Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Α΄Κορ. 15,1-11]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    «Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ὃ καὶ παρελάβετε, ἐν ᾧ καὶ ἑστήκατε δι᾿ οὗ καὶ σῴζεσθε, τίνι λόγῳ εὐηγγελισάμην ὑμῖν εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ εἰκῆ ἐπιστεύσατε (:Σας γνωστοποιώ λοιπόν, αδελφοί, το Ευαγγέλιο που σας δίδαξα, το οποίο και παραλάβατε και στο οποίο μένετε αμετακίνητοι από τότε. Με αυτό και θα σωθείτε, εάν το κρατάτε στερεά, όπως εγώ σας το κήρυξα· εκτός αν μάταια και χωρίς λόγο πιστέψατε. Λησμονήσατε όμως, μία ουσιώδη αλήθεια του Ευαγγελίου μου αυτού)» [Α΄Κορ.15,1-2].

   Αφού ολοκλήρωσε τον λόγο για τα πνευματικά χαρίσματα, έρχεται σε αυτό που είναι το πιο αναγκαίο από όλα, την διδασκαλία για την ανάσταση, καθόσον η πίστη τους σε αυτό ήταν πολύ ασθενής. Και όπως ακριβώς στα σώματα, όταν ο πυρετός προσβάλει τα στερεά, δηλαδή τα νεύρα και τις φλέβες και τα πρώτα στοιχεία που τα συνθέτουν, τότε το κακό γίνεται αθεράπευτο, εάν δεν τύχουν πολλής περιποιήσεως, έτσι λοιπόν υπήρχε κίνδυνος να γίνει και τότε· διότι το κακό βάδιζε ήδη εναντίον των στοιχείων της ευσέβειας. Για τον λόγο αυτόν και καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια ο Παύλος.

   Το θέμα βέβαια γι’ αυτόν δεν ήταν για τον τρόπο ζωής, ούτε ότι ο μεν πόρνευε, ο δε ήταν πλεονέκτης, ο άλλος κάλυπτε την κεφαλή, αλλά γι΄αυτό το αποκορύφωμα των αγαθών· καθόσον διαφωνούσαν γι' αυτήν την ίδια την ανάσταση· διότι επειδή αυτή είναι όλη μας η ελπίδα, προς αυτό έπληττε με δύναμη ο διάβολος, και άλλοτε μεν τελείως εξάλειφε την πίστη σε αυτήν, άλλοτε πάλι έλεγε ότι ήδη έγινε αυτό, πράγμα για το οποίο γράφοντας στον Τιμόθεο ο Παύλος ονομάζει «γάγγραινα» την πονηρή αυτή δοξασία και στιγμάτιζε αυτούς που εισήγαν αυτόν, με τους λόγους: «Καὶ ὁ λόγος αὐτῶν ὡς γάγγραινα νομὴν ἕξει· ὧν ἐστιν ῾Υμέναιος καὶ Φιλητός, οἵτινες περὶ τὴν ἀλήθειαν ἠστόχησαν, λέγοντες τὴν ἀνάστασιν ἤδη γεγονέναι, καὶ ἀνατρέπουσι τήν τινων πίστιν (:Και η διδασκαλία τους θα εξαπλωθεί σαν γάγγραινα. Δύο μάλιστα από αυτούς τους ψευδοδιδασκάλους είναι ο Υμέναιος και ο Φιλητός. Αυτοί αστόχησαν και απομακρύνθηκαν από την αλήθεια λέγοντας ότι έχει γίνει πλέον η ανάσταση των νεκρών, κι έτσι ανατρέπουν και γκρεμίζουν την πίστη μερικών)» [Β΄Τιμ. 2,17-18]. Και άλλοτε λοιπόν αυτό έλεγαν, άλλοτε πάλι ότι το σώμα δεν ανασταίνεται, αλλά ότι ανάσταση είναι η κάθαρση της ψυχής.

    Αυτά λοιπόν τους έπειθε να τα λέγουν εκείνος ο πονηρός δαίμονας, καθόσον ήθελε όχι μόνο να καταργήσει την πίστη στην ανάσταση, αλλά και να δείξει ότι όλα όσα έγιναν προς χάριν μας από τον Χριστό είναι μύθος· διότι, εάν πίστευαν ότι δεν υπάρχει ανάσταση των σωμάτων, λίγο λίγο θα τους έπειθε ότι ούτε ο Χριστός αναστήθηκε· από αυτό δε καθώς θα προχωρούσε σε αυτήν την οδό, θα εισήγε και την πλάνη ότι ούτε ήλθε στη γη, ούτε έκανε όσα έκανε. Τέτοια είναι λοιπόν η κακουργία του διαβόλου. Γι΄αυτό και ονομάζει αυτή «μεθοδεία» ο Παύλος, διότι δεν δείχνει ευθέως αυτό που θέλει να κάνει, ώστε να μη φανερωθεί, αλλά, αφού περιβληθεί με άλλο προσωπείο, άλλα μηχανεύεται, και όπως όταν εχθρός και κακούργος προσβάλει πόλη και τα τείχη σκάβει κρυφά από κάτω, ώστε δύσκολα να μπορεί να φυλαχθεί αυτή και να κατορθώσει αυτό που θέλει.

Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Ματθ.19,16-26]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣΙΟ ΝΕΟ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΕ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ

   «Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;(:και ιδού Τον πλησίασε κάποιος και Του είπε: ‘’Διδάσκαλε αγαθέ, τι καλό να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;’’)» [Ματθ.19,16].

    Ορισμένοι κατηγορούν τον νέο αυτόν ως κάποιον ύπουλο και πονηρό και εκτιμούν ότι πλησίασε τον Ιησού με σκοπό να Τον πειράξει· εγώ όμως δε θα μπορούσα, βέβαια, να αρνηθώ ότι ήταν φιλάργυρος και δούλος των χρημάτων, επειδή και ο Χριστός τον έλεγξε ως άνθρωπο αυτού του είδους, ύπουλο όμως δε θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω με κανέναν τρόπο, και διότι δεν είναι ασφαλές το να επιχειρεί κανείς να καταλήγει σε τολμηρές κρίσεις για ζητήματα που αφορούν τον εσωτερικό κόσμο κάποιου ανθρώπου και πόσο μάλιστα όταν πρόκειται να τον κατηγορήσει για κάτι, καθώς επίσης και για τον πρόσθετο λόγο ότι ο ευαγγελιστής Μάρκος έχει αναιρέσει αυτήν την υποψία για τυχόν δόλιες προθέσεις του συγκεκριμένου νέου· πιο συγκεκριμένα, λέγει τα εξής για τον νεανίσκο αυτόν: «Καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ εἰς ὁδὸν προσδραμὼν εἷς καὶ γονυπετήσας αὐτὸν ἐπηρώτα αὐτόν(:και καθώς ο Ιησούς έβγαινε στον δρόμο, έτρεξε προς Αυτόν και αφού γονάτισε εμπρός Του, Τον ρωτούσε)» [Μάρκ. 10,17] και ότι «ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐμβλέψας αὐτῷ ἠγάπησεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ…(:ο Ιησούς τον κοίταξε με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον και τον συμπάθησε και του είπε…)» [Μάρκ. 10,21].

     Οπωσδήποτε όμως είναι μεγάλη και τυραννική η δύναμη των χρημάτων και αυτό γίνεται φανερό και από το περιστατικό αυτό· διότι και αν ακόμη είμαστε ως προς τα άλλα ενάρετοι, η φιλαργυρία καταστρέφει οποιαδήποτε αρετή διαθέτουμε, καταστρέφει τα πάντα. Δικαιολογημένα λοιπόν και ο Παύλος είπε ότι αυτό το πάθος είναι η ρίζα όλων των κακών[Α΄Τιμ.6,10: «Ῥίζα γὰρ πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία, ἧς τινες ὀρεγόμενοι ἀπεπλανήθησαν ἀπὸ τῆς πίστεως καὶ ἑαυτοὺς περιέπειραν ὀδύναις πολλαῖς (:γιατί ρίζα όλων των κακών είναι η φιλαργυρία· μερικοί μάλιστα, λόγω της φιλαργυρίας τους, κυριεύτηκαν από σφοδρή και ακόρεστη επιθυμία για το χρήμα και γι' αυτό αποπλανήθηκαν από την πίστη και έμπηξαν γύρω από τον εαυτό τους σαν καρφιά πολλούς πόνους και αγωνίες)»].

