Ολοι όσοι δεν προσκυνούν τα είδωλα αυτόματα γίνονται καθαροί και άγιοι;

                                                     

Εμείς όλοι προσκυνάμε έναν Θεό.Όλοι είμαστε άγιοι;

Ο νόμος υπαγορεύει να σεβόμαστε τον πατέρα και την μητέρα μας. Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε άγιοι επειδή σεβόμαστε τους γονείς μας και δεν τους πετάμε στο δρόμο όταν γερνάνε; Μήπως αυτό και μόνο μας κάνει δίκαιους ενώπιον του Θεού;

Οι εντολές λένε να μην μοιχεύουμε, να μην φονεύουμε, να μην κλέβουμε, να μην ζηλεύουμε τον πλησίον μας, να μην επιθυμούμε τίποτα απ’ τα δικά του και να μην επιθυμούμε τη γυναίκα του. Και αυτό τί σημαίνει;

Αν δεν είμαστε δολοφόνοι, δεν είμαστε κλέφτες, ούτε πόρνοι, ούτε ψευδομάρτυρες, αν από ζήλεια δεν αρπάζουμε την περιουσία των συνανθρώπων μας, αυτό σημαίνει ότι είμαστε καθαροί και άγιοι ενώπιον του Θεού;

Όλες οι εντολές του παλαιού νόμου είναι αρνητικές και λένε να μην είμαστε αυτοί και αυτοί. Δεν λένε όμως πώς πρέπει να είμαστε. Απαγορεύουν μόνο να κάνουμε τις πιο χονδρές, τις πιο άσχημες αμαρτίες.

Οι εντολές αυτές προορίζονταν για έναν λαό σκληρό, όπου οι άνθρωποι έκαναν τα πρώτα απλά βήματα στην διόρθωσή τους.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε ότι δεν ήλθε να καταργήσει το νόμο αλλά να τον «πληρώσει». Η λέξη αυτή στη σλαβική γλώσσα έχει δύο σημασίες -«εκπληρώνω» και «συμπληρώνω».

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Σήμερα γεννήθηκε η Πάντων Χαρά!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Σήμερα γεννήθηκε η Πάντων Χαρά, η Χώρα του Αχωρήτου, η Ωραία Πύλη, δια μέσω της οποίας ο Βασιλεύς των Ουρανών επεθύμησε να εισέλθει στον κόσμο…

Στίχοι.

Πάσας αληθώς, Άννα, νικάς μητέρας,

Μήτηρ έως αν ση γένηται θυγάτηρ.

Εξάγαγε προς φως θεομήτορα ογδόη Άννα.

Ύμνος στο Γενέθλιο της Υπεραγίας Θεοτόκου Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ω Παρθένε, περιπόθητη και πολυαναμενόμενη,

ο καρπός αθρόων δακρύων ικεσίας προς τον Κύριο!

Ναός του Παναγίου Πνεύματος θα καταστείς,

και θα κληθείς Μητέρα του Αιωνίου Λόγου.

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (6ον)

 ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (6ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 7η Σεπτεμβρίου 2026

Μέρος έκτον.

    Στο προηγούμενο, πέμπτο, μέρος παραθέσαμε κριτικούς σχολιασμούς σχετικά με τη συγκρότηση και τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου από Ιεράρχες, από την «Συνάξη κληρικών και μοναχών» και από αγιορείτες πατέρες, προερχομένους από Μοναστήρια, Σκήτες, Κελλιά και ασκητήρια του αγίου Όρους, οι οποίοι έστειλαν ανοικτή ομολογητική επιστολή προς την Ιερά Κοινότητα. Στη συνέχεια παραθέτουμε ένα ακόμη αγιορειτικό κείμενο με τίτλο «‘Έμπονος κραυγή’ κελλιωτών αγιορειτών Πατέρων» και κατόπιν διαπιστώσεις και συμπεράσματα «Στρογγυλὴς Τράπεζας», που πραγματοποιήθηκε στη Μολδαβία.

«Έμπονος κραυγή» κελλιωτών αγιορειτών Πατέρων.

    Ένα ακόμη αγιορειτικό κείμενο είδε το φως της δημοσιότητος τον Μάρτιο του 2017 με τίτλο «‘Έμπονος κραυγή’ κελλιωτών Πατέρων του Αγίου Όρους», υπογεγραμένο από έξι μοναστικές συνοδείες κελλιωτών Πατέρων του Αγίου Όρους. Το κείμενο αυτό κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με εκείνο της «Ανοικτής επιστολής...», επισημαίνει πλείστες όσες κακόδοξες θέσεις, τόσο στο έκτο συνοδικό κείμενο, όσο και σε άλλα. Παραθέτουμε στη συνέχεια μερικά αποσπάσματα: «Εισαγωγικώς και γενικώς, θα πρέπη να επισημανθή το γεγονός ότι εις τα κείμενα υπάρχουν και αρκεταί φράσεις, επιδεχόμεναι και Ορθόδοξον και αιρετικήν ερμηνείαν, όπως επίσης και μερικαί σαφώς Ορθοδοξόταται διατυπώσεις. Το τελευταίον αυτό, όμως, – πολλώ μάλλον το πρώτον – ουδόλως είναι ικανόν να μας καθησυχάση και επαναπαύση, εφ᾽ όσον – όπως θα δειχθή κατωτέρω – παραλλήλως συνυπάρχουν και αι αντίστοιχοι κακόδοξοι τοιαύται. Απλώς ευρισκόμεθα προ φαινομένου κλασσικής διγλωσσίας. …Οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες μας, όμως, άλλως έπραττον και άλλως μας εδίδαξαν. Ο λόγος των δεν ήτο ‘ναι και ου’, αλλά ‘ναι, ναι και ου, ου’, (Β´ Κορ. α´, 17-20 και Ιακ. ε´, 12). Εις τας Ιεράς Συνόδους δεν προσεπάθουν διά της διγλωσσίας να επαναπαύσουν εις την πλάνην των τους αιρετικούς, επιφέροντες ούτω και σύγχυσιν εις τους Ορθοδόξους, ούτε εφεύρισκον και εχρησιμοποίουν αμφισήμους διατυπώσεις, συστεγαζούσας αλήθειαν και πλάνην, προς επιτυχίαν μιας κακώς νοουμένης ψευδεπιγράφου ενότητος. Τουναντίον, ηγωνίζοντο μέχρις εσχάτων διά την εξάλειψιν και του παραμικρού ι (ιώτα), το οποίον θα συνετέλει εις αιρετικήν διατύπωσιν…

    Την λύπην αυτής της διαπιστώσεώς μας την διεσκόρπισεν η απόφασις της Ιεράς Συνόδου Πατριαρχείου Βουλγαρίας, η οποία εις τα σημεία που σχολιάζει τας §4, §5 και §12 του κειμένου ‘Σχέσεις…’, αναφέρει σχετικώς: ‘Η προσευχή της Εκκλησίας για ενότητα όλων δεν σημαίνει την αποκατάστασιν της ενότητος με άλλους χριστιανούς, λες και η ενότης είναι κάτι που έχει χαθή από την Εκκλησία, αλλά αυτό που εννοεί είναι η επιστροφή στους κόλπους της, όσων έχουν εκπέσει εξ’ αυτής, μέσα από το Βάπτισμα, το Χρίσμα και την Θεία Ευχαριστία. Επί πλέον, η Ιερά Σύνοδος, [του Πατριαρχείου Βουλγαρίας], δηλώνει ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν μπορεί να αποδεχθή τις διάφορες θεωρίες περί αυτής της ενότητος που επικρατούν στους ετεροδόξους, όπως για παράδειγμα την θεωρία της “αοράτου Εκκλησίας”, την “θεωρία των κλάδων” και την θεωρία της “ισότητος των δογμάτων”, καθώς επίσης και την νεοσύστατη θεωρία της “βαπτισματικής θεολογίας”, σύμφωνα με την οποία υπάρχει μία αρχέγονη ενότητα σε ένα “κοινό βάπτισμα”. Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Βουλγαρίας εδήλωσε ότι όλες αυτές οι θεωρίες συνδέονται με την διδαχή περί “κτιστής χάριτος” του Αγίου Πνεύματος, η οποία έχει καταδικασθή από την Εκκλησία. 

