π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά - «Αποδεχόμενοι και αρνούμενοι τον Χριστόν»

                                             

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ[:Λουκά 8, 26-39]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-10-1982] (Β78)

    «Ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν· ὁ δὲ ἀνήρ ἐδέετο αὐτοῦ εἶναι σὺν αὐτῷ».

      Από τότε, αγαπητοί μου, που ήλθε ο Κύριος εις τον κόσμον και οι άνθρωποι άκουσαν για τ΄όνομά Του, ουσιαστικά χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα. Σε εκείνους που απεδέχθησαν τον Χριστόν και εις εκείνους οι οποίοι απώθησαν τον Χριστόν. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή δίδει την εικόνα, αυτή, ανάγλυφη. Πώς δηλαδή ο μεν δέχεται, οι δε απωθούν. Και πράγματι, αυτός ο πρώην δαιμονιζόμενος, ο οποίος είχε δαιμόνια πολλά, από χρόνου ικανού και ήτο αντικοινωνικότατος και επικινδυνωδέστατος κοινωνικά, αυτός που δεν έμενε ούτε σε σπίτι, παρά στους αγρούς και στα μνήματα, και αλυσοδένετο και τα έσπαζε τα δεσμά, αυτός ο άνθρωπος, σωφρονών και ιματισμένος και ευγνωμονών κάθεται στα πόδια του Ιησού και Τον παρακαλεί να είναι μαζί Του.

      Αντιθέτως, οι Γεργεσηνοί, οι συμπατριώται του, στην πόλιν των οποίων ο Κύριος ήδη πήγαινε, όταν άκουσαν τα γενόμενα, πώς οι δαίμονες έφυγαν από τον συμπατριώτην των, τον πρώην δαιμονισμένο, μπήκαν μέσα εις τους χοίρους και οι χοίροι επνίγησαν, χιλιάδες χοίροι, τότε επήγαν όλοι να δουν τον Κύριον και εφοβήθησαν και παρεκάλεσαν τον Κύριον να φύγει όχι μόνον από την πόλιν των, αλλά και από τα περίχωρα της πόλεώς των, διότι… διότι «ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν». Και ο Κύριος, αφού Τον παρεκάλεσαν να μην μπει εις την πόλη τους, τότε έκανε μεταβολή, ξαναμπήκε στο πλοιάριο και πέρασε απέναντι στη λίμνη, από τη λίμνη.

      Και γεννιέται ένα ερώτημα: Οι άνθρωποι αποδέχονται και απωθούν; Δηλαδή όταν Ενηνθρώπησε ο Υιός του Θεού και ήλθε στον κόσμον, οι άνθρωποι δεν ανεγνώρισαν τον Δημιουργόν των; Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι Τον δέχονται ευχαρίστως και οι άνθρωποι που στέκονται εχθρικά απέναντί Του και αρνητικά;

Ψυχασθένεια και Δαιμονισμός

 

 Ψυχασθένεια και Δαιμονισμός

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

ΓΕΝΙΚΑ: Δαιμονισμός είναι η κατάσταση στην οποία ένα άτομο βρίσκεται υπό τον έλεγχο μοχθηρού υπερφυσικού όντος. Οι περιγραφές περιλαμβάνουν απώλεια μνήμης ή προσωπικότητας, μυϊκούς σπασμούς ή αδυναμία. Περιγραφές αναφέρουν πρόσβαση σε μυστικά άλλων, ομιλία αγνώστων γλωσσών, αλλαγή στη φωνή, την έκφραση, τη δομή του προσώπου, εμφάνιση αμυχών, δαγκωματιών ή τραυματισμών και υπερφυσική δύναμη. Ο δαιμονισμένος χάνει κάθε δυνατότητα αυτοελέγχου, ώσπου να ελευθερωθεί, συνήθως με εξαναγκασμό μέσω της διαδικασίας εξορκισμού. Στη διάρκεια του δαιμονισμού παρατηρείται απώλεια μνήμης, διαταραχές προσωπικότητας, λιποθυμίες και άλλα, τα οποία μοιάζουν με κρίσεις επιληψίας, γι’ αυτό συχνά υπάρχουν διαμάχες μεταξύ επιστήμης και εκκλησίας πάνω στο θέμα αυτό.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Από την αρχαιότητα οι λαοί είχαν να κάνουν με κακόβουλα πνεύματα που έμπαιναν στα σώματα τους και προκαλούσαν διάφορες ασθένειες. Κάθε πολιτισμός είχε αναφορές για καταλήψεις από δαιμονικά όντα και τελετουργικά εξορκισμού. Βαβυλώνιοι, Ακκάδιοι, Ασσύριοι, Ινδοί, ήταν εξοικειωμένοι με το φαινόμενο και ανέπτυσσαν τρόπους καταπολέμησης, όπως προσευχές και ξόρκια. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν περιστατικά «εθελοντικής» κατάληψης, μιας που οι πιστοί καλούσαν τους θεούς να μπουν μέσα τους. Ιέρειες του Απόλλωνα εισέπνεαν φύλλα βοτάνων για να μπει ο θεός μέσα τους και να δώσει τους χρησμούς του. Οι πρωτόγονοι πίστευαν πως τα πνεύματα έκλεβαν ανθρώπινες ψυχές φέρνοντας κακοτυχία. Οι σαμάνοι αναλάμβαναν να βρουν το χαμένο πνεύμα του ανθρώπου και να διώξουν το κακό. Στη διάρκεια της κατάληψης οι ιερείς αναλάμβαναν να διώξουν τα κακά πνεύματα απο τους δαιμονισμένους με διάφορους τρόπους προκαλώντας πόνο, πολλές φορές μαστιγώνοντας τους ανθρωπους.

Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                              

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8, 26-39]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ  ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ

     «Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;

(:και όταν ο Κύριος ήλθε στην απέναντι όχθη, στη χώρα των Γεργεσηνών, Τον συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι που έβγαιναν από τα μνήματα που υπήρχαν εκεί, στα οποία ευχαριστιούνταν να κατοικούν. Ήταν και οι δύο επιθετικοί και πολύ επικίνδυνοι˙ τόσο, ώστε να μην μπορεί κανείς να περάσει απ’ τον δρόμο εκείνο. Και ξαφνικά απ’ τον φόβο τους κραύγασαν δυνατά και είπαν: “Ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα σε μας και σε σένα, Ιησού, υιέ του Θεού; Ήλθες εδώ πρόωρα, πριν από τον καιρό της παγκόσμιας κρίσεως, για να μας βασανίσεις;”)» [Ματθ.8, 28-29].