Ενώ πολλοί περιμένουν πολέμους, προσβλέπουν να πάρουμε την Πόλη και να εγκαθιδρύσουν χιλιετή βασιλεία, επειδή τάχα είμαστε ορθόδοξοι, μία πνευματική φωνή από το εγγύς παρελθόν μας υπενθυμίζει το μόνο σίγουρο:

"Η Ορθόδοξός μας Εκκλησία έχει ανάγκη να μετανοήσει. Δηλαδή εμείς να γυρίσουμε πίσω... σήμερα, υπάρχει εκείνο που είπε ο Χριστός και εφαρμόζονται τα λόγια Του, που είπε εις τον άγγελον της Εκκλησίας των Σάρδεων, είναι στην Αποκάλυψη, είναι στο τρίτο κεφάλαιο. Λέγει: «Οἶδά σου τὰ ἔργα (:Γνωρίζω τα έργα σου) ὅτι ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ (:Έχεις μόνο όνομα ότι ζεις)». Λέμε: «Ορθοδοξία, Ορθόδοξος Εκκλησία». Το όνομα έχομε. Είμαστε νεκροί... «Γίνου γρηγορῶν (:ξύπνα, σήκω)... Μνημόνευε οὖν πῶς εἴληφας καὶ ἤκουσας (:Θυμήσου πώς πήρες και πώς άκουσες), καὶ τήρει καὶ μετανόησον"

                    Νεανικές αναζητήσεις 

                    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Ματθ. 19,16-26]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: «ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-8-1990] [Β237]

Είναι συγκινητικό, αγαπητοί μου, όταν βλέπεις τους νέους ανθρώπους να αναζητούν το αγαθόν, το τέλειον, για να το γνωρίσουν και για να το βιώσουν. Μια υποδειγματική περίπτωση με θετική και αρνητική πλευρά μάς παρουσιάζει σήμερα ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Μας διηγείται ότι ένας πλούσιος νεανίσκος με καλή καρδιά και αγαθή προαίρεση, πλησίασε τον Κύριον και Τον ερωτά: «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;». Και ο Κύριος τού απαντά: «Εἰ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωήν, τήρησον τὰς ἐντολάς». «Εάν θέλεις να κερδίσεις την ζωήν την αιώνιον, να εισέλθεις εις αυτήν, να εφαρμόσεις τις εντολές». Κι εκείνος έκπληκτος, γιατί ίσως κάτι το άλλο περίμενε, ερωτά: «Ποιες είναι αυτές;». Και ο Κύριος τού απήντησε ότι είναι οι εντολές, οι γνωστότατες, του δεκαλόγου. Η πρώτη εντολή, η δευτέρα, η δεκάτη. Ο νεανίσκος όμως σημείωσε ότι τις εντολές αυτές, του δεκαλόγου, τις είχε εφαρμόσει από μικρό παιδί. Γι'αυτό και εξεπλάγη. Εδώ θα έλεγα, η προσφορά της «πεζότητος» -τη λέξη «πεζότητα» την βάζω εντός εισαγωγικών- των εντολών. Λέμε: «Ε, τώρα, τις εντολές…». Δεν ξέρουμε. Οι άνθρωποι αναζητούν πάντα κάτι καινούριο, κάτι άλλο. Και όταν δουν έναν εκπληκτικόν διδάσκαλον, τότε ζητούν ακριβώς αυτό το κάτι άλλο. Ο Κύριος όμως παραπέμπει στον δεκάλογον, τον γνωστόν, τον αιώνιον, τον αναλλοίωτον δεκάλογον του νόμου του Θεού.

     Ωστόσο, εφόσον είπε ότι από μικρό παιδί είχε εφαρμόσει τον νόμον, τότε ο Κύριος περνά σε μία τελειοτέρα φάση πνευματικής ζωής. Και του λέγει: «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι». «Εάν», λέγει, «θέλεις να είσαι τέλειος», μία υπέρβαση δηλαδή των εντολών, όχι ότι οι εντολές δεν καθιστούν τέλειον τον άνθρωπον, αλλά εδώ μίαν υπέρβασιν των εντολών -άλλοτε θα μιλήσομε γι’ αυτήν την υπέρβαση των εντολών- τι του λέγει; «Πήγαινε, πούλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα εις τους πτωχούς και θα ΄χεις εκεί τον θησαυρόν· στον ουρανόν. Και έλα να με ακολουθήσεις».

      Όμως ο πλούσιος νεανίσκος, επειδή ακριβώς είχε πολλή περιουσία και ήτο και φιλοχρήματος, λυπήθηκε γι’ αυτήν την απάντηση που του έδωκε ο Κύριος και ανεχώρησε χωρίς πια να ενδιαφερθεί για κάτι περισσότερο.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Περί Εκκλησιαστικής Παραδόσεως (Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Α΄Κορ. 15,1-11]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 17-8-980][ Β33]                                                

       Εάν έπρεπε, αγαπητοί μου, να ερωτήσουμε τι είναι το Ευαγγέλιον, θα μπορούσαμε με συντομία να απαντήσουμε: «Η παράδοσις της αληθείας». Αλλά τι είναι αλήθεια; Η αλήθεια είναι ο Χριστός και ο λόγος Του. Όχι ο λόγος Του, αλλά και ο λόγος Του. Διότι ο ίδιος είπε: «Ἐγώ εἰμί ἡ ἀλήθεια». Συνεπώς η αλήθεια είναι τα λόγια Του. Αλλά η πηγή των λόγων Του είναι ο Ίδιος. Συνεπώς η πηγή της αληθείας είναι το πρόσωπό Του.

     Επανερχόμενοι λοιπόν εις την ερώτηση, εάν θα πρέπει να ρωτήσουμε τι είναι Ευαγγέλιον, θα απαντούσαμε: «Η Αλήθεια, η Παράδοσις της αληθείας». Δηλαδή ο Χριστός και ο λόγος Του. Αλλ’ όμως πολλές φορές, αγαπητοί μου, ξεχνάμε αυτήν την Παράδοσιν της αληθείας, που είναι το Ευαγγέλιον. Ο Απόστολος Παύλος θα βρεθεί σε μία πολύ δύσκολη θέση, δυσάρεστη, όταν θα γράψει την πρώτη προς Κορινθίους επιστολή του εις την εκκλησία της Κορίνθου και θα τους πει: «Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ὃ καὶ παρελάβετε, ἐν ᾧ καὶ ἑστήκατε,  δι᾿ οὗ καὶ σῴζεσθε, τίνι λόγῳ εὐηγγελισάμην ὑμῖν εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ εἰκῆ ἐπιστεύσατε. Παρέδωκα γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις ὃ καὶ παρέλαβον, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τὰς γραφάς, καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς γραφάς» κ.λπ. Δηλαδή μερικοί Κορίνθιοι αμφισβητούσαν την ανάστασιν των νεκρών. 