Νηστεία καί ἀγάπη

Τό πρῶτο ἥμισυ του 19ου αἰώνα, στήν Ὀχρίδα κυβερνοῦσε ὁ Γιελαντίν μπέης, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποστατήσει ἀπό τόν Σουλτάνο καί ἦταν ἀνεξάρτητος ἀρχηγός. Τήν ἐποχή ἐκείνη ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας ἦταν ὁ μητροπολίτης Καλλίνικος. Μολονότι προέρχονταν ἀπό διαφορετικές θρησκεῖες, ὁ μπέης καί ὁ Καλλίνικος, ἦταν πολύ καλοί φίλοι καί συχνά ἐπισκεπτόταν ὁ ἕνας τόν ἄλλον.

Κάποτε συνέβη ὁ μπέης νά καταδικάσει εἴκοσι πέντε Χριστιανούς σέ ἀπαγχονισμό. Εἶχε προγραμματιστεῖ νά κρεμαστοῦν τήν Μεγάλη Παρασκευή. Ὁ μητροπολίτης, συντετριμμένος ἀπό αὐτό πού ἐπρόκειτο νά συμβεῖ, πῆγε αὐτοπροσώπως στόν μπέη κι ἄρχισε νά τόν παρακαλεῖ νά δείξει ἐπιείκεια ὡς πρός τήν ποινή.

Ἐνῶ συνομιλοῦσαν, ἔφτασε ἡ ὥρα τοῦ γεύματος καί ὁ μπέης προσκάλεσε τό μητροπολίτη νά συμφάγουν. Τό φαγητό πού εἶχε μαγειρευτεῖ ἦταν ἀρνί. Ὁ μητροπολίτης τότε ζήτησε συγγνώμη ἐξηγώντας ὅτι, λόγω  τῆς νηστείας τῆς περιόδου, δέν μποροῦσε νά μείνει γιά τό γεῦμα καί ὕστερα ἑτοιμάστηκε νά φύγει.

Λόγος εις το Γενέσιον της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας (Άγιος Ανδρέας Αρχιεπίσκοπος Κρήτης)

Ἀρχὴ ἑορτῶν μὲν εἶναι γιὰ μᾶς ἡ παροῦσα πανήγυρη, πρώτη δὲ μετὰ τὸν νόμο καὶ τὶς σκιές, καὶ ἀσφαλῶς καὶ εἴσοδος τῶν ὁδηγούντων πρὸς τὴν χάρη καὶ τὴν ἀλήθεια. Εἶναι δὲ αὐτὴ καὶ μέση καὶ τελευταία ἔχοντας ἀρχὴ μὲν τὴν τελευτὴ τοῦ νόμου, με­σό­τητα δὲ τὴν σύνδεση πρὸς τὰ ἄκρα, τέλος δὲ τὴν φανέρωση τῆς ἀληθείας. Διότι τέλος τοῦ νόμου εἶναι ὁ Χριστός, ὄχι τόσο ἀπο­μα­κρύ­νο­ντάς μας ἀπὸ τὸ γράμμα, ὅσο ἐπαναφέροντάς μας στὸ πνεῦμα.

Διότι αὐτὸ εἶναι ἡ τελείωση, ὅπου αὐτὸς ὁ νομοδότης ἀπο­τε­λει­ώ­νον­τας ὅλα, ὁδήγησε τὸ γράμμα πρὸς τὸ πνεῦμα, ἀνακεφα­λαιώνοντας στὸν ἑαυτό του τὰ σύμπαντα, καὶ διατρεφόμενος στὸν νόμο καὶ στὴν χάρη. Καὶ κάνοντας τὸν μὲν νόμο ὑποζύγιο, συνά­πτον­τας δὲ τὴν χάρη ἐναρ­μο­νίως, χωρὶς καθόλου νὰ ἀναμίξει τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο, καθοδήγησε ἔτσι τὸ γένος μας ἀπὸ τὸ δυσβά­στα­κτο καὶ δουλικὸ καὶ ὑποχείριο φορτίο πολὺ θεοπρεπῶς πρὸς τὸν ἐλαφρὸ καὶ ἐλεύθερο δρόμο, γιὰ νὰ μὴν εἴμαστε «ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου δεδου­λωμένοι», ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος, οὔτε νὰ εἴ­μα­στε αἰχμάλωτοι στὸν ζυγὸ τῆς δουλείας τοῦ νομικοῦ γράμ­μα­τος. Τοῦτο λοιπὸν εἶναι τὸ κεφάλαιο τῶν πρὸς ἡμᾶς εὐεργετη­μά­των τοῦ Χριστοῦ. Τοῦτο εἶναι ἡ φανέρωση τοῦ μυστηρίου. Τοῦτο εἶναι ἡ φύση ποὺ ἐκένωσε ἑαυτόν, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, καὶ ἡ θέωση τοῦ προσ­λήμ­μα­τος.

Ἀλλὰ στὴν τόσο λαμπρὴ καὶ περιφανεστάτη ἐπιδημία τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, πρέπει νὰ προϋπάρχει ὁπωσδήποτε κάποιο γε­γο­νὸς χαρᾶς διὰ τοῦ ὁποίου νὰ εἰσέρχεται πρὸς ἐμᾶς τὸ μεγάλο δῶρο τῆς σωτηρίας μας. Τοῦτο δὲ εἶναι ἡ παροῦσα πανήγυρη, ἔχοντας προμήνυμα τὴν γέννηση τῆς Θεοτόκου, ἀποτέλεσμα δὲ τὸ γέννημα τῆς παχύνσεως τοῦ Λόγου σὲ σάρκα, κατὰ τὴν ὁποία τὸ καινούργιο ἄκουσμα ἀπὸ ὅλα τὰ θαύματα, ποὺ ἐξαγγέλθηκε στὰ σύμπαντα, παραμένει ἀκατάληπτο καὶ ἀκατανόητο, φανερωμένο ὅσο κρύβεται, καὶ κρυμμένο ὅσο φα­νε­ρώ­νε­ται. Συνεπῶς ἀπὸ ἐδῶ ἡ θεοχαρίτωτη αὐτὴ ἡμέρα καὶ πρώτη τῶν ἑορ­τῶν, φέροντας γύρω ἀπὸ τὴν κεφαλὴ τὸ φῶς τῆς παρθενίας, καὶ σὰν νὰ συμμαζεύει καὶ νὰ πλέκει τὸν στέφανο ἀπὸ τὰ ὁλοκάθαρα ἄνθη τῶν πνευματικῶν λειβαδειῶν τῆς γραφῆς, προβάλλει κοινὴ τὴν εὐφροσύνη στὴν κτίση λέγοντας «Θαρσεῖτε», γενέθλιος εἶναι ἡ πανήγυρη καὶ τοῦ γένους ἡ ἀνάπλαση.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Ομιλία εις το Γενέσιον της Θεοτόκου – Η Θεοτόκος Μαρία, ο αληθής άνθρωπος

 

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΑΡΙΑ, Ο ΑΛΗΘΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-9-1995]  (Α42)

     Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Είναι γνωστόν ότι γενέθλιος ημέρα θεωρείται η ημέρα στην αυγή της με το Άγιον Βάπτισμα, στην δύση της με το άγιον τέλος, κατόπιν αγώνων του βίου τούτου. Η βιολογική γέννησις δεν έχει βεβαίως καμία σημασία δια την Βασιλεία του Θεού. Έτσι εις τους αγίους έχομε γενέθλιον ημέραν την ημέραν του θανάτου των που είναι και η τελείωσίς των. «Τελείωσις» θα πει ολοκλήρωσις · που πέραν του χρόνου τούτου του θανάτου, δεν υπάρχει άλλος χρόνος γι' αυτήν την τελείωσιν.

       Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Εκείνη αποτελεί εξαίρεσιν. Όχι γιατί είχε κάποια ξεχωριστή πρόνοια από τον Θεόν. Αλλά γιατί μόνη της έφθασε εις τα μέτρα του προπτωτικού ανθρώπου και φανέρωσε τον αληθή άνθρωπον. Φανέρωσε στο πρόσωπό της, μες στην Ιστορία, τον αληθή άνθρωπον, τον γνήσιο άνθρωπο. Και όπως αναφέρεται από την Αγία Γραφή, η βιολογική δημιουργία του Αδάμ, έτσι αναφέρεται και η βιολογική γέννησις της Θεοτόκου, σαν παγκοσμίου χαράς προοίμιον. «Επήρε», λέει, «ο Θεός πηλόν και έκανε τον άνθρωπον…». Δείχνει όλη την δημιουργία του ανθρώπου. Και το τέλος του Αδάμ. «Και ο Αδάμ έζησε… τόσα χρόνια, 930! Και απέθανεν». Έτσι λοιπόν και εις την Θεοτόκον αναφέρεται η αρχή της και το τέλος της. Για να μην πω και η προϊστορία της!

      Όταν ήλθε ο καιρός να λυτρωθεί η οικουμένη από την τυραννία των δαιμόνων και να εισαχθεί στη ζωή των θνητών η αθανασία, ακόμη να φυτευθεί στις ψυχές των ανθρώπων η αγγελική ζωή και γενικά να ενωθεί ο ουρανός με την γη, ο Θεός προετοίμασε το επίγειον κατάλυμά Του, που είναι η Θεοτόκος. Γράφει το βιβλίο των «Παροιμιών» εις το 9^ο κεφάλαιο: «Ἡ σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον καὶ ὑπήρεισε στύλους ἑπτά». Ποια είναι η Σοφία; -Παλαιά Διαθήκη, προσέξατέ το. Είναι η Ενυπόστατος Σοφία. Ενυπόστατος θα πει προσωπική. Δηλαδή αυτή που είναι πρόσωπο. Οι Έλληνες έχουν την σοφία βέβαια σαν κάτι το απρόσωπο, μία ιδέα, ένα θέμα, ένα στοιχείο, μία αξία. Αλλά δεν έχουν, όμως, ως πρόσωπο. Φυσικά την θεοποιούν. Στο πρόσωπο της θεάς Αθηνάς, την σοφία, αλλά δεν είναι, γιατί δεν υπάρχει Αθηνά. Για τους Έλληνες η σοφία δεν είναι πρόσωπο. Αλλά για τον λαό του Θεού η Σοφία είναι πρόσωπον. Και λέγεται Ενυπόστατος Σοφία. Είναι ο Θεός Λόγος· που λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος» ,Οικοδομεί Αυτός ο Θεός Λόγος, η Ενυπόστατος Σοφία, οικοδομεί τον οίκον Του, ή τον οίκον της, αν πάρομε την λέξη σοφία. Δηλαδή ο Θεός Λόγος οικοδομεί την Ενανθρώπησή Του και προετοιμάζει τα… ούτως ειπείν, τα «υλικά» με τα οποία θα περιβληθεί –«υλικά», τη λέξη την βάζω εντός εισαγωγικών- την ανθρωπίνη φύση. Κι αυτά τα υλικά που θα περιβληθεί είναι η Θεοτόκος. 

     Προς τούτο ετοιμάζονται και οι γονείς της Θεοτόκου, όπως είναι ο Ιωακείμ και η Άννα. Σημειώσατε εκείνο που ήδη σας είπα, ότι η Θεοτόκος έχει προϊστορία. Η προϊστορία της Θεοτόκου είναι η ρίζα του Ιεσσαί. Απ’ όπου ο Δαβίδ, απ’ όπου ο Χριστός. Συνεπώς η Θεοτόκος, που θα φέρει τον Χριστόν, έχει ως προϊστορία την ρίζα του Ιεσσαί. Και οι δίκαιοι αυτοί άνθρωποι, ο Ιωακείμ και η Άννα, ετήρησαν τον νόμον. Και ήσαν δίκαιοι περισσότερο από όλους τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης. Και από τον Νώε και από τον Αβραάμ και από τον Μωυσή. Και τούτο φαίνεται από την υψίστη τιμή, να φέρουν εις τον κόσμον την Θεοτόκον. Βέβαια πολλά γράφει η Γραφή δια τον Νώε. Πιο πολλά για τον Αβραάμ. Και περισσότερα για τον Μωυσή. Αλλά οι γονείς της Θεοτόκου είναι δικαιότεροι, δηλαδή αγιότεροι, εν ησυχία! Δεν δημοσιεύεται η δικαιοσύνη τους, δηλαδή η αγιότητά τους. Όπως κι Εκείνη, ο καρπός ο δικός των, η Θεοτόκος, θα έλθει εις τον κόσμον εν ησυχία, ἐν σιγῇ.

π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος: Ἐμίσησα τήν ἐντύπωση

Δυστυχώς πολλοί σήμερα (και ρασοφόροι) την λατρεύουν!

Μελέτιος Καλαμαρᾶς

Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης

(Ἀπομαγνητοφώνηση μέρους ὁμιλίας τοῦ Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου γιά τόν ἀείμνηστο Ἀρχιμ. Ἰωήλ Γιαννακόπουλο)

Γιά τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο ἔκαμαν τὴν κρίση. Ἦταν ὁ ἡρωικότερος τῶν ἁγίων καὶ ὁ ἁγιότερος τῶν ἡρῴων. Γιά τὸν ἀείμνηστον Ἀρχιμανδρίτη Ἰωὴλ Γιαννακόπουλο ἐγὼ προσωπικὰ ἔχω κάνει τὴν κρίση. Ἦταν ὁ σοφότερος τῶν συγχρόνων ἁγίων καὶ ὁ ἁγιότερος τῶν συγχρόνων μας σοφῶν. Καὶ τὸ ὑπεροχότερο πρότυπο σοφοῦ καὶ ἁγίου κληρικοῦ. Γιατὶ εἶχε μία ἀπολύτη συνέπεια σ’ ἐκεῖνα πού πίστευε καὶ σ’ ἐκεῖνα πού ἔπραττε καὶ ἕνα τεράστιο πνευματικὸ βάθος, τὸ ὁποῖο δέν ἀρκεῖ κανεὶς νά τὸ γνωρίσει, πρέπει καὶ νά μπορεῖ νά τὸ ἀξιολογήσει.

