Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: «Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑΝΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ» του Ντάριο Φερνάντες-Μορέρα

       

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΨΗ ΤΗΣ AL-ANDALUS

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ 

Ἡ εἰκόνα τῆς μεσαιωνικῆς Ἱσπανίας ὡς ἑνὸς ἐπίγειου παραδείσου ἀνοχῆς, ὅπου οἱ τρεῖς μεγάλες θρησκεῖες συναντήθηκαν ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ἐπιστήμης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ, ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐπίμονα ἱστοριογραφικὰ κατασκευάσματα τοῦ καιροῦ μας. Μᾶς διδάσκουν γιὰ μία Al-Andalus* ποὺ ὑπῆρξε φάρος φωτός, ἐνῷ ἡ ὑπόλοιπη Εὐρώπη βυθιζόταν στὸ σκοτάδι. Ὡστόσο, ἡ προσεκτικὴ ἐξέταση τῶν πρωτογενῶν πηγῶν —ἀπὸ τὰ νομικὰ κείμενα τῆς ἐποχῆς μέχρι τὰ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα— ἀποκαλύπτει μία πραγματικότητα πολὺ πιὸ σκοτεινή, βίαιη καὶ θεσμικὰ μισαλλόδοξη. Ἡ περιβόητη «Συνύπαρξη» δὲν ἦταν μία οἰκουμενικὴ ἀδελφοσύνη, ἀλλὰ ἕνα σύστημα ἀπαρτχάιντ, θεμελιωμένο πάνω στὸ δόγμα τῆς θρησκευτικῆς ὑπεροχῆς καὶ τῆς στρατιωτικῆς ἐπιβολῆς.

Η ΒΙΑΙΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΒΗΣΙΓΟΤΘΙΚΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ

Ἡ ἀπαρχὴ τοῦ μύθου βρίσκεται στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάζεται ἡ ἰσλαμικὴ κατάκτηση τὸ 711 μ.Χ. Συχνὰ περιγράφεται ὡς μία σχεδὸν ἀνώδυνη μετάβαση, μία «ἀπελευθέρωση» ἀπὸ τὸν ζυγὸ τῶν Βησιγότθων. Στὴν πραγματικότητα, ἐπρόκειτο γιὰ μία κλασικὴ περίπτωση τζιχάντ, ἑνὸς ἱεροῦ πολέμου μὲ σκοπὸ τὴν ἐξάπλωση τοῦ Dār al-Islām (τοῦ Οἴκου τοῦ Ἰσλάμ). Οἱ κατακτητὲς δὲν ἔφεραν μαζί τους ἕναν ἀνώτερο πολιτισμό, ἀλλὰ ἕνα πολεμικὸ σύστημα ποὺ ἐξουθένωσε τὸν προϋπάρχοντα ἑλληνορωμαϊκὸ καὶ χριστιανικὸ πολιτισμὸ τῆς χερσονήσου.

Οἱ πόλεις ποὺ προέβαλαν ἀντίσταση ἰσοπεδώθηκαν, οἱ πληθυσμοὶ σφιάχτηκαν ἢ ἐξανδραποδίστηκαν. Ἡ καταστροφὴ τῶν ἐκκλησιῶν καὶ ἡ λεηλασία τοῦ πλούτου τῆς χώρας ἦταν ἡ πρώτη πράξη τῆς νέας τάξης πραγμάτων. Ὅπως ἀναφέρεται χαρακτηριστικά: «Ἡ ἰσλαμικὴ κατάκτηση δὲν ἦταν μία πολιτισμικὴ ἀνταλλαγή, ἀλλὰ μία βίαιη διακοπὴ τῆς ἱστορικῆς συνέχειας τῆς Ἱσπανίας». Ὁ πολιτισμὸς ποὺ θαυμάζουμε σήμερα στὴν Κόρδοβα καὶ τὴ Γρανάδα δὲν γεννήθηκε ἀπὸ τὸ μηδέν, ἀλλὰ οἰκοδομήθηκε πάνω στὰ ἐρείπια —καὶ συχνὰ μὲ τὰ ὑλικὰ— τῶν χριστιανικῶν ναῶν καὶ τῶν ῥωμαϊκῶν μνημείων.

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ DHIMMI

Γιὰ νὰ κατανοήσει κάποιος τὴν καθημερινότητα τῶν μὴ μουσουλμάνων στὴν Al-Andalus, πρέπει νὰ γνωρίζει τὸν ὅρο «dhimmi». Ὁ ντίμμι ἦταν ὁ «προστατευόμενος» ὑπήκοος, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀπολάμβανε αὐτὴ τὴν προστασία μόνο ὑπὸ τὸν ὅρο τῆς πλήρους ὑποταγῆς. Ἡ ἀνοχὴ εἶχε ἡμερομηνία λήξεως καὶ συγκεκριμένο τίμημα. Τὸ σύστημα αὐτὸ δὲν βασιζόταν στὴν ἰσότητα, ἀλλὰ στὴν παραδοχὴ ὅτι ὁ χριστιανὸς καὶ ὁ ἑβραῖος εἶναι πνευματικὰ καὶ κοινωνικὰ κατώτεροι.

Ἡ jizya, ὁ κεφαλικὸς φόρος, δὲν ἦταν ἁπλῶς μία οἰκονομική ὑποχρέωση. Ἦταν μία τελετουργικὴ ταπείνωση. Ὑπῆρχαν συγκεκριμένες ὁδηγίες γιὰ τὸ πῶς ἔπρεπε νὰ καταβάλλεται ὁ φόρος: ὁ ντίμμι ἔπρεπε νὰ στέκεται ταπεινωμένος ἐνῷ ὁ μουσουλμάνος εἰσπράκτορας καθόταν σὲ ὑπερυψωμένο κάθισμα, καὶ συχνὰ ὁ εἰσπράκτορας χτυποῦσε τὸν φορολογούμενο στὸ σβέρκο γιὰ νὰ τοῦ ὑπενθυμίσει τὴν ὑποταγή του. Ὅπως σημειώνεται στὶς πηγές: «Ὁ σκοπὸς τῆς jizya εἶναι νὰ νιώσουν οἱ ἄπιστοι τὴν ταπείνωση (dhull) καὶ νὰ συνειδητοποιήσουν τὴν κατωτερότητά τους».

Οἱ περιορισμοὶ στὴ δημόσια ζωὴ ἦσαν στραγγαλιστικοί. Οἱ χριστιανοὶ ἀπαγορευόταν νὰ χτυποῦν καμπάνες, νὰ λιτανεύουν τὸν Σταυρό, νὰ χτίζουν νέες ἐκκλησίες ἢ νὰ ἐπισκευάζουν τὶς παλιές. Ἀκόμα καὶ ὁ ἦχος τῆς προσευχῆς τους ἔπρεπε νὰ εἶναι χαμηλός, ὥστε νὰ μὴν «μολύνει» τὰ αὐτιὰ τῶν πιστῶν τοῦ Ἰσλάμ. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις, οἱ χριστιανοὶ ὑποχρεώνονταν νὰ φοροῦν διακριτικὰ σημάδια στὰ ροῦχα τους —μία πρακτική ποὺ πολλοὶ λανθασμένα πιστεύουν ὅτι ἐφευρέθηκε αἰῶνες ἀργότερα.

Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Ο ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ ΩΣ "ΔΙΑΛΥΤΗΣ" ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ

                     

Ο δικαιωματισμός, όπως έχει εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες, δεν είναι απλώς η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων. Είναι μια ιδεολογία που μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τις σχέσεις, τις κοινότητες και τα συλλογικά υποκείμενα στο άτομο ως αυτάρκη μονάδα. Και σε αυτή τη μετατόπιση κρύβεται η διαλυτική του δύναμη.

 Τα δικαιώματα ιστορικά γεννήθηκαν μέσα από συλλογικούς αγώνες. Δεν προέκυψαν από ατομικές διεκδικήσεις αποκομμένες από το κοινωνικό σώμα, αλλά από τη συγκρότηση ομάδων, τάξεων και κινημάτων που διεκδίκησαν αλλαγή στους όρους ζωής τους. Σήμερα, όμως, ο δικαιωματισμός τείνει να λειτουργεί αντίστροφα: αποσπά το δικαίωμα από το συλλογικό πλαίσιο που το γέννησε και το μετατρέπει σε ατομική ταυτότητα.

 Η περιχαράκωση στις ατομικές ταυτότητες δεν ενδυναμώνει τις σχέσεις, τις υπονομεύει. Όταν το άτομο καλείται να ορίσει τον εαυτό του πρωτίστως μέσα από μια σειρά δικαιωματικών προσδιορισμών, η κοινωνική ζωή παύει να είναι χώρος συνάντησης και γίνεται πεδίο διαρκούς οριοθέτησης. Ο άλλος δεν προσεγγίζεται ως πιθανός σύμμαχος ή συνοδοιπόρος, αλλά ως δυνητική απειλή, ως κάποιος που «μπορεί να παραβιάσει».

 Έτσι, η κοινωνία μετασχηματίζεται σε άθροισμα παράλληλων μονολόγων. Αντί για κοινό λόγο, έχουμε διαρκή επίκληση ατομικών αξιώσεων. Αντί για συλλογική εμπειρία, έχουμε ανταγωνισμό βιωμάτων. Και αντί για πολιτική σύγκρουση γύρω από υλικά συμφέροντα, έχουμε ηθικοποίηση της διαφοράς.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει το πάνω χέρι!