    Επειδή ο κόσμος θεωρούσε τον Ιησού ακόμη ως έναν απλό άνθρωπο, ήρθαν τώρα οι δαίμονες και ανακηρύσσουν τη θεότητά Του. Και αυτοί που την τρικυμισμένη πρώτα και τώρα, έπειτα από την εντολή Του, ησυχασμένη θάλασσα, δεν την άκουγαν που μαρτυρούσε με την απότομη γαλήνευσή της την ομολογία του Δημιουργού της, άκουγαν τους δαίμονες που κραύγαζαν αυτά, που ακριβώς και εκείνη κραύγαζε με τη γαλήνη της. Κι έπειτα, για να μη θεωρηθεί ότι η διακήρυξη αυτή των δαιμόνων απέβλεπε στην κολακεία του Ιησού που λίγο πριν με ένα πρόσταγμά Του είχε επιβληθεί στα στοιχεία της φύσης και είχε κοπάσει την τρικυμία, φωνάζουν δυνατά, βασιζόμενοι στην πείρα τους και λέγουν: «Ήρθες εδώ πρόωρα για να μας βασανίσεις;». Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ομολογούν την έχθρα τους προς τον Κύριο, για να μη θεωρηθεί ύποπτη κολακείας η παράκλησή τους· γιατί δέχονταν αόρατα χτυπήματα και τους έδερνε χειρότερη από όσο την θάλασσα τρικυμία κι ένιωθαν να τρυπιούνται και να καίγονται και να παθαίνουν αθεράπευτα κακά και από την παρουσία Του μονάχα.

Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά – Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ [: Γαλ. 1,11-19]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   «Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ' ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτὸ οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι' ἀποκαλύψεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ (:σας γνωστοποιώ, λοιπόν, αδελφοί, ότι το Ευαγγέλιο που σας κήρυξα δεν αποτελεί ανθρώπινη επινόηση· διότι όχι μόνο οι υπόλοιποι απόστολοι, αλλά κι εγώ δεν το παρέλαβα ούτε το διδάχθηκα από κάποιον άνθρωπο, αλλά το παρέλαβα με αποκάλυψη του Θεού, ο Οποίος απευθείας μου φανέρωσε και μου αποκάλυψε τον Κύριο Ιησού)» [Γαλ. 1,11-12].

    Πρόσεξε ότι με κάθε τρόπο υποστηρίζει αυτό θερμώς, ότι έγινε μαθητής του Χριστού, όχι με την μεσολάβηση ανθρώπου, αλλά αφού ο Ίδιος αυτοπροσώπως τον έκρινε άξιο να αποκαλύψει σε αυτόν όλη την αλήθεια. Και ποια απόδειξη υπάρχει για όσους απιστούν, Παύλε, ότι ο Θεός σου αποκάλυψε αυτοπροσώπως, και όχι διαμέσου κάποιου άλλου, εκείνα τα απόρρητα μυστήρια; «Η μεταστροφή μου από την προηγούμενη κατάσταση στην οποία βρισκόμουν», λέγει· «διότι αν εκείνος που ενήργησε την αποκάλυψη δεν ήταν ο Θεός, δεν θα δεχόμουνα τόσο ακαριαία μεταβολή· διότι εκείνοι μεν οι οποίοι διδάσκονται από ανθρώπους, όταν είναι διακαείς και φανατικοί στα αντίθετα, χρειάζονται χρόνο και επινοητικότητα πολλή για να πενθούν· εκείνος όμως ο οποίος μεταβλήθηκε τόσο ακαριαία και ανένηψε και σε αυτό ακόμη το αποκορύφωμα της μανίας στο οποίο βρισκόταν καταδιώκοντας τους Χριστιανούς, είναι ολοφάνερο ότι επειδή αξιώθηκε θεϊκής οράσεως και διδασκαλίας, για τον λόγο αυτόν αμέσως επανήλθε στην τέλεια υγεία».

«ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΥ»

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά – Το φαινόμενον του δαιμονισμού.

                    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8,26-39]

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

  [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 20-10-1996]      (Β346)

      Μας καταλαμβάνει φόβος, αγαπητοί μου, κάθε φορά που έχομε ευαγγελική περικοπή, που αναφέρεται εις τους δαίμονες και τους δαιμονισμένους ανθρώπους, δηλαδή θύματα των δαιμόνων.

     Ο Κύριος είχε περάσει στην ανατολική όχθη της λίμνης Γενησαρέτ, ακριβώς για να συναντήσει αυτόν τον περιγραφόμενον δαιμονισμένον άνδρα, που ακούσαμε στην ευαγγελική περικοπή. Και τον ελευθέρωσε. Και όπως γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου». Γι'αυτό φανερώθηκε. Για να λύσει τα έργα του διαβόλου. Και έργο του διαβόλου είναι να κατέχει την κτίσιν και τον άνθρωπο. Και να εμποδίζει την επέμβαση του Θεού. Και η άλογος κτίσις δαιμονίζεται πάντοτε για καταστροφή. Και πρόχειρο παράδειγμα, ο δαιμονισμός των δύο χιλιάδων χοίρων που απεπνίγησαν εις την λίμνην.

    Αλλά δαιμονίζεται και ο άνθρωπος. Και το φάσμα του δαιμονισμού είναι ευρύτατο.

ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΙΕΡΕΑΣ ΝΑ ΤΕΛΕΣΕΙ ΔΥΟ ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ;

Ας το διαβάσουν ιδιαίτερα οι πιστοί της Γερμανίας, όπου η τέλεση δύο Θείων Λειτουργιών την ίδια μέρα αποτελεί κανόνα και ούτε καν εξαίρεση.

Τι προβλέπει η κανονική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας;

Πολλοί πιστοί μάς ρωτούν εάν ένας ιερέας μπορεί να τελέσει δύο Θείες Λειτουργίες την ίδια ημέρα, ιδιαίτερα όταν εξυπηρετεί περισσότερες από μία ενορίες ή όταν υπάρχουν αυξημένες λειτουργικές ανάγκες.