Γεννήθηκε σ’ ἕνα πολὺ μικρὸ καὶ φτωχὸ χωριὸ τῆς Μεσσηνίας πού λεγόταν καὶ λέγεται Μαθία. Σήμερα δέν ξέρω ἂν ὑπάρχει, ἔχει διαλυθεῖ ἐντελῶς. Οἱ γονεῖς του ἦταν χωριάτες, ἐντελῶς ἀσήμαντοι ἄνθρωποι καὶ ἐντελῶς ἄγνωστοι. Καὶ ὁ ἴδιος….., (χαρακτηρισμὸς τοῦ πατρὸς Ἰωὴλ γιά τὸν ἑαυτὸ του)

«Ὅταν ἤμουν στό σχολεῖο, στό δημοτικὸ καὶ στό γυμνάσιο, τὰ ἄλλα παιδιὰ μὲ λέγανε ὁ Κουτοφώτης» , γιατὶ τὸ ὄνομά του ἦταν Φώτιος. Ὁ Κουτοφώτης. Ἦταν κουτός. «Μὲ θεωροῦσαν χαζὸ καὶ ἤμουν χαζὸς καὶ δυσμαθής». Λόγια δικὰ του, ὄχι δικά μου. «Δειλὸς , ἀνόητος καὶ βλάκας».

Πάμε ολοταχώς προς ένωση με τον Παπισμό, αλλά οι Ορθόδοξοι αγρόν ηγόρασαν!

Αναγνώριση του Πρωτείου του Πάπα άνευ μετανοίας του και επιστροφής του στην Εκκλησία καταδικάζοντας παράλληλα τις τόσες και τόσες κακοδοξίες του. Χρόνια ολόκληρα έχουν γραφτεί τόσα και τόσα κείμενα για αυτό το κατόρθωμα των Οικουμενιστών εις βάρος της Πίστεως και της Εκκλησίας. Και όμως στην Εκκλησία δεν κουνιέται φίλο. Άκρα του τάφου σιγή!

Οικουμενικός Πατριάρχης: «Το Πρωτείο της Ρώμης είναι διακονία αγάπης εντός της Εκκλησίας»

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

Με μια ομιλία υψηλού θεολογικού και κανονικού βάρους ολοκληρώθηκαν στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας οι εργασίες του 27ου Διεθνούς Συνεδρίου της Εταιρείας Δικαίου των Ανατολικών Εκκλησιών (Society for the Law of the Eastern Churches).

Η παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου συνδυάστηκε με τα εγκαίνια του νέου Ορθόδοξου Χριστιανικού Κέντρου Διαλόγου «Φανάριον», σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για τις διαχριστιανικές και διαθρησκειακές σχέσεις στην καρδιά της Ευρώπης.

Στον χαιρετισμό του προς τους συνέδρους, ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας εξέφρασε τη βαθιά συγκίνησή του, υπενθυμίζοντας ότι συνδέεται οργανικά με την Εταιρεία από την ίδρυσή της το 1969, όταν ως νεαρός Αρχιμανδρίτης υπήρξε ιδρυτικό της μέλος και ο πρώτος Αντιπρόεδρός της.

Ο Βαρθολομαίος καλεί τους Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων σε Σύναξη

Πρωτοβουλία του Βαρθολομαίου για ισχυροποίηση της αναγνώρισης του Πάπα;

Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΘΡΟΝΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Μιλώντας στη Βουδαπέστη, στο πλαίσιο του 27ου Διεθνούς Συνεδρίου της Εταιρείας για το Δίκαιο των Ανατολικών Εκκλησιών, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέφερε ότι έχει καλέσει τους Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων σε αδελφική Σύναξη, με στόχο την από κοινού εξέταση των μεγάλων και επειγόντων προκλήσεων που αντιμετωπίζει ο λαός του Θεού.

Η συνάντηση προορίζεται να πραγματοποιηθεί στις 30 Νοεμβρίου, κατά τη θρονική εορτή της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Η πρωτοβουλία, όπως εξήγησε, συνδέεται με την αυξημένη ποιμαντική ευθύνη των τεσσάρων Πατριαρχείων για τη συνέχεια της αποστολικής πίστης και τη μαρτυρία της Ορθοδοξίας, όσο δεν έχει αποκατασταθεί η πλήρης κοινωνία με τη Ρώμη.

Για το πρωτείο του Επισκόπου Ρώμης, ο Βαρθολομαίος επικαλέστηκε τη θέση που είχε διατυπώσει ο Γιόζεφ Ράτσινγκερ, πριν γίνει Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄, σύμφωνα με την οποία η Ρώμη δεν μπορεί να ζητεί από την Ανατολή μια αντίληψη περί πρωτείου πέρα από εκείνη που είχε διαμορφωθεί και βιωθεί κατά την πρώτη χιλιετία. 

Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες σπαταλούν τη διακονία τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν!

Αυτά τα επισημαίνει ένας ιερέας όχι ένας λαϊκός! Αλήθειες χωρίς (αλ)χημείες!

                                              

Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες (αρχιερείς και ιερείς) σπαταλούν τη διακονία τους, και μάλιστα τη ζωή τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν, να γίνουν ορατοί, να αποθεωθούν, να αποκτήσουν οι ίδιοι οπαδούς.

Άλλοι ίσως να μην αποκτήσουν ποτέ αναγνωρισιμότητα, εξωτερική επιτυχία ή το κύρος που συνοδεύει τη δημόσια προβολή.

Όμως αν αποδίδουν δόξα στον Χριστό και αγωνίζονται να Τον γνωρίσουν και να κάνουν γνωστό το όνομά Του, τότε τίποτα από όσα τους αφορούν δεν πάει χαμένο, διότι αποστολή του Πνεύματος του Θεού είναι να μεγιστοποιήσει τη δόξα του Χριστού σε ολόκληρο το σύμπαν.

Δεν είναι τα χαρίσματα ή τα κατορθώματά μας που μας κάνουν δυνατούς, αλλά το να υποτάσσουμε την αδυναμία μας στον παντοδύναμο Χριστό.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Ἐκκλησιασμός καί ἀνατροφή τῶν παιδιῶν

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἐκκλησιασμός καί ἀνατροφή τῶν παιδιῶν

«καὶ οἱ πατέρες μή παροργίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἀλλ’ ἐκτρέφετε αὐτὰ ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου».

(: Καὶ οἱ πατέρες μὴ ἐρεθίζετε καὶ μὴ προκαλεῖτε τὰ παιδιά σας νὰ θυμώσουν καὶ νὰ ὀργισθοῦν. Ἀλλὰ νὰ τὰ ἀνατρέφετε μὲ ἐπιμέλεια καὶ παιδαγωγία καὶ συμβουλές, ποὺ εἶναι σύμφωνες μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου).

Ποιὰ λοιπὸν εἶναι ἡ καλύτερη ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν; Αὐτὴ ποὺ γίνεται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

• Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης τονίζει:

«Θέλουμε νὰ ποῦμε στὰ παιδιά: «Παιδιά, μή φεύγετε ἀπό τήν Ἐκκλησία, Νὰ πηγαίνετε κάθε Κυριακή στὴν Ἐκκλησία. Νὰ ἐκκλησιάζεστε. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «τὸ ταμεῖον τῆς Χάριτος». Ἀπὸ κεῖ πηγάζει ὅλη ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου. Τήν εἰρήνη, τὴν ἀγάπη ἀπό τήν Ἐκκλησία θὰ τὰ πάρεις. Οὔτε στὰ παιχνίδια οὔτε μέσα στὴν κοινωνία θὰ τὰ βρεῖς αὐτά, ὅσο μέσα στήν Ἐκκλησία.