      Και φυσικά, όπως λέγει ευστοχότατα κάποιος Πατήρ ότι «εάν αμφισβητείς την ανάστασιν των νεκρών, τότε μην μιλάς πια για το Ευαγγέλιο, δεν έχεις τίποτα». Και συνεπώς ο Απόστολος Παύλος βλέποντας πόσο ακριβώς μεγάλο είναι το θέμα αυτό, αφιερώνει ένα ολόκληρο και μακρότατο κεφάλαιον υπέρ της αναστάσεως των νεκρών, αφού βεβαίως η κατοχύρωσις θα γίνει επάνω στην Ανάσταση του Χριστού. Και θα τους πει: «Γνωρίζω δέ ὑμῖν ἀδελφοί», δηλαδή το «γνωρίζω» εδώ έχει την έννοια «Σας υπενθυμίζω. Γιατί το ξέρετε. Αλλά, το ξεχάσατε;». Δεν τους θίγει. Να τους πει: «Το αμφισβητήσατε; Σας υπενθυμίζω, λοιπόν, αδελφοί, το Ευαγγέλιον. Εκείνο που εγώ ευαγγελίστηκα σε σας. Εκείνο το οποίον εσείς παραλάβατε και επάνω στο οποίο σεις σταθήκατε, δια του οποίου Ευαγγελίου σεις σώζεσθε, εἰ κατέχετε, εάν βεβαίως το κρατάτε».

      Εδώ βλέπομε, σ’ αυτήν την έκφρασή του, αγαπητοί μου, όλη εκείνη την διαδικασία της παραδόσεως της αληθείας. Γιατί είναι μεγάλο θέμα η παράδοσις της αληθείας. Είναι αυτό που πήρα εγώ, να το δώσω στον άλλον. Αλλά αυτό που θα δώσω στον άλλον, πώς θα το δώσω; Και αυτός που θα το πάρει από μένα και θα το δώσει στην επόμενη γενεά, πώς θα το δώσει; Θα το δώσει ακέραιο, σωστό, όπως ακριβώς βγήκε από την πηγήν; Ή θα είναι διαφορετικό; Έτσι προκύπτει, αγαπητοί μου, ένα πρόβλημα. Φυσικά αυτό που λέγει εδώ ο Απόστολος ότι «εγώ σας έδωκα το Ευαγγέλιον -εὐηγγελισάμην ὑμῖν τό Εὐαγγέλιον- το οποίον εσείς πήρατε και επάνω στο οποίο σταθήκατε», θέμα δεν ετίθετο τόσο τότε εις τον Απόστολον και την γενεά στην οποία υπάρχει, διότι είναι ο ίδιος εκείνος ο οποίος πήρε απευθείας από την πηγήν τον λόγο του Θεού, όπως και οι άγιοι Απόστολοι. Μάλιστα θα πει λίγο πιο κάτω, που ακούσαμε την αποστολικήν περικοπήν, ότι «εἴτε ἐγώ εἴτε ἐκεῖνοι, οὕτῳ κηρύσσομεν καί οὕτως ἐπιστεύσατε». «Έτσι κηρύσσομε και έτσι πιστεύετε. Αλλά το θέμα είναι ότι εκείνο που εγώ σας έδωκα, εσείς πώς το παραλάβατε;  Και ακόμη, όταν εσείς θα το δώσετε λίγο πιο κάτω, οι άλλοι οι επιγενέστεροι, πώς θα το παραλάβουν;».

Ένα λυπηρό φαινόμενο που ιδίως στο εξωτερικό (βλ. Γερμανία) έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις.

Η αλλοτρίωση της εικονογραφικής παράδοσης μέσω της παραγωγής εικόνων με τεχνητή νοημοσύνη

                                          

Στο σύντομο αυτό άρθρο προσφέρετε μια λεπτομερής ανάλυση του γιατί αυτή η «τοιχογραφία-φρέσκο» θεολογικά, γλωσσικά και τεχνικά είναι παντελώς λανθασμένη, όπως και κάθε άλλη παραγόμενη εικόνα-εικονογράφημα με τεχνητή νοημοσύνη:

1. Ασυνέπειες στη σύνθεση και εικονογραφία (το επιφανειακό μπόλιασμα-σύνθεση με AI)

Το λογισμικό δεν καταλαβαίνει την φυσική του χώρου ή το θεολογικό συγκείμενο της σκηνής, τα οποία έχουν ως αποτέλεσμα ακραία σφάλματα στη σύνθεση:

· Αφύσικη τοποθέτηση του κεφαλιού και του σταυρού: Το κάθετο ξύλο του σταυρού στο φόντο εμφανίζεται αδέξια «ενσωματωμένο» απευθείας στην κεφαλή του Χριστού, χωρίς καμία αίσθηση αναλογίας, βάθους ή ανατομικής λογικής.

· Επιγραφή που επιπλέει: Η πλάκα με την επιγραφή δεν είναι καθόλου τοποθετημένη στο ξύλο του σταυρού. Κυριολεκτικά επιπλέει στον κενό χώρο πάνω από την κεφαλή, μιμούμενη την μορφή χάρτινης κορδέλας παρά ξύλινης πινακίδας.

· Παντελώς λανθασμένη απόδοση του σώματος (τοποθέτηση ενδύματος αντί για περίζωμα): Στη σκηνή της σταύρωσης, ο Χριστός μπορεί να φοράει μόνο περίζωμα (το ρούχο γύρω από τη μέση). Σε αυτό το εικονογράφημα, η φιγούρα είναι ντυμένη εξ ολοκλήρου με ένα ένδυμα το οποίο συνδέεται στον λαιμό, κάτι το οποίο καταστρέφει ολοκληρωτικά την θεολογική και ιστορική λογική του γεγονότος.

· Εκφράσεις του προσώπου (έκφραση υπνηλίας αντί για μαρτυρική έκφραση): Το πρόσωπο δεν αποδίδει ένα βασανισμένο, νεκρό άνδρα ο οποίος μόλις προ ολίγου είχε υποστεί το Πάθος. Αντίθετα, μοιάζει ήπιος, ήρεμος και προσομοιάζει ένα μοντέρνο άτομο σε βαθύ διαλογισμό ή μισοκοιμισμένο.

Η πιο φαινομενικά δύσκολη εντολή του Κυρίου, αλλά και η πιο αληθινή και γεμάτη ειρήνη αγάπη: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών»

               

Η εντολή του Χριστού «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών» δε συναντάται σε καμία άλλη θρησκεία του κόσμου. Είναι αποκλειστικότητα του Χριστιανισμού. Η «καινή εντολή» του Κυρίου υπερβαίνει το Μωσαϊκό νόμο και αποτελεί την πλήρωσή του:

«Ηκούσατε ότι ερρέθη, αγαπήσεις τον πλησίον σου και μισήσεις τον εχθρόν σου. Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς» (Ματ. Ε΄, 43-44). Δηλ. τους αληθινούς μαθητές του Χριστού τους χαρακτηρίζει η αγάπη προς τους εχθρούς. Για να τονίσει την σπουδαιότητα της εντολής αυτής ο Κύριος, έδωσε το προσωπικό Του παράδειγμα επάνω στο Σταυρό: «Πάτερ, άφες αυτοίς∙ ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. Κγ’, 34).

Αυτό το παράδειγμα μιμήθηκαν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας κατά τους διωγμούς, όπως ο Άγιος Στέφανος την ώρα του λιθοβολισμού του: «Κύριε, μη στήσεις αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην» (Πρ. ζ΄, 60), αλλά και ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου, που προστάτευσε το φονιά του αδελφού του και τον φυγάδευσε για να μην τον συλλάβουν. «Τέτοιες είναι οι ψυχές των Αγίων∙ αγαπούν τους εχθρούς περισσότερο από τον εαυτό τους, για να αρέσουν στον Ευεργέτη και να μιμηθούν όσο μπορούν τη φιλανθρωπία Του» (Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, Φιλοκαλία Γ΄, σελ. 154).