Είναι ένα σημαντικό ερώτημα, το οποίο χρειάζεται να αντιμετωπίζεται με σεβασμό προς την κανονική τάξη και την ιερότητα του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

Η απάντηση είναι ότι, σύμφωνα με τον γενικό κανόνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο ίδιος ιερέας τελεί μία Θεία Λειτουργία κατά την ίδια λειτουργική ημέρα.

Η αρχή αυτή δεν αποτελεί απλώς μια πρακτική διευθέτηση, αλλά συνδέεται με τη βαθύτερη θεολογική σημασία της Θείας Λειτουργίας.

Η Θεία Ευχαριστία είναι το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής. Δεν αποτελεί μια συνηθισμένη θρησκευτική τελετή, την οποία μπορούμε να επαναλαμβάνουμε κατά βούληση, αλλά το κορυφαίο Μυστήριο της Εκκλησίας, μέσα από το οποίο οι πιστοί μετέχουν στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Τι προβλέπει η εκκλησιαστική παράδοση;

Η λειτουργική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας διαφυλάσσει την αρχή της μίας Θείας Ευχαριστίας κατά την ίδια λειτουργική ημέρα από τον ίδιο λειτουργό.

Η αρχή αυτή συνδέεται με την ενότητα της ευχαριστιακής συνάξεως και με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του Μυστηρίου.

Παράλληλα, στην εκκλησιαστική κανονική παράδοση διατυπώνεται και ο περιορισμός της μίας Θείας Λειτουργίας στην ίδια Αγία Τράπεζα κατά την ίδια ημέρα.

Πρόκειται για δύο συναφείς, αλλά διακριτές αρχές: η μία αφορά τον λειτουργό και η άλλη την Αγία Τράπεζα.

Επομένως, το γεγονός ότι υπάρχουν δύο διαφορετικοί Ιεροί Ναοί δεν σημαίνει πως ο ίδιος ιερέας μπορεί αυτομάτως να τελέσει δύο Θείες Λειτουργίες.

Ὁ π. Ευάγγελος Παπανικόλαου διδάσκει πάλι ψευδῶς καὶ σκανδαλωδῶς (βίντεο)!

Μετὰ τὴν βλάσφημη διδασκαλία του περὶ Θείας Κοινωνίας μὲ γλωσσόφιλα (εδώ), γιὰ τὴν ὁποία ἔως σήμερα ἀντὶ νὰ ζητήσει συγγνώμη κατηγόρησε μὲ ὕβρεις τοὺς λαϊκοὺς ποὺ τὸν ἔλεγξαν (εδώ), μετὰ τὴν ἀσεβῆ διδασκαλία του σὲ δημοτικό(!!!) ὅτι ὁ Χριστὸς στὴν παιδική του ἡλικία φοροῦσε σκουλαρίκι (εδώ ἀπό τὸ 1.08.30), ὁ π. Εὐάγγελος Παπανικόλαου ἐπανέρχεται μὲ συνειδητὴ διαστρέβλωση τοῦ βίου του ἁγ. Ραφαήλ, στὴν ὁποία παρουσιαζει τὸν Ἅγιο (χωρὶς φυσικὰ καμία ἀπόδειξη) ὡς φιλενωτικὸ καὶ ὑπὲρ τῆς ἕνωσης τῶν Ἐκκλησιῶν. Ὁ Ἅγιος ὅμως ὄχι μόνο ἦταν ἐναντίον τῆς ἕνωσης τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν παπισμό, ἀλλὰ καὶ ἐνάντια στὰ ὅποια συλλείτουργα μὲ τοὺς παπικούς (τί θὰ ἔλεγε ἀλήθεια σήμερα). Ἔτσι ὡς πρωτοσύγγελος τῆς Ἁγίας Σοφίας γιὰ νὰ μὴν προδόσει τὴν Πίστη του ἀρνήθηκε νὰ συμμετέχει στὸ ἑνωτικὸ συλλείτουργο στὶς 12 Δεκεμβρίου 1452 στὴν Κων/πολη καὶ τιμωρήθηκε μαζὶ μὲ τὸν διάκονο ἅγ. Νικόλαο ἀπὸ τὸν φίλο του αὐτοκράτορα Κων/νο μὲ ἐξορία στὴν Αἶνο. Μετὰ τὴν Ἅλωση πέρασε στὴν Λέσβο ὅπου καὶ μαρτύρησε  (εδώ) ὄχι ὅπως λέει ὁ π. Εὐάγγελος γιὰ νὰ ἐξιλεωθεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία του, ἀλλὰ ὡς μιμητὴς Χριστοῦ καὶ ὁμολογητής. Εἶναι φυσικὰ ξεκάθαρο ποιούς σκοποὺς ἐξυπηρετεῖ ὁ π. Εὐάγγελος διδάσκοντας τέτοιες διαστρεβλώσεις! Οἱ πιστοὶ ὅμως γιατὶ τὸν ἀκοῦν; Πρὶν τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ, παραθέτω ποιὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα παραθέτει ἡ ἀδελφότητα τοῦ ἁγ. Ραφαὴλ ἐν αντιθέσει μὲ τὶς συνειδητὲς ἀνακρίβειες τοῦ π. Ευαγγέλου, ὅτι τάχα ὁ ἅγιος ὑπέγραψε τὴν Ἕνωση στὴν Φερράρα-Φλωρεντία: "Για να είμαστε πιο ακριβείς στο σημείο αυτό: Οι πληροφορίες από τις πηγές αναφέρουν ότι ο Δημήτριος Παλαιολόγος, μαζί με τον Πλήθωνα Γεμιστό και τον Γεώργιο Σχολάριο -προφανώς και με την παρουσία του Χιλίαρχου Γεώργιου Λασκαρίδη, δηλαδή του Αγίου Ραφαήλ, ο οποίος όπως προαναφέρθη ήταν ανατεθειμένος ως αξιωματικός στο επιτελείο του Δημητρίου Παλαιολόγου (και προσωπικός ιατρός του)- είχαν αναχωρήσει 2 μέρες πριν την υπογραφή του Τόμου της Συνόδου, ενώ ο Άγιος Μάρκος αναχώρησε αργότερα μαζί με τον Αυτοκράτορα -αφού ο Αυτοκράτορας και οι υπόλοιποι εκκλησιαστικοί υπέγραψαν τις αποφάσεις της Συνόδου- με την αυτοκρατορική γαλέρα, υπό την προστασία όντως του Αυτοκράτορα. Άρα: ο Άγιος Ραφαήλ δεν ήταν παρών όταν υπεγράφησαν οι Αποφάσεις της Συνόδου" (εδώ)

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού

Του Γεωργίου Αποστολάκη

Γράφω με αποκλειστικό σκοπό την υπεράσπιση της τιμής του Αγίου Ραφαήλ της Θερμής Λέσβου και την αποκατάσταση μιας σοβαρής συγχύσεως γύρω από τον βίο και το μαρτύριό του. Δεν επιθυμώ προσωπική αντιπαράθεση με τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου. Ο γενικός σεβασμός, όμως, προς το πρόσωπο ενός κληρικού δεν μπορεί να αποκλείει τον έλεγχο δημόσιων ισχυρισμών του, ιδίως όταν αυτοί αφορούν έναν Άγιο της Εκκλησίας.