Και οι επίσκοποι intra Ecclesiam, non supra Ecclesiam sunt

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ Β’ – ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ

Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟ Β’

«…Δεν ήταν (ο γάμος) κάτι που ενδιέφερε την Πολιτεία. Γιατί η Πολιτεία έχει άλλα ενδιαφέροντα. Ξέρετε δε, κάθε φορά που επεμβαίνει η Πολιτεία στα εκκλησιαστικά θέματα, το κάνει όχι για το καλό της Εκκλησίας, το κάνει για το καλό το δικό της. Θέλει να ρυθμίσει δηλαδή, να λύσει δικά της προβλήματα.

Η κίνηση δε που γίνεται πάντοτε είναι από την Εκκλησία προς την Πολιτεία και όχι από την Πολιτεία προς την Εκκλησία. Δηλαδή η Πολιτεία επί Ιουστινιανού, μετά επί Λέοντος του Σοφού, καθιστά νόμους του κράτους τα δόγματα και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Δεν γίνεται το αντίθετο, οι νόμοι της Πολιτείας να γίνονται νόμοι της Εκκλησίας.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον τέταρτον αιώνα ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου ο Κωνστάντιος, σε μία στιγμή εκρήξεως, μολονότι Ορθόδοξος, έλεγε το εξής στους επισκόπους: ο λόγος ο εμός ως κανών νομιζέσθω (θα είναι νόμος ο λόγος μου) και του είπαν αμέσως ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Του είπαν τα μεγάλα Πατερικά αναστήματα της εποχής.

Εξωχριστιανικές αποδείξεις για την ιστορικότητα του Ιησού Χριστού

                                

(Βιλίο: Ζητώ Αποδείξεις, Josh McDowell, εκδ. ο Λόγος, σελ. 

191-210)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στην εργασία του «Γιατί Δεν Είμαι Χριστιανός», ο φιλόσοφος Bertrand Russel υποστηρίζει: «Υπάρχει μεγάλη ιστορική αμφιβολία αν ο Χριστός υπήρχε πραγματικά, και αν υπήρχε δεν γνωρίζουμε τίποτε για αυτόν» (Russel, WIANC, 16).
Στην εποχή μας, είναι δύσκολο να βρει κανείς μορφωμένους ανθρώπους που να συμφωνούν με τις ριζοσπαστικές απόψεις του Russel. Πολλοί έχουν εγείρει ερωτήματα σχετικά με τον Ιησού Χριστό, και κάποιοι αμφιβάλλουν για την αλήθεια των λεγομένων της
Αγίας Γραφής για Αυτόν, αλλά είναι πάρα πολύ μικρός ο κύκλος όσων υποστηρίζουν ότι ο Ιησούς δεν υπήρξε ποτέ ή ότι, αν υπήρξε, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τίποτε για Αυτόν. Ακόμη και ο Αμερικανός επαναστάτης Thomas Paine, που ήταν μεγάλος επικριτής του Χριστιανισμού, δεν αμφισβήτησε την ιστορικότητα του Ιησού από τη Ναζαρέτ.
Αν και ο Paine πίστευε ότι οι αναφορές της Αγίας Γραφής στην θεότητα του Ιησού είχαν μυθολογικό χαρακτήρα, εντούτοις δεχόταν ότι ο Ιησούς ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο. Ο Paine είπε, «Αυτός (ο Ιησούς Χριστός) ήταν ένας ενάρετος και προσηνής άνθρωπος. Η ηθική που κήρυττε και εφάρμοζε ήταν από τις πιο καλοπροαίρετες, ακόμη και αν αρκετά χρόνια πριν παρόμοια ηθικά συστήματα είχαν διδαχθεί από τον Κομφούκιο, και από κάποιους Έλληνες φιλοσόφους, και μεταγενέστερα από τους Κουάκερους, και από πολλούς άλλους φωτισμένους ανθρώπους κατά τη διάρκεια των αιώνων, παρ’ όλα αυτά λίγοι τον έχουν φτάσει» (Paine, CWTP, 9).
Παρ’ όλα αυτά, συχνά συναντώ κάποιους που σαν τον Russel, παρά τα στοιχεία, επιμένουν να αρνούνται την ιστορική ύπαρξη του Ιησού. Μία από αυτές τις περιπτώσεις έλαβε χώρα κατά την διάρκεια μιας δημόσιας συζήτησης που έγινε υπό την αιγίδα ενός πανεπιστημίου της Αμερικής. Η αντίπαλος μου, υποψήφια για το Κογκρέσο με το Προοδευτικό Ριζοσπαστικό Κόμμα (Μαρξιστικό) της Νέας Υόρκης, είπε στην εισαγωγή της εισήγησης της: «Οι ιστορικοί της εποχής μας έχουν απορρίψει κατηγορηματικά την ιστορικότητα του Ιησού». Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που άκουγα! Παρ' όλα αυτά χάρηκα που το ανέφερε, γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να αποδείξω σε ένα ακροατήριο 2500 φοιτητών ότι ήταν ιστορικά αδιάβαστη. Αν ήταν, θα είχε διαβάσει αυτό που είχε πει, ο F.F. Bruce, καθηγητής βιβλικής κριτικής και εξήγησης της έδρας Rylands του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ: «Κάποιοι συγγραφείς μπορούν να παίζουν με τη φράση “Χριστός - μυθος" αλλά δεν το κάνουν βασισμένοι σε ιστορικές αποδείξεις. Η ιστορικότητα του Ιησού είναι τόσο αξιωματική για έναν αμερόληπτο ιστορικό όσο είναι η ιστορικότητα του Ιουλίου Καίσαρα. Δεν είναι οι ιστορικοί αυτοί που προάγουν τις θεωρίες “Χριστός - μυθος" (Bruce, NTDATR’72, 119).
Ο Otto Betz έχει δίκιο όταν αναφέρει, «Κανένας σοβαρός ιστορικός δεν επιχείρησε ποτέ να αποδείξει τη μη ιστορικότητα του Ιησού» (Betz, WDWKAΙ. 9).
Η ιστορικότητα του Ιησού για τον Χριστιανό δεν είναι απλά θέμα περιέργειας. Η Χριστιανική πίστη είναι εδραιωμένη στην ιστορία. Ο ειδικός στην Καινή Διαθήκη Donald Hagner σημειώνει:
"Ο γνήσιος Χριστιανισμός, ο Χριστιανισμός των κειμένων της Καινής Διαθήκης, είναι απόλυτα εξαρτημένος από την Ιστορία. Στο κέντρο της Χριστιανικής πίστης βρίσκεται ο ισχυρισμός ότι “ο θεός ήταν εκείνος, που, στο πρόσωπο του Χριστού, συμφιλίωνε τον κόσμο μαζί του" (Β Κορ. 5:12). Η ενανθρώπηση, ο θάνατος και η ανάσταση του Ιησού Χριστού ως πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στο χώρο και στο χρόνο, δηλαδή ως ιστορικά γεγονότα, είναι απολύτως απαραίτητα θεμέλια της Χριστιανικής πίστης. Άρα, στο μυαλό μου, ο Χριστιανισμός ορίζεται καλύτερα ως η απαγγελία, ο εορτασμός, και η συμμετοχή στις ενέργειες του Θεού μέσα στην Ιστορία, οι οποίες, όπως υποστηρίζουν τα κείμενα της Καινής Διαθήκης. έχουν κορυφωθεί στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού" (Hagner. NTCI, 74).
Αυτό το κεφάλαιο περιέχει αποδείξεις από Χριστιανικές πηγές, εξωχριστιανικές αυθεντίες, και Ιουδαϊκές αναφορές στη ζωή του Χριστού.

Κυριακή Ασώτου: Ομιλία περί του κανόνος της μετανοίας και εξομολογήσεως (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

(Λουκ. ιε’ 11-32)

– Ποιος είναι ο τύπος της αληθινής μετάνοιας και εξομολογήσεως;

– Ποια είναι η αρχή της μετάνοιας;

– Πριν την εξομολόγηση θα πρέπει κανείς να εξετάζει με πολλή σκέψη την συνείδησή του.

– Πότε μετανοεί κανείς πραγματικά;

– Η ευσπλαγχνία του Θεού είναι άπειρη. Ποιους όμως ευσπλαγχνίζεται;

 

***

 

Ἀρχιεπισκόπου Ἀστραχᾶν καὶ Σταυρουπόλεως Νικηφόρου Θεοτόκη

Ὁμιλία μετὰ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον τῆς Κυριακῆς τοῦ Ἀσώτου

 

