Για τα θαυμάσια της πίστεως (και όπως μας την παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι!)

   "Πόσοι σήμερα διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἀρχιερεῖς ὑπάρχουν;"

                              


“Οἱ Ἄγιοι Ἀπόστολοι εἶχαν πίστη μέ ἔργα, ἐμεῖς πιστεύουμε μόνον μέ λόγια. Στίς ἡμέρες μας πολλοί οὔτε μέ τά λόγια δέν πιστεύουν”

Διά τῆς πίστεως εἰς τόν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι κατόρθωσαν νίκη λαμπρά. Χωρίς τήν πίστη τήν ζῶσα δέν μποροῦμε νά εὐαρεστήσουμε στόν Θεό καί νά πετύχουμε τή σωτηρία μας. Ὅλα τά μεγάλα καί ἔνδοξα κατορθώματα, ἀπ’ ἀρχῆς κόσμου καί μέχρι σήμερα, ἐτελέσθησαν διά τῆς πίστεως.

Ἀλλ’ ἡ πίστις τήν ὁποίαν εἶχαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες μας ὀλιγόστευσε γιά νά μή πῶ ὅτι ἐξέλιπε, γι’ αὐτό καί τά θαύματα ὀλγόσστευσαν. Αἰτία εἶναι ἡ ὀλιγοπιστία μας.
Συγκρίνω τήν πίστη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Δώδεκα ἦσαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί ἐφώτισαν ὅλα τά πεπλανημένα ἔθνη.
Πόσοι σήμερα διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἀρχιερεῖς ὑπάρχουν; ἐν τούτοις ὄχι μόνον πολλά ἀλλόφυλα ἔθνη εὐρίσκονται στό σκοτάδι, ἀλλά καί χριστιανικά ἔθνη στό σκότος διαπορεύονται, καί αὐτό γιατί; γιά τήν ὀλιγοπιστία μας.

"ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ" ως ηχητικό βιβλίο. Το κλασσικό έργο της ορθόδοξης πνευματικότητας προσιτό τώρα και ως διήγηση!

  

Οι Περιπέτειες ενός Προσκυνητού» αποτελούν ένα από τα πιο αγαπημένα και επιδραστικά έργα της ορθόδοξης πνευματικότητας. Το βιβλίο ακολουθεί την πορεία ενός ανώνυμου Ρώσου προσκυνητή του 19ου αιώνα, ο οποίος περιπλανιέται στις ατελείωτες στέπες της Ρωσίας και της Σιβηρίας με μοναδικό εφόδιο την Αγία Γραφή και έναν βαθύ πόθο: να κατανοήσει την αποστολική προτροπή «αδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Έχουν χάσει κάθε μέτρο! Ο Αμερικής Ελπιδοφόρος άνευ ράσου αλλά με κοστούμι μπλε αποκάλεσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη «Βαρθολομαίος ο Μέγας»

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος ομιλεί στη διάρκεια του γεύματος του Τάγματος των Αρχόντων στην Κωνσταντινούπολη. Φωτογραφία Order of Saint Andrew/J. Midala

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη για την επέτειο της αναρρίχησης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον Πατριαρχικό Θρόνο τον ανακήρυξε «Βαρθολομαίο τον Μέγα» κατά το πρότυπο του Μέγα Φωτίου και του Μεγάλου Βασιλείου ως ισότιμο και ισόκυρό τους.

Την είδηση αυτή δημοσιοποίησε ο διοικητής του Τάγματος του Αγίου Ανδρέα των Αρχόντων Μέγας Ακτουάριος Αντώνιος Λυμπεράκης με ανακοίνωση που έστειλε στα μέλη του Τάγματος.

Ο κ. Λυμπεράκης στο ανακοινωθέν του αναφέρει πως «κατά το πρόσφατο προσκύνημά μας στην Κωνσταντινούπολη, με αφορμή την ιστορική 35η επέτειο της εκλογής και ενθρονίσεως της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος έγινε ο πρώτος που αποκάλεσε τον αγαπημένο μας Πατριάρχη ‘Βαρθολομαίο τον Μέγα’».

Με τη γλώσσα δεν επικοινωνούμε απλά για να συνεννοηθούμε, αλλά ενώνουμε τις ψυχές μας.

                        

Σε μία περίοδο κρίσεως, επικρίσεως και κατακρίσεως, πτώσεων, καταπτώσεων, επιπτώσεων και εκπτώσεων, ζάλης, παραζάλης, πάλης κι αιθάλης πάσχει η μοναδική λαλιά μας, η εγχώρια πλούσια γλώσσα. Μαζί της μπορείς να πεις και να εκφράσεις τα πιο δύσκολα, τα πιο κούφια, τα πιο υψηλά.
Όπως λέει o ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, η ελληνική γλώσσα είναι η πιο παλιά και η …πιο πλούσια του κόσμου.

Στα ελληνικά μπορείς να εκφράσεις τα πιο λεπτά, τα πιο τέλεια νοήματα της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της ποιήσεως. Να αποδώσεις ιδέες, στοχασμούς, σκέψεις, έννοιες, μεγάλες, ευγενικές, ιερές και ωραίες. Η ελληνική γλώσσα εκφράζει περίτεχνα το μεράκι, τον καημό, τον πόθο του τεχνίτη, του καλλιτέχνη, του ήρωα, του αγίου. Συντίθεται η αρχοντιά και η ταπεινότητα, η μεγαλοπρέπεια και η σεμνότητα, η φιλοκαλία. Η χαρμολύπη, η νηφαλιότητα, ο γλυκασμός και η λύτρωση. Δεν είναι εφάμαρτη υπερηφάνεια η αγάπη της γλώσσας μας, της πατρίδος μας, της πονεμένης και προδομένης. Προδόθηκε και η γλώσσα από συνεχείς ξενικούς όρους, που δυστυχώς καθιερώνονται στα παιδιά. Το ύδωρ, ο άρτος, ο ουρανός και η θάλασσα ονομάζονται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια το ίδιο. Όπως τα έλεγε ο Όμηρος. Η γλώσσα μεταφέρει νόημα, ιστορία, ήθος και χάρη.

Μία ματιά στη σημασία της λέξης: ❝αντίο❞...

Όταν η ίδια μας η γλώσσα θεολογεί, εμείς γιατί αρνούμαστε να το πράξουμε:


    

Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά

Ἰδοὺ τὰ ἀποτελέσματα τῶν «καινοτομιῶν» τῶν Οὐκρανῶν τοῦ Ἐπιφανίου! Ἀφαίρεσαν ἀκόμη καὶ τὸ φύσημα καὶ τὸ φτύσιμο στὸν σατανᾶ ἀπὸ τὸ Μυστήριο τῆς Βαπτίσεως!

Και ιδού τα αποτελέσματα της συνέχισης εκκλησιαστικής κοινωνίας με αυτούς τους αναγνωρίζουν ως Εκκλησία αι επιτρέπουν τέτοιες καινοτομίες! 