Ἐάν ἐσύ, αὐτόν τόν λόγο, τὸν ὁποῖον λές, δὲν τὸν ἔχεις σὲ πράξη, τὰ παιδιά δέν πληροφοροῦνται. Ὄχι. Πρέπει ἐσύ πρῶτος νὰ πᾶς στὴν Ἐκκλησία, νὰ γευθεῖς τὴν γλυκύτητα τῆς Ἐκκλησίας, οὕτως ὥστε, ὅταν τὸ πεῖς στὰ παιδιά, ἀπό μέσα «ἐρεύγεσαι» (= φανερώνεις, ἀποκαλύπτεις, βλ. Ματθ. 13, 35). Αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔχεις, τὸ λὲς καὶ στὰ παιδιά. Ὁπότε τὰ παιδιά πληροφοροῦνται.

Διότι αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔχεις, τό μεταδίδεις· βγαίνει μία ἀκτίνα Χάριτος ἀπό μέσα σου καί μεταδίδεται στὰ παιδιά. Τὰ παιδιά, τά ὁποῖα εἶναι βαπτισμένα καί σύ βαπτισμένος πληροφοροῦνται.   Ὅταν ὅμως ἐσύ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον λές, δὲν τὸ κάνεις, τὰ παιδιὰ δὲν πληροφοροῦνται, διότι ἀπό μέσα σου δέν βγαίνει Χάρις. Εἴτε τὸ ἄκουσες, εἴτε τὸ εἶδες, εἴτε τὸ καταφρόνησες. Καὶ τὰ παιδιὰ δὲν πληροφοροῦνται. Ὅταν ὅμως ἐσύ ὁ ἴδιος τὸ ἔχεις αὐτό, τό ὁποῖον λές, τότες τὰ παιδιά πληροφοροῦνται καί ἀκοῦνε. Μεταδίδεις, λέει, ἀπό τήν περιουσία σου, μεταδίδεις, τρόπον τινά, ἀπό αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἔχεις καὶ τὸ ζεῖς καὶ τὸ τρῶς. Αὐτὸ μεταδίδεις καὶ στὰ παιδιά. Τὰ παιδιὰ πληροφοροῦνται.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ποδοπατήσαμε κάθε τι που ήταν ιερό για τους πατέρες μας

Ό,τι ίσχυε για τους Σέρβους, ισχύει και για τους Έλληνες: Η αποστασία από τον Θεό είναι η πραγματική αιτία όλων των κακών.          

                             

“…και γι’ αὐτό στη συνέχεια ποδοπατηθήκαμε ἐμεῖς οι ἴδιοι…”

Ἀδελφοί μου, ἁμαρτήσαμε καὶ στὴ συνέχεια ἐξαγνιστήκαμε. Προσβάλαμε τὸν Παντοδύναμο Θεό μας, καὶ γι’ αὐτὸ τιμωρηθήκαμε. Σπιλώσαμε τὶς ψυχές μας καὶ ξεπλύναμε τὴν κάθε ἁμαρτία μας, μὲ τὸ αἷμα καὶ μὲ τὰ δάκρυά μας.

Ποδοπατήσαμε κάθε τι, ποὺ ἦταν ἱερὸ γιὰ τοὺς πατέρες μας, καὶ γι’ αὐτὸ στὴ συνέχεια ποδοπατηθήκαμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι.

Ἡ καταστροφὴ μας ἦταν ἀναμενόμενη ἀφοῦ τὰ σχολεῖα μας ἦταν χωρὶς πίστη στὸ Θεό, οἱ πολιτικοί μας δὲν ἦταν ἔντιμοι, ὁ στρατός μας δὲν εἶχε πατριωτισμὸ καὶ οἱ κυβερνῆτες μας δὲν εἶχαν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι καταστράφηκαν τὰ σχολεῖα, ὁ στρατὸς καὶ ὅλο τὸ κράτος μας.

Εἴκοσι χρόνια δὲν σεβόμασταν τὶς παραδόσεις μας, καὶ τώρα οἱ ἀλλοεθνεῖς μᾶς στέρησαν τὸ φῶς μὲ τὸ σκοτάδι τους.

Εἴκοσι χρόνια χλευάζαμε τοὺς προγόνους μας, ποὺ μὲ τὴν εὐσέβειά τους κατέκτησαν τὴ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Μὲ τὸ μέτρο ὅμως ποὺ κρίναμε τὸ Θεὸ καὶ τοὺς προγόνους μας, μὲ τὸ ἴδιο μέτρο καὶ ἐμεῖς κριθήκαμε.

Παρ’ ὅλα αὐτά, ὁ Θεὸς μᾶς συγχώρεσε.

Οἱ ὑβριστικὲς σκέψεις μας, τὰ ὑβριστικὰ λόγια καὶ οἱ πράξεις μας, οἱ ἀτελείωτες προσβολὲς στὸν Μεγαλοδύναμο Θεό, κατὰ τὴν περίοδο τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων, καταδίκασαν τὸ λαό μας ἀρχικὰ σὲ θάνατο. Ἡ ποινὴ ἐπιβλήθηκε καὶ ἕνας στοὺς ὀκτὼ Σέρβους ἐκτελοῦνταν στὰ πρῶτα δύο χρόνια της κατοχῆς τῆς χώρας μας ἀπὸ τοὺς Γερμανούς.

Κυριακή ΙΔ’ Ματθαίου: Ομιλία ΜΑ’ στην παραβολή που καλεί στους γάμους του Υιού (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς)

                                  

Δίδεται και απάντηση προς εκείνους που λένε, γιατί ο Θεός κάλεσε εκείνους που καθόλου δεν υπάκουσαν, ή δεν υπάκουσαν με έργα, και γιατί έπλασε εκείνους που θα τιμωρηθούν.

1. Της παραβολής που αναγινώσκεται σήμερα στο Ευαγγέλιο του Κυρίου (Ματθ. κβ’, 2-14), θα πω στην αγάπη σας, το τελευταίο πρώτο, ότι δηλαδή πολλοί είναι οι καλεσμένοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί. Αυτό εξ άλλου ο Κύριος το δείχνει σε κάθε παραβολή, ώστε εμείς να φροντίσουμε να μην είμαστε απλώς από τους καλεσμένους, αλλά από τους εκλεκτούς. Διότι εκείνος που δεν είναι από τους εκλεκτούς, αλλά μόνο από τους καλεσμένους, όχι μόνο ξεπέφτει από το άδυτο φως, αλλά βγαίνει έξω και από το εξώτερο φως. Και θα δεθεί χειροπόδαρα, στα πόδια γιατί δεν έτρεξαν προς τον Θεό, και τα χέρια γιατί δεν εργάστηκαν τα έργα του Θεού, και παραδίδεται στον κλαυθμό και το τρίξιμο των δοντιών.

2. Ίσως θα απορούσε κανείς πρώτα, πώς ο Κύριος είπε πολλούς τους καλεσμένους και δεν είπε όλους τους ανθρώπους. Διότι αν δεν προσκλήθηκαν όλοι δεν θα είναι δίκαιο να εκπέσουν από τα αγαθά που υποσχέθηκε ο Κύριος, ούτε θα είναι δίκαιο να δοκιμάσουν τις απειλές των βασάνων. Ίσως θα υπάκουαν αν είχαν προσκληθεί. Όμως αυτό είναι εύλογο, ότι δηλαδή δεν αποδοκιμάσθηκαν δίκαια, αν δεν προσκλήθηκαν, δεν είναι όμως αληθινό εκείνο, το ότι δεν προσκλήθηκαν όλοι. Καθώς ο Κύριος υψωνόταν προς τον ουρανό μετά την Ανάσταση από τους νεκρούς, είπε στους μαθητές Του, «πηγαίνοντας σ’ ολόκληρο τον κόσμο να διακηρύξετε το Ευαγγέλιο σε όλη την κτίση» (Μάρκ. ιστ’, 15), και «κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και διδάξτε τους να τηρούν όλες τις εντολές που σας έδωσα» (Ματθ. κη’, 19 – 20). Και το ότι αυτή την παραγγελία την πραγματοποίησαν οι μαθητές, είναι αρκετό να το παρουσιάσει ο μέγας Παύλος, που είπε: «Μήπως, λέει, δεν άκουσαν το: Σ’ όλη τη γη αντήχησε η φωνή τους, και στα πέρατα της οικουμένης τα λόγια τους» (Ρωμ. ι, 18), δηλαδή των Αποστόλων. Ώστε προσκλήθηκαν όλοι και δικαίως όσοι δεν προσήλθαν στην πίστη, θα τιμωρηθούν. Πώς λοιπόν ο Κύριος δεν είπε ότι όλοι είναι καλεσμένοι, αλλά είπε πολλοί; 

