Ιεροκατήγορος και αχάριστος και ο Φώτης Κόντογλου;

 Τα σκάνδαλα των ρασοφόρων μας είναι η σπουδαιότερη αιτία που πληθαίνουν οι αιρετικοί, και μάλιστα, αυτοί οι νέοι προσύλητοι γίνονται φανατικώτατοι μέσα στην αίρεση που προσχωρούν, αηδιασμένοι από τους ανάξιους ιερωμένους μας. Για τούτο πρέπει να τρέμουν οι κληρικοί μην τυχόν ακουσθή το παραμικρό σε βάρος τους, γιατί οι ψυχές που χάνονται θα ζητηθούν μια μέρα απ' αυτούς... Πάντα, σε κάθε εποχή, υπήρχαν οι ανάξιοι κληρικοί, κοντά στους αγίους ρασοφόρους. Αλλά σήμερα το πράγμα εχειροτέρεψε κατά πολύ. Μία από τις πολλές αιτίες αυτής της θλιβερής καταστάσεως είναι ότι γίνονται συχνά κληρικοί κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν κλίση στην θρησκεία  και που γι' αυτούς το ρασοφορείν είναι ένα επάγγελμα... Ο ευλαβής Λαός μας δεν αισθάνεται την ανάγκη να ακούη βαθυστόχαστες θεολογίες με πανεπιστήμια και με διπλώματα, ούτε παγκόσμια συμβούλια και ''διαλόγους''. Ο πόθος του είναι να ακούση  ότι υπάρχει κάποιος ρασοφόρος, ιερεύς ή καλόγερος, που έχει καθαρή ζωή, ας είναι και αγράμματος. Τόση είναι η διψα του για αγιότητα, που φτάνει να είναι ένας ιερωμένος μονάχα ενάρετος, και τον λένε άγιον.

Πηγή

Ο ιερός Χρυσόστομος περί εκλογής αναξίων και αχρείων ιεραρχών

Διότι όταν ανατίθεται η προστασία των ψυχών σε ακατάλληλους και ανάξιους ανθρώπους, τότε σε τι διαφέρει η Εκκλησία από τα παλιρροϊκά ύδατα του πορθμού του Ευρίπου;

Περί ιερωσύνης κεφ. ιε: Είναι κακό και η αποβολή των χρησίμων από το ιερατείο, και η εισδοχή των αχρείων.

Θέλεις να σου αναφέρω και άλλο είδος αυτής της μάχης, η οποία είναι γεμάτη από κινδύνους; Πρόσεξε λοιπόν, στρέψε την προσοχή σου στις δημοτικές εορτές, κατά τη διάρκεια των οποίων, σύμφωνα με την κανονική παράδοση, γίνονται οι εκλογές των εκκλησιαστικών προεστώτων. Θα ιδής τον επίσκοπο να αντιμετωπίζη τόσες κατηγορίες όσο είναι το πλήθος του ποιμνίου. Όλοι οι εκλέκτορες διασπώνται σε πολλές παρατάξεις και θα μπορούσε να ιδή κάποιος τα μέλη του συνεδρίου των πρεσβυτέρων ούτε μεταξύ τους, αλλά ούτε και προς τον επίσκοπο να ομογνωμονούν. Αντίθετα, ο καθένας συντάσσεται με τον εαυτό του, ο μεν αυτόν, ο δε εκείνον προτιμώντας. Αίτιο δε αυτής της καταστάσεως είναι ότι δεν αποβλέπουν όλοι σε ένα, το οποίο και μόνο θα έπρεπε να προσέχουν, την αρετή δηλαδή της ψυχής, αλλά αντίθετα τίθενται και άλλες προϋποθέσεις για την κατάληψη του επισκοπικού αξιώματος. 

Άλλος λέγει ότι ο υποψήφιος θα πρέπει να εγκριθή γιατί κατάγεται από περιφανή οικογένεια, άλλος προκρίνει τον υποψήφιο που διαθέτει πολύ πλούτο με το σκεπτικό ότι έτσι δεν θα χρειάζεται να τρέφεται από τις εκκλησιαστικές προσόδους, άλλος πάλι ότι προσήλθε στην Εκκλησία εγκαταλείποντας κάποια αιρετική φατρία. Και ο μεν ένας προτιμά τον φιλικά προς αυτόν διακείμενο, ο δε άλλος τον συγγενή του, άλλος δε πάλι προσπαθεί να επιβάλη από τους υποψηφίους εκείνον που είναι κόλακας, στον κατάλληλο όμως κανείς δεν θέλει να προσβλέψη, ούτε να ελέγξη τα ψυχικά χαρίσματα των υποψηφίων. Από την πλευρά μου εγώ τόσο πολύ απέχω από το να θεωρώ τα ανωτέρω προσόντα αξιόπιστα για την εκλογή των ιερέων, ώστε και στην περίπτωση που κάποιος επεδείκνυε τόση πολλή ευλάβεια, ικανή για την κατάληψη του ιερατικού αξιώματος, ούτε και αυτόν ακόμη να μη τολμώ να τον εγκρίνω, αν μαζί με την ευλάβεια δεν διαθέτει και πολλή σύνεση. 

Διαμαρτυρόμενος ο λαός κατά των αναξίων αρχιερέων δεν ασεβή (Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης).

                            

Aπό το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», έκδοση Β΄, 2008, σελ. 70

«…Διαμαρτυρόμενος ὁ λαὸς κατὰ τῶν ἀναξίων ἀρχιερέων δὲν ἀσεβῇ, διότι· Ὁ εὐσεβὴς λαὸς κατὰ τὸ κανονικὸ δίκαιο εἶνε ὁ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ καὶ ἔχει ὑποχρέωσι, ὅσες φορές κάποιος ἀρχιερεὺς παρεκκλίνει ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρύττει κάτι ποὺ εἶνε ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστι, ὁ λαὸς ὄχι μόνον πρέπει νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ τὴν παρεκτροπή, ἀλλὰ καὶ νὰ διακόπτῃ κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα.

Ἐπικαίρως δὲ ὑπενθυμίζομε κάτι ποὺ ἐγράφη ἀπὸ τὸν κ. Τρεμπέλα, ὅτι· ὁ εὐσεβὴς λαὸς ἐπὶ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου, ἔχοντας πνευματικοὺς ὁδηγούς δύο μοναχούς, τὸν Σωφρόνιον καὶ τὸν Μάξιμον, ἐπέτυχε τὴν καθαίρεσι καὶ τὸν ἀναθεματισμὸ ὄχι μόνον τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ πάπα Ρώμης. Κατά τοὺς χρόνους τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδου καταξέσχισε τὸ ἑνωτικόν της ψήφισμα, ὑπό τὴν ἡγεσίαν ἑνὸς καὶ μόνον ἐπισκόπου, τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.

Δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει σήμερα Χρυσόστομος, δὲν ὑπάρχει σήμερα Βασίλειος, δὲν ὑπάρχει Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός. Δυστυχῶς οἱ ὁλίγοι καλοὶ ἐπίσκοποι ποὺ ὑπάρχουν εἶνε δειλοί, δὲν ἔχουν σθένος ν’ ἀγωνισθοῦν. Τρέμουν τοὺς κακούς, φοβοῦνται νὰ μὴ καθαιρεθοῦν· καὶ εἶνε εἰς θέσιν νὰ τοὺς καθαιρέσουν. Καὶ ξεχνοῦν οἱ καλοὶ ἐπίσκοποι, ὅτι μία καθαίρεσις εἶνε τίτλος τιμῆς, δι’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος καθαιρεῖται, λόγῳ προσηλώσεως στὴν πίστι.

Καθηρημένος ἀπέθανε ὁ Χρυσόστομος, ἀλλὰ ἡ δόξα του εἶνε αἰωνία μέσα στὴν Ἐκκλησία. Χίλιες φορὲς νὰ καθαιρεθῶ, ἀπὸ τοιούτους ἐπισκόπους, καὶ νὰ πάω στὴν ἔρημο νὰ κλαίω τ’ ἁμαρτήματά μου, παρά νὰ ζῶ μέσα ἐδῶ στὴν πόλι καὶ νὰ φιλῶ τὴν κακοήθεια καὶ τὴν διαφθορά.

Ἠγωνίσθησαν, λοιπόν, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες. Σήμερα ἀγών δὲν γίνεται. Κληρικοί δὲν ἀγωνίζονται. Δὲν ὑπάρχει πλέον ἀγωνιστικὸ πνεῦμα.

Τί μέλλει γενέσθαι; Ὁ ἀγῶνας πέφτει στὸν λαό.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Βοηθείστε μόνοι σας τον εαυτό σας… εμείς οι κληρικοί σήμερα ΔΕΝ μπορούμε να σας βοηθήσουμε

Ιεροκατήγορος και αχάριστος ο π. Αθανάσιος; Μάλιστα αυτά τα είπε το 1981, σήμερα τί θα έλεγε; Φανταστείτε δε να τα έλεγε αυτά λαϊκός, τι θα γινόταν.