Η «καινή εντολή» μας προστάζει, εφόσον έχουμε συναίσθηση, ότι είμαστε τέκνα Θεού, να προσευχόμαστε για τους εχθρούς μας και να τους αγαπούμε! Και τους αντικειμενικά εχθρούς μας, αυτούς δηλ. που μας διέρρηξαν το σπίτι, αυτούς που ως άθεοι ή αλλόθρησκοι με τα ΜΜΕ προσβάλλουν την ορθόδοξη πίστη μας, αυτούς που μας οδηγούν στα δικαστήρια, ή αυτούς που επιβουλεύονται την Πατρίδα μας. Και τους υποκειμενικά «εχθρούς» μας, αυτούς, δηλαδή, τους οποίους στην καθημερινή πράξη και ζωή οι αδυναμίες μας, πολλές φορές, μας οδηγούν στο να τους τους δούμε ως «εχθρούς»: μέλη π.χ. της οικογενείας μας, συγγενείς, γείτονες ή συνενορίτες, συμμαθητές, φίλους ή συμφοιτητές μας, συναδέλφους ή συνεργάτες, προϊσταμένους ή υφισταμένους μας. Το να βλέπουμε κάποιους ως εχθρούς ή «εχθρούς» και να επηρεαζόμαστε από αυτούς δυσμενώς, οφείλεται κυρίως στην κακή μας πνευματική κατάσταση και στον εγωϊσμό μας, που μας αναγκάζει να «επαναστατήσουμε» εναντίον τους. Εάν μπορούσαμε να σηκώσουμε την προσβολή ή να κάνουμε υπομονή και να ταπεινωθούμε (ο Χριστός ταπεινώθηκε και υπάκουσε μέχρι θανάτου), θα ήταν ευκολότερο να τους ανεχθούμε, να τους δικαιολογήσουμε, να προσευχηθούμε γι’ αυτούς και να τους αγαπήσουμε. Και όταν λέμε αγαπώ, δε σημαίνει ότι απλώς ανέχομαι τον πλησίον μου, δεν ασκώ βία ή δεν αποδίδω κακό αντί κακού. Αγαπώ δε σημαίνει μια ουδέτερη στάση ή την απουσία μίσους. Αλλά αγαπώ τον εχθρό μου σημαίνει την πρόθεσή μου να κάνω καλό σ’ αυτόν που με μισεί. Η αγάπη μου αυτή αποδεικνύεται αληθινή, όταν ενσταλάζει ειρήνη στις ψυχές και των δύο. Αυτή είναι το γνήσιο σημάδι της αγάπης. Και αυτό επιτυγχάνεται όχι τυπικά ή με δώρα, αλλά με μετριοπάθεια, με ταπεινή συμπεριφορά και με απλά και ειλικρινή λόγια.

Όταν η μόδα και η άγνοια επιβάλλουν την εκκοσμίκευση και αλλοίωση των Ιερών Μυστηρίων!

       

Όταν η μόδα και η άγνοια επιβάλλουν την εκκοσμίκευση και αλλοίωση των Ιερών Μυστηρίων!

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ταξιάρχη Ιστιαίας Ευβοίας Στέφανου Στεφόπουλου 

Δυστυχώς στις μέρες μας , 2.026 χρόνια μετά την Γέννηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ακόμα κυριαρχούν μεταξύ του λαού μας πολλές δεισιδαιμονίες αλλά και άφθονη άγνοια όσον αφορά στα Ιερά Μυστήρια – κατεξοχήν δε το Ιερό Βάπτισμα.

Ένα βασικό στοιχείο , έστω κι αν από μόνο του δεν επικυρώνει την εγκυρότητα του βαπτίσματος, είναι τα γνωστά μας “μαρτυρικά”.

Τα μαρτυρικά της βάπτισης δεν είναι απλώς ένα όμορφο αναμνηστικό.

Είναι ένα μικρό σύμβολο της μεγάλης στιγμής του Αγίου Βαπτίσματος και γι’ αυτό αξίζει να έχουν τη μορφή και τη θέση που τους αρμόζει.

Το μαρτυρικό παραδοσιακά δίνεται στους καλεσμένους ως ένδειξη ότι έγιναν μάρτυρες του Μυστηρίου της Βάπτισης. Γι’ αυτό και το πιο ταιριαστό είναι να φοριέται στην καρδιά, με μια μικρή καρφίτσα, όπως έχει καθιερωθεί μέσα στην ορθόδοξη παράδοση.

Αυτό, βεβαίως, προϋποθέτει ότι οι συμπαριστάμενοι και -ιδανικά- και συμπροσευχόμενοι προσκεκλημένοι προσέχουν τα του μυστηρίου και δεν θεωρούν την βάπτιση μιά κοινή κοινωνική εκδήλωση και γιά το λόγο αυτό το μόνο που δεν προσέχουν είναι τα λόγια των ευχών και τα τελούμενα υπό των κληρικών.

Το μαρτυρικό δεν είναι βραχιολάκι, ούτε μπρελόκ, ούτε ένα απλό αξεσουάρ. Ούτε πρέπει να συνδυάζεται με μάτια/ματόχαντρες, σύμβολα που ανήκουν σε λαϊκές δοξασίες και δεισιδαιμονίες , οι οποίες με τη σειρά τους χαρακτηρίζονται από την Εκκλησία μας ως “πομπές του Διαβόλου” . Δεν έχουν καμμία σχέση με τη χριστιανική πίστη.

Η προστασία και η ευλογία του παιδιού δεν εξαρτώνται από ένα «μάτι», αλλά από την πίστη, την προσευχή και τη χάρη του Θεού.

Ο Αλβανίας Ιωάννης συλλειτούργησε με τον πατρ. Κων/Πόλεως Βαρθολομαίο, ο οποίος μνημόνευσε τον Ψευδο-Κιέβου Επιφάνιο.

σ.σ. Ο Αλβανίας Ιωάννης μνημόνευσε στο συλλείτουργο των προκαθημένων για την επέτειο των 65 ετών ιερωσύνης του πατριάρχη Βαρθολομαίου  μαζί με άλλους προκαθημένους τον σχισματικό ΨευδοΚιέβου Επιφάνιο Ντουμένκο παρουσία μάλιστα κι ενός συμπροσευχόμενου, κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων, παπικού καρδιναλίου (στο 1.45.30 η μνημόνευση).

Ecumenical Patriarchate – Οικουμενικό Πατριαρχείο

Οι δυσκολίες στον γάμο. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

         

Οι δυσκολίες στον γάμο

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Υπάρχουν πολλές δυσκολίες στον γάμο, καθώς μάλιστα και μέσα στον γάμο δεν είναι τα πράγματα ασύδοτα και εντελώς χωρίς όρια. Όχι μόνο διότι δεν είναι κανείς μόνος του, αλλά έχει να κάνει με έναν άλλο άνθρωπο, και ο άλλος είναι μια ξεχωριστή ύπαρξη, και πρέπει να υπάρχει συνεννόηση, κατανόηση, αλλά και διότι δεν παύει κανείς να είναι πάλι ενώπιον του Θεού. Και όχι μόνο δεν παύουν οι έγγαμοι να ζουν ενώπιον του Θεού, αλλά, τρόπον τινά, εισήλθαν στον γάμο, για να είναι ενώπιον του Θεού. Σε τελευταία ανάλυση εισέρχεται κανείς στον γάμο ή μένει στην αγαμία, για να μπορέσει, είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο – διαλέγει, τρόπον τινά, κανείς – να μείνει με τον Θεό ασφαλέστερα.

Πώς θα εναρμονισθεί όμως ο έγγαμος βίος, ώστε να οδηγεί στον Θεό; Είναι, νομίζω, κάτι επίσης δύσκολο. Αυτό οι έγγαμοι μπορούν να μας το πουν καλύτερα. Αλλά νομίζω ότι, ένεκα του ότι υπάρχουν μέσα στον γάμο εκείνα που περισπούν τον άνθρωπο και τον αποσπούν από τον Θεό, είναι αρκετά δύσκολο να είναι τελικά ο γάμος μέσο που οδηγεί στον Θεό.

