Θεωρία της ακτίστου δόξης της Αγίας Τριάδος

                                    

Σφάλμα ο φιλοσοφικός στοχασμός περί Θεού!

π. Ι. Ρωμανίδης

Η γνώση της Αγίας Τριάδος είναι γνωστή από την θεοπτική ενέργεια του Θεού. Ο θεούμενος αποκτά προσωπική πείρα ότι η ενέργεια της δόξης της Αγίας Τριάδος είναι άκτιστη.

«Ο θεούμενος, όταν δη την αγία Τριάδα, ξέρει ότι είναι άκτιστη και η δόξα κλπ. Από την εμπειρία της Θεώσεως βγαίνουν όλα αυτά τα πράγματα».

Η θεωρία του ακτίστου Φωτός από τους θεουμένους είναι απλανής, δηλαδή είναι αληθής, δεν υπεισέρχεται ψεύδος, και ο θεόπτης δεν πλανάται. Με «το Άκτιστον αυτοπτικόν όμμα του Θεού» ο θεόπτης διακρίνει το άκτιστο Φως, τόσο από το κτιστό φως του ηλίου, όσο και από το κτιστό φως του διαβόλου, ο οποίος μερικές φορές «μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός» (Β΄ Κορινθίους Ια', 14).

Υπάρχουν σαφείς διαφορές μεταξύ ακτίστου και κτιστού φωτός, όπως βεβαιώνουν οι «πείρα μεμυημένοι».

«Το άκτιστο Φως δεν έχει σχήμα ούτε μορφή ούτε είδος. Γι' αυτό λέγεται άμορφο, ασχημάτιστο, ανείδεο. Αυτό είναι κτύπημα εναντίον του Πλάτωνος, ο οποίος πιστεύει ότι ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίση τα είδη, τα αμετάβλητα είδη. Δηλαδή, αυτή η ορολογία καταφέρεται εναντίον του Πλάτωνος. Και, όταν οι Πατέρες λένε ότι είναι ανείδεος η δόξα του Θεού, σημαίνει ότι δεν είναι τα είδη του Πλάτωνος. Γι' αυτό λέμε, ότι αυτή η ορολογία καταφέρεται εναντίον του Πλάτωνος. Και ασχημάτιστος κ.ο.κ.».

Όχι των Παπικών, ΟΧΙ των Προτεσταντών, ΟΧΙ των Οικουμενιστών, αλλά το άκτιστον φώς της Μεταμορφώσεως, κτήμα μόνο της Ορθοδοξίας και όσων «ορθοδόξων» την βιώνουν!

Αθωνικά άνθη

Ο Ιησούς είναι κοινή περιουσία, ως Θεός και άνθρωπος, της Ορθοδοξίας, του Καθολικισμού, του Προτεσταντισμού και όλων των αιρετικών ομάδων των δύο τελευταίων. Αλλά το φως Του, το αϊδιον και άκτιστον, είναι κτήμα και θησαυρός αναφαίρετος μόνον της Ορθοδοξίας. Ο Καθολικισμός το ηρνήθη ως θείαν ενέργειαν, παρούσαν εν τη Εκκλησία, ο Προτεσταντισμός το ηγνόησεν, αι άλλαι αιρετικαί μικροομάδες ουδέποτε το είδον. Η Ορθοδοξία ελλάμπεται εξ αυτού, ανεχωνεύθη μετ’ αυτού, ζη με αυτό. Και εντεύθεν η αβυσσαλέα ειδοποιός διαφορά —συν ταις άλλαις— της παμφώτου αγίας Εκκλησίας μας με τας αιρετιζούσας…

Εάν ανατρέξωμεν εις τα μέσα του δεκάτου τετάρτου αιώνος, θα ίδωμεν το χάσμα, όπερ διήνοιξε το σχίσμα, να ευρύνεται, να γίνεται βαθύτερον και να συνειδητοποιήται μία ιστορική και θεολογική τομή μεταξύ Ανατολής και Δύσεως. Και ούτως η μεν Ανατολική Εκκλησία ευρίσκεται εν μυστική συναφεία και μεθέξει με το άγιον φως της Θεότητος του Ιησού, η δε Δυτική, ως αρνούμενη την κατ’ ενέργειαν άμεσον σχέσιν με τον Θεόν, ενεπλάκη «ταις του βίου πραγματείαις» και εγένετο εις εγκόσμιος οργανισμός, μόλις διακρινόμενος από τον «εν τω πονηρώ κείμενον» κόσμον…

Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος: Ποιὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Χριστιανοσύνης

                     

Πατρῶνος Γεώργιος 

Ὁμοτ. Καθηγητής τοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν (Αγία Ζώνη) 

Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος εἶναι μία ἀπὸ τὶς ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἑορτὲς τῆς Χριστιανοσύνης. Ἕως τὸν 4ο αἰώνα ἡ Μεταμόρφωση γιορταζόταν πρὶν το Πάσχα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τῆς Μεταμορφώσεως, τὸν ὁποῖο ἔχτισε ἡ Ἁγία Ἑλένη στὸ ὅρος Θαβώρ, ἐπικράτησε ὁ ἑορτασμὸς τοῦ γεγονότος νὰ γίνεται στὶς 6 Αὐγούστου.

Ἡ Μεταμόρφωση συνιστᾶ ὕπατη μύηση, ἀποτελεῖ τὸ μέγιστο μάθημα μυστικῆς θεολογίας. Και ἡ ἐλάχιστη λεπτομέρεια εἶναι διδακτική: τί ἤθελε νὰ ἀποκαλύψει ὁ Ἰησοῦς μὲ τὴ Μεταμόρφωση, γιατί πῆρε μόνο τρεῖς μαθητές του, γιατί ἔπρεπε νὰ ἀνεβοῦν σὲ ὅρος, γιατί ἔπρεπε νὰ πέσουν σὲ ὕπνο οἱ μαθητὲς καὶ τί συμβολίζει αὐτό, τί συμβολίζει τὸ λευκὸ φῶς, γιατί ἦταν μαζί Του ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Προφήτης Ἠλίας, γιατί δὲν μπορεῖ ἡ μυστικὴ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ νὰ περιγραφεῖ καὶ νὰ ὁρισθεῖ, καὶ  ἄλλα πολλὰ ποὺ νιώθει ὁ ἔχων μυστικὴ ἐμπειρία.

Μία λαογραφικὴ συνήθεια ποὺ ἀξίζει ἐδῶ νὰ ἀναφερθεῖ: στὶς ἀγροτικὲς περιοχὲς συνηθίζεται ἀνήμερα τῆς Μεταμόρφωσης νὰ προσκομίζονται στὶς ἐκκλησίες γιὰ νὰ εὐλογηθοῦν μὲ εἰδικὴ εὐχὴ τὰ πρῶτα σταφύλια τῆς χρονιᾶς, τὰ ὁποία στὴ συνέχεια διανέμονται στὸ ἐκκλησίασμα.

Διαβάζουμε ἀπὸ τὸ «Κήρυγμα καὶ Θεολογία Β’» τοῦ Γεωργίου Π. Πατρώνου (ἔκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, 2003)

1. Ἡ Μεταμόρφωση ὡς ἱστορικὸ γεγονὸς

Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα δὲν ἀφήνει καμιὰ ἀμφιβολία γιὰ τὴν ἱστορικότητα τοῦ γεγονότος τῆς μεταμόρφωσης τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος παραλαμβάνει τρεῖς ἀπὸ τοὺς μαθητές του, τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη καὶ μεταμορφώνεται «ἔμπροσθεν αὐτῶν». Ἡ μαρτυρία τῶν τριῶν εἶναι ἰδιαίτερα σημαντική. Δὲν πρόκειται, ἑπομένως, γιὰ θεολογικὸ μύθο. Βέβαια πρόκειται γιὰ μία πνευματικὴ ἐμπειρία τῶν τριῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ, ὅμως ἡ ἐμπειρία αὐτὴ ἑδράζεται σὲ ἱστορικὸ γεγονὸς καὶ συνδέεται μὲ ἐξωτερικὰ εὔληπτα φαινόμενα. Βλέπουν τὸν Κύριο στὴν κορυφὴ τοῦ ὅρους νὰ λάμπει τὸ πρόσωπο του «ὡς ὁ ἥλιος» καὶ τὰ ἐνδύματά του νὰ γίνονται «λευκὰ ὡς τὸ φῶς». Παρατηρούν δίπλα στὸν μεταμορφούμενο Διδάσκαλο νὰ παρίστανται ὡς «μάρτυρες» τοῦ γεγονότος δύο σημαντικὰ πρόσωπα τῆς ἰουδαϊκῆς ἀποκαλυπτικῆς καὶ τῆς ἐσχατολογικῆς παράδοσης τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὸν Μωυσῆ καὶ τὸν Ἠλία. Ὅλα αὐτὰ φανερώνουν ἕνα εἶδος θεοφάνειας μέσα στὸν μεσσιανολογικὸ χαρακτήρα τοῦ γεγονότος.