Διὰ τῆς μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς τοῦ ἀσώτου παρέδωκεν ὁ Θεάνθρωπος τὸν τύπον καὶ κανόνα τῆς ἀληθινῆς μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως. Ἐὰν περιερευνήσωμεν τοῦτον τὸν κανόνα, καὶ στοχασθῶμεν τίνι τρόπῳ ἡμεῖς τὴν σήμερον μετανοοῦμεν καὶ ἐξομολογούμεθα, εὑρίσκομεν τόσην διαφορὰν μεταξὺ αὐτῶν, ὅσην ἔχει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τῆς γῆς. Ἀρχὴ τῆς μετανοίας τοῦ ἀσώτου ἐστὶ τὸ «Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθών»· ἀληθῶς δὲ τοῦτό ἐστιν ἡ πρώτη ἀρχὴ τῆς ἀληθινῆς μετανοίας, χωρὶς δὲ τούτου οὐδεὶς ἔρχεται εἰς μετάνοιαν· διότι, ἐὰν μὴ γνωρίσῃς  τὰς ἁμαρτίας σου, πῶς δύνασαι νὰ μετανοήσῃς; ἐὰν δὲ μὴ συλλογισθῇς ὅσα ἔπραξας, πῶς δύνασαι νὰ γνωρίσῃς τὰς ἁμαρτίας σου; ἐὰν δὲ μὴ συνάξῃς τὸν νοῦν σου, καὶ ἀφιερώσῃς αὐτὸν εἰς τὴν ἔρευναν τοῦ ἑαυτοῦ σου, πῶς δύνασαι νὰ ἀναλογισθῇς τὰς πράξεις σου; Ὁ ἄσωτος ἀποχωρήσας τὸν νοῦν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν λογισμῶν τῆς ἀσωτείας, περιέκλεισεν αὐτὸν εἰς τὴν θεωρίαν καὶ ἔρευναν τῆς ἰδίας καταστάσεως· ἐξερευνῶν δὲ τὴν ἰδίαν κατάστασιν, τοὺς λογισμοὺς δηλαδή, τὰ λόγια καὶ τὰς πράξεις αὐτοῦ, εἶδεν εὐθὺς πάσας τὰς ἀνομίας αὐτοῦ· ὅθεν ἐγνώρισε τίνα παρώργισεν, ὑπὸ τίνος ἐχωρίσθη, πόθεν ἐξέπεσε καὶ ποῦ κατεποντίσθη· εἶδε τὸν βόρβορον τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ, τὴν στέρησιν τῆς θείας χάριτος καὶ τὴν ἀπώλειαν τῆς ψυχῆς αὐτοῦ· «Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθών·» ἐσυλλογίσθη τῆς πρώτης καταστάσεως αὐτοῦ τὴν ἀθωότητα καὶ τὴν ἀρετήν, καὶ ἀνεμνήσθη τῆς δόξης καὶ τιμῆς καὶ τῶν θείων ἀγαθῶν, ὧν ἀπολαμβάνουσιν ἐκ περισσοῦ πάντες οἱ τῷ Θεῷ δουλεύοντες καὶ μετ’ αὐτοῦ διαμένοντες. Αὐτὴ δὲ ἡ παράθεσις τῆς πρώτης καταστάσεως τῆς ἁγίας καὶ τῆς δευτέρας τῆς ἁμαρτωλοῦ ἔπληξε καιρίως τὴν κεκαρωμένην αὐτοῦ καρδίαν, καὶ ἔφερεν εἰς τὸ στόμα αὐτοῦ ταῦτα τὰ κατανυκτικὰ λόγια· «Πόσοι μισθίοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι»¹! Ταῦτα δὲ σύμφωνά εἰσι τοῖς λόγοις, οὕς ἐλάλησεν ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου· «Τάδε λέγει Κύριος, ἰδοὺ οἱ δουλεύοντές μοι φάγονται, ὑμεῖς δὲ πεινάσετε· ἰδοὺ οἱ δουλεύοντές μοι πίονται, ὑμεῖς δὲ διψήσετε· ἰδοὺ οἱ δουλεύοντές μοι ἀγαλλιάσονται ἐν εὐφροσύνῃ, ὑμεῖς δὲ κεκράξεσθε διὰ τὸν πόνον τῆς καρδίας ὑμῶν, καὶ ἀπὸ συντριβῆς πνεύματος ὑμῶν ὀλολύξετε»².

Κυριακή Ασώτου: Η αποδημία σε μακρινή χώρα (Άγιος Θεοφύλακτος, Αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας)

Η παραβολή του Ασώτου παρουσιάζει το Θεό σαν άνθρωπο, τον αληθινά φιλάνθρωπο και τους δύο γιούς, καθώς και τις δύο κατηγορίες των ανθρώπων, τους δίκαιους και τους αμαρτωλούς. Ο μικρός είπε· δώσε μου το μερίδιό μου από την περιουσία μας. Η δικαιοσύνη είναι αρχική κατάσταση του ανθρώπου, γι’ αυτό κι ο μεγάλος δεν παρεκκλίνει· υστερογέννητο κακό η αμαρτία, γι’ αυτό και παρεκκλίνει ο μικρός, αυτός, δηλαδή που συναυξήθηκε με την αμαρτία που μπήκε στον κόσμο έπειτα. Και με άλλο νόημα λέγεται ο αμαρτωλός άνθρωπος «νεώτερος γιός», σαν νεωτεριστής κι αποστάτης στο πατρικό θέλημα.

«Πατέρα, δώσε μου το μερίδιό μου από την περιουσία μας». Περιουσία του ανθρώπου είναι το λογικό, με επακολούθημα την αυτεξουσιότητα γιατί κάθε λογικό είναι αυτεξούσιο. Μας παραχωρεί ο Κύριος το λόγο, για να τον χρησιμοποιούμε κατά το θέλημά μας, σαν δικό μας κτήμα. Και τον παραχωρεί σ’ όλους εξίσου, γιατί όλοι είμαστε εξίσου λογικοί, εξίσου αυτεξούσιοι. Άλλοι όμως κάνουμε λογική χρήση της τιμητικής παραχώρησης κι άλλοι εξευτελίζουμε το θείο δώρο. Και όλα γενικά όσα μας έχει δώσει Θεός, ας τα θεωρήσουμε περιουσία μας, τον ουρανό, τη γη, την πλάση όλη, το νόμο, τους προφήτες. Αλλά ο μικρός γιός ενώ είδε τον ουρανό, και τον θεοποίησε, τη γη και την προσκύνησε, δεν θέλησε να πορευτεί στις γραμμές του νόμου, δολιεύτηκε τους λόγους των προφητών. Ο μεγαλύτερος όμως γιός τα χρησιμοποίησε όλα για τη δόξα του Θεού.

Στο ίδιο μέτρο τους τα παραχώρησε και τους άφησε να πορευτούν κατά το θέλημά τους· δεν υποχρεώνει κανένα που δεν θέλει να τον υπηρετεί. Αν ήθελε να μας υποχρεώσει, ούτε λογικούς θα μας δημιουργούσε ούτε αυτεξούσιους. Όλα αυτά ο μικρός τα σπατάλησε αμέσως. Και ο λόγος, η αποδημία του στα μακρινά. Όταν, δηλαδή, ο άνθρωπος απομακρυνθεί από το Θεό και θέσει τον εαυτό του πέρα από το θείο φόβο εξαντλεί όλα τα θεία δώρα. Όταν μένουμε κοντά στο Θεό, τίποτα τέτοιο δεν κάνουμε που οδηγεί στην απώλεια κατά το λόγο «απ’ την αρχή έβλεπα τον Κύριο δίπλα μου, στα δεξιά μου παντοτινά για να μην ταραχτώ». Όταν όμως απομακρυνθούμε απ’ αυτόν κι αποστρατήσουμε από το θέλημά του, πράττουμε και πάσχουμε τα χειρότερα, πάλι κατά το λόγο «όσοι απομακρύνονται από σένα θα χαθούν».

Δοξαστικό Αίνων Κυριακής του Ασώτου

          

«Πάτερ αγαθέ, εμακρύνθην από σού μή εγκαταλίπης με, μηδέ αχρείον δείξης τής βασιλείας σου, ο εχθρός ο παμπόνηρος εγύμνωσέ με, καί ήρέ μου τόν πλούτον, τής ψυχής τά χαρίσματα ασώτως διεσκόρπισα, αναστάς ούν, επιστρέψας πρός σέ εκβοώ. Ποίησόν με ως ένα τών μισθίων σου, ο δι' εμέ εν Σταυρώ τάς αχράντους σου χείρας απλώσας, ίνα τού δεινού θηρός αφαρπάσης με, καί τήν πρώτην καταστολήν επενδύσης με, ως μόνος πολυέλεος».

Φώτιος ὁ Μέγας: Ἡ καθαρότης τῆς Ὀρθοδοξίας

  Φώτιος ὁ Μέγας

Ἐπιστολὴ πρὸς Βούλγαρον Ἡγεμόνα

Εισαγωγή, κείμενο, μετάφραση καὶ σημειώσεις: Παν. Κ. Χρήστου. Περιοδικό Ἐποπτεία, Φεβρουάριος 1992, Ἀθήνα.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ἡ καθαρότης τῆς Ὀρθοδοξίας