Οι προκλήσεις των Καθολικών στη Βόρεια Ήπειρο

Επειδή το άρθρο μιλάει για την παρακαταθήκη του κεκοιμημένου πια Αναστασίου, ας δούμε δύο τρεις αναφορές της παρακαταθήκης αυτής για να καταλάβουμε, γιατί προκαλούν οι λατίνοι στην Β. Ήπειρο: « Όπως  έχουμε  δηλώσει  ο  ερχομός  του  Πάπα  Φραγκίσκου  στην  χώρα  μας  είναι  πέρα  από  καλοδεχούμενη  και  η  συνέχεια  μιας  παράδοσης  εξαιρετικών  σχέσεων  και  όχι  μόνο  μεταξύ  των  χριστιανών.  Από  την  στιγμή  που  η  θρησκευτική  ελευθερία  επανήλθε,  οι  βασικές  θρησκευτικές  κοινότητες,  μουσουλμάνοι,  ορθόδοξοι,  καθολική  και  μπεκτασίδες  έχουν  καλλιεργήσει  όχι  μόνο  την  θρησκευτική  ανεκτικότητα  και  την  κατανόηση  αλλά  κάτι  πιο  σημαντικό:  τον  αλληλοσεβασμό,  την  αμοιβαιότητα,  την  δημιουργική  συνεργασία.» (Εδώ) «Οι  αδερφικές  σχέσεις  μεταξύ  καθολικών  και  ορθοδόξων  είναι  έμπνευση  για  όλο  το  αλβανικό  λαό  και  μαρτυρούν  ότι  για  τους  χριστιανούς  είναι  δυνατόν  να  ζουν  σε  αρμονία…»,  –  θα  δήλωνε  ο  Πάπα  Βενέδικτος  ΙΣΤ,  στις  4  Δεκεμβρίου  2011,  κατά  την  επίσημη  επίσκεψη  του  Αρχιεπισκόπου  Αναστασίου  στο  Βατικανό.  Αυτή  η  σχέση  αποτελείται  από  πρωτοβουλίες  και  πολλές  συναντήσεις,  που  ξεκινούν  από  προσωπικές  συναντήσεις  και  την  γνωριμία  του  Μακαριότατου  Αρχιεπισκόπου  Αναστασίου  με  τον  Πάπα  Ιωάννη  Παύλο,  στις  πολλές  διεθνές  συναντήσεις  που  πραγματοποιήθηκαν  στο  όνομα  της  ειρήνης  και  της  ειρηνικής  συμβίωσης  μεταξύ  των  θρησκειών  και  μέχρι  την  κοινή  πρωτοβουλία  εδώ  στην  χώρα,  όπως  η  Διαδογματική  Βιβλική  Εταιρία  και  το  Διαθρησκευτικό  Συμβούλιο  της  Αλβανίας,  οι  συχνές  συναντήσεις,  η  παρουσία  στις  τελετές  των  αλλήλων  και  σε  σημαντικές  στιγμές  κ.α.  Ο  Αρχιεπίσκοπος  Αναστάσιος  είχε  προσωπική  πλούσια  αλληλογραφία  με  τον  Πάπα  Ιωάννη  Παύλο  Β,  με  τον  Πάπα  Βενέδικτο  ΙΣΤ.» (Από την ίδια πηγή). Πώς λοιπόν να μην προκαλούν οι «καθολικοί», όταν ο Αναστάσιος ο ίδιος τους προωθούσε ως παράδειγμα αρμονίας και συμβίωσης;

                                       

Απολύτως προκλητικές είναι οι δραστηριότητες της Αποστολικής Διοίκησης της Νοτίου Αλβανίας (Administratio Apostolica Albaniae Meridionalis – φορέας της Καθολικής Εκκλησίας) – είχε “θεσμοθετηθεί” ήδη από τη φασιστική κατοχική εξουσία προπολεμικά – η οποία έχει προσλάβει διαστάσεις διάρθρωσης, χρηματοδότησης και “ιεραποστολικής” παρουσίας στον χώρο όπου ιστορικά μαρτυρείται η Ορθόδοξος Εκκλησία, αμέσως μετά την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος στην Αλβανία.

Όμως, ειδικά το τελευταίο διάστημα, ενδεχομένως ερμηνεύοντας με τον δικό τους τρόπο την πραγματικότητα που δημιουργεί η εκδημία του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, φαίνεται η κατάσταση να εκτροχιάζεται πλήρως. Ουσιαστικά από την ίδρυση της (τον Νοέμβριο 1939) και άλλο τόσο στην νέα της εκδοχή, η εν λόγω δομή έχει ταυτιστεί πλήρως με βλέψεις και σκοπιμότητες της ιταλικής διπλωματίας και υπηρεσιών. Αυτό αποτελεί ακόμη πιο ανησυχητικό στοιχείο στην όλη υπόθεση. 

«Πωλούνται άνθρωποι, αγοράζονται μήτρες»

Η ιστορία μιας γυναίκας που γεννήθηκε μέσω παρένθετης μητρότητας

Από την Katherine Breckenridge, για την ιστοσελίδα του Them Before Us

Η Olivia Maurel δεν γνώριζε την αλήθεια για τους γονείς της μέχρι τα 30 χρόνια της. Αυτό που ανακάλυψε άλλαξε τα πάντα για αυτή και την οδήγησε να αναλάβει μια αποστολή που θα την παλεύει «κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής της». Να σταματήσει για πάντα η παρένθετη μητρότητα.

Η Olivia γεννήθηκε μέσω παραδοσιακής παρένθετης μητρότητας (δηλ. η γυναίκα που την κυοφόρησε έδωσε σε αυτή και τα ωάριά της) στο Louisville του Kentucky και μεγάλωσε σε Γαλλία και ΗΠΑ. Για τρεις δεκαετίες έζησε χωρίς να γνωρίζει όλη την ιστορία της δημιουργίας της. Το πραγματικό πιστοποιητικό γέννησής της, αυτό που έφερε το όνομα της βιολογικής της μητέρας, τροποποιήθηκε κατά την γέννηση. Στο επεξεργασμένο πιστοποιητικό αναγράφεται το όνομα της κατά πρόθεση μητέρας, σαν να μην είχε αντικατασταθεί τίποτα.

Δεν υπήρχε καμία ένδειξη πουθενά ότι την είχε κυοφορήσει παρένθετη μητέρα.

«Πολλά παιδιά που γεννήθηκαν με παρένθετη μητρότητα δεν θα το μάθουν ποτέ», λέει η Olivia. «Θα έχουν απλώς ένα ένστικτο, ή θα είναι λίγο... μπερδεμένα. Θα μεγαλώσουν με ψυχολογικά προβλήματα, θα μεγαλώσουν με προβλήματα… και αυτό είναι πραγματικά λυπηρό».

Τελικά, όταν ανακάλυψε την αλήθεια στα 30 της, κατέφυγε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όχι μόνο για να βοηθηθεί για την δική της περίπτωση, αλλά και για να καταφέρει να ακούσει ο κόσμος την άλλη άποψη για την παρένθετη μητρότητα, αυτή που σπάνια φτάνει στα πρωτοσέλιδα.

«Δεν υπάρχει τίποτα καλό στην παρένθετη μητρότητα»

Μιλώντας σε ένα διαδικτυακό σεμινάριο του Abolition GPA, η Ολίβια διατύπωσε με σταθερότητα την θέση της.

«Είναι τόσο σημαντικό να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους σχετικά με την παρένθετη μητρότητα», είπε. «Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι ένας μικρός όμορφος κόσμος πεταλούδων όπου όλα πηγαίνουν καλά, ότι η αγάπη είναι αρκετή, ότι το παιδί θα μεγαλώσει και όλα θα είναι καλά, αλλά… όχι…, όχι. Δεν θα είναι όλα καλά».