          Το ζήτημα προκύπτει από δύο ομιλίες του: την πρώτη, στις 15 Δεκεμβρίου 2021, στην επέτειο των εκατό χρόνων του παρεκκλησίου Οσίας Ξένης Αχαρνών, με τίτλο «Τα δύο ξανθά γένη και η Τουρκοκρατία», και τη δεύτερη, στις 11 Οκτωβρίου 2026, στον Άγιο Ανδρέα, με τίτλο «Ο Άγιος Ραφαήλ και οι προϋποθέσεις της εποχής του».

          Στις ομιλίες αυτές αποδίδεται στον Άγιο Ραφαήλ, κατά κόσμον Γεώργιο Λάσκαρη ή Λασκαρίδη, ότι, ως λαϊκός ακόμη και αξιωματικός, συμμετείχε στην αυτοκρατορική και πατριαρχική αποστολή στη Φερράρα–Φλωρεντία και υπέγραψε υπέρ της ενώσεως της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τους Λατίνους. Στη νεότερη ομιλία, από το 58ο λεπτό και εξής, ο ισχυρισμός συνδέεται και με την ερμηνεία του μαρτυρίου του: ο πριονισμός της σιαγόνας και ο επώδυνος θάνατός του παρουσιάζονται ως θεία παραχώρηση για την εξόφληση εκείνης της αμαρτίας.

Ὁ Σωφέρ καί ἡ κούρασή του. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Μακάρι να σκεφτόμασταν έτσι όλοι οι επαγγελματίες κάθε επαγγέλματος                    

                                                   

Στενοχωρεῖσαι. Βαρέθηκες τὴν δουλειά σου. Ὅλες οἱ ἄλλες ἐργασίες σοῦ φαίνονται καλύτερες. Εἶσαι πικραμένος καὶ ἀνήσυχος, γιατί δὲν μπορεῖς νὰ βρῆς ἄλλο ἐπάγγελμα!

Πολὺ σκέφθηκα πρὶν πάρω τὸ μολύβι μου νὰ σοῦ ἀπαντήσω. Προσπάθησα μὲ τὴν φαντασία μου νὰ ἔρθω στὴν θέση σου. Προσπάθησα νὰ μπῶ στὴν μαυρίλα καὶ στὸν θόρυβο τῆς μηχανῆς. Φαντάσθηκα τὸν ἑαυτό μου κατάμαυρο καὶ ἱδρωμένο νὰ κοιτάζω μὲ προσοχή, μὲ προσοχὴ πάντα μπροστά, ἐνῷ πίσω μου ἔρχεται ἕνας μικρὸς λαός: γέροι, γονεῖς, παιδιά, ἡγεμόνες, διπλωμάτες, ὑπάλληλοι, χωρικοί, ἐργάτες, μέ-ροκαματιάρηδες. Ὅλοι γνωστοί μου, καὶ ὅλοι αὐτὴ τὴν στιγμὴ ἐξαρτῶνται ἀπὸ μένα! Εἴτε τὸ κουβεντιάζουν μεταξύ τους, εἴτε ἁπλῶς τὸ σκέπτονται μέσα τους. Ὅλοι τρέχουν μὲ λαχτάρα γιὰ τὸν προορισμό τους. Καὶ ἐγὼ ἐξαρτῶμαι ἀπὸ τὸν Θεό.

Οἱ ἐπιβάτες δὲν τὸ καταλαβαίνουν πόσο ἐξαρτῶνται ἀπὸ μένα! Χωρὶς νὰ μὲ γνωρίζουν. Χωρὶς νὰ μὲ ξέρουν! Καὶ ὅμως μὲ ἐμπιστεύονται. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς μοῦ δίνει χαρά! Ὅταν ἀνέβηκαν στὸ ὄχημα καὶ ξεκινήσαμε, κανεὶς δὲν ἦρθε νὰ μὲ ἰδῆ καὶ νὰ μὲ γνωρίση! Κανεὶς δὲν ἀναρωτήθηκε: Μήπως εἶναι τρελλὸς ἤ τυφλὸς ἤ μεθυσμένος;

Με αυτούς τους πράγματι αιρετικούς και βλάσφημους θέλουν να ενωθούν οι Οικουμενιστές!

Ποῦ θὰ φθάση ὁ διασυρμὸς τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας;

 

Ἡ θεολογικὴ κατάπτωση, ὅταν συνοδεύεται ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία τῆς δήθεν προοδευτικῆς σκέψεως, φαίνεται ὅτι δὲν γνωρίζει πλέον ὅρια. Ἀπὸ τοὺς κόλπους τοῦ Βατικανοῦ ἔρχεται μία ἀκόμη ἐξοργιστικὴ τοποθέτηση, ἡ ὁποία ἀγγίζει τὸ ἴδιο τὸ πανάγιο πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

   Ἡ πρόεδρος τῆς Ποντιφικῆς Ἀκαδημίας Κοινωνικῶν Ἐπιστημῶν παρουσίασε μία ἑρμηνεία, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς δῆθεν «φλέρταρε» μὲ τὴ Σαμαρείτιδα στὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ! Ἀπὸ πότε ἡ θεολογία ἀπέκτησε τὸ δικαίωμα νὰ μεταχειρίζεται τὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου ὡς ἀντικείμενο ἐντυπωσιοθηρικῶν πειραματισμῶν; Ἀπὸ πότε ἡ σωτηριώδης συνομιλία τοῦ Χριστοῦ μὲ μία ψυχὴ ποὺ διψοῦσε γιὰ τὴν ἀλήθεια μπορεῖ νὰ ὑποβιβάζεται στὸ ἐπίπεδο μιᾶς ἐρωτικῆς προσεγγίσεως; Τὸ νὰ ἐπιστρατεύεται ὁ ὅρος «φλερτάρισμα» γιὰ μία τέτοια θεία συνάντηση συνιστᾷ θεολογικὴ ἐκτροπὴ καὶ ἀπαράδεκτη ἐκκοσμίκευση τοῦ Εὐαγγελίου.