29. Αὐτὴ εἶναι ἡ καθαρὴ καὶ γνήσια ὁμολογία τῆς πίστεως ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν• αὐτὴ εἶναι ἡ θεόσοφη μυσταγωγία τῆς ἄχραντης καὶ ἀληθινῆς θρησκείας μας καὶ τῶν σεπτῶν μυστηρίων της• ἔχοντας φρόνημα, πίστι καὶ διαγωγὴ σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὴν ὁμολογία ἕως τὴν δύσι τοῦ βίου, βαδίζομε γρήγορα πρὸς τὴν ἀνατολὴ τοῦ νοητοῦ ἡλίου, γιὰ ν' ἀπολαύσωμε δυνατώτερα καὶ τελειότερα τὴν ἀπὸ ἐκεῖ ἐρχόμενη ἀνέσπερη αὐγὴ καὶ λαμπρότητα. Αὐτὴν ταιριάζει ν' ἀποδέχεται καὶ νὰ τιμᾶ καὶ ἡ θεοφρούρητη σύνεσίς σας, ποὺ ἤδη ἀτενίζει πρὸς τὴν ἰδική μας θρησκευτικὴ κληρονομιά, μὲ εἰλικρινῆ διάθεσι, εὐθύτητα γνώσεως καὶ ἀδίστακτη πίστι, καὶ νὰ μὴ ἀποκλίνη ἀπ' αὐτὴν οὔτε στὸ ἐλάχιστο οὔτε πρὸς τὰ δεξιὰ οὔτε πρὸς τ' ἀριστερά•(23) διότι τοῦτο εἶναι τῶν ἀποστόλων τὸ κήρυγμα, τοῦτο εἶναι τὸ δίδαγμα τῶν πατέρων, τοῦτο εἶναι τὸ φρόνημα, τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων. Γι' αὐτὸ ὄχι μόνο ἐσὺ ὁ ἴδιος πρέπει νὰ φρονῆς καὶ νὰ πιστεύης κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο, ἀλλὰ νὰ καθοδηγῆς στὸ ἲδιο φρόνημα τῆς ἀληθείας καὶ τοὺς ὑπηκόους σου καὶ νὰ τοὺς καταρτίζης στὴν ἴδια πίστι, καὶ τίποτε ἄλλο νὰ μὴ θεωρῆς πολυτιμότερο ἀπὸ τέτοια σπουδὴ καὶ ἐπιμέλεια. Διότι τοῦ ἀληθινοῦ ἄρχοντος καθῆκον εἶναι νὰ μὴ φροντίζη μόνο γιὰ τὴ δική του σωτηρία, ἀλλὰ ν' ἀξιώνη παρόμοιας προνοίας καὶ τὸν λαὸ ποὺ τοῦ ἔχει ἀνατεθῆ, νὰ τὸν χειραγωγῆ καὶ νὰ τὸν προσκαλῆ στὴν ἴδια τελειότητα τῆς θεογνωσίας. Μὴ λοιπὸν κάμης νὰ διαψευσθοῦν οἱ ἐλπίδες μας, τὶς ὁποῖες ἐπέτρεψε νὰ σχηματίσωμε ἡ πρὸς τὰ καλὰ ροπὴ καὶ προσοχή σου, μήτε νὰ καταστήσης ματαίους τοὺς κόπους καὶ ἀγῶνες, ποὺ μὲ χαρὰ ἀναλάβαμε χάριν τῆς σωτηρίας σας, μήτε νὰ δεχθῆς ὅτι ἄρχισες μὲν μὲ προθυμία νὰ δέχεσαι τοῦ θείου κηρύγματος τοὺς λόγους, μετέβαλες δὲ τὴν προθυμία σὲ ραθυμία• ἀλλὰ διατήρει ἀνεξάλειπτη τὴν χαρὰ κι εὐφροσύνη μου γιὰ σένα, παρέχοντας ὅμοιο μὲ τὴν ἀρχὴ τὸ τέλος, σύμφωνο τὸν βίο μὲ τὴν πίστι, καὶ τὴν ἐξουσία σου νὰ φαίνεται καὶ νὰ ὀνομάζεται κοινὸ ἀγαθό τοῦ γένους καὶ τῆς πατρίδος.

Ο Μέγας Φώτιος για αυτούς που οι Οικουμενιστές ονομάζουν "αγαπημένους αδελφούς"

Ἂν ὑπῆρχε σήμερον πάλιν ἕνας Μ. Φώτιος; Τί τάχα θὰ ἔκαμνεν εἰς τὴν ἐποχὴν τῶν διαλόγων, τῶν ἑνώσεων, τῆς «ἀγάπης», τῆς τάσεως τοῦ κόσμου νὰ γίνη ἕνα, ἐν ἀδιαφορίᾳ πρὸς τὰς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ;  Καὶ ἂν ἀκόμη ἔβλεπεν Ὀρθοδόξους καὶ Λατίνους ἡνωμένους, θὰ ἀνελάμβανε τὴν εὐθύνην δι’ ἕνα δεύτερον χωρισμόν, ποὺ εἶναι ἡ μόνη ἐλπὶς τοῦ κόσμου. Ὁ Μ. Φώτιος θὰ ἔκοπτε πάλιν τὴν Δυτικὴν Ἐκκλησίαν, διά νὰ σώση τὴν Ἐκκλησίαν" Μακαριστός π. Θεόκλητος Διονυσιάτης

                    

Ὁ Μέγας Φώτιος καὶ οἱ αἱρετικοὶ Λατῖνοι

Τοῦ μακαριστοῦ Ἁγιορείτου μοναχοῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου

«ΟΣΟΙ μελετοῦν τὰ αἴτια τοῦ σχίσματος, βλέπουν τὸν Μ. Φώτιον ὡς πρωταγωνιστήν, ὡς δογματικὸν διδάσκαλον, ἀντιτεθέντα εἰς τὰς καινοτομίας τῆς Ρώμης. Καὶ πολλοὶ μένουν μὲ τὴν ἐντύπωσιν ὅτι, ἐπειδὴ ὁ παπισμὸς παρουσιάζει τάσεις καταδυναστείας ἐφ’ ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας καὶ εἰσῆγε νέαν διδασκαλίαν ἐπὶ τῆς κυρίως Θεολογίας τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Μ. Φώτιος, κατὰ ἕνα τρόπον ἐντελῶς δογματικόν, ἀντέδρασε προετοιμάσας τὸ σχίσμα, τὸ ὁποῖον τόσον ἐταλαιπώρησε τὴν Ἐκκλησίαν.

Ἡ ἑρμηνεία αὕτη εἰς τὴν στάσιν τοῦ Μ. Φωτίου ἔναντι τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, δὲν στερεῖται βεβαίως ποιᾶς τινος ἀληθείας. Ἀλλὰ δὲν ἐξαντλεῖται ἡ ἀλήθεια. Θὰ πρέπει νὰ μελετήση κανεὶς βαθύτατα τὴν ζωὴν καὶ τὰ φρονήματα τοῦ θειοτάτου καὶ σοφωτάτου Φωτίου, διά νὰ ἀντιληφθῆ ὅτι τὰ αἴτια τοῦ σχίσματος, τὸ ὁποῖον ἐπεδίωξεν ὁ ἅγιος Φώτιος, εὑρίσκοντο πολὺ βαθύτερα ἀπὸ τὰ φαινόμενα, τὰ ὁποῖα ἀπατοῦν καὶ ἐνίοτε ἀδικοῦν.

Ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία κατὰ τὸν δέκατον αἰῶνα, εἶχε δημιουργήσει μίαν μακρὰν πνευματικὴν παράδοσιν. Εἶχε βιώσει τὴν δογματικήν της διδασκαλίαν. Ἔζη ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ἐτρύγα τοὺς καρποὺς τῆς μυστικῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ἦτο προσανατολισμένη πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς ἀκριβείας τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Καὶ ὁ Μ. Φώτιος, εὑρεθεὶς μέσα εἰς τὸ πνευματικὸν κλῖμα τῆς Ἐκκλησίας, ζῶν μὲ συνέπειαν, μὲ μέθεξιν, μὲ σεβασμόν, τὸν βίον, τῶν πρὸ αὐτοῦ ἁγίων Πατέρων, εἶδεν εἰς τὰς καινοτομίας τῶν Λατίνων, ἕνα πνεῦμα ξένον πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.

Ιταλία - Υπεγράφη στο Μπάρι το πρώτο Οικουμενιστικό Σύμφωνο για μια κοινή πορεία μαρτυρίας.

"Μόνον μία συντονισμένη μαρτυρία εντός της     ποικιλομορφίας μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη έκφραση της αγάπης του Χριστού." Αυτά είναι λόγια της Μίας Εκκλησίας ή μίας "προοδευτικής" ΜΚΟ;.

"Δεν πρόκειται για έναν κανονισμό συγκατοίκησης, αλλά για την πλήρη κοινωνία" τὸ λένε ξεκάθαρα! Κι ὅμως, παρόλα αὐτὰ ἀντὶ νὰ σηκωθεῖ ἐπί τέλους ἕνα κῦμα ἀντίστασης, τὰ ἱστολόγια ἀρκοῦνται στὴν ἀνάρτηση τοῦ γεγονότος (ἂν φυσικὰ τὸ δημοσιεύει κάποιος ἀπὸ τοὺς δικούς τους, γιατί ἡ ἀλήθεια πιὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ μὲ ποιόν εἶσαι) καὶ κάποιες ὕβρεις ἐντυπωσιασμοῦ π.χ. "ἀχυράνθρωποι", οἱ "εὐσεβεῖς" διαρρηγνύουν τὰ ἱμάτια τοὺς ἀλλὰ δὲν κάνουν τίποτα μιλῶντας ἀκόμα γιὰ "κόκκινες γραμμές", ἀφοῦ τάχα "ἡ ἕνωση δὲν ἔχει γίνει" (!!!), οἱ θεολόγοι μιλοῦν μόνο χωρὶς νὰ διδάσκουν τὸν ἐκκλησιαστικὰ ὀρθὸ τρὀπο ἀντίστασης, ὡσὰν αὐτὰ νὰ γίνονται ὄχι ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἀλλὰ μόλις ἐχθές, οἱ ἐπίσκοποι νανουρίζουν τὸ ποίμνιο μιλῶντας γιὰ ἀγάπη καὶ ὑπακοή, λαλίστατοι διαδικτυακὰ ἱερεῖς ξαφνικὰ χάνουν ἀπὸ φόβο τὴν φωνὴ τοὺς μὴ λέγοντας ἀκόμα καὶ ποὺ λειτουργοῦν, ἄλλοι δὲ ὑπογράφουν ὁμολογίες, ἀλλὰ ἐξαίφνης ξεχνοῦν τί ὑπεγραψαν, οἱ δὲ πιστοὶ τὰ βλέπουν, ἀλλὰ δὲν κάνουν τίποτα γιατὶ φοβοῦνται μὴν γίνουν ἀποσυνάγωγοι, μιᾶς καὶ δὲν ὑπάρχουν ποιμένες νὰ ἀκολουθήσουν. Ἕτσι οἱ Οἰκουμενιστὲς προχωροῦν ἀκάθεκτοι διαλύοντας κυριολεκτικὰ τὰ πάντα. 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Υπεγράφη στο Μπάρι το πρώτο Οικουμενικό Σύμφωνο μεταξύ των Χριστιανικών Εκκλησιών στην Ιταλία. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης, κ.κ. Πολύκαρπος, ήταν ο δεύτερος μεταξύ των 18 υπογραφόντων...

