝΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ. Οι σχέσεις μας σε Μητροπολιτικό – Εφημεριακό - προσωπικό επίπεδο ήταν άριστες. Και το στηρίζω με τα εξής: Α. Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στα Κύθηρα ως λαϊκός (2015), μέχρι και 2 μέρες πριν την Αποτείχισή μου (εορτή Χριστουγέννων Κατηχητικών Σχολείων) υπηρέτησα με την Χάρη του Θεού με όλες μου τις δυνάμεις την Ι. Μητρόπολη Κυθήρων σε κάθε επίπεδο. Στήριξα προσωπικά τον μητ. Κ. σε πολύ δύσκολες στιγμές του (όσο κανείς άλλος Ιερέας των Κυθήρων), τόσο ενώπιον της Συνόδου, όσο και ενώπιον του δικαστηρίου (είτε με άρθρα, είτε με την παρουσία μου). Οι έχοντες γνώση καταλαβαίνουν. Δεν θα επεκταθώ. 

Β. Τη παραπάνω θέση μου αναγκάζεται να αποδεχθεί φειδωλώς και ακροθιγώς και το εν λόγω άρθρο της Μητροπόλεως, το οποίο και γράφθηκε μετά την Αποτείχισή μου: «… Ὁ π. Παῦλος, ὁμολογουμένως, ἦταν ἀφοσιωμένος στίς τρεῖς ἐνορίες του, οἱ ὁποῖες καί ἦταν εὐχαριστημένες μαζί του. Εἶχε πρόγραμμα ἐξυπηρετήσεως των καί ὁ ἐκκλησιασμός τῆς Κυριακῆς καί τῶν διαφόρων Ἑορτῶν γίνονταν μέ τήν συμμετοχή καί τῶν τριῶν Ἐνοριῶν, ὅπου καί ἄν λειτουργοῦσε ὁ Ἱερεύς». 

Γ. Από την άλλη πλευρά θέλοντας ο μητ. Κ. να ενισχύσει το συναίσθημα και να παραπλανήσει τον αναγνώστη του άρθρου του («εκ της Ιεράς Μητροπόλεως»), ότι πρόκειται τάχα περί αδικίας στο πρόσωπό του, και συνάμα αγνωμοσύνης του γράφοντος προς αυτόν, σημειώνει στο τέλος απευθυνόμενος σε εμένα: «… πού ἀπό τήν νεότητά του (στήν ἄλλη Ἱερά Μητρόπολι Ὕδρας καί Αἰγίνης τόν ἐγνώρισε), τόν ἐστεφάνωσε καί τόν ἐχειροτόνησε μόνο καλά τοῦ ἔκαμε σέ ὅλα αὐτά τά χρόνια καί ποτέ δέν σκέφτηκε νά τοῦ στερήση τήν ἐφημεριακή θέσι (γιά ποιό ὄφελος; ἄλλωστε) καί τόν ἐπιούσιο ἄρτο τῆς πολύτεκνης ἀγαπητῆς οἰκογένειάς του». 

Το παραπάνω είναι ενδεικτικό για να καταλάβει ο αναγνώστης, ότι δυστυχώς ο μητ. Κ. δεν θέλει να πάρει στα σοβαρά τους λόγους της Αποτείχισής μου, και τους αντιπαρέρχεται σκαιωδώς και αδιάφορα, παρότι οι λόγοι αυτοί, του είχαν επισημανθεί διεξοδικώς και ενδελεχώς με σοβαρά θεολογικά επιχειρήματα και παραπομπές υπό άλλου Ιερέως της Μητροπόλεως από το 2019! Δεν υπήρχε άγνοια λοιπόν από μέρους του, ως προφασίζεται. Μήπως θεωρεί ότι από το 2019 μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει και κάτι; Δεν έχει προχωρήσει βαθύτερα έτι και έτι η σήψη και η αίρεση; Μάλλον για τον μητ. Κ. «σαν να μην πέρασε μια μέρα»! Αυτό αποδεικνύεται από τα γραφόμενα του στο εν λόγω άρθρο : «… Ὑπῆρξε μία παρόμοια περίπτωσις μέ τόν πρίν ἀπό τόν π.Παῦλο Ἱερέα τῆς Ἐνορίας Καρβουνάδων. Τότε ὁ προκάτοχός του Ἱερεύς ἀποτειχίσθηκε γιά τόν ἴδιο λόγο ἀπό τόν Μητροπολίτη του…». Ίσως, για αυτό λοιπόν και καταφεύγει σε τέτοιους βερμπαλισμούς και συναισθηματισμούς («τον στεφάνωσε, τον χειροτόνησε μόνο καλά του έκαμε…») εντελώς δηλ. άσχετους με το θέμα μας, περί του οποίου και ελέγχεται εδώ.
 

ΤΑ «ΚΑΚΩΣ ΕΛΑΛΗΣΑ» ΤΟΥ ΚΥΘΗΡΩΝ 

 

Παρακάτω θα αναφερθώ σε πραγματικά γεγονότα στα οποία ήμουν ο ίδιος μάρτυς, (και έτσι ακριβώς θα τα μεταφέρω). Αυτά είναι ενδεικτικά του φρονήματος του Κυθήρων και της επαμφοτερίζουσας και «διπλωματικής» στάσης του, γι’ αυτό και αιρετίζουσας και κατακριτέας. Το πρώτο κεφάλαιο είναι η περί Οικουμενισμού αιρετίζουσα στάση του Κυθήρων, το δεύτερο η περί Αποτειχίσεως και το τρίτο η στάση του περί των γεγονότων και προσώπων του επαίσχυντου νόμου περί των ομοφυλόφιλων. Για κάποιους θα είναι ψιλά γράμματα και πταίσματα. Κυρίως, για αυτούς που η ιερατική τους συνείδηση αποκλειστικά στα θέματα της Πίστεως (και όχι ως έτυχε) δεν καθορίζεται από την εκκλησιαστική ζωή και δεν οριοθετείται από την κανονική μας παράδοση. Αυτή η άμβλυνση της ιερατικής συνειδήσεως των κατηγόρων μου, επισυμβαίνει όταν οι παραπάνω έχουν εμπειρίες εκκοσμικευμένης «εκκλησιαστικής ζωής». Προτείνω, αν υποθετικά τύχει κάποιος τέτοιος ρασοφόρος (ή και λαϊκός) να διαβάζει αυτές τις αράδες, ας μην μπει στον κόπο να συνεχίσει την ανάγνωση. Χαμένη ώρα για αυτόν. 

Ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος ἐναντίον ὅλων, φίλων καὶ ἐχθρῶν, μὲ σκοπό...;

"Πάντες κομπάζουν ἀπὸ κοινοῦ καὶ περισσότερο οἱ ποιμένες, ὅταν ἐμφανίστηκε ἡ αἵρεση, ὑπέκυψαν καὶ προσπαθοῦν μὲ ἐκβιασμοὺς νὰ φέρουν μὲ τὸ μέρος τους αὐτοὺς ποὺ ἀντιστέκονται, διαβάλλοντάς τους μὲ ρητορικὲς ἀπάτες καὶ περιβάλλοντάς τους μὲ δεινὲς σοφιστικὲς πλεκτᾶνες καὶ πείθοντάς τους μὲ συλλογισμοὺς καὶ μάταιες συστροφές" ὅσ. Μελέτιος Γαλησιώτης.

Δημοσιεύθηκε στὸ ἱστολόγιο "Ὁμολογία" (ἐδῶ) ἀπάντηση τοῦ π. Ἀναστασίου Γκοτσόπουλου σὲ ἄρθρο τοῦ π. Δημητρίου Ἀθανασίου (στὴν ἴδια ἡλεκτρονικὴ διεύθυνση) ἐνάντια σὲ ὅσα τραγικὰ ὑποστηρίζει ὁ π. Ἀναστάσιος. Στὴν ἀπάντησή του αὐτὴ ὁ π. Ἀναστάσιος συνεχίζει νὰ ἐπιχειρηματολογεῖ λέγοντας ὅτι "Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΕ ΣΥΝΟΔΙΚΑ ότι οι ετερόδοξες εκκλησιαστικές Κοινότητες είναι «Εκκλησίες... Δεν προκύπτει και συνεπώς είναι εντελώς λανθασμένο το συμπέρασμα της «Ομολογίας» ότι «Με βάση τα εκτεθέντα προηγουμένως, η Σύνοδος της Ελλαδικής Εκκλησίας και για τη Σύνοδο της Κρήτης… πήρε ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ και ως εκ τούτου καθίσταται ΑΙΡΕΤΙΚΗ»» εν τη δογματική εννοία του όρου, γι΄αυτό και δεν ενέκρινε το 6ο κείμενο της Συνόδου της Κρήτης, που αφορά στις σχέσεις με τους ετεροδόξους" Μὲ αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα ὁ π. Ἀναστάσιος νομίζει ὅτι ἀποδεικνύει τὴν ἀποτείχιση τοῦ π. Παύλου ἀλλὰ καὶ ὅλως τῶν ἀποτειχισμένων ὡς παράνομη, τὴν στάση τοῦ Κυθήρων (καὶ κάποιων ἄλλων;) ὡς ὀρθή καὶ φυσικὰ τὴν δική του ἀνακολουθία ὡς ὑπακοή στὴν Ἐκκλησία.

Φυσικὰ γιὰ τὰ ὅσα ἀντίθετα μὲ τώρα ὁ ἴδιος ἔλεγε, ὅπως ἀποδείχθηκε σὲ προηγούμενο ἄρθρο (ἐδῶ), ὁ π. Ἀναστάσιος δὲν ἀπαντάει. Ὅπως θὰ δοῦμε ὅμως παρακάτω ὁ π. Ἀναστάσιος μὲ τὴν ἐπιχειρηματολογία του καταφέρνει μόνο ἕνα: Νὰ θέτει ἐαυτόν ἐναντίον ὅλων, φίλων καὶ ἐχθρῶν, χωρὶς νὰ ἐξηγεῖ σὲ τί ἀποσκοπεῖ; Ἕνα μόνο εἶναι σίγουρο, τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία σὲ καιροὺς αἱρέσεως καὶ σχισμάτων δὲν τὴν ἐκφράζει, ὅπως θὰ μᾶς δείξουν οἹ παρακάτω ἀναιρέσεις ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές, φίλους καὶ ἐχθρούς: 

Τὴν μεγαλύτερη ἀναίρεση τῶν ἐπιχειρημάτων ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνακολουθία τοῦ π. Ἀναστασίου προσφέρουν πρωτίστως οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενιστές (ἐδῶ):  

Αναγνωρίζει, άραγε, ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, ως κληρικός της Εκκλησίας της Ελλάδος, Εκκλησίας που έλαβε μέρος στη Σύνοδο, «την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας»; Τι διδάσκει σχετικά το ποίμνιό του; Διακρίνει ανάμεσα στις προσωπικές του «επιστημονικές» απόψεις και στην ευθύνη του ως ποιμένα λογοδοτούντος στον τοπικό του επίσκοπο; Η Σύνοδος αυτή κακοδόξησε ή ορθοδόξησε; Αν συνέβη το δεύτερο, γιατί διαμαρτύρεται; Αν διέδωσε αιρέσεις, πώς αποδέχεται – με δεδομένες τις απόψεις του για την ευθύνη των ποιμένων – να παραμένει μέλος μιας Εκκλησίας που έλαβε μέρος στις εργασίες της και που με Εγκύκλιό της υποστήριξε τη συμμετοχή της και την προσφορά της Συνόδου; Γιατί μνημονεύει στις Λειτουργίες του το όνομα επισκόπου που είναι μέλος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας αυτής;»