(…) Σήμερα πῶς μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε αὐτό;
Ἀγαπητοί μου προσέξτε! Σήμερα θὰ τὸ λέγαμε στὴν Ἐκκλησία. Θὰ τὸ καταγγείλουμε στὴν Ἐκκλησία. Δηλαδή, πῶς; Ὅταν ἀντιληφθοῦμε πὼς ὑπάρχει κάποιος ποὺ δρᾶ γύρω μας καὶ παγιδεύει τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν τοῦ λαοῦ θὰ πᾶμε νὰ τὸ ποῦμε εἰς τὸν οἰκεῖο ἐπίσκοπο ἢ εἰς στὸν πρεσβύτερο τῆς ἐνορίας μας. Θὰ πᾶμε νὰ ποῦμε:
«Πάτερ ξέρεις; Ξέρεις τί γίνεται ἐδῶ, σὲ ἐκεῖνο τὸ σπίτι ἢ ἐκεῖ, ἐκεῖ;». Θὰ τὸ καταγγείλουμε ἀμέσως.
Βεβαίως σήμερα εἰς στὴν Καινὴ Διαθήκη δὲν ὑπάρχει ὁ λιθοβολισμός, ἀναμφισβητήτως δὲν ὑπάρχει. Στὸν Παλαιὸ Νόμο ὑπῆρχε ὁ λιθοβολισμός. Ἀλλὰ δὲν θὰ διστάσουμε νὰ τὸ καταγγείλουμε, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ἡ μάνα μας καὶ ὁ πατέρας μας καὶ τὸ παιδί μας καὶ ἡ γυναίκα μας ἢ ὁ ἄνδρας μας. Νὰ τὸ ξέρετε αὐτὸ τὸ πράγμα. Θὰ τὸ καταγγείλουμε.
Θὰ μοῦ πεῖτε… «Νὰ τὸ καταγγείλουμε… Σὲ ποιὸν εἴπατε; Στὸν Ἐφημέριό μας κλπ. Μάλιστα…».
Δυστυχῶς! Δὲν εἶναι σήμερα ἐκεῖνοι, οἱ Ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας μας, σὲ θέση νὰ βοηθήσουν τὸ ποίμνιο καὶ τὸ ἀφήνουν νὰ κατασπαράζεται. Αὐτὸ εἶναι τὸ θλιβερό. Τί νὰ σᾶς πῶ ἄλλο; Τί νὰ σᾶς πῶ ἄλλο; Πολλὲς φορὲς βλέπουμε νὰ δροῦν οἱ ἐχθροί τῆς Πίστεως, οἱ ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ εἰσαγάγουν νέες θεότητες καὶ λατρεῖες καὶ νὰ μὴν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτα. Σὲ ποιὸν νὰ πᾶς νὰ τὸ πεῖς; Σὲ ποιὸν νὰ πᾶς νὰ τὸ καταγγείλεις; Ποιὸς θὰ σὲ ἀκούσει; Αὐτὸ εἶναι τὸ δυστύχημα.
Τὸ λέγω ἄλλη μιὰ φορά. Ἀγαπητοί μου, πονάει ἡ ψυχή μου ποὺ σᾶς τὸ λέγω αὐτὸ τὸ πράγμα. Πονάει ἡ ψυχή μου. Ἔρχονται ἄνθρωποι καὶ μοῦ λένε, «πάτερ αὐτό, πάτερ ἐκεῖνο, τί νὰ κάνουμε;» καὶ δὲν ἔχω τὸν τρόπο νὰ τοὺς βοηθήσω, νὰ τοὺς πῶ πηγαίνετε… Ποῦ νὰ πᾶτε; Σὲ ποιόν; Ποῦ;
Δυστυχῶς, δὲν εἶναι σὲ θέση οἱ ἐφημέριοί μας, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἀπὸ τὸν Χριστὸν τεταγμένοι νὰ βοηθήσουν τὸ ποίμνιον. Δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ βοηθήσουν. Πεῖτε ἀπὸ ἄγνοια, πεῖτε ἀπὸ ἀδιαφορία, πεῖτε διότι καὶ αὐτοὶ παρασύρονται κάποτε; Ἀκούει κανεὶς γνῶμες γύρω ἀπὸ τέτοια θέματα, ποὺ νὰ τραβάει τὰ μαλλιά του.
Θὰ πῶ κάτι ποὺ σᾶς τὸ ΄χῶ πεῖ καὶ πέρισυ.
Ἀγαπητὸ ποίμνιον, βοηθεῖστε ἐσεῖς τὸν ἑαυτό σας. Μελετᾶτε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ βοηθήσατε ἐσεῖς τὸν ἑαυτόν σας. Ἐμεῖς, δὲν μποροῦμε νὰ σᾶς βοηθήσουμε. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ κάποτε σᾶς ρίπτουμε καὶ ἐμεῖς, -εἴτε τὸ καταλαβαίνουμε, εἴτε δὲν τὸ καταλαβαίνουμε-, σᾶς ρίπτουμε καὶ ἐμεῖς εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν. Ναί! Γιατί καὶ ἐμεῖς ὡς ταγοί, ὡς κληρικοί, ἔχουμε γίνει θύματα αὐτῶν τῶν καταστάσεων. Ναί! Μὴν σᾶς κάνει ἐντύπωση. Δὲν θὰ ‘θελα νὰ σᾶς βάλλω τὴν ὑποψία γιὰ κείνους ποὺ σᾶς ποιμένουν, ἀλλά, δὲν θὰ΄θελα ὅμως νὰ σᾶς ἀφήσω καὶ ξένοιαστους, καὶ νὰ πεῖτε:
«Ἔ! ἔχουν τὸν λόγον ἄλλοι, αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς ποῦν, αὐτὸ θὰ κάνουμε».
Ὄχι! Νὰ ΄μαστε ξυπνητοὶ ἄνθρωποι, νὰ μελετοῦμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ προστατέψουμε τὸν ἑαυτό μας. Διότι σήμερα, δὲν σᾶς προστατεύουν ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι τεταγμένοι γιὰ νὰ σᾶς προστατέψουν. (…)
(…) Κατὰ τὰ ἄλλα… Δὲν ξέρω… πολλὰ λέγονται καὶ ἀκούγονται. Ἡ ἐποχὴ μας ἔχει χαλάσει τοὺς ἀνθρώπους. Εἴμαστε χαλασμένοι πλέον ἄνθρωποι. Ἅμα λοιπὸν δὲν ξέρεις μερικὰ πράγματα, πῶς θὰ προστατέψεις ἀδελφέ μου, τὴν ὑγεία σου, καὶ τὴ ζωή σου.
Ἔτσι καὶ ἐδῶ, ἀγαπητοί μου, μελετᾶτε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἅμα συναντήσετε τὴν ἀδιαφορία ἐκ μέρους ἡμῶν, τότε νὰ πεῖτε:
«Ὄχι πάτερ! Δὲν εἶναι τὰ πράγματα ἔτσι. Εἶναι ἀλλιώτικα, καὶ ἐὰν ἐσὺ τὰ λὲς ἔτσι, ἐγὼ τουλάχιστον, θὰ προστατέψω τὸν ἐαυτόν μου». Καὶ ὄχι μόνον τὸν ἐαυτόν σας, ἀλλὰ νὰ προστατέψετε καὶ τοὺς παραπέρα, τοὺς πλαϊνούς σας, διότι εἶναι ἀνάγκη ἀγαπητοί μου, ἔτσι νὰ γίνει.

(π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος)
22η Ὁμιλία στό Δευτερονόμιον – 2/11/81)

Ἑρμηνεύοντας τὶς Γραφὲς

                                 

Ἅγιος Αὐγουστῖνος

Κύριε, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοεῖς αὐτὰ πού σοῦ λέω ἢ νὰ βλέπεις μόνο γιὰ ὁρισμένο χρόνο αὐτὰ πού γίνονται στὸ χρόνο;

Τότε γιατί σοῦ τὰ διηγοῦμαι ὅλα τόσο ἐξαντλητικά; Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ τὰ μάθεις ἀπὸ μένα, ἀλλὰ γιὰ νὰ κάνω τὴν καρδιά μου καὶ τὴν καρδιὰ αὐτῶν ποὺ μὲ διαβάζουν νὰ ξυπνήσει καὶ νὰ νιώσει λαχτάρα, καὶ ὅλοι μαζὶ νὰ ποῦμε: «μέγας Κύριος καὶ αἰνετὸς σφόδρα».

Τὸ εἶπα καὶ τὸ λέω ξανά: τὰ διηγοῦμαι αὐτὰ ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὴν ἀγάπη σου. Γιατί καὶ ὅταν προσευχόμαστε, ἡ ἀλήθεια λέει: «ὁ πατέρας σας γνωρίζει αὐτὸ ποὺ χρειάζεστε πρὶν τοῦ τὸ ζητήσετε». Ὅταν παραδεχόμαστε ἐνώπιόν σου τὴν ἄθλια ὕπαρξή μας μὲ τὴν ἐξομολόγηση, ὅταν σὲ εὐγνωμονοῦμε γιὰ τὸ ἔλεος ποὺ μᾶς ἔδειξες, σοῦ ἀνοίγουμε τὴν καρδιά μας γιὰ νὰ ὁλοκληρώσεις μέσα μας τὸ ἔργο σου καὶ νὰ μᾶς λυτρώσεις. Τὸ κάνουμε γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴ δυστυχία καὶ νὰ βροῦμε σὲ σένα τὴν εὐτυχία. Γιατί ἐσὺ μᾶς κάλεσες νὰ γίνουμε «πτωχοὶ τῷ πνεύματι», νὰ γίνουμε πράοι, νὰ κλαῖμε, νὰ πεινᾶμε καὶ νὰ διψᾶμε γιὰ δικαιοσύνη, καὶ νὰ εἴμαστε ἐλεήμονες, ἁγνοὶ καὶ εἰρηνικοί.