 

Ὅταν οἱ σύγχρονες αντιλήψεις γίνονται κριτήριο γιὰ τὴν ἀλλοίωση τῆς πατερικῆς παραδόσεως, τότε φαίνεται πὼς ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ θεμελιώδεις πράξεις τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν… ξεπερασμένες!

Σὲ μία ἀκόμη ἐνέργεια ποὺ προκαλεῖ σοβαρό προβληματισμὸ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ πρακτικὴ τῆς παρατάξεως τοῦ Ἐπιφανίου Ντουμένκο στὴν Οὐκρανία, οἱ κληρικοὶ τῆς λεγομένης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας (OCU) προχώρησαν σὲ μία ἀλλαγὴ ποὺ ἀγγίζει τὸν πυρῆνα τῆς ἀρχαίας βαπτισματικῆς παραδόσεως: ἀφαίρεσαν ἀπὸ τὸ σύγχρονο Εὐχολόγιό τους τὴν πράξη τοῦ φυσήματος καὶ τοῦ φτυσίματος πρὸς τὸν Σατανᾶ!

Τὴν εἴδηση γνωστοποίησε ὁ κληρικὸς Ἀντρέι Ντουντσένκο, γραμματέας τῆς Συνοδικῆς Θεολογικῆς – Λειτουργικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς OCU, σὲ συζήτησή του στὸ podcast «Faith Talks», στὸ κανάλι Orthodox Easterners τοῦ YouTube.

Μάλιστα, ὁ ἴδιος προσπάθησε νὰ δικαιολογήσει τὴν ἀφαίρεση αὐτῆς τῆς πράξεως μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο προκαλεῖ... περισσότερο χαμόγελο παρὰ κατανόηση!

Ἀσφαλῶς! Ἄλλωστε, ἂν κάτι δὲν γίνεται ἀμέσως κατανοητὸ ἀπὸ τὴν σύγχρονη νοοτροπία, ἡ εὐκολότερη λύση φαίνεται νὰ εἶναι ἡ ἀφαίρεσή του! Ἀντὶ νὰ κατηχηθεῖ ὁ ἄνθρωπος στὸ βαθὺ θεολογικὸ νόημα μιᾶς ἀρχαίας ἐκκλησιαστικῆς πράξεως, προτιμᾶται νὰ ἐξαφανιστεῖ ἡ πράξη, γιὰ νὰ μὴν προκαλεῖ… χαμόγελα!

Κληρονομοῦμεν τήν ἁμαρτίαν τῶν προγόνων μας;

Ἀπάντησις εἰς π. Χ. Κοπανάκην, π. Ν. Λουδοβίκον καὶ Μητρ. Μόρφου Νεόφυτον

Τοῦ κ. Παύλου Κλιματσάκη, διδάκτ. Φιλοσοφίας

  Τὸ ζήτημα τῆς κληρονομικότητας τῶν ἁμαρτιῶν τῶν γονέων ἐπανέρχεται συχνὰ στὸν σύγχρονο ἐκκλησιαστικὸ λόγο. Σὲ κηρύ-γματα καὶ θεολογικὲς ὁμιλίες διατυπώνεται ἡ ἄποψη ὅτι οἱ ἄνθρωποι δὲν κληρονομοῦν μόνον ὁρισμένα σωματικὰ καὶ ψυχολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν προγόνων τους, ἀλλὰ καὶ στοιχεῖα τῆς πνευματικῆς τους καταστάσεως. Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη, οἱ ἁμαρτίες, τὰ πάθη, ἀκόμη καὶ οἱ ἀρετὲς προηγούμενων γενεῶν μποροῦν νὰ ἐπηρεάζουν τὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν ἀπογόνων τους. Ἡ θέση αὐτὴ ἐγείρει ἕνα οὐσιῶδες θεολογικὸ ἐρώτημα: μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κληρονομεῖ τὴν ἁμαρτωλότητα τῶν προγόνων του ἢ ἡ προσωπική του πνευματικὴ κατάσταση συνδέεται πρωτίστως μὲ τὴν ἐλεύθερη προαίρεσή του καὶ τὴ σχέση του μὲ τὸν Θεό;

  Ἡ ἀπάντηση προϋποθέτει τὴ διάκριση μεταξὺ τῶν συνεπειῶν τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος καὶ τῆς προσωπικῆς εὐθύνης γιὰ τὴν ἁμαρτία, καθὼς καὶ τὴν ὀρθὴ κατανόηση τοῦ ἀνθρώπινου αὐτεξουσίου. Στὸ πλαίσιο αὐτὸ θὰ ἐξετάσουμε τὶς σχετικὲς τοποθετήσεις τοῦ π. Χαραλάμπους Κοπανάκη, τοῦ π. Νικολάου Λουδοβίκου καὶ τοῦ Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου, ὅπως αὐτὲς διατυπώθηκαν σὲ δημοσίως διαθέσιμες διαδικτυακὲς ὁμιλίες τους, ἀπὸ τὶς ὁποῖες προέρχονται καὶ τὰ παρατιθέμενα ἀποσπάσματα. Οἱ συγκεκριμένες τοποθετήσεις παρουσιάζουν διαφορετικὲς ἐκδοχὲς μιᾶς κοινῆς προβληματικῆς, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τὴ σχέση τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας μὲ τὴν κληρονομικότητα καὶ τὴν πνευματικὴ κατάσταση τῶν προηγούμενων γενεῶν.

  Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη πατερικὴ διδασκαλία, τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα ἀποτελεῖ τὴν προσωπικὴ παράβαση τῶν πρωτοπλάστων. Οἱ ἀπόγονοί τους δὲν καθίστανται προσωπικὰ ἔνοχοι γιὰ μία πράξη τὴν ὁποία δὲν διέπραξαν. Ἐκεῖνο ποὺ μεταδίδεται στὴν ἀνθρωπότητα εἶναι οἱ συνέπειες τῆς πτώσεως, κυρίως ἡ φθορὰ καὶ ὁ θάνατος.

