Η παπαδίνα του Καντέρμπερυ Σάρα Μάλαλι συναντήθηκε με τον Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ’, ο οποίος την τίμησε ως ιεράρχη!!! Από κοντά και ο παπικός καρδινάλιος. (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο πατρ. Θεόφιλος ονομάζει τις αιρέσεις "πολλές Εκκλησίες" (παπικούς, προτεστάντες κλπ.) της Ιερουσαλήμ, "θεματοφύλακες της πίστεως" και προσεύχεται να μείνουν πάντα ενωμένοι. Θα μας πουν τελικά οι πατριάρχες ποιά πίστη πρεσβεύουν; Διότι αν τιμούν αυτούς που καταργούν την πίστη μας, τότε μόνο ορθόδοξοι δεν είναι! Όσοι δε τους προβάλουν ως ορθόδοξους ομολογητές, αποκαλύπτονται ότι μόνο κόλακες είναι που ζητούν μερίδιο από την πίτα.

Η παπαδίνα Σάρα Μάλαλι (Sarah Mullally) που αποκαλείται «Αρχιεπίσκοπος» του Καντέρμπερυ, δημοσίευσε την επίσκεψή της στην Αγία Γή και την συνάντησή της με τον Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ’. Έγραψε:

«Την τελευταία ημέρα του προσκυνήματός μας στους Αγίους Τόπους, η προσευχή με τον Πατριάρχη Θεόφιλο Γ΄ και τον Αρχιεπίσκοπο Χοσάμ στην Εκκλησία του Παναγίου Τάφου ήταν το σημαντικότερο δώρο.

Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη από την οποία το Ευαγγέλιο διαδόθηκε για πρώτη φορά στον κόσμο και στην οποία ο Κύριός μας θα επιστρέψει κάποια μέρα.
Οι Εκκλησίες αυτής της αγίας πόλης είναι θεματοφύλακες μιας ζωντανής χριστιανικής παρουσίας στον ίδιο τόπο όπου τέθηκαν τα θεμέλια της πίστης μας.

Η προσευχή μου είναι, με τη χάρη του Θεού, να συνεχίσουμε να αναπτυσσόμαστε μαζί προς την ενότητα για την οποία προσευχήθηκε ο Χριστός.

«Προσέχετε - Ποιμαίνετε» Προτροπή τού αποστόλου Παύλου στους Επισκόπους

Παράξενο. Τα λόγια του μητρ. Μεσσηνίας κ.α. περί εργασίας και ανάλογης πληρωμής ως δημοσίου υπαλλήλου δεν υπαρχουν στην διδασκαλία της Εκκλησίας.

Αυτή η Εκκλησία δεν είναι κτήμα κανενός επισκόπου, αλλά είναι η Εκκλησία «τού Κυρίου και Θεού». «Η εκκλησία είναι ιδική του (τού Κυρίου) και οι επίσκοποι είναι δούλοι και διάκονοί του»

Παναγιώτης Ι. Μπούμης

Ομότ. Καθηγητής Παν/μίου Αθηνών

Ο πιο πάνω τίτλος έχει παρθεί με προσοχή από το χωρίο τών Πράξεων τών Αποστόλων (20: 28), όπου ο απόστολος Παύλος απευθύνεται προς τους πρεσβυτέρους-επισκόπους τής Εφέσου και έχει τεθεί μετά σεβασμού. Στο χωρίο αυτό ο απόστολος λέει: «Προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω, εν ω υμάς το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την Εκκλησίαν τού Κυρίου και Θεού, ην περιεποιήσατο δια τού ιδίου αίματος».

Αξίζει να σχολιάσουμε και να διδαχθούμε όλοι από αυτούς τους λόγους τού Αποστόλου επισημαίνοντας τα εξής:

1) Κατά πρώτον εφιστά την προσοχή τών (αρχ)ιερέων για τους ίδιους τους εαυτούς τους. Να προσέχουν τι λένε και τι κάνουν. Πώς φέρονται και πώς συμπεριφέρονται.

Πώς το TikTok αλλάζει την πίστη

Μία παγίδα στην οποία έχουν πέσει και αρκετοί Ορθόδοξοι!

Tο TikTok είναι σήμερα ο δημοφιλής άμβωνας του Διαδικτύου. Μιλώντας στο βρετανικό έντυπο, ο Νέιθαν Μλάντιν, ερευνητής στη χριστιανική δεξαμενή σκέψη Theos, χαρακτήρισε την κινεζική πλατφόρμα ως «μέσο κοινωνικής δικτύωσης εθισμένο στα αναβολικά στεροειδή». Εξήγησε πως οι πανίσχυροι αλγόριθμοί του περιορίζουν σύνθετες ιδέες σε βίντεο 30 δευτερολέπτων, διαβρώνοντας, έτσι, τα ήθη και τα έθιμα των όποιων παραδοσιακών θρησκειών πιο γρήγορα από ποτέ άλλοτε. Πώς, όμως, το TikTok αλλάζει την πίστη; Με τους εξής τρεις τρόπους, όπως τους συνοψίζει ο Economist.

Καταρχάς έχει αλλάξει η διαδικασία προσηλυτισμού, ειδικά μεταξύ των νέων, οι οποίοι πολύ συχνά δεν έλκονται ιδιαίτερα από τους παραδοσιακούς ιεροκήρυκες. Προσελκύονται, όμως, από τους αποκαλούμενους FaithTokers, οι οποίοι μερικές φορές πωλούν προϊόντα που «συμμορφώνονται με τις γραφές», όπως χαλάρ σνακ και αθλητικά ρούχα διακοσμημένα με στίχους της Βίβλου. Μέσω των βίντεο τους λανσάρουν νέα τελετουργικά («έθιμα των θρησκευόμενων κοριτσιών»), συνθήματα («Ο Θεός είναι τόσο κουλ!») και νουθεσίες σε στίχους («Οταν σε πειρασμό εισέρχεσαι, προσεύχεσαι»). Και influencers που λανσάρουν «τη λάμψη του Ιησού» έχουν μεγάλη πέραση σε μια πλατφόρμα με ειδίκευση στα tips προσωπικής φροντίδας και ομορφιάς.