Γυναίκα

                                 

ΓΥΝΑΙΚΑ

Χρήστος Σαλταούρας

Ένα από τα συνηθισμένα επιχειρήματα των Προτεσταντικών αιρέσεων, ενάντια στην τιμή των Αγίων, και ειδικά της Θεοτόκου Μαρίας είναι το εξής : Ο Ιησούς Χριστός λέγουν, δεν απέδιδε καμία ιδιαίτερη τιμή στην μητέρα του και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις την αποκαλούσε απλώς «γύναι» = γυναίκα .....δηλαδή ούτε «μάνα» δεν την έλεγε. Άρα υποστηρίζουν δεν πρέπει να της αποδίδουμε ιδιαίτερη τιμή, ούτε να την αποκαλούμε «Παναγία», «Θεοτόκο», κτλ. Προσπαθούν οι αιρετικοί να προσδώσουν αρνητική - υποτιμητική χροιά στην προσφώνηση «γύναι». Εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι σήμερα οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι σήμαινε και πως χρησιμοποιούνταν στην Αρχαιότητα και στην Αρχαία Γραμματεία η προσφώνηση αυτή. Σήμερα κανείς δεν προσφωνεί την μητέρα του «γυναίκα» !  Στην Αρχαιότητα όμως η προσφώνηση αυτή απευθύνονταν σε Βασίλισσες και γενικώς υπεροχικά και σεβάσμια γυναικεία πρόσωπα. Η προσφώνηση είναι συνώνυμη του «Κυρία».

«λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου» Ιωάννης 2:4.

«Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρί αὐτοῦ· Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου» Ιωάννης 19:26.

Όπως θα δούμε η προσφώνηση «γύναι» δεν έχει αρνητική χροιά όπως θέλουν να την παρουσιάσουν οι διάφοροι διαστροφείς των Γραφών. Αντιθέτως αποτελεί πολύ τιμητική προσφώνηση !

«τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.» Ματθαίος 15:28.

Ο Ιησούς Χριστός με θαυμασμό και τιμή απευθύνεται σε πιστή γυναίκα αποκαλώντας την «γύναι», και ακολούθως με θαύμα θεραπεύει την κόρη της πιστής και άξιας θαυμασμού και τιμής γυναικός !

Θα πρέπει επίσης να θυμίσουμε ότι ο Χριστός όχι μόνο από σεβασμό και τιμή χρησιμοποιεί το όρο «γύναι», αλλά και επειδή ομιλεί ως Θεός.

Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου: Το ευαγγέλιο της συγχώρησης (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                                            

(Ματθ. ιη’ 23-35)

Όταν ο Κύριος Ιησούς άφηνε την τελευταία Του πνοή στο σταυρό, ακόμα και τη στιγμή αυτή της επιθανάτιας αγωνίας Του, προσπαθούσε να κάνει καλό στους ανθρώπους. Δε σκεφτόταν τον εαυτό Του. Στους ανθρώπους ήταν ο νους Του, γι’ αυτό και παράδωσε ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που έδωσε ποτέ στο ανθρώπινο γένος. Κι αυτό είναι η διδασκαλία Του για τη συγχώρηση. «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. κγ’ 34).

Ποτέ ως τότε δεν είχαν ακουστεί τέτοια λόγια στους τόπους εκτέλεσης. Αντίθετα μάλιστα, εκείνοι που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο με τον ίδιο τρόπο, είτε αθώοι ήταν είτε ένοχοι, συνήθως επικαλούνταν θεούς και ανθρώπους για εκδίκηση. «Εκδικηθείτε», ήταν ο λόγος που ακουγόταν συχνά μπροστά στο ικρίωμα και δυστυχώς ακούγεται ως τις μέρες μας από τους μελλοθάνατους, ακόμα κι από εκείνους που προτού θανατωθούν κάνουν το σταυρό τους.

Ο Χριστός, προτού παραδώσει την τελευταία Του πνοή, συγχώρεσε όλους εκείνους που τον βασάνισαν, τον μυκτήρισαν και τον θανάτωσαν. Προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα Του να τους συγχωρέσει, αλλά προχώρησε ακόμα παραπέρα. Τους δικαιολόγησε, βρήκε ελαφρυντικό γι’ αυτούς. Είπε, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι.

Γιατί επανέλαβε ιδιαίτερα o Κύριος τη διδαχή Του για τη συχώρεση, την ώρα που βρισκόταν πάνω στο σταυρό; Από το τεράστιο πλήθος των διδαχών που έκανε ενόσω ζούσε, γιατί διάλεξε αυτήν κι όχι κάποια άλλη να προφέρουν τα άγια χείλη Του, στο τέλος ακριβώς της επίγειας ζωής Του; Αναμφίβολα επειδή ήθελε η διδασκαλία Του αυτή να παραμείνει στη μνήμη όλων, να λειτουργήσει σαν παράδειγμα προς μίμηση.

Τά ἱερά λείψαvα. Ἀλεβιζόπουλος Ἀντώνιος Πρεσβύτερος (+)

                                                 
                                                        Πηγή εικόνας: leipsanothiki.blogspot.com

Πιστεύουμε πὼς τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ προσλαμβάνεται στήν Ἐκκλησία, γίνεται δοχεῖο τῆς ἄκτιστης θείας ἐνέργειας χριστοφόρο καί πνευματοφόρο: «οὐκ οἴδατε ὅτι τά σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστίν; ἤ οὐκ oἴδατε ὅτι τό σῶμα ὑμῶν ναός τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματος ἐστίν, οὗ ἔχετε ἀπό Θεοῦ, καί οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν;… δοξάσατε τόν Θεόν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καί ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ» (Α’ Κορ. στ’ 15-20). «Αὐτός δέ ὁ Θεός τῆς εἰρήνης ἁγιάσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καί ὁλόκληρον ὑμῶν τό πνεῦμα καί ἡ ψυχή καί τό σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη. Πιστός ὁ καλῶν ὑμᾶς, ὅς καί ποιήσει» (Α’ Θεσ. ε’ 23-24).

Τό ἀνθρώπινο σῶμα ἐξυψώνεται μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἔχει αἰώνιο προορισμό. Ὁ Χριστός θά «μετασχηματίσει», δηλαδή θά μεταμορφώσει τό ταπεινό μας σῶμα, ὥστε νά γίνει «σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ», νά λάβει τήν ἴδια μορφή πρός τό ἔνδοξο σῶμα τοῦ Κυρίου καί αὐτό θά γίνει κατά τή δευτέρα παρουσία, «μέ τήν ἐνέργειαν, μέ τήν ὁποία δύναται καί νά ὑποτάξει τά πάντα εἰς τόν ἑαυτόν Του» (Φιλιπ. γ’ 21).

Ἡ δόξα τῶν ἁγίων λειψάνων ἀποτελεῖ προεικόνιση αὐτῆς τῆς νέας, τῆς δοξασμένης κατάστασης τοῦ σώματος. Ἡ τιμή ποὺ ἀποδίδεται σ’ αὐτά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελεῖ ἀκόμη μαρτυρία τῆς πίστης μας στήν καθολική δόξα τοῦ ἀνθρώπου (Α’ Θεσ. ε’ 23-24).

Ἡ ἁγιαστική χάρη ἐκφράζεται στά ἱερά λείψανα μέ εὐωδία, γιά τήν ὁποία κάνει λόγο ἡ ἁγία Γραφή (Β’ Κορ. β’ 15. Πρβλ Ἠσ. ξστ’ 14) καί ἐπιτελεῖ θαύματα (Δ/Β’ Βασιλ ιγ’ 20-21).

Ἡ ἴδια χάρη μεταδίδεται στά ἀντικείμενα, τά ὁποῖα ἔρχονται σέ ἐπαφή μέ τό σῶμα τῶν ἁγίων, μέ ἀποτέλεσμα τή θαυματουργία (Δ/Β’ Βασιλ β’ 8-14. Μαθ. θ’ 20-22. Μάρκ. στ’ 13. Πράξ. ιθ’ 12).