Τί ὁμολογοῦν λοιπὸν οἱ οἰκουμενιστὲς κατήγοροι τοῦ ἴδιου τοῦ π. Ἀναστασίου; Ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀποδέχθηκε καὶ συνέβαλε τὰ μάλα στὴν διεκπεραίωση, ὁλοκλήρωση καὶ ἑδραίωση τῆς ψευτοσυνόδου του Κολυμπαρίου! Καὶ ὡς ἐκ τούτου σύμφωνα μὲ τὴν λογική, τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία καὶ τώρα τὸ μέγα παράδοξο: ἀντίθετα μὲ αὐτὰ ποὺ ὑποστηρίζει τώρα ὁ π. Ἀναστάσιος καὶ σύμφωνα μὲ αὐτὰ ποὺ ἔχει παλαιότερα συγγράψει (καὶ φυσικὰ ὁ Κυθήρων καὶ ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι), θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἀποτειχιστεῖ. Τὸν ρωτοῦν λοιπόν, εὐλόγως οἱ Οἰκουμενιστές: Γιατὶ δὲν ἀποτειχίζεσαι, π. Ἀναστάσιε, (καὶ συνεχίζουμε ἐμεῖς) ἀλλὰ κατηγορεῖς τὸν π. Παῦλο ποὺ τὸ ἔπραξε; 

Μάλιστα σ’ ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τῆς Α.Θ.Π., τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου πρὸς τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο (18.11.2016, ἀρ. πρωτ. 1153 – τὸ ὅλο κείμενο  (ἐδῶ) διαβάζουμε: 

«Περιέρχονται καθ’ ημέραν εις το καθ’ ημάς Οικουμενικόν Πατριαρχείον και εις την ημετέραν Μετριότητα προσωπικώς εκ διαφόρων πηγών πληροφορίαι ότι ο Πρωτοπρεσβύτερος κ. Θεόδωρος Ζήσης και οι συν αυτώ ομόφρονες κληρικοί και λαϊκοί, δια του διαδικτύου και των διαφόρων μέσων γενικής ενημερώσεως, περιερχόμενοι δε και διαφόρους αδελφάς Ορθοδόξους Εκκλησίας, προσκαλούσι τους αδελφούς Προκαθημένους και τους ποιμένας, αλλ’ ιδιαιτέρως τον ευσεβή Ορθόδοξον Λαόν, εις ανταρσίαν και αμφισβήτησιν των αποφάσεων της εν Κρήτη εν ευλογίαις και εν επιτυχίαις συνελθούσης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, η εις τας εργασίας της οποίας συμβολή της Υμετέρας προσφιλούς Μακαριότητος και της Αντιπροσωπείας της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος υπήρξεν οικοδομητική και συντελεστική της σημειωθείσης επιτυχίας».

Ἐδῶ ὁ πατριάρχης καλεῖ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ διώξει τὸν π. Θεόδωρο Ζήση καὶ τοὺς ὁμόφρονές του κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, σημειώνοντας ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνέβαλε συντελεστικὰ στὴν ἐπιτυχία τῆς ψευτοσυνόδου καὶ τὼν αἱρετικῶν της ἀρθρῶν. Πῶς ὑποστηρίζει λοιπόν, ὁ π. Ἀναστάσιος τὰ ἀντίθετα; 

Ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος μὲ τὰ ἐπιχειρήματα καὶ τὶς θέσεις ποὺ προβάλλει, ἀναιρεῖ τὸν ἕως τώρα συνοδοιπόρο του καὶ πολλάκις θεολογικὴ πηγὴ τῶν θέσεων του π. Θεόδωρο Ζήση. Ὁ π. Θεόδωρος σὲ ἄρθρο του κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὶς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶχε μεταξὺ ἄλλων γράψει (ἐδῶ): 

«1. Ἁλυσίδα πλανῶν τῆς σύγχρονης Ἱεραρχίας

Οἱ δογματικές καί ἱεροκανονικές ἐκτροπές τῆς Διοικούσας Ἐκκλησίας στήν Ἑλλάδα ἦσαν σπάνιες κατά τούς 19ο καί 20ό αἰῶνες, αὐξήθηκαν ὅμως καί τείνουν νά γίνουν καθεστώς κατά τόν τρέχοντα 21ο αἰώνα. Ἡ ἀρχή τοῦ κακοῦ ἔγινε μέ τήν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στήν Ἀθήνα τόν Μάϊο τοῦ 2001 καί συνεχίσθηκε μέ τήν ὑπογραφή ἀντορθοδόξων κειμένων στό Θεολογικό Διάλογο μέ τούς Προτεστάντες στό Πόρτο Ἀλέγκρε τῆς Βραζιλίας (2006) καί στό Πουσάν τῆς Ν. Κορέας (2013). Κορυφώθηκε στήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης τόν Ἰούνιο τοῦ 2016, στήν ὁποία μία κολοβή καί ἀντικανονική σύναξη τῆς μειοψηφίας τῶν Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων ἀνέτρεψε ὅλη τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία Συνόδων καί Πατέρων καί ἀναγνώρισε τίς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες, ἐνισχύοντας τήν θέση αὐτή μέ τήν ἔγκριση τῆς συμμετοχῆς τῆς Ἐκκλησίας στό λεγόμενο Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, δηλαδή αἱρέσεων, καί μέ τήν ἐπαινετική ἀποδοχή τῶν αἱρετιζόντων κειμένων τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων.

Ἐλπίζαμε ὅτι ἡ ἱεροκανονική διακοπή μνημόνευσης ἐπισκόπων, πού συμμετεῖχαν στήν ψευδοσύνοδο ἤ ὑποστήριξαν τίς ἀποφάσεις της ἐκ μέρους κάποιων κληρικῶν, θά ἀναχαίτιζε αὐτήν τήν ἀντορθόδοξη καί δαιμονοκίνητη πορεία, ἀλλά πρός τό παρόν αὐτό δέν συνέβη. Ἐπειδή δέν ὑπῆρξε ἰσχυρή ἀντίδραση κυρίως ἐκ μέρους τῶν ἐπισκόπων, τό ὀρθόδοξο μέτωπο ἐμφανίσθηκε ἀσθενές...

2. Κακή ὑπακοή καί ἁγία ἀνυπακοή.

Ὅλα αὐτά τά ὁποῖα μέ πολλή συντομία ἀναφερθήκαμε συνετέλεσαν στήν ἀφύπνιση τοῦ ὑγιοῦς πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο παραπονούμενο δικαιολογημένα γιά τήν ἀδράνεια καί ἀδιαφορία τῆς πλειονότητας τῶν ἐπισκόπων ἀμφιβάλλει καί δυσπιστεῖ γιά τήν ποιμαντική τους μέριμνα καί ἐπιστασία καί προβληματίζεται πλέον γιά τό ἄν πρέπει νά ὑπακούει στίς συστάσεις καί νουθεσίες τους ἤ νά τούς θεωρήσει ὡς λυκοποιμένες καί ὁδηγούς στήν ἀπώλεια καί ὄχι στήν σωτηρία…».

Βλέπουμε ὅτι σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν π. Ἀναστάσιο ὁ π. Θεόδωρος ὀρθότατα καὶ σαφέστατα κατηγορεῖ ὄχι μόνο ὅσους Ἐπισκόπους συμπορεύθηκαν μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ ὅσους ἀδράνησαν σιώπησαν ἢ ἀντέδρασαν χλιαρὰ στὶς ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου καὶ στὴν ἐφαρμογή τους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ τοὺς θεωρεῖ συνυπεύθυνους μὲ τοὺς ξεκάθαρα αἰρετίζοντες συναδέλφους τους. Δηλαδὴ τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὑποστηρίζει ὁ π. Ἀναστάσιος. Καὶ ἀκολουθεῖ ἡ πλήρης ἀναίρεση τῆς ἐπιχειρηματολογίας του π. Ἀναστασίου ἀπὸ τὸν π. Θεόδωρο: 

Ὁ Οἰκουμενισμός πρίν ἀπό τήν ψευδοσύνοδο ὑποστηριζόταν ἀπό μεμονωμένα πρόσωπα, ἦταν πλάνη καί αἵρεση κάποιων προσώπων, τήν ὁποία ἀπέρριπταν καί καταδίκαζαν ἡ πλειονότητα τῶν κληρικῶν, τῶν θεολόγων καί τῶν πιστῶν. Τώρα ὅμως γαυριᾶ καί ὑψώνει κεφάλι, διότι διαθέτει συνοδική ἀποδοχή, τήν ὁποία προσπαθεῖ νά ἐπιβάλει στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσοι ἔλαβαν μέρος στήν ψευδοσύνοδο ἤ ὑποστήριξαν τίς ἀποφάσεις κατέστησαν συνένοχοι καί συνυπεύθυνοι, ὑποκείμενοι γι᾽ αὐτό εἰς ὅσα προβλέπουν οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας γιά τούς αἱρετικούς καί αἱρετίζοντες. Αὐτός ἦταν καί ὁ λόγος τῆς ἐκ μέρους ἀρκετῶν κληρικῶν καί μοναχῶν διακοπῆς τῆς μνημόνευσης τῶν ὀνομάτων τῶν οἰκείων ἐπισκόπων. Οἱ Οἰκουμενιστές ἀντέδρασαν, ἐκήρυξαν διωγμούς, ἐχάλκευσαν συκοφαντίες καί ἔστησαν δικαστήρια. Ἀπό ὅσους ἐδειλίασαν νά ὁμολογήσουν, ἄλλοι ἐσιώπησαν αἰδημόνως ἀναγνωρίζοντας σιωπηλά ἤ καί ἐπαινώντας τούς τολμηρούς, ἄλλοι ὅμως βρῆκαν προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις καί μάλιστα θεολογικές, γιά νά δικαιολογήσουν τήν δειλία τους καί τήν ἔλλειψη παρρησίας καί ἑτοιμότητας νά ὑποστοῦν τήν κοσμική ἀπομόνωση, τό ξεβόλεμα, τήν κακοπάθεια. Ὑποστήριξαν ὅτι ἡ διακοπή μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων, δηλαδή ἡ ἀποτείχιση, προκαλεῖ σχίσμα, σέ θέτει ἐκτός Ἐκκλησίας, ὡσάν νά εἶναι τόσο ἀμαθεῖς καί ἀθεολόγητοι, ὥστε νά μή σκεφθοῦν ὅτι τόσοι Ἅγιοι καί σύγχρονοι Ἐπίσκοποι καί Γέροντες πού διέκοψαν τήν μνημόνευση αἱρετικῶν καί αἱρετιζόντων δέν ἦσαν ἀσφαλῶς σχισματικοί, οὔτε βρέθηκαν ἐκτός ἐκκλησίας».