Η Νηστεία των Χριστουγέννων. Πότε, γιατί και πώς;

     

H νηστεία των Χριστουγέννων

1. Δεύτερη μακρά περίοδος νηστείας μετά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η νηστεία των Χριστουγέννων, γνωστή στη γλώσσα του ορθοδόξου λαού μας και ως σαραντα(η)μερο. Περιλαμβάνει και αυτή σαράντα ημέρες, όμως δεν έχει την αυστηρότητα της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αρχίζει την 15η Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμβρίου.
2. Η εορτή της κατα σάρκα γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη Δεσποτική εορτή του χριστιανικού εορτολογίου. Μέχρι τα μέσα του Δ’ αιώνα η Εκκλησία της Ανατολής συνεόρταζε τη γέννηση και τη βάπτιση του Χριστού υπό το όνομα τα Επιφάνεια την ίδια ήμερα, στις 6 Ιανουαρίου. Τα Χριστούγεννα ως ξεχωριστή εορτή, εορταζομένη στις 25 Δεκεμβρίου εισήχθη στην Ανατολή από τη Δύση περί τα τέλη του Δ’ αιώνα.Ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος, που πρώτος ομιλεί για την εορτή των Χριστουγέννων, την ονομάζει «μητρόπολιν πασών των εορτών» και μας πληροφορεί περί το 386 ότι «ούπω δέκατον έστιν έτος, εξ ου δήλη και γνώριμος ημίν αύτη η ημέρα (της εορτής) γεγένηται».
Με τη διαίρεση της άλλοτε ενιαίας εορτής και την καθιέρωση των τριών ξεχωριστών εορτών, της Γεννήσεως την 25η Δεκεμβρίου, της Περιτομής την 1η και της Βαπτίσεως την 6η Ιανουαρίου, διαμορφώθηκε και το λεγόμενο Δωδεκαήμερον, δηλαδή το εόρτιο χρονικό διάστημα από τις 25 Δεκεμβρίου ως τις 6 Ιανουαρίου. Έτσι διασώθηκε κατά κάποιο τρόπο η αρχαία ενότητα των δύο μεγάλων εορτών της Γεννήσεως και της Βαπτίσεως του Κυρίου.

Το Ευαγγέλιο για τον ελεήμονα Σαμαρείτη-Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

                                 

Το Ευαγγέλιο για τον ελεήμονα Σαμαρείτη-Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Λουκ. 10:25–37.


Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήρθε για να αλλάξει τα μέτρα και τις κρίσεις των ανθρώπων.
Οι άνθρωποι μετρούσαν τη φύση με την ίδια τη φύση. Και το μέτρο ήταν λανθασμένο.
Οι άνθρωποι μετρούσαν την ψυχή με το σώμα. Και το μέγεθος της ψυχής περιορίστηκε σε χιλιοστά.
Οι άνθρωποι μετρούσαν τον Θεό με τον άνθρωπο. Και ο Θεός φαινόταν εξαρτημένος από τον άνθρωπο.
Οι άνθρωποι μετρούσαν την αρετή με την ταχύτητα της επιτυχίας. Και η αρετή έγινε και φτηνή και τυραννική. 

Οι άνθρωποι καυχιούνταν για την πρόοδό τους, συγκρίνοντας τον εαυτό τους με τα ζώα, που βηματίζουν πάντοτε στον ίδιο δρόμο και στο ίδιο σημείο. Ο ουρανός περιφρόνησε αυτή την καύχηση, ενώ τα ζώα δεν την πρόσεξαν καν. 

Ακόμη, οι άνθρωποι μετρούσαν τη συγγένεια και την εγγύτητα του ανθρώπου προς τον άνθρωπο είτε με το αίμα είτε με τις σκέψεις είτε με την απόσταση των σπιτιών και των χωριών όπου ζούσαν στη γη είτε με τις γλώσσες είτε με εκατοντάδες άλλα γνωρίσματα. Όμως όλα αυτά τα μέτρα συγγένειας και εγγύτητας δεν μπορούσαν ούτε να συγγενέψουν ούτε να φέρουν κοντά τους ανθρώπους. 

Όλα τα μέτρα των ανθρώπων ήταν λανθασμένα και όλες οι κρίσεις τους ψεύτικες. Και ο Χριστός ήρθε για να σώσει τους ανθρώπους από την άγνοια και το ψέμα και να αλλάξει τα κριτήρια και τις κρίσεις τους. Και τα άλλαξε. Όσοι υιοθέτησαν τα δικά Του μέτρα και τις κρίσεις σώθηκαν με την αλήθεια και τη δικαιοσύνη· όσοι όμως παρέμειναν στα παλιά μέτρα και στις παλιές κρίσεις περιπλανιούνται μέχρι σήμερα στο σκοτάδι και εμπορεύονται μουχλιασμένες πλάνες. 

Και πάλι ο άγ. Νεκτάριος περί Εσταυρωμένου όπισθεν της Αγίας Τραπέζης. Και πάλι αμετανόητοι οι εχθροί του Σταυρού!

Ο Άγιος Νεκτάριος και η “τεθραυσμένη” χείρ του Εσταυρωμένου

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα (αλλά ο ίδιος, ο Περιστερίου και οι μιμητές τους παραμένουν αμετανόητοι).

                

[....]Αξιοθαύμαστο είναι όντως το ενδιαφέρον που έδειξε ο άγιος για την συντήρηση των ιερών κειμηλίων και αντικειμένων του ναού της Ριζαρείου, ιδία δε για την επιδιόρθωση του Εσταυρωμένου του ιερού βήματος, όστις υπέστη ζημία, εξαιτίας της πολυετούς χρήσεώς του και “η ετέρα των χειρών αυτού είναι τεθραυσμένη”. Ο άγιος παρεκάλεσε το διοικητικό συμβούλιο, όπως προβεί στην επισκευή του, δια των ακόλουθων δύο επιστολών του:

“Αριθ. 731. Διοικ. Συμβούλιον. Επειδή η κατάστασις του εσταυρωμένου δεν είναι καλή και ευάρεστος ένεκα της πολυκαιρίας και η ετέρα των χειρών αυτού είναι τεθραυσμένη, παρακαλούμεν να ληφθή εγκαίρως πρόνοια προς αντικατάστασιν δι’ άλλου ανταποκρινομένου εις την ευπρέπειαν του ναού. Η αυτή ευπρέπεια απαιτεί και την προμήθειαν πολυελαίου ανταξίου προς την Εκκλησίαν, διότι ο υπάρχων δεν ανταποκρίνεται και δέον να καταλάβη την δευτερεύουσαν θέσιν. Αθήναι 20 Μαρτίου 1899. Ο Διευθυντής”
(Βιβλίον Αλληλογραφίας δεύτερον, σελ.193.)

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά: Περί ΠΙΣΤΕΩΣ και ΑΠΟΚΗΡΥΞΕΩΣ των αιρετικών!