Η Ευαγγελική περικοπή που κονιορτοποιεί τους σημερινούς μισθωτούς ποιμένες

 Ο Κύριος μας υπενθυμίζει πως πρέπει να είναι οι επίσκοποι και γενικά οι ιερείς και τί πρέπει να κάνουν τα πρόβατα (το ποίμνιο) όταν αυτοί είναι μισθωτοί και όχι αληθινοί ποιμένες

Εγώ είμαι ο καλός Ποιμένας. Ιωάννου κεφ. 10 (ι΄) στίχοι 1-42 (ερμηνεία-ανάλυση όλου του κεφαλαίου)

                     

(Π.Ν. Τρεμπέλα, Υπόμνημα ερμηνευτικο στο κατά Ιωάννην στα νέα Ελληνικά!, Οι αριθμοί στις λέξεις του αρχαίου κειμένου παραπέμπουν στην αντίστοιχη ερμηνεία και ανάλυσή τους)

1 (1)Ἀμὴν ἀμὴν(2) λέγω ὑμῖν, ὁ μὴ εἰσερχόμενος(3) διὰ τῆς θύρας εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων(4), ἀλλὰ ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν(5), ἐκεῖνος κλέπτης ἐστὶ καὶ λῃστής(6)·

1 «Σας βεβαιώνω: εκείνος που δεν μπαίνει από την πόρτα στη μάντρα των προβάτων, αλλά πηδάει μέσα απ’ αλλού, είναι κλέφτης και ληστής. 

(*) O λόγος αυτός περιλαμβάνει 3 παραβολές: 1) του ποιμένα (σ. 1-6), 2) της θύρας (σ. 7-10) και 3) του καλού ποιμένα (σ. 11-18), και επακολουθεί και ένα ιστορικό συμπέρασμα (σ. 19-21). Η σχέση των παραβολών αυτών με όσα ειπώθηκαν στο προηγούμενο κεφάλαιο είναι η εξής: Οι αντίπαλοι του Κυρίου ισχυρίζονταν, ότι αυτοί ήταν οι μόνοι αναγνωρισμένοι οδηγοί του θεοκρατικού έθνους. Αποδεικνύει τώρα σε αυτούς, ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ποιμένες εγωιστές, μισθωτοί, ενώ αντιθέτως αυτός είναι ο μόνος καλός Ποιμένας των ψυχών.

Και «εισάγει χρήσιμα την παραβολή υποδηλώνοντας κάπως αμυδρότερα και σαν με αινίγματα, ότι δεν θα έχουν από υπεροχή την αρχηγία με βεβαιότητα, αλλά ούτε το αξίωμα θα είναι σε αυτούς μόνιμο αφού υβρίζουν από αλαζονεία αυτόν που έδωσε αυτό το αξίωμα, το Θεό» (Κ).

«Αποδεικνύει λοιπόν με την παραβολή, ότι δεν είναι πλάνος, αλλά ποιμένας. Και πρώτα μεν αναφέρει τα γνωρίσματα του πλάνου και καταστροφέα, έπειτα στη συνέχεια τα του ποιμένα και σωτήρα, έτσι ώστε από αυτά να αναγνωριστεί αν είναι πλάνος ή ποιμένας» (Ζ). Διαπραγματευόμενος λοιπόν 3 ιδέες, δηλαδή τον τρό

Ένα σίγουρο επάγγελμα σε καιρούς κρίσεως. Γίνε οικουμενιστής Επίσκοπος!

Έτσι κατάντησαν οι Οικουμενιστές τον θεοπρόβλητο θεσμό του Επισκόπου, "τον όντως οφθαλμό της Εκκλησίας" κατά τον Μ. Αθανάσιο! Παλαιότερα Επίσκοπος σήμαινε πατρότητα, πρότυπο, θυσίες, διωγμούς, αγώνες, αγχόνη, βασανιστήρια, αγιότητα. Σήμερα... Αλλά κανείς δεν αντιδράει!

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με σταθερές και υψηλές αποδοχές, και εξασφαλισμένη σύνταξη σε καιρούς κρίσης;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που να σου εξασφαλίζει τιμές, προτομές, βραβεία, οσφυοκαμψίες, υψηλή τηλεθέαση, πολιτική και κοινωνική αναγνώριση;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που άλλα μπορείς να υπόσχεσαι και άλλα να κάνεις χωρίς κίνδυνο απώλειας της εργασίας σου και χωρίς να λογοδοτείς σε κανέναν εκτός της πολιτικής εξουσίας;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα, που θα σου δίνει την δυνατότητα να διώκεις χωρίς να διώκεσαι, να καταδικάζεις, χωρίς να καταδικάζεσαι, να ζητάς τον λόγο, χωρίς να είσαι υπόλογος;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που σου δίνει την δυνατότητα να κλείνεις και να ανοίγεις χώρους (βλ. ναούς) που δεν σου ανήκουν, να ερμηνεύεις ό,τι και όπως θέλεις και να εκφράζεσαι κατά το δοκούν χωρίς ίχνος ντροπής ή απειλή τιμωρίας για την παρερμηνεία  και τον σφετερισμό σου;

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με υποτροφίες στο εξωτερικό, διεθνή αναγνώριση και με προοπτικές πανεπιστημιακής καριέρας και τίτλων;

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με συνεντεύξεις σε μεγάλα τηλεοπτικά κέντρα, με συναντήσεις με πρέσβεις χωρών, με ταξίδια στο Βατικανό, στην Ελβετία στις Η.Π.Α. και ανά την οικουμένη με παράλληλη παροχή πολυτελούς κατοικίας και αυτοκινήτου;

Τότε επισκέψου τις σχολές οικουμενιστών Επισκόπων, αρχιμανδριτών άνευ μάνδρας και καριεριστών ρασοφόρων.

μητρ. Μεσσηνίας: Άλλο πράγμα να δείχνω τον δρόμο του Θεού κι άλλο πράγμα να αποζημειώνεται κάποιος για την δουλειά που κάνει.

 Ο μητρ. Μεσσηνίας σε συνέντευξή του στο OPEN για να δικαιολογήσει την αύξηση του μισθού του την ώρα που η πλειοψηφία των Ελλήνων λαμβάνει μισθό κατώτερον της εργασίας που κάνει, ξεχωρίζει στο αξίωμα του Επισκόπου μεταξύ δρόμο/έργο Θεού και δουλειάς λέγοντας: Άλλο πράγμα να δείχνω τον δρόμο του Θεού κι άλλο πράγμα να αποζημειώνεται κάποιος για την δουλειά που κάνει. και ο μισθός του Επισκόπου είχε καταντήσει να είναι ο μισθός μίας θέσεως Οι Οικουμενιστές τύπου Μεσσηνίας εξευτελίζουν τον θεσμό του Επισκόπου και τον μετατρέπουν από οφθαλμό της Εκκλησίας σε επάγγελμα. Δεν διαθέτουν έστω και μία σταγόνα Ορθοδοξίας, πνευματικότητας, ποιμαντικού ενδιαφέροντος, υπακοής και μίμησης στα παραδείγματα των Αγίων και της Εκκλησίας. Κι όμως κανείς δεν αντιδράει. Αντιθέτως αν τους ονομάσεις μισθωτούς ψευδοποιμένες σε καταδικάζουν ως επαρμένο ιεροκατήγορο. όμως το Ευαγγέλιο Ιω. 10 1-3 έτσι τους ονομάζει "Αποδεικνύει τώρα σε αυτούς, ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ποιμένες εγωιστές, μισθωτοί, " Ερμηνεία Τρεμπέλα.                                                                                                                        Α.Τ.