Ἀκόμα καὶ ὁ πιὸ ἀδαὴς καταλαβαίνει, ὅτι σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ π. Θεοδώρου, ἡ προδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος "ἦταν καί ὁ λόγος τῆς ἐκ μέρους ἀρκετῶν κληρικῶν καί μοναχῶν διακοπῆς τῆς μνημόνευσης τῶν ὀνομάτων τῶν οἰκείων ἐπισκόπων" καὶ ὁ Σεβασμιώτατος Κυθήρων καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος κατηγορῶντας τον π. Παῦλο γιὰ σχίσμα, ἐπειδὴ δὲν μνημονεύει ἕναν Ἐπίσκοπο (τὸν Κυθήρων) ποὺ δείλιασε, συμβιβάστηκε καὶ οὔτε κἂν τὴν διακοπὴ μνημοσύνου ξεκάθαρα αἰρετιζόντων Ἐπισκόπων (μὲ τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος συλλειτουργεῖ) δὲν ἐπαίνεσε ἢ θεώρησε ἱεροκανονικῶς σωστή, συμπεριλαμβάνει ἑαυτὸν στὴν ἀκόλουθη κατηγορία:  Ἀπό ὅσους ἐδειλίασαν νά ὁμολογήσουν, ἄλλοι ἐσιώπησαν αἰδημόνως ἀναγνωρίζοντας σιωπηλά ἤ καί ἐπαινώντας τούς τολμηρούς, ἄλλοι ὅμως βρῆκαν προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις καί μάλιστα θεολογικές, γιά νά δικαιολογήσουν τήν δειλία τους καί τήν ἔλλειψη παρρησίας καί ἑτοιμότητας νά ὑποστοῦν τήν κοσμική ἀπομόνωση, τό ξεβόλεμα, τήν κακοπάθεια. Ὑποστήριξαν ὅτι ἡ διακοπή μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων, δηλαδή ἡ ἀποτείχιση, προκαλεῖ σχίσμα, σέ θέτει ἐκτός Ἐκκλησίας, ὡσάν νά εἶναι τόσο ἀμαθεῖς καί ἀθεολόγητοι, ὥστε νά μή σκεφθοῦν ὅτι τόσοι Ἅγιοι καί σύγχρονοι Ἐπίσκοποι καί Γέροντες πού διέκοψαν τήν μνημόνευση αἱρετικῶν καί αἱρετιζόντων δέν ἦσαν ἀσφαλῶς σχισματικοί, οὔτε βρέθηκαν ἐκτός ἐκκλησίας.

Ἀλλὰ καὶ ὁ μακαριστὸς π. Νικόλαος Μανώλης παραδέχεται ξεκάθαρα σὲ ἄρθρο του τὴν ἀποστασία και τὰ ψέματα τῆς ψευτοσυνόδου καὶ τῆς ἐγκυκλίου «πρὸς τὸν λαό» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἀρνεῖται ὁ π. Ἀναστάσιος (ἐδῶ): 

«Η Αλήθεια: Η Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας, προσχωρήσασα συνοδικώς στην αίρεση του Οικουμενισμού, εφαρμόζει την αστυνομική και τρομοκρατική παράγραφο του αρ. 22 του Συνοδικού κειμένου “Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον”, που απαγορεύει τον θεολογικό διάλογο στο σώμα του πληρώματος της Εκκλησίας, επί προφάσει τηρήσεως ή δήθεν προασπίσεως της γνησίας Ορθοδοξίας, γιατί δήθεν οι σύνοδοι αποτελούν “την ανώτατην αυθεντίαν επί θεμάτων πίστεως και κανονικών διατάξεων».

Ἄρα μὲ τὰ ἐπιχειρήματά του περὶ μὴ συμπόρευσης τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν αἵρεση ὁ π. Ἀναστάσιος ἐναντιώνεται καὶ στὸ ἔως την κοίμησή του συνοδοιπόρο του μακαριστὸ π. Νικόλαο, ἀφοῦ κατὰ τὸν δεύτερο Η Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας, προσχωρήσασα συνοδικώς στην αίρεση του Οικουμενισμού, εφαρμόζει την αστυνομική και τρομοκρατική παράγραφο του αρ. 22 του Συνοδικού κειμένου “Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον”.

Ὁ π. Ἀναστάσιος δὲν ἐναντιώνεται ὅμως μόνο στοὺς παραπάνω δύο.

Ὁ καθηγητὴς Θεολογίας καὶ ἕως τώρα ἐπίσης συνοδοιπόρος τοῦ π. Ἀναστασίου κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης ἐπισημαίνει μεταξὺ ἄλλων  σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἑλλάδος, ποὺ κατὰ τὸν π. Ἀναστάσιο δὲν ἐπικύρωσε τὶς ἀποφάσεις τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου (ἐδῶ): 

«Με­τά τή «Σύ­νο­δο» τῆς Κρή­της ἐκ­δό­θη­κε ἡ «Ἐγ­κύ­κλιος τῆς Ἁ­γί­ας καί Με­γά­λης Συ­νό­δου τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας» (Κρή­τη, 2016), ἡ ὁ­ποί­α πα­ρου­σιά­ζει θε­ο­λο­γι­κές ἀν­τι­φά­σεις. Γι’ αὐ­τό καί θά ἀ­να­φερ­θοῦ­με ἐ­πι­γραμ­μα­τι­κά σ’ αὐ­τές. Συγ­κε­κρι­μέ­να, στήν δεύ­τε­ρη πα­ρά­γρα­φο ση­μει­ώ­νε­ται τό ἑ­ξῆς: «Ἡ Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δος τῆς Μί­ας, Ἁ­γί­ας, Κα­θο­λι­κῆς καί Ἀ­πο­στο­λι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἀ­πο­τε­λεῖ αὐ­θεν­τι­κήν μαρ­τυ­ρί­αν τῆς πί­στε­ως εἰς τόν θε­άν­θρω­πον Χρι­στόν.­.­.­». Ἐ­δῶ,γεν­νᾶ­ται εὔ­λο­γα τό λο­γι­κό καί θε­ο­λο­γι­κό ἐ­ρώ­τη­μα: Πῶς «ἡ Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δος τῆς Μί­ας, Ἁ­γί­ας, Κα­θο­λι­κῆς καί Ἀ­πο­στο­λι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἀ­πο­τε­λεῖ αὐ­θεν­τι­κήν μαρ­τυ­ρί­αν τῆς πί­στε­ως εἰς τόν θε­άν­θρω­πον Χρι­στόν», ὅ­ταν αὐ­τή ἀ­να­γνω­ρί­ζει τούς Νε­στο­ρια­νούς, τούς Μο­νο­φυ­σῖ­τες, τούς Ἀν­τι­χαλ­κη­δο­νί­ους καί τούς Μο­νο­θε­λῆ­τες ὡς Ἐκ­κλη­σί­ες, ἐ­νό­σῳ αὐ­τοί ἔ­χουν κα­τα­δι­κα­σμέ­νη ἀ­πό Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους Χρι­στο­λο­γί­α;

Στήν τρί­τη πα­ρά­γρα­φο μνη­μο­νεύ­ον­ται Σύ­νο­δοι κα­θο­λι­κοῦ «κύ­ρους», ὅ­πως εἶ­ναι ἡ ἐ­πί Με­γά­λου Φω­τί­ου καί ἁ­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου τοῦ Πα­λα­μᾶ καί ἡ Σύ­νο­δος τοῦ 1484, μέ τήν ὁ­ποί­α ἀ­πο­κη­ρύσ­σε­ται ἡ ψευ­δο­σύ­νο­δος τῆς Φλω­ρεν­τί­ας. Ἀ­κό­μη καί οἱ Σύ­νο­δοι, πού ἀ­πο­κη­ρύσ­σουν τίς Προ­τε­σταν­τι­κές δο­ξα­σί­ες. Πῶς συμ­βι­βά­ζον­ται, ὅ­μως, ὅ­λα αὐ­τά μέ τήν ἀ­να­γνώ­ρι­ση τῶν Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κῶν καί τῶν Προ­τε­σταν­τῶν ὡς Ἐκ­κλη­σι­ῶν;

Στήν πα­ρά­γρα­φο 20 ση­μει­ώ­νον­ται τά ἑ­ξῆς χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Οἱ δι­α­χρι­στι­α­νι­κοί δι­ά­λο­γοι ἐ­λει­τούρ­γη­σαν ὡς εὐ­και­ρί­α διά τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­αν, διά νά ἀ­να­δεί­ξῃ τό σέ­βας πρός τήν δι­δα­σκα­λί­αν τῶν Πα­τέ­ρων καί διά νά δώ­σῃ ἀ­ξι­ό­πι­στον μαρ­τυ­ρί­αν τῆς γνη­σί­ας πα­ρα­δό­σε­ως τῆς Μιᾶς, Ἁ­γί­ας, Κα­θο­λι­κῆς καί Ἀ­πο­στο­λι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Οἱ ὑ­πό τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας δι­ε­ξα­γώ­με­νοι δι­ά­λο­γοι οὐ­δέ­πο­τε ἐ­σή­μα­ναν, οὔ­τε ση­μαί­νουν καί δέν πρό­κει­ται νά ση­μά­νουν πο­τέ οἱ­ον­δή­πο­τε συμ­βι­βα­σμόν εἰς ζη­τή­μα­τα πί­στε­ως. Οἱ δι­ά­λο­γοι αὐ­τοί εἶ­ναι μαρ­τυ­ρί­α πε­ρί τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας.­.­.­». Ἡ δή­λω­ση αὐ­τή, ὅ­μως, δι­α­ψεύ­δε­ται ἀ­πό τά κοι­νά Κεί­με­να, τά ὁ­ποῖ­α ὑ­πε­γρά­φη­σαν καί ἀ­πό τούς Ὀρ­θο­δό­ξους, ὅ­πως εἶ­ναι τοῦ B­a­l­a­m­a­nd, τοῦ P­o­r­to A­l­e­g­re, τῆς Ρα­βέν­νας καί τοῦ P­u­s­s­an. Καί ἡ Συ­νο­δι­κή Ἐγ­κύ­κλιος κα­τα­κλεί­ε­ται ὡς ἐ­ξῆς: «Ταῦ­τα ἀ­πευ­θύ­νον­ται ἐνσυ­νό­δῳ πρός τά ἐν τῷ κό­σμῳ τέ­κνα τῆς ἁ­γι­ω­τά­της Ὀρ­θο­δό­ξου ἡ­μῶν Ἐκ­κλη­σί­ας καί πρός τήν οἰ­κου­μέ­νην πᾶ­σαν, ἑ­πό­με­νοι τοῖς ἁ­γί­οις Πα­τρά­σι καί τοῖς συ­νο­δι­κοῖς θε­σπί­σμα­σι πρός δι­α­φύ­λα­ξιν τῆς πα­τρο­πα­ρα­δό­του πί­στε­ως». Ὅ­μως, ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α «ἑ­πο­μέ­νη τοῖς ἁ­γί­οις Πα­τρά­σι καί τοῖς συ­νο­δι­κοῖς θε­σπί­σμα­σι» δέν ἀ­να­γνώ­ρι­σε πο­τέ στό πα­ρελ­θόν, ὡς Ἐκ­κλη­σί­α, τούς αἱ­ρε­τι­κούς, ὅ­πως ἐ­πι­χεί­ρη­σε νά κά­νει ἡ ἐν λό­γῳ «Συ­νέ­λευ­ση τῶν Ἀρ­χι­ε­ρέ­ων» στήν Κρή­τη…Ἐ­δῶ, ὑ­πεν­θυ­μί­ζου­με ἐν­δει­κτι­κά καί πά­λι τά Κεί­με­να τοῦ B­a­l­a­m­a­nd, τοῦ P­o­r­to A­l­e­g­re, τῆς Ρα­βέν­νας, τοῦ P­u­s­s­an, τά ὁ­ποῖ­α ἔ­χουν σο­βα­ρές ἐκκλησι­ο­λο­γι­κές αἱ­ρέ­σεις ».

