Η υποκρισία των πονηρών πνευμάτων

Ποια είναι η αιτία της υποκρισίας των πονηρών πνευμάτων, υποκρισίας φοβερής τόσο ως προς την αρχή της όσο και ως προς τις συνέπειές της; Η αιτία είναι φανερή, και μπορούμε να τη διακρίνουμε καθαρά στον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί κι εμείς υποκρινόμαστε και γινόμαστε όμοιοι με τους δαίμονες, όταν ακολουθούμε τις κακές τους υποβολές. Κι αυτό οφείλεται στην πεσμένη μας φύση.

Ένα, λοιπόν, από τα χαρακτηριστικά της πτώσεώς μας είναι η τάση να κρύβουμε τις παραβάσεις μας και να δικαιολογούμε τον εαυτό μας. Αυτό έκαναν ο Αδάμ και η Εύα μετά την αθέτηση της θείας εντολής. Αυτό έκανε και ο πρωτότοκος γιος τους, ο Κάιν, μετά τον φόνο του αδελφού του Άβελ. Όσο ο άνθρωπος απομακρύνεται από την αρετή και παραμελεί τη διόρθωσή του, τόσο εντείνεται και γενικεύεται η τάση του να καταφεύγει στην υποκρισία.

Πίσω από το προσωπείο της υποκρισίας κρύβονται και οι πεσμένοι άγγελοι, οι δαίμονες, οι πιο φοβεροί, οι πιο πανούργοι, οι πιο αδιόρθωτοι εγκληματίες. Εγκληματούν, παίρνοντας τις μορφές αγίων αγγέλων, προφητών, μαρτύρων, αποστόλων, ακόμα και τη μορφή του ίδιου του Χριστού. Προσπαθούν να εκμεταλλευθούν τις διάφορες περιστάσεις, τον τρόπο σκέψεως του κάθε ανθρώπου, τις τάσεις και τις αναμνήσεις του.

Εκδόθηκε το ΦΕΚ για το νέο Μισθολογικό Καθεστώς των Αρχιερέων (σσ. των αγάμων και ατέκνων μοναχών)!

Αὐγουστῖνος Καντιώτης: τό τελευταῖο ὅπλο τοῦ σατανᾶ, εἶναι νά «ντύσῃ παπᾶδες καί δεσποτᾶδες πρόσωπα τῆς ἐξουσίας του· θά τούς φορέσῃ ἐγκόλπια καί θά τούς δώσῃ πατερίτσες. Καί διά μέσου αὐτῶν τῶν ἀρχιερέων θά διαλύσῃ τήν Ἐκκλησία» (ἐδῶ)

- Αρχιεπίσκοπος και Μητροπολίτες (Εν ενεργεία και Τιτουλάριοι): Οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές τους ορίζονται πλέον με ακρίβεια στο ενενήντα τοις εκατό (90%) του ανωτάτου ορίου αποδοχών του Γενικού Γραμματέα.

Με βάση τα σημερινά δεδομένα, αυτό μεταφράζεται στο ποσό των 4.671,90 ευρώ μικτά ανά μήνα.

- Τιτουλάριοι και Βοηθοί Επίσκοποι: Για τις βαθμίδες αυτές, οι μηνιαίες απολαβές ορίζονται σε ποσοστό εβδομήντα τοις εκατό (70%) επί των αποδοχών που λαμβάνουν οι Μητροπολίτες.

Αυτό σημαίνει ότι οι μηνιαίες μικτές αποδοχές τους διαμορφώνονται στα 3.270,33 ευρώ.

Πηγή

ΟΣΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΘΩΝΙΤΗΣ

                                         

ΟΣΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΘΩΝΙΤΗΣ: Ο μοναχός που άλλαξε την ιστορία του Αγίου Όρους

Συνέδεσε το όνομά του με το Άγιο Όρος. Έζησε τον απόλυτο μοναχισμό με διαρκή προσφορά. Ο Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης ανέδειξε με απίστευτο δυναμισμό και σοφία το Περιβόλι της Παναγιάς, αφήνοντας τα δικά του ίχνη στον Άθω κατά τον 10ο αιώνα.

Ο Αθανάσιος ο ονομαζόμενος και Αθωνίτης, από την προσφορά του στο Όρος, γεννήθηκε στην Τραπεζούντα το 927, αν και η ακριβής χρονολογία δεν έχει γίνει γνωστή, από γονείς πλούσιους.

Ο πατέρας καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και η μητέρα από την Κολχίδα του Πόντου. Πριν ακόμη γεννηθεί, ο πατέρας του πέθανε, ενώ μετά τη γέννησή του πέθανε και η μητέρα του. Βαπτίστηκε και έλαβε το όνομα Αβραάμιος, ενώ την επιμέλειά του ανέλαβε μια μοναχή συγγενής του. Η μοναχή ήταν αυτή που σημάδεψε τη ζωή του, δίνοντάς του τα εφόδια εκείνα τα οποία αργότερα τον οδήγησαν στον μοναχισμό. Ως παιδί ξεχώριζε για τη θέλησή του για μόρφωση, αλλά και για την αφιέρωσή του στον Θεό. Όταν, δε, πέθανε η μοναχή που τον φρόντιζε, βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί αυτοκράτορος Ρωμανού Α' Λεκαπηνού (920-944).

Σε σύντομο χρονικό διάστημα ο Αβραάμιος έγινε κάτοχος και δάσκαλος «πάσης φιλοσοφίας και ρητορικής», με τη φήμη του να φτάνει μέχρι και τα βασιλικά ανάκτορα.

Η όλη του πορεία, το ήθος του, η πραότητα, ο πλούτος της γνώσεως, το δε έντιμον και χρηστόν του χαρακτήρος του τον έκαναν αγαπητό σε όλους. Εξαιτίας των χαρι­σμάτων του, οι μαθητές και διδάσκαλοι της Σχολής, «κοινή ψήφω», ζήτησαν από τον αυτοκράτορα να εκλεγεί διδάσκαλος αυτής. Έτσι, με αυτοκρατορική υπόδειξη, τιμάται με το αξίωμα του διδασκάλου.

Ο Αβραάμιος σύντομα απέδειξε τις ικανότητές του. Απέκτησε πολλούς μαθητές και συγχρόνως τη φήμη του σοφού διδασκάλου. Γι’ αυτό, χρόνο με τον χρόνο, ο αριθμός των μαθητών μεγάλωνε, ενώ η ζωή του είχε ταυτιστεί με τις αρχές του Χριστιανισμού. Επιθυμία του ήταν να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό, μέσα από τον μοναχισμό.

 

Η όλη πορεία του Αθανασίου, το ήθος του, η πραότητα, ο πλούτος της γνώσεως, το δε έντιμον και χρηστόν του χαρακτήρος του τον έκαναν αγαπητό σε όλους

Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι

Όταν η ποίηση σε αντίθεση με σήμερα μοσχομυρίζει ήθος!