Ακούστε εδώ:

https://www.facebook.com/share/r/1MSu9zn1pT/

και

https://www.youtube.com/watch?v=85qcCwR3iIc

Κόλαση εἶναι τὸ μαρτύριο τοῦ νὰ μὴν ἀγαπάει κανείς. Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ

                                                    

Πατέρες καὶ δάσκαλοι, σκέφτομαι:

«Τί εἶναι Κόλαση;»

Καὶ λέω πὼς εἶναι «τὸ μαρτύριο τοῦ νὰ μὴν ἀγαπάει κανείς».

Μιὰ φορά, μέσα στὸ ἄπειρο, τὸ ἄμετρο σὲ χρόνο καὶ σὲ διάστημα, δόθηκε σὲ μιὰ πνευματικὴ ὕπαρξη -μὲ τὴν ἐμφάνισή της στὴ γῆ ἡ δυνατότητα νὰ πεῖ στὸν ἑαυτό της:

«Ὑπάρχω κι ἀγαπῶ».

Μιὰ φορά, μονάχα μιὰ φορά, τῆς δόθηκε μιὰ στιγμὴ ἀγάπης ἐνεργητικῆς, ζώσης, καὶ γι’ αὐτό τῆς δόθηκε ἡ ἐπίγεια ζωὴ καὶ μαζὶ μ’ αὐτὴν ὁ καιρὸς καὶ οἱ διορίες. Καὶ τί ἔγινε λοιπόν; Αὐτὴ ἡ εὐτυχισμένη ὕπαρξη ἀρνήθηκε τὸ ἀνεκτίμητο δῶρο, δὲν τὸ ἐκτίμησε, δὲν τὸ ἀγάπησε, τὸ κοίταξε κοροϊδευτικὰ κι ἔμεινε ἀναίσθητη. Ὅταν μιὰ τέτοια ὕπαρξη φύγει ἀπ’ τὴ γῆ, βλέπει τοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, κουβεντιάζει μὲ τὸν Ἀβραάμ, ὅπως μᾶς λέει ἡ παραβολὴ περὶ Λαζάρου καὶ πλουσίου, ἀτενίζει καὶ τὸν Παράδεισο, μπορεῖ νὰ πλησιάσει καὶ τὸν Kύριο, μὰ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ μαρτύριό της, ὅτι ἀνεβαίνει στὸ Θεὸ χωρὶς νά ‘χει ἀγαπήσει, γιατί ἀγγίζει ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀγαπήσει καὶ ποὺ αὐτὴ εἶχε περιφρονήσει τὴν ἀγάπη τους. Γιατί τώρα βλέπει καθαρὰ καὶ θὰ πεῖ μόνος του στὸν ἑαυτό του: «Τώρα πιὰ κατέχω τὴ γνώση καί, ἂν καὶ διψάω ν’ ἀγαπήσω. δὲ θὰ ὑπάρχει πιὰ κανένας ἆθλος στὴν ἀγάπη μου, δὲ θὰ ὑπάρχει οὔτε θυσία γιατί τέλειωσε ἡ ἐπίγεια ζωή μου καὶ δὲ θά ‘ρθει ὁ Ἀβραὰμ νὰ μοῦ δώσει ἔστω καὶ μιὰ σταγόνα ζῶντος ὕδατος (δηλαδὴ νὰ μοῦ ξαναδώσει τὸ δῶρο τῆς ἐπίγειας ζωῆς ποὺ εἶχα πρῶτα) γιὰ νὰ δροσίσει τὴ φλόγα τῆς δίψας μου γιὰ πνευματικὴ ἀγάπη, ποὺ μὲ φλογίζει τώρα καὶ ποὺ τὴν περιφρόνησα ὅσο ἤμουν στὴ γῆ. Δὲν ἔχω πιὰ ζωὴ καὶ δὲ θὰ ὑπάρξει πιὰ καιρός! Κι ἂν ἀκόμα θὰ ‘ μουν πρόθυμος νὰ θυσιάσω τὴ ζωή μου γιὰ τοὺς ἄλλους, εἶναι ἀργὰ πιά, γιατί πέρασε ἐκείνη ἡ ζωὴ ποὺ θὰ μποροῦσα νὰ τὴν κάνω θυσία στὴν ἀγάπη καὶ τώρα μιὰ ἄβυσσος χωρίζει ἐκείνη τὴ ζωὴ ἀπ’ τὴν τωρινή μου ὕπαρξη».

Μιλᾶνε γιὰ φλόγες ὑλικὲς ποὺ ἔχει ἡ Κόλαση: δὲν ἐξετάζω αὐτὸ τὸ μυστήριο γιατί τρομάζω, μὰ σκέφτομαι πὼς κι ἂν ἀκόμα ὑπῆρχαν ὑλικὲς φλόγες, τότε, μὰ τὴν ἀλήθεια, οἱ κολασμένοι θὰ τὶς δέχονταν μὲ χαρὰ γιατί μὲ τὰ σωματικὰ μαρτύρια θὰ ξεχνοῦσαν, ἔστω καὶ γιὰ μιὰ στιγμή, τὸ ψυχικὸ μαρτύριο ποὺ εἶναι πολὺ πιὸ τρομερό.

Τί θα έλεγε σήμερα ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος; Πώς θα τον τιμήσουν οι σημερινοί κληρικοί πράττοντας τα αντίθετα από τα λόγια του Αγίου;

"Κατηγορούμεθα ως ταραχοποιοί" αποκαλύπτοντας εκείνους που "πλανούσι, διαστρέφουσι"!

εις τούτο εκαταντήσαμεν, ώστε να μην είναι πλέον διάκρισις του σίτου από τα ζιζάνια

                                

Αρχ. Μελετίου Βαδραχάνη

Ο Αθανάσιος Πάριος (1721-1813), ο οποίος το 1994 ανεγνωρίσθη επισήμως από την Εκκλησία μας ως άγιος, μαζί με το Μακάριο Νοταρά επίσκοπο Κορίνθου και τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη υπήρξαν οι κορυφαίες θεολογικές προσωπικότητες του 18ου αιώνος και συνέχισαν το έργο του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (του 14ου αιώνος). Από τους εχθρούς τους ονομάστηκαν ειρωνικά Κολλυβάδες. Από διαπρεπείς όμως ερευνητές και μάλιστα ξένους (l. Petit, Le Guillu, Αμφιλόχιος Ράντοβιτς) θεωρήθηκαν ως οι δημιουργοί της ησυχαστικής και φιλοκαλικής αναγεννήσεως του 18ου αιώνος (βλ. πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση, καθηγητού του Α.Π.Θ., Κολλυβάδικα, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 69).

Ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος μεταξύ των άλλων εξέδωσε τους λόγους του αρχιεπισκόπου Φιλαδελφείας Μακαρίου του Χρυσοκεφάλου, τους οποίους προλόγισε ανωνύμως, προσέθεσε δε σ’ αυτούς και ένα δικό του λόγο, Εις τον άγιον Γρηγόριον Παλαμάν, που εξεφωνήθη στη Θεσσαλονίκη την Β΄ Κυριακή των Νηστειών του 1759 ή του 1768 (βλ. Μακαρίου Χρυσοκεφάλου, Λόγοι πανηγυρικοί ιδ΄, εκδ. Β. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1989, εισαγωγή αρχιμ. Ειρηναίου Δεληδήμου). Ο λόγος αυτός, που περιέχεται στις σσ. 550-563, υμνεί δεόντως τον Γρηγόριο Παλαμά, κατακεραυνώνει τους παπικούς ελεεινολογεί δε και θρηνεί τους ορθοδόξους ενωτικούς (=τους σημερινούς οικουμενιστές). Θα παραθέσουμε μόνο την σ. 560 όπου μιλάει για τους ενωτικούς.

24 Ιουνίου: Μνήμη αγίου Αθανασίου του Παρίου. Απόσπασμα από το σύγγραμμα του αγίου Αθανασίου για τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό

Ὁ ἅγ. Ἀθανάσιος ὁ Πάριος τιμάει τὸν ἅγ. Μᾶρκο τὸν Εὐγενικό, τὸν ὁποῖο κατηγοροῦν οἱ Οἰκουμενιστὲς ὡς φανατικό. Ὁ Ἅγιος γιὰ τὸν Πάπα: "μη θεωρώντας τον Πάπα ως δικό του κριτή σ’ όλα ή ως επίσκοπο, αλλά βλέποντάς τον όπως ήταν, δηλαδή ως εχθρό της αλήθειας και πολέμιο του Θεού" Οἱ Οἰκουμενιστές: "τὸν μακαριώττο καὶ ἁγιώτατο πεφιλημένο ἀδελφό ἡμῶν Πάπα Ρώμης" Κι ὅμως οἱ ἱερεῖς στὴν πλειοψηφία τους ἀκολουθοῦν τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ ἀψηφοῦν τὸν Ἅγιο.

ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΙΟΥ

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΚΟ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟ

Άγιος Μάρκος ο Ομολογητής

      […]Πήγε εκεί, στη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας, ο γενναίος, μεταφέροντας ο ίδιος το φρόνημα των Πατέρων του και τη σοφία του αποστόλου Παύλου. Και λέω του αποστόλου Παύλου, γιατί στ’ αλήθεια βρίσκω μεγάλη ομοιότητα με εκείνον, σ’ αυτόν τον εύστροφο και συνετότατο άγιο.

      Καθόταν εκεί σοβαρός και σπουδαίος, στον υψηλό και επαρμένο του θρόνο ο δήθεν διάδοχος του Πέτρου, μάλλον με τρόπο κατά τον οποίο ονομάζεται διάδοχος στο φως το σκοτάδι κι η αρρώστια διάδοχος της υγείας κι η παρανομία διάδοχος της λογικής, κατά τον μεγάλο θεολόγο Γρηγόριο. Και γύρω απ’ αυτόν βρίσκονταν οι δικοί του καρδινάλιοι κι οι πιο έγκριτοι από τους επισκόπους του. Κι ο Πάπας [κατά τη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας Πάπας ήταν ο Ευγένιος ο Δ΄]σκεφτόταν να τον αφήσει όρθιο τον Μάρκο τον επίσκοπο Εφέσου, ως δήθεν υπεύθυνο, σύμφωνα με την τάξη των κρινόμενων. Αλλά εκείνος ο μέγας νους, έχοντας πίστη στην ελευθερία της συνείδησής του και μη θεωρώντας τον Πάπα ως δικό του κριτή σ’ όλα ή ως επίσκοπο, αλλά βλέποντάς τον όπως ήταν, δηλαδή ως εχθρό της αλήθειας και πολέμιο του Θεού, βλέποντάς αυτόν, είπε: «Εγώ υποφέρω από τα νεφρά μου και τα πόδια και δεν μπορώ να στέκομαι».

     Κι αμέσως κάθισε. Ο Πάπας, λοιπόν, για να τα πούμε με συντομία, ώστε να μην εκτείνουμε περιττά το λόγο, τον κάλεσε να επιλέξει το γρηγορότερο, ένα από τα δύο, ή να υπακούσει στην απόφαση της συνόδου και να δεχτεί και την γενόμενη ένωση ή, αν δεν το κάνει αυτό, να είναι έτοιμος να καθαιρεθεί και να αποκηρυχθεί ως αιρετικός, όπως έπαθαν και όσοι έδειξαν απείθεια στις παλιές Οικουμενικές Συνόδους. Δεν γνωρίζουμε τι απάντησε ο άγιος στο πρώτο. Αλλά αισθανόμαστε ότι θα έδωσε ικανοποιητικές απαντήσεις στα λόγια του Πάπα. Και βέβαια ποιος αμφιβάλλει, ότι ο περίφημος εκείνος επίσκοπος Εφέσου απάντησε και τότε για ποιες αιτίες, ούτε στην βδελυρή απέναντι στον Θεό ληστρική σύνοδό του δεν πείθεται, ούτε την κακώς και παράλογα γενόμενη ψευδοένωσή του δέχεται;

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Η ταπεινοφροσύνη του αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού. (Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου)

ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

 

       Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού αρχιμανδρίτου Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

                      [Εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-6-2001]

      Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, γιορτάζει το Γενέσιον του μεγάλου προφήτου και Βαπτιστού Ιωάννου, του Προδρόμου. Μεγάλη μορφή και «μείζων τῶν προφητῶν» ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Ανάμεσα, βέβαια, στις αρετές που τον στόλιζαν αυτόν τον τελευταίο προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, εκείνη που ιδιαιτέρως έλαμπε ήταν η αρετή της ταπεινοφροσύνης. Δεν ήταν μικρό πράγμα, τη στιγμή που εσημειώνετο το απόγειο της δόξης του, τη στιγμή που τα φτερά της φήμης του είχαν φτάσει σε όλη την Ιουδαία γη και Σαμάρειαν και Γαλιλαίαν, τη στιγμή που είχε φτάσει να είναι ο πιο δημοφιλής άνθρωπος, να ομολογεί συνειδητά, με όλο το βάθος μιας σωστής ταπεινώσεως, ότι «αὕτη οὖν ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ πεπλήρωται. Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι.». Δηλαδή «η χαρά για μένα επληρώθη. Έχω πλήρη χαρά. Διότι Εκείνος πρέπει να αυξάνει - ποιος Εκείνος; Ο Μεσσίας- ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος», λέγει, «καὶ ἔμπροσθέν μου γέγονε». «Ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος», χρονικά. «Ἔμπροσθὲν μου γέγονε», ποιοτικά. «Είναι ανώτερός μου». «Ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι». «Εκείνος να αυξάνει, εγώ δε να ελαττώνομαι, να χάνομαι μπροστά Του».