Νὰ λοιπὸν πού σοῦ διηγήθηκα πολλά· τόσα μπόρεσα, καὶ τὸ θέλησα γιατί ἐσὺ πρῶτος τὸ θέλησες, κι ὁ σκοπός μου ἦταν ἕνας: νὰ σοὺ ἐξομολογηθῶ, Κύριε καὶ Θεέ μου, «ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰώνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ».

Ο ιερέας που υπερασπίζεται αυτούς που κατηγορεί ο άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος!

δεν είναι η ιερωσύνη υπαίτια για τα ανωτέρω κακά, αλλά εμείς, οι οποίοι, όσον βέβαια αφορά σ᾿ εμάς, τη μολύναμε με τόσες αναισχυντίες, βάζοντας στις τάξεις του κλήρου τυχαίους ανθρώπους. 

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ὁ γνωστὸς γιὰ τὴν ἀρθρογραφία του στὸ Ἰντερνὲτ π. Παντελεήμων Κροῦσκος δημοσίευσε σχόλιο σχετικὰ μὲ τὸν ἐπίσκοπο ποὺ πιάστηκε ὡς ἐπιδειξίας. Σ' αὐτὸ ὁ π. Παντελεήμων ἀντὶ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀγανάκτησή του γιὰ τὴν πτώση τῶν σημερινῶν ἰεραρχῶν, ἐπιτέθηκε κατὰ πάγια τακτική του στοὺς πιστοὺς λέγοντας μὲ τὸ γνωστό του ὕφος τὰ ἑξῆς:

 

Βλέπω με πόσα κοσμητικά επίθετα στολίζουν επίσκοπο που ήταν επιδειξίας. Δεν τον πιάσανε να κλέβει ή να πορνεύει, για να τον κατηγορειτε. Κανένας άνθρωπος στα λογικά του, ειδικά άνθρωπος που εξαρτάται και που προστατεύει την εικόνα του, δεν θα έκανε τέτοια πράξη έτσι ψυχρά. Ο άνθρωπος χρειάζεται ιατρική βοήθεια προφανώς. Έχει θέμα ψυχιατρικό! Τους πατέρες σας δεν τους αγαπάτε . Στους παπάδες δεν συγχωρείτε τίποτα. Περιμένετε να πέσουν για να ορμήσετε. Από εμας όμως περιμένετε να συγχωρούμε και να συμπαθούμε αμαρτίες, αποκλίσεις, ανωμαλίες άνευ όρων. Για φαντάσου ο βιολογικός πατέρας ή ο γιος σου να έκανε το ίδιο! Τα ίδια θα λέγατε;

π.Παντελεήμων Κρ./Facebook κι ἐδῶ

Ἐμεῖς ἐρωτοῦμε τον π. Παντελεήμωνα: Ποὺ τὸ ξέρετε, πάτερ, καὶ τὸ λέτε μὲ τόση σιγουριά, ὅτι ὁ ἐπίσκοπος αὐτὸς ἔχει ψυχολογικὰ προβλήματα; Εἶστε ψυχολόγος; Εἶναι ὁ ἐπίσκοπος γνωστός σας; Εἶστε σίγουρος, ὅτι ἐκτὸς τῆς ἐπιδείξεώς του δὲν προχώρησε καὶ σὲ ἄλλες ἀναισχυντίες καὶ μάλιστα σὲ παιδιά; Δὲν σᾶς σοκάρει, ὅτι ὁ μητροπολίτης αὐτός "προσέγγιζε παιδιά, γυναίκες, άνδρες και ηλικιωμένους, αδιαφορώντας πλήρως για τις έντονες επιπλήξεις που δεχόταν από τους παριστάμενους." (ἐδῶ) γεγονός ποὺ μᾶλλον σεξουαλικὴ διαστροφὴ παρὰ ψυχολογικὰ προβλήματα δείχνει, Ἀλλὰ κι ἂν ὑποθέσουμε ὅτι ἔχει ψυχολογικὰ προβλήματα, τότε γιατί τὸν ἔκαναν ἐπίσκοπο; Πὼς εἶναι δυνατὸν ἕνας ἄνθρωπος μὲ τέτοιες ἐνέργειες νὰ γίνεται ἱεράρχης; Διότι θὰ συμφωνήσετε, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ποτὲ δὲν θὰ διάλεγε ἕναν τέτοιο ἄνθρωπο γιὰ ἐπίσκοπο, ἀλλιῶς βλασφημοῦμε! Ἄρα ἡ χειροτονία του εἶναι ξεκάθαρα προϊὸν ἀνθρώπινης ἐπιλογῆς καὶ σκοπιμότητας, ἡ ὁποία ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ταλανίζει τὴν Ἐκκλησία σύμφωνα μὲ πολλὲς καταγγελίες ἀνωτέρων πνευματικὰ ἀνθρώπων ἀπὸ μένα. Αὐτὸ δὲν βλάπτει τὴν Ἐκκλησία; Σᾶς φταῖνε οἱ πιστοί, οἱ ὁποῖοι στὴν πλειοψηφία τους δὲν κουτσομπολεύουν, ἀλλὰ θλίβονται ἀφάνταστα μὲ αὐτὰ τὰ περιστατικὰ καὶ δὲν σᾶς φταῖνε ὅσοι ἀνεβάζουν τέτοιους ἀνθρώπους (ἂς ὑποθέσουμε ψυχολογικὰ ἀσθενεῖς) στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο; Καὶ γιὰ νὰ μὴν νομίζετε ὅτι κάνουμε τοὺς ἔξυπνους, ἂς ἀφήσουμε τὸν ἄγ. Χρυσόστομο, ποὺ καθαίρεσε τέτοιου εἴδους ἐπισκόπους καὶ γι' αὐτὸ διώχθηκε. Λέει ὁ ἱερὸς πατήρ σχετικὰ μὲ τὶς κατηγορίες του ἐναντίον ἀναξἰων κληρικῶν: 

"Και ας μη νομίση κάποιος ότι όλους τους κληρικούς τους υποβάλλω στις ανωτέρω κατηγορίες (πόθος για τη δόξα , διδασκαλίες σχετικές με τη σωματική απόλαυση, δουλικές κολακείες, ασελγείς ερωτικές πράξεις, καταφρόνηση των πτωχών, εξυπηρέτηση των πλουσίων, αλόγιστες και επιβλαβείς τιμές, χάρες που αποβαίνουν επικίνδυνες τόσο για τους παρέχοντες, όσο και για τους δεχομένους αυτές, δουλοπρεπής φόβος, αναίρεση της ειλικρίνειας, επίδειξη ψευδούς και υποκριτικής ταπεινοφροσύνης,), διότι υπάρχουν πολλοί οι οποίοι ξέφυγαν από τα δίχτυα αυτά και είναι μάλιστα περισσότεροι από τους παγιδευθέντες. Βέβαια, εγώ δεν φθάνω σε σημείο παραφροσύνης, ώστε να θεωρήσω υπεύθυνη την ιερωσύνη για όλα αυτά τα κακά! Δεν ευθύνεται ο σίδηρος για τους φόνους, ούτε το κρασί για τη μέθη, ούτε η δύναμη για την υβριστική συμπεριφορά. Για τα προαναφερθέντα δεινά ευθύνονται εκείνοι οι οποίοι δεν χρησιμοποιούν ορθά τις χορηγούμενες από τον Θεό δωρεές· αυτούς θεωρούν υπαίτιους και τιμωρούν οι νουνεχείς. Έτσι και η ιερωσύνη δικαίως θα μας εγκαλέση, όταν δεν τη μεταχειριζόμεθα ορθά. Πράγματι, δεν είναι η ιερωσύνη υπαίτια για τα ανωτέρω κακά, αλλά εμείς, οι οποίοι, όσον βέβαια αφορά σ᾿ εμάς, τη μολύναμε με τόσες αναισχυντίες, βάζοντας στις τάξεις του κλήρου τυχαίους ανθρώπους. Οι τελευταίοι, μη γνωρίζοντες καλά ούτε και τον δικό τους ψυχικό κόσμο και αφού συνειδητοποιήσουν καλά το ύψος της ιερατικής αποστολής, εν τούτοις δέχονται πρόθυμα το παραχωρούμενο αξίωμα, όταν όμως έρχεται η στιγμή να ασκήσουν τα καθήκοντά τους σκοτίζονται από την απειρία τους και επιφέρουν μύρια κακά στο εμπιστευμένο σ᾿ αυτούς ποίμνιο" (ἐδῶ).

Τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου ἀποτελοῦν κόλαφο ἐνάντια σὲ ὅσα ἐσεῖς μὲ περισσὴ δοκισησοφία λέτε. Εἶναι ἀχάριστος ἀπέναντι στοὺς παπάδες ὁ Χρυσόστομος; Ὅ μὴ γένοιτο! Ξεπέρασε τὰ ὅρια ὁ Χρυσόστομος; Ἂν εἶναι δυνατόν. Κι ὅμως λέει αὐτὰ ποὺ σήμερα πολλοὶ λαϊκοὶ τονίζουν, μιμούμενοι τὸν Ἅγιο, ἐνῶ οἱ κληρικοὶ ἐθελοτυφλοῦν. Ὅταν οἱ ἱερεῖς παραφέρονται καὶ ξεχνοῦν ἠ κακομεταχειρίζονται τὸ ἀξίωμα τους «αυτούς θεωρούν υπαίτιους και τιμωρούν οι νουνεχείς». Καὶ νουνεχὴς σημαίνει λογικός, ἔξυπνος, αὐτὸς ποὺ ἔχει νοῦ. Δὲν κατηγοροῦν τὴν ἱερωσύνη οἱ λαϊκοί, ἀλλὰ αὐτοὺς ποὺ τὴν κακομεταχειρίζονται καὶ φθοροποιοῦν κι ἄλλους. Ἒσεῖς, πάτερ μπορεῖτε να ὑπερασπίζεστε αὐτοὺς ποὺ ὁ Ἅγιος κατηγορεῖ. 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου 

Ο βίος και τα παθήματα του Αγίου Μεθοδίου είναι χρήσιμα σήμερα για να κατανοήσουμε τι σημαίνει «Ομολογητής»

                  

Άγιος Μεθόδιος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο Ομολογητής.+14 Ιουνίου

Ο Μεθόδιος γεννήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας και σε ηλικία 15 ετών στάλθηκε από την οικογένειά του στην Κωνσταντινούπολη για ανώτερες σπουδές. Στην Πόλη συνδέθηκε με έναν ασκητή και εκάρη μοναχός. Σύντομα κλήθηκε να υπηρετήσει στην Πατριαρχική αυλή. Διετέλεσε Αρχιδιάκονος και αργότερα ως Πρεσβύτερος εστάλη στην Ρώμη ως επικεφαλής Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας με αποστολή να ενημερώσει τον Πάπα για το εικονομαχικό ζήτημα.

Ο Μεθόδιος όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, επειδή έμεινε πιστός και ένθερμος υποστηρικτής του Ορθοδόξου Πατριάρχου Νικηφόρου, διώχθηκε, βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε τρείς φορές.

Από το τέλος του 823 μέχρι το τέλος της άνοιξης του 828 παρέμεινε φυλακισμένος στη νήσο Αντιγόνη. Kαταδικάσθηκε σε 700 ραβδισμούς και φυλακίστηκε σε μία υπόγεια φυλακή, έναν τάφο, στην νήσο Αντιγόνη. Για να του κάνουν την ζωή ανυπόφορη φυλάκισαν μαζί του και δύο άξεστους και αγροίκους ληστές. Κατά την διάρκεια του εγκλεισμού εκεί ο ένας ληστής πέθανε και το πτώμα παρέμεινε μέσα στην φυλακή ώστε να προστεθεί και το βασανιστήριο της αποκρουστικής δυσωδίας. Διασώζεται η πληροφορία ότι ο δεύτερος ληστής όταν ήρθε η ώρα να απολυθεί από την φυλακή, αρνήθηκε και παρέμεινε εκεί συνασκούμενος πλέον με τον Μεθόδιο. Με το διάταγμα αμνηστείας του Μιχαήλ Β᾽, ο Μεθόδιος αποφυλακίσθηκε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη.

Ο βιογράφος του αναφέρει ότι όταν ο Μεθόδιος απελύθη ήταν Πνεύματος Αγίου πεπληρωμένος αλλά και με εμφανή τα σημάδια της φυλάκισης. Είχε χάσει όλα τα μαλλιά του, το σώμα του ήταν αποσκελετωμένο, και είχε την όψη νεκρού.

Άλλα λένε οι Άγιοι, άλλα λένε οι σημερινοί εκκλησιαστικοί ταγοί! Εμείς ποιούς θα ακολουθήσουμε;

     ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ» — ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑ (του αγ. αρχιμανδρίτου Ιουστίνου Πόποβιτς εν έτει 1974)   

          

Γνωμάτευση του αγ. Ιουστίνου που γράφθηκε κατόπιν αιτήματος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Σερβίας σχετικά με το αν μπορεί η Ορθόδοξη Εκκλησία να συμμετάσχει στις «οικουμενικές ακολουθίες» που διοργάνωναν οι ρωμαιοκαθολικοί της Γιουγκοσλαβίας στα πλαίσια της «εβδομάδος εν τη ενότητι», δηλ. αυτό που κάνουν σήμερα όλες οι Εκκλησίες τουλάχιστον του εξωτερικού με πρωτοπόρο την Γερμανία (το κείμενο από εδώ). 

Πανιερώτατοι Πατέρες, 

Τὴν στάσιν της ἔναντι τῶν αἱρετικῶν — καὶ αἱρετικοὶ εἶναι ὅλοι οἱ μὴ Ὀρθόδοξοι — ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔχει καθορίσει ἅπαξ διὰ παντός, διὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων, δηλαδὴ διὰ τῆς ἁγίας Θεανθρωπίνης Παραδόσεως, τῆς μοναδικῆς καὶ ἀναλλοιώτου. 

Συμφώνως πρὸς αὐτὴν τὴν στάσιν, εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους εἶναι ἀπηγορευμένη κάθε συμπροσευχὴ καὶ κάθε λατρευτικὴ ἐπικοινωνία μετὰ αἱρετικῶν. Διότι «τὶς μετοχὴ δικαιοσύνη καὶ ἀνομία; τὶς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; τὶς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἡ τὶς μερὶς πιστῶ μετὰ ἀπίστου;» (Β΄ Κορινθ. 6, 14-15). Ὁ 45ος κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὁρίζει: "Ἐπίσκοπος ἡ πρεσβύτερος..., αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω· εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοῖς ἐνεργήσαί τι, καθαιρείσθω". Αὐτὸς ὁ ἱερὸς Κανῶν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων δὲν προσδιορίζει ποία ἀκριβῶς προσευχὴ ἡ ἀκολουθία ἀπαγορεύεται, ἀλλὰ ἀπαγορεύει κάθε κοινὴν μεθ' αἱρετικῶν προσευχήν, ἔστω καὶ τὴν κατ' ἰδίαν ("συνευξάμενος"). Εἰς δὲ τὰς οἰκουμενιστικὰς κοινὰς προσευχὰς μήπως δὲν γίνωνται καὶ ἀδρότερα καὶ εὐρύτερα τούτων; Ὁ 32ος κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου ὁρίζει: «Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινὲς εἰσιν ἀλογίαι μᾶλλον ἡ εὐλογίαι». Μήπως ὅμως δὲν συμβαίνει εἰς τὰς κοινὰς οἰκουμενιστικὰς συναντήσεις καὶ συμπροσευχὰς νὰ εὐλογοῦν αἱρετικοὶ ρωμαιοκαθολικοὶ ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς, προτεστάνται πάστορες, ἀκόμη δὲ καὶ γυναῖκες; 

Αὐτοὶ καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι σχετικοὶ κανόνες τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων ἴσχυον ὄχι μόνον κατὰ τὴν παλαιὰν ἐποχήν, ἀλλ' ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἐν ἀπολύτῳ ἰσχύϊ καὶ σήμερον, δι' ὅλους ἡμᾶς τοὺς συγχρόνους ὀρθοδόξους Χριστιανούς. Ἰσχύουν ἀναμφιβόλως καὶ διὰ τὴν θέσιν μας ἔναντι τῶν ρωμαιοκαθολικῶν καὶ προτεσταντῶν. Διότι ὁ μὲν ρωμαιοκαθολικισμὸς εἶναι πολλαπλῆ αἵρεσις, περὶ δὲ τοῦ προτεσταντισμοῦ τί νὰ εἴπωμεν; Καλλίτερον νὰ μὴ ὁμιλῶμεν. Ἤδη ὁ Ἅγιος Σάββας εἰς τὴν ἐποχήν του, ἐπτάμισυ αἰῶνας πρίν, δὲν ὠνόμαζεν ἄραγε τὸν ρωμαιοκαθολικισμὸν «λατινικὴν αἵρεσιν»; Καὶ πόσα ἀπὸ τότε νέα δόγματα δὲν ἐπενόησεν ὁ πάπας καὶ «ἀλαθήτως» ἐδογμάτισε! Δὲν χωρεῖ ἀμφιβολία, ὅτι διὰ τοῦ δόγματος περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ πάπα, ὁ ρωμαιοκαθολικισμὸς κατέστη παναίρεσις. 

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς – Εν ονόματι της Εκκλησίας καμία απόκλιση, καμία εκχώρηση. Ακρίβεια!

Είναι πράγματι απορίας και λύπης άξιον, πως όλοι αυτοί (ιδίως οι αντιοικουμενιστές) που κατηγορούσαν, όσους μιλούσαν υπέρ της ακριβείας στα θέματα πίστεως ως ακραίους και παρουσίαζαν την οικονομία ως τον ενδεδειγμένο δρόμο στην σημερινή κατάσταση να δημοσιεύουν την κρυστάλλινη διδασκαλία των Αγίων και να μην λένε: Μα τί λανθασμένα πράγματα λέγαμε τόσο καιρό; Πώς αδικήσαμε τόσους ανθρώπους; Ας επανορθώσουμε αναλαμβάνοντας την ευθύνη μας.

Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε (Πόποβιτς)

 ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΚΛΙΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΕΚΧΩΡΗΣΗ.

ΑΚΡΙΒΕΙΑ!