Γιατί νὰ μὴ προχωράει ἡ μουσουλμανοποίηση τῆς Εὐρώπης;

Ὁ ἀντι-Οἰκουμενιστικὸς προτεσταντικοῦ τύπου ἠθικισμός

Μ. Βασίλειος:

Μεγαλύτερη ἡ φθορὰ ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ αἱρετικούς, ἀπὸ ἐκείνη μὲ τοὺς ἠθικῶς ἁμαρτάνοντες.

Οἱ λεγόμενοι ἀντι-Οἰκουμενιστές (καὶ ἰδιαίτερα οἱ τῶν διαφόρων ὀργανώσεων καὶ τῶν Ἀδελφοτήτων) ρίχνουν κατὰ προτεσταντικὸ τρόπο ὅλο τὸ βάρος τοῦ Νόμου στὴν στενὴν ἔννοιαν τῆς ἠθικῆς καὶ ἀσχολοῦνται αὐστηρὰ μὲ ταυτότητες καὶ ἄλλα κοινωνικῆς καὶ ἠθικῆς φύσεως θέματα διακόπτοντας παράλληλα τὶς σχέσεις μὲ τοὺς διαφωνοῦντες μὲ αὐτούς. Παρἀλληλα ὅμως σχεδὸν ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν κοινωνίαν μετὰ τῶν αἱρετιζόντων καὶ αἱρετικῶν, κάνοντας μάλιστα κάτι ἀδιανόητον διὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες· συνεργάζονται γιὰ τὰ ἠθικῆς φύσεως θέματα μὲ ἐκείνους παρόλο ποὺ αὐτοὶ πεισμόνως κηρύττουν ἢ σχίσμα (Γ.Ο.Χ. καὶ Οὐκρανοί σχισματικοί) ἢ αἱρετικὲς κακοδοξίες (Οἰκουμενισμός) καὶ κοινωνοῦν μὲ αὐτούς, ποὺ ὑπὸ τῶν συγχρόνων Ἁγίων χαρακτηρίζονται ὡς παναιρετικοί.

Κι ἂν ἀντιλέξουν ὅτι τὸ θέμα τῶν ταυτοτήτων δὲν εἶναι ἠθικῆς φύσεως ἀλλὰ θέμα σωτηρίας, τότε γεννιέται ἡ εὔλογη ἐρώτηση: Καὶ ἡ αἵρεση καὶ τὸ σχίσμα τὀτε τί εἶναι;

Ἔτσι μὲ τοὺς μὲν διαφωνοῦντες στὸ θέμα τῶν ταυτοτήτων ἀποφεύγουν τὴν κοινωνίαν, μὲ τοὺς δευτέρους δέ (τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους ἐν προκειμένῳ καὶ διαφόρους σχισματικούς) ἐπικοινωνοῦν, καὶ συλλειτουργοῦν, καὶ ἐπιτρέπουν ὡς πνευματικοί, νὰ ἐπικοινωνοῦν καὶ νὰ εὐλογοῦνται τὰ πνευματικά τους παιδιὰ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς αὐτούς. Διαγράφουν ἔτσι τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων, καὶ δείχνουν  ὅτι ἔχουν προσβληθεῖ ἀπὸ μία κακὴ νοοτροπία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ αὐτὴ μία ἀπὸ τὶς κεφαλὲς τῆς Λερναίας Ὑδρας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Εἶναι δὲ ἀξιοσημείωτον, ὅτι στὸ παρατιθέμενο κείμενο τοῦ Μ. Βασιλείου, ὁ Ἅγιος θεωρεῖ περισσότερον ἐπικινδύνους τοὺς αἱρετικούς, ἀπ’ ὅ,τι τοὺς ἠθικῶς ἁμαρτάνοντας!

Πρὸς ἐνημέρωσή τους καὶ ἀφορμὴ ἀφυπνίσεως τῶν ἀναγνωστῶν καταθέτουμε τὸ σχετικὸ κείμενο τοῦ Μ. Βασιλείου. Ἀναλογιζόμενοι τὴν εὐθύνη τῶν ψυχῶν ποὺ καθοδηγοῦν καί, φυσικά, τῆς δικῆς τους ψυχῆς, ἂς μελετήσουν τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου, καὶ ὁ Θεὸς ἂς τοὺς φωτίσει νὰ ἀποκομίσουν πνευματικὸν ὄφελος.

Α.Τ.

H Ορθὀδοξη Εκκλησία στην Τσεχία τον Β΄ Π.Π. και ο βίος των 4 τσἐχων νεομαρτύρων!

Προσκύνημα στον ορθόδοξο καθεδρικό ναό Κυρίλλου και Μεθοδίου στην Πράγα και οι 4 σύγχρονοι Νεομάρτυρες

Ίχνη από σφαίρες των Ναζί στην τελική μάχη

 

(Μαρία Θεοδωράτου, Δρ. Ψυχολογίας)