Μέ βάση τήν καταγωγή μας ἀπό τόν Ἀδάμ βρισκόμαστε σέ διάσταση μέ τή δημιουργία τοῦ Θεοῦ (Γέν. γ’ 17-19), ὅμως ὁ ἀνθρωπoς τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ἀκτινοβολεῖ εἰρήνη καί μεταδίδει εὐλογία, ἀκόμη καί μέ τή σκιά του (Πράξ. ε’ 15-16).

Καλή Παναγιά!

       

Κάθε Αύγουστο, στον κόσμο του διαδικτύου, η ίδια συζήτηση: Άλλοι εύχονται «Καλή Παναγιά» με φυσικότητα και χαρά και άλλοι σπεύδουν να τους διορθώσουν, αγανακτούν, καταγγέλλουν ότι η φράση είναι λάθος ή ακόμα και ασέβεια. Φέτος είδα και μεγάλα ειδησεογραφικά sites να αφιερώνουν άρθρα στο θέμα, να επιχειρηματολογούν γιατί δεν πρέπει να λέγεται η ευχή και να προτείνουν αυστηρές εναλλακτικές.

Και αναρωτιέμαι:

Μα τόσο πολύ ενοχλεί μια ευχή που ο λαός τη λέει δεκαετίες και που προφανώς εκφράζει χαρά και προσμονή για την ημέρα και εμπιστοσύνη στη Μητέρα Του Θεού και όλων μας;

Αρχικά να πούμε πως στα νέα ελληνικά, η λέξη «Παναγιά», δεν σημαίνει μόνο το πρόσωπο της Θεοτόκου. Σημαίνει και τη γιορτή της. Το λέμε όλοι αυθόρμητα όταν μιλάμε για της Παναγίας και εννοούμε τη 15η Αυγούστου. Αυτό είναι κοινότατο σχήμα στη γλώσσα και ονομάζεται «μετωνυμία». Το όνομα του τιμώμενου προσώπου περνά να δηλώσει την ημέρα του. Από εδώ προκύπτει φυσικά η ευχή «Καλή Παναγιά» που είναι ελλειπτική και σημαίνει «καλή γιορτή της Παναγίας». Ακριβώς όπως λέμε «Καλή Ανάσταση» και «Καλό Πάσχα». Το «καλή» δεν χαρακτηρίζει την Παναγία αφού για την Εκκλησία είναι Υπεραγία. Λειτουργεί ευχετικά με την έννοια: «Με το καλό να φτάσει η μέρα και να τη ζήσουμε με ειρήνη, υγεία, χαρά».

Ο «γλυκασμός των Αγγέλων»

       

Η λέξη γλυκασμός σημαίνει γλυκύτητα. Την λέξη αυτή την χρησιμοποιούν οι Προφήτες Αμώς και Ιωήλ (Αμ.θ΄13-Ιωήλ δ΄18 ) με καθαρά εσχατολογική έννοια για να περιγράψουν την γλυκύτητα που θα ρέει και θα ευφραίνει κάθε κτιστή ύπαρξη κατά την ημέρα Κυρίου ,δηλαδή κατά την ημέρα που ο Θεός θα συντρίψει ολοσχερώς το κακό.

Η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται σαν «γλυκασμός των Αγγέλων »,γιατί με την Σάρκωση του Λόγου στην Θεοδόχο γαστέρα της και αυτή η αόρατη κτίση δηλ.τα αγγελικά τάγματα απέλαβαν την ύψιστη δωρεά και χάρη από τον Θεό.

Ενώ μέχρι τότε «ήταν δύστρεπτα αλλά όχι άτρεπτα προς το κακό,έγιναν πλέον ακίνητα προς αυτό». Έτσι η Παναγία έγινε και για τους Αγίους Αγγέλους η αιτία ανείπωτης γλυκύτητας για την δωρεά αυτή του Θεού,που έρρευσε από τα παρθενικά σπλάχνα Της.

Ιγνάτιος Θεοφόρος προς Σμυρναίους ,Ιωάννης Δαμασκηνός P.G.94,872

Πηγή 

Δέν ὑπάρχει πιό ἐνδοξη νίκη ἀπό τή νίκη πάνω στόν ἑαυτό μας.

Ο αγώνας εναντίον τής αμαρτίας (Άγιος Τύχων, αρχιεπίσκοπος Βορονέζ και Ζαντόνσκ)

Δύσκολος εἶναι, τό ἀναγνωρίζω, ὁ ἀγώνας ἐνάντιον αὐτοῦ τοῦ ἐχθροῦ· εἶναι ὅμως ἀπαραίτητος. Πολλοί κάνουν πολέμους καί νικοῦν ἄλλους ἀνθρώπους· εἶναι ὅμως αἰχμάλωτοι καί δοῦλοι στά πάθη τους. Δέν ὑπάρχει πιό ἐνδοξη νίκη ἀπό τή νίκη πάνω στόν ἑαυτό μας. Βραβεῖο χωρίς νίκη δέν ὑπάρχει. Καί νίκη χωρίς ἀγώνα δέν ὑπάρχει.

Ἀδελφέ μου, ἄς καταπιαστοῦμε μ’ αὐτόν τόν ἀγώνα, γιά νά κερδίσουμε μέ τή βοήθεια τοῦ Χριστοῦ τή νίκη, νά πάρουμε ἀπ’ Αὐτόν τό στεφάνι τῆς ἀρετῆς καί νά θριαμβεύσουμε αἰώνια στή Βασιλειά Του.

Ἄς διατυπώσουμε τώρα μερικές σκέψεις, πού δίνουν βοήθεια καί ἐνίσχυση στόν ἀγώνα:

• Ν’ ἀκοῦς καί νά προσπαθεῖς νά κατανοεῖς τό λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ μᾶς ἀποκαλύπτονται ἡ ἁμαρτία καί ἡ ἀρετή, ὥστε ν’ ἀποφεύγουμε τήν πρώτη καί νά ἐπιδιώκουμε τή δεύτερη: «Πᾶσα γραφή θεόπνευστος καί ὠφέλιμος πρός διδασκαλίαν, πρός ἐλέγχον, πρός ἐπανόρθωσιν, πρός παιδείαν τήν ἐν δικαιοσύνῃ, ἵνα ἄρτιος ᾖ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, πρός πᾶν ἔργον ἀγαθόν ἐξηρτισμένος» (Β΄ Τιμ. 3, 16-17). Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ «μάχαιρα τοῦ Πνεύματος» (Ἐφεσ. 6, 17), μέ τήν ὁποία σφαγιάζεται ὁ ἐχθρός τῆς ψυχῆς.

Ὁ Θεός βρίσκεται παντοῦ. Ὅπου κι’ ἄν βρεθοῦμε, εἶναι δίπλα μας. Ὅ,τι κι’ ἄν κάνουμε, γίνεται μπροστά Του.

Πῶς λοιπόν θ’ ἁμαρτάνουμε καί θά καταπατοῦμε τό ἅγιο θέλημά Του μπροστά στά ματιά Του;

Η απάντηση του αγ. Μαξίμου του Ομολογητού σε μία ερώτηση, την οποία ακούμε συνεχώς σήμερα:

 Τίποτα δὲν ἄλλαξε. Καὶ σήμερα ὅσοι ἀκολουθοῦν τὴν αἵρεση τὸ ἴδιο ἐρώτημα κάνουν

                                                     