      Εν ονόματι της Εκκλησίας και των θεανθρωπίνων αγιασμάτων και αληθειών δεν μπορεί να λάβει χώρα κανένας συμβιβασμός. Η αποστολική και αγιοπατερική πιστότητα σε κάθε δικό της, αποτελεί τον κορυφαίο κανόνα στην σχέση μας έναντι της Εκκλησίας. Η πιστότητα σημαίνει ακρίβεια. Κανενός είδους αμαρτίες δεν επιτρέπεται να ευλογούνται, κανενός είδους πράγματα, τα οποία θα κατέλυαν την Αλήθεια, την Παν-αλήθεια της Εκκλησίας, το θεανθρώπινο είναι της, δεν πρέπει να γίνονται. Στην Εκκλησία τα πάντα είναι θεανθρώπινα: το είναι, η ζωή, τα μέσα, ο στόχος, η αθανασία, η αιωνιότητα. Εδώ δεν χωρεί καμία «οικονομία», καθαρά ανθρώπινη, ουμανιστική και χομινιστική, γιατί τούτο θα αποτελούσε αποχώρηση από την θεανθρώπινη Αλήθεια της Εκκλησίας, από την θεανθρώπινη αποστολικότητα, αγιότητα, ενότητα και καθολικότητά της.

      Αυτήν την θεανθρώπινη αλήθεια και πραγματικότητα, αποστολικώς, θεόσοφα ομολογεί ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης,  ο οποίος δηλώνει: «Οι ορθόδοξοι απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε όλες τις αναγνωρισμένες Οικουμενικές Συνόδους και Τοπικές Συνόδους, όπως και τους οριζόμενους από αυτές κανόνες. Γιατί δεν είναι πλήρως, αλλά κατά το ήμισυ ορθόδοξος εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,25, PG99,989^Α]. «Υπάρχουν οι θείοι νόμοι και κανόνες, που καθοδηγούν τον κάθε ευσεβή άνθρωπο, σε αυτούς δεν πρέπει να προσθέσουμε, ούτε και να αφαιρέσουμε κάτι»[ Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,27, PG99,996^Α]. Υποστηρίζοντας την ομολογιακή του μάχη, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει: «Δεν είμαστε έκπτωτοι της Εκκλησίας του Θεού. Αν και υπόλογοι για πολλές άλλες αμαρτίες, εντούτοις αποτελούμε ένα σώμα με αυτήν –την Εκκλησία- ανατραφήκαμε με τα θεία δόγματα και πασχίζουμε να τηρήσουμε τους κανόνες και τις διαταγές της»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,28, PG99,997^D].

                      Η  ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

    «Είμαστε κατά πάντα ορθόδοξοι, απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε κάθε αναγνωρισμένη σύνοδο οικουμενική και τοπική, και τηρούμε με ακρίβεια τους προβλεπόμενους από αυτές κανόνες και διατάξεις.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 4, 18-22] ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

        

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 4, 18-22]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ (:Ἐνῶ λοιπὸν περπατοῦσε κοντὰ στὴ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δυὸ ἀδελφούς· τὸν Σίμωνα, τὸν ὁποῖο κατόπιν ὀνόμασε Πέτρο, καὶ τὸν Ἀνδρέα τὸν ἀδελφό του, οἱ ὁποῖοι ἔριχναν δίχτυα στὴ θάλασσα, διότι ἦταν ψαρᾶδες. Καὶ τοὺς λέει: ''Ἀκολουθῆστε με καὶ θὰ σᾶς κάνω ἱκανοὺς νὰ ἁλιεύετε ἀντὶ γιὰ ψάρια ἀνθρώπους· αὐτοὺς θὰ τοὺς ἑλκύετε στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ τὰ πνευματικὰ δίχτυα τοῦ κηρύγματος''. Καὶ αὐτοὶ ἀμέσως ἄφησαν τὰ δίχτυα τους καὶ Τὸν ἀκολούθησαν)» [Ματθ.4,18-20].

Βέβαια ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέγει ὅτι διαφορετικὰ προσκλήθηκαν αὐτοὶ οἱ δύο μαθητὲς ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἑπομένως, εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ παραπάνω πρόσκληση ποὺ τοὺς ἀπηύθυνε ὁ Κύριος καὶ ποὺ ἀναφέρει ἐδῶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος εἶναι ἡ δεύτερη στὴ σειρά. Αὐτὸ ἐπίσης μπορεῖ νὰ τὸ διαπιστώσει κανεὶς ἀπὸ πολλὰ σημεῖα. Στὸ εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννη λοιπὸν ἀναφέρεται ὅτι ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Πέτρος προσκλήθηκαν γιὰ πρώτη φορά, προτοῦ κλειστεῖ στὴ φυλακὴ ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής [βλ. Ἰω.1,35-36: «Τῇ ἐπαύριον πάλιν εἱστήκει ὁ Ἰωάννης καὶ ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ δύο, καὶ ἐμβλέψας τῷ Ἰησοῦ περιπατοῦντι λέγει· ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ. καὶ ἤκουσαν αὐτοῦ οἱ δύο μαθηταὶ λαλοῦντος, καὶ ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ (:τὴν ἄλλη μέρα ὁ Ἰωάννης στεκόταν πάλι στὸ συνηθισμένο μέρος ποὺ κήρυττε, καὶ μαζί του ἦταν καὶ δύο ἀπὸ τοὺς μαθητές του. Καὶ ἀφοῦ παρατήρησε μὲ εὐλάβεια τὸν Ἰησοῦ, ποὺ τὴ στιγμὴ ἐκείνη περπατοῦσε, εἶπε: "Αὐτὸς εἶναι τὸ Ἀρνίο ποὺ παρέδωσε ὁ Θεὸς Πατέρας του νὰ θυσιαστεῖ γιὰ χάρη μας". Οἱ δύο μαθητές τον ἄκουσαν νὰ τὸ λέει αὐτὸ καὶ ἀκολούθησαν τὸν Ἰησοῦ)»], ἐνῶ ἐδῶ στὸν Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο ἀναφέρεται ὅτι προσκλήθηκαν μετὰ τὴ φυλάκιση τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ [Ματθ. 4,12: «Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθῃ, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν (:ὅταν ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὁ Ἰωάννης παραδόθηκε στὴ φυλακὴ κατὰ διαταγὴ τοῦ βασιλιᾶ Ἡρώδη Ἀντύπα, ἀναχώρησε ἀπὸ τὴν Ἰουδαία καὶ πῆγε στὴ Γαλιλαία)» -βλ. παραπάνω Ματθ. 4,18-19: «Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»].

Ἐπίσης, στὸ κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγέλιο ὁ Ἀνδρέας καλεῖ τὸν Πέτρο [Ἰω. 1,41-42: «ἦν Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου εἷς ἐκ τῶν δύο τῶν ἀκουσάντων παρὰ Ἰωάννου καὶ ἀκολουθησάντων αὐτῷ.  εὑρίσκει οὗτος πρῶτος τὸν ἀδελφὸν τὸν ἴδιον Σίμωνα καὶ λέγει αὐτῷ· εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν· ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον Χριστός· καὶ ἤγαγεν αὐτὸν πρὸς τὸν Ἰησοῦν (:ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς μαθητὲς ποὺ ἄκουσαν ἀπὸ τὸν Ἰωάννη τὰ ὅσα εἶπε γιὰ τὸν Ἰησοῦ καὶ Τὸν ἀκολούθησαν, ἦταν ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου. Πρὶν ὅμως ἀκόμη βρεῖ ὁ ἄλλος μαθητὴς τὸν ἀδελφό του, βρίσκει ὁ Ἀνδρέας πρῶτος τὸν ἀδελφό του τὸν Σίμωνα καὶ τοῦ λέει: "Βρήκαμε τὸν Μεσσία"-ὄνομα ποὺ στὰ ἑλληνικὰ σημαίνει Χριστός-. Καὶ ἐνῶ εἶχε ἀρχίσει πιὰ νὰ νυχτώνει, τὸν ἔφερε τὴν ἴδια αὐτὴ μέρα στὸν Ἰησοῦ)»], ἐδῶ ὅμως καὶ τοὺς δύο τοὺς καλεῖ ὁ Χριστός.

KYΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [Ρωμ. 2, 10-16] ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

                        

KYΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [Ρωμ. 2, 10-16] 

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Δόξα δὲ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ Ἓλληνι (:Δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη θὰ ἀποδοθεῖ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἐργάζεται τὸ καλό, στὸν Ἰουδαῖο πρῶτα καὶ στὸν εἰδωλολάτρη Ἕλληνα)» [Ρωμ.2,10].

Ποιόν «Ἰουδαῖο» ἐννοεῖ ἐδῶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἢ γιὰ ποιούς «Ἕλληνες» μιλάει; Γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ· γιατί ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου δὲν ἔφθασε ἀκόμη στὰ χρόνια τῆς χάριτος, ἀλλὰ μένει ἀκόμη στὰ προηγούμενα χρόνια, προκαθορίζοντας ἀπὸ μακριὰ καὶ ἐξαφανίζοντας τὴ διαφορὰ τοῦ εἰδωλολάτρη καὶ τοῦ Ἰουδαίου, ὥστε, ὅταν τὸ κάνει αὐτὸ στὸν καιρὸ τῆς χάριτος, νὰ μὴ φανεῖ πιὰ ὅτι ἐπινοεῖ κάτι τὸ νέο καὶ ἐνοχλητικό. Ἐὰν λοιπὸν στὰ προηγούμενα χρόνια, ὅταν δὲν ἔλαμψε ἀκόμη ἡ τόσο μεγάλη χάρη, ὅταν τὰ πράγματα τῶν Ἰουδαίων ἦταν σὲ ὅλους σεβαστὰ καὶ ξακουστὰ καὶ λαμπερά, δὲν ὑπῆρχε καμία διαφορά, ποιό λόγο θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ στὴ συνέχεια ὕστερα ἀπὸ τὴν τόσο μεγάλη φανέρωση τῆς χάρης; Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ μὲ πολλὴ φροντίδα τὸ ἑτοιμάζει αὐτό· γιατί πραγματικὰ ὁ ἀκροατής, ἀφοῦ μάθει ὅτι αὐτὸ ἐπικρατοῦσε στὰ προηγούμενα χρόνια, θὰ τὸ παραδεχτεῖ αὐτὸ πολὺ περισσότερο μετὰ τὴν πίστη.