     Κι αυτή του η μεγάλη ταπείνωση, αγαπητοί μου, δεν ήταν απλώς μία κουβέντα. Ήταν λόγια που έκρυβαν μια σειρά από ενέργειες. Ήταν λόγια που έδειχναν μια ήδη παρμένη στάση. Όταν ερωτάται επισήμως από τους ιερείς: «Μήπως αυτός είναι ο Χριστός;» - «Χριστός» θα πει Μεσσίας· Εκείνος ο οποίος έρχεται να σώσει τον λαό Του· Μεσσίας είναι η εβραϊκή λέξη, ονομασία, «Χριστός» είναι η ελληνική· από το χρίω, που σημαίνει «εκείνος που εχρίσθη για κάποιον ειδικόν σκοπόν»· κι αυτός ο σκοπός είναι η σωτηρία των ανθρώπων.

Οἱ αἱρετικοί. Ὑπονόμευσαν καί κατήργησαν τό ἕνα δόγμα μετά τό ἄλλο... ~ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 

Οἱ αἱρετικοί. 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Στ’ ἀλήθεια δὲν ξέρει κανεὶς ποῦ βρίσκεται ἡ μεγαλύτερη παραφροσύνη τοῦ σύγχρονου κόσμου ποὺ ἔχει ἐκπέσει ἀπὸ τὸ Χριστό: στὴν προσωπικὴ ζωὴ τοῦ καθενὸς ἢ στὸ γάμο; στὸ σχολεῖο ἢ στὴν πολιτική; στὶς οἰκονομικὲς δομὲς ἢ στὶς νομικὲς διατάξεις; στὸν πόλεμο ἢ στὴν εἰρήνη; Παντοῦ βλέπει κανεὶς αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε χυδαῖο καὶ βάρβαρο. Ἐκεῖ ποὺ ὁ Χριστὸς εἶναι περισσότερο ἀπών, ἐκεῖ περισσεύει τὸ χυδαῖο καὶ τὸ βάρβαρο. Τὸ ψεῦδος καὶ ἡ βία θριαμβεύουν.

Ἂς αἰσχύνονται οἱ αἱρετικοὶ θεολόγοι καὶ οἱ προϊστάμενοι τῶν αἱρετικῶν ''ἐκκλησιῶν''ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀναδείχθηκαν κυρίαρχοι καὶ ἡγεμόνες ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς. 

Ἔχουν κάθε λόγο νὰ αἰσχύνονται. Γιατί σὰν ἄλλοι ἀνόητοι Γαλάτες, ἐνῷ ἄρχισαν μὲ τὸ πνεῦμα τελειώνουν στὴ σάρκα – ὦ ἀνόητοι Γαλάται… οὕτως ἀνόητοί ἐστε; ἐναρξάμενοι πνεύματι νῦν σαρκὶ ἐπιτελεῖσθε; (Γάλ. 3:1,3). Αὐτοὶ εἶναι οἱ κύριοι ἔνοχοι γιὰ τὸ ὅτι οἱ λαοί τους ξέφυγαν ἀπὸ τὸν ὀρθὸ δρόμο καὶ ἄρχισαν νὰ χωλαίνουν καὶ ἀπὸ τὰ δύο πόδια, προσκυνῶντας πότε τὸ Θεὸ στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ πότε τοὺς χρυσοῦς μόσχους στὴ Σαμάρεια.

Αυτές τις «μικρολεπτομέρειες» οι Οικουμενιστές τις ξεπερνούν από «αγάπη»!

ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ. Ο "ΣΦΑΓΕΑΣ" ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΕΡΒΩΝ ΠΟΥ ''ΑΓΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ'' ΑΠΟ ΤΟΝ ''ΑΛΑΘΗΤΟ'' ΠΑΠΑ ΤΟ 1998

                    

«Οι Κροάτες και οι Σέρβοι προέρχονται από δύο διαφορετικούς κόσμους, δύο διαφορετικούς πόλους∙ ποτέ δεν θα βρουν κοινή γλώσσα, εκτός εάν συμβεί θαύμα του Θεού. Αυτό το σχίσμα είναι το μεγαλύτερο κακό στην Ευρώπη, ίσως ακόμη μεγαλύτερο από τον Προτεσταντισμό. Εδώ δεν υπάρχει ηθική, αρχή, καμία αλήθεια, καμία δικαιοσύνη, καμία ειλικρίνεια...».

Παπικός Καρδινάλιος Αλόσιε Στέπινατς (Aloysius Stepinac)

Με τις ευλογίες του το τρομοκρατικό καθεστώς του Άντε Παβελίτς και των ανδρών της Ουστάσι (φασιστική οργάνωση που έδρασε στην Κροατία μεταξύ 1929 και 1945) σκότωσαν και βασάνισαν περισσότερους από 700.000 χριστιανούς ορθόδοξους Σέρβους στην προσπάθεια τους για προσηλυτισμό στο παπικό καθεστώς.

                                        

Ο ιστορικός Mark Rivelli, στο βιβλίο του «Αρχιεπίσκοπος Γενοκτονίας. Ο Monsignor Στέπινατς, το Βατικανό και η δικτατορία των Ουστάζε στην Κροατία 1941–1945» ισχυρίζεται ότι «η μέγιστη ευθύνη (για τη γενοκτονία των Σέρβων) βαρύνει τον πρωθυπουργό της Κροατίας, τον Monsignor Αλόσιε Στέπινατς αυτός συνδεόταν με την αριστοκρατία των Ουστάσι, ήταν μέλος του κοινοβουλίου του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, επικεφαλής όλων των ιερέων, βραβεύτηκε με δικτατορία του Πάβελιτς... Ο Στέπινατς δεν κούνησε ούτε το δάχτυλό του για να σταματήσει την εθνικοθρησκευτική γενοκτονία».

Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία... ~ Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

                                        

Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία. Καί ὅταν ἔρχεται, νά τήν ὑποδέχεσθε ὡς εὐπρόσδεκτο ἐπισκέπτη...