Οἱ αἰτίες τῶν λογισμῶν, Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος

                                

Ἡ κίνηση τῶν λογισμῶν στὸν ἄνθρωπο σὲ τέσσερις αἰτίες ὀφείλεται. Πρώτη αἰτία εἶναι τὸ φυσικὸ θέλημα τοῦ σώματος (τῆς σάρκας). Δεύτερη εἶναι ἡ φαντασία ποὺ προκαλοῦν τὰ αἰσθητὰ πράγματα τοῦ κόσμου, ποὺ ἀκοῦμε καὶ βλέπουμε. Τρίτη εἶναι οἱ ἐμπειρίες ποὺ εἴχαμε στὴν ζωή μας καὶ τὰ παραστρατήματα τῆς ψυχῆς, ποὺ τριγυρίζουν στὸ νοῦ μας, καὶ τέταρτη, οἱ προσβολὲς τῶν δαιμόνων, ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὶς παραπάνω τρεῖς αἰτίες καὶ μᾶς πολεμοῦν νὰ μᾶς ρίξουν σὲ ὅλα τὰ πάθη. Γι’ αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος, μέχρι νὰ πεθάνει, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι χωρὶς πειρασμοὺς καὶ χωρὶς πόλεμο.

Σκέψου τώρα καὶ κρῖνε: Προτοῦ νὰ φύγει ὁ ἄνθρωπος ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωή, εἶναι ἐνδεχόμενο νὰ καταργηθεῖ μία ἀπὸ τὶς τέσσερις αὐτὲς αἰτίες; καὶ ἀκόμη: Εἶναι δυνατό, τὸ σῶμα μας νὰ μὴν ἀναγκασθεῖ νὰ ἐπιθυμήσει κάποιο ἀπὸ τὰ κοσμικὰ πράγματα;

Ἐὰν λοιπὸν εἶναι παράλογο νὰ σκεφθοῦμε κάτι τέτοιο γιὰ τὸ σῶμα μας, μιὰ καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, εἶναι ἑπόμενο ὅτι τὰ πάθη παίρνουν ἀφορμὲς καὶ δουλεύουν σὲ κάθε ζωντανὸ ἄνθρωπο, εἴτε τὸ θέλει εἴτε δὲν τὸ θέλει. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη κάθε ἄνθρωπος νὰ προφυλάγεται μήπως καὶ πέσει ὄχι σὲ ἕνα μόνο πάθος, ποὺ τὸν πολιορκεῖ συνεχῶς, οὔτε σὲ δύο, ἀλλὰ καὶ σὲ περισσότερα, ἐπειδὴ φοράει ἀδύνατο σῶμα.

Ὅσοι νίκησαν τὰ πάθη μὲ τὴν ἄσκηση στὶς ἀρετές, ἂν καὶ ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς καὶ ἀπὸ τὶς προσβολὲς τῶν τεσσάρων αἰτιῶν ποὺ ἀναφέραμε, παραμένουν ἀνίκητοι. Κι αὐτό, γιατί ἔχουν μέσα τους τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ ἁρπάζεται ὁ νοῦς τους σὲ μνῆμες ἅγιες καὶ θεϊκές. (319).

Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω: Ζωντανή απόδειξη της Αναστάσεως των νεκρών

                                

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου

Ο θεόπνευστος Ψαλμωδός έγραψε: «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις Αυτού» (Ψαλμ.67,36), δηλαδή μέσω των Αγίων της Εκκλησίας μας φανερώνεται το μεγαλείο και η δόξα του Θεού. 

Μια τέτοια περίπτωση φανερώσεως των θείων θαυμασίων αποτελεί και το Ιερό Συναξάρι των Αγίων Επτά Παίδων των εν Εφέσω. 

Μέσω αυτών, την θαυμαστή διάσωσή τους και την ανάστασή τους από τον βαθύ ύπνο τριών περίπου αιώνων, ο Θεός έδειξε ότι «ουκ έστιν ο Θεός, Θεός νεκρών, αλλά ζώντων» (Ματθ.22,32). 

Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου έζησαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Δεκίου (249–251 μ.Χ.), όταν ξέσπασε σκληρός διωγμός κατά των χριστιανών. 

Ήσαν νέοι ευγενικής καταγωγής και υπηρετούσαν στον στρατό ή στη διοίκηση της πόλεως της Εφέσου. 

Τα ονόματά τους ήταν: Μαξιμιλιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ιωάννης, Εξακουστοδιανός και Αντωνίνος.

Όταν ο Δέκιος έφθασε στην Έφεσο και διέταξε όλους να θυσιάσουν στα είδωλα, οι επτά νέοι αρνήθηκαν να προδώσουν τον Χριστό. 

Ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε την πίστη τους και τους κάλεσε σε απολογία. Εκείνοι ομολόγησαν με παρρησία ότι είναι χριστιανοί και ότι λατρεύουν μόνον τον αληθινό Θεό.

Ο Δέκιος, επειδή ήταν νέοι και επιφανείς, δεν τους τιμώρησε αμέσως, αλλά τους έδωσε προθεσμία να μετανοήσουν και να θυσιάσουν στους θεούς. 

Οι Άγιοι, αντί να υποχωρήσουν, εγκατέλειψαν την πόλη και κατέφυγαν σε ένα σπήλαιο στο όρος που βρισκόταν κοντά στην Έφεσο. 

Εκεί προσεύχονταν αδιάλειπτα, ζητώντας από τον Θεό να τους ενισχύσει στον αγώνα τους.

Όταν ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε το κρησφύγετό τους, διέταξε να φραχθεί η είσοδος του σπηλαίου με μεγάλους λίθους, ώστε να πεθάνουν από πείνα και δίψα. 

Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν όσοι αγωνίζονται εναντίον του κακού

Κι εμείς διαβάζοντας τα παρακάτω αλλά και όλα τα σχετικά με το θέμα λόγια των Αγίων ρωτάμε ως αδαείς πιστοί: Ο αγώνας εναντίον της αιρέσεως, που είναι το ύψιστο κακό, είναι δικαίωμα ή υποχρέωση του κάθε πιστού;

        

                        

Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν τιμή στην Εκκλησία επειδή την επισκέπτονται. Κάποιοι απʼ αυτούς έχουν το εξής σκεπτικό: «Κοίτα, εγώ, άνθρωπος του εικοστού αιώνα, ανώτερος υπάλληλος, ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, με γνώσεις φυσικής και βιολογίας, αντί να πάω στο καφενείο ή στο θέατρο, έκανα την τιμή στην Εκκλησία και την επισκέφτηκα». Για τέτοιους ανθρώπους η Εκκλησία έχει μόνο μομφή και οίκτο.

Στην Εκκλησία κανένας δεν κάνει τιμή εκτός απʼεκείνον ο οποίος εξεγείρεται εναντίον του κακού. Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν οι μέγιστοι επαναστάτες εναντίον του κακού, οι οποίοι και τη θεμελίωσαν, και εκείνοι οι οποίοι μέσω των αιώνων κράτησαν τη λάμψη της. 

Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν και στο μέλλον μόνο εκείνοι οι οποίοι θα ζεσταίνουν την χριστιανική επανάσταση στις ανθρώπινες ψυχές. 

Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν οι γονείς που θα συνηθίσουν τα παιδιά τους πάντα να εξεγείρονται ενάντια στο κακό, και οι δάσκαλοι που θα κάνουν τους μαθητές τους χριστιανούς επαναστάτες, και όλοι εμείς που θα αναζωπυρώσουμε την πλέον ευγενική επανάσταση στις νεκρές καρδιές και τις κοιμισμένες ψυχές των αδερφών μας και ο ένας του άλλου.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,

Αργά βαδίζει ο Χριστός,“Εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική”, εκδ.Εν πλω, σελ.54,55

Η αφαίρεση της αγέννητης ζωής υπό το πρίσμα της Ηθικής και του Δικαίου

  

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Από Ακτίνες

Η αφαίρεση της αγέννητης ζωής υπό το πρίσμα της Ηθικής και του Δικαίου

Η στοιχειακή αποδόμηση του «εγώ» και του άλλου,

την οποία καμία ιδεολογική επιλογή, κανένας δικαιωματισμός,

λόμπι, πολιτική ή νομική απόφαση δεν μπορεί να εκλογικεύσει

Πρόλογος

Το ερώτημα που προηγείται όλων των δικαιωμάτων

Υπάρχουν ζητήματα που επιτρέπουν στον άνθρωπο να διαφωνεί χωρίς να κινδυνεύει το θεμέλιο της κοινής ζωής. Υπάρχουν όμως και ζητήματα, στα οποία η διαφωνία δεν αφορά απλώς

* έναν τρόπο διοίκησης, 

* μία οικονομική επιλογή ή 

* μια κοινωνική προτίμηση,

αλλά το ίδιο το νόημα του ανθρώπου. 

Η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής, είτε αυτή συντελείται εντός της μήτρας είτε έξω από αυτήν, ανήκει σ᾽ αυτήν τη δεύτερη κατηγορία.

Δεν είναι μόνο μια πράξη με βιολογικό αποτέλεσμα· είναι μια απόφαση που αποκαλύπτει 

* ποιον αναγνωρίζουμε ως φορέα αξίας,

* ποιον θεωρούμε άξιο προστασίας και 

* ποιον επιτρέπουμε να παραμένει εκτός του ηθικού μας ορίζοντα.

Το κεντρικό πρόβλημα δεν εξαντλείται στη σύγκρουση δύο αφηρημένων εννοιών: της ελευθερίας και της ζωής. Η ανθρώπινη ελευθερία δεν υπάρχει στο κενό· γεννιέται και ωριμάζει μέσα στη σχέση. Δεν είναι η δυνατότητα του ισχυρότερου να ακυρώνει τον ασθενέστερο, αλλά η ικανότητα να αναλαμβάνει ευθύνη απέναντλι του.

Όταν η αυτονομία αποσπάται από την ευθύνη, μετατρέπεται εύκολα σε εξουσία. Και όταν η εξουσία συναντά μια ύπαρξη άφωνη, αθέατη και πλήρως εξαρτημένη, τότε η ηθική δοκιμασία γίνεται οριακή.

Το παρόν δοκίμιο δεν γράφεται για να καταδικάσει τη γυναίκα που βρέθηκε μέσα σε 

* φόβο, 

* εγκατάλειψη, 

* βία, 

* οικονομική ασφυξία 

* ή ψυχική σύγχυση.

Η Εκκλησία, η πολιτεία και η κοινωνία οφείλουν πρώτα

* να σταθούν δίπλα της,

* να ακούσουν την ιστορία της και

* να άρουν τα βάρη που την οδηγούν στην απελπισία.

Η κριτική της πράξης δεν μπορεί να γίνεται λιθοβολισμός του προσώπου. Μπορεί όμως, και οφείλει, να παραμένει καθαρή ως προς την αλήθεια της ζωής που χάνεται.

Εδώ ακριβώς συναντώνται η Θεολογία, η υπαρξιακή φιλοσοφία, η ιατρική και το δίκαιο. 

Η Θεολογία βλέπει στο ανθρώπινο ον εικόνα Θεού και κλήση προς κοινωνία.

Η υπαρξιακή σκέψη αναγνωρίζει ότι το «εγώ» συγκροτείται ενώπιον του άλλου και όχι εναντίον του. 

Η ιατρική διαπιστώνει την οργανική συνέχεια της ανθρώπινης ανάπτυξης. 

Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη.

                                      

«Διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός της.

Έτσι έχουν κατ’ αρχήν αποκοπή οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί, …, κατόπιν οι Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οι Προτεστάνται, …».

[Αγιου Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 ]

Πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Α΄ Κορ. 3, 9-17] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Α΄ Κορ. 3 ,9-17]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε(:Είμαστε και οι δύο [:και ο Παύλος και ο Απολλώς] ένα, διότι και εκείνοι που φυτεύουν και εκείνοι που ποτίζουν, είμαστε συνεργάτες του Θεού στο έργο Του που αποβλέπει στην σωτηρία σας. Είστε αγρός που ανήκει στον Θεό και καλλιεργείται από Αυτόν. Είστε οικοδομή του Θεού που κτίζεται από Αυτόν με όργανά Του και κτίστες Του εμάς)»[Α΄Κορ.3,9].

Πρόσεξε ότι αποδίδει και σε αυτούς έργο όχι μικρό, αφού προηγουμένως απέδειξε ότι το παν είναι έργο του Θεού. Επειδή δηλαδή πάντοτε συμβουλεύει πειθαρχία στους άρχοντες, για τον λόγο αυτόν δεν υποτιμά απόλυτα τους διδασκάλους. «Θεοῦ γεώργιον (:Είστε αγρός που ανήκει στον Θεό και καλλιεργείται από Αυτόν)». Επέμεινε δηλαδή στη μεταφορά, επειδή είπε «φύτεψα» [βλ. Α΄Κορ. 3,6: «Ἐγὼ ἐφύτευσα, Ἀπολλὼς ἐπότισεν, ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς ηὔξανεν( :Εγώ ο Παύλος φύτεψα σε σας την πίστη με το κήρυγμά μου, ο Απολλώς πότισε τη νεοφυτεμένη πίστη σας, αλλά ο Θεός την αύξανε. Χωρίς όμως την αύξηση αυτή, η σπορά ούτε θα φύτρωνε, ούτε θα ριζοβολούσε, ούτε θα καρποφορούσατε)»]. «Εφόσον είστε αγρός του Θεού, είναι δίκαιο να ονομάζεστε όχι από το όνομα αυτών, που τον καλλιεργούν, αλλά από το όνομα του Θεού· διότι ένας αγρός δεν παίρνει το όνομά του από αυτόν που το καλλιεργεί, αλλά από τον ιδιοκτήτη».

«Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε (:Είστε οικοδομή του Θεού που κτίζεται από Αυτόν με όργανά Του και χτίστες Του εμάς)». Επίσης η οικοδομή δεν είναι του τεχνίτη, αλλά του ιδιοκτήτη. «Και αν είστε οικοδομή, δεν πρέπει να έχετε διάσπαση, διότι τούτο δεν θα ήταν οικοδομή. Εάν είστε αγρός, δεν πρέπει να έχετε διαιρέσεις, αλλά να περιτειχίζεστε με ένα φράκτη, τον φράκτη της ομόνοιας».

«Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα (:Σύμφωνα με την χάρη του Θεού που μου δόθηκε για να θεμελιώνω εκκλησίες ανάμεσα στα έθνη, σαν έμπειρος αρχιτέκτονας έχω βάλει θεμέλιο στερεό)»[Α΄Κορ.3,10]. Σοφό αποκάλεσε εδώ τον εαυτό του, όχι από έπαρση, αλλά δίνοντας σε αυτούς πρότυπο και δείχνοντας ότι τούτο είναι χαρακτηριστικό του σοφού, το να θέτει ένα θεμέλιο. Πρόσεξε λοιπόν πώς ομιλεί με μετριοφροσύνη. Αφού δηλαδή είπε τον εαυτό του σοφό, δεν άφησε να εννοηθεί ότι η σοφία είναι δική του, αλλά αφού προηγουμένως απέδωσε όλο τον εαυτό του στον Θεό, τότε αποκάλεσε σοφό τον εαυτό του· διότι λέγει «κατά τη χάρη του Θεού που μου δόθηκε». Δηλαδή δείχνει συγχρόνως ότι και το παν είναι του Θεού και ότι τούτο προπαντός είναι χάρις, το να μη γίνονται διαιρέσεις, αλλά το όλο έργο να στηρίζεται σε ένα θεμέλιο.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 14, 22-34] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 14, 22-34]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ᾿ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ. Τὸ δὲ πλοῖον ἤδη μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος (:Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς, γιὰ νὰ μὴν παρασυρθοῦν οἱ μαθητὲς Του ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸ τοῦ πλήθους ποὺ ἤθελε νὰ Τὸν ἀνακηρύξει βασιλιᾶ [μετὰ ἀπὸ τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων] τοὺς ἀνάγκασε νὰ εἰσέλθουν στὸ πλοῖο καὶ νὰ περάσουν πρὶν ἀπὸ Αὐτὸν στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, ὡσότου Αὐτὸς διαλύσει τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ. Καὶ ἀφοῦ διέλυσε τὰ πλήθη, ἀνέβηκε στὸ ὄρος, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ μόνος καὶ ἀπερίσπαστος. Καὶ ὅταν ἄρχισε νὰ νυκτώνει, ἦταν μόνος Του ἐκεῖ. Τὸ πλοῖο ὅμως βρισκόταν πλέον στὸ μέσο τῆς λίμνης καὶ κλυδωνιζόταν πολὺ ἀπὸ τὰ κύματα, διότι ἦταν ἀντίθετος ὁ ἄνεμος)»[Ματθ. 14,22-27]·[ἑρμην. ἀπόδοση Παν. Τρεμπέλα].