Τελικὰ διαβάζουμε τοὺς Αγίους ἢ γίναμε κι ἐμεῖς μεταπατερικοί; 

Γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Ὁ Χριστὸς εἶπε «μακάριοι οἱ πενθοῦντες, οἱ ἐλεήμονες» κ.λπ. Καὶ ἐρωτᾶ:

                                  
Δεῖξε μου τὴν Πίστη σου ἀπὸ τὰ ἔργα σου... Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστέψουμε ὅτι ὅποιος δὲν ἐφαρμόζει αὐτὲς τὶς  Ἐντολές, εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύει στὸ Θεό (δυστυχῶς ὅμως σήμερα πολλοὶ τὶς θεωροῦν δυνητικές); 
Τὸ κείμενο εἶναι ξεκάθαρο: Κατὰ τὸν Ἅγιο ἡ ἀληθινὴ πίστη στὸ Θεὸ ἀποδεικνύεται με τὴν ἀναγνώριση καὶ τήρηση (ἐννοεῖται ὅλων) τῶν Ἐντολῶν , τὴν συμφωνία μας μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων καί, ἐπίσης, τὴν ἀντίθεση καὶ ἐπίσημη ἀποκήρυξη τῶν κακόδοξων «ὀπαδῶν τῆς δυσσεβείας» καὶ τὴν ἀποκήρυξη τῶν πονηρῶν διδασκαλιῶν τους» (ὅπως καὶ σήμερα, τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν). ὅποιος ἀποστρέφεται τοὺς δυσσεβεῖς αἱρετικοὺς ἀκολουθεῖ τὸν Χριστό.

Συγκεκριμένα γράφει (κείμενο καὶ μετάφραση):

Θα πληθύνει η κακία, η αγάπη των πιο πολλών θα ψυχρανθεί!

            


Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

«Μέ τήν αὔξησι τῆς ἁμαρτίας, θά ψυχρανθῆ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν», λέγει ὁ Κύριος στά εὐαγγέλια· (Ματθ. 24,12) ὅταν δέ ψυχρανθῆ τελείως ἡ ἀγάπη, εἶναι ἀδύνατο νά παραμένη ἡ χάρις καί κηδεμονία τοῦ Θεοῦ.
Καί γιά νά σᾶς παραστήσω τό πάθος μέ ἕνα παράδειγμα, ή ψυχή τοῦ καθενός μας ὁμοιάζει μέ λυχνάρι, πού ὡς ἔλαιο μέν ἔχει τήν ἀγαθοεργία, ἀντί δέ γιά φυτίλι φέρει τήν ἀγάπη, ἐπάνω στήν ὁποία ἐπαναπαύεται ἀντί γιά φῶς ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος.

῞Οταν λοιπόν ἐξαφανισθῆ τοῦτο τό ἔλαιο, δηλαδή ἡ ἀγαθοεργία, ἀναγκαστικά ἡ ἀγάπη πού ἐνυπάρχει στήν ψυχή ἀντί γιά φυτίλι ψυχραίνεται· κι' ἔτσι τό φῶς τῆς κηδεμονίας καί χάριτος τοῦ Θεοῦ ἀπομακρύνεται ἀπό τούς ἀνθρώπους πού ἀπέφυγαν τήν ἀρετή κι᾿ ἐφυγάδευσαν τήν ἀγάπη· καί ἡ ἀναταραχή των πρός ἀλλήλους προκαλεῖται ἀπό τό γεγονός ὅτι ἀπέστρεψε τό πρόσωπό του ἀπό αὐτούς ὁ Θεός, πρός τόν ὁποῖο λέγει ὁ Δαβίδ· «ἄν ἀποστρέψης τὸ πρόσωπό σου, θά ἀναταραχθοῦν». (Ψαλμ. 103,29).

῎Ετσι ἀπό τήν ἁμαρτία ἐπέρχεται σ᾿ ἐμᾶς ἐμφύλιος στάσις καί σύγχυσις, πού ἐπιφέρει κάθε εἶδος κακίας καί ἐνοικίζει τόν ἀρχηγό τῆς κακίας μέσα στούς στασιάρχες καί στασιαστάς· καί αὐτός μετασκευάζει σέ θηρία αὐτούς στούς ὁποίους εἰσοικίζεται, δέν εἶναι δέ ὑπερβολή νά εἰποῦμε ὅτι τούς παρασκευάζει ν' ἀποκτήσουν ἦθος δαιμόνων.
Καί ἔτσι ὁ ἀπό τήν ἀρχή άνθρωποκτόνος καί μισάνθρωπος καθιστᾶ τόν ἄνθρωπο ἀνθρωποκτόνο καί ἀντίπαλο πρός τόν ζωοδότη Χριστό· πόσο περισσότερο ἀνυπάκουο καί ἀντίθετο στούς ἐπιγείους βασιλεῖς ἢ στόν πνευματικό πατέρα καί ποιμένα καί διδάσκαλο...

    Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ Τόμος 9 σελ. 35-37 Όμιλία Ά

Συναυλία μέσα σε Ορθόδοξο ναό μας για έναν μη αναγνωρισμένο παπικό "άγιο"!!!!!!!

Έχουμε επισημάνει πολλές φορές από αυτό εδώ το βήμα, ότι πολλοί ορθόδοξοι κληρικοί, τελείως πια επηρεασμένοι από την "αγάπη τους" στον παπισμό θεωρούν τον αλαζόνα Φραγκίσκο της Ασσίζης άγιο και τον τιμούν με κάθε ευκαιρία. Το κακό αυξάνεται συνεχώς, γιατί οι πιστοί (κυρίως κληρικοί αλλά και λαϊκοί) επιμένουν στον κατἀ τον μακαριστό Ι. Κορναράκη χαρτοπόλεμο και δεν αντιδρούν αγιοπατερικά!

Δυστυχώς νέα αίσχη πάνε να γίνουν μέσα σε Ιερό μας Ναό από τους μεταπατερικούς οικουμενιστές....

 Διοργανώνεται συναυλία μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ψυρρή που εδώ και χρόνια κατέχεται από οικουμενιστή εφημέριο, που δυστυχώς υπηρετεί την μεταπατερική θεολογία και την παναίρεση του οικουμενισμού και από τον καιρό του κορωνοϊού είχε "διαπρέψει" με αστυνομικά μέτρα τρόμου εντός του ναού για τους λεγόμενους αρνητές... 

 Τώρα θα κουβαλήσει μουσικούς και τραγουδιστές μέσα στον Ιερό μας Ναό για να κάνουν συναυλία για τον αιρετικό παπικό "άγιο" Φραγκίσκο της Ασίζης....

«Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΠΑΝΔΟΧΕΙΟΝ, ΙΑΤΡΕΙΟΝ, ΚΙΒΩΤΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος- – Η Παραβολή του Καλού Σαμαρείτου. Η Εκκλησία ως Πανδοχείον, Ιατρείον, Κιβωτός Σωτηρίας (Κυριακή Η΄ Λουκά 10, 25-37)

                                  

«Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΠΑΝΔΟΧΕΙΟΝ, ΙΑΤΡΕΙΟΝ, ΚΙΒΩΤΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»

   [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-11-1981]   (Β 60)

      Και μόνη, αγαπητοί μου, η παραβολή του καλού Σαμαρείτου, που ηκούσαμε σήμερα στην ευαγγελικήν περικοπήν, αν εγράφετο, μαζί με την άλλη παραβολή του ασώτου υιού, θα ήτο αρκετό να μας δώσει ένα θαυμάσιο διάγραμμα της πτώσεως του ανθρώπου, της αγάπης του Θεού και της σωτηρίας του ανθρώπου. Αυτό το βλέπομε ιδίως σήμερα, όπου, όπως αναφέρεται, κάποιος άνθρωπος κατήρχετο από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ, που γεωγραφικά η Ιερουσαλήμ είναι υψηλοτέρα της Ιεριχούς. Η Ιερουσαλήμ είναι ο τύπος του αρχεγόνου Παραδείσου· και η Ιεριχώ είναι η γη της απαθλιώσεως και της αποστασίας. Η πτώσις εις τους ληστάς δεν είναι παρά η πτώσις του ανθρώπου στα χέρια των δαιμόνων και των παθών. Ακόμα, ο ιερεύς και ο Λευίτης που προσέρχονται, περνούν, παρέρχονται, αλλά δεν δύνανται να βοηθήσουν, είναι ο τελετουργικός νόμος, ο ηθικός νόμος, αν θέλετε, ακόμη και η φιλοσοφία.