Ὅταν συμβαίνῃ κάτι ἀντίθετο εἰς τὸ θέλημά σας, κάτι ποὺ σᾶς προκαλεῖ πίκρα καὶ ταραχή, νὰ συγκεντρώνετε γρήγορα τὴν προσοχή σας εἰς τὴν καρδιὰ καὶ ν’ ἀγωνίζεσθε μὲ ὅλη σας τὴν δύναμι, μὲ βία καὶ προσευχή, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῇ ὁποιοδήποτε δυσάρεστο καὶ ἐμπαθὲς αἴσθημα μέσα σας.

Ἂν δὲν ἐπιτρέψετε τὴ γέννησι τέτοιου αἰσθήματος, τότε ὅλα τελειώνουν καλά! Διότι κάθε κακὴ ἀντίδρασις ἢ ἐνέργεια, μὲ λόγια ἢ μὲ ἔργα, εἶναι συνέπεια καὶ ἐπακόλουθο αὐτοῦ τοῦ αἰσθήματος...

Ἂν, πάλι, γεννηθῇ εἰς τὴν καρδιά σας ἕνα ἀσθενικὸ ἐμπαθὲς αἴσθημα, τότε, τοὐλάχιστον, ἂς ἀποφασίσετε σταθερά, νὰ μὴν πεῖτε καὶ νὰ μὴν κάνετε τίποτε, ὥσπου νὰ φύγῃ αὐτὸ τὸ αἴσθημα. 

Ἐὰν, τέλος, εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴ μιλήσετε ἢ νὰ μὴν ἐνεργήσετε μὲ κάποιον τρόπο, τότε ὑπακούσατε, ὄχι εἰς τὰ αἰσθήματά σας, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεῖο Νόμο. Φερθῆτε μὲ πραότητα, ἠρεμία καὶ φόβο Θεοῦ!

Από μασόνο και καινοτόμο θα τον κάνουν Άγιο και Ομολογητή!

Έτσι αποκαλύπτονται οι δήθεν ευσεβείς: Ο Μητρ. Κερκύρας Νεκτάριος υμνεί τον μασόνο Πατριάρχη Αθηναγόρα          

                 

                            

Τότε γιατί ο άγ. Παΐσιος και σύσσωμο το Άγιον Όρος δεν τον μνημόνευε; 

«Ο μακαριστός Πατριάρχης Αθηναγόρας, ένας αληθινός οραματιστής, ο οποίος είχε την τόλμη να προχωρήσει σε μεγάλα ανοίγματα για να αναδειχθεί η οικουμενική διάσταση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, χωρίς να υπολογίσει πολλές φορές αντιρρήσεις και αντιδράσεις, υπήρξε ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή. Ακόμη κι αν κανείς κρατά επιφυλάξεις, δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει ότι ένας τέτοιος άνθρωπος γράφει την δική του ιστορία, τόσο στον εκκλησιαστικό χώρο όσο και ευρύτερα. Και ο μακαριστός Πατριάρχης δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος κατά άνθρωπον. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι και ο Θεός θα δικαιώσει το έργο του και η ψυχή του θα αναπαύεται εν τοις κόλποις Αβραάμ. Γιατί η μέριμνά του για την Ορθοδοξία ήταν το κριτήριο της ζωής και της δράσης του.»

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας ως Μητροπολίτης Κερκύρας

Μητροπολίτου κου Νεκταρίου

Ο μακαριστός Πατριάρχης Αθηναγόρας υπήρξε απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής Χάλκης. Το 1910 χειροτονήθηκε διάκονος στο Καθολικό αυτής, και στη συνέχεια προσελήφθη διάκονος στην Μητρόπολη Πελαγονίας – Μοναστηρίου. Το Μάρτιο του 1919 διορίστηκε διάκονος της Μητροπόλεως Αθηνών υπό του τότε Μητροπολίτου Αθηνών Μελετίου. Υπήρξε ιδιαίτερα δυναμικός άνθρωπος και ξεχώρισε για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε την διακονία του, όχι ως στείρα προσκόλληση σε ένα παραδοσιακό παρελθόν, αλλά ως μαρτυρία σύμφωνα με τις ανάγκες και τα προβλήματα του λαού και της εποχής του. Αν για κάτι ξεχώριζε ιδιαιτέρως, αυτό ήταν ο ο ηγετικός του χαρακτήρας, ο ενθουσιασμός, η ψυχή του. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες της Παγκληρικής Ενώσεως, η οποία αγωνίστηκε για την αναβάθμιση του ιερού κλήρου, με κύριο όμως χαρακτηριστικό της προσπάθειας την συνεργασία με την Ιεραρχία της Εκκλησίας και την διαφύλαξη της ενότητας. Παρά τα οξύτατα πολιτικά πάθη του Εθνικού Διχασμού, αχρωμάτιστος κομματικά και αφατρίαστος, ο Αθηναγόρας παρέμενε πάντοτε ο σεμνός εργάτης της Εκκλησίας. Γι’ αυτό εκτιμήθηκε και αγαπήθηκε ιδιαίτερα.

Ως εκ τούτου, όταν το 1922 δημιουργήθηκε η ανάγκη εκλογής νέων αρχιερέων, στον κατάλογο των εκλογίμων ανεγράφη εκ των πρώτων ο αρχιδιάκονος Αθηναγόρας. Η εκλογή του τα μέσα Δεκεμβρίου του 1922 ως Μητροπολίτου Κερκύρας υπήρξε ομόθυμη και πανηγυρική. Και η χειροτονία του προσέλαβε τον χαρακτήρα τιμητικής εκδηλώσεως προς τον αγωνιστή και ιδεολόγο αρχιδιάκονο του Μοναστηρίου, τον Μακεδονομάχο κληρικό, τον εργατικό, ακούραστο και αθόρυβο πρωτεργάτη της προσαρμογής του ιερού κλήρου στις ανάγκες της εποχής.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία.

                                    

Στίς 22 Ἰουνίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, Ἐπισκόπου Σαμοσάτων. 

Ἔζησε στά χρόνια τοῦ Ἄρειανιστή αὐτοκράτορα Κωνσταντίου (338), σέ ἡμέρες δηλαδή κατά τίς ὁποῖες ὁ Ἀρειανισμός εἶχε ἐξαπλωθεῖ πάρα πολύ στήν Βασιλεύουσα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία. Μέ μεγάλη ἀνδρεία καί μέ περιφρόνηση τῶν παρόντων ἀγωνίσθηκε γιά τήν καταπολέμηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου καί τήν ἀνάδειξη τῆς εὐσέβειας καί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. 