 Παλαμᾶς Κωστῆς

Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι

στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπή.

Ξέρω μιὰ πράσινη ραχοῦλα…

Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.

Ξέρω στὴ χώρα τὴ μεγάλη

τὸν πλούσιο δρόμο τὸν πλατύ,

μὲ τὰ παλάτια καὶ τοὺς κήπους…

Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.

Ξέρω τὸ πρόσχαρο ἀκρογιάλι,

ὅλο τὸ κῦμα τὸ φιλεῖ,

κρινόσπαρτη εἶναι ἡ ἀμμουδιά του…

Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.

Ἡ τακτική τῶν δαιμόνων. Ἔμμεσες συμβουλές ἀπό ἕναν ἑτερόδοξο ἀπολογητή μέ "ὀρθόδοξη" προοπτική!

                           

τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἀφορμὴ συγγραφῆς τοῦ παρόντος κειμένου ἦταν ἕνα ὑποτιθέμενο, σχετικὸ μὲ τὸν Κορονοϊό, ἀπόσπασμα τοῦ Κλάϊβ Στέηπλς Λούις (C. S. Lewis 29/11/1898-22/11/1963) ποὺ δημοσιεύθηκε σὲ πολλὰ ἱστολόγια. Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς γνησιότητος αὐτοῦ τοῦ ἀποσπάσματος μὲ ἔσπρωξε στὴν μελέτη τῶν βιβλίων τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ καὶ ὁμολογῶ ὅτι μὲ κατέπληξε, ὁ τρόπος ποὺ ὁ ἀπὸ ἄθεος μεταμελημένος χριστιανὸς διδάσκαλος τῆς Ὀξφόρδης καὶ καθηγητὴς τοῦ Καίμπριτζ ὑπεράσπισε τὴν χριστιανικὴ πίστη σὲ ἕναν κόσμο ὑποταγμένο ἤδη στὴν ἀθεΐα, τὸν ἐσωτερισμό, τὸν ὑλισμὸ καὶ στὸν ὑπεράνθρωπο. 

Ἀκόμα καὶ ὁ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ τὸν ἀναφέρει στὸ βιβλίο του «Ἡ ψυχὴ μετὰ τὸν θάνατο» ὡς ἕναν «ὀξυδερκὴ ἀπολογητὴ τῶν ἀπόψεων τοῦ Χριστιανισμοῦ περὶ ὑπερφυσικοῦ». Μερικοὶ μάλιστα, προχώρησαν περαιτέρω καὶ ὑποστήριξαν, ὅτι ὁ Lewis ἦταν ἕνας ἀνώνυμος ὀρθόδοξος ὅπως ὁ ἐπίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Γουαίαρ: «Σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Sobornost, με τίτλο "C. S. Lewis: an 'Anonymous Orthodox'?" (Κ. Σ. Λούις – Ένας Ανώνυμος Ορθόδοξος;), ταπεινά αφηγείται πως ο Λούις έχει την τάση να "εξιδανικεύει εμάς τους Ορθοδόξους", και επιβεβαιώνει πως "παρ' ότι οι προσωπικές επαφές του Λούις με την Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ήσαν εκτενείς, παράλληλα όμως, το σκεπτικό του είναι συχνά βαθύτατα εναρμονισμένο με την Ορθόδοξη θέση"» (ἐδῶ).

Ἰδιαίτερα τὸ βιβλίο του «ἡ τακτικὴ τοῦ Διαβόλου» (The Screwtape Letters) εἶναι σήμερα ἰδιαίτερα ἐπίκαιρο.

Το φαινόμενο του δαιμονισμού στην Ορθόδοξη Παράδοση

      

π. Σωτήριος Ο. Αθανασούλιας 

Ο δαιμονισμός ως «σημείον αντιλεγόμενον»

Σε συνέχεια όσων αναφέραμε στο προηγούμενο τεύχος του εντύπου μας για το φαινόμενο της μαγείας, θεωρήσαμε σκόπιμο να αναφερθούμε στο τεύχος αυτό σε ένα άλλο φαινόμενο του αποκρυφιστικού χώρου, το οποίο απασχολεί κατά καιρούς τα μέσα ενημερώσεως και προκαλεί έντονες εντυπώσεις, στο φαινόμενο του δαιμονισμού. Τι είναι ο δαιμονισμός; Τι είναι οι δαιμονιζόμενοι; Υπάρχουν τέτοιοι στην εποχή μας η μήπως πρόκειται για συνηθισμένες περιπτώσεις ψυχασθενών; Τι δέχεται η Εκκλησία μας και τι η επιστήμη; Τι είναι οι εξορκισμοί και πότε πρέπει να διαβάζονται; Αυτά είναι ορισμένα συνήθη ερωτήματα, σχετικά με το θέμα, στα οποία θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε.

Όπως στην περίπτωση της μαγείας, έτσι κι εδώ, υπάρχουν διαμετρικά αντίθετες εκτιμήσεις. Κάποιοι θεωρούν κάθε παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, ακόμη και τις περιπτώσεις που απαιτούν σαφώς ψυχιατρική αντιμετώπιση, ως φαινόμενα δαιμονισμού, και προσπαθούν να τα «θεραπεύσουν» κάνοντας εξορκισμούς με θεαματικό τρόπο. Τέτοια αντιμετώπιση συναντάμε συνήθως μεταξύ των Παλαιοημερολογιτών, όπου ασκείται ανεύθυνη εκκλησιαστική «ποιμαντική». Άλλοι απορρίπτουν εντελώς το φαινόμενο, εντάσσοντας τις εκδηλώσεις του στις περιπτώσεις των ψυχικών νόσων. Κατ’ αυτούς, δεν υπάρχουν δαιμονιζόμενοι, αλλά μόνο ψυχικά ασθενείς. Η θεώρηση αυτή είναι μεν φυσιολογική, όταν συναντάται σε αθέους και σε όσους δεν αποδέχονται την αυθεντία του Ιησού Χριστού, το κύρος των Ευαγγελίων κ.λ.π., είναι, όμως, εντελώς παράλογη, όταν συναντάται σε Χριστιανούς και μάλιστα σε κληρικούς.

Όπως είναι γνωστό, η Ορθόδοξη Παράδοση, της οποίας η μαρτυρία μας ενδιαφέρει εδώ, αποδέχεται την πραγματική ύπαρξη του διαβόλου. Δέχεται ότι υπάρχουν «λεγεώνες» δαιμονίων και ότι ο διάβολος μετά την πτώση του ανθρώπου κυριάρχησε στον κόσμο (βλ. και όσα αναφέρονται στο προηγούμενο τεύχος του εντύπου μας). Ο άνθρωπος στη μεταπτωτική του κατάσταση είναι εκτεθημένος σ’ ένα πλήθος δαιμονικών επιδράσεων (όπως οι πειρασμοί μέσω των αισθήσεων, μέσω αισχρών, πονηρών και ματαίων λογισμών, μέσω συνανθρώπων μας, μέσω της αμαρτίας γενικά, μέσω ενεργειών πλάνης, μέσω αισθητών εμφανίσεων του διαβόλου κ.λ.π.).