Η ιδέα για το παρόν κείμενο γεννήθηκε από μια προσωπική εμπειρία: την επίσκεψη στον ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στην Πράγα. Εκεί πήγαμε την Κυριακή το πρωί για να συμμετέχουμε στην θεία λειτουργία. Η εμπειρία στον κυρίως ναό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου ξεκινά με μια αίσθηση που σπάνια συναντάμε. Βρεθήκαμε εκεί την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών, της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Τελείτο η Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, μια ακολουθία με αρχαιοπρεπή ρυθμό και εκτενείς ευχές, όπως ακριβώς στην Ελλάδα. Ο χώρος είναι γεμάτος από ένα ημίφως που διαπερνά το θυμίαμα, ενώ η μπαρόκ αισθητική του ναού έρχεται σε μια παράξενη ισορροπία με την υποδειγματική ευσέβεια των πιστών. Οι Τσέχοι ορθόδοξοι που στέκονταν γύρω μας είναι άνθρωποι που σφυρηλάτησαν την πίστη τους στα σκληρά χρόνια της σοβιετικής αθεΐας. Η στάση τους είναι καθηλωτική μέσα στη σιωπή της. Δεν υπάρχει ίχνος επιτήδευσης ή θρησκευτικού εντυπωσιασμού. Προσεύχονται με μια χαμηλόφωνη, εσωτερική δύναμη, σαν να κουβαλούν ακόμα τη συνήθεια της «σιωπηλής ομολογίας» που απαιτούσε το καθεστώς για δεκαετίες. Είναι μια ευσέβεια επιβίωσης: σοβαρή, πειθαρχημένη και βαθιά συγκροτημένη. Οι ψαλμωδίες στην τσεχική γλώσσα προσδίδουν στη Λειτουργία έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Ο ήχος είναι τραχύς αλλά ταυτόχρονα γλυκός, ακολουθώντας το σλαβονικό τυπικό με μια μοναστηριακή απλότητα που  υποβάλλει. Καθώς ο ιερέας διαβάζει τις ευχές, νιώθαμε μια  μυσταγωγία, όπου η Ορθοδοξία στην καρδιά της Πράγας αποκαλύπτεται ως μια ζωντανή κιβωτός. Οι άνθρωποι με τους οποίους συμπροσευχόμασταν ήταν οι πνευματικοί επίγονοι μιας κοινότητας που έμαθε να μένει όρθια απέναντι σε ολοκληρωτισμούς. Η γαλήνη που εκπέμπουν είναι η γαλήνη εκείνου που έχει νικήσει το σκοτάδι μέσα από την υπομονή. Στα μάτια τους διακρίναμε τη συνέχεια μιας πίστης που, ενώ δοκιμάστηκε σκληρά, παραμένει αλώβητη, προσφέροντας μια ζεστασιά πνευματική. Αφού κοινώνησαν με υποδειγματική ευλάβεια σχεδόν όλοι οι πιστοί και τελείωσε η θεία Λειτουργία, αποφασίσαμε να επισκεπτούμε την κρύπτη που βρίσκεται στο υπόγειο του ναού.. Σήμερα, αυτό το υπόγειο καταφύγιο στέκει ως το «Εθνικό Μνημείο των Ηρώων της Τρομοκρατίας του Χέιντριχ».

 

Στη Σιωπή της Κρύπτης

Πῶς ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός;

                                       

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Στὸ βασικὸ αὐτὸ ἐρώτημα ἂς μὴν προσπαθήσουμε ν’ ἀπαντήσουμε μὲ τὸ ἐπιχείρημα τῆς δημιουργίας τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, γιατί ὁ ἄπιστος δὲν θὰ τὸ παραδεχθεῖ.

Ἂν τοῦ ποῦμε ὅτι ἀνέστησε νεκρούς, θεράπευσε τυφλούς, ἔδιωξε δαιμόνια, οὔτε τότε θὰ συμφωνήσει.

Ἂν τοῦ ποῦμε ὅτι ὑποσχέθηκε ἀνάσταση νεκρῶν, βασιλεία οὐρανῶν καὶ ἀνέκφραστα ἀγαθά, τότε ὄχι μόνο δὲν θὰ συμφωνήσει, ἀλλὰ καὶ θὰ γελάσει.

Πῶς λοὶπὸν θὰ τὸν ὁδηγήσουμε στὴν πίστη, καὶ μάλιστα ὅταν δὲν εἶναι πνευματικὰ καλλιεργημένος;

Ἀσφαλῶς μὲ τὸ νὰ στηριχθοῦμε σὲ ἀλήθειες, ποὺ καὶ ἐμεῖς καὶ αὐτὸς παραδεχόμαστε χωρὶς καμιὰ ἀντίρρηση καὶ ἀμφιβολία…Σὲ ποιὸ λοιπὸν σημεῖο συμφωνοῦμε μαζί του ἀπόλυτα;

Στὸ ὅτι ὁ Χριστὸς φύτεψε τὴν Ἐκκλησία.

Ἀπ’ αὐτὸ θὰ φανερώσουμε τὴ δύναμη καὶ θ’ ἀποδείξουμε τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ.

Θὰ δοῦμε ὅτι εἶναι ἀδύνατο ν’ ἀποτελεῖ ἀνθρώπινο ἔργο ἡ διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη μέσα σὲ τόσο σύντομο χρονικὸ διάστημα.

Καὶ μάλιστα, ὅταν ἡ χριστιανικὴ ἠθικὴ προσκαλεῖ στὴν ἀνώτερη ζωὴ ἀνθρώπους μὲ κακὲς συνήθειες, δούλους τῆς ἁμαρτίας.

Καὶ ὅμως, ὁ Κύριος κατόρθωσε νὰ ἐλευθερώσει ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ὄχι μόνο ἐμᾶς, μὰ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος.

Κι αὐτὸ τὸ κατόρθωσε χωρὶς νὰ χρησιμοποιήσει ὅπλα, χωρὶς νὰ ξοδέψει χρήματα, χωρὶς νὰ κινητοποιήσει στρατούς, χωρὶς νὰ προκαλέσει πολέμους. Τὸ κατόρθωσε ξεκινῶντας μὲ δώδεκα μόνο μαθητές, ποὺ ἦταν ἄσημοι, ἀμόρφωτοι, φτωχοί, γυμνοί, ἄοπλοι…

Επίσκεψη πατρ. Βαρθολομαίου στη Βουλγαρία -Ασεβής μνημόνευση του σχισματικού Επιφανίου, ενώ πιστοί φώναζαν ανάξιος (βίντεο)

                                

Επίσκεψη Βαρθολομαιου στη Βουλγαρία -Μνημόνευση του σχισματικού Επιφανίου

Μετά από πρόσκληση της Ιεράς Συνόδου της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στη φημισμένη Μονή της Ρίλας για την εορτή του Αγίου Ιωάννη της Ρίλας, του πιο αγαπημένου αγίου της Βουλγαρίας.

Συλλείτουργησε ο Πατριάρχης Δανιήλ και πλήθος Βούλγαρων ιεραρχών.