Στις 23 Ιανουαρίου 2026, στον καθεδρικό ναό του Μπάρι, με την ευκαιρία του πρώτου Συμποσίου των Χριστιανικών Εκκλησιών, υπεγράφη με κάθε επισημότητα ένα ιστορικό κείμενο: το πρώτο εθνικό Οικουμενικό Σύμφωνο μεταξύ των Χριστιανικών Εκκλησιών που βρίσκονται στην Ιταλία.

Το κείμενο, με τίτλο «Σύμφωνο για μια κοινή πορεία μαρτυρίας», αποτελείται από έξι άρθρα και αντιπροσωπεύει ένα θεμελιώδη σταθμό για την αποκαλούμενη «ιταλική οδό διαλόγου».

Κυριακή του Ασώτου - Ομιλία αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, «Εἰς τὴν παραβολὴν περὶ τοῦ ἀσώτου»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ [: Λουκ.15,11 – 32]

Ομιλία αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, «Εἰς τὴν παραβολὴν περὶ τοῦ ἀσώτου»

    Πάντοτε μεν, αδελφοί, οφείλουμε να διακηρύττουμε τη φιλανθρωπία του Θεού (διότι μέσω αυτής «ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν (:ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε)» [Πράξ. 17,28])· και μάλιστα σε τούτον τον καιρό έχουμε χρέος να το κάνουμε αυτό, για να υπάρξει κοινή ωφέλεια και για να ευεργετηθούν οι αστέρες που πρόκειται να ανατείλουν από την κολυμβήθρα [: όσοι κατηχούμενοι επρόκειτο σε λίγο να βαπτιστούν]. Καθώς και αυτοί μέσω αυτής θα λάμψουν και εμείς μέσω αυτής σωθήκαμε και σωζόμαστε· αυτή δόθηκε από τον Δημιουργό Θεό και Πατέρα μας σε μας αντί κληρονομίας.

      Ας πούμε, λοιπόν, περί της μετανοίας, αυτά ακριβώς που είπε ο Χριστός, ο Δεσπότης και φιλάνθρωπος Υιός του φιλάνθρωπου Πατρός, ο μόνος γνήσιος ερμηνευτής της πατρικής Ουσίας. Ας αναπτύξουμε όλη την παραβολή για τον Άσωτο, για να μάθουμε από αυτήν πώς πρέπει να προσεγγίζουμε τον Απροσπέλαστο και πώς να ζητούμε συγχώρηση των αμαρτιών μας.

    «Ἄνθρωπός τις (: ένας άνθρωπος)», λέγει , «εἶχε δύο υἱούς (: είχε δύο γιους)». Ο Σωτήρας εδώ ομιλεί όχι με τρόπο που να παρουσιάζει ευδιάκριτα τα δόγματα της χριστιανικής πίστης, αλλά με παραβολές. Γι’ αυτό και για τον Πατέρα Του ομιλεί σαν για κάποιον άνθρωπο, όπως και για τους δούλους, ομιλεί σαν να είναι τέκνα, για να δείξει την στοργή του Θεού προς τους ανθρώπους. «Κάποιος άνθρωπος», λέγει, «είχε δύο υιούς». Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Είναι ο Πατήρ των οικτιρμών και Θεός κάθε παρηγοριάς. Ποιοι γνωρίσματα είχαν αυτοί οι δύο υιοί; Αντιπροσωπεύουν ο ένας τους δικαίους και ο άλλος τους αμαρτωλούς. Ο ένας γιος αντιπροσωπεύει αυτούς που τηρούσαν τα θεία προστάγματα και ο άλλος γιος, ο άσωτος, αυτούς που παρέβαιναν τις δεσποτικές εντολές. 

    «Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί (: Και είπε ο νεότερος από αυτούς στον πατέρα του)». Και ποιος είναι αυτός ο νεότερος υιός; Αυτός που έχει αστάθεια γνώμης  και παρασύρεται εδώ και εκεί από τους φρέσκους πρωινούς ανέμους της νεότητας. Και εκ φύσεως μεν αναγνώρισε Αυτόν που τον έπλασε ως Πατέρα, αλλά από την κακή του προαίρεση δεν απέδωσε την πρέπουσα τιμή σε Αυτόν που τον δημιούργησε.

Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς: Ὁμιλία εἰς τὴν Κυριακὴν τοῦ Ἀσώτου

                              

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ἰδού εὐαγγέλιο πού ἀφορᾶ στό νοῦ καί τό σῶμα τοῦ καθενός μας. Εἶναι τό εὐαγγέλιο τῆς εὐσπλαχνίας. Εἶναι ἡ θαυμαστή παραβολή τοῦ Σωτῆρος, στήν ὁποία ἀπεικονίζεται ὁλόκληρη ἡ ζωή μας. Ἡ δική μου, ἡ δική σου, τοῦ καθενός ἀνθρωπίνου ὄντος ἐπάνω στήν γῆ. Ὅλους τούς ἀφορᾶ τό σημερινό ἅγιο Εὐαγγέλιο. Ὅλους.

Ὁ ἄνθρωπος! Αὐτός ὁ θεϊκός πλοῦτος ἐπάνω στήν γῆ! Κύτταξε τό σῶμα του, τό μάτι, τό αὐτί, τήν γλώσσα. Τί θαυμαστός πλοῦτος. Τό μάτι! Ὑπάρχει τίποτε πιό τέλειο πού νά ἠμπορῇ ὁ ἄνθρωπος νά ἐπινοήσῃ σ’ αὐτόν τόν κόσμο; Κι ὅμως, τό μάτι αὐτό τό ἐδημιούργησε ὁ Κύριος, ὅπως καί τήν ψυχή καί τό σῶμα. Ἡ ψυχή μάλιστα εἶναι ὁλόκληρη ἐξ οὐρανοῦ. Ὁποῖος πλοῦτος! Τό σῶμα! Θαυμαστός θεῖος πλοῦτος πού σοῦ δόθηκε γιά τήν αἰωνιότητα καί ὄχι μόνο γιά τήν πρόσκαιρη αὐτή γήινη ζωή. Καί ψυχή δοσμένη γιά τήν αἰωνιότητα.

Ἀκούσατε τί εὐαγγελίζεται ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος σήμερα. «Τό δέ σῶμα τῷ Κυρίῳ» (Α΄ Κορ. 6, 13). Ὁ Κύριος ἔπλασε τό ἀνθρώπινο σῶμα γιά τήν αἰώνια ζωή, γιά τήν ἀθανασία, γιά τήν καθαρότητα. Τό ἔπλασε γιά τήν αἰώνια ἀλήθεια, γιά τήν αἰώνια δικαιοσύνη καί γιά τήν αἰώνια ἀγάπη: ὅπως τό σῶμα, ἔτσι καί τήν ψυχή. Ὅλα αὐτά εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ, ἀνεκδιήγητα καί μεγάλα καί πλούσια, καί –τό πιό σπουδαῖο– ἀθάνατα καί αἰώνια δῶρα τοῦ Θεοῦ.

Ἐμεῖς ὅμως οἱ ἄνθρωποι τί κάνομε μ’ ὅλα αὐτά τά δῶρα; Τί οἰκοδομοῦμε μέ αὐτά; Παραδίδουμε τό σῶμα στίς ἡδονές καί στά πάθη αὐτοῦ τοῦ κόσμου, καί τήν ψυχή στούς ἀκαθάρτους λογισμούς, τίς ἀκάθαρτες ἐπιθυμίες, τίς ἀκάθαρτες ἡδονές. Διά τῶν ἁμαρτιῶν καί ἡ ψυχή καί τό σῶμα ἀπομακρύνονται ἀπό τόν Θεό, φεύγουν ἀπό τό Θεό, φεύγουν «εἰς χώραν μακράν». Τίνος εἶναι αὐτή ἡ «μακρυνή χώρα;»

«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΙΣ» ΚΥΡΙΑΚΗ TΟΥ ΑΣΩΤΟΥ [ Α΄ Κορ:.6, 12-20]

                                                

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 19-02-1984] [Β 108]                        

«Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος.»

   Οι λόγοι αυτοί, αγαπητοί μου, του Αποστόλου Παύλου στους Κορινθίους, είναι βαρυσήμαντοι. Η Εκκλησία μας καταλλήλως τοποθέτησε την σημερινήν αποστολικήν περικοπήν παράλληλα με την παραβολή του ασώτου υιού. Για να δείξει, με διδασκαλία μεν λόγων, ότι όλα τα πράγματα επιτρέπονται, αλλά δεν συμφέρουν. Ο ευαγγελιστής Λουκάς μάς παρουσιάζει το ίδιο πράγμα, το ίδιο θέμα με μία εικόνα. Με την εικόνα του ασώτου υιού. Ο άσωτος υιός μπορούσε να μένει, μπορούσε και να φύγει. Αλλά δεν συνέφερε να φύγει. Αυτό ακριβώς θέλει να πει ο απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου,  εδώ σήμερα.