«Ἓλληνες» ὅμως ἐδῶ λέγει ὄχι τοὺς εἰδωλολάτρες, ἀλλὰ τοὺς θεοσεβεῖς, ἐκείνους ποὺ πείθονταν στὸν φυσικὸ νόμο τῆς συνειδήσεως, ἐκείνους ποὺ δὲν τηροῦσαν βέβαια τίς ἐντολὲς ποὺ εἶχαν δοθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ στοὺς Ἰουδαίους μέσῳ τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου, τηροῦσαν ὅμως ὅλα αὐτὰ ποὺ συντελοῦσαν στὴν εὐσέβεια. Τέτοιοι ἄνθρωποι ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Μελχισεδέκ, τέτοιος  ἦταν ὁ Ἰώβ, τέτοιοι ἦταν οἱ Νινευίτες, τέτοιος ἦταν ὁ Κορνήλιος. Ἤδη λοιπὸν ὑπονομεύει ἀπὸ πρὶν τὴ διαφορὰ τῆς περιτομῆς καὶ τῆς ἀκροβυστίας καὶ ἀπὸ πολὺ νωρίτερα ἐξαφανίζει αὐτὴ τὴ διαφορά, ὥστε καὶ χωρὶς ὑποψία νὰ κάμει αὐτὸ καὶ ἀπὸ ἄλλη ἀνάγκη νὰ τοὺς ὁδηγήσει σὲ αὐτὸ τὸ συμπέρασμα ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ τοὺς διδάξει, πρᾶγμα ποὺ πάντοτε εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς σύνεσης τοῦ ἀποστόλου. Ἐὰν λοιπὸν φανέρωνε αὐτὸ στὰ χρόνια τῆς χάριτος, θὰ φαινόταν πὼς ὁ λόγος ἦταν πολὺ ὕποπτος, ἐνῶ τὸ νὰ ἀλλάξει τὸν λόγο γι᾿ αὐτοὺς μὲ βάση τὸ συμπέρασμα ἐκεῖνο, τὴν ὥρα ποὺ μιλοῦσε γιὰ τὴν κακία καὶ τὴν πονηρία ποὺ ἐπικρατοῦσε στὸν κόσμο, ἔκανε ἀνύποπτη τὴ διδασκαλία.

Χρονικό της ανακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς (φωτο)(12-16.6.2014)

του Μοναχού Παΐσιου Καρεώτη

Φίλος αγαπητός εκ Σερβίας με προέτρεψε να παρευρεθούμε στην ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς και στην Θεία Λειτουργία της μνήμης του. Μέσα μου υπήρχε υλικό, και έτσι η φωτιά άναψε. Θυμήθηκα τη ζωή και τα του Αγίου, την υπομονή και την σταθερότητά του στην ομολογία του Χριστού, την μαρτυρία του μέσα σε μία γενέα άπιστη και διεστραμμένη.

Με την φωτιά αυτή μέσα μου, παρακίνησα και δύο αδερφούς Αγιορείτας Ιερομονάχους, οι οποίοι και αυτοί άναψαν, ως φιλάγιοι και ευλαβώς έχοντες προς τον Άγιον. Έτσι ξεκινήσαμε, και Τετάρτη πετάξαμε για Βελιγράδι, όπου μας περίμενε ο φίλος εκ Σερβίας για να μας μεταφέρει στο Βάλιεβο. Εκεί μας περίμενε ευγενικώς και ο επίσκοπος Α…, ο νεοεκλεγείς ως Α…, αλλά λόγω μεγάλης καθυστερήσεως του αεροπλάνου, έφυγε, αλλά μας μήνυσε ότι είμαστε φιλοξενούμενοι του Πατριαρχείου, και ότι έδωσε εντολή στην αυριανή Θεία Λειτουργία να λειτουργήσει και ο π. Α… στη Ιερά Μονή Τσέλιε. Θαύμασα, άνωθεν, την φυσική ωραιότητα του Βελιγραδίου, η οποία παραμένει μία βιώσιμη πόλις, πνιγμένη στο πράσινο, και ελπίζω οι ρυθμοί αναπτύξεως να μην την φέρουν προς την ασφυξία του τσιμέντου.

Φθάσαμε στο Βάλιεβο για διανυκτέρευση, και μαζί με μας έφθασαν και περί τις 10 ευλαβέστατες μοναχές από το Μαυροβούνι, με την ηγουμένη Αγγελίνα. Όλοι, φιλοξενούμενοι του αγαπητού φίλου. Μας συγκίνησε η φιλοξενία και η ευλάβεια όλων των μελών της οικογένειας. Εδώ ακούσαμε τα πρώτα απαγορευτικά, ότι ο επίσκοπος Γιέφτιτς ήθελε να είναι παρόντες μόνο οι δικοί του. Εμείς σχολιάσαμε, ότι από την ώρα που είναι Άγιος ο π. Ιουστίνος, ανήκει στην εκκλησία, και δεν είναι ιδιωτική υπόθεση κανενός. Ο τοπικός επίσκοπος έχει τον πρώτο λόγο και όλοι ακολουθούμε. Έτσι δεν δώσαμε σημασία στις αιθέριες απαγορεύσεις.

(Επίκαιροι συνειρμοί... ) Ιερού Χρυσοστόμου, Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενον και αυτόν σε εξορία

Ὁ δικός μας συνειρμός: Τὸ κείμενο ἀτὸ δημοσιεύθηκε προφανῶς πρὸς στήριξη του ἀδίκως διωχθέντος μήτρ. Πάφου Τυχικοῦ. Ὅμως διαβάζοντάς το ἀποδεικνύεται γιὰ μία ἀκόμα φορὰ ὅτι οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι δὲν διαβάζουν ὅσα γράφουν καὶ διαβάζουν. Διότι ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μιλάει μὲν γιὰ ὑπομονὴ καὶ πίστη στοὺς ἄδικούς διωγμούς, ἀλλὰ λέει καὶ κάτι ἄλλο. Λέει ὅτι ὁ μοιχεπιβάτης ἐπίσκοπος: "πίεσε όλους τους αδελφούς που δεν ήθελαν να έχουν κοινωνία μαζί του. Μάλιστα πολλοί από αυτούς για μένα πέθαναν και στη φυλακή." Διότι οἱ διωγμοὶ καὶ οἱ ἀγῶνες δὲν γίνονται ὅταν κάποιος διαμαρτύρεται μόνο γραπτῶς καὶ συνεχίζει νὰ ἔχει κοινωνία μὲ αὐτὸν ποὺ κατηγορεῖ σὰν νὰ μὴν συμβαίνει τίποτα. ΟΙ διωγμοὶ γίνονται, ὅταν οἱ πιστοὶ πράττουν αὐτὸ ποὺ ἔπραττε πάντα ἡ Ἐκκλησία σὲ περίπτωση ἀμετανοήτων αἰρετιζόντων κληρικῶν καὶ μοιχεπιβατῶν: τὴν διακοπὴ κοινωνίας καὶ μνημόνευσής του ὡς ὀρθοτομοῦντες. Αὐτὸ φοβοῦνται πάνω ἀπὸ ὅλα καὶ αὐτὸ ἐπιφέρει μία σύνοδο ποὺ λύνει τὰ προβλήματα καὶ ἐπαναφέρει τὰ πάντα στὴν σωστὴ κατάσταση. Γι αὐτὸ καὶ διώκουν ὅσους τὸ πράττουν. Δὲν φοβούνται δημοσιεύσεις ποὺ ἐνῶ μιλοῦν γιὰ Ἁγίους ἀποκρύπτουν ἢ διαστρεβλώνουν τὴν διδασκαλία τους. Διαβάζουμε ἀπὸ τὸν βίο του ἁγ. Χρυσοστόμου τὰ ἑξῆς ἀποδεικτικά: "Οἱ Χριστιανοὶ τῆς πόλης ἔμειναν πιστοὶ στὸν Χρυσόστομο. Ἀπέφευγαν νὰ λειτουργοῦνται στοὺς ναοὺς ποὺ μνημονευόταν ὁ Ἀρσάκιος. Ὅποιος ἀρνιόταν νὰ ἀναγνωρίσει τὸν Ἀρσάκιο καταδικαζόταν σὲ ἐξορία ἢ θάνατο καὶ ἔκαναν κατάσχεση τῆς περιουσίας του. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Χρυσοστόμου, ἀφοῦ δὲν εἶχαν πιὰ ναούς, ἔκαναν τὴν Θ. Λειτουργία σὲ ἰδιωτικὲς κατοικίες. Ὅταν τὸ μάθαιναν αὐτὸ οἱ κρατικοὶ ὑπάλληλοι, τότε ἔκαναν κατάσχεση τῆς κατοικίας. Οἱ πιστοὶ τοῦ Ἰωάννου κατέφευγαν τότε στὸ δάσος. Στὶς 18 Νοεμβρίου 404 ἐμφανίστηκε ἕνας νόμος, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει στὸν Θεοδοσιανὸ Κώδικα καὶ ἀναφέρει ὅτι οἱ διοικητὲς τῶν ἐπαρχιῶν πρέπει νὰ προσέχουν καὶ νὰ φροντίζουν νὰ μὴν γίνονται ἀπαγορευμένες συναντήσεις αὐτῶν ποὺ ἀπορρίπτουν τὶς Θ. Λειτουργίες στοὺς ναοὺς καὶ τὴν κοινωνία (μήπως αὐτὸ δὲν γίνεται καὶ σήμερα;) μὲ τοὺς ἁγίους Ἐπισκόπους Πορφύριο Ἀντιοχείας, Θεόφιλο Ἀλεξανδρείας καὶ Ἀρσάκειο Κων/πόλεως. Ὁ χρονογράφος Νικηφόρος γράφει περὶ αὐτοῦ του νόμου: “Ὅταν κάποιος ἐπίσκοπος ἀρνιόταν νὰ ἔχει κοινωνία μὲ τὸν Θεόφιλο, Ἀρσάκιο καὶ τὸν Πορφύριο, ἔχανε τὸν θρόνο του καὶ τὴν περιουσία του”. Ὅποιος ἦταν ὀπαδὸς τοῦ Χρυσοστόμου, ἔχανε ἐπίσης ὅλη του τὴν περιουσία…" (ἐδῶ). Ἐδῶ φαίνεται καὶ κάτι ἀκόμα: Ὅσοι διέκοπταν τὴν κοινωνία τῶν ψευδοποιμένων δὲν τὸ ἔκαναν, ἀφοῦ πρῶτα ἐξασφάλισαν τὴν σύνταξή τους, προσποιούμενοι μετά τους μάρτυρες. Δὲν τὸ ἔκαναν φτιάχνοντας ὁμαδοῦλες. Δὲν κοιτοῦσαν μόνο τὴν αὐτοπροβολή τους μὲ ἄρθρα καὶ ἡμερίδες φροντίζοντας μόνο γιὰ τὴν πρωτοκαθεδρία τους, ἀλλὰ ἀδιαφορώντας γιὰ κάθε ἀνάγκη γιὰ τὴν ποίμανση τοῦ ποιμνίου. Δὲν τὸ ἔκαναν δημοσιεύοντας σοφιστικὰ κείμενα γιὰ τὴν ἀποτείχιση, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι σφυρίζουν ἀδιάφορα, συκοφαντώντας μάλιστα, ὅσους τοὺς τὸ ὑποδεικνύουν. Τὸ ἔκαναν ἑνωμένοι καὶ μία μόνο ἔγνοια: Τὴν σωτηρία τοῦ ποιμνίου ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστός. Εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι ὅ,τι συμβαίνει σήμερα δὲν συμβαίνει μόνο γιατί αὐξήθηκε τρομερὰ ἡ ἀποστασία. Συμβαίνει καὶ γιατί μειώθηκε τρομερὰ ἡ ἀναδεδειγμένη ὀρθὴ ἀντίδραση τῶν πιστῶν. Ὑπάρχει ἀκόμα καιρός. Ἂς πράξουμε ὁ καθένας μας τὸ σωστὸ ἔχοντας στὸ μυαλό μας αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ Ἅγιος: "τὴν ὑπομονὴ τῶν δικαίων".