Κυριακή Εʼ Ματθαίου: Η θεραπεία του δαιμονισμένου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                                                

(Ματθ. η’ 28-34, θ’ 1)

Οι άνθρωποι είναι άδικοι με το Θεό, γι’ αυτό και εξοργίζονται μαζί Του. Ποιός έχει το δικαίωμα όμως να εξοργιστεί εναντίον οποιουδήποτε και μάλιστα εναντίον του Θεού;

Οι άθεοι κλείνουν το στόμα τους και σκέφτονται: «Ας μην αναφέρουμε το όνομα του Θεού, ώστε να εξαφανιστεί απ’ αυτόν τον κόσμο». Ανόητοι άνθρω­ποι! Τα στόματά σας είναι μια μικρή μειονότητα στο εύρος του κόσμου. Έχετε δει η ακούσει πώς δίνει φωνή στο ποτάμι ένα φράγμα; Αν δεν ήταν το φράγμα, το ποτάμι δε θ’ ακουγόταν, θα ήταν μουγγό. Το φράγμα όμως άνοιξε το λαρύγγι του και κάθε μικρή σταγόνα απέκτησε γλώσσα.

Το δικό σας φράγμα θα κάνει το ίδιο: θ’ ανοίξει το λαρύγγι των άλαλων και θα διδάξει τους βωβούς να μιλήσουν. Αν τα χείλη σας πάψουν να ομολογούν το όνομα του Θεού, η καρδιά σας θα γεμίσει με φόβο όταν ακούσετε να τον ομολογούν οι άσοφοι και οι βουβοί. Αλήθεια σας λέω: Αν εσείς σιωπήσετε, οι λίθοι κεκράξονται. Ακόμα κι αν δε μιλήσει κανένας άνθρω­πος στη γη, θ’ αποκτήσει φωνή το χορτάρι. Ακόμα κι αν αποκηρύξουν το όνομα του Θεού όλοι οι άνθρωποι, αυτό θα γραφτεί στο ουράνιο τόξο, στον ουρανό, θα χαραχτεί με φωτιά σε κάθε χόρτο, σε κάθε κόκκο άμμου. Τότε η άμμος θα μετατραπεί σε άνθρωπο κι ο άνθρωπος σε άμμο.

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Ὁ Σατανᾶς καί ἡ μέθοδός του

Πηγή

Κυριακή E΄ Ματθαίου- Ο Ιερός Χρυσόστομος για τη θεραπεία των δαιμονιζομένων των Γεργεσηνών

                               

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 8,28-9,1]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ  ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ

     «Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς; (:και όταν ο Κύριος ήλθε στην απέναντι όχθη, στη χώρα των Γεργεσηνών, τον συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι που έβγαιναν από τα μνήματα που υπήρχαν εκεί, στα οποία ευχαριστιούνταν να κατοικούν. Ήταν και οι δύο επιθετικοί και πολύ επικίνδυνοι˙ τόσο, ώστε να μην μπορεί κανείς να περάσει απ’ τον δρόμο εκείνο. Και ξαφνικά απ’ τον φόβο τους κραύγασαν δυνατά και είπαν: “Ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα σε μας και σε σένα, Ιησού, υιέ του Θεού; Ήλθες εδώ πρόωρα, πριν από τον καιρό της παγκόσμιας κρίσεως, για να μας βασανίσεις;”)» [Ματθ.8,28-29].

    Επειδή ο κόσμος θεωρούσε τον Ιησού ακόμη ως έναν απλό άνθρωπο, ήρθαν τώρα οι δαίμονες και ανακηρύσσουν τη θεότητά Του. Και αυτοί που την τρικυμισμένη πρώτα και τώρα, έπειτα από την εντολή Του, ησυχασμένη θάλασσα, δεν την άκουγαν που μαρτυρούσε με την απότομη γαλήνευσή της την ομολογία του Δημιουργού της, άκουγαν τους δαίμονες που κραύγαζαν αυτά, που ακριβώς και εκείνη κραύγαζε με τη γαλήνη της.

Κυριακή E΄ Ματθαίου- Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                             

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ρωμ. 10,1-10]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

  «Ἀδελφοί, ἡ μὲν εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας καὶ ἡ δέησις πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτῶν εἰς σωτηρίαν (:ενώ όμως αδελφοί, οι Ισραηλίτες απίστησαν και αποξενώθηκαν από τη σωτηρία του Μεσσία, η σφοδρή επιθυμία και ευαρέσκεια της καρδιάς μου και η δέηση που απευθύνω στον Θεό είναι για χάρη των Ισραηλιτών, για να πετύχουν τη σωτηρία)» [Ρωμ.10,1].

     Πρόκειται πάλι να ασχοληθεί με αυτούς σφοδρότερα από ό,τι προηγουμένως. Γι' αυτό πάλι αναιρεί την υποψία κάθε αποστροφής και χρησιμοποιεί πολύ την  εκ των προτέρων διόρθωση. «Να μην προσέχετε λοιπόν», λέγει, «στα λόγια, ούτε στις κατηγορίες μου, αλλά ότι λέγω αυτά όχι από εχθρική διάθεση». Γιατί δεν είναι γνώρισμα του ίδιου ατόμου και να επιθυμεί να σωθούν αυτοί, και όχι μόνο να επιθυμεί, αλλά και να προσεύχεται, και πάλι να τους μισεί και να τους αποστρέφεται· καθόσον με τη λέξη «εὐδοκία» εδώ εννοεί τη σφοδρή επιθυμία και την προσευχή που κάνει. Όχι μόνο λοιπόν για να απαλλαγούν από την κόλαση, αλλά και για να σωθούν αυτοί, και φροντίζει και προσεύχεται πολύ. Όχι όμως μόνο από εδώ, αλλά και από τα επόμενα δείχνει την αγάπη που έχει προς αυτούς· γιατί από τα ίδια τα πράγματα, όσο μπορούσε, αγωνίζεται και μάχεται ζητώντας να βρει γι΄αυτούς έστω και κάποια ασήμαντη απολογία· και δεν μπορεί, γιατί νικιέται από τη φύση των πραγμάτων.