    Περνάει ο καλός Σαμαρείτης. Είναι ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού. Είναι η ευσπλαχνία του Θεού. Παραδίδει τον τραυματίαν αυτόν, που έπεσε στα χέρια των ληστών, που είναι η ανθρωπότητα, στο Πανδοχείον που λέγεται Εκκλησία. Και το οποίον πανδοχείον δέχεται τους πάντας και στο οποίον πανδοχείον έτυχε θεραπείας αυτός που έπεσε εις τους ληστάς, δηλαδή η ανθρωπότης, και που η Εκκλησία είναι πανδοχείον, είναι ιατρείον, αλλά και σωστική Κιβωτός.

Κυριακή Η΄ Λουκά – «Ὁμιλία Ιερού Χρυσοστόμου εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς»(παραβολή του καλού Σαμαρείτη)

                    

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκ. 10,25-37]

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,

«Ὁμιλία εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς»(παραβολή του καλού Σαμαρείτη)

     Ακούσαμε, αδελφοί μου, στο Ευαγγέλιο, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό να λέει: «Κατέβαινε κάποιος άνθρωπος από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ κι έπεσε στα χέρια ληστών· αυτοί αφού τον έγδυσαν από τα ρούχα του, τον χτύπησαν γεμίζοντάς τον με πληγές και τον παράτησαν μισοπεθαμένο. Ένας ιερέας κι ένας Λευίτης, περνώντας από εκείνο τον δρόμο, αν και τον είδαν, τον προσπέρασαν και  συνέχισαν τον δρόμο τους. Ένας Σαμαρείτης όμως που ήρθε στον τόπο αυτό, όταν τον είδε τον σπλαχνίστηκε, και αφού έβαλε λάδι και κρασί και τα ανακάτεψε, τα έβαλε στις πληγές του, έδεσε προσεκτικά τα τραύματά του, κι αφού τον έβαλε πάνω στο δικό του ζώο, τον οδήγησε σε ένα πανδοχείο και έδωσε στον πανδοχέα δύο δηνάρια και του είπε: ‘’Φρόντισε τον άνθρωπο αυτόν και αν ξοδέψεις περισσότερα, εγώ όταν θα επανέλθω, θα σου τα αποδώσω’’». Ας δούμε λοιπόν το νόημα της παραβολής και με συνετή καρδιά κατανοώντας το σε βάθος, ας γνωρίσουμε τα μυστήρια του Θεού. 

     «Άνθρωπος» είναι ο Αδάμ· «Ιερουσαλήμ» είναι η επουράνια πολιτεία και η σύνεση· «Ιεριχώ» δε ο κόσμος. Όσο λοιπόν ο Αδάμ, πριν από την παρακοή, είχε το επουράνιο φρόνημα και τον ισάγγελο τρόπο συμπεριφοράς, ανεμπόδιστη είχε την είσοδο και την κατοικία και τη ζωή στην επουράνια πόλη Ιερουσαλήμ, εφαρμόζοντας τις εντολές του Θεού, και κανείς δεν τον νικούσε, ούτε τον τραυμάτιζε. Όταν όμως παράκουσε τον Θεό και δε φύλαξε την εντολή Του, αλλά παρασύρθηκε από το φίδι, τότε κατέβηκε στην «Ιεριχώ», δηλαδή στη γη, και απασχολούνταν με τις εργασίες της γης· γιατί η Ιερουσαλήμ ερμηνεύεται ως ανάβαση, ενώ η Ιεριχώ ως κατακλυσμός. Κατέβηκε λοιπόν από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, από τη  ζωή δηλαδή των ουρανών, στη ζωή όπου επικρατεί η απάτη του διαβόλου.

Ο π. Φιλόθεος Φάρος ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του σύγχρονου επαγγελματία, άπιστου και ασεβούς ιερέα και των επισκόπων που τους χειροτονούν!

Προειδοποιούμε τον αναγνώστη, ότι επειδή θα φρίξει με όσα διαβάσει, να μην χάσει την πίστη του στην Εκκλησία και το μυστήριο της ιερωσύνης. Για όσα παρακάτω ακολουθούν μας προετοίμασαν οι Άγιοι και ο Χριστός ο ίδιος.

Ἡ νέα ἱερωσύνη τῆς ἐμμένειας: Κριτικὴ εἰς τάς θέσεις τοῦ π. Φιλοθέου Φάρου

                        

Ἡ νέα ἱερωσύνη τῆς ἐμμένειας: Κριτικὴ εἰς τάς θέσεις τοῦ π. Φιλοθέου Φάρου

Τοῦ κ. Ν. Ρωμανοῦ, ἐκπαιδευτικοῦ-θεολόγου

   Στὸ παρὸν κείμενο θὰ σχολιάσουμε ὁρισμένες ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις ποὺ ἔδωσε ὁ π. Φιλόθεος Φάρος στὴν ἐκπομπὴ «Στούντιο 4» τῆς ΕΡΤ1, πρὶν ἀπὸ περίπου ἕνα χρόνο. Γνωρίζουμε ἀσφαλῶς ὅτι ὁ π. Φιλόθεος βρίσκεται πλέον σὲ πολὺ προχωρημένη ἡλικία καὶ γι’ αὐτὸ ὀφείλουμε ἐξαρχῆς νὰ διευκρινίσουμε ὅτι ἡ κριτική μας δὲν στρέφεται ἐναντίον τοῦ προσώπου του. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει νὰ κρίνουμε τὶς προθέσεις του οὔτε νὰ προβοῦμε σὲ προσωπικοὺς χαρακτηρισμούς. Μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ ἰδέες ποὺ δημοσίως ἐκφράζει καί, κυρίως, ἡ θεολογικὴ ἀντίληψη ποὺ φαίνεται νὰ βρίσκεται πίσω ἀπὸ αὐτές. Καὶ τοῦτο διότι ὁ π. Φιλόθεος Φάρος δὲν εἶναι ἕνας ἄγνωστος ἄνθρωπος ποὺ ἐξέφρασε ἁπλῶς κάποιες προσωπικὲς σκέψεις. Εἶναι ἱερέας, συγγραφέας μὲ πολυετῆ παρουσία στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο καὶ τὰ βιβλία του, τὰ ὁποῖα κυκλοφοροῦν, μεταξὺ ἄλλων, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἁρμός, ἔχουν διαβαστεῖ ἀπὸ εὐρὺ κοινό. Ἑπομένως, οἱ δημόσιες τοποθετήσεις του ἔχουν ἀναπόφευκτα ποιμαντικὴ καὶ θεολογικὴ βαρύτητα.