Κατά τη Μεγάλη Είσοδο, όταν οι προκαθήμενοι των Τοπικών Εκκλησιών μνημονεύουν τους άλλους προκαθήμενους με τους οποίους βρίσκονται σε κοινωνία, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος μνημόνευσε τον επικεφαλής της σχισματικής «Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας», Επιφάνιο Ντουμένκο, όπως φαίνεται στο 1:11:25 στην ζωντανή μετάδοση που δημοσίευσε η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία:

π. Σεραφείμ Ρόουζ: Η Μπαρόκ τέχνη και η αυτοκτονία της λογικής

 

       Φωτογραφία: Αρχείο ΕΟΔ

Μια ανάλυση για το πώς η κλασική μουσική διέσωσε το χριστιανικό κεφάλαιο του παρελθόντος, την ώρα που ο ορθολογισμός του Διαφωτισμού οδηγούσε στην πνευματική αποστασία.

Συγγραφέας: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΡΑΚΑΚΗΣ

Σε μια βαθυστόχαστη ανάλυση, ο π. Σεραφείμ Ρόουζ εξηγεί γιατί η τέχνη του 17ου και 18ου αιώνα παραμένει ζωντανή, ενώ η φιλοσοφία της εποχής κατέρρευσε, και προειδοποιεί για την «αυτοκτονία της λογικής» που οδήγησε στη σύγχρονη βαρβαρότητα.

Διάλεξη 5 - Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΙI - Β' ΜΕΡΟΣ: 

Τέχνη και Μουσική

Τώρα, μια σύντομη παρατήρηση για την τέχνη και τη μουσική αυτής της περιόδου. Όταν διαβάζει κανείς τους φιλοσόφους και θεολόγους της εποχής, διαπιστώνει ότι είναι έντονα παρωχημένοι, δηλαδή ξεπερασμένοι. Τους διαβάζεις και σκέφτεσαι: πώς ήταν δυνατόν να σκέφτονται έτσι; Είναι τόσο αφελείς. Πιστεύουν ότι με τη λογική και μόνο θα αποδείξουν την ύπαρξη της ψυχής ή της μεταθανάτιας ζωής. Είναι φανερό ότι πιστεύουν αυτά στηριζόμενοι σε κάτι άλλο και όχι στη λογική καθαυτή, χωρίς όμως να το συνειδητοποιούν· δεν καταλαβαίνουν ότι στην πραγματικότητα πιστεύουν με πίστη. Διότι, αν μείνεις μόνο στη λογική, τι μπορείς πράγματι να πιστέψεις;

Η μουσική όμως και η τέχνη αυτής της περιόδου παραμένουν ακόμη ζωντανές. Μπορεί κανείς να παρακολουθήσει μια συναυλία αυτής της μουσικής, της μπαρόκ, και να νιώσει ότι είναι άμεσα συντονισμένος μαζί της. Στην πραγματικότητα, είναι το ίδιο φρέσκια σήμερα όσο ήταν και τότε. Και, το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η μουσική είναι βαθιά.

Ο άγ. Γεράσιμος, ο αγαπημένος Άγιος της Κεφαλληνίας και όλης της Ελλάδας

 

Αρχιμ. Δημήτριος Καββαδίας

[Προηγούμενη δημοσίευση:http://bitly.com/1SueaCS]

Ο Άγιος έσωσε το νησί Του από θανατικό το 1760, από τουρκική εισβολή το 1816 και από καταστρεπτικούς σεισμούς το 1953.

Στην Μονή σώζεται και μία προσωπική εικόνα του Αγίου, όπως και Σταυρός Αγιασμού που ανήκε στον Άγιο.

                   

Έτος 1932. Μετά την πανήγυρη, στα προπύλαια του προσεισμικού ναού το ιερό λείψανο μεταξύ των εφημερίων και των αδελφών της Μονής.

Η εικόνα της Παναγίας ανήκει αγιογραφικά στον τύπο η «Αμόλυντος» και βρισκόταν κρεμασμένη στο Δοχειό[7] της Μονής. Λιτανεύεται δε πριν από το σκήνωμα του Αγίου σύμφωνα με παλαιότατη παράδοση. Μπροστά στην εικόνα αυτή είδε σε όνειρο η δοχειάρισσα μοναχή Ακακία από τα Ζερβάτα Σάμης Κεφαλληνίας τον Άγιο Γεράσιμο να παίρνει ευλογία-εντολή της Υπεραγίας Θεοτόκου να απαλλάξει το νησί από το θανατικό του 1760. Κρατούσε ο Άγιος ένα απλωμένο χαλί και με την ράβδο του μάζευε την ασθένεια σαν λεπτότατο βαμβάκι και στην συνέχεια την σκόρπιζε στον αέρα.

Εορτή του Αγίου Γερασίμου του έτους 1937. Το ιερό λείψανο του Αγίου Γερασίμου μεταξύ του Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου και του Κεφαλληνίας Γερμανού Ρουμπάνη.

Το 1780 ο Ιεροδιάκονος Νεόφυτος από τα Καλάβρυτα που υπέφερε από σεληνιασμό ήρθε στην Μονή και παρέμεινε για ένα χρόνο προσευχόμενος και τρώγοντας μόνο ψωμί και νερό. Ο Άγιος τον θεράπευσε και εκείνος χειροτονήθηκε ιερέας και εξυπηρέτησε την Μονή για πολλά χρόνια ως εφημέριος.

άγ. Παΐσιος προς Αυγουστίνο Καντιώτη

 ΑΝ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

ΚΡΙΘΗΚΕ ΤΟΤΕ ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ

«Tώρα ποὺ ἡ ἀποστασία αὐξάνει...»;

Εἶναι γνωστοὶ οἱ ἀγῶνες ποὺ ἔδωσεν ὁ μακαριστὸς ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης γιὰ ἐλευθέρα καὶ ζῶσα Ἐκκλησία ἀπὸ ἐκκοσμικευμένους, ἀνήθικους καὶ Οἰκουμενιστὲς Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους. Πολλοὶ «προοδευτικοί», νεορθόδοξοι, δηλ. Οἰκουμενιστὲς ἐπίσκοποι καὶ θεολόγοι, τὸν κατηγόρησαν διὰ τὸ ἐλεγκτικὸν αὐτὸ κήρυγμά του. Ὅμως, ἕνας μοναχός, ποὺ μετρᾶ περισσότερο ἀπ’ ὅσο ὅλοι αὐτοί, ὁ ἅγ. Παΐσιος, ἐπαίνεσε τὸν Καντιώτη, μὲ ἐπιστολὴ ποὺ τοῦ ἔστειλε τὸ 1985. Κι ἂν τὸν ἐπαίνεσε τότε, ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση αὐξανόταν μὲ ἀριθμητικὴ πρόοδο, τί θὰ ἔλεγε σήμερα ποὺ ἡ ἀποστασία αὐξάνεται μὲ γεωμετρική πρόοδο;
Ἡ μικρὴ ἐπιστολὴ τοῦ ἁγίου Παΐσιου εἶναι ἡ ἑξῆς:

N. Σκήτη – Aγ. Όρους 5/18-6-85

Σεβαστέ μου ἱεράρχα, χαίρετε ἐν Kυρίῳ. 