Π. Σεραφείμ Ρόουζ, ο Μηδενισμός και ο Νέος Ανθρωπος…

                                               

Ο Μηδενισμός – η πίστη ότι δεν υπάρχει Απόλυτη Αλήθεια, ότι ή αλήθεια είναι σχετική -, αποτελεί, κατά τη δήλωση του Ευγένιου, τη βασική φιλοσοφία του 20ου αιώνα: «Στην εποχή μας έχει διαχυθεί και επικρατήσει σε τέτοιο βαθμό, έχει εισχωρήσει βαθειά στο νου και την καρ­διά του σύγχρονου ανθρώπου, ώστε δεν υπάρχει πλέον μέ­τωπο αντίστασης». «Ό πυρήνας αυτής της φιλοσοφίας», αναφέρει, «εκφράστηκε καθαρότατα από τον Νίτσε, κα­θώς και από έναν χαρακτήρα του Ντοστογέφσκυ στη φράση: Ό Θεός είναι νεκρός. Ό ορισμός του Μηδενισμού έχει γίνει από τον Νίτσε: «Οτι δεν υπάρχει αλήθεια, το απόλυτο δεν υφίσταται, δεν έχουμε «υπόσταση». Αυτό και μόνον συνιστά το Μηδενισμό και μάλιστα στην ακραία, μορφή του.». Άρα, ό άνθρωπος γίνεται Θεός και όλα είναι δυνατά». Ο Ευγένιος, βασισμένος στα βιώματά του, πίστευε ότι ό άνθρωπος δεν μπορεί να προσεγγίσει τον Χριστό εάν δεν συνειδητοποιήσει πόσο απομακρυσμένοι είναι ό ίδιος και ή κοινωνία από Αυτόν, δηλαδή εάν δεν έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο το Μηδενισμό. «Ό Μηδενισμός ενυπάρχει σε όλους στην εποχή μας», έγραψε, «και αυτοί, οι όποιοι δεν επιλέγουν να τον αντιμάχονται με τη βοήθεια του Θεού στο όνομα της πληρότητας της εν Χριστώ ζωής, πνίγονται οι αυτόν. Οδηγηθήκαμε στην άκρη της μηδενιστικής αβύσσου και, είτε αναγνωρίζουμε τη φύση της είτε όχι, θα εγκολπωθούμε σε αυτήν λόγω της αεί ενυπάρχουσας μηδαμινότητας. Μόνη ελπίδα λύτρωσης παραμένει ή στροφή μας προς τη μόνη και αληθινή πίστη στο Χριστό (τη μη αμφίβολη εν αμφιβολία), χωρίς τον οποίο είμαστε στην πραγματικότητα μηδέν».

«…Ο νέος θεός δεν είναι Ον αλλά ιδέα, δεν αποκαλύπτεται μέσα στην πίστη και την ταπείνωση αλλά κατασκευάζεται από υπερήφανα μυαλά πού αισθάνονται ακόμη την ανάγκη για «εξήγηση» αφού απολέσουν τον πόθο για σωτηρία. Αυτός είναι ό νεκρός θεός των φιλοσόφων πού αποζητούν μόνον μια «πρωταρχική αιτία» για να συμπληρώσουν τα συστήματα τους, ό θεός των «θετικιστών» και άλλων σοφιστών περί της θρησκείας πού εφευρίσκουν έναν θεό διότι τον «χρειάζονται» και στη συνέχεια σκέπτονται να τον «χρησιμοποιήσουν» κατά βούληση. Είτε «δεϊστής», «ιδεαλιστής», είτε «πανθεϊστής» ή «παγκοσμιϊστής», κάθε σύγχρονος θεός αποτελεί παρόμοιο νοητικό κατασκεύασμα, δομημένο από ψυχές πού έχουν νεκρωθεί αφού έχασαν την πίστη στον αληθινό Θεό. Τα αθεϊστικά επιχειρήματα εναντίον αυτών των θεών είναι τόσο ακαταμάχητα όσο και άτοπα. "Ένας τέτοιος θεός είναι, στην πραγματικότητα, ένας μη θεός. Αδιάφορος προς τον άνθρωπο, αδύναμος να δράσει εν τω κόσμω (εκτός της δυνατότητας να εμπνεύσει παγκόσμια «αισιο­δοξία»), αισθητώς αδυνατότερος των ανθρώπων πού τον εφηύραν. Περιττεύει να σημειώσουμε ότι, με αφετηρία έναν τέτοιο θεσμό, δεν μπορεί να οικοδομηθεί κάτι ασφαλές…»

«…Η πίστη γεννά τη συνοχή. Ο κόσμος της πίστης, πού κάποτε ήταν ό φυσιολογικός κόσμος, είναι υπέρτατα συνε­κτικός, διότι καθετί μέσα σε αυτόν προσανατολίζεται στο Θεό για την αρχή και το τέλος του και νοηματοδοτείται από αυτόν τον προσανατολισμό. Ο Μηδενιστής επανα­στάτης, καταστρέφοντας αυτόν τον κόσμο, εμπνέει έναν καινούριο: τον κόσμο του «παραλόγου». Αυτή ή λέξη, η οποία χρησιμοποιείται ευρέως στον παρόντα χρόνο για να περιγράψει τη δύσκολη θέση του συγχρόνου άνθρωπου, έχει βαθύτερη έννοια, εάν κατανοηθεί με τρόπο ορθό. Εάν το μηδέν είναι το κέντρο του κόσμου, τότε ό κόσμος, τόσο στην ουσία του όσο και στις επιμέρους λεπτομέρειες, είναι ασυνεχής, αποτυγχάνει να συγκρατεί, είναι παράλογος. Ό Νίτσε, περισσότερο από κάθε άλλον, με τρόπο καθαρό και ακριβή περιέγραψε αυτόν τον κόσμο, τον «προφήτη» του και το ίδιο το πέρασμα όπου για πρώτη φορά διατυπώνε­ται η κύρια αρχή του, ο «θάνατος του Θεού».

Ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Πικταβίου ὁ Ὁμολογητής τόν 4ο αἰ. διαπιστώνει, ὅτι ἡ πνευματική διάκριση τῶν ἁπλῶν Ὀρθοδόξων τούς καθιστᾷ ἐνίοτε θεολογικότερους ἀπό τούς Κληρικούς!

«Τά ὦτα τοῦ λαοῦ εἶναι ἁγιότερα ἀπό τίς καρδιές τῶν Ἱερωμένων… Σᾶς ἔχει καταλάβει κακῶς ἡ ἀγάπη τῶν τοίχων, ἔχετε κακῶς προσκυνήσει τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ ὑπό μορφήν ὀροφῶν καί κτηρίων, ἔχετε κακῶς σπρώξει κάτω ἀπό αὐτά τό ὄνομα τῆς εἰρήνης».