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

-Θα μπορούσε κάλλιστα να απευθύνεται και προς τον αδίκως εκθρονισθέντα Επίσκοπο Τυχικό...

………………………………………………

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

           «Πρὸς Κυριακὸν ἐπίσκοπον ἐν ἐξορία ὄντα καὶ αὐτόν»

   [Στην επιστολή του αυτή –επιστολή ρκε΄(125)- ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί όλη τη δύναμη της καλάμου του για να ενθαρρύνει και στηρίξει τον επίσκοπο Κυριακό, που αντικανονικά κι αυτός την ίδια περίοδο βρίσκεται επίσης εκθρονισμένος σε εξορία].

            Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενο και αυτόν σε εξορία

     Εμπρός, λοιπόν, ας αφαιρέσω πάλι την πληγή της λιποψυχίας και ας διαλύσω τους λογισμούς που σχηματίζουν αυτό το νέφος. Γιατί τι είναι εκείνο που σε στενοχωρεί και αγωνιάς; Ότι είναι φοβερή η συμφορά και λυπηρό το ναυάγιο που βρήκε την Εκκλησία; Αυτό το γνωρίζω και εγώ και κανείς δεν αντιλέγει. Εάν, όμως, θέλεις, σου αναπαριστώ την εικόνα αυτών που έγιναν. Βλέπουμε θάλασσα που αναταράσσεται από κάτω από τον ίδιο τον βυθό της. Οι ναύτες, αντί να κρατούν τα πηδάλια και τα κουπιά, αφού περιέπλεξαν τα χέρια στα γόνατα και γεμάτοι έκπληξη από το αναπότρεπτο κακό, δεν βλέπουν τον ουρανό, ούτε το πέλαγος, ούτε την ξηρά, αλλά είναι ξαπλωμένοι στα στρώματα και θρηνούν και κλαίνε[Για να παραστήσει ζωηρά την αναταραχή που δημιουργήθηκε στους κόλπους της Εκκλησίας ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί συνήθως την εικόνα της θαλασσοταραχής· βλ. και επιστολή 4^η προς την Ολυμπιάδα].

Κοσμικαί ἐκδηλώσεις πρός ἐκκλησιαστικά πρόσωπα.

Αμέτρητες φωτογραφίες, εκδηλώσεις, δημόσια προβολή. Όλα στον βωμό της σκοπιμότητας και της αυτοπροβολής, που καμία σχέση δεν έχουν με την ταπεινή νύφη του Χριστού, την Εκκλησία.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ εἶναι σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ προσεκτικὸς καὶ ἀκούραστος τηρητὴς τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ ὅταν ἀκόμα κατέχει ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα. Τὸ θεωρεῖ πνευματικὴ πτώση νὰ ἀκολουθήσει τὴν τακτικὴ τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη τους, δὲν μιλοῦν γιὰ ἁμαρτίες, δὲν τοὺς συγκινεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν Ἐκκλησία τὴ θεωροῦν ἕνα θεσμὸ ποὺ δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς μας (τὶς ἁμαρτωλὲς ἐννοεῖται) καὶ γι᾽ αὐτὸ ἡ παρουσία τους στὸ ναὸ εἶναι σπανιότατη. Μόνο ἀπὸ κάποια κοινωνικὴ ὑποχρέωση παρουσιάζονται γιὰ λίγο. 

Οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι μὲ τοὺς τίτλους τῶν σπουδῶν, μὲ τὰ ἀξιώματα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, μὲ τὸν πλοῦτο, μὲ τὴν κοινωνικὴ ἀναγνώριση, τὴν ποικίλη δραστηριότητά τους, τὴν ἐπίδοση καὶ τὶς διακρίσεις στὸ χῶρο τῆς ἐπιστήμης, τῶν τεχνῶν καὶ τῶν γραμμάτων, ἀλλὰ μὲ ἀπουσία χριστιανικοῦ ἤθους, εἶναι πολλὲς φορὲς πρόθυμοι νὰ χρησιμοποιήσουν καὶ τοὺς ἀνώτερους ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας προκειμένου νὰ προβληθοῦν.

Ιερό Γέλιο. Ένα ανορθολογικό και εκστατικό φαινόμενο στον Πεντηκοστιανικό χώρο

                                  

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Το φαινόμενο του λεγομένου «ιερού γέλιου» αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αμφιλεγόμενα φαινόμενα που συνδέονται με το αιρετικό Πεντηκοστιανό κίνημα του λεγομένου Τρίτου Κύματος, από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Η εμφάνισή του εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο των παραδόξων φαινομένων που σχετίζονται με τη λεγομένη «Ευλογία του Τορόντο» (TorontoBlessing), όπου τέτοιου είδους εκδηλώσεις έγιναν ιδιαίτερα διαδεδομένες. Το φαινόμενο αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, τόσο εντός όσο και εκτός των Πεντηκοστιανικών κύκλων, καθώς εγείρει θεολογικά και ψυχολογικά ερωτήματα (S. Großmann, WehtderGeist, wowirwollen? Der „Toronto-Segen“ und der Weg der charismatischen Bewegung, 1995).

α) Περιγραφή του φαινομένου

Το «ιερό γέλιο» περιγράφεται ως μια ξαφνική και ανεξέλεγκτη έκρηξη γέλιου που εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια λατρευτικών συναθροίσεων. Οι συμμετέχοντες βιώνουν παράδοξη κατάσταση, η οποία εκφράζεται μέσα από γέλιο που μπορεί να κυμαίνεται από ήπιο έως έντονα υστερικό. Συχνά, το φαινόμενο συνοδεύεται από σωματικές αντιδράσεις, όπως πτώση στο έδαφος, αδυναμία ελέγχου του σώματος ή και προσωρινή απουσία επαφής με το περιβάλλον.

Το «ιερό γέλιο» δεν εμφανίζεται ως μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάσσεται σε ένα σύνολο γνωρισμάτων που χαρακτηρίζουν το Τρίτο Κύμα και περιλαμβάνουν και άλλες ασυνήθιστες σωματικές εκδηλώσεις.

Ασταμάτητοι αφού το ποίμνιο αδιαφορεί!