Στὸ κείμενο αὐτὸ τοῦ κ. Τσελεγγίδη γίνεται ξεκάθαρο, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος προσπάθησε καὶ προσπαθεῖ μέχρι σήμερα νὰ ρίξει στάχτη στὰ μάτια τῶν πιστῶν ψευδόμενη ὑπὲρ τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευτοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου. Ἀποκαλύπτεται ὅτι οἹ Ἕλληνες Ἱεράρχες λένε πράγματα ποὺ εἴτε ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν στέκουν, εἴτε ἐκ τῶν πράξεων τους ἀναιροῦνται. Φυσικὰ δὲν εἶνια ἀδαεῖς οἹ Ἱεράρχες, ὥστε νὰ μὴν γνωρίζουν τί λένε καὶ τί κάνουν. Ἀκολούθως ἐρωτοῦμε καὶ πάλι: Ποιά βάση ἔχει ἡ ἐπιχειρηματολογία του π. Ἀναστασίου, μὲ τὴν ὁποία καταδικάζει τὴν ἀποτείχιση τοῦ π. Παύλου; Κάθε νοήμων νοῦς ἀπαντάει; Καμία! Ὁ π. Ἀναστάσιος γιὰ λόγους, ποὺ μόνο ὁ ἴδιος γνωρίζει (ἐμεῖς μόνο ἰκασίες μποροῦμε νὰ κάνουμε), ἀλλὰ ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν εἶναι λόγοι εὐσεβείας, προσπαθεῖ νὰ συγκαλύψει τὰ τοῖς πᾶσι γνωστά.

Ἐδῶ πρέπει νὰ γίνει ξεκάθαρη σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ π. Ἀναστασίου ἡ διδάσκαλία τῶν Ἁγίων σχετικὰ μὲ τὸ κύριο καὶ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα ποὺ βασανίζει τοὺς πιστοὺς στὴν σημερινὴ ἐποχὴ τῆς πλάνης καὶ τῆς Παναιρέσεως, δηλ. τὸ ποιός ἱερέας σήμερα εἶναι τελικὰ εὐσεβής, καθὼς ἡ παναίρεση κατάφερε νὰ ἀλλοιώσει καὶ νὰ διαχωρήσει τὴν πίστη ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος, ὡσὰν νὰ εἶναι δυνατόν (μὲ ἁγιοπατερικὰ κριτήρια) νὰ νοεῖται Ὀρθόδοξος ποὺ νὰ ἐργάζεται τὶς ἀρετὲς καὶ νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ θεμέλια τῶν ἀρετῶν, ποὺ εἶναι ἡ ὀρθὴ Πίστη, ἡ καθημερινὴ Ὁμολογία καὶ ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς αἱρέσεως, ὅταν καὶ ὅπου αὐτὴ ὑπάρχει. 

Ἡ θέση αὐτή (καὶ τοῦ π. Ἀναστασίου) εἶναι ἄκρως ἀντίθετη μὲ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων ἡ ὁποία ἐκφράζεται ξεκάθαρα καὶ ἄνευ δυνατότητας παρερμηνείας στὰ ἑξῆς: «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν» (Λόγια τοῦ Μέγα Βασιλείου ἀπὸ ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II, σελ. 133). Ὁ Μ. Βασίλειος δηλαδὴ καὶ ὁ ἅγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς λένε τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα περὶ εὐσεβείας τῶν ἱερέων ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λένε οἱ σημερινοὶ «εὐσεβεῖς» καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος, οἱ ὁποῖοι ἂν τουλάχιστον ὁμολογοῦσαν τὴν ἀδυναμία τους, ἀντὶ νὰ τὴν κρύβουν πίσω ἀπὸ τὴν εὐσέβεια, θὰ ἔβρισκαν περισσότερη κατανόηση καὶ σεβασμό.

Ὁ ὅσ. Μελέτιος ὁ Γαλησιώτης στὴν «Ἀλφαβηταλφάβητό» του στὸ κεφ. ρνγ΄ (153) ἀπὸ τὸν στίχο 34 φωτογραφίζει μὲ ἀκρίβεια τὴν σημερινὴ θλιβερὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση:

"Ὄλα αὐτὰ ὅμως τὰ παραχώρησε ὁ Θεός, γιὰ νὰ ἀναδειχθοῦν σὲ αὐτοὺς τοὺς καιροὺς οἱ σταθεροὶ ὡς πρὸς τὴν εὐσέβεια καὶ νὰ φανερώσουν τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὸν Θεό. Ὑπὲρ αὐτῆς ἔλεγξε καὶ ὑπέφερε τὴν θάνατο. Πάντες κομπάζουν ἀπὸ κοινοῦ καὶ περισσότερο οἱ ποιμένες, ὅταν ἐμφανίστηκε ἡ αἵρεση, ὑπέκυψαν καὶ προσπαθοῦν μὲ ἐκβιασμοὺς νὰ φέρουν μὲ τὸ μέρος τους αὐτοὺς ποὺ ἀντιστέκονται, διαβάλλοντάς τους μὲ ρητορικὲς ἀπάτες καὶ περιβάλλοντάς τους μὲ δεινὲς σοφιστικὲς πλεκτᾶνες καὶ πείθοντάς τους μὲ συλλογισμοὺς καὶ μάταιες συστροφές... Ἐὰν κάποιος εἶναι εὐσεβής, ἀλλὰ μόνο μὲ τὴν γλώσσα, μόνο μὲ τοὺς λόγους εὐσεβής, ἀλλὰ στὶς πράξεις σκοντάφτει (σσ. τότε δὲν εἶναι εὐσεβής), ὁ Θεὸς πάντως, ὅπως λέει ὁ Μ. Βασίλειος, δὲν θέλει κανένα, ποὺ εὐσεβεῖ κατὰ τὸ ἥμισυ".

Ἀς ἀναιρέσει ὁ π. Ἀναστάσιος τοὺς Ἁγίους στοὺς ὁποίους ὑπακούει ὁ π. Παῦλος καὶ γι' αὐτό συκοφαντεῖται.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ἀπὸ ὑπερασπιστὴς τῆς εὐσεβείας σὲ ὑπερασπιστὴ τῆς διψυχίας. Μία ἀπόδειξη καὶ παράλληλα ὑπεράσπιση τοῦ π. Παύλου Καλλίκα.

 

«Με γενναιότητα ξεκίνα κάθε ενάρετο έργο και μην προχωρήσεις σε αυτά με διψυχία». Είμαστε δίψυχοι, όταν έχουμε δισταγμό, άγχος, φόβο, αναβλητικότητα, παλιμβουλία. (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος).

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἀκόμα δὲν στέγνωσε τὸ μελάνι ἀπὸ τὴν δήλωση ἀποτειχίσεως τοῦ π. Παύλου Καλλίκα καὶ ἐμφανίζονται οἱ ὑπερασπιστὲς τῆς "ἀληθείας" γιὰ νὰ ἐπαναφέρουν τὸν π. Παῦλο στὸν "σωστὸ δρόμο". Ἔτσι γίνεται πάντα. Πρῶτος καὶ καλύτερος ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ὁ ὑπεύθυνος ἐκλογικοῦ ἀγῶνος τῆς "Νίκης" ποὺ ἀπὸ "ἀγάπη στὴν Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ" ἀπαγόρευε στοὺς Χριστιανοὺς νὰ ψηφίσουν ἄλλα κόμματα "γιὰ νὰ μὴν ἁμαρτάνουν", μὴ λέγοντας ὅμως ὅτι ὁ γιός του κατέβαινε στὶς ἐκλογὲς μὲ τὴν Νίκη (ἐδῶ).

Ὁ π. Ἀναστάσιος,  λοιπόν, ἀνάρτησε στὸ ἱστολόγιο "τὰς Θύρας",  τὸ ἑξῆς σχόλιο (ἐδῶ): 

Όλα τα ζητήματα στην εκκλησιαστική ζωή εξαρτώνται από συγκεκριμένες προϋποθέσεις που έχει καθορίσει η Εκκλησία, που αν δεν πληρούνται υπάρχει σοβαρότατο πνευματικό πρόβλημα. Το αυτό συμβαίνει και με τη διακοπή του μνημοσύνου του αιρετίζοντος επισκόπου: η Εκκλησία έχει καθορίσει στον 15ο κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (ΑΒ-15) επί Αγ. Φωτίου συγκεκριμένες περιοριστικά αναφερόμενες προϋποθέσεις για να μην θεωρηθεί η αποτείχιση σχίσμα, αλλά να είναι επαινετή.

4. Διερωτώμαι:

i. Ποια “αἵρεσιν παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην” κήρυξε ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, όπως προβλέπει ο ΑΒ-15 για να είναι η αποτείχιση εκκλησιολογικά αποδεκτή; Ασφαλώς καμία!

ii. Κήρυξε την πιο πάνω αίρεση “επ’ εκκλησίας”, δηλαδή επίσημα, ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, όπως προβλέπει ο ΑΒ-15 για να είναι η αποτείχιση εκκλησιολογικά αποδεκτή; Ασφαλώς όχι!

iii. Κήρυξε την πιο πάνω αίρεση “γυμνή τη κεφαλή”, δηλαδή απροκάλυπτα, ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, όπως προβλέπει ο ΑΒ-15 για να είναι η αποτείχιση εκκλησιολογικά αποδεκτή; Ασφαλώς όχι!

iv. Είναι “ψευδεπίσκοπος” και “ψευδοποιμένας” ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, όπως προβλέπει ο ΑΒ-15 για να είναι η αποτείχιση εκκλησιολογικά αποδεκτή; Ασφαλώς όχι!

5. Εκφράζω το βαθύτατο σεβασμό, την εκτίμηση και τη συμπαράστασή μου στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων Σεραφείμ.