Γιὰ ποιόν λόγο ἀνεβαίνει στὸ ὄρος; Γιὰ νὰ μᾶς διδάξει ὅτι εἶναι καλὸ πρᾶγμα ἡ ἐρημιὰ καὶ ἡ μόνωση ὅταν πρέπει νὰ ἐπικοινωνήσουμε μὲ τὸν Θεό. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν βέβαια καταφεύγει συχνὰ στὶς ἐρήμους καὶ ἐκεῖ πολλὲς φορὲς διανυκτερεύει προσευχόμενος γιὰ νὰ μᾶς διδάξει νὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ἀπόλυτη ἡσυχία κατὰ τὴν προσευχὴ καὶ ἀπὸ τὸν χρόνο καὶ ἀπὸ τὸν τόπο· διότι ἡ ἔρημος εἶναι μητέρα τῆς ἡσυχίας καὶ τόπος γαλήνης καὶ λιμάνι ποὺ μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ κάθε θόρυβο.

Καὶ ὁ μὲν Ἰησοῦς γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν ἀνέβαινε ἐκεῖ στὸ ὄρος, οἱ μαθητές Του ὅμως κλυδωνίζονται καὶ πάλι ἀπὸ τὴ θαλασσοταραχὴ καὶ ὑποφέρουν ἀπὸ τὴν κακοκαιρία ὅπως καὶ σὲ κάποια προηγούμενη φορά [πρβλ. Ματθ. 8,23-27: «Καὶ ἐμβάντι αὐτῷ εἰς τὸ πλοῖον ἠκολούθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. καὶ ἰδοὺ σεισμὸς μέγας ἐγένετο ἐν τῇ θαλάσσῃ, ὥστε τὸ πλοῖον καλύπτεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων· αὐτὸς δὲ ἐκάθευδε. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἤγειραν αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα. καὶ λέγει αὐτοῖς· τί δειλοὶ ἐστε, ὀλιγόπιστοι; τότε ἐγερθεὶς ἐπετίμησε τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη. οἱ δὲ ἄνθρωποι ἐθαύμασαν λέγοντες· ποταπὸς ἐστιν οὗτος, ὅτι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ; (: Καὶ ὅταν μπῆκε στὸ πλοῖο, Τὸν ἀκολούθησαν οἱ δώδεκα μαθητές Του. Καὶ ἰδοὺ ἔγινε θύελλα ἰσχυρή, ἀναταραχὴ καὶ τρικυμία μεγάλη στὴ θάλασσα, ὥστε τὸ πλοῖο νὰ σκεπάζεται ἀπὸ τὰ κύματα. Ὁ  Ἰησοῦς ὅμως κοιμόταν. Καὶ προσῆλθαν ἔντρομοι οἱ μαθητὲς κοντά Του καὶ Τὸν ξύπνησαν λέγοντας· "Κύριε σῶσε μας, χανόμαστε". Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς: "Ὦ ὀλιγόπιστοι, γιατί εἶστε τόσο δειλοί;" Τότε, ἀφοῦ σηκώθηκε ὄρθιος, διέταξε μὲ ἐξουσία καὶ αὐστηρότητα καὶ ἐπέπληξε τοὺς ἀνέμους καὶ τὴν θάλασσα καὶ ἀμέσως ἔγινε γαλήνη μεγάλη. Καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶδαν καὶ ἄκουσαν τὸ καταπληκτικὸ αὐτὸ γεγονός, θαύμασαν καὶ ἔλεγαν μὲ ἔκσταση· τί ἄνθρωπος εἶναι αὐτός, ἀφοῦ καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑποτάσσονται σὲ αὐτόν;'')»].

Τότε ὅμως τὸ εἶχαν πάθει αὐτὸ ἔχοντας τὸν Ἰησοῦ μαζί τους μέσα στὸ πλοῖο, ἐνῶ τώρα ἦσαν τελείως μόνοι τους· διότι ἤρεμα καὶ σιγά - σιγά τοὺς εἰσάγει καὶ τοὺς καθοδηγεῖ στὰ μεγάλα πνευματικὰ θέματα καὶ στὸ νὰ ἀντιμετωπίζουν τὰ πάντα μὲ γενναιότητα. Καὶ ἀκριβῶς γιὰ τὸν λόγο αὐτόν, ὅταν συνέβῃ γιὰ πρώτη φορὰ νὰ κινδυνεύσουν, ἦταν μὲν παρών, ἀλλὰ ὅμως κοιμόταν, ὥστε ἀμέσως νὰ τοὺς προσφέρει τὴν βοήθειά Του. Τώρα ὅμως γιὰ νὰ τοὺς κάνει νὰ δείξουν μεγαλύτερη ὑπομονή, δὲν κάνει οὔτε αὐτό, ἀλλὰ φεύγει ἀπὸ κοντά τους καὶ ἐνῶ  βρίσκονται στὸ μέσο τῆς θαλάσσης, ἐπιτρέπει νὰ σηκωθεῖ ἡ θαλασσοταραχή, ὥστε νὰ μὴν ἐλπίζουν ἀπὸ πουθενὰ νὰ σωθοῦν, καὶ ὅλη τὴ νύκτα τοὺς ἀφήνει νὰ θαλασσοδέρνονται, γιὰ νὰ διεγείρει, κατὰ τὴ γνώμη μου, τὴν καρδιά τους ποὺ ἦταν πνευματικῶς νεκρή, εὑρισκόμενη ἀκόμη σὲ νάρκη· διότι τέτοιος εἶναι ὁ φόβος τὸν ὁποῖο δημιουργεῖ ἡ θαλασσοταραχὴ μαζὶ μὲ τὴ νύκτα. Μαζὶ ὅμως μὲ τὴ σύγχυση στὴν ὁποία τοὺς ἄφησε γιὰ λίγο νὰ βρίσκονται, αὔξησε καὶ τὴν ἐπιθυμία τους ἀκόμη περισσότερο γιὰ τὸν Ἴδιο ποὺ καὶ ἄλλη φορά τοὺς εἶχε σώσει, καθὼς ἐπίσης καὶ νὰ Τὸν ἐνθυμοῦνται συνεχῶς.

Στους Αγίους Μακκαβαίους και στην μητέρα τους

                          

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

[ΟΜΙΛΙΑ Α΄]

1. Πόσο λαμπρή και ολόχαρη είναι η πόλη μας, και η σημερινή ημέρα είναι η πιο λαμπρή απ’ όλες τις ημέρες του χρόνου, όχι γιατί σήμερα στέλνει προς τη γη ο ήλιος πιο φωτεινές από τις συνηθισμένες τις ακτίνες του, αλλά γιατί το φως των αγίων μαρτύρων παραπάνω από αστραπή έχει καταυγάσει όλη την πόλη μας. Αυτοί είναι πιο λαμπροί από άπειρους ήλιους και πιο φωτεινοί από τα μεγάλα αστέρια. Εξαιτίας αυτών η γη είναι σήμερα πιο ωραία από τον ουρανό. Μην μου πεις λοιπόν τη σκόνη, ούτε να σκεφτείς τη στάχτη, ούτε τα οστά που έχουν διαλυθεί από τον χρόνο, αλλά άνοιξε τα μάτια της πίστης και βλέπε να βρίσκεται κοντά τους η δύναμη του Θεού, να τους περιβάλλει η χάρη του Αγίου Πνεύματος, να τους περιτυλίγει η δόξα του ουρανίου φωτός.