Ἐπιφυλακή

                                

άγ. Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Τήρησε σθεναρά τήν πνευματική ἐπιφυλακή, ἐπειδή δέν γνωρίζεις πότε θά σέ καλέσει ὁ Κύριος κοντά Του. Κατά τήν ἐπίγειο ζωή σου, νά εἶσαι ἕτοιμος ἀνά πάσα στιγμή νά Τοῦ δώσεις λογαριασμό. Πρόσεχε νά μήν σέ πιάσει στά δίχτυα του ὁ ἐχθρός, ἤ νά σέ ξεγελάσει, προκαλώντας σε νά πέσεις σέ πειρασμό. Καθημερινά ἐξέταζε τήν συνείδησή σου, δοκίμαζε τήν καθαρότητα τῶν λογισμῶν σου, τίς προθέσεις σου.

Κάποτε ἦταν ἕνας βασιλιάς, ὁ ὁποῖος εἶχε ἕνα γιό πονηρό. Ἔχοντας χάσει κάθε ἐλπίδα γιά ἀλλαγή πρός τό καλύτερο, ὁ πατέρας καταδίκασε τόν γιό του σέ θάνατο. Τοῦ ἔδωσε ἕνα μήνα περιθώριο γιά νά προετοιμαστεῖ.

Πέρασε ὁ μήνας, καί ὁ πατέρας ζήτησε νά παρουσιασθεῖ ὁ γιός του. Πρός μεγάλη του ἔκπληξη, παρατήρησε πώς ὁ νεαρός ἦταν αἰσθητά ἀλλαγμένος: τό πρόσωπό του ἦταν ἀδύνατο καί χλωμό, καί ὁλόκληρο τό κορμί του ἔμοιαζε νά εἶχε ὑποφέρει.

«Πῶς καί σοῦ συνέβη τέτοια μεταμόρφωση, γιέ μου;» ρώτησε ὁ πατέρας.

«Πατέρα μου καί κύριέ μου,» ἀπάντησε ὁ γιός, «πῶς εἶναι δυνατόν νά μήν ἔχω ἀλλάξει, ἀφοῦ ἡ κάθε μέρα μέ ἔφερνε πιό κοντά στόν θάνατο;»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Β΄ Koρ. 1, 21-24 και 2, 1-4] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Β΄ Koρ. 1, 21-24 και 2, 1-4]

 ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

        […]«Ὁ δὲ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός, ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀῤῥαβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν(:Εκείνος δε ο Οποίος δίδει την ακλόνητη και βέβαιη πεποίθηση σε μας μαζί με σας, ώστε να μένουμε πιστοί στον Χριστό και ο Οποίος μας έχρισε με το Άγιο Πνεύμα, είναι ο Θεός. Αυτός και έβαλε την σφραγίδα Του επάνω μας, για να δείξει ότι είμαστε δικοί Του και έδωσε το Πνεύμα Του το Άγιο στις καρδιές μας ως προκαταβολή και εγγύηση για όλα όσα μας έχει υποσχεθεί)» [Β΄Κορ.1,21-22].

     Πάλι από τα περασμένα επιβεβαιώνει τα μέλλοντα. Γιατί εάν Αυτός είναι που μας κρατά σταθερούς στην πίστη μας προς τον Χριστό, δηλαδή, Εκείνος που δε μας αφήνει να παρασαλευτούμε από την πίστη μας στον Χριστό, και είναι Αυτός που μας έχρισε και έδωσε στις καρδιές μας το Άγιο Πνεύμα, πώς δεν θα μας δώσει και την ρίζα και την πηγή, δηλαδή την αληθή γνώση για Αυτόν, τη μετάληψη του Αγίου Πνεύματος, πώς δεν θα μας δώσει τα όσα προέρχονται από αυτά; Γιατί, εάν εκείνα δίνονται για αυτά, πολύ περισσότερο Αυτός θα μας δώσει και εκείνα. Και εάν αυτά μας τα έδωσε ενώ ήμασταν εχθροί Του, πολύ περισσότερο θα μας τα χαρίσει εκείνα τώρα που γίναμε φίλοι Του.  Γι' αυτό δεν είπε απλώς «Πνεύμα», αλλά το ονόμασε «αρραβώνα», για να παίρνει από αυτό θάρρος για όλα. Γιατί, εάν δεν επρόκειτο να μας δώσει το παν, δεν θα δεχόταν να μας δώσει τον αρραβώνα, και να μας καταστρέψει έτσι χωρίς κανένα σκοπό.

      Και πρόσεχε την ευγνωμοσύνη του Παύλου. «Γιατί», λέγει, «τι χρειάζεται να λέω ότι δεν ανήκει σε εμάς η αλήθεια των υποσχέσεων; Ακριβώς αυτό, το ότι παραμένετε εσείς αμετάτρεπτοι και σταθεροί, δεν οφείλεται σε μας, αλλά και αυτό είναι έργο του Θεού»· γιατί λέγει: «Ὁ δὲ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός (:Εκείνος λοιπόν, ο Οποίος δίδει την ακλόνητη και βέβαιη πεποίθηση σε μας μαζί με σας, ώστε να μένουμε πιστοί στον Χριστό και ο Οποίος μας έχρισε με το Άγιο Πνεύμα, είναι ο Θεός)». Επομένως δεν είμαστε εμείς εκείνοι που σας στηρίζουμε· γιατί και εμείς έχουμε ανάγκη Εκείνου που στηρίζει. Ώστε κανένας από εμάς ας μην νομίζει ότι κινδυνεύει το κήρυγμα· Αυτός ανέλαβε το παν, σε Αυτόν ανήκει η φροντίδα του παντός.

ΈΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΙ: "Τα ουρλιαχτά στην προκυμαία της Σμύρνης"

Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε

«Το χειρότερο, είπε, ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία».

Με τα παραπάνω λόγια ένας αξιωματικός πολεμικού πλοίου των ΗΠΑ αγκυροβολημένου στη Σμύρνη, περιγράφει στον πολεμικό ανταποκριτή της καναδικής εφημερίδας “Toronto Star”, Έρνεστ Χεμινγουέι, την τραγωδία.

«Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε. Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα. Το παράξενο ήταν, είπε [ο αξιωματούχος του αμερικάνικου πολεμικού που διηγείται την ιστορία], πώς ούρλιαζαν κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν αυτή την ώρα. Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους τους προβολείς και αυτές τότε σταματούσαν».

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΛΟΓΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ – ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ;

Κέντρο της Αποκάλυψης δεν είναι οι καβαλάρηδες και ο φόβος. Είναι ο Χριστός.

Στο 6ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν το Αρνίο ανοίγει τις τέσσερις πρώτες σφραγίδες, εμφανίζονται τέσσερα άλογα: λευκό, κόκκινο, μαύρο και χλωρό (Αποκ. 6,1-8).