Θὰ ἀποδειχθεῖ λοιπόν, ὅτι ὁ π. Ἀναστάσιος ἐσκεμμένα καὶ συνειδητὰ γιὰ μία ἀκόμα φορὰ δὲν ὑπερασπίζεται ἀλλὰ κρύβει τὴν ἀλήθεια, χρησιμοποιόντας μάλιστα τὰ ἴδια του τὰ κείμενα:

α) Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἰσχυρισμό, ὅτι ὁ Κυθήρων Σεραφεὶμ δὲν κηρύττει αἵρεση, ἄρα εἶναι παράνομη ἡ διακοπὴ μνημονεύσεως του. Ναί, ὁ Κυθήρων δὲν κηρύττει αἵρεση, ἀλλὰ μνημονεύει, κοινωνεῖ καὶ ἀναγνωρίζει ὡς "ὀρθοτομοῦντες" ὅσους κηρύττουν τὴν αἵρεση καὶ ἐφαρμόζει τὶς ἀποφάσεις τους. Εἴδατε π. Ἀναστάσιε, πουθενὰ δήλωση τοῦ Κυθήρων ὅτι ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε., μιᾶς καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀνήκει σ' αὐτό; Εἴδατε π. Ἀναστάσιε πουθενὰ ἀπὸ τὸν Κυθήρων δήλωση καταδίκης τόσο τῶν ἀποφάσεων τοῦ Κολυμπαρίου ἀλλὰ καὶ τῶν κληρικῶν ποὺ τὶς πῆραν; διότι οἱ ἀποφάσεις δὲν παίρνονται ἀπὸ μόνες τους, οἱ ἄνθρωποι καὶ τὶς σχεδιάζουν καὶ τὶς ἐφαρμόζουν; Εἴδατε π. Ἀναστάσιε πουθενὰ ἀπὸ τὸν Κυθήρων δήλωση καταδίκης ὅσων κληρικῶν κοινωνοῦν μὲ τοὺς ουκρανοὺς καὶ σκοπιανοὺς σχισματικούς; Πουθενά!  Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία ποὺ τὴν ξέρετε πολὺ καλὰ ἀναδεικνύει γι' αυτὸ τὸν λόγο τὸν Κυθήρων ἄξιο διακοπῆς τῆς μνημοσεύσεώς του:

Ὁ ὅσιος καὶ θεοφόρος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης διέκοψε τὴν μνημόνευση τοῦ τότε Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου, ἐπειδὴ δὲν τιμώρησε τὸν παρανομήσαντα ἱερέα Ἰωσήφ, ποὺ πάντρεψε τὸ μοιχειανικὸ ζεῦγος τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου Στ΄ μὲ τὴν παλλακίδα Θεοδότη. Ἐπίσης, διέκοψε τὴν μνημόνευση καὶ τοῦ ἑπόμενου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρου Α΄, ἐπειδὴ ὑποχώρησε στὴν ἐπιθυμία τοῦ αὐτοκράτορα Νικηφόρου καὶ ἀποκατέστησε μὲ «σύνοδο», τὸν παρανομήσαντα καὶ αὐλοκόλακα ἱερέα Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος εἶχε καθαιρεθεῖ ἐπὶ τῆς βασιλίσσης Εἰρήνης. Ὑπενθυμίζω ὅτι καὶ οἱ δύο ἁγιοκατατάχθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. 

Σᾶς ἐρωτῶ λοιπόν: Κήρυξαν αἵρεση οἱ δύο Ἅγιοι; Μὰ φυσικά, ὄχι! Ἦταν ὁ ἅγ. Θεόδωρος ἐχθρὸς τῆς ἀληθείας ἐπειδὴ διέκοψε τὸ μνημόσυνό τους; Ἀντιθέτως μὲ ἐσᾶς ἦταν μέγας ὑπερασπιστής της. Ποῦ λοιπόν τὸ παράπτωμα τοῦ π. Παύλου;

Σχετικὰ μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἱεραρχία ποὺ ἀναγνωρίζει καὶ κοινωνεῖ μὲ τοὺς σχισματικούς, οὐκρανοὺς καὶ σκοπιανούς. Ἐσεῖς ὁ ἴδιος, ὅταν μιλούσατε γιὰ εὐσέβεια γράψατε (ἐδῶ):

Ἡ μὲν αἵρεση ἀλλοιώνει καὶ τελικὰ καταστρέφει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια, ἐνῶ τὸ σχίσμα προσβάλλει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα. Ἀμφότερες βέβαια οἱ καταστάσεις ὁδηγοῦν τοὺς ἐμπνευστὲς καὶ τοὺς ὀπαδοὺς τους ἐκτὸς Ἐκκλησίας, στὴν ἀπώλεια. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ φράση τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου «τοῦ εἰς αἵρεσιν ἐμπεσεῖν τὸ τὴν Ἐκκλησίαν σχίσαι οὐκ ἔλαττον ἐστὶ κακὸν»[2], ποὺ ὑποδηλώνει ὅτι ἡ προσβολή τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι σοβαρότατο ἐκκλησιαστικὸ ἔγκλημα. Μάλιστα, γιὰ νὰ τονίσει τήν σοβαρότητα τοῦ σχίσματος φτάνει στὸ σημεῖο νὰ πεῖ ὅτι «οὐδὲν οὕτω παροξύνει τὸν Θεόν, ὡς τὸ Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι… οὐδὲ μαρτυρίου αἷμα ταύτην, ἒφησε, δύνασθαι τήν ἁμαρτίαν ἐξαλείφειν»[3] . oὒτε τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου δὲν ἐξαλείφει τήν ἁμαρτία τοῦ σχίσματος!

Ἄρα κατὰ τὰ λεγόμενα σας, οἱ ἱεράρχες ποὺ εἶναι "ἐμπνευστὲς καὶ ὁπαδοὶ τοῦ σχίσματος εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας"! Ὅταν κάποιος, ὅπως ὁ Κυθήρων, παρότι γνωρίζει, κοινωνεῖ καὶ μνημονεύει ἀνθρώπους πού, ἐσεῖς τὸ λέτε, εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας, μπορεῖ νὰ μνημονεύεται ὡς ὀρθόδοξος; Μὰ φυσικά, ὄχι!

Στὸ ἴδιο κείμενο ἀναφερόμενος στὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τοὺς "Ἰωαννίτες" λέτε καὶ τὰ ἀκόλουθα:

Ὅπως πολὺ συνοπτικὰ εἴδαμε ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος οὐδέποτε ἀποδέχθηκε τὶς ἀποφάσεις τῶν συνόδων Δρυὸς καὶ Κωνσταντινουπόλεως ποὺ τὸν καθαίρεσαν καὶ ἀφόρισαν. Τὴν ἰδία στάση τήρησε καὶ μέρος τοῦ πιστοῦ λαοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἀρνήθηκε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς διαδόχους του. Ἔτσι δημιουργήθηκε στὴν Βασιλεύουσα τὸ “σχίσμα” τῶν Ἰωαννιτῶν. Καὶ ὅμως ὁ Ἰωάννης ἀντὶ νὰ ἐπιπλήξει τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴ ”σχισματικὴ” τους συμπεριφορὰ τοὺς ἐπαινεῖ ἰδιαιτέρα καὶ τοὺς ἐνθαρρὺνει νὰ τὴν συνεχίσουν! Ὅμως, πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ κατ’ ἐξοχὴν ὑπερασπιστὴς τῆς κανονικῆς τάξεως, ὁ διαπρύσιος κήρυκας τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας καὶ σφοδρὸς πολέμιος τοῦ σχίσματος νὰ ἐπαινεῖ καὶ οὐσιαστικὰ νὰ ἐνθαρρύνει τὸ “σχίσμα” τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν;... Εὔστοχα ἐπισημαίνει ὁ μελετητὴς τοῦ ἱεροῦ Πατρὸς καὶ ἐκφραστὴς τοῦ χρυσοστομικοῦ ἤθους, πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, ἀναφερόμενος στὴ χρυσοστομική ἑρμηνεία τοῦ Παύλειου «ἓν σῶμα καὶ ἓν πνεῦμα» (Ἐφεσ. 4, 4)[49]: «Πιστεύει ὁ αὐθεντικὸς ἑρμηνευτὴς τοῦ Παύλου, … ὅτι καλῶς ὁ Ἀπόστολος μετὰ τὸ “ἓν σῶμα” ἔθεσε καὶ τὸ “ἓν πνεῦμα”, γιὰ νὰ δείξει ὅτι … δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι κανεὶς ἐνσωματωμένος στὴν Ἐκκλησὶα, στὸ “ἓν σῶμα”, χρειάζεται νὰ ἔχει καὶ τὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ αὐτὸ ἰσχύει … ὄχι μὲ τοὺς αἱρετικοὺς… ἀλλὰ μὲ ὅσους Ὀρθοδόξους ἀνήκουν στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν ἔχουν ὅμως τὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ εἶναι φίλοι τῶν αἱρετικῶν».

Σᾶς ἐρωτῶ λοιπόν: Ὅταν κάποιος δὲν καταδικάζει ἀλλὰ κοινωνεῖ καὶ συμπροσεύχεται μὲ ἀποδεδειγμένους Οἰκουμενιστὲς καὶ ὁπαδούς τους, εἶναι "φίλος τῶν αἱρετικῶν". Ἄρα κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ ἁγ. Χρυσοστόμου, ποὺ ΕΣΕΙΣ παραθέσατε δὲν ἀπαγορεύεται ἡ μνημόνευσή τους; Ποῦ λοιπόν τὸ παράπτωμα τοῦ π. Παύλου; Καὶ ἀντίθετα μὲ τὸν Ἅγιο ἀντὶ ἐσεῖς οὺς ἐπαινέσετε ἰδιαιτέρα καὶ νὰ ἐνθαρρύνετε νὰ τὴν συνεχίσει, ἐσεῖς ἐπιπλήτετε τὸν π. Παῦλο. Νὰ καταγγείλετε λοιπόν, δίπλα στὸν ἅγ. Θεόδωρτο τὸν Στουδίτη καὶ τὸν ἅγ. Ἰωάννη ὡς ἐχθρὸ τῆς ἀλήθειας!

Ὅσον ἀφορᾶ τὸν δῆθεν ρητορικό σας ἐρώτημα Είναι “ψευδεπίσκοπος” και “ψευδοποιμένας” ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, όπως προβλέπει ο ΑΒ-15 για να είναι η αποτείχιση εκκλησιολογικά αποδεκτή; Ασφαλώς όχι! ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, δηλ. ἐσεῖς ὁ ἴδιος, σᾶς ἀναιρεῖ (εἶναι νὰ κλαίει κανείς, ποὺ φθάνει ὁ ἄνθρωπος ὅταν εἶναι δίψυχος). Λέτε λοιπόν συνεχίζοντας στὸ παραπάνω κειμενό σας:

Μὲ ἂλλα λόγια, γιὰ τὸν Ἰωάννη, σὲ σχίσμα βρίσκονται ὅσοι περιφρονοῦν καὶ ἐνεργοῦν ἀντίθετα μὲ τὴν κανονικὴ τάξη καὶ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀκόμα καὶ ὅταν ἔχουν μὲ τὴν ἀνοχὴ ἢ τὴν συνεπικουρία τῆς κρατικῆς ἐξουσίας ὑψηλὴ θέση στὴν Ἱεραρχία καὶ ἀναγνωρίζονται ὡς ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες. Ἀντίθετα, δὲν εἶναι σχισματικοὶ ἀλλὰ κανονικὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἂξια τιμῆς καὶ σεβασμοῦ ὅσοι ὑπακούουν, σέβονται, τιμοῦν καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν κανονικὴ τάξη καὶ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι ὀλίγοι ἢ βρίσκονται σὲ διάσταση καὶ δὲν κοινωνοῦν ἐκκλησιαστικὰ μὲ τοὺς ἔχοντες τοὺς θρόνους ἐπισκόπους οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικὰ εἶναι «ψευδεπίσκοποι καὶ ψευδοδιδάσκαλοι» (κανόνας 15ος Πρωτοδευτέρας).