Ὁ αὐτοκράτορας Κωνστάντιος, ὡς Ἀρειανιστής, πρόβαλε πολλά ἐμπόδια στό ἔργο τοῦ ἁγίου Εὐσεβίου, καί μάλιστα κάποια ἡμέρα τόν ἀπείλησε ὅτι θά τοῦ κόψει τό χέρι τό δεξί, γιά νά σταματήσει νά γράφει καί νά μιλάει κατά τοῦ αἱρεσιάρχη Ἀρείου. Ὁ ἅγιος Εὐσέβιος ὄχι μόνον δέν ἐδειλίασε, ἀλλά ἀτρόμητος ἅπλωσε νά τοῦ κόψει καί τά δύο χέρια, δηλώνοντας ὅτι τήν Ὀρθοδοξία δέν θά τήν προδώσει ποτέ.

Άλλο ταπείνωση κι άλλο ταπεινολογία."

Οπως κι αλλο αγάπη αλλο αγαπολογία 

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

               

Μέ Ποιόν γίνεται ἡ ἀναμέτρηση;

Άλλος είπε το να θεωρείς τον εαυτό σου πιο τελευταίο και πιο αμαρτωλό από τους άλλους. Αυτή είναι γνωστή φράση, αλλά πώς γίνεται;

Για σταθείτε! Άλλο να το λες και να λες: «εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός» -είναι πάρα πολύ εύκολο- κι άλλο να το ζεις, όχι να το αισθάνεσαι, το αισθάνομαι είναι μια κατάσταση ψυχολογική. Εδώ οι Πατέρες λένε να το ζεις, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστὸς», προσέξτε άλλο το αισθάνομαι, γιατί το αισθάνομαι είναι μια φράση: το φαντάζομαι, το φτιάχνω κι επάνω μου, πάω να απωθήσω τα υπόλοιπα· ενώ η θεραπευτική είναι να το ζεις.

Μα πώς θα γίνει αυτό το πράγμα; Να θεωρείς τον εαυτό σου πιο αμαρτωλό. Όχι σε σχέση μόνο με αυτούς που έχεις μπροστά σου, σίγουρα κι οι άλλοι αμαρτωλοί είναι, ποιος μετράει την αμαρτία; Σε σχέση με το αναμάρτητο του Θεού, προσέξτε, γιατί «τῷ Θεῷ» αμαρτάνουμε, αυτό είναι το κλειδί αυτής της ισορροπίας των Πατέρων, ότι είσαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους, ποιο είναι το μέτρο; Το μέτρο είναι ο Θεός. Εφόσον λοιπόν αμαρτάνουμε, λίγο ή πολύ, θα πω, κοίταξε αυτό το πράγμα εγώ το έκανα μία φορά, ο άλλος το έκανε δέκα φορές, αυτό είναι μαθηματικό μέγεθος, αλλά ενώπιον του Θεού και το μία και το μισό και το ένα δευτερόλεπτο…., για ένα δευτερόλεπτο κάμφθηκε ο Μωυσής και με το πρώτο κτύπημα της πέτρας δεν βγήκε το νερό, για ένα δευτερόλεπτο.

Ντράπηκε και η ντροπή!

Όχι μόνο παραδέχονται ότι είναι δημόσιοι υπάλληλοι (άρα υπηρετούν δύο κυρίους), αλλά και ότι τους αξίζει ένας τέτοιος μισθός. "οι αποδοχές των Αρχιερέων συνδέονται με το αντίστοιχο μισθολογικό κλιμάκιο των ανωτάτων δημοσίων λειτουργών".

Δήλωση του εκπροσώπου Τύπου της Ιεράς Συνόδου για τη μισθοδοσία των Αρχιερέων.

Ο Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος, εκπρόσωπος Τύπου της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, ερωτηθείς κατά τις τελευταίες ημέρες από αρκετούς δημοσιογράφους, προέβη σήμερα στην ακόλουθη γραπτή δήλωση:

«Η συζήτηση που αναπτύχθηκε τις τελευταίες ημέρες γύρω από το μισθολογικό καθεστώς των Αρχιερέων ανέδειξε εύλογους προβληματισμούς, αλλά προβλήθηκαν και αρκετές ανακρίβειες, γι’ αυτό επιβάλλεται νηφάλια αποσαφήνιση.

Πρώτα απ’ όλα, είναι αναγκαίο να τονισθεί ότι η μισθοδοσία του ιερού Κλήρου αποτελεί την ιστορική και διαχρονική ανταπόδοση της Πολιτείας για την τεράστια μοναστηριακή περιουσία που αφαιρέθηκε από τις Ιερές Μονές κατά την περίοδο 1833–1952, χωρίς πλήρη και ισότιμη αποζημίωση. Η περιουσία αυτή αξιοποιήθηκε προς όφελος του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, συμβάλλοντας καθοριστικά στη λειτουργία πανεπιστημίων και νοσοκομείων, στην αποκατάσταση αγροτών, προσφύγων, ακτημόνων και μικροκαλλιεργητών, καθώς και στη δημιουργία κοινόχρηστων, κοινωφελών χώρων και άλλων υποδομών δημόσιας ωφέλειας. Υπό αυτήν την έννοια, η μισθοδοσία του Κλήρου συνδέεται ιστορικά με την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας για το κοινό καλό, και όχι με κάποια χαριστική ή προνομιακή μεταχείριση της Εκκλησίας εκ μέρους του Κράτους.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Τα δύο αφεντικά

"Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ δουλεύει σὲ δυὸ ἀφέντες." Εκεί στην Ιεραρχία ακούει κανείς; Και ο αείμνηστος Καντιώτης επίσκοπος ήταν, αλλά υπηρέτησε μόνο τον Έναν Κύριο και πολέμησε συνεχώς τον μαμωνά. Εσείς;

                      

«Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (ἔ.ἀ.)

. Γιατί; Διότι ἀπὸ ὅ,τι διατάζει ὁ Θεός, τὸ ἀντίθετο διατάζει ὁ μαμωνᾶς. Γιά νὰ δοῦμε λοιπόν, τί διαταγὲς ἐκδίδει ὁ Θεός, καὶ τί διαταγὲς ἐκδίδει ὁ μαμωνᾶς.