Ο ηλιακός δίσκος δεν στέλνει τέτοιες ακτίνες προς τη γη, όπως οι λάμψεις και οι ακτινοβολίες που εκπέμπονται από τα μαρτυρικά σώματα αυτά και τυφλώνουν ακόμη τα ίδια τα μάτια του διαβόλου. Γιατί όπως ακριβώς οι ληστές και οι τυμβωρύχοι, όταν δουν να υπάρχουν κάπου βασιλικά όπλα, θώρακες και ασπίδες και κράνη, όλα να λάμπουν από το χρυσάφι, αμέσως απομακρύνονται και δεν τολμούν ούτε να πλησιάσουν, ούτε να τα πιάσουν, επειδή υποψιάζονται μεγάλο κίνδυνο, αν τολμήσουν κάτι τέτοιο, έτσι λοιπόν και οι δαίμονες, οι αληθινοί ληστές, όπου θα δουν να υπάρχουν σώματα μαρτύρων, φεύγουν κρυφά και απομακρύνονται αμέσως. Όχι γιατί βλέπουν προς την προηγούμενη θνητή τους φύση, αλλά προς τη μυστική δόξα του Χριστού που έχουν αυτά.

Τα όπλα αυτά δεν τα φόρεσε ούτε άγγελος, ούτε αρχάγγελος, ούτε κάποια άλλη κτιστή δύναμη, αλλά ο ίδιος ο Κύριος των αγγέλων. Και καθώς ο Παύλος φώναζε λέγοντας: «Εἰ δοκιμὴν ζητεῖτε τοῦ ἐν ἐμοὶ λαλοῦντος Χριστοῦ(: Μήπως ζητείτε να λάβετε πείρα και απόδειξη του Χριστού, ο Οποίος μιλάει μέσα από μένα);» [Β΄Κορ.13,3], έτσι και αυτοί μπορούν να φωνάζουν και να λέγουν: «Μήπως ζητείτε απόδειξη του Χριστού που αγωνίστηκε με εμάς;». Γιατί είναι άξια τιμής τα σώματα, επειδή πληγώθηκαν για χάρη του Κυρίου, επειδή φέρουν τα σημάδια του μαρτυρίου τους για τον Χριστό. Και όπως το βασιλικό στεφάνι που είναι στολισμένο από παντού με πολύτιμες πέτρες βγάζει διάφορες λάμψεις, έτσι ακριβώς και τα σώματα των αγίων μαρτύρων που είναι κατάστικτα με τα τραύματα που δέχθηκαν για χάρη του Χριστού σαν με πολύτιμες πέτρες, φαίνονται πολυτιμότερα και ωραιότερα από κάθε βασιλικό στέμμα.

Ποτὲ ἄλλοτε δὲν χρειάστηκαν Μακκαβαῖοι ὅσο σήμερα

«Μία δὲ ἀσφάλεια, τῆς ἐντολῆς ἡ τήρησις, καὶ τὸ μὴ ῥαγῆναι τὸν νόμον, ᾧ τετειχίσμεθα».

                         

«Εὔχομαι ὁ Θεὸς νὰ ἀναστήσει Μακκαβαίους» (ἅγ. Παΐσιος)

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ζοῦμε μία ἐποχὴ γενικῆς κατάπτωσης καὶ παρακμῆς. Μία ἐποχὴ ποὺ τὸ ἐγὼ ἀντικατάστησε τὸ ἐμεῖς, τὸ ἔχω τὸ εἶμαι, ἡ μανία τὴν σωφροσύνη, ἡ ἀνευθυνότητα τὴν εὐθύνη, ἡ σχετικότητα τὴν ἀκρίβεια. Μία ἐποχὴ ποὺ ἡ πίστη, οἱ ἀξίες καὶ τὰ ἤθη βάλλονται ἀπὸ παντοῦ καὶ κυρίως ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ὑποτίθεται θὰ τὰ ὑπεράσπιζαν. Μία ἐποχὴ ποὺ ἔχει ὡς κύριο χαρακτηριστικό της τὴν λειψανδρεία. Δὲν λείπουν οἱ ἄνδρες ἀλλὰ ἡ ἀνδρεία. Δὲν λείπουν τὰ ὑψηλὰ καὶ τ’ ἀγαθά, ἀλλὰ οἱ φύλακες καὶ οἱ ἐπισκοπῶντες. Δὲν λείπουν οἱ διαμαρτυρόμενοι, ἀλλὰ οἱ ἀγωνιστές. Δὲν λείπουν οἱ γνῶμες, ἀλλὰ ἡ συνέπεια καὶ ἀκρίβεια τῶν γνωμῶν.

Εὐθύνη, ἀκρίβεια, ἀγωνιστικότητα, καὶ κυρίως τὸ πνεῦμα θυσίας καὶ ἡ ἀνδρεία εἶναι οἱ πεποιθήσεις ποὺ ἀναδεικνύουν τὰ ἔθνη, ἰσχυροποιοῦν καὶ προστατεύουν τὶς πολιτεῖες, δοξάζουν τοὺς λαούς. Οἱ πρόγονοί μας ὑπεράσπισαν καὶ διαφύλαξαν αὐτὲς τὶς πεποιθήσεις ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πολιτείας καὶ τῶν κοινῶν ἀγαθῶν. Ἐὰν ὅμως αὐτὴ ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων ἴσχυε γιὰ τοὺς πρόγονούς μας γιὰ τὴν ἐπίγεια πατρίδα, ἂς ἀναλογιστοῦμε πόσο ἰσχύει αὐτὸ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς Πίστεως καὶ τῆς προσωπικῆς σωτηρίας, ποὺ πρέπει νὰ ἔχουν τὴν πρώτη θέση στὴν ζωή μας. Χριστιανὸς καὶ δειλὸς δὲν νοεῖται. Διότι ὁ δειλὸς δὲν ὁμολογεῖ οὔτε ὑπερασπίζεται τὴν πίστη του. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, στὴν «Ἀποκάλυψή» του, εἶδε φρικτὸ θέαμα: Εἶδε τοὺς δειλοὺς νὰ καίγονται στὰ κύματα μίας φλεγομένης λίμνης μαζὶ μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τοὺς κάθε εἴδους ἁμαρτωλούς (Ἀπ. 21, 8).

Αν θελει κανεις να καταλαβει τι σημαινει αιρεση και νεορθοδοξία ας διαβασει το ακολουθο του π. Βασιλείου Θερμού Αυτός ο άνθρωπος ειναι κληρικός!

 

Στην ιστορία του Χριστιανισμού συναντούμε ένα φαινόμενο πολύ σοβαρό· η νομική αρχή, ο τελικός στόχος της ιουδαικής σκέψης, εισχωρεί βαθιά και εμποτίζει τη χριστιανική σκέψη. Το γεγονός αυτό ρίχνει το Χριστιανισμό στον κίνδυνο να καταλήξει στην “καθέδρα Μωυσέως” και να αναπτύξει μια μορφή ραβινικής διδασκαλίας. Από την άλλη μεριά, ο μονοφυσιτισμός, μια λύση ευκολίας, πολλές φορές πηγαίνει πολύ ψηλά και παραμορφώνει τη θεολογική συνείδηση... 

Η χριστιανική ανθρωπολογία δεν αναπτύχθηκε ικανοποιητικά και ο γάμος και η αγάπη δεν εξετάσθηκαν παρά μόνο από κοινωνική άποψη. Ο θαυμάσιος ηρωισμός των ασκητών έδωσε μια αποφασιστική μάχη στο εσωτερικό του ανθρώπου και εξόρκισε τις δαιμονικές δυνάμεις, αλλά με ένα αντάλλαγμα που εγγίζει την καταστροφή των σχέσεων ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Και στην προκειμένη περίπτωση, η γυναίκα είναι εκείνη που πληρώνει... Έχει κανείς την εντύπωση, μερικές φορές, ότι πρόκειται μόνο για τη σωτηρία ανδρών και ότι όποιος επιθυμεί να σωθεί, προπαντός άλλου πρέπει να σωθεί από τις γυναίκες.