Ἔλεος, πάτερ! Δὲν εἶναι ἡ θεολογία ἡ κλίνη τοῦ Προκρούστη ὅπου κόβουμε καὶ τραβάμε κατὰ τὸ δοκοῦν. Τὸ λέτε ξεκάθαρα:

Ἀντίθετα, δὲν εἶναι σχισματικοὶ ἀλλὰ κανονικὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἂξια τιμῆς καὶ σεβασμοῦ ὅσοι ὑπακούουν, σέβονται, τιμοῦν καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν κανονικὴ τάξη καὶ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι ὀλίγοι ἢ βρίσκονται σὲ διάσταση καὶ δὲν κοινωνοῦν ἐκκλησιαστικὰ μὲ τοὺς ἔχοντες τοὺς θρόνους ἐπισκόπους οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικὰ εἶναι «ψευδεπίσκοποι καὶ ψευδοδιδάσκαλοι» (κανόνας 15ος Πρωτοδευτέρας).

Ποῦ λοιπόν τὸ παράπτωμα τοῦ π. Παύλου;

Οἱ διάδοχοι τῶν ἐπισκόπων τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Δρυός δὲν κήρυξαν αἵρεση, ἀλλὰ ἀναγνώρισαν καὶ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς ἐχθροὺς καὶ διῶκτες τοῦ Χρυσοστόμου, ἄρα καὶ γιὰ ἐσᾶς ἦταν ψευδεπίσκοποι. ἐκτὸς ἂν ὡς διὰ μαγείας οἱ Οἰκουμενιστὲς ποὺ εἶναὶ σε καλύτερη θέση ἀπὸ τοὺς διῶκτες τοῦ ἁγίου καὶ ὡς ἐκ τούτου οἱ συγκοινωνοῦντες μαζί τους δὲν εἶναι ψευδεπίσκοποι. Αὐτὸ ἀπαντᾶ μάλιστα καὶ σὲ ὅσους στὰ σχόλια τοῦ "τὰς θύρας" ἔλεγαν δὲν ὑπάρχουν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα.

Οἱ Ἁγιορεῖτες μοναχοὶ στὴν γνωστὴ ἐπιστολή τους ἀναφέρονται στὸ θέμα αὐτὸ καί ὀνομάζουν ὑποδίκους ἔναντι τῶν ἱερῶν Κανόνων ὅσους ἔχουν κοινωνία μὲ αἱρετικοὺς καὶ ἀκοινώνητους.

Λέγουν μεταξὺ ἄλλων: «...«Ὁ ἀκοινωνήτοις συγκοινωνῶν ἀκοινώνητος ἔσται, ὡς συγχέων τόν κανόνα τῆς ἐκκλησίας», καί πάλιν «Ὁ αἱρετικόν δεχόμενος τοῖς αὐτοῦ ἐγκλήμασιν ὑπόκειται». Ἐν ὅσοις γοῦν οὗτοι ἐγκαλούμενοι ὑπό εὐθύνας εἰσί, τοῖς αὐτοῖς ἅπασι καί ἡμεῖς, εἰ καταδεξοίμεθα, παρά τῶν θείων κανόνων τῶν ἐν Πνεύματι ἀποφαινομένων ὑπόδικοι γινόμεθα». Εἶναι οἱ Οἰκουμενιστὲς αἱρετικοί; Ναί!  Ἄρα ὅποιος τοὺς δὲχεται καὶ δὲν διακόπτει τὴν κοινωνία μαζί τους ὑπόκειται στίς ἴδιες κατηγορίες μ’ αὐτούς!

Στὴν ἴδια ἐπιστολή (Ἐπιστολή…, στίχ. 9-23, σ. 399) οἱ ἁγιορεῖτες ἅγιοι Πατέρες ξεκαθαρίζουν καὶ τὸ θέμα τῆς μνημονεύσεως, ὥστε νὰ σωπάσουν ὅσοι μὲ τὰ σχόλιά τους νόθευσαν τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία. Τὴν παραθέτω μεταφρασμένη ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχουν γλωσσικὲς παρανοήσεις:

"ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ δεχόταν παλαιόθεν τὴν ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀρχιερέως ἐνώπιον τῶν ἁγίων Μυστηρίων ὡς τὴν τελεία (συγ)κοινωνία. Διότι, ἔχει γραφεῖ στὴν ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας ὅτι ὁ λειτουργός ἀναφέρει τὸ ὄνομα τοῦ Ἀρχιερέως, ὥστε νὰ δείξει ὅτι ὑποτάσσεται στὸν (ἐκκλησιαστικά) ἀνώτερό του, ὅτι εἶναι κοινωνός του καί ὅτι ἔχει δεχθεῖ μέσῳ αὐτοῦ τήν πίστη καὶ τὴν χάρι τῆς ἱερουργίας τῶν Μυστηρίων. Καί ὁ μέγας πατέρας μας καὶ ὁμολογητὴς Θεόδωρος Στουδίτης λέγει τὰ ἑξῆς σὲ κάποιον μέσῳ τῆς τιμίας του ἐπιστολῆς: «Μοῦ εἶπες ὅτι φοβᾶσαι νὰ πεῖς στὸν πρεσβύτερό σου νὰ μὴν ἀναφέρει τόν αἱρεσιάρχη. Σχετικά μ’αὐτό δέν θά διστάσω νά σοῦ πῶ τὸ ἑξῆς˙ ὅτι μολυσμὸ ἔχει ἡ κοινωνία καὶ μόνο, ποὺ τὸν ἀναφέρει, παρ’ ὅλο ποὺ μπορεῖ αὐτός, ποὺ τὸν ἀναφέρει, νὰ εἶναι ὀρθόδοξος». Αὐτὰ λέγει ὁ πατέρας (Θεόδωρος Στουδίτης)».

Αὐτὰ λένε λοιπόν, οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες, ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ ὄχι ὁ π. Ἀναστάσιος! Καὶ μᾶλλον δὲν τὰ λέει, διότι γνωρίζει ὅτι ἂν τὰ δεχθεῖ, θὰ πρέπει νὰ διακόψει κι αὐτὸς τὸ μνημόσυνο τοῦ χειροτέρου ἀπὸ τῶν Κυθήρων μητρ. Πατρῶν. Ἔτσι θεωρεῖ προτιμότερο νὰ ἐπιτεθεῖ στὸν π. Παῦλο ποὺ βρῆκε τὸ σθένος νὰ πράξει, ὅσα ὁ π. Ἀναστάσιος δὲν πράττει.

Ὅταν ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος διώχθηκε γιὰ τὴν ἀνυπακοή του στὰ κυβερνητικὰ ἀντικόβιντ μέτρα, καταδικάσαμε τὸν ἄδικο διωγμό του καὶ τοῦ εὐχηθήκαμε νὰ δικαιωθεῖ. Αὐτὸ εἶναι τὸ δίκαιο. Ὅπως δίκαιο εἶναι καὶ νὰ καυτηριάσουμε τὸ τραγικὸ γεγονός, ὅτι ὁ π. Ἀναστάσιος συγγράφει ὑπέροχα κείμενα, δυστυχῶς ὅμως γιὰ τὸ θεαθῆναι καὶ γιὰ τὴν δημιουργία ἐντυπώσεων. Διότι οὔτε αὐτὸς διακόπτει τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ ἔστω μὲ τοὺς ἐνόχους τοῦ οὐκρανικοῦ σχίσματος, οὔτε παραδέχεται τὴν ἀδυναμία του νὰ τὸ πράξει (θὰ ἦταν μία γενναία στάση) οὔτε καὶ τοὺς πιστοὺς προτρέπει νὰ τὸ πράξουν. Ἀντιθέτως χαρακτηρίζει τοὺς ἀδελφούς του ἱερεῖς ποὺ τὸ κάνουν, ὅπως ὁ π. Παῦλος, ἀντικανονικοὺς καὶ ἀναληθεῖς. Μάλιστα ὁ π. Ἀναστάσιος πράττει καὶ τὸ ἀκόλουθο παράδοξο: Γράφει κείμενα γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῶν Ἁγίων καὶ γιὰ τὴν στάση τῶν πιστῶν, ποὺ δὲν εἶχαν ὄχι μόνο ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, ἀλλὰ καμία ἀπολύτως σχέση μὲ τοὺς ψευδοποιμένες τῆς ἐποχῆς των -μάλιστα διώχθηκαν καὶ μαρτύρησαν καὶ πράττει τὰ ἀντίθετα ἀπὸ ὅσα γράφει!

Διότι ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος συλλειτουργεῖ μὲ ξεκάθαρα καὶ ἀπροκάλυπτα οἰκουμενιστὲς αἱρετικούς, ὅπως ὁ Μεσσηνίας (ἐδῶ), πράγμα ποὺ οἱ Ἅγιοι (καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος) καταδίκασαν καὶ δὲν ἔπραξαν καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος τοὺς ἐπαινεῖ γι' αὐτό. Τότε γιατὶ δὲν τοὺς μιμεῖται;

Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος ἀναγνώρισε τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας καὶ συλλειτούργησε μὲ αὐτοὺς (ἐδῶ) πράγμα ποὺ οἱ Ἅγιοι (καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος) καταδίκασαν καὶ δὲν ἔπραξαν καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος τοὺς ἐπαινεῖ γι' αὐτό. Τότε γιατὶ δὲν τοὺς μιμεῖται;

Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος ἔκλεισε τοὺς ναοὺς καὶ ἀπαγόρευσε τὴν Θ. Λειτουργία ( γι' αὐτὸ καὶ διώχθηκε ὁ π. Ἀναστάσιος ἐδῶ) πράγμα ποὺ οἱ Ἅγιοι  (καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος) καταδίκασαν καὶ δὲν ἔπραξαν καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος τοὺς ἐπαινεῖ γι' αὐτό. Τότε γιατὶ δὲν τοὺς μιμεῖται;

Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος παρευρίσκεται σὲ ἐκδηλώσεις ὑποστηρικτῶν τῶν ΛΟΑΤΚΙ (ἐδῶ) πράγμα ποὺ οἱ Ἅγιοι (καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος) καταδίκασαν καὶ δὲν ἔπραξαν καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος τοὺς ἐπαινεῖ γι' αὐτό. Τότε γιατὶ δὲν τοὺς μιμεῖται;

Ἀντιθέτως βρίσκει εὐσεβὲς νὰ κολακεύσει τὸν Κυθήρων καὶ νὰ ἐπιτεθεῖ στὸν π. Παῦλο ἀντὶ νὰ τὸν ἐπαινέσει καὶ νὰ τὸν στηρίξει, ἀκόμα κιἂν δὲν θέλει νὰ τὸν μιμηθεῖ.

Εἶναι τρομερὲς οἱ εὐθῦνες ὅλων μας ἀλλὰ προπάντων τῶν ποιμένων. Γι' αὐτὸ προχωράει καὶ ἡ αἵρεση καὶ τὸ σχίσμα.