                            

Τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση

1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367)

1α. Ἠ ἀποτελεσματική «οἰκονομία» καί διάκριση τοῦ Ἁγίου Ἱλαρίου

2. Τό θεολογικό διακύβευμα τῆς ἐποχῆς (351 – 361)

3. Σημαντικά ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς κατά τοῦ Ἐπισκόπου Αὐξεντίου

3α. Ἡ θόλωση τῆς ἀκριβείας στά ἐκκλησιαστικά Δόγματα προετοιμάζει τήν αἵρεση, ἀλλά καί τήν εἴσοδο τοῦ Ἀντιχρίστου

3β. Ὁ Ἐπίσκοπος Αὐξέντιος εἶναι αἱρετικός καί ἀντίχριστος, μολονότι φαινομενικῶς ὁμιλεῖ ὀρθοδόξως

4. Τό Ὀρθόδοξο Ποίμνιο ἀντιλαμβάνεται ὀρθοδόξως ἐκεῖνα πού οἱ αἱρετίζοντες Ἐπίσκοποι διαστρέφουν πρός τήν αἵρεση

5. Ὁ κίνδυνος τῆς προσκολλήσεώς μας στά ἐκκλησιαστικά κτήρια· προτιμότερη ἡ Ὀρθοδοξία στίς ἐρημιές

1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367) 

Ἡ παροῦσα περιδιάβασή μας στίς ὁδούς τῆς πρώιμης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας μᾶς ὁδηγεῖ στόν ἱερό Ἱλάριο, Ἐπίσκοπο Πικταβίου (τοῦ σημερινοῦ Πουατιέ, Poitiers, τῆς Δυτ. Γαλλίας), καί στίς ἔνδοξες ἐκκλησιαστικές σελίδες τῶν μαρτυρικῶν ἀγώνων τῶν Ὀρθοδόξων κατά τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ τόν 4ο αἰῶνα [1].

Φοβερός ἐχθρός τῆς αἱρέσεως σέ λόγους καί ἔργα, ὁ Ἱλάριος ἀπεκλήθη «Ἀθανάσιος τῆς Δύσεως» καί «Σφύρα [κατά] τῶν Ἀρειανῶν» (“malleus Arianorum”)· τούς ὁποίους πράγματι σφυροκόπησε τόσον ἐπίμονα, ὥστε ἐπανειλημμένως νά ὑποστεῖ διωγμούς καί τετραετῆ ἐξορία χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτῆς ἀνεδείχθη στήν Δύση στήριγμα, «Στῦλος Ὀρθοδοξίας» θά λέγαμε, ὅπως καί ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή. Λίγο μετά τόν θάνατό του ἤδη ἐθεωρεῖτο, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος, μαζί μέ τούς Ἁγίους Κυπριανό καί Ἀμβρόσιο, συναριθμεῖται στούς τρεῖς ἐπιφανεῖς τετελειωμένους «μάρτυρες καί Ὁμολογητές» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Δύσεως [2]. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στήν Δύση στίς 13 Ἰανουαρίου (ἀλλά πρό τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, στίς 14 τοῦ μηνός). Στά παλαιότερα ἑλληνικά Συναξάρια (καί τίς Πατρολογίες καί Ἐγκυκλοπαιδεῖες κ.ἄ.), ὅσο καί ἄν ἐρευνήσαμε ἀρχικῶς, δέν εὑρήκαμε νά μνημονεύεται ἑορτασμός τῆς μνήμης του ἀπό τούς Ἀνατολικούς Ὀρθοδόξους· σέ ἀνάλογες νεότερες συναξαριστικές ἐκδόσεις, ὡστόσο, ἔντυπες καί ψηφιακές, οἱ ὁποῖες ἔχουν συμπεριλάβει ἀκόμη περισσοτέρους παλαιούς Ὀρθοδόξους Ἁγίους τῆς Δύσεως, ἔχει ἐνταχθεῖ καί ὁ Ἅγιος Ἱλάριος στίς 13 Ἰανουαρίου [3]. Ἅλλωστε ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος (c. 342-420) σέ δύο τοὐλάχιστον σημεῖα τῶν ἔργων του ὀνομάζει τόν Ἱλάριο «ἅγιο» καί πολλές φορές «Ὁμολογητή», τόν ἔχει δέ συμπεριλάβει στό ἔργο του De Viris Illustribus (Περί τῶν Ἐπιφανῶν Ἀνδρῶν), ἐνῷ καί ὁ δυτικός ἐκκλησιαστικός ἱστορικός καί θεολόγος Ρουφῖνος (345-411) ἐπίσης τόν χαρακτηρίζει ὡς «ἅγιο ἄνδρα» καί «Ὁμολογητή». [4] Ἀκόμηκαί στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή ὁ ἱερός Θεοδώρητος Κύρου (c. 393 – c. 457) στόν Ἐρανιστή του παραθέτει ἐκτενῆ θεολογική γνώμη τοῦ «Ἁγίου Ἱλαρίου Ἐπισκόπου καί Ὁμολογητοῦ» [5].

Ὁ Ἅγιος, λοιπόν, Ἱλάριος, Γέροντας τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου τῆς Τουρώνης, δηλ. τῆς Tours (316/336 – 397), ὑπῆρξε ὄχι μόνον ὁ πρῶτος ἐκκλησιαστικός ὑμνογράφος τῆς Δύσεως, ἀλλά κυρίως ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μέ τά τριαδολογικά καί πολεμικά κατά τῶν Ἀρειανῶν ἔργα του κατέστησε κατανοητή στήν Δύση τήν θεολογία τῆς συγκρούσεως στήν Ἀνατολή μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Ἀρειανῶν. Σέ αὐτό συνετέλεσε ἡ καλή γνώση του τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ἡ ὁποία τοῦ κατέστησε προσιτή τήν γραμματεία τῶν δικῶν μας, Ἀνατολικῶν, ἑλληνοφώνων Ἁγίων Πατέρων.

Ο Καρδινάλιος Carlo Maria Viganò ξεσκεπάζει τον παπισμό

  Στήν παροῦσα ἐπιστολή ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Viganó κάνει κριτική στήν παπική ἐκκλησία ὅσον ἀφορᾶ τίς θεολογικές καινοτομίες πού εἰσήχθησαν ἀπό τήν Β΄ Βατικανή σύνοδο, καί ἰσχύουν ἔκτοτε, οἱ ὁποῖες ἀλλοίωσαν καίρια τά παπικά δόγματα, τήν λειτουργική καί ἐκκλησιαστική ζωή. Μᾶς ἐκπλήττει ὁ ρωμαλέος, ἔντιμος καὶ καθαρὸς λόγος τοῦ παπικοῦ Ἀρχιεπισκόπου (ὁπωσδήποτε αἱρετικοῦ κρινόμενου ἐξ ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὁ ὁποῖος διετέλεσε καὶ Νούντσιος στὶς Η.Π.Α. ἀπὸ τὶς 19/10/2011 ὥς τὶς 12/4/2016, ποὺ σημαίνει ὅτι γνωρίζει καὶ μάλιστα ἐκ τῶν ἔσω τό τί συμβαίνει στό Βατικανό.