 Προτεστάντες δωρίζουν την Καινή Διαθήκη στην Ι.Μ. Αλεξανδρουπόλεως

Ι.Μ. Αλεξανδρουπόλεως

Δωρεά και παραλαβή αντιτύπων Καινής Διαθήκης

Περισσότερα από 400 αντίτυπα Καινής Διαθήκης των εκδόσεων της Ελληνικής Βιβλικής  Εταιρείας παρέλαβε την Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026 ο  Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Άνθιμος. Δωρητής των δερματόδετων εντύπων ήταν ο κ.  Γιώργος Τόλιας, Ποιμένας της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Γλυφάδας Αττικής και αποτελεί μία ευγενική χειρονομία προς την Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως. Ο κ. Τόλιας, ο οποίος κατά τη διαδικασία της παράδοσης,  συνοδεύονταν από τον Αιδέσιμο  της Ευαγγελικής Εκκλησίας Αλεξανδρούπολης, κ. Στάθη Τανατζή καθώς και από 4 νεαρά μέλη της ευαγγελικής εκκλησίας από τις ΗΠΑ, εξέφρασε την χαρά του για την ευκαιρία που του δόθηκε από την πλευρά του Μητροπολίτη, ώστε να προχωρήσει σε αυτή την κίνηση.

Από την πλευρά του ο Μητροπολίτης κ. Άνθιμος εμφανίστηκε ικανοποιημένος για την σχετική πρωτοβουλία, διαβεβαιώνοντας πως τα αντίτυπα της Καινής Διαθήκης, και πρωτίστως, βεβαίως, το περιεχόμενο της, αποτελεί το πνευματικό εφόδιο κάθε Χριστιανού ανεξαρτήτως δόγματος. «Έτσι κι εμείς, ως Μητρόπολη θα έχουμε ακόμη μία ευκαιρία, ακόμη μία δυνατότητα να δίνουμε με άνεση αυτή την καλαίσθητη έκδοση της Βιβλικής Εταιρείας σε εκπροσώπους φορέων και πιστούς της περιοχή μας» τόνισε ο κ. Άνθιμος.

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

«Ανάξιος» καi «Αίσχoς» κατά την εις επίσκοπο χειροτονία του μοιχεπιβάτη Γρηγορίου.

 Έφεραν κόσμος από αλλού με πούλμαν για να καλύψουν τις διαμαρτυρίες

–https://youtu.be/OiGjR5O1ujA – AlphaNews Live

άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Οἱ αἱρετικοὶ

                            

                         Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Στ’ ἀλήθεια δὲν ξέρει κανεὶς ποῦ βρίσκεται ἡ μεγαλύτερη παραφροσύνη τοῦ σύγχρονου κόσμου ποὺ ἔχει ἐκπέσει ἀπὸ τὸ Χριστό: στὴν προσωπικὴ ζωὴ τοῦ καθενὸς ἢ στὸ γάμο; στὸ σχολεῖο ἢ στὴν πολιτική; στὶς οἰκονομικὲς δομὲς ἢ στὶς νομικὲς διατάξεις; στὸν πόλεμο ἢ στὴν εἰρήνη; Παντοῦ βλέπει κανεὶς αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε χυδαῖο καὶ βάρβαρο. Ἐκεῖ ποὺ ὁ Χριστὸς εἶναι περισσότερο ἀπών, ἐκεῖ περισσεύει τὸ χυδαῖο καὶ τὸ βάρβαρο. Τὸ ψεῦδος καὶ ἡ βία θριαμβεύουν.

Ἂς αἰσχύνονται οἱ αἱρετικοὶ θεολόγοι καὶ οἱ προϊστάμενοι τῶν αἱρετικῶν ἐκκλησιῶν ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀναδείχθηκαν κυρίαρχοι καὶ ἡγεμόνες ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς. Ἔχουν κάθε λόγο νὰ αἰσχύνονται. Γιατί σὰν ἄλλοι ἀνόητοι Γαλάτες, ἐνῷ ἄρχισαν μὲ τὸ πνεῦμα τελειώνουν στὴ σάρκα – ὦ ἀνόητοι Γαλάται… οὕτως ἀνόητοί ἐστε; ἐναρξάμενοι πνεύματι νῦν σαρκὶ ἐπιτελεῖσθε; (Γάλ. 3:1,3). Αὐτοὶ εἶναι οἱ κύριοι ἔνοχοι γιὰ τὸ ὅτι οἱ λαοί τους ξέφυγαν ἀπὸ τὸν ὀρθὸ δρόμο καὶ ἄρχισαν νὰ χωλαίνουν καὶ ἀπὸ τὰ δύο πόδια, προσκυνῶντας πότε τὸ Θεὸ στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ πότε τοὺς χρυσοῦς μόσχους στὴ Σαμάρεια.

Γέροντας Ιάκωβος-Θα έλθει ο καιρός που ο ένας δεν θα θέλει να δει τον άλλον

                            

Η ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΗ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ.

Ο Γέροντας Ιάκωβος Βαλοδήμος ο ασκητής της Ηπείρου, άφησε σημαντικές πνευματικές παρακαταθήκες και προφητικές νουθεσίες. «Θα έρθει καιρός που ο ένας δεν θα θέλει να δει τον άλλον», έλεγε καλώντας τους πιστούς σε εξομολόγηση, μετάνοια και ζωή κοντά στον Θεό.

Ανάμεσα στις φωτισμένες μορφές της νεότερης εκκλησιαστικής ιστορίας ξεχωρίζει ο Γέροντας Ιάκωβος Βαλοδήμος, ένας ταπεινός ασκητής που άφησε βαθύ πνευματικό αποτύπωμα στην Ήπειρο και ιδιαίτερα στα χωριά του Ζαγορίου. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη ολοκληρωτικά στον Θεό, στην προσευχή, στην ιεραποστολή και στη διακονία των ανθρώπων που αναζητούσαν παρηγοριά και καθοδήγηση.

Ο Γέροντας έζησε μακριά από τις κοσμικές επιδιώξεις, επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο της άσκησης, της αυταπάρνησης και της συνεχούς πνευματικής εγρήγορσης. Για εκείνον, οι στερήσεις δεν αποτελούσαν βάρος αλλά ευλογία. Αντιμετώπιζε τις δυσκολίες ως ευκαιρίες πνευματικής καλλιέργειας και θεωρούσε ότι μέσα από τις δοκιμασίες ο άνθρωπος πλησιάζει περισσότερο τον Θεό.

Όσοι τον γνώρισαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο απλό, προσιτό και γεμάτο αγάπη. Παρά την αυστηρή ασκητική του ζωή, διέθετε ιδιαίτερη πραότητα και μπορούσε να προσεγγίζει τον κάθε άνθρωπο με τρόπο πατρικό. Τα λόγια του ήταν κατανοητά ακόμη και στους πιο απλούς ανθρώπους, ενώ οι συμβουλές του είχαν πάντοτε ως κέντρο την πίστη, τη μετάνοια και την ταπείνωση.

Για να μην ξεχνάμε, τι πρεσβεύει ο πατρ. Ιεροσολύμων Θεόφιλος

"δεν πρέπει ποτέ να χάσουμε την προσοχή μας στην πορεία προς την ένωση των Εκκλησιών, για την οποία προσευχόμαστε σε κάθε Λειτουργία και η οποία θα αποκαταστήσει το κοινό ποτήριο, όταν για άλλη μια φορά θα είμαστε σε θέση να γιορτάσουμε μαζί στο (κοινό) θυσιαστήριο".

Τόν Λατῖνον Πατριάρχην ὑπεδέχθη ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά Πατέρων Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων.

Ἐπί τῇ ἐπισήμῳ ἐπισκέψει ταύτῃ ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον Pierre Battista Pizzaballa διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

(Μετάφραση για το orthopraxia.gr)

Μακαριώτατε,

Με την ευκαιρία της επίσημης επίσκεψής σας ως Νέος Λατίνος Πατριάρχης της Ιερουσαλήμ, σας καλωσορίζουμε όχι ως ξένο, αλλά ως παλιό και αξιόπιστο φίλο. Η είδηση ότι ο αγιώτατος Πάπας Φραγκίσκος σας διόρισε ως Λατίνο Πατριάρχη καλωσορίστηκε ευρέως τόσο από την κοινότητά σας, όσο και από όλους όσους έχουν δεσμευτεί για την ευημερία της χριστιανικής παρουσίας στους Αγίους Τόπους.

Για πολλά χρόνια, πρώτα ως Κουστωδός και έπειτα ως Επίσκοπος, αποδειχτήκατε πιστός πάστορας προς όλους εκείνους που σας ανατέθηκε η φροντίδα τους, στο πνεύμα των λόγων του Αγίου Παύλου. Είστε βαθιά εξοικειωμένος με τους ανθρώπους σας σε αυτό το μέρος και είμαστε ευτυχείς που, ως νέος Λατινος Πατριάρχης, έχουμε έναν συνάδελφο με εμπειρία που κατανοεί τα προβλήματα και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι χριστιανικές κοινότητες στην εποχή μας.

Κατά τη διάρκεια της θητείας σας ως Κουστωδός, και συνεχίζοντας μετά το διορισμό σας ως Αποστολικός Διαχειριστής, η συνεργασία που δημιουργήθηκε μεταξύ των Αδελφοτήτων μας, αλλά και των κοινοτήτων μας, παρήγαγε «απτά φρούτα» που ήταν ζωτικής σημασίας για να βοηθήσουν όλους μας να αντιμετωπίσουμε τα κοινά προβλήματα που συναντήσαμε αμυνόμενοι ως προς την υπεράσπιση της χριστιανικής παρουσίας στην αγία Γη και τη διαφύλαξη της ακεραιότητας των Αγίων Τόπων για ολόκληρο τον κόσμο.