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος Τσαλίκης γιὰ τοὺς Ἱερεῖς καὶ τὴν θεία Λειτουργία. Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης

                                                

Ἂν γνώριζε κανείς – ἔλεγε ὁ Γέροντας Ἰάκωβος – γιὰ τὴν θεία Λειτουργία, τί ἐστὶ θεία Λειτουργία!

Κάποιος Τοῦρκος ποὺ εἶδε τὴν θεία Λειτουργία, εἶδε δίπλα σὲ κάθε Χριστιανὸ νὰ στέκεται καὶ ἕνας λευκοφορεμένος νέος Ἄγγελος· μαζὶ δὲ μὲ τοὺς Ἱερεῖς εἰσοδεύανε καὶ τάγματα ὁλόκληρα τέτοιων λευκοφορεμένων Ἀγγέλων καὶ νὰ κρατᾶνε ἀπὸ ἕνα ποτήρι μὲ κρασὶ καὶ ἕνα δισκάκι μὲ ἅγιο Ἄρτο. Καὶ πῆγαν καὶ τὰ ἀποθέσαν οἱ Ἱερεῖς στὴν ἁγία Τράπεζα καὶ πῆγαν καὶ αὐτοὶ οἱ νέοι καὶ γέμισε ἡ ἁγία Τράπεζα. Αὐτοὶ οἱ Ἄγγελοι βοηθοῦν τοὺς Χριστιανοὺς νὰ προσεύχωνται μὲ πίστη, καμμιὰ φορὰ (ὅμως) ὁ διάβολος μᾶς ἀποσπᾶ τὸ μυαλό μας καὶ ἡ σκέψη μας φεύγει στὰ γήινα. Ἐμεῖς, ὅσο μποροῦμε, ἂς διώχνουμε τὸν (δαιμονικὸ) λογισμὸ καὶ ἂς προσευχώμεθα «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, βοήθησέ μας» καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἂς προσευχώμεθα συνέχεια, γιὰ νὰ μᾶς φύγη αὐτὴ ἡ πονηρὴ σκέψις.

Ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος, ποὺ μὲ χειροτόνησε πρὶν 38 χρόνια, μοῦ εἶπε: «Παιδί μου, αὐτὴν τὴν στιγμὴ ποὺ λειτουργεῖς, εἶσαι ἀνώτερος τοῦ Βασιλέως, διότι, ὅταν ὁ Βασιλεὺς θά ‘ρθῆ στὴν Λειτουργία, θὰ πάρη ἀντίδωρο ἀπὸ τὸ χέρι σου, θὰ σοῦ φιλήση τὸ χέρι».

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Πάνω απ’ όλα προσευχή. Από τη Φιλοκαλία

                                   

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Πάνω απ’ όλα προσευχή

Από τη Φιλοκαλία 

Σε κάθε πειρασμό και πόλεμο να χρησιμοποιείς την προσευχή σαν ανίκητο όπλο, και θα νικήσεις με τη χάρη του Χριστού. Να είναι όμως καθαρή η προσευχή σου, όπως ο σοφός δάσκαλος μας διδάσκει: «Θέλω, λέει, να προσεύχεστε παντού και να υψώνετε όσια χέρια προς τον ουρανό, χωρίς οργή και ολιγοπιστία» (Α’ Τιμ. 2:8). Εκείνος λοιπόν που παραμελεί την προσευχή αυτή, θα παραδοθεί σε πειρασμούς και πάθη.

Πάνω απ’ όλα απαιτείται προσευχή καθαρή, θα έλεγα ακατάπαυστη και αδιάλειπτη. Αυτή είναι τείχος ασφαλές, αυτή είναι λιμάνι ήσυχο, φυλακτήριο των αρετών, αφανισμός των παθών, δύναμη της ψυχής, καθαρτήριο του νου, ανάπαυση στους κουρασμένους, παρηγοριά σ’ όσους πενθούν. Η προσευχή είναι ομιλία με το Θεό, θεωρία των αοράτων, πληροφορία εκείνων που επιθυμούν να μάθουν το θέλημα του Θεού, τρόπος ζωής των αγγέλων, παρακίνηση στα καλά, πραγμάτωση των αγαθών που ελπίζουμε (Εβρ. 11:1). Αυτή την βασίλισσα των αρετών φρόντισε, εσύ ασκητή, με όλη σου τη δύναμη να κατακτήσεις. Να προσεύχεσαι μέρα και νύχτα, είτε άθυμος είσαι είτε εύθυμος. Προσευχήσου με φόβο και τρόμο, με νου προσεκτικό και άγρυπνο, για να γίνει δεκτή από τον Κύριο η προσευχή σου. Γιατί λέει: «Οι οφθαλμοί του Κυρίου είναι στραμμένοι στους δικαίους και τα αυτιά Του είναι ανοιχτά για να ακούσουν την δέησή τους» (Ψαλμ. 33:16).

Οἰκουμενισμὸς καὶ αἱ σύγχρονοι γεωπολιτικαί ἐξελίξεις

Μία ενδιαφέρουσα ανάλυση, η οποία όμως παρουσιάζει την παθογένεια της σύγχρονης επιστημονικής και όχι πνευματικής και πιστής στην Ι. Παράδοση θεολογίας: Δεν προτείνει κανέναν αγιοπατερικά συγκεκριμένο και κατοχυρωμένο τρόπο αντιμετώπισης της αιρέσεως. Δηλ. ακόμα ένας χαρτοπόλεμος. Η Εκκλησία όμως γνωρίζει έναν και μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης αιρέσεως στις τάξεις της: Την διακοπή κοινωνίας με τους αιρετίζοντες έως μία ορθόδοξη σύνοδος καταδικάζει την αίρεση και τους αρχηγύς της (αν αυτοί δεν μετανοήσουν). Αυτό έκαναν όλοι οι Άγιοι άνευ εξαιρέσεως. Κανείς Άγιος δεν δεχόταν να κοινωνεί με αιρετίζοντες κληρικούς που προσβάλλουν την ορθόδοξη διδασκαλία.

 

Οἰκουμενισμὸς καὶ αἱ σύγχρονοι γεωπολιτικαί ἐξελίξεις*1

Τῆς κας Δραγκάνας Τρίφκοβιτς*2

ΑΦΕΤΗΡΙΑ: ΟΤΑΝ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟΝ

  Στὶς προηγούμενες ἔρευνές μου εἶχα ἐπισημάνει τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ θρησκευτικὸς χῶρος δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ἐξετάζεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν πολιτικό. Σήμερα αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ πλέον μόνο μία θεωρητικὴ ὑπόθεση, ἀλλὰ μία ἐμπειρικὰ ἐπαληθεύσιμη πραγματικότητα. Οἱ σύγχρονες θρησκευτικὲς διαδικασίες ἐξελίσσονται σὲ ἄμεση ἀλληλεπίδραση μὲ γεωπολιτικὰ συμφέροντα, διπλωματικὲς στρατηγικὲς καὶ παγκόσμια ἰδεολογικὰ σχέδια.

Ὁ οἰκουμενισμὸς σήμερα ἔχει πάψει νὰ ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὰ θεολογικὸ ζήτημα. Ἔχει μετατραπεῖ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα τομῆς τῆς θρησκείας, τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς γεωπολιτικῆς, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κατανόησή του δὲν μπορεῖ πλέον νὰ περιορίζεται μόνο στὸν διαχριστιανικὸ διάλογο.

Μποροῦν νὰ διακριθοῦν τουλάχιστον τρία ἐπίπεδα, στὰ ὁποῖα λειτουργεῖ αὐτὴ ἡ διαδικασία. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ θεσμικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο διεξάγεται ὁ ἐπίσημος οἰκουμενικὸς διάλογος. Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο, ὅπου κρατικοὶ καὶ ὑπερεθνικοὶ παράγοντες χρησιμοποιοῦν τοὺς θρησκευτικοὺς διαύλους γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν δικῶν τους συμφερόντων. Τὸ τρίτο εἶναι τὸ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο διαμορφώνονται παγκόσμιες ἀξιακὲς μῆτρες, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν καθολικοποίηση τῶν δικῶν τους προτύπων.

ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ: Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Τρομοκράτης και ρατσιστής ο Ιησούς Χριστός;

Τρομοκράτης και ρατσιστής ο Ιησούς Χριστός;

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας Στεφάνου Στεφόπουλου

Η “χριστιανοφοβία” αν μη και “Χριστοφοβία” του δήθεν προοδευτικού δυτικού κόσμου καλά κρατεί.