Παρ’ ὅλα ταῦτα, μὲ πολὺ λύπη δημοσιεύουμε τὴν ἐπιστολή τοῦ αἱρετικοῦ Ἀρχιεπισκόπου, διότι μία ἀνάλογη ἐπιστολή θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν εἶχε συγγράψει ἕνας Ἱεράρχης τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Ἀποστολικῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα τῆς Παραδοσιακῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ Ἱεράρχες της σιωποῦν καὶ φοβοῦνται τό Φανάρι, τόν Προκαθήμενό του, τό σύστημα ἐξουσίας ὄπισθεν αὐτοῦ, τό ὁποῖο τόν τελευταῖο αἰώνα ἔχει ἐξελιχθῆ σέ Βατικανό τῆς Ἀνατολῆς, καί ὁ Πατριάρχης, πάπας τῆς Ἀνατολῆς, παρουσιάζοντας μάλιστα καί ὅλες ἐκεῖνες τίς πνευματικές ἀλλά καί ἠθικές ἀποκλίσεις πού ἐμφανίζει τό Βατικανό καί ὁ προκαθήμενός του. Νά σημειώσουμε ὅτι κατά τήν παρουσίαση τῆς ἐπιστολῆς θά σχολιάζουμε ταυτόχρονα καί τά ἀντίστοιχα φαινόμενα πού ἐμφανίζονται καί στό Φανάρι, γιὰ νὰ καταδειχθῆ ἡ παράλληλη πορεία Βατικανοῦ καί Φαναρίου, ὥστε νά φανερωθῆ ὁ ξεπεσμός πού ἔχει περιέλθει σήμερα ἡ ἐν λόγῳ Ἐκκλησία. Νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ ψευδο-σύνοδος τῆς Κρήτης σχεδιάσθηκε καί συγκλήθηκε, ἔχοντας ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς της τήν Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο καί ἀποσκοποῦσε στούς ἰδίους στόχους καί σκοπούς μέ αὐτήν.

Ἡ ἐνδιαφέρουσα ἐπιστολὴ τοῦ Carlo Maria Viganò πρός τὸν πάπα Λέοντα ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Ἁγιώτατε,

Ἅγ. Ἰωάννης Μαξίμοβιτς: Ἡ ψυχὴ μετὰ τὸν θάνατο

 

St John Maximovich

(Ἀνάλυση τοῦ λόγου περὶ θανάτου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς)

Οἱ πρῶτες δύο ἡμέρες μετὰ τὸ θάνατο

Γιὰ διάστημα δύο ἡμερῶν ἡ ψυχὴ ἀπολαύει σχετικῆς ἐλευθερίας καὶ ἔχει δυνατότητα νὰ ἐπισκεφθεῖ τόπους ποὺ τῆς ἦταν προσφιλεῖς στὸ παρελθόν, ἀλλὰ τὴν Τρίτη ἡμέρα μετακινεῖται σὲ ἄλλες σφαῖρες.

Ἐδῶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης ἁπλῶς ἐπαναλαμβάνει τὴ διδασκαλία ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἤδη γνωρίζει ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα, ὅταν ὁ ἄγγελος ποὺ συνόδευσε τὸν Ἅγ. Μακάριο Ἀλεξανδρείας στὴν ἔρημο, τοῦ εἶπε, θέλοντας νὰ ἑρμηνεύσει τὴν ἐπιμνημόσυνη δέηση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τοὺς νεκροὺς τὴν Τρίτη ἡμέρα μετὰ θάνατο:

«Ὅταν γίνεται ἡ προσφορὰ τῆς ἀναίμακτης θυσίας (μνημόσυνο στὴ θεία λειτουργία) στὴν Ἐκκλησία τὴν τρίτη ἡμέρα, ἡ ψυχὴ τοῦ κεκοιμημένου δέχεται ἀπὸ τὸν φύλακα ἄγγελό της ἀνακούφιση γιὰ τὴ λύπη ποὺ αἰσθάνεται λόγω τοῦ χωρισμοῦ της ἀπὸ τὸ σῶμα… Στὸ διάστημα τῶν δύο πρώτων ἡμερῶν ἐπιτρέπεται στὴν ψυχὴ νὰ περιπλανηθεῖ στὸν κόσμο, ὁπουδήποτε ἐκείνη ἐπιθυμεῖ, μὲ τὴ συντροφιὰ τῶν ἀγγέλων ποὺ τὴ συνοδεύουν. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ψυχή, ἐπειδὴ ἀγαπᾶ τὸ σῶμα, μερικὲς φορὲς περιφέρεται στὸ οἴκημα στὸ ὁποῖο τὸ σῶμα της εἶχε σαβανωθεῖ, περνώντας ἔτσι δύο ἡμέρες ὅπως ἕνα πουλὶ ποὺ γυρεύει τὴ φωλιά του. Ἀλλὰ ἡ ἐνάρετη ψυχὴ πλανιέται σὲ ἐκεῖνα τὰ μέρη στὰ ὁποῖα συνήθιζε νὰ πράττει ἀγαθὰ ἔργα. Τὴν τρίτη ἡμέρα, Ἐκεῖνος ὁ Ὁποῖος ἀνέστη ὁ Ἴδιος τὴν τρίτη ἡμέρα ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καλεῖ τὴν ψυχὴ τοῦ Χριστιανοῦ νὰ μιμηθεῖ τὴ δική Του ἀνάσταση, νὰ ἀνέλθει στοὺς Οὐρανοὺς ὅπου θὰ λατρεύει τὸ Θεὸ ὅλων.»

Στὴν Ὀρθόδοξη νεκρώσιμη ἀκολουθία, ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς περιγράφει παραστατικὰ τὴν κατάσταση τῆς ψυχῆς ἡ ὁποία, ἔχοντας μὲν ἀφήσει τὸ σῶμα ἀλλὰ παραμένοντας στὴ γῆ, εἶναι ἀνίκανη νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ τοὺς ἀγαπημένους της τοὺς ὁποίους βλέπει: «Οἴμοι, οἷον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχὴ χωριζόμενη ἐκ τοῦ σώματος! Οἶμοι, πόσα δακρύει τότε, καὶ οὐχ ὑπάρχει ὁ ἐλεῶν αὐτήν! Πρὸς τοὺς ἀγγέλους τὰ ὄμματα ρέπουσα, ἄπρακτα καθικετεύει πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τὰς χεῖρας ἐκτείνουσα, οὐκ ἔχει τὸν βοηθοῦντα. Διό, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐννοήσαντες ἡμῶν τὸ βραχύ της ζωῆς, τῷ μεταστᾶντι τὴν ἀνάπαυσιν, παρὰ Χριστοῦ αἰτησώμεθα, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος».

Η ταπείνωση καί η καταφυγή στόν Θεό, αποτελούν θεμελιώδεις ΑΡΕΤΕΣ γιά τόν Χριστιανό

                      

«Ο Κύριος δεν μας υποσχέθηκε θώκους νικητών για την αρετή, αλλά μας είπε: “ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον” (Ἰωάννη 16,33).