1. Ὁ Θεὸς διατάζει, ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀρκῆ-ται σὲ ὅ,τι τοῦ χορηγεῖ ἡ ἀγαθότης Του. «Ἔχοντες διατροφὰς καὶ σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ· ἂν ἔχουμε κάτι νὰ βάλουμε στὸ στόμα καὶ κάτι νὰ σκεπαστοῦμε,αὐτὰ μᾶς φτάνουν (Α΄ Τιμ. 6,8). Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς, ποὺ πιστεύουμε στὸ Θεό, λίγη τροφὴ κ᾽ ἕνα ἀπέριττο ροῦχο, τὰ ἀναγκαῖα δηλαδή, μᾶς εἶνε ἀρκετά. Μένε εὐχαριστημένος μὲ ὅ,τι σοῦ δίνω, μᾶς λέει ὁ Κύριος. Ὁ μαμωνᾶς ὅμως διατάζει ἀντίθετα·

Πάσχιζε ν᾽ ἀποκτήσῃς περισσότερα· τὸ ἕνα νὰ τὸ κάνῃς δέκα, τὰ δέκα ἑκατό, τὰ ἑκατὸ χίλια…. Ὁ μαμωνᾶς ποτέ δὲν θὰ σοῦ πῇ, Ἀρ-κετὰ ἀπέκτησες, τώρα σταμάτα πλέον, ξεκουράσου. Ὄχι· θὰ σὲ ὑποχρεώσῃ σὰν ἐργάτη καὶ σὰν σκλάβο νὰ γυρίζῃς μέρα - νύχτα τὸ ἄθλιο μαγγανοπήγαδο τοῦ χρήματος.

Αὐτάρκεια διατάζει ὁ Θεός, πλεονεξία ὁ μαμωνᾶς· πῶς νὰ συμβιβαστοῦν; Ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο βλέπουμε τὴν ἀντίθεσι μεταξύ τους·2.

Ὁ Θεὸς διατάζει ἐλεημοσύνη, ὁ μαμωνᾶς ὅμως διατάζει κλοπή . Πρόγραμμά του ὁ μαμωνᾶς ἔχει τὸ «ἅρπαξε νὰ φᾷς καὶ κλέψε νά ᾽χῃς». Ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ συμπονεῖ, συμπάσχει, ἐλεεῖ, σκορπίζει ὅσο μπορεῖ ἀπὸ τὰ ἀγαθά του στοὺς φτωχούς· ἀλλὰ ὁ δοῦλος τοῦ μαμωνᾶ ὅλο παίρνει, ὅλο μαζεύει, ὅλο ἀποταμιεύει. Ὁ μαμωνᾶς κάνει τὸν ἄνθρωπο ἕνα ἁρπακτικὸ ὄρνεο· μπορεῖ ν᾽ ἁρπάξῃ ἀκόμη κι᾽ἀπὸ τὸ στόμα τῆς χήρας καὶ τοῦ ὀρφανοῦ τὸ λίγο ψωμὶ ποὺ τρῶνε… Παντοῦ ἁπλώνει τὰ δίχτυα του γιὰ ν᾽ αὐξήσῃ τὴν περιουσία του.

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου- Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 6, 22-33]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    «Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; (:και δεν είναι μικρή συμφορά να κολλήσει ο νους και η καρδιά σας στα γήινα και μάταια. Για να το καταλάβετε αυτό, σας φέρνω μια εικόνα: Το λυχνάρι που δίνει φως στο σώμα είναι το μάτι και το λυχνάρι που φωτίζει την ψυχή είναι ο νους. Εάν λοιπόν το μάτι σου είναι υγιές, όλο το σώμα σου θα είναι γεμάτο φως, σαν να ήταν ολόκληρο το σώμα σου μάτι. 

Έτσι θα φωτίζεται και η ψυχή σου, εάν ο νους σου και η καρδιά σου δεν έχουν τυφλωθεί απ’ τη φιλαργυρία και την προσκόλληση στα μάταια. Εάν όμως το μάτι σου είναι βλαμμένο και τυφλωμένο, όλο το σώμα σου θα είναι βυθισμένο στο σκοτάδι. Εάν λοιπόν εκείνο που σου δόθηκε για να σου μεταδίδει φως γίνει σκοτάδι, σε πόσο σκοτάδι θα βυθιστείς; Κάτι ανάλογο θα συμβεί, εάν και ο νους σκοτιστεί από την προσκόλληση στον πλούτο. Σε πόσο ηθικό σκοτάδι θα βυθιστεί τότε η ψυχή σου!)»[Ματθ.6,22-23].

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

                                

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου- Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ρωμ.5,1-10]

    «Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ (:αφού λοιπόν γίναμε δίκαιοι μέσω της πίστεως, έχουμε ειρήνη με τον Θεό διαμέσου της μεσιτείας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού)»[Ρωμ.5,1].

    Τι σημαίνει: «εἰρήνην ἔχομεν»; Μερικοί λέγουν ότι σημαίνει «δεν διχογνωμούμε μετέχοντας σε λεκτικές διαμάχες για την εφαρμογή του μωσαϊκού νόμου», εμένα όμως μου φαίνεται πως μας μιλάει στο εξής για την όλη συμπεριφορά μας. Επειδή λοιπόν είπε πολλά για την πίστη και τη δικαίωση από τα έργα, αυτήν πρώτα έβαλε. Για να μη νομίσει κανείς πως τα λόγια αυτά είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να αδιαφορήσουμε, λέγει: «έχουμε ειρήνη». Δηλαδή, ας μην αμαρτάνουμε ποτέ πια, ούτε να επιστρέφουμε προς τα προηγούμενα, γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε πόλεμο με τον Θεό. «Και πώς είναι δυνατό», αναρωτιέται ίσως κάποιος, «το να μην αμαρτάνουμε ποτέ πια;». Πώς έγινε δυνατό το προηγούμενο; Γιατί, αν, ενώ ήμασταν υπεύθυνοι για τόσα αμαρτήματα, απαλλαχτήκαμε με τον Χριστό από όλα, πολύ περισσότερο θα μπορέσουμε με Αυτόν να μείνουμε σε εκείνα που είμαστε.

    Γιατί δεν είναι το ίδιο να αποκτήσουμε ειρήνη που δεν υπήρχε, και να κρατήσουμε αυτήν που δόθηκε, επειδή βέβαια η απόκτηση είναι πιο δύσκολο πράγμα από τη φύλαξη. Αλλά όμως το πιο δύσκολο έγινε εύκολο και πραγματοποιήθηκε. Επομένως και το πιο εύκολο θα είναι ευκολοκατόρθωτο σε εμάς, αν ακολουθούμε Εκείνον που για χάρη μας κατόρθωσε και αυτά. Εδώ όμως μου φαίνεται πως δεν υπονοεί μόνο το εύκολο, αλλά και το εύλογο. Γιατί, αν Αυτός μας συμφιλίωσε, ενώ ήμασταν εχθροί Του, είναι εύλογο να παραμένουμε στη συμφιλίωση και να Του αποδώσουμε αυτήν την αμοιβή, για να μη φανεί πως έχει συμφιλιώσει με τον Πατέρα σκαιούς και αχαρίστους.