Διαπιστώνουμε τελευταία ότι άνθρωποι , συνήθως από θέσεις ευθύνης, που προωθούν τις νέες ατζέντες και φλυαρούν ακατάσχετα υπερασπιζόμενοι τις νέες ιδεολογίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα-λάστιχο είναι ακριβώς αυτοί που αν και (στα χαρτιά τουλάχιστον) χριστιανοί, όμως χρησιμοποιούν μία μάλλον “χριστιανοφοβική” ρητορική μίσους που όμως περνάει στα ψιλά, αν περνάει καθόλου, των ειδήσεων.

Μπορεί στη χώρα μας να μην εκδηλώνονται ακόμα τέτοια φαινόμενα με ένταση όμως δεν θα περάσει καιρός και θα τα δούμε κι εδώ.

Πράξεις όπως το νομοσχέδιο που κατατίθεται στον Καναδά και ουσιαστικά ποινικοποιεί την Αγία Γραφή γιά τα θεόπνευστα χωρία της που αναφέρονται άμεσα ή έμμεσα στις μη αποδεκτές ως φυσιολογικές ,για Χριστιανούς, ιδεολογίες φύλου και σεξουαλικότητας όσο δε και σε “δικαιώματα” όπως η έκτρωση.

Ας δούμε, γιά την ώρα , τι συμβαίνει σε μιά προηγμένη χώρα όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και ένα σύνολο χωρών χριστιανικών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στο έγκυρο σάϊτ christianpost.com, διαβάζουμε σχετικά με έναν Χριστιανό ιερέα ο οποίος απολύθηκε επειδή έκανε κήρυγμα με θέμα την «πολιτική ταυτότητας» σε σχολείο της Εκκλησίας της Αγγλίας πριν από τρία χρόνια, και ο οποίος έχει κινηθεί νομικά εναντίον του πρώην εργοδότη του. Η υπόθεσή του θα εκδικαστεί (εν τω μεταξύ το σάϊτ ενημερώνει πως μετά από 7 χρόνια δικαιώθηκε ο ιερέας) ενώπιον δικαστηρίου εργατικών διαφορών στις επόμενες εβδομάδες.

Εκπροσωπούμενος από το Χριστιανικό Νομικό Κέντρο , ο Αιδεσιμότατος Δρ. Μπέρναρντ Ράνταλ οδηγεί το Trent College στο δικαστήριο για διακρίσεις, παρενόχληση, θυματοποίηση και άδικη απόλυση, αφού το σχολείο τον κατήγγειλε – εν αγνοία του – στην κυβερνητική αντιτρομοκρατική αρχή για το κήρυγμα του 2018.

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (+) για χρηματισμό και σκάνδαλα κληρικών. Παράτα τα όσα ορθότατα ομολογεί, δυστυχώς δεν έπραξε τα δέοντα για να καταπολεμήσει αυτά τα προσβλητικά για να Εκκλησία φαινόμενα!

 

«Δέν ἔφθαναν οἱ ἐπίμεμπτες συνομιλίες σέ κασέτες, πού ἀναμεταδόθηκαν ἀπό τίς τηλεοράσεις καί τά ἄλλα ΜΜΕ στήν Ἑλλάδα καί στόν κόσμο καί μᾶς ἐξέθεσαν, ἦλθαν καί οἱ ἀποκαλύψεις γιά κολοσσιαῖες τραπεζικές καταθέσεις σέ ἐποχή ἀνεργίας καί ἀνέχειας, ἀπό τίς ὁποῖες μαστίζεται μέγα τμῆμα τοῦ λαοῦ μας, καί μάλιστα οἱ νέοι μας. Φωτογραφίες ἐπώνυμα δημοσιευμένες, ἐπίψογες καί ταπεινωτικές γιά τά πρόσωπα εἰκονιζομένων Ἱεραρχῶν, ἀπειλές γιά μελλοντικές ἀποκαλύψεις σέ βάρος ἄλλων, διασυνδέσεις καί διαπλοκές ἔχουν δημιουργήσει κλῖμα τρομοκρατίας καί φοβίας… Ὅμως, ὅπως ἀποδεικνύεται, ὑπάρχουν σέ ὅλες τίς βαθμίδες κάποιοι κληρικοί πού ἔχουν προδώσει τήν ἱερή ἀποστολή των, ἤ ἔχουν συμπεριφερθῆ κατ’ ἐπιταγήν τῶν ἐπιληψίμων ἀδυναμιῶν των. Δύο εἶναι τά βασικά ἀδικήματα τῶν κληρικῶν αὐτῶν: ἡ φιληδονία καί ἡ φιλαργυρία. Καί θά πρέπει νά παραδεχθοῦμε πώς σέ κάποιο βαθμό εἴμαστε ὅλοι ἔνοχοι γιατί, ἀπό ὅ,τι φαίνεται, ἀνεχθήκαμε αὐτές τίς καταστάσεις, ὅπου ὑπάρχουν, ἐφ’ ὅσον τίς γνωρίζαμε, πού ἔχουν διαβουκολήσει τίς συνειδήσεις καί ἔχουν ἐκθέσει πρόσωπα καί τον ἱερό θεσμό, πού ὑπηρετοῦμε. Εἴμαστε ὑπεύθυνοι διότι ἀπό μία κακῶς ἐννοούμενη πρόνοια γιά ἀποσόβηση μείζονος σκανδαλισμοῦ τοῦ λαοῦ, ἀποσιωπήσαμε ἔνοχες συμπεριφορές πού ἔφθασαν στη δημοσιότητα καί προκάλεσαν ἰσοπεδωτικά γιά τήν Ἐκκλησία και ὑποτιμητικά γιά τούς κληρικούς σχόλια. 

Τα Σιμωνιακά. Ένα ιστορικό παράδειγμα προς αποφυγή, η οποία όμως μέχρι σήμερα δεν πραγματοποιήθηκε.

«Η νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη…..». Μας θυμίζει το παραπάνω ρητό κάτι;

Όλες οι φωτισμένες μορφές των τελευταίων δεκαετιών με τελευταίων τον μακαριστό Αυγουστίνο Καντιώτη ζήτησαν λόγω αυτών των γεγονότων κάθαρση στην Εκκλησία και επιστροφή στην ζωντανή ορθοδοξία. Δυστυχώς δεν εισακούστηκαν. Όπως είπε ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης η Παναίρεση του Οικουμενισμού στηρίζεται πάνω στα σκάνδαλα των Επισκόπων και των υποστηρικτών τους.

 Το έργο του Σπύρου Παπαλουκά: «Λιτανεία

Η ρήση «η νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη» προήλθε από τα ιστορικά γεγονότα του 1875.

Έτσι ονομάστηκε η σκανδαλώδης υπόθεση στην οποία θεωρήθηκαν αναμεμιγμένοι οι υπουργοί της τότε κυβέρνησης, Δ. Βούλγαρης, Β. Νικολόπουλος και Δ. Βαλασόπουλος σε Αρχιερατικές εκλογές.

Οι παραπάνω κατηγορήθηκαν ότι κατόπιν δωροδοκίας και σε συνεννόηση με υποψηφίους προς Αρχιερατεία και πέτυχαν να εκλεγούν ως Μητροπολίτες   και όχι εκείνοι που διέθεταν τα τυπικά και ουσιαστικά  προσόντα. Έτσι, ενώ άλλους περίμενε ο λαός στα εκκλησιαστικά αξιώματα, άλλοι προέκυψαν.

Το σκάνδαλο που ξέσπασε τότε  ήταν άνευ προηγουμένου.

Έγιναν ανακρίσεις και υπήρξαν παραπομπές.

Οι ένοχοι καταδικάστηκαν κι ο λαός μας αποτύπωσε τα περιστατικά αυτά στη φράση «η νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη».

Από το 1875 ωστόσο μέχρι σήμερα έχουν παρέλθει 146 χρόνια!

Τα ίδια γεγονότα   μπορεί να επαναλαμβάνονται μερικές φορές στην εποχή μας , απλά αλλάζουν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις.