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΑΛΟΓΟ

Ο αναβάτης εξέρχεται «νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ». Κατά την ερμηνεία που παραδίδει ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας, συνδέεται με τη νικηφόρο εξάπλωση του Ευαγγελίου. Άλλοι ερμηνευτές το συνδέουν με την κατάκτηση. Πάντως η Γραφή δεν λέει ότι ο λευκός καβαλάρης είναι ο Αντίχριστος, όπως συχνά ακούγεται.

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΛΟΓΟ

Συμβολίζει τον πόλεμο, τη βία και την αιματοχυσία. Στον αναβάτη δίνεται να αφαιρέσει την ειρήνη από τη γη, ώστε οι άνθρωποι «ἀλλήλους σφάξωσι».

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ

Ο αναβάτης κρατά ζυγαριά. Συμβολίζει την πείνα, τη στέρηση και την έλλειψη βασικών αγαθών. Η τροφή γίνεται τόσο πολύτιμη, ώστε μετριέται και ζυγίζεται.

4 Σεπτεμβρίου: Μνήμη αγίου ιερομάρτυρος Βαβύλα- Ιερού Χρυσοστόμου, Στον άγιο ιερομάρτυρα Βαβύλα

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΒΑΒΥΛΑ

                                  

α. Εγώ ήθελα, βέβαια, σήμερα να εκπληρώσω την υπόσχεση που σας είχα δώσει, όταν βρέθηκα εδώ την προηγούμενη φορά· αλλά τι να κάνω; Παρουσιάστηκε στο μεταξύ ο μακάριος Βαβύλας και μας κάλεσε κοντά του, όχι με τη φωνή του, αλλά ελκύοντάς μας με την πνευματική λάμψη που εκπέμπει η μορφή του. Μη δυσανασχετείτε, λοιπόν, που αναβάλλεται η εξόφληση του χρέους· όσο περισσότερο παρατείνεται, τόσο περισσότερο αυξάνεται και ο τόκος που θα λάβετε. Γιατί θα σας το εξοφλήσουμε το χρέος μαζί με τον τόκο του, όπως ακριβώς διέταξε και ο Δεσπότης, που μας το εμπιστεύθηκε ως παρακαταθήκη [βλ. Ματθ. 25,27: «Ἔδει οὖν σε βαλεῖν τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ (:Έπρεπε, λοιπόν, εσύ να καταθέσεις το χρήμα μου στους τραπεζίτες, κι όταν θα ερχόμουν εγώ, θα έπαιρνα με τόκο αυτό που μου ανήκει)»]. Να είστε, λοιπόν, ήσυχοι για όσα σας οφείλονται, αφού και το κεφάλαιο και το κέρδος του παραμένουν δικά σας· ας μην αφήσουμε να περάσει ανεκμετάλλευτο το κέρδος που μας προέκυψε σήμερα, αλλά ας εντρυφήσουμε στα θαυμαστά επιτεύγματα του μακαρίου Βαβύλα.

Το πώς, λοιπόν, ποίμανε την Εκκλησία του τόπου μας και διέσωσε το ιερό, αυτό, σκάφος μέσα από θύελλες, τρικυμίες και κύματα, πόση παρρησία έδειξε απέναντι στον αυτοκράτορα, πώς έδωσε τη ζωή του για το ποίμνιό του και δέχθηκε εκείνον τον μακάριο μαρτυρικό θάνατο, αυτά και άλλα παρόμοια θα τα αφήσουμε να τα διηγηθούν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία διδάσκαλοι και ο κοινός μας πνευματικός πατέρας[Με την έκφραση “κοινὸς πατὴρ ἡμῶν” ο Ιερός Χρυσόστομος αναφέρεται στον επίσκοπο Αντιοχείας Φλαβιανό, τον κοινό πνευματικό πατέρα της τοπικής Εκκλησίας (ο λόγος αυτός εκφωνήθηκε περίπου το 387 μ.Χ.), στον οποίο αναθέτει, μαζί με τους πρεσβύτερους διδασκάλους, τη διήγηση των παλαιότερων γεγονότων της ζωής του αγίου Βαβύλα]. Γιατί τα παλαιότερα γεγονότα μπορούν να σας τα αφηγηθούν καλύτερα οι μεγαλύτεροι στην ηλικία. Όσα, όμως, συνέβησαν πιο πρόσφατα, στη δική μας εποχή, θα σας τα διηγηθώ εγώ, ο νεότερος· εννοώ όσα έγιναν μετά τον θάνατο και την ταφή του μάρτυρα, όταν τα λείψανά του βρίσκονταν στο προάστιο[Εννοεί εδώ το γνωστό προάστιο της Αντιόχειας, τη Δάφνη].

Γνωρίζω βέβαια ότι οι ειδωλολάτρες θα περιγελάσουν την υπόσχεσή μας, όταν μας ακούσουν να λέμε ότι θα μιλήσουμε για τα θαυμαστά επιτεύγματα που επιτέλεσε μετά τον θάνατο και την ταφή του εκείνος που τάφηκε και το σώμα του διαλύθηκε σε σκόνη. Αυτό, όμως, δεν θα μας κάνει να σωπάσουμε· αντίθετα, ακριβώς γι’ αυτό θα μιλήσουμε ακόμη περισσότερο, ώστε, αποδεικνύοντας ότι το παράδοξο αυτό γεγονός είναι αληθινό, να στρέψουμε τελικά τον χλευασμό εναντίον τους. Γιατί ένας απλός άνθρωπος δεν μπορεί να πραγματοποιεί ανδραγαθήματα μετά τον θάνατό του· ένας μάρτυρας, όμως, μπορεί να πραγματοποιεί πολλά και μεγάλα. Και αυτό δεν γίνεται για να αποκτήσει ο μάρτυρας μεγαλύτερη δόξα — γιατί δεν έχει καμία ανάγκη από την ανθρώπινη δόξα — αλλά για να μάθεις εσύ, ο άπιστος, ότι ο θάνατος των μαρτύρων δεν είναι θάνατος· είναι η αρχή μιας καλύτερης ζωής, το προοίμιο ενός πνευματικότερου βίου και η μετάβαση από μια κατώτερη σε μια καλύτερη κατάσταση. Μη βλέπεις, λοιπόν, μόνο αυτό, ότι το σώμα του μάρτυρα κείται απογυμνωμένο και στερημένο από την ζωτική ενέργεια της ψυχής. Αλλά να προσέξεις κάτι άλλο: στη θέση της ψυχής παραμένει κοντά στο σώμα μια άλλη και μεγαλύτερη δύναμη, η χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία με τα θαύματα που επιτελεί μαρτυρεί σε όλους την αλήθεια της αναστάσεως. Γιατί, αν ο Θεός χάρισε ακόμη και σε σώματα νεκρά και διαλυμένα σε σκόνη δύναμη μεγαλύτερη από εκείνη όλων των ζωντανών, πολύ περισσότερο, όταν έρθει ο καιρός των στεφάνων, θα τους χαρίσει μια ζωή καλύτερη και μακαριότερη από την προηγούμενη.

Ο Μόσχας Κύριλλος δεν πήγε στο Κολυμπαρι για λόγους πρωτείου και όχι επειδή αντιμάχεται τον Οικουμενισμό

Ο Πατριάρχης Μόσχας ως προετοιμασία για την Ένωση των Εκκλησιών έχει ήδη υπογράψει (όπως ο πατριάρχης Βαρθολομαίος) με τον Πάπα ΚΟΙΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ για το ΠΡΩΤΕΙΟ και τη ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ 

                     

TO ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2016 ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ  (ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΡΩΣΟΙ) ΥΠΟΓΡΑΨΑΝ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ

ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ ROME REPORTS ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Ο ΠΑΠΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΣΧΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ  ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟΓΡΑΨΑΝ. Ο ΤΟΤΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΙΑΦΩΝΗΣΕ ΣΤΑ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΣΗΜΕΙΑ. 

„According to the Moscow Patriarchate, the consensus has been reached, even if the Georgian Orthodox Church "disagreed with the individual paragraphs" of the document.“ (εδώ)

3 ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΩΜΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΟΤΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΜΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ

ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΟΤΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΜΗΣ....ΠΡΕΠΕΙ...ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ..ΟΧΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ..ΑΛΛΑ ΔΙΑ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ..ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ..(ΟΠΩΣ ΣΤΗ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΣΤΗ ΚΡΗΤΗ..ΥΠΗΡΧΕ ΠΑΠΙΚΟΣ).

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἕνα ἀξιόλογο ἱστορικὸ κείμενο 

Ἐπειδὴ γιὰ μία ἀκόμα φορὰ κύκλοι ἐπιχειροῦν νὰ ἀναδείξουν τὴν Ρωσία ὡς προστάτιδα τὴ Ὀρθοδοξίας καὶ ἐνάντια τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου του Κολυμπαρίου, παρουσιάζουμε μία ἐπιστολὴ τοῦ ἀναγνωρισμένου γιὰ τοὺς ἀγῶνες του γέροντος Γαβριὴλ Διονυσιάτη, ἡ ὁποία ὀνομάζει ξεκάθαρα τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Οἰκουμενισμὸ αἵρεση, καυτηριάζει γενικὰ τὸ οἰκουμενιστικὸ ὀλίσθημα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἰδιαίτερα τὸ ὀλίσθημα τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ 1976 ἀναγνώρισε μυστήρια στοὺς Παπικοὺς καὶ εἶχε μυστηριακὴ κοινωνία μαζί τους. Καὶ ἐρωτοῦμε: 

Ὅταν, ὀρθῶς, παρουσιάζουμε τὴν προδοσία του πάτρ. Βαρθολομαίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, τὴν προδοσία τῶν Ρώσων, γιατί τὴν ἀποκρύβουμε; 

Ὅταν, ὀρθῶς, παρουσιάζουμε τὴν εὐθύνη του πάτρ. Βαρθολομαίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ γιὰ τὴν πνευματικὴ πτώση στὴν Ὀρθοδοξία, τὴν εὐθύνη τῶν Ρώσων, γιατί τὴν ἀποκρύβουμε; 

Πότε πῆραν πίσω οἱ Ρῶσοι τὴν ἀναγνώριση μυστηρίων καὶ τὴν μυστηριακὴ κοινωνία μὲ τοὺς Παπικοὺς καὶ ἐμεῖς δὲν τὸ μάθαμε; Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ συμφωνία της Ἀβάνας μεταξὺ Κυρίλλου καὶ Πάπα δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἀπὸ τὶς συμφωνίες Βαρθολομαίου καὶ Πάπα! 

Σὲ τί προφύλαξε τοὺς Ρώσους ἡ διατήρηση τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου ἀπὸ τὴν φοβερὴ προδοσία, ἀφοῦ κατηγοροῦμε τὸ νέο ἡμερολόγιο ὡς Παπικό; 

Ποιά εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς παπικῆς συμπεριφορᾶς του πάτρ. Βαρθολομαίου ποὺ κάνει, ὅ,τι θέλει, χωρὶς νὰ ἐνημερώνει κανέναν καὶ τῶν Ρώσων Πατριαρχῶν, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ γέρων Γαβριὴλ παραδέχεται ὅτι "Θεωροῦμεν ἀντικανονικὴ καὶ ἀντορθόδοξον τήν, ὡς εἴρηται, ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ ἀπόψεως δογματικῆς τοιάϋτης, ὡς ληφθεῖσαν μονομερῶς καὶ ἐν ἀγνοίᾳ τῆς Μητρὸς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ τῶν λοιπῶν ὁμοδόξων Ἐκκλησιῶν"; 

Θὰ τὸ ἐπαναλάβουμε ἂν καὶ γινόμαστε κουραστικοί: Ἀγῶνας γιὰ τὴν πίστη, ὁ ὁποῖος ἐθελοτυφλεῖ ἀπὸ τὸ ἕνα μάτι δὲν πρόκειται νὰ ἐπιφέρει κάτι καλό. 

Α.Τ.

«Μετά κατωδύνου ψυχής επληροφορήθημεν και ημείς την απόφασιν της Ρωσικής Εκκλησίας «περί μυστηριακής κοινωνίας προς Ρωμαιοκαθολικούς».

                                    

Ο Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης (+1983) για τη μετάδοση των Μυστηρίων στους παπικούς.

επιμέλεια: Νικόλαος Δ. Γεωργαντώνης

Πολύ ενδιαφέρουσα και σημαντική είναι η ανοιχτή επιστολή που συνέγραψε το 1970 ο Ηγούμενος της Ι. Μ. Διονυσίου Αγ. Όρους, Γέρων Γαβριήλ, διαμαρτυρόμενος για το τρομερό ολίσθημα της Ρωσικής Διοικούσας Εκκλησίας, της υποκινούμενης εκείνη την εποχή από το άθεο καθεστώς, να μεταδώσει τα Άχραντα Μυστήρια στους ρωμαιοκαθολικούς της Ρωσίας. Η απογοήτευση του γέροντα ήταν πολύ μεγάλη και αποτυπώνεται στην επιστολή αυτή που αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο (κατά τον χαρακτηρισμό του π. Θεοκλήτου) για την κατοχύρωσή της ιεροκανονικώς.

Με αφορμή μια πρόσφατη εκδήλωση που έγινε από κάποια Ιερά Μητρόπολη της Βορείου Ελλάδος, στην οποία δεν αναφέρθηκε καθόλου ο αρχηγικός ρόλος του Γέροντα Γαβριήλ στον αγώνα κατά του Οικουμενισμού, παρά μόνο οι αγαθές σχέσεις που είχε με τον μακαριστό Αθηναγόρα, πριν μάλιστα ο τελευταίος αρχίσει να πραγματοποιεί τους αντικανονικούς και αντορθόδοξους οικουμενιστικούς ακροβατισμούς, παραθέτουμε αυτολεξεί από το βιβλίο του πνευματικού τέκνου του γέροντα, π. Θεόκλητου Διονυσιάτη «Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ, Γαβριήλ Διονυσιάτης», (εκδ. Παπαδημητρίου 1987) :

«Μετά κατωδύνου ψυχής επληροφορήθημεν και ημείς την απόφασιν της Ρωσικής Εκκλησίας «περί μυστηριακής κοινωνίας προς Ρωμαιοκαθολικούς».

Η απόφασις αυτή, πρωτοφανής και πρωτάκουστος εις την ζωή της Εκκλησίας μας, κατετάραξε και κατελύπησε τους Αγιορείτας Πατέρας, όλως ιδιαιτέρως δε την Ι. Κοινότητα, ήτις δι’ επείγοντος τηλεγραφήματος διεβίβασε προς την Μητέρα Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν την λύπην και κατάπληξιν αυτής επί τη ανεπιτρέπτω, μονομερεί και αντικανονική ταύτη αποφάσει της Ρωσικής Εκκλησίας.

Δεν ανέμενε ποτέ κανείς τοιάυτην απόφασιν εκ μέρους της μαρτυρικής, όσον και συντηρητικής Ρωσικής Εκκλησίας, διακριθείσης πάντοτε δια την προσήλωσιν εις το δόγμα, την τάξιν και τας κανονικάς παραδόσεις της αμωμήτου Ορθοδοξίας μας.