Ὁ ἅγιος Μάξιμος, ἐπειδή δέν κοινωνοῦσε μέ τά πατριαρχεῖα, δέχθηκε ἀπό τήν τότε κρατοῦσα ἐκκλησία τήν ἐπίκαιρη ἀκόμη καί σήμερα ἐρώτηση: «Σύ μόνος σώζῃ (θα σωθείς) καί πάντες ἀπόλλυνται (θα χαθούν);» Καί ἀπήντησε: «Οὐδένα κατέκριναν οἱ τρεῖς παῖδες μή προσκυνήσαντες τῇ εἰκόνι, πάντων ἀνθρώπων προσκυνούντων. Οὐ γάρ ἐσκόπουν (δὲν κοίταζαν) τά τῶν ἄλλων ἀλλ᾽ ἐσκόπουν (κοίταζαν) ὅπως ἄν αὖτοί μή ἐκπέσωσι τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας... Κἀμέ οὖν μή δῷ (να μη δώσει) ὁ Θεός κατακρῖναι τινα, ἤ εἰπεῖν (ή να πω), ὅτι ἐγώ μόνος σώζομαι. Αἱροῦμαι (προτιμώ) δέ ἀποθανεῖν, ἤ θρόησιν ἔχειν κατά τό συνειδός (ή να με κατακρίνει η συνείδηση), ὅτι περί τήν εἰς Θεόν πίστην παρεσφάλην (έσφαλα) καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπον». Στήν πίεση ὅτι καί ἡ τῆς Ρώμης ἐκκλησία θά κοινωνήσει μέ τόν πατριάρχη εἶπεν: «Τό Πνεῦμα τό ἅγιον, διά τοῦ ᾿Αποστόλου, καί ἀγγέλους ἀναθεματίζει παρά τό κήρυγμά τι νομοθετοῦντος». Ὅταν δέ τοῦ ζήτησαν μόνον νά σιωπήσει, γιά τήν εἰρήνη τῆς Ἐκκλησίας, τότε ἀφοῦ ἔπεσε κάτω στή γῆ μετά δακρύων εἶπε᾽ «ου δύναμαι λυπῆσαι τόν Θεόν σιωπῶν, ἅπερ αὐτός λαλεῖσθαι καί ὁμολογεῖσθαι προσέταξαι» (δεν μπορώ να σιωπήσω και να λυπήσω το Θεό όταν αυτός μάς πρόσταξε να ομολογούμε) (ΡG 90, 120, 121, 124).

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Η Υπεραγία Θεοτόκος μέσα από τον 44ο Ψαλμό

    

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 44^ο ΨΑΛΜΟ»

                         [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-8-1988]                               

     Η εορτή μνήμης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αγαπητοί μου, μας δίδει την αφορμή να δούμε εγκατάσπαρτη μέσα στην Αγία Γραφή την παναγία μορφή της και το ουρανόμηκες μεγαλείο της.

      Ο 44^ος Ψαλμός θα λέγαμε ότι είναι το θαυμάσιο εκείνο ποίημα, που αναφέρεται στον Μεσσία και την Κυρία Θεοτόκο. Στο πρώτο ήμισυ του ποιήματος εξυμνείται ο Υιός του Θεού, με όλα τα θεανθρώπινα γνωρίσματά Του και στο δεύτερο ήμισυ του ίδιου ποιήματος εξυμνείται η Εκκλησία, που η επιτομή της Εκκλησίας είναι η Παναγία Θεοτόκος. Με όλα εκείνα τα θαυμάσια γνωρίσματά της, σαν άμεσος κτίσις του Θεού.

     Ο Ψαλμός ο 44^ος έχει ως εξής- θα σας διαβάσω μόνο το κείμενο: «Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν, λέγω ἐγὼ τὰ ἔργα μου τῷ βασιλεῖ, ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου. 

 ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, ἐξεχύθη χάρις ἐν χείλεσί σου· διὰ τοῦτο εὐλόγησέ σε ὁ Θεὸς εἰς τὸν αἰῶνα. περίζωσαι τὴν ῥομφαίαν σου ἐπὶ τὸν μηρόν σου, δυνατέ, τῇ ὡραιότητί σου καὶ τῷ κάλλει σου καὶ ἔντεινον καὶ κατευοδοῦ καὶ βασίλευε ἕνεκεν ἀληθείας καὶ πρᾳότητος καὶ δικαιοσύνης, καὶ ὁδηγήσει σε θαυμαστῶς ἡ δεξιά σου. τὰ βέλη σου ἠκονημένα, δυνατέ -λαοὶ ὑποκάτω σου πεσοῦνται- ἐν καρδίᾳ τῶν ἐχθρῶν τοῦ βασιλέως. ὁ θρόνος σου, ὁ Θεός, εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος, ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς βασιλείας σου.   ἠγάπησας δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησας ἀνομίαν· διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεὸς ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρὰ τοὺς μετόχους σου. σμύρνα καὶ στακτὴ καὶ κασσία ἀπὸ τῶν ἱματίων σου, ἀπὸ βάρεων ἐλεφαντίνων, ἐξ ὧν εὔφρανάν σε.

Νέες ταυτότητες: Όταν χάνεται το μέτρο και πέφτει σε λήθη η μνήμη, τότε...

Ἐπειδὴ πιὰ στὸ θέμα τῶν νέων ταυτοτήτων ἔχει χαθεῖ κάθε μέτρο καὶ ἀντὶ νὰ ἐπικρατεῖ μία λογικὴ θεώρηση τῶν πραγμάτων, φθάνουν πολλοὶ στὸ σημεῖο νὰ ὑποστηρίζουν, ὅτι μὲ τὴν παραλαβὴ τῆς ταυτότητας, ἐπαληθεύεται ἡ Ἀποκάλυψη, χάνει κανείς την Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀρνεῖται τὸ βάπτισμά του, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ μετανοήσει, ἀποδέχεται τὸν Ἀντίχριστο κλπ. παραθέτουμε κάποια χαρακτηριστικὰ ἄρθρα καὶ σχόλια (μὲ μπλὲ) ἀπὸ παλαιότερες ἐποχὲς ποὺ ἔλεγαν τὰ ἴδια μὲ σήμερα καὶ τελικὰ παρὰ τὶς τόσες προειδοποιήσεις ὅλοι σχεδὸν συμμορφώθηκαν ἀλλὰ φυσικὰ τίποτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν ὑπέταξε τοὺς Χριστιανοὺς στὸν Ἀντίχριστο καὶ στὸν Διάβολο. Αὐτὸ φυσικὰ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀγρυπνοῦμε πνευματικά, νὰ βλέπουμε τὰ σημία τῶν καιρῶν καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἐλευθερία μας, τὰ συνταγματικὰ δικαιώματά μας κλπ., ἀλλὰ ὅπως θὰ καταλάβει ὁ καθένας, δὲν πρέπει νὰ ξεπερνᾶμε τὰ ὅρια, σκανδαλίζοντας καὶ διχάζοντας τὸ ποίμνιο καταντῶντας πιὰ γραφικοὶ ποὺ κανεὶς πιὰ δὲν θὰ μᾶς πιστεύει, τὴν ὥρα μάλιστα ποὺ ὁ ἀγῶνας θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι κυρίως κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ καταδίκασαν τόσοι Ἅγιοι ἀλλὰ ἐμεῖς παραδόξως στὸ θέμα αὐτὸ κάνουμε πὼς δὲν ἀκοῦμε καὶ δὲν δείχνουμε τὴν ἴδια εὐαισθησία. 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου 

α) ΑΜΚΑ (Ὑπενθυμίζουμε ὅτι πολλοὶ ἀδελφοὶ ποὺ πῆραν τὸ ΑΜΚΑ καὶ ἀντιαιρετικὸ ἀγῶνα κάνουν καὶ πιστοὶ παραμένουν καὶ τὸν διάβολο δὲν προσκύνησαν, οὔτε τὴν στάση τους ἄλλαξαν). 

από το Άγιον Όρος:

«Διακηρύττουμε άλλη μια φορά ότι το θεμελιώδες καθήκον της ομολογίας της πίστεως, αλλά και η πίστις στα όσα ο Παράκλητος παρέδωσε ως προφητεία στην Χριστιανική Εκκλησία, μας υποχρεώνουν να αρνηθούμε να παραλάβουμε κάθε είδος ηλεκτρονικού δελτίου με ΕΚΑΜ, ως προσβάλλοντος την ελευθερία του προσώπου και την χριστιανική μας συνείδησι» (Ανακοίνωσις ΕΔΙΣ 21.8/3.9.1997).