Η δύναμη του Θεού ενεργεί όταν ζητάει κανείς την βοήθεια του Θεού, αναγνωρίζοντας την αδυναμία του και την αμαρτωλότητα της φύσεώς του.

Αυτός είναι ο λόγος που η ταπείνωση και η καταφυγή στον Θεό αποτελούν θεμελιώδεις αρετές για τον Χριστιανό.

Ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς και ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος για τους κληρικούς των καιρών που ζούμε και την στάση που πρέπει να κρατήσουμε ως πιστοί (βίντεο)

Η Ὀρθοδοξία ὡς ἡ μόνη ἀλήθεια δὲν φοβᾶται νὰ λέει τὴν ἀλήθεια. Δεῖτε τὴν συμφωνία τῶν συμβουλῶν τῶν Ἁγίων καὶ τῶν πραγματικῶν ποιμένων. Καί ἐάν αὐτά συνέβαιναν καί ἴσχυαν τὴν δεκαετία τοῦ 80, σκεφθεῖτε τί ἰσχύει καί τί συμβαίνει σήμερα ἐν ἔτει 2025.  

Η Ὀρθοδοξία δὲν φοβᾶται νὰ λέει τὴν ἀλήθεια. Δεῖτε τὴν συμφωνία τῶν συμβουλῶν πραγματικῶν ποιμένων. Καί ἐάν αὐτά συνέβαιναν καί ἴσχυαν τὴν δεκαετία τοῦ 80, σκεφθεῖτε τί ἰσχύει καί τί συμβαίνει σήμερα ἐν ἔτει 2025.  

                                        

Στο γραφείο ενός ηλικιωμένου αξιωματικού της KGB, ανακρινόταν ένας άντρας που πίστευε στον Θεό. Όλες οι προσπάθειες να τον πείσουν να συνεργαστεί είχαν αποδειχθεί ανεπιτυχείς.

         

«Ας είμαστε ειλικρινείς», είπε ο αξιωματικός. «Τι σου έδωσε αυτός ο Θεός σου, αυτός στον οποίο πιστεύεις τόσο φανατικά; Έχεις μεγάλη οικογένεια, τα παιδιά σου περπατούν σαν κουρελιασμένα, η γυναίκα σου είναι πάντα σε άδεια μητρότητας και εσύ επιμένεις ακόμα! Ξέρεις ότι μπορεί να μην φύγεις ποτέ από εδώ;! Και σε ποιον θα μείνει η παρέα των φίλων σου; Υπόγραψε αυτό το χαρτί και όλα θα είναι διαφορετικά. Μια αξιοπρεπή δουλειά, εισόδημα, σεβασμό. Θα στείλεις τα παιδιά σου στο πανεπιστήμιο».

«Εντάξει, συμφωνώ», απάντησε ο πιστός, «αλλά έχω έναν όρο».

«Ποιος είναι;»

«Έχεις παιδιά;»

«Ναι. Ο γιος μου σύντομα θα γίνει είκοσι δύο ετών, και τι σχέση έχει αυτό με τίποτα;»

«Λοιπόν, αυτό είναι όλο». Θα μου επιτρέψεις να βασανίσω βάναυσα τον γιο σου μέχρι θανάτου και δεν θα με εκδικηθείς γι' αυτό. Αντιθέτως, θα με συγχωρήσεις. Τότε θα μου πεις πόσο με αγαπάς, θα μου υποσχεθείς 24ωρη προστασία για μένα και την οικογένειά μου και βοήθεια σε όλες μου τις ανάγκες. Θα μου χαρίσεις αιώνια ζωή και, για να το πιστέψω, θα αναστήσεις τον γιο σου από τους νεκρούς την τρίτη μέρα. 

Τότε σου ορκίζομαι: θα κάνω ό,τι μου ζητήσεις. Επιπλέον, θα σε αποκαλέσω κύριό μου μπροστά σε όλους και, αν χρειαστεί, θα δώσω και τη ζωή μου για σένα.

Νεοπαγανισμός: Μία μορφή εκφυλιστικής μετάλλαξης της Μαρξιστικής ιδεολογίας!

                    

Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου-Καθηγητού

Η σύγχρονη παγκόσμια νεοπαγανιστική λαίλαπα χρήζει ιδιαίτερης επιστη­μονικής διερεύνησης. Η ορμή αυτού του παράδοξου (παρά)θρησκευτικού και σα­φέστατα αποκρυφιστικού φαινομένου προκαλεί κατάπληξη σε κάθε σκεπτό­μενο και προβληματιζόμενο άνθρωπο. Ερωτηματικά εγείρονται για το γεγονός ότι στην ανατολή του 21ου αιώνα, στην εποχή της πνευματικής (υποτίθεται) απε­λευθέρωσης και του ορθού λόγου, ευδοκι­μούν μορφές θρησκευτικού και πνευματι­κού πρωτογονισμού, με κύρια έκφανση τον παγανισμό.

Κατάπληξη επίσης προκαλεί το γεγο­νός ότι πρωτοπόροι του νεοπαγανιστικού κινήματος τυχαίνει να προέρχονται από πρώην μαρξιστικές τάξεις και μάλιστα πολλοί από αυτούς είχαν θητεύσει στην ανένταχτη αναρχική αριστερά! Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν υπάρχουν νεοπαγανιστές άλλων πολιτικοκοινωνι­κών ιδεολογιών. Αν πάρουμε για παρά­δειγμα την ελληνική πραγματικότητα θα διαπιστώσουμε πως οι εννέα στους δέκα παράγοντες των πολυπληθών νεοπαγανιστικών ομάδων προέρχονται από το χώρο της μαρξιστικής αριστεράς.

Μέ­σα στα κείμενά τους, στα ποικιλώνυμα περιοδικά τους και στις δαιδαλώδεις ιστοσελίδες τους, αφήνουν να φανούν ολοκάθαρα τα μαρξιστικά τους κατάλοι­πα. Δεν είναι επίσης λίγοι εκείνοι, από τους «επώνυμους» της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, της «κουλτούρας» και του θεάματος, οι οποίοι ανήκουν (μάλ­λον ανήκαν) στη μαρξιστική ιδεολογία, και δηλώνουν άπροκάλυπτα θιασώτες του παγανισμού! Από άθεοι ιδεολόγοι μαρξιστές μεταλλάχτηκαν ξαφνικά σε θρήσκους, λάτρεις των παγανιστικών θεών!

Η εξήγηση δεν είναι δύσκολη. Όποιος γνωρίζει ελάχιστα στοιχεία κοινωνιολο­γίας, ανθρωπολογίας και πολιτικής επι­στήμης μπορεί εύκολα να ερμηνεύσει τη σύγχρονη εκφυλιστική μετάλλαξη της μαρξιστικής ιδεολογίας σε νεοπαγανιστική θρησκευτικότητα και νεοειδωλολατρική μεταφυσική πίστη.