Χρειαζομαστε ὡς Ἐκκλησία κάθε π. Παῦλο, κάθε κληρικὸ ποὺ θὰ ἐναντιωθεῖ στὴν κατρακύλα πράττοντας τὸ ἱεροκανονικῶς σωστό. Καὶ ὰς μὴν ξεχνοῦμε: Ὅσο περισσότεροι ἱερεῖς πράξουν τὸ καθῆκον τους, τόσο θὰ λιγοστέψουν τὰ λάθη καὶ οἱ ἕριδες.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Νέα αποτείχιση ιερέως! Ο π. Παύλος Καλλίκας σε αποτείχιση του Κυθήρων!

Εύγε πάτερ, καλόν αγώνα. Η συμπαράσταση μας είναι δεδομένη, ό,τι κι αν χρειαστείτε!

Η διακοπή μνημόνευσης του ονόματος του Μητροπολίτη Κυθήρων & Αντικυθήρων κ.κ. Σεραφείμ (παπα-Πάυλος Καλλίκας).

        

παπα-Παύλος Καλλίκας

Ιερέας Ι. Μητροπόλεως Κυθήρων και Αντικυθήρων,

σε Αποτείχιση (διακοπή μνημόνευσης) του Κυθήρων.

Αγαπητοί μου αναγνώστες,

ως τελευταίο όπλο και στην ΠΡΑΞΗ πρώτη γενναία αντίδραση κατά της εκκλησιαστικής κατάντιας, στην οποία έχει περιέλθει δεινώς η Ορθόδοξη πατρίδα μας, χρησιμοποίησα την Θεοπαράδοτη και Αγιοπαράδοτη Ιερά Αποτείχιση. Περίμενα στην «οικονομία» αρκετά χρόνια με καρτερία και υπομονή, αγωνιζόμενος δια δημοσίων και ενυπόγραφων άρθρων μου και λόγων μου.

Με την Χάρη του Θεού, ήρθε ο καιρός να περάσω από τα λόγια, στις πράξεις. Η ιερατική συνείδησή μου ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕ ΑΛΛΗ ΑΝΑΒΟΛΗ. Δεν μπορούσε να τα βολέψει άλλο. Θεωρώ μεγάλη υπόθεση την ΣΥΝΕΠΕΙΑ μεταξύ λόγων και πράξεων σε έναν άνθρωπο. Πόσω δε μάλλον σε θέματα Πίστεως. Σε αντίθετη περίπτωση (οπού δηλ. βασιλεύει η ασυνέπεια ή η της μοδός «οικονομία») διαπιστώνουμε ότι ο άνθρωπος καταντά γραφικός και ο αγώνας του κενός, ανερμάτιστος και αναποτελεσματικός. Μόνη «ελπίδα» του το αδιέξοδο. Τα αδιέξοδα.

Ακολουθεί, λοιπόν, η πρώτη δημόσια εμφάνιση της διακοπής μνημόνευσης του Κυθήρων από την ελαχιστότητά μου, τον τελευταίο δηλ. παπαδάκο της μικρότερης Μητροπόλεως, προς ενημέρωση των καλοπροαιρέτων, προς ικανοποίηση των περιέργων και αργόσχολων, και προς έλεγχο των σκανδαλιζομένων και των απανταχού φονταμελιστών «οικονομολόγων».

Η διακοπή μνημόνευσης του Κυθήρων εκφωνήθηκε ενώπιον του ποιμνίου μου στις 22.12.2024 στον Ι. Ναό Αγ. Γεωργίου Καρβουνάδας, και ανακοινώθηκε για τις 25.12.2024. Επιδόθηκε στον Κυθήρων τα Άγια Χριστούγεννα (25.12.2024). Δεν την δημοσίευσα ευρέως τότε, προσμένοντας και ελπίζοντας, όπως γράφω και στο κείμενο της διακοπής, να ακολουθήσει και ο Κυθήρων τον Ομολογιακό αυτόν δρόμο της Αγίας Αποτείχισης. Και αυτό σεβόμενος ο ίδιος, τα όσα υποστήριζε δια της γραφίδος του και δια των Ποιμαντορικών Εγκυκλίων του, χρόνους τώρα. Κάτι τέτοιο μέχρι και την στιγμή αυτήν, δεν φάνηκε. Να δώσει ο Θεός.

Ο εν λόγω επίσκοπος Κυθήρων από το 2016 και μετά συνήθιζε να κλείνει τους λόγους του με τη γνωστή φράση «οι καιροί ου μενετοί», που σημαίνει, σ’ ελεύθερη απόδοση, «οι καιροί δεν περιμένουν, πρέπει να δράσουμε». Παρότι λοιπόν οι καιροί δεν περιμένουν και δεδομένου ότι από τότε (2016) ήδη μετρούμε 9 ΧΡΟΝΙΑ, θα έπρεπε να υπάρξει έντονος εκ μέρους του προβληματισμός, να είχαν γίνει εσωτερικές διεργασίες. Πως γίνεται οι καιροί να τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και ο Κυθήρων να περιμένει; Κύριος οίδε. Κύριος γινώσκει τα κρύφια…

Σημείο των καιρών μας οι Δεσποτάδες να ξηλώνουν.

σσ. Πολύ σωστά! Όπως είναι και σημείο των καιρών μας, ιερείς να μνημονεύουν ως τάχα ορθοτομούντες τέτοιους ασεβείς δεσποτάδες. Πού ακούστηκε, πάτερ, στην εκκλησιαστική ιστορία, ιερέας να στηλιτεύει τον επίσκοπο για θέματα Πίστεως και μετά να έχει κοινωνία μαζί του σαν να μην συμβαίνει τίποτα;

 

Σημείο των καιρών μας οι Δεσποτάδες να ξηλώνουν.

παπά Παύλος Καλλίκας

(Στον απόηχο μιας ομιλίας του μητροπολίτη Περιστερίου, περί της θέσης του Τιμίου Σταυρού, όπως δημοσιεύθηκε πριν από ένα χρόνο περίπου στο διαδικτυακό κανάλι youtube https://www.youtube.com/watch?v=TPn6oYcTtk8, και στην εμμονική στάση και ΓΙΝΑΤΙ του δεσπότη έως σήμερα. 

Αφιερωμένο το κείμενο που ακολουθεί στην πρόσφατη πεπαρρησιασμένη, ορθόδοξη, συντονισμένη, σύσσωμη και για αυτό επαινετή και αξιομίμητη αντίδραση του ποιμνίου της περιοχής του Περιστερίου.)

Σημείο των καιρών μας και αυτό. Μορφωμένοι (κατά κόσμον) υψηλόβαθμοι ρασοφόροι, ακαδημαϊκοί σου λέει, θα μιλήσουν! Θα κάνουν διάλεξη! 

Μαζεύουν ακροατήριο. Τι θα ακούσω λες; Θα καταλάβω άραγε τίποτις από τούτες τις «θεολογικές σοφίες», εγώ ο αγράμματος; 

Θα καταλάβω την «γλώσσα» της επιστημονικής τάχατες υψηλής διανόησης;

Η διάλεξη αρχίζει. Δεκάδες τετράγωνα, και μόνο τετράγωνα κουτάκια αρχίζουν να εκσφενδονίζονται από το μυαλό του ρασοφόρου καθηγητή-ομιλητή. Όλα σε κουτάκια στοιβαγμένα (πάντα τετράγωνα) στην ΛΟΓΙΚΟκρατούμενη ασφυκτικά νόηση (παρανόησή) του. 

Όχι, δεν είναι μειονέκτημα (υπονοεί ο ομιλητής) να τα έχουμε σε τετράγωνα κουτάκια ΟΛΑ. Αυτό κατά την αρχαιοελληνική φιλοσοφία, θα μας επισημάνει πάλι ο κ. καθηγητής, εξέφραζε την τελειότητα.

Ιερέας από τα Κύθηρα αναθεματισε τους βουλευτές της περιφέρειας του.

Πράξη Αναθεματισμού των βουλευτών της Περιφέρειας Α’ Πειραιώς και νήσων.

ΚΥΘΗΡΑ, 18/2/2024

Πράξη ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ Α΄ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ

Κατσαφάδου Κωνσταντίνου

Μιχαηλίδου Δόμναs – Μαρίαs

Βλαχάκου Νικολάου

Εις το Όνομα της Αγίας, Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Αγίας Τριάδος, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Σήμερον ημέρα Κυριακή 18 του μηνός Φεβρουαρίου του έτους 2024 μνήμη του Αγίου ενδόξου Λέοντος πάπα Ρώμης, και ενώπιον αντιγράφου της Αγίας Εικόνος της Παναγίας της επονομαζομένης Μυρτιδιωτίσσης Προστάτου και Εφόρου της νήσου ημων, και της εικόνος του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, στέκομαι ο ανάξιος και ελάχιστος των Ιερέων παπα-Παύλος, Εφημέριος των ενοριών Καρβουνάδας – Κεραμωτού και Αγ. Ηλία Κυθήρων, και παρακαλώ:

«Δέομαι σου Κύριε, να καταπέμψεις πλούσιο το έλεός Σου και την Φιλανθρωπία σου σε εμάς τους δοξολογούντας σε και υμνούντας σε, εξ όλης ψυχής και διανοίας, και να εισακούσεις την δικαία οργή και ιερά αγανάκτηση εμού του Ιερέως σου την ώρα ταύτη.

Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος στην προς Γαλάτας επιστολή του, πρώτο κεφάλαιο και στίχο 6-9 σημειώνει: «Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ, εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὃ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μή τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν, παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. Ως προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω.…». Δηλαδή, : «Απορώ πως τόσο γρήγορα απομακρύνεσθε από τον Θεό, που σας κάλεσε με τη Χάρη και τη δωρεά του Χριστού, και μεταπηδάτε σε άλλη διδασκαλία για τη σωτηρία, την οποία κακώς ονομάζουν ευαγγέλιο αυτοί που σας την διδάσκουν. Αλλά αυτό που αυτοί ονομάζουν ευαγγέλιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μόνο ότι υπάρχουν μερικοί που σας αναστατώνουν και θέλουν να μεταβάλουν και να διαστρεβλώσουν το αληθινό κήρυγμα για τον Χριστό. Αλλά προσέξατε τούτο. Εάν και εμείς ακόμη οι Απόστολοι ή και άγγελος από τον ουρανό σας κηρύττει ευαγγέλιο διαφορετικό από εκείνο, το οποίο εμείς απ΄αρχής σας έχουμε κηρύξει, ας είναι αυτός αναθεματισμένος και χωρισμένος από τον Θεό. Όπως και προφορικώς, προηγουμένως σας είχαμε πει και τώρα πάλι σας λέγω: Εάν κάποιος, σας διδάσκει άλλο Ευαγγέλιο, διαφορετικό από εκείνο, που έχετε παραλάβει, ας είναι αναθεματισμένος».

Η μισή αλήθεια είναι ψέμα. Η Εκκλησία αγαπά εν αληθεία. Η Ιεραρχία;

Η ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΓΑΠΑ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ;

π. Παύλος Καλλίκας

Με την φράση «… διότι ἡ Ἐκκλησία «ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. δ΄, 15) και «ἀγαπᾶ ἐν ἀληθείᾳ» (Β΄ Ἰω. α΄, 1)» η Ιεραρχία κατακλείει την πρόσφατη Εγκύκλιό της. Στο Εγκύκλιο δε σημείωμά της, αναφέρει «… παρακαλούντες όπως αναγνωσθεί επ΄ Εκκλησίαις την προσεχή Κυριακή…».