Γιατί, ὅμως, ἐπιλέγουμε νὰ σχολιάσουμε μία συνέντευξη ποὺ ἔδωσε σὲ τόσο προχωρημένη ἡλικία; Ἀκριβῶς ἐπειδὴ θεωροῦμε ὅτι μέσα σὲ αὐτὴ συνοψίζονται, μὲ ἕνα αὐθόρμητο καὶ ἄμεσο τρόπο, βασικὲς πεποιθήσεις ποὺ ἔχουν χαρακτηρίσει τὴ σκέψη του. Ἡ ἡλικία ἀσφαλῶς ἐπιβάλλει σεβασμὸ πρὸς τὸ πρόσωπο· δὲν μπορεῖ, ὅμως, νὰ μετατρέπεται σὲ θεολογικὴ ἀσυλία, ἰδίως ὅταν οἱ ἀπόψεις ποὺ ἐκφράζονται ἀφοροῦν τὸν Χριστό, τὴν Ἀνάσταση, τὴν αἰώνια ζωή, τὴν ἁμαρτία, τὴν ἱερωσύνη καί, τελικά, τὸν ἴδιο τὸν σκοπὸ τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔχοντας ἀναφέρει τὰ ἀνωτέρω εἰσαγωγικῶς ἐκτεθέντα, μποροῦμε νὰ ξεκινήσουμε τὸν σχολιασμό.

Τι έκανε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και τι δεν κάνουν οι σημερινοί ιεράρχες

        

του μακαριστού Νικολάου Σωτηρόπουλου

Το έτος 2007 ονομάστηκε έτος Άγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου, διότι με αυτό συμπληρώθηκαν 1600 έτη από τη μαρτυρική κοίμηση του μεγα­λυτέρου Πατρός και οικουμενικού δι­δασκάλου της Εκκλησίας μας. Επί τη έπετείω αυτή διοργανώθηκαν πολλές εκδηλώσεις, εκφωνήθηκαν πολλές ομιλίες και πλέχτηκαν για τον άγιο πολλά εγκώμια. Το κυριότερο όμως πράγμα δεν έγινε. Ποίο είναι αυτό; Ή μίμησις του αγίου και μάλιστα από τούς σημερινούς διαδό­χους του, τους επι­σκόπους. «Τιμή αγίου, μιμήσις αγίου» μάς λέγουν στα κηρύγμα­τα τους, δίχως όμως να είναι διατεθειμένοι νά εφαρμόσουν αυτοί πρώτοι αυτό πού κηρύττουν. “Ας αναφέρομε μερικά παραδείγμα­τα:

Ό I. Χρυσόστομος ήλεγξε σφό­δρα τούς σκληρούς και άσπλαχνους πλουσίους. Πόσοι επίσκοποι ελέγ­χουν σήμερα τούς πλουσίους; Οι πε­ρισσότεροι επιδιώκουν τη γνωριμία μαζί τους, διότι, ως πλούσιοι, είναι ισχυροί, και οι επίσκοποι μας θέλουν νά «τα έχουν καλά» με τούς ισχυρούς τής γης.

Ό Ί. Χρυσόστομος έκανε πολλά θαύματα, ένα μάλιστα απ’ αυτά την ήμερα τής ένθρονίσεώς του, όταν θε­ράπευσε ένα δαιμονισμένο, πού κυ­λιόταν και άφριζε τη στιγμή τής ενθρονίσεως! Το θαύμα αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση στο λαό. Πόσοι επί­σκοποι σήμερα μπορούν νά συνδέ­σουν και νά σφραγίσουν τη χειροτο­νία ή ένθρόνισή τους μ’ ένα θαύμα; Δημοσίως, ενώπιον του λαού, εξόρκισε το δαιμόνιο ο άγιος. Δυστυχώς στις ήμερες μας «δε­σπότης» Αθηναϊκού προαστίου απαγόρευ­σε τούς δημοσίους εξορκισμούς και ανάγ­κασε σέ παραιτήσει πα­σίγνωστο χαρισματούχο ιερομόναχο εξορ­κιστή, τής Ί. Συνόδου έπικροτούσης τον θρίαμβο αυτό του Σα­τανά!

Ό Ι. Χρυσόστο­μος ήλεγξε την ομοφυλοφιλία. Το βδελυρό αυτό αμάρτημα θεωρούσε «πάσης κολάσεως χείρον». Τούς ομο­φυλοφίλους θεωρούσε χειρότερους από τούς φονείς, «αλόγων ανοητότερους και κυνών αναιδέστερους»! Σή­μερα ή ομοφυλοφιλία κάνει θραύση στις τάξεις του άγαμου κλήρου, και οι επίσκοποι σιωπούν, ορισμένοι δε την καλύπτουν, προστατεύουν, προάγουν και προσπαθούν με επαίσχυντα Συνο­δικά έγγραφα νά την νομιμοποιή­σουν!

Λόγοι εἰς Εὐτρόπιον. Η απόδειξη του πώς μιλούν οι αληθινοί Επίσκοποι!

Χρυσόστομος: "Ἐγὼ, ὅμως, εἶμαι ἀχόρταγος! Δὲν θέλω νὰ σωθοῦν λίγοι ἀλλὰ ὅλοι! Κι ἂν ἕνας μόνο χαθεῖ, θὰ χαθῶ κι ἐγώ! Ἐμπρός! Μὴ στέκεσαι μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία! Τίποτα δὲν εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία! Ἡ ἐλπίδα σου ἡ Ἐκκλησία, ἡ σωτηρία σου ἡ Ἐκκλησία, τὸ καταφύγιό σου ἡ Ἐκκλησία!"

Λόγοι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου πρὸς τὸν αὐλικὸ Εὐτρόπιο, ποὺ κατήργησε τὸ ἄσυλο τῶν ναῶν!