    «Πάντα μοι ἔξεστιν», όλα μου επιτρέπονται, «ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει» · δεν συμφέρουν όλα. Όλα μου επιτρέπονται, αλλά εγώ δεν θα εξουσιαστώ από τίποτε. Εδώ βλέπει κανείς να καθορίζει την ελευθερία ο απόστολος Παύλος, σε σχέση με την ύπαρξη· διότι όταν η ύπαρξίς μου πρέπει να κινείται κατά τρόπον ασφαλή, μία ελευθερία στην ύπαρξή μου, θα μπορούσε να είναι μοιραία, εάν είναι αδιάκριτη. Μου επιτρέπεται να πάρω και δηλητήριο. Αλλά δεν με συμφέρει, γιατί αυτό θα καταστρέψει την ύπαρξή μου. Αυτό λοιπόν θέλει πρώτα πρώρα να τονίσει εδώ, το μεγάλο αυτό θέμα της ελευθερίας και της υπάρξεως, ο Απόστολος Παύλος. Ας το σημειώσουμε αυτό.

    Εάν δούμε το πράγμα εντελώς μονομερώς, δηλαδή δούμε την ελευθερία μόνο σαν κάτι το οποίο θα μπορούσε να υπάρχει αυθύπαρκτον, αγνοώντας την ύπαρξη, τότε πραγματικά η ελευθερία μας οδηγεί στην καταστροφή. Θα σας πω ένα παράδειγμα. Είναι πολύ κοινό παράδειγμα, πολύ συνηθισμένο, σύγχρονο. Έχω δικαίωμα να πάρω ναρκωτικά; Έχω δικαίωμα. Μπορώ να πάρω ναρκωτικά. Μπορεί κανείς να με εμποδίσει αν εγώ θέλω; Όχι. Είμαι ελεύθερος να το κάνω; Ναι. Αυτό που θα χρησιμοποιήσω όμως, θα ωφελήσει ή θα βλάψει την ύπαρξή μου; Μήπως ακριβώς αυτή η ελευθερία οδηγήσει την ύπαρξή μου στην καταστροφή; Αναμφισβήτητα, ναι. Έτσι στην εποχή μας βλέπουμε να θεάται η ελευθερία ερήμην της υπάρξεως. Σου λέγει… «Εγώ θέλω να απολαύσω αυτό. Δεν με ενδιαφέρει τι επιπτώσεις θα έχει αυτό στην ίδια μου την ύπαρξη». Ας το προσέξουμε, αγαπητοί μου, αυτό. Ο λόγος του Θεού μάς επαναφέρει σε κάτι που δεν μπορούμε να το συλλάβουμε, ότι έχει μία σχέση η ελευθερία με την ύπαρξη. Αν θα έπρεπε να δούμε το θέμα υπαρξιστικά, υπαρξιακά, δηλαδή μόνο από μία φιλοσοφική πλευρά, θα μπορούσαμε να πούμε - φιλοσοφική, όχι χριστιανική-  θα μπορούσαμε να πούμε, ένας που θα είχε ένα σωστό μυαλό, ότι δεν μπορεί χάριν της ελευθερίας να καταστραφεί η ύπαρξις. 

Πατερικές νουθεσίες για κληρικούς, ιδιαίτερα για επισκόπους, που δυστυχώς έχουν από κλήρο και λαό σχεδόν ξεχαστεί

«Ο Θεός σε εξέλεξε. Αυτός σε εμπιστεύτηκε. Δεν έχεις αναδειχτή με ανθρώπινη ψήφο». Μόνο αυτή η νουθεσία του Αγίου αρκεί για να δείξει την σημερινή εκτροπή των επισκόπων, η εκλογή των οποίων είναι πρώτα στα ΜΜΕ γνωστή και μετά στην Εκκλησία. Άρα ποιά ψήφος τους εξέλεξε; 

           Η Εκκλησία ένα σώμα, ένα σπίτι

                 

Εκλογή και χειροτονία 
Πρόσεξε τι συνέβαινε στα χρόνια των Αποστόλων. Ελαμβάνετο υπ’ όψιν η γνώμη όλου του πληρώματος της Εκκλησίας. Διότι έτσι πρέπει να διοικήται η Εκκλησία, σαν ένα σπίτι, σαν ένα σώμα. Ε.Π.Ε. 19,488

από την αγάπη και την αρετή
Η εκλογή μας στο σώμα του Χριστού είναι απόδειξις της δικής Του φιλανθρωπίας, αλλά και της δικής μας αρετής. Οπωσδήποτε εκλέγει όσους είναι δοκιμασμένοι και εκλεκτοί. Εκείνος μας έκανε αγίους, αλλά πρέπει να μείνουμε άγιοι... Η σωτηρία δεν γίνεται από δικούς μας κόπους ούτε από κατορθώματα, αλλά από αγάπη. Ούτε μόνο από την αγάπη του Θεού, ούτε μόνο από τη δική μας αρετή. Διότι, αν γινόταν μόνο από αγάπη, έπρεπε να σωθούμε όλοι. Αν πάλι γινόταν μόνο από τη δική μας αρετή, θα ήταν περιττή η παρουσία του Κυρίου και όλα τα έργα της θείας οικονομίας. Δεν συντελείται όμως (η σωτηρία μας) ούτε από την αγάπη του Θεού μόνο, ούτε από τη δική μας αρετή μόνο, αλλά με τη συνεργασία και των δυο. Ε.Π.Ε. 20,424 

κληρικών, των αξίων 
Το αξίωμα της διδασκαλίας και της ιερωσύνης είναι μεγάλο και θαυμαστό. Πραγματικά χρειάζεται την έγκρισι του Θεού, ώστε να υποδεικνύεται ο άξιος γι’ αυτό. Έτσι γινόταν και παλαιά, έτσι γίνεται και τώρα, όταν κάνουμε τις εκλογές χωρίς ανθρώπινο πάθος, όταν δεν αποβλέπουμε σε τίποτε βιοτικό, ούτε σε φιλία ούτε σε αντιπάθεια.  Ε.Π.Ε. 23,198

με ψήφο του Θεού
Ο Θεός σε εξέλεξε. Αυτός σε εμπιστεύτηκε. Δεν έχεις αναδειχτή με ανθρώπινη ψήφο. Μη περιφρονήσης και μη ντροπιάσης την επιλογή του Θεού. Ε.Π.Ε. 23,200

Εκμετάλλευσις
του πόνου
Να μην εκμεταλλεύεσαι τις συμφορές των ανθρώπων, ούτε τις θεομηνίες να βλέπης σαν ευκαιρία πλουτισμού. Μην κάνης πιο βαθειά τα τραύματα όσων με τις δοκιμασίες ήδη μαστιγώνονται. Ε.Π.Ε. 7,332

υπερτιμήσεις
Όταν κρύβης στην αποθήκη σου το σιτάρι και ανεβάζης την τιμή του και μηχανεύεσαι ποικίλους τρόπους προς εκμετάλλευσι, ποια ελπίδα σωτηρίας θα σου μείνη; Πήρες την εντολή να δίνης δωρεάν στον πεινασμένο, και συ δεν του το πουλάς ούτε με την κανονική τιμή.Ε.Π.Ε. 19,468

ακόμα και της ελευθερίας
Και τα χρήματα και τα σώματά σας και την ελευθερία σας τους τα παραδώσατε. Το σπουδαιότερο φυσικά από όσα παίρνουν, είναι η ελευθερία. Δεν παίρνουν μόνο την περιουσία σας, αλλά γίνονται κύριοι και του εαυτού σας. Ε.Π.Ε. 19,622

των Ανθρώπων, ως δούλων 
Υπάρχει αυταρχισμός χειρότερος απ’ αυτόν, όταν σας παίρνουν και την περιουσία σας και την ελευθερία σας και την αξιοπρέπειά σας, και πάλι δεν ησυχάζουν; Ούτε καν δούλοι σας επιτρέπουν να είστε. Σας μεταχειρίζονται πιο περιφρονητικά και από ό,τι αγορασμένους δούλους. Ε.Π.Ε. 19,624

Εκουσίως δεν μας πιέζει ο Χριστός
Δεν θέλει ο Χριστός να μας συνετίση με το ζόρι... Οι δαιμονισμένοι ασυναίσθητα κάνουν τα περισσότερα. Οι φιλάργυροι όμως με υπολογισμό παραπαίουν, με μανία ενεργούν κάθε καινούργια κακότητα. Ε.Π.Ε. 10,268-270

να προσφέρης τη ζωή σου στο Χριστό
Μπορεί να σου πάρη όσα έχεις και χωρίς να θέλης εσύ, αλλά δεν θέλη χωρίς τη θέλησί σου. Θέλεις να τα δώσης μόνος, για να έχης το μισθό σου. Μπορεί να σου πάρη τα υπάρχοντά σου χωρίς να το θέλης. Αλλά θέλει εσύ να προσφέρης τη ζωή σου με τη θέλησί σου. Μπορεί χωρίς να το θέλης να σου αφαιρέση τη δόξα και να σε κάνη ταπεινό. Αλλά θέλει με τη θέλησί σου να γίνης ταπεινός, για να έχης το μισθό σου. Μπορεί να σε κάνη φτωχό χωρίς τη θέλησί σου. Αλλά θέλει εσύ με τη θέλησί σου να τα δώσης όλα στους φτωχούς, για να σου πλέξη το στεφάνι. Ε.Π.Ε. 18,274

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 146-149)

Πηγή

Τα μικρά αμαρτήματα (που όλοι μας θεωρούμε ασήμαντα)

                                

Μολονότι τα βαρύτερα αμαρτήματα πρέπει να τα μισείς ολόψυχα, όμως μη νομίζεις ότι μπορείς να πέφτεις σε ελαφρότερα χωρίς φόβο ή έλεγχο της συνειδήσεως. Να θυμάσαι πως θ’ απολογηθείς στον φοβερό και αδέκαστο Κριτή ακόμα και για κάθε λόγο ανώφελο που θα βγει από το στόμα σου (πρβλ. Ματθ. 12:36).