Η νίκη απέναντι στο πνεύμα της δειλίας

                            

Η Νίκη απέναντι στο Πνεύμα της Δειλίας

Η δειλία είναι κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή ντροπαλότητα. Είναι ένας ύπουλος κλέφτης που στερεί τη φωνή σας, τις ευκαιρίες σας και, ορισμένες φορές, την ίδια την πορεία του πεπρωμένου σας...

Αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, η δειλία διαμορφώνει ολόκληρη τη ζωή σας. Βλέπετε ευκαιρίες να δίνονται σε ανθρώπους που απλώς είχαν το θάρρος να σηκώσουν το χέρι τους. Αφήνετε σχέσεις να φθαρούν επειδή ποτέ δεν εκφράσατε όσα είχατε στην καρδιά σας. Χάνετε θείες ευκαιρίες επειδή ο φόβος των ανθρώπων αποδείχθηκε ισχυρότερος από την πίστη στον Θεό. Όσο περισσότερο σιωπάτε, τόσο περισσότερο οι άλλοι υποθέτουν ότι δεν έχετε τίποτα να πείτε. Αυτό που αποδέχεστε για τον εαυτό σας γίνεται τελικά και η εικόνα που σχηματίζουν οι άλλοι για εσάς.

Ωστόσο, η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από απλούς ανθρώπους που αρνήθηκαν να υποκύψουν στη δειλία. Οι ιστορίες τους παραμένουν ζωντανές και μας διδάσκουν.

Εσθήρ: Θάρρος που ρίσκαρε τα πάντα

Η Εσθήρ ήταν μια ορφανή Εβραία που βρέθηκε στο θρόνο μιας ξένης αυτοκρατορίας. Όταν ο λαός της αντιμετώπιζε τον αμεσο αφανισμό, ο θείος της, ο Μαρδοχαίος, την παρότρυνε να παρουσιαστεί στον βασιλιά. Ο νόμος ήταν αμείλικτος: όποιος πλησίαζε την εσωτερική αυλή του βασιλιά χωρίς να έχει κληθεί, αντιμετώπιζε την ποινή του θανάτου. Η ιστορική απάντηση της Εσθήρ αντηχεί μέχρι σήμερα: «Αν είναι να χαθώ, ας χαθώ» (Εσθήρ 4:16). Προετοιμάστηκε, προσευχήθηκε και τόλμησε. Η απόφασή της έσωσε ένα ολόκληρο έθνος...

Δαβίδ: Ο βοσκός που αντιμετώπισε έναν γίγαντα

Ενώ οι έμπειροι στρατιώτες έτρεμαν, ένας νεαρός βοσκός, ο Δαβίδ, βγήκε μπροστά. Οι προκλήσεις του Γολιάθ είχαν παραλύσει έναν ολόκληρο στρατό,αλλά ο Δαβίδ θυμήθηκε τις νίκες που του είχε ήδη χαρίσει ο Θεός απέναντι σε λιοντάρια και αρκούδες.

Αρνήθηκε τη βαριά πανοπλία του Σαούλ και έτρεξε προς τη μάχη έχοντας μόνο μια σφεντόνα και πέντε πέτρες (Α΄ Σαμουήλ 17)...

Η ιστορία του Δαβίδ μας υπενθυμίζει ότι η εμπειρία της χάρης του Θεού στο παρελθόν αποτελεί το καύσιμο για την τόλμη στο παρόν.

Πρόσεξε, μήν παραδίδεσαι στὴν ἧττα τῆς λύπης!

                        

Γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης

Τὸ σατανικὸ πνεῦμα τῆς λύπης, προκαλεῖ στὸν ἄνθρωπο ἄγχος, ἀγωνία, στενοχώρια, κατάθλιψη καὶ πέσιμο στὰ ἴδια ἁμαρτήματα.

Ἡ δαιμονιώδης λύπη, εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ ἔνδειξη ἀμετανοησίας, φρικτοῦ ἐγωισμοῦ, δαιμονίου ποὺ κρύβεται μέσα μας.

Ἀντίθετα, ἡ κατὰ Θεὸν λύπη, ἔρχεται σὰν δροσιά, σὰν συντροφιά, σὰν ἕνα χαμόγελο, σὰν μιὰ ξεκούραση μέσα στὴ ζωή μας καὶ μᾶς δίνει δύναμη, χαρά, κουράγιο.

Νοιώθουμε, σὰν νὰ μὴν κάναμε τίποτε, σὰν νὰ ἀρχίζουμε τώρα τὴν ζωή μας.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Ἡ μόνη ἐπανάσταση πού κάνει τόν ἄνθρωπο πιό εὐγενικό εἶναι ἡ ἐπανάσταση τοῦ χριστιανισμοῦ.

                                            

«Κάθε ἄλλη ἐπανάσταση κάνει τόν ἄνθρωπο πιό ὠμό ἀπ᾿ ὅ,τι εἶναι. Συγκρίνετε τά πρόσωπα τά ὁποῖα δημιούργησε καί τόνισε ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐπανάσταση στόν κόσμο μέ τά πρόσωπα, πού δημιούργησε ἡ χριστιανική ἐπανάσταση στήν ἱστορία καί θά σᾶς εἶναι ἀμέσως ὀφθαλμοφανής ἡ ἀνωτερότητα καί ἡ εὐγενική ὑπεροχή τῶν τελευταίων σέ σχέση μέ τούς πρώτους. Σχεδόν ὅλες οἱ ἄλλες ἐπαναστάσεις στόχευαν στό νά δημιουργοῦν ἀπό τούς ἀνθρώπους χορτασμένα ζῶα. Μόνο ἡ χριστιανική ἐπανάσταση στόχευε νά δημιουργήσει ἀπό τούς ἀνθρώπους πεινασμένους θεούς. Μακάριοι οἱ πεινασμένοι καί διψασμένοι γιά τή δικαιοσύνη».

Πηγή