Συχνά – πυκνά συναντούμε την φράση, θα την έχετε ακούσει, «η μισή αλήθεια είναι ψέμα». Επιβεβαιώνεται κάτι τέτοιο στην περίπτωση αυτής της Εγκυκλίου; Υπάρχει και άλλη μισή αλήθεια που δεν αναφέρεται ρητώς, ούτε εξετάζεται στην Εγκύκλιο; Άρα, μιλάμε για ψέμα;

Ας το εξετάσουμε.

Θα δώσω ένα παράδειγμα για να γίνω σαφής. Υπόθεση: Το παιδί μου βρίσκεται μπροστά στην φωτιά. Αν του πω «Παιδί μου αυτό είναι φωτιά», του έχω πει την ΜΙΣΗ αλήθεια. Αν του πω: «Παιδί μου αυτό είναι φωτιά, θα καείς αν πας πιο κοντά ή αν θελήσεις να την ακουμπήσεις», τότε του είπα ΟΛΗ την αλήθεια. Προλαμβάνω δηλαδή στην δεύτερη περίπτωση, αντί να περιμένω να θεραπεύσω το έγκαυμα στην πρώτη περίπτωση, με αμφίβολα μάλιστα αποτελέσματα.

Άρα η ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ («αυτό είναι φωτιά») είναι ουσιαστικά ΨΕΜΑ, αφού τελικά δεν γνωρίζει το παιδί το κακό που πρόκειται να πάθει αν την πλησιάσει ή αν ακουμπήσει. Ως πατέρας του παιδιού θα του έχω πει ψέματα, αφού το παιδί θα μπορούσε να υποθέσει ότι η φωτιά είναι κάτι ακίνδυνο σαν νερό ή κάτι άλλο.

Ας δούμε τώρα την Εγκύκλιο της Ιεραρχίας.

Η ΜΙΣΗ αλήθεια της Εγκυκλίου.

Την ΜΙΣΗ αλήθεια παρουσιάζει η συντριπτική πλειοψηφία όσων αναφέρονται στις 5 παραγράφους της Εγκυκλίου. Η Ιεραρχία διευκρινίζει προς όλους όσους αναμένουν τον ΥΠΕΥΘΥΝΟ μάλιστα λόγο της (όπως αναφέρεται στην κατακλείδα της παρούσης Εγκυκλίου) ότι αυτό το Νομοσχέδιο «είναι φωτιά» (δική μου η παρομοίωση για να είμαι συνεπής με το παράδειγμα που έδωσα).

Η άλλη ΜΙΣΗ αλήθεια γιατί εξίσου υπεύθυνα, ως όφειλε η Ιεραρχία, δεν αναφέρεται, δεν τονίζεται πουθενά στην Εγκύκλιο;

Ποια; Ότι όποιος/α από οποιαδήποτε θέση και αν βρίσκεται παρασυρθεί, ενστερνισθεί, διδάξει, υπογράψει ακολουθήσει ή καθοιονδήποτε τρόπο συνευδοκήσει στο νομοσχέδιο - σίχαμα, ΑΠΟΚΟΠΤΕΤΑΙ ΑΜΕΣΑ από μέλος της Εκκλησίας ή αν θέλετε σε πιο Καινοδιαθηκική γλώσσα «ΑΝΑΘΕΜΑ ΕΣΤΩ», διότι κατά τον Απ. Παύλο διδάσκει «έτερο ευαγγέλιο» (Γαλ. 1,6-9).

Άρα, η Ιεραρχία παρουσίασε ΜΟΝΟ την ΜΙΣΗ αλήθεια.

Δεν όφειλε να σημειώσει πατρικά «ἐν ἀγάπῃ και ἐν ἀληθείᾳ» στην Εγκύκλιο της, ότι όποιος ψηφίσει ή θελήσει να ζήσει σύμφωνα με το Νομοσχέδιο – σίχαμα ΑΝΑΘΕΜΑ ΕΣΤΩ;

Δεν όφειλε ρητά να προλάβει, να προειδοποιήσει τι θα συμβεί σε περίπτωση που «έτερο ευαγγέλιο» προωθηθεί, σχεδιασθεί, ενταχθεί ή προστεθεί στο Σύνταγμα της χώρας μας με τις ανυπολόγιστες μάλιστα καταστροφές που αυτό συνεπάγεται;

Δεν όφειλε εξ αρχής και ολοκληρωμένα να ξεκαθαρίσει την θέση της, την Αλήθεια του Ευαγγελίου δηλ., ενώπιον του πληρώματος της Εκκλησίας;

«Βολεύει» λοιπόν την Ιεραρχία η μισή αλήθεια, μα … είναι τελικά ψέμα!

Με λύπη,

παπα-Παύλος Καλλίκας

Πηγή

Όταν η ευσέβεια γίνεται ασέβεια! Αθώωνει τον εαυτό του, κόβοντας και ράβοντας το Ευαγγέλιο και λέγοντας ότι δεν ήταν εκεί την ώρα της βεβήλωσης.

Αυτά φέρνει η κοινωνία με "ρεζίλιδες"!!!

Στο ιστολόγιο "τας Θύρας" (εδώ) διαβάζουμε για την : "«θρησκευτική συναυλία με ύμνους της Μεγάλος Εβδομάδος» που θα ελάμβανε χώρα εντός του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου Πατρών. Την εκδήλωση διοργάνωσε η «Πύλη Πολιτισμού «Εν Πάτραις»» υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως. Η παράσταση περιλάμβανε ενορχηστρωμένα κομμάτια και ποίηση. Μεταξύ των άλλων ακούστηκε και ο Καζαντζάκης (σσ. απαγγέλθηκε το βλάσφημο ποίημά του «Μαγδαληνή», που παρουσιάζει την Αγία ως την πόρνη) μέσα στον Ιερό Ναό και ο «εκλεπτισμένος» και «αρχοντικός» λαός της Πάτρας, όπως τον θεωρεί ο επίσκοπος Κερνίτσης, δεν κατάλαβε τίποτα. Αντιθέτως, στο τέλος της συναυλίας χτύπησε και παλαμάκια! Αυτή είναι η πνευματική ανυδρία των ανθρώπων που φέρνει τον θάνατο στην Πατρίδα μας."

Στα πολλά σχόλια που καταδίκασαν το γεγονός, συμπεριλαμβάνεται και το σχόλιο του π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου που γράφει τα εξής: "Επειδή δέχομαι πολλά τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας για τη μουσική εκδήλωση με απαγγελία και Καζαντζάκη, στον Ι. Ναό Αγ. Νικολάου, στην ενορία μου, μου επιτραπεί να δηλώσω ότι δεν είχα την οποιαδήποτε συμμετοχή στο προπασχάλιο ενοριακό event! Μάλιστα, πληροφορήθηκα τη διοργάνωση της εκδηλώσεως αυτής από την αφίσα που αναρτήθηκε στην πόρτα του Ναού. Ασφαλώς δεν συμφώνησα και βέβαια δεν παρακολούθησα την εκδήλωση". ΄

Δηλαδή ο π. Αναστάσιος, θεωρεί ότι έπραξε το καθήκον του ως ευσεβής ιερέας, επειδή δεν συμφώνησε και δεν παρακολούθησε την εκδήλωση. Το ίδιο κάνει και στο θέμα του ουκρανικού σχίσματοςκαι της αιρέσεως. Ενώ ο μητροπολίτης του και το Κολυμπάρι προωθεί και τους Ουκρανούς σχισματικούς αναγνώρισε και συλλειτουργεί μαζί του, ο π. Αναστάσιος συνεχίζει να τον μνημονεύει ως ορθοτομούντα και να του αφιερώνει ως δώρο και ομιλίες του στην ονομαστική του εορτή. Έτσι αυτοαθωώνεται ο π. Αναστάσιος και υπερασπίζεται το "ομολογιακό του" προφίλ λέγοντας "Ἀσφαλώς" , οι δε πιστοί επαινούν την "ομολογιακή" στάση του.

Πόση η αρρώστια; Λόγος περί μετα-ανθρωπισμού.

Ωραία τα λες πάτερ, αλλά αφού μιλάς για αλήθεια, η αλήθεια είναι ότι με αυτό, όπως το ονομάζεις, το " ψευτο-εκσυγχρονιστικό πανθρησκευτικό μόρφωμα" των οικουμενιστών κοινωνείς και αυτούς και τους υποστηρικτές τους μνημονεύεις ως ορθοτομούντες. Αν είχε υψωθεί το ορθόδοξο τείχος στην Εκκλησία αφήνοντας τους αιρετικούς απ΄  έξω και δεν το είχαν υπονομεύσει οι "ευσεβείς" δεν θα γίνονταν αυτά. Γι' αυτό επαναλαμβάνουμε τα λόγια σου: "Αχ βαχ όϊ όϊ μαννούλαμ μου"! 

(με αφορμή την απάντηση του αρχιδ. Ιωάννη Χρυσαυγή)

παπα-Παύλος Καλλίκας

 

Τι δεν αρέσει στους μετα-ανθρώπους:

· Δεν τους αρέσει το κεφάλαιο της Γένεσης, του πρώτου βιβλίου της Παλαιάς Διαθήκης, και πιο συγκεκριμένα του χωρίου περί του τι δημιούργησε ο Θεός. Αναρωτιούνται ακόμη: Άρσεν; Θήλυ; ή και το «το»; (Ανέκδοτο;) Σκαλώνουν επίσης και στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο.

· Δεν τους αρέσει ο Λόγος του Χριστού, διά του Αποστόλου Παύλου, στην Καινή Διαθήκη, περί των κίναιδων και αρσενοκοίτηδων. Ίσως, πολύ σκληρός για την «νέα», «ελεύθερη» «ανοιχτή», και «φρέσκια» χωρίς διαχωρισμούς θρησκείας τους. Σκέπτονται: «Εκ δεξιών και εξ ευωνύμων; Πρόβατα και κατσίκια; Ποιος ο λόγος; Χάθηκε όλοι… στο ίδιο καζάνι;».

· Δεν θεωρούν ότι ο Χριστός είναι Αυτή η Αγάπη, στην υπερ-τέλεια μορφη Του. Θέλουν μια πιο «συναισθηματική», βρε αδερφέ μου «ανθρώπινη» αγάπη. Αγάπη τύπου ματς μουτς (ηχομιμητική λέξη και όχι Χριστομιμητική). Ίσως στερήθηκαν την μητρική αγκαλιά στα παιδικά τους χρόνια; Ίσως έχουμε εδώ κάποιο είδος ανασφάλειας;

· Δεν βολεύονται στην Ιερολογία του Μυστηρίου του Γάμου. Αναρωτιούνται: «Γιατί να είναι όλα όπως αιώνες τώρα έγιναν και ευλογήθηκαν και πλήθυναν; Χάθηκε να «ευλογηθεί» και η διαφορετικότητα; Δεν θέλουμε αλλωστε να λιγοστέψουμε; Τι τελικά χρειαζόμαστε για να έχουμε περισσότερα ναυάγια και λιγότερες οικογένειες (υγιαίνουσες); Την «ευλογία» του νομοθέτη ή την Ευλογία του Νομοθέτη;».