Θα περιττολογούσαμε αν αναφέραμε εδώ την χιλιοειπωμένη αλήθεια ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θρη­σκευτικό όν[1]. Δεν υπήρξε ποτέ κανένας απόλυτα άθεος, γιατί στην περίπτωση της αθεΐας, η θρησκευτικότητα βρίσκε­ται σε λανθάνουσα κατάσταση, τη θέση της οποίας έχει καταλάβει κάποια άλλη πίστη. Άλλωστε όπως είχε αποφανθεί ο μεγάλος ανθρωπολόγος J. Quatrefages «η αθεΐα τυγχάνει ανώμαλος και παθολο­γική κατάσταση της Ψυχής»[2]. 

Ο δυτι­κοευρωπαϊκός ορθολογισμός, του οποίου γνήσιο τέκνο υπήρξε ο μαρξισμός, δεν είναι τίποτε άλλο από υποκατάστατο με­ταφυσικής πίστης του νόθου δυτικοευρωπαϊκού «χριστιανισμού». Δε χρειάζεται πολλή σκέψη να καταλάβει κάποιος πως στον ορθολογιστικό παραλογισμό, την πίστη στο Θεό έχει πάρει η πίστη στο ανθρώπινο μυαλό. Τρανταχτό παράδειγμα η ίδρυση της θρησκείας του «Ορθού Λόγου» από τους «διαφωτιστές»-πρωτεργάτες της Γαλλικής Επανάστασης!

Πρέπει να προσέχουμε τα όνειρα; Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος

                                           

Πρέπει να προσέχουμε τα όνειρα; Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος 

Πέτρος: Σου ζητώ να με διδάξεις αν πρέπει να προσέχουμε τα όνειρα.

Γρηγόριος: Πρέπει να ξέρουμε ότι οι εικόνες των ονείρων εμφανίζονται στην ψυχή κατά έξι τρόπους. Τα όνειρα δηλαδή άλλοτε δημιουργούνται όταν η κοιλιά είναι γεμάτη ή άδεια, άλλοτε από τους λογισμούς, άλλοτε από απάτη, άλλοτε από τους λογισμούς μαζί με απάτη, άλλοτε από αποκάλυψη και άλλοτε από τους λογισμούς μαζί με αποκάλυψη. Τα δύο πρώτα από αυτά συνδέονται μ’ εμάς, όπως όλοι γνωρίζουμε από την πείρα, ενώ τα άλλα τέσσερα τα βρίσκουμε γραμμένα στα βιβλία της αγίας Γραφής.

Αν δηλαδή τα όνειρα δεν κινδύνευαν από την απάτη του αόρατου εχθρού, δεν θα τόνιζε κάποιος σοφός το εξής: «Τα όνειρα έκαναν πολλούς να πλανηθούν, οι οποίοι και χάθηκαν με το να ελπίζουν σε αυτά» (Σ. Σειρ. 34:7). Επίσης μας προστάζει μήτε με μαντείες να ασχολούμαστε μήτε να προσέχουμε τα όνειρα (πρβ. Σ. Σειρ. 34:5-6).

Ο ίδιος σοφός, γνωρίζοντας ότι μερικές φορές τα όνειρα προέρχονται από τους λογισμούς μαζί με απάτη, μας διδάσκει λέγοντας: «Οι πολλές μέριμνες φέρνουν όνειρα» (πρβ. Εκκλ. 5:2).

Για το ότι μερικές φορές τα όνειρα δημιουργούνται από αποκάλυψη, μάρτυρας είναι ο Ιωσήφ, ο οποίος είδε σε όνειρο τον εαυτό του να γίνεται ανώτερος από τους αδελφούς του, και έπειτα το είδε αυτό και στην πραγματικότητα (Γεν. 37:5-11, 42:6-9). Επίσης, στον Ιωσήφ, τον μνηστήρα της Παρθένου, μέσω ονείρου έδωσε εντολή ο άγγελος να πάρει το παιδί και να φύγει στην Αίγυπτο (Ματθ. 2:13).

Η Ορθοδοξία απέναντι στον ναζισμό: Το παράδειγμα της Πράγας!

Του Αρχιμανδρίτη Αθηναγόρα Σουπουρτζή στην Romfea.gr

Καθηγητή Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου, Θεολογική Ακαδημία Βολυνίας 

---

Στις 18 Ιουνίου 1942, πριν από ακριβώς 84 χρόνια, εκατοντάδες άνδρες των SS περικύκλωσαν έναν Ορθόδοξο ναό στην Πράγα. 

Η μάχη που ακολούθησε διήρκεσε ώρες. Κανείς από τους επτά αντιστασιακούς που κρύβονταν στην κρύπτη δεν παραδόθηκε. 

Η ιστορία που οδήγησε σε εκείνη την ημέρα, και το ήθος της Εκκλησίας που την καθόρισε, αξίζει να επαναφερθεί στη μνήμη.

Όταν γίνεται λόγος για την αντίσταση κατά του ναζισμού, η ιστορική μνήμη στρέφεται συνήθως στις στρατιωτικές επιχειρήσεις των Συμμάχων, στα αντιστασιακά κινήματα και στις κυβερνήσεις που συνέχισαν τον αγώνα από την εξορία. 

Πολύ λιγότερο γνωστή είναι η συμβολή ορισμένων εκκλησιαστικών κοινοτήτων, οι οποίες επέλεξαν να υπερασπισθούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με τίμημα ακόμη και τη ζωή των ποιμένων τους.

Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα αποτελεί η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία Τσεχίας και Σλοβακίας. 

Μία από τις μικρότερες αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, με ολιγάριθμο ποίμνιο και ολιγομελή Ιερά Σύνοδο, κατέθεσε εντούτοις μία από τις σημαντικότερες μαρτυρίες αντίστασης απέναντι στον ναζιστικό ολοκληρωτισμό.

Τον Δεκέμβριο του 1941, Τσεχοσλοβάκοι αλεξιπτωτιστές, επιλεγμένοι από την εξόριστη κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας στο Λονδίνο και εκπαιδευμένοι από βρετανικές ειδικές δυνάμεις, επέστρεψαν μυστικά στην κατεχόμενη πατρίδα τους. 

Δύο εξ αυτών, ο Γιόζεφ Γκάμπτσικ και ο Γιαν Κούμπις, είχαν αναλάβει την αποστολή εξόντωσης του Ράινχαρντ Χάιντριχ, ενός από τους κυριότερους οργανωτές του ναζιστικού μηχανισμού καταστολής και του Ολοκαυτώματος. Η επιχείρηση έμεινε γνωστή ως Operation Anthropoid.

Στις 27 Μαΐου 1942, οι δύο άνδρες επιτέθηκαν στον Χάιντριχ στους δρόμους της Πράγας· εκείνος υπέκυψε στα τραύματά του λίγες ημέρες αργότερα, στις 4 Ιουνίου.