Και ασφαλώς δεν οδηγείται κανείς ενώπιον της Δικαιοσύνης. Οι θεσμοί έχουν χαλαρώσει πλέον  για τέτοια θέματα ίσως γιατί λογαριάζουν την Εκκλησία ως έναν χώρο στον οποίο παρόμοια  γεγονότα και ίντριγκες αποτελούν συνήθη πρακτική.

Σήμερα θα ανατρέξω με λεπτομέρειες   σε αυτή παλιά ιστορία για να την φωτίσω και να βγάλουμε τα κατάλληλα συμπεράσματα. Τέσσερις αρχιμανδρίτες, οι Σπυρίδωνας Κομποθέκρας, Αβέρκιος Λαμπίρης, Καλλίνικος Τερζόπουλος και Στέφανος Αργυριάδης, δωροδόκησαν το 1875 δυο υπουργούς της κυβέρνησης του διεφθαρμένου Βούλγαρη, για να γίνουν Μητροπολίτες  στις χηρεύουσες έδρες Κεφαλληνίας, Πατρών και Ηλείας, Αργολίδας και Μεσσηνίας. Η τελευταία μάλιστα από αυτές κενώθηκε όταν ο δεσπότης Προκόπιος Γεωργιάδης  που την «κοσμούσε», εκλέχτηκε με την έγκριση του βασιλιά αρχιεπίσκοπος με το όνομα Προκόπιος ο Α΄.

 Oι υπουργοί ήταν ο Ιωάννης Βαλασόπουλος των  Εκκλησιαστικών και ο γαμπρός του Βούλγαρη Βασίλειος Νικολόπουλος της Δικαιοσύνης. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε πολύ γρήγορα, αφού οι υπόλοιποι κληρικοί μνηστήρες των θρόνων που ρίχτηκαν δεν χώνεψαν τόσο εύκολα την ήττα τους. Έτσι αναδεικνύονται στην ιερή ζούγκλα, όταν αναδεικνύονται, μέχρι σήμερα τα σκάνδαλα. 

Ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη φοβερὴ καὶ τρομερὴ πληγὴ στὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὴν ὁποία κανεὶς σχεδὸν δὲν μιλάει: Ἡ Σιμωνία!

Ἀπὸ τὸν βίο  ἑνὸς ἀγνώστου στὸ ποίμνιο Πατριάρχη: ὁ ἀγώνας του γιὰ τὴν προφύλαξη τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τοὺς κάθε εἴδους προβατόσχημους λύκους - Ἐγκύκλιος κατὰ τῶν Σιμωνιακών!

Ἔχουμε παρουσιάσει κι ἄλλη φορὰ κείμενα ἐναντίον τῆς Σιμωνίας (ἐδῶ). Θὰ ἐπιμείνουμε στὸ θέμα αὐτό, διότι ἀποτελεῖ μία μεγάλη πληγὴ ποὺ τρώγει τὶς σάρκες τῆς Ἐκκλησίας, ἐμποδίζει τὴν κάθαρση στοὺς χώρους Της καὶ προπάντων προωθεῖ τὴν αἵρεση ἔναντι πληρωμῆς. Δυστυχῶς ὅμως σχεδὸν κανεὶς δὲν ἀγγίζει αὐτὸ τὸ θέμα ποὺ σήμερα ἀνθεῖ καὶ βασιλεύει καὶ σχεδὸν κανεὶς δὲν ἐκφράζει τὴν ἀνάγκη καταστολῆς του. Παρουσιάζουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν βίο ἑνὸς αγνώστου Ἁγίου, τοῦ ἁγ. Γενναδίου, πατριάρχου Κων/πόλεως (ἐδῶ), συγχρόνου τῶν μεγάλων ἀσκητῶν Δανιὴλ τοῦ Στυλίτη καὶ τοῦ Ἀνδρέα τοῦ διὰ Χριστὸν Σαλοῦ. Ὁ βίος καὶ οἱ ἀγῶνες του νὰ προστατεύσει τὸ ποίμνιο του ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς Σιμωνιακοὺς ἀποτελεῖ κόλαφο γιὰ τοὺς σημερινοὺς ποιμένες.

... Στὴν ἅγια μορφὴ τοῦ ἱεροῦ Γενναδίου ὁ πιστὸς λαὸς τῆς Βασιλεύουσας βρῆκε τὸν ἄξιο καὶ στοργικὸ ποιμένα του. Γιὰ δέκα τρία χρόνια καὶ δυὸ μῆνες (458 – 471) ὁ συνετὸς καὶ φλογερὸς Ἱεράρχης ἀνέλαβε καὶ διεξήγαγε ἕνα σταθερὸ καὶ ἀσταμάτητο ἀγώνα γιὰ τὴν πνευματικὴ ἄνοδο τοῦ ποιμνίου του, τὴν φύλαξή του ἀπὸ τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν προσήλωσή του στὴν ὀρθὴ πίστη τῶν Πατέρων... Γνώριζε ὁ ἄγρυπνος καὶ πολύπειρος ἱεράρχης, πὼς ὁ χρόνος ποὺ πέρασε εἶχε σκορπίσει πολλὰ ξένα σώματα στὸ καθαρὸ καὶ ἄδολο χρυσάφι τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ. Οἱ αἱρετικοὶ μὲ πεῖσμα καὶ φανατισμό, μὰ καὶ ἔντεχνα εἶχαν κατορθώσει ἀπὸ καιρὸ νὰ σπείρουν τὰ ζιζάνια τῆς πλάνης τους στὸν ἀγρὸ τῆς «μίας, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας»... Ὡς δόκιμος καὶ καλὸς γεωργὸς φρόντιζε νὰ περιποιεῖται καὶ νὰ κρατᾶ τὸ «γεώργιόν» του μακριὰ ἀπὸ τὶς ἐπιβουλὲς τῶν κακῶν γεωργῶν, ποὺ σὰν λύκοι μὲ ἔνδυμα προβάτου ἐρχόντουσαν νὰ σκορπίσουν τὰ ζιζάνια τῶν αἱρέσεών τους στὸν ὀρθόδοξο χριστιανικὸ ἀγρό.

     Τέτοιοι κακοὶ γεωργοὶ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ὑπῆρξαν μαζὶ μὲ ἄλλους οἱ ὀπαδοὶ τῆς παλαιᾶς αἱρέσεως τοῦ μονοφυσιτισμοῦ καὶ οἱ σιμωνιακοί. Ἡ λέξη προῆλθε ἀπὸ κάποιο Σίμωνα μάγο. Αὐτός, ὅπως μᾶς ἀναφέρουν αἱ Πράξεις (η’ 14 – 24), σὰν εἶδε ἐκεῖ στὴν Σαμάρεια ὅπου ζοῦσε τοὺς Ἀποστόλους Πέτρο καὶ Ἰωάννη νὰ μεταδίδουν μὲ τὴν ἐπίθεση τῶν χειρῶν τους ἐπάνω στοὺς νεοβαπτισθέντας χριστιανοὺς τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πλησίασε καὶ πρόσφερε χρήματα πολλὰ στοὺς Ἀποστόλους, γιὰ νὰ δώσουν καὶ σ’ αὐτὸν τοῦτο τὸ χάρισμα. Στὴν πρότασή του, ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἀπήντησε μὲ καυστικὴ δριμύτητα καὶ τὸν ἔδιωξε. Ἀπὸ τότε ὅσοι ζητοῦν μὲ χρήματα ν’ ἀγοράσουν τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, καλοῦνται «σιμωνιακοί» καὶ ἡ πράξη τους «σιμωνία». Οἱ πρῶτοι μὲ τρόπο ὕπουλο ἀγωνίζονταν νὰ νοθεύσουν τὸ ὀρθὸ δόγμα. Οἱ δεύτεροι, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ ἀχόρταγο πάθος τῆς φιλαργυρίας τους, πωλοῦσαν καὶ ἀγόραζαν τὸ ἀτίμητο ἀξίωμα τῆς ἱεροσύνης μὲ χρήματα... Γιὰ τοὺς δεύτερους κυκλοφόρησε τὴν γνωστὴ θεόσοφο Συνοδικὴ ἐγκύκλιο ἐπιστολή του μὲ τὴν ὁποία καταδικάζει τὴν πράξη καὶ ἀπαγορεύει στοὺς ἐπισκόπους νὰ χειροτονοῦν κατόπιν πληρωμὴς ἀναξίους ἐργάτες γιὰ τὸν ἀγρὸ τοῦ Κυρίου.