                                      

Πρόλογος

Οἱ δυὸ λόγοι «Εἰς Εὐτρόπιον» τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου (354-407) εἶναι ἀναμφισβήτητα ἀπὸ τὰ πιὸ ἀντιπροσωπευτικὰ δείγματα, τόσο τῆς ρητορικῆς δεινότητος ὅσο καὶ τῆς ποιμαντικῆς δεξιοτεχνίας τοῦ μεγάλου ἱεράρχη. Ἀλλὰ ποιὸς ἦταν ὁ Εὐτρόπιος; Ἕνας εὐφυὴς καὶ πανοῦργος αὐλικός, ποὺ εἶχε κατορθώσει μὲ τέχνασμα νὰ δώσει ὡς σύζυγο στὸν τότε αὐτοκράτορα Ἀρκάδιο (395-408) τὴν Εὐδοξία, πανέμορφη κόρη στρατιωτικοῦ. Κερδίζοντας, ἔτσι, τὴν εὔνοια τῆς νεαρῆς αὐτοκράτειρας, ἀναρριχήθηκε στὴν ἐξουσία καὶ σύντομα ἔγινε πρωθυπουργός. Πανίσχυρος καὶ ἀσύδοτος καθὼς ἦταν, χρησιμοποιοῦσε ἀδίσταχτα κάθε μέσο γιὰ νὰ ἱκανοποιεῖ τὴν ἀχαλίνωτη φιλοδοξία καὶ τὴν ἀκόρεστη πλεονεξία του. Ὁ λαὸς τὸν μισοῦσε καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀσκοῦσε δριμύτατο ἔλεγχο τῶν παρανομιῶν καὶ τῶν ἐγκλημάτων του. Ἕνα ἀπὸ τὰ μέτρα ποὺ εἶχε πάρει ὁ Εὐτρόπιος γιὰ τὴν ἐξόντωση τῶν πολιτικῶν του ἀντιπάλων ἦταν καὶ ἡ κατάργηση τοῦ ἀσύλου τῶν ναῶν. Οἱ ὀδυνηρὲς συνέπειες, ὅμως, αὐτοῦ τοῦ μέτρου -τί τραγικὴ εἰρωνεία!- ἔπληξαν πρῶτα τὸν ἴδιο. Γιατί σύντομα τὰ πράγματα πῆραν ἄλλη τροπή. Τὸ 399, ἀφοῦ τὸ ποτήρι τῆς λαϊκῆς ἀγανακτήσεως ξεχείλισε, ὁ Ἀρκάδιος, μὲ ἀποφασιστικὴ ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ, ἀποφάσισε τὴν καθαίρεση τοῦ ἄνομου πρωθυπουργοῦ, ποὺ ἐγκαταλείφθηκε ἀμέσως ἀπ’ ὅλους. Κυνηγημένος ἀπὸ τὸν μανιασμένο ὄχλο, ποὺ διψοῦσε γιὰ ἐκδίκηση, καὶ βλέποντας νὰ κινδυνεύει ἄμεσα ἡ ζωή του, κατέφυγε στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ γαντζώθηκε ἔντρομος στὴν ἁγία Τράπεζα. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης, ἀφοῦ μὲ παρέμβασή του στὸν αὐτοκράτορα ἐξασφάλισε τὸ δικαίωμα τῆς ἀσυλίας, ἀνέβηκε στὸν ἄμβωνα τοῦ ναοῦ καὶ ἐκφώνησε τὸν πρῶτο «Εἰς Εὐτρόπιον» λόγο του, μὲ τὸν ὁποῖο κατόρθωσε νὰ τιθασεύσει τὴν παραφορᾶ τοῦ λαοῦ καὶ νὰ σώσει τὴ ζωὴ τοῦ ἔκπτωτου ἀξιωματούχου. Λίγες μέρες ἀργότερα, ὁ Εὐτρόπιος προσπάθησε νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη. Τὸ πλῆθος τὸν ἀναγνώρισε καὶ τὸν συνέλαβε. Παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπ’ αὐτὸ τὸ γεγονός, ὁ ἅγιος ἱεράρχης ἐκφώνησε τὸν δεύτερο «Εἰς Εὐτρόπιον» λόγο του. Τα ἀποσπάσματα τῶν δυὸ λόγων, που ἀκολουθοῦν σὲ ἐλεύθερη ἀπόδοση, ἐπικεντρώνονται σέ τρία θέματα: α) τὴν ἀκατάβλητη δύναμη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἴναι τὸ ἀσφαλὲς καταφύγιο ὅλων, β) τὴ ματαιότητα τῆς παρούσης ζωῆς καὶ γ) τὸ πνεῦμα τῆς ἀγωνιστικότητος καὶ αὐτοθυσίας, ποὺ πρέπει νὰ διακρίνει τὸν ἐπίσκοπο σὲ κάθε ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, ἔστω καὶ δευτερεῦον.

«Εἰς Εὐτρόπιον»

Λόγος Α΄

Πάντοτε, μὰ ἰδιαίτερα τώρα, εἶναι κατάλληλη ἡ στιγμὴ γιὰ νὰ ποῦμε: «Ὅλα εἶναι μάταια, ματαιότητα καὶ πάλι ματαιότητα» (Ἐκκλ. 1:2). Ποῦ τώρα ἡ λαμπρὴ ἀρχοντικὴ στολή;

Ένας φοβερός λόγος του ιερού Χρυσοστόμου για τους σύγχρονους Ποιμένες.

Αφιερώνεται στους ιερείς που λένε πολλά και δεν κάνουν τίποτα. Σε αυτούς που φωτογραφίζονται ακόμα και την ιερή ώρα της Θείας Κοινωνίας για αυτοπροβολή, αλλά μιλούν για ευσέβεια. Στους επισκόπους που τρομοκρατουν με κάθε τρόπο κλήρο και λαό. Στους θρασύστομους γέροντες, που χτυπούν τραπέζια μπροστά στις κάμερες κατηγορώντας πάντα άνευ οποιασδήποτε πατερικής αποδείξεως μόνο λαϊκούς, αλλά μπροστά στους επισκόπους ποιούν την νήσσαν. Στον κάθε επαγγελματία κληρικό που υποτίθεται τιμάει τον Άγιο αλλά τον αναιρούν με τις πράξεις τους. Και σε εμάς τους λαϊκούς που λέμε ότι αγαπάμε την Εκκλησία, αλλά ακολουθούμε αυτούς που Την εχθρεύονται!!! 

    

Τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα εἶναι ἀπὸ ἕναν φοβερὸ λόγο ποὺ ἀποδίδεται στὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, λίγο πρὶν «ἐκδημήσει ἐκ τοῦ σώματος». Πρόκειται γιὰ ἕνα λόγο ποὺ νομίζει κανεὶς πὼς τὸν ἔγραψε γιὰ τοὺς συγχρόνους Ἐπισκόπους καὶ Ποιμένες (Οἰκουμενιστὲς καὶ κοινωνοῦντες μετ' αὐτῶν), ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅσους πιστοὺς ἐπιθυμοῦν νὰ παραμείνουν στὸν ὀρθόδοξο δρόμο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας Παραδόσεως. Ἐπειδὴ εἶναι μεγάλος (23 σελίδες), ἀποσπάσαμε τὰ σημαντικότερα σημεῖα του (6 περίπου σελίδες).

Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Λόγος περὶ ψευδοπροφητῶν, καὶ ψευδοδιδασκάλων, καὶ ἀθέων αἱρετικῶν, καὶπερὶ σημείων τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος τούτου. Ἐρρήθη δὲ μέλλοντος αὐτοῦ ἐκδημεῖν ἀπὸ τοῦ σώματος.

Περὶ συντελείας ὁ λόγος, καὶ περὶ ψευδοπροφητῶν, καὶ ψευδοδιδασκάλων, καὶ περὶ ἀθέων αἱρετικῶν, χειμάῤῥων δίκην ἐπικλυσάντων πανταχοῦ, καὶ πλανώντων πολλούς.

Βλέπετε μὴ πλανηθῆτε· Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ· πανταχοῦ βλέπετε.

Ἐμοὶ δὲ δακρύειν ἐπέρχεται, ὅταν ἀκούσω ἀπὸ τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας τινὰς λέγοντας, μὴ εἰρῆσθαι ταῦτα ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς· καὶ τοῦτο οὐ μόνον παρὰ λαϊκῶν, ἀλλὰ καὶ παρὰ τῶν δοκούντων εἶναι ποιμένων, καὶ τόπους ἐπεχόντων ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ἀλλ' οὐ τρόπους·

Προσέχετε ἑαυτοῖς ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες· ἀλλ' ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς, ἀπὸ τῶν λόγων, ἐκ τῆς ψευδοπροφητείας, ἐκ τῆς ὑποκρίσεως αὐτῶν, ἐκ τῆς κακοδοξίας αὐτῶν, ἐκ τῆς βλασφημίας αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς. προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης αὐτῶν, ἤγουν τῆς αἱρέσεως αὐτῶν.

Δεῦρο τοίνυν παραγάγωμεν εἰς μέσον τοὺς θεολόγους, καὶ ἀκούσωμεν ἐξ αὐτῶν τί περὶ αἱρετικῶν παραγγελοῦσιν ἡμῖν.

Ἰωάννης λέγει· Εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς, καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει μεθ' ἑαυτοῦ, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ Χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε. Ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ χαίρειν, κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς.

Ἡ ἀπόδειξη ὅτι δὲν χρειάζεται ἡ ἄδεια ἢ ἡ εὐλογία τοῦ ἱερέως γιὰ νὰ ἀντιδράσει ὁ λαϊκὸς στὴν αἵρεση. Τὸ λένε οἱ Πατέρες!

Πολλοὶ λένε ὅτι δὲν ἀντιδροῦν ἐνάντια στὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπειδὴ δὲν ἔχουν εὐλογία ἀπὸ τὸν γέροντα ἢ τὸν ἱερέα τους. Μάλιστα λανθασμένα τονίζουν "τί νὰ κάνω ἐγὼ ὁ λαϊκός;" Ὅμως ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀποστομώνει, ὅσους δικαιολογοῦν τὴν ἀπραξία τους σὲ καιροὺς αἱρέσεως μὲ τὰ παρακάτω λόγια. Ἐπαινεῖ τὸ ποίμνιό του, ποὺ παρόλο ἀποίμαντο καὶ χωρὶς αὐτὸς νὰ τὸ ζητήσει ἰδιαιτέρως (ὁ Ἅγιος ἦταν στὴν πρώτη ἐξορία του) ἀντέδρασε καὶ ἐδίωξε τοὺς αἱρετικούς ψευδοποιμένες. Ὁ Ἅγιος μάλιστα τονίζει ὅτι οἱ πράξεις τοῦ ποιμνίου του εἶναι τὸ καύχημά του: "Ὅτι αἱρετικοὺς κατεπατήσατε, τοὺς παρανομήσαντας εἰς τὸ βάπτισμα διηλέγξατε. Μή τι μάτην ἔλεγον ὅτι σώφρων ἡ γυνὴ ἀπόντος τοῦ ἀνδρὸς τοὺς μοιχοὺς διήλεγξεν, οὐ παρόντος τοῦ ποιμένος τοὺς λύκους ἀπήλασεν, χωρὶς τοῦ κυβερνήτου οἱ ναῦται τὸ πλοῖον διέσωσαν, χωρὶς τοῦ στρατηγοῦ οἱ στρατιῶται τὸ τρόπαιον ἔστησαν, χωρὶς τοῦ διδασκάλου οἱ μαθηταί, χωρὶς τοῦ πατρὸς τὰ τέκνα, μᾶλλον δὲ οὐ χωρίς. Τὰ γὰρ ὑμέτερα κατορθώματα ἐμὸς στέφανος, ἐμὸν καύχημα".
Ἂς ἀκούσουμε ὁλόκληρο τὸν λόγο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων.
                                                                                              Α.Τ.

                    


Λόγος τοῦ ἁγίου Ἰωάννου, ὅτε ἦλθεν ἀπὸ Ἀσίας

1 Μωϋσῆς ὁ μέγας, ὁ τοῦ Θεοῦ θεράπων, τὸ κεφάλαιον τῶν προφητῶν, ὁ τῆς θαλάσσης ὁδοιπόρος, ὁ τοῦ ἀέρος ἡνίοχος, ὁ τοῦ μάννα τραπεζοποιός, ὁ ῥιφεὶς παρὰ τῆς τεκούσης καὶ σωθεὶς παρὰ τῆς πολεμούσης (ἐξέθηκεν μὲν γὰρ αὐτὸν ἡ μήτηρ, ἀνείλατο δὲ αὐτὸν ἡ Αἰγυπτία καὶ ἔθρεψεν), ὁ ἐν Αἰγύπτῳ τρεφόμενος καὶ ἐν οὐρανῷ πολιτευόμενος, ὁ τοιοῦτον καὶ τηλικοῦτον κατὰ τῶν Αἰγυπτίων τρόπαιον στήσας, ὁ θάλασσαν πήξας καὶ πέτραν διαρρήξας καὶ ὡς φίλος διαλεγόμενος τῷ Θεῷ·

2 Ὁ τοσοῦτος καὶ τηλικοῦτος, ἵνα τεσσαράκοντα μόνον ἡμέρας καταλίπῃ τὸν ἑαυτοῦ λαόν, εὗρεν αὐτοὺς στασιάζοντας καὶ παρανομοῦντας. Ἐγὼ δέ, οὔτε τεσσαράκοντα ἡμέρας, ἀλλὰ καὶ πεντήκοντα καὶ ἑκατὸν καὶ πλείους, εὗρον ὑμᾶς καὶ συγκεκροτημένους καὶ φιλοσοφίαν καὶ μείζονα τὴν εὐσέβειαν ἐπιδεικνυμένους· ἀλλ’ ἐπειδὴ λαὸς οὗτος ἐκείνου σωφρονέστερος.