Όποιος καταφρονεί τον μικρό γκρεμό, γρήγορα θα πέσει σε μεγαλύτερο. Από ένα καρφί που λείπει, φεύγει το πέταλο· κι από το πέταλο, γκρεμίζεται το άλογο· κι από το άλογο, χάνει τη ζωή του ο άνθρωπος! Αν φρόντιζε από την αρχή να βάλει ένα καρφί στο πέταλο και ν’ αποκαταστήσει την ασήμαντη ζημιά, δεν θα σκοτωνόταν πρόωρα για την αμέλειά του.Τα μεγάλα παλάτια, πάλι, και οι μεγαλόπρεπες οικοδομές πώς γκρεμίζονται; Πρώτα πέφτει ένα μικρό λιθάρι, μετά ανοίγει λιγάκι ο τοίχος σε κάποιο σημείο, κι έπειτα αρχίζουν λίγο-λίγο να καταρρέουν, ώσπου γίνονται ερείπια.

Όλες οι προφητείες για το Χριστό στην Παλαιά Διαθήκη

                

(ΒΙΒΛΙΟ, ΖΗΤΩ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, JOSH MCDOWEL, εκδ. ο Λόγος, σελ.245-273.

1Β. Προφητείες για τη Γέννησή Του. 

1. Γεννήθηκε από Γυναίκα. 

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ.
«Έχθρα θα βάλω ανάμεσα σ’ εσένα και στη γυναίκα, κι ανάμεσα στο σπέρμα σου και στο σπέρμα της. Εκείνος θα σου συντρίψει το κεφάλι κι εσύ θα του πληγώσεις τη φτέρνα»-Γένεση 3:15.

ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ
«Όταν όμως έφθασε ο προκαθορισμένος καιρός, απέστειλε ο Θεός το Γιο του, που ήρθε μέσω γυναίκας και υποτάχθηκε στο νόμο»-Γαλάτες 4:4 (Δες επίσης Ματθαίος 1:20).
Ιουδαϊκή πηγή: Το Ταργκούμ του Όνκελου σχολιάζει το Γένεση 3:15 ως εξής: «Και θα βάλω έχθρα ανάμεσα στη γυναίκα και σ’ εσένα κι ανάμεσα στο γιο σου και στο γιο της. Εκείνος θα σε θυμάται, τι έκανες σ’ αυτόν στο παρελθόν, αλλά στο τέλος εσύ θα έχεις τα μάτια σου πάνω του και θα τον παρατηρείς» (Ethridge, TOJ, 41).
Η Ιουδαϊκή πηγή: Το Ταργκούμ του ψευδο-Ιωνάθαν γράφει για το Γένεση 3:15, «Και θα βάλω έχθρα ανάμεσα στη γυναίκα και σ’ εσένα, κι ανάμεσα στους απογόνους σου και στους απογόνους της. Και όταν οι απόγονοι της γυναίκας τηρήσουν τις εντολές του Νόμου, θα στραφούν εναντίον σου και θα σου συντρίψουν το κεφάλι, αλλά όταν εγκαταλείψουν τις εντολές του Νόμου, εσύ θα στραφείς εναντίον τους, και τότε θα τους πληγώσεις τη φτέρνα. Για αυτούς, όμως, θα υπάρχει θεραπεία, αλλά για σένα δεν θα υπάρχει καμία, και στο μέλλον θα κάνουν ειρήνη με την φτέρνα στις μέρες του βασιλιά, του Μεσσία» (Bowker, TRL, 122).
Ο David L. Cooper κάνει μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση:
Στο Γένεση 3:15 βρίσκουμε την πρώτη προφητεία που αναφέρεται στο Σωτήρα του κόσμου, που αποκαλείται «το σπέρμα της γυναίκας». Στην πρωτότυπη προφητεία ο Θεός πρόλεγε τη μακρά διαμάχη η οποία θα ξεσπούσε ανάμεσα στο «σπέρμα της γυναίκας» και στο «σπέρμα του φιδιού» και που στο τέλος το σπέρμα της γυναίκας θα αναδεικνυόταν νικητής. Αυτή η αρχαία πρόβλεψη φανερώνει τη μάχη ανάμεσα στο Μεσσία του Ισραήλ, το Σωτήρα του κόσμου, από τη μια πλευρά, και στο Σατανά, τον εχθρό του ανθρώπου, από την άλλη πλευρά. Προλέγει τελικά συντριπτική νίκη, για το Μεσσία. Κάποιοι σχολιαστές πιστεύουν ότι απόηχος αυτής της υπόσχεσης και συνέπεια του ότι η Εύα την κατανόησε σωστά, βρίσκεται στο Γένεση 4:1- είναι η δήλωση της Εύας όταν γεννήθηκε ο Κάιν, ο πρωτότοκός της: γεννήθηκε. «Απέκτησα άνθρωπο με τη βοήθεια του Κυρίου». Η Εύα κατάλαβε ορθά την αρχαία προφητεία, αλλά την παρερμήνευσε εφαρμόζοντας την εκπλήρωσή της στον Κάιν, το γιο της. Είναι σαφές ότι η Εύα πίστεψε ότι το παιδί της υπόσχεσης θα ήταν ο ίδιος ο Ιεχωβά. Κάποιοι παλιοί Ιουδαίοι ερμηνευτές συνήθισαν να παρεμβάλλουν σε αυτή τη περικοπή τη λέξη «άγγελος» και να λένε ότι η Εύα ισχυρίστηκε ότι ο γιος της ήταν ο «άγγελος του Ιεχωβά». Αυτή η υπόθεση είναι αβάσιμη (Cooper. GM. 8. 9).

2. Γεννήθηκε από Παρθένο

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ
«Γι’ αυτό ο ίδιος ο Κύριος θα σας δώσει ένα σημείο: η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο, ο οποίος θα ονομαστεί “Εμμανουήλ”(ο Θεός μαζί μας)» - Ησαΐας 7:14.

ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ
«Και να πώς γεννήθηκε ο Ιησούς Xριστός: Η μητέρα του η Μαρία, αφού αρραβωνιάστηκε με τον Ιωσήφ, χωρίς να έρθουν σε σαρκική επαφή μεταξύ τους έμεινε έγκυος με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος... Ο Ιωσήφ... όμως δεν έρχονταν σε σαρκική επαφή μαζί της. ώσπου γέννησε το γιο της τον πρωτότοκο και τον ονόμασε ΙΗΣΟΥ· -(Ματθαίος 1:18. 24. 25. Δες επίσης Λουκάς 1:26-35).
Στα Εβραϊκά η λέξη «παρθένος υποδηλώνεται με δύο λέξεις:
1. Μπεθουλά: Η ορθή σημασία υποδηλώνει παρθένα κόρη (Γεν. 24:16. Λευιτ. 21:13, Δευτ. 22:14, 23. 28. Κριτ. 11:37. Α Βασ. 1:2). Το Ιωήλ 1:8. σύμφωνα με τον Unger, δεν αποτελεί εξαίρεση, επειδή εδώ «αναφέρεται στην απώλεια της αρραβωνιαστικιάς, όχι της συζύγου».
2. Αλμά: Νεαρή γυναίκα σε ηλικία γάμου. Αυτή η λέξη χρησιμοποιείται στο Ησαΐας 7:14. 
«Το Άγιο Πνεύμα μέσω του Ησαΐα δε χρησιμοποίησε το λέξη μπεθουλά, επειδή τόσο η ιδέα της παρθενίας όσο και της ηλικίας γάμου έπρεπε να συνδυαστούν σε μία λέξη για να ταιριάξουν με το άμεσο ιστορικό πλαίσιο και την προφητική διάσταση της γέννησης του Μεσσία από παρθένο» (Unger, UBD, 1159).
Οι Εβδομήκοντα χρησιμοποιούν τη λέξη «παρθένος»: παρθένα, κόρη σε ηλικία γάμου, ή νεαρή παντρεμένη γυναίκα, αγνή παρθένα (Ματθ. 1:23. 24:1, 7, 11, Λουκάς 1:27, Πράξεις 21:9, Α' Κορ. 7:25, 28, 33, Β' Κορ. 11:2) (Unger, UBD, 1159). 
Όταν οι Εβδομήκοντα μετέφραζαν το Ησαΐας 7:14 στα Ελληνικά, χρησιμοποίησαν την λέξη παρθένος. Για αυτούς, το Ησαΐας 7:14 φανέρωνε ότι ο Μεσσίας θα γεννιόταν από παρθένο.

3. Γιος του Θεού

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ «Διακηρύττω εκείνο που ο Κύριος αποφάσισε. Μου είπε: “Γιος μου είσ’ εσύ· 
σήμερα εγώ σε γέννησα”»- Ψαλμός 2:7 

Το μαρτύριο αλλά και το μεγαλείο των Ορθοδόξων στην άρνηση τους να δουλέψουν Κυριακή του Πάσχα.

           

Σε ένα από τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, στα Γκουλάγκ της Ρωσίας μια ομάδα πιστών αποφάσισε ότι δεν θα εργαστεί την Κυριακή του Πάσχα. Για το σοβιετικό σύστημα, αυτό ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα: η ανυπακοή.

Οι φύλακες, θέλοντας να τους ταπεινώσουν, τους διέταξαν να βγουν για εργασία στο δάσος, μέσα σε μια παγωμένη λάσπη που έφτανε μέχρι τα γόνατα. Οι πιστοί αρνήθηκαν. Δεν φώναξαν, δεν επιτέθηκαν, δεν έκαναν επανάσταση. Απλώς στάθηκαν ακίνητοι. Όταν τους έσυραν με τη βία στον τόπο εργασίας, εκείνοι άφησαν τα εργαλεία κάτω.

Οι φύλακες τους ανάγκασαν να σταθούν όρθιοι μέσα στο χιόνι και τον παγετό για ώρες, χωρίς φαγητό, απαγορεύοντάς τους να κουνηθούν.

​Ενώ τα σώματά τους έτρεμαν από το ψύχος, άρχισαν να ψάλλουν χαμηλόφωνα παρακλήσεις. Ο ήχος των ύμνων μέσα στην απόλυτη παγωνιά της Σιβηρίας ακουγόταν σαν κάτι απόκοσμο.

Απίστευτα πράγματα: Τα έγγραφα Επστάιν αποκαλύπτουν το σατανικό δίκτυο της Ελίτ

                            

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε: Τα έγγραφα Επστάιν αποκαλύπτουν το σατανικό δίκτυο της Ελίτ

Οι εξουσιαστές της Δύσης νοιώθοντας «θεοί» τελικά έγιναν δαίμονες - Παιδεραστία, όργια, αποκρυφισμός, ευγονική και πολιτικές πλεκτάνες συγκλονίζουν τον πλανήτη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε διάπλατα και η μυρωδιά βορβόρου κατέκλυσε ολόκληρη την υφήλιο με τη δημοσιοποίηση των εγγράφων του Τζέφρι Επστάιν από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

Ασύλληπτα εγκλήματα έρχονται στο φως, που μέχρι πρότινος κατατάσσονταν στη σφαίρα των «θεωριών συνομωσίας» και όποιοι τα συζητούσαν αντιμετωπίζονταν με χλεύη. Τεχνολογικοί κροίσοι, κορυφαίοι επιχειρηματίες, επιστήμονες, πολιτικοί, αξιωματούχοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, αλλά και ο Ντόναλντ Τραμπ «φιγουράρουν» ως ονόματα που σχετίζονται – αποδεδειγμένα ή αναπόδεικτα –  σε ένα κυριολεκτικά σατανικό δίκτυο.

Μέσα από την ανάγνωση των αποδεσμευμένων εγγράφων, ο αυτόχειρας (;) Τζέφρι Επστάιν φαντάζει σαν «αρχιερέας» ενός πολυπλόκαμου εωσφορικού συστήματος που εξασφάλιζε παράνομη σάρκα, εξουσία, διασυνδέσεις και οργιαστική αυθαιρεσία για την ελίτ.

Σε μια παλιά συνέντευξη του Επστάιν που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες, ο συνομιλητής του τον ρωτά με σοβαρό ύφος αν είναι ο διάβολος, διότι διαθέτει την ίδια διάνοια με εκείνον. «Σε ρωτάω γιατί και ο σατανάς που ήταν αρχάγγελος, επαναστάτησε κατά του Θεού και κατέληξε στην κόλαση γιατί είπε ότι προτιμά να κυριαρχεί στην κόλαση, παρά να υπηρετεί στον παράδεισο», είπε ο δημοσιογράφος, με τον Επστάιν να απαντά με φανερή αμηχανία ότι δεν είναι ο διάβολος, «αλλά έχω έναν καλό καθρέφτη». 

Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες. (Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου)

Μήνυμα Τριωδίου

γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες.

Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου,

Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, Ἅγιον Ὄρος.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 21.1//3.2.2026

Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ.

Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα, νὰ μὴν πληγώνουμε, νὰ μὴν στεναχωροῦμε ἀνθρώπους. Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέει: «Ἔχε τὸ στόμα σου γλυκό, τὴ γλῶσσα σου γλυκιά, γιὰ νὰ ἔχεις φίλους ὅλους τοὺς ἀνθρώπους».

Πολλὰ διαζύγια μὲ τὴ γλῶσσα, πολλὲς φιλίες χαλοῦνε μὲ τὴ γλῶσσα. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα. Πρὶν μιλήσουμε ὅλοι μας νὰ μὴν ξεχνοῦμε τρία πράγματα. Πρῶτον, πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὴν καλοσύνη παρὰ μὲ τὴ βία, τὴ διπλωματία καὶ ἄλλα μέσα. Ἡ καλοσύνη εἶναι τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγουν ὅλες οἱ σκουριασμένες κλειδαριές. Δεύτερον, πρὶν μιλήσουμε...να μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἑλληνικὸς λόγος:

«Πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὸ χαμόγελο παρὰ μὲ τὸ σπαθί». Τὸ σπαθὶ κόπτει τὰ πάντα, δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ χαμόγελο εἶναι μιὰ μικρὴ καμπύλη, διορθώνει ὅμως χίλια δυὸ στραβὰ πράγματα. Τρίτον, πρὶν μιλήσουμε, νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει μιὰ ἀραβικὴ παροιμία: «Ὁ γλυκομίλητος μπορεῖ νὰ θηλάσει καὶ λέαινα». Ἔχει μεγάλη δύναμη ὁ καλὸς ὁ λόγος.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΡΙΤΙΚΗ

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Στὶς μέρες μας ἀκοῦμε συχνὰ νὰ χαρακτηρίζονται κάποιοι συνάνθρωποί μας ὡς «τοξικοί». Ἂν καὶ ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται ἀκριβὴς περιγραφὴ γιὰ ὅσους μᾶς δυσκολεύουν ἢ μᾶς στενοχωροῦν, κρύβει μία βαθύτερη προβληματικὴ ποὺ ἀκουμπᾶ τὰ ὅρια τῆς μαγείας καὶ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ δὲν γνωρίζει τὶς θεωρίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ἡ σύνδεση αὐτὴ ἴσως φανεῖ ὑπερβολική. Ὅμως ἡ λογικὴ τῆς τοξικότητας βασίζεται στὴν ἰδέα ὅτι ὁ ἄλλος δὲν εἶναι ἁπλῶς δύσκολος στὸν χαρακτήρα, ἀλλὰ ἐκπέμπει μία «ἀρνητικὴ ἐνέργεια» ποὺ μᾶς δηλητηριάζει — μία ἀντίληψη ποὺ ἀναβιώνει παλιὲς προλήψεις ὅπως τὸ «κακὸ μάτι» ἢ τὴ «γρουσουζιά», ντυμένες μὲ σύγχρονο, δῆθεν ἐπιστημονικὸ μανδύα.

Ἡ κρυμμένη μεταφυσικὴ τῶν ψυχολογικῶν σχολῶν

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε πῶς ἐπικράτησε ὁ ὅρος, πρέπει νὰ ἀνατρέξουμε στὶς θεμελιώδεις σχολὲς τῆς σύγχρονης ψυχολογίας. Αὐτὲς παρουσιάζονται συχνὰ ὡς «ἀθῶες» ἐπιστῆμες, καθαρὰ ἐμπειρικές. Ὅμως κουβαλοῦν κοσμοθεωρίες μὲ ἔντονες πνευματικὲς καταβολές.

Ἡ ψυχαναλυτικὴ σχολή, παρὰ τὸν ὑλιστικό της χαρακτήρα, δὲν ἔμεινε ἀνεπηρέαστη καθώς ὁ Φρόυντ ἐνεπλάκη σὲ πειράματα παραψυχολογίας (μεταφορὰ σκέψης), ἐνῶ ὁ Γιουνγκ, μὲ ἀρχέτυπα, συλλογικὸ ἀσυνείδητο καὶ συγχρονικότητα, οἰκοδόμησε μεταφυσικὴ κοσμοθεωρία κοντὰ στὴν ἀλχημεία καὶ τὸν γνωστικισμό. Ἡ Gestalt ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὸν Βουδισμὸ Zen, ἡ ἀνθρωπιστικὴ ψυχολογία (Ρότζερς, Μάσλοου) ἀπὸ ἀνατολικὲς πνευματικότητες (αὐτοπραγμάτωση χωρὶς Θεό, ἐσωτερικὴ θεότητα). Ὁ Γιάλομ, στὴν ὑπαρξιακή του προσέγγιση, θέτει τὸ ἄγχος τοῦ θανάτου καὶ τὴν ἀνοησία ὡς θεμελιακὲς συνθῆκες χωρὶς μεταφυσικὴ ἀσφάλεια. Ἀκόμα καὶ ἡ γνωσιακὴ-συμπεριφορικὴ θεραπεία, ἡ πιὸ «δυτική», κουβαλᾶ κρυφὴ ἠθικὴ φιλοσοφία —σχεδὸν στωική— ποὺ ἀγνοεῖ τὴν παράδοση τῆς Χάρης.

Ἡ γέννηση καὶ ἡ πολιτικοποίηση τοῦ ὅρου «τοξικότητα»