Η τυραννία της Δεσποτοκρατίας: Τα φαινόμενα απατούν… και τα «φαινόμενα» δεσποτάδες μόνο απαιτούν και καταδυναστεύουν…

σσ. Πρέπει ἐπιτέλους νὰ καταδικασθεῖ καὶ νὰ ἀποβληθεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ παπικοῦ τύπου Δεσποτοκρατία. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ γράφων ἱερέας δὲν θέλει νὰ δημοσιευθεῖ τὸ ὄνομά του δείχνει πόσο φοβοῦνται οἱ ἱερεῖς τοὺς Δεσπότες τους καὶ τί εἴδους τρομοκρατία ἐπικρατεῖ στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ ἀποδεικνύουν τὰ λόγια τοῦ γράφοντος ἱερέως καὶ ἰδιαίτερα: "Μιλάμε για σχέση αφέντη με δούλο· σχέση Καίσαρα με ακολούθους και όχλο· σχέση ενός δικτάτορα με τον λαό.", "Δεν ανέχονται άλλη γνώμη από τη δική τους", "είναι ικανοί να σκοτώσουν, με συκοφαντίες, ψεύδη και καταδίκες, τον αντίδικό τους, που τόλμησε να μιλήσει διαφορετικά από τον Καίσαρα", "θύμα είναι ο ιερέας, που βρίσκεται να τιμωρείται με απαγορεύσεις, μεταθέσεις, λοιδορίες και επαπειλούμενη έξοδο", "γίνεται η παρακολούθηση αυστηρή και λεπτομερής, με κατασκόπους και σπιούνους, αυλικούς ιερείς και λαϊκούς, που μπορούν να σου φέρουν στο πιάτο ό,τι ζητήσεις", "αυτή η στάση είναι υποκινούμενη ή και επιβαλλόμενη από τον Οικουμενισμό, που θέλει να σιωπήσει κάθε αντίθετη φωνή". Ὅπως διαβάζουμε δὲν εἶνια οἹ Δεσπότες/δικτάτορες εἶναι καὶ οἱ κόλακες αὐλικοί τους ἱερεῖς καὶ λαϊκοί, ποὺ καταδίδουν κάθε ἀγωνιστή. Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἀντισταθεῖ μὲ κάθε τρόπο, νὰ στηρίξει τοὺς ἱερεῖς του καὶ νὰ ἀπαιτήσει κάθαρση στὴν Ἐκκλησία!

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Προσπαθώ εδώ και πολλά χρόνια (πάνω από 25) να κατανοήσω τη λογική, την ψυχοσύνθεση αλλά και τον απώτερο στόχο και την ουσία των αρχιερέων.

Αναφέρομαι σε αυτούς όχι με εμπάθεια ούτε, βεβαίως, με κάποιο ίδιον όφελος. Δεν θέλω να κατακρίνω· μόνο θα κρίνω καταστάσεις και γεγονότα που αφορούν, κυρίως, τη στάση των αρχιερέων απέναντι στους ιερείς που διαφεντεύουν. Δεν χρησιμοποιώ τυχαίως τη λέξη.

Μιλάμε για σχέση αφέντη με δούλο· σχέση Καίσαρα με ακολούθους και όχλο· σχέση ενός δικτάτορα με τον λαό.

Τώρα, στην ιστορία του κόσμου, αυτή η σχέση έχει περάσει από διάφορα επίπεδα. Έτσι βλέπουμε πολλές προσωπικότητες, πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες, πολλές φιλοσοφίες και κατευθύνσεις της απολυταρχίας, άλλους στόχους και διαφορετικό ύφος.

Με ένα, όμως, κοινό χαρακτηριστικό σε όλους αυτούς τους αντιδημοκρατικούς δικτάτορες, παποκαίσαρες:

Δεν ανέχονται άλλη γνώμη από τη δική τους και διαφυλάττουν μέχρι θανάτου το υποτιθέμενο και ιερό, για αυτούς, αλάθητό τους. Και λέω «μέχρι θανάτου» και το εννοώ, διότι, προκειμένου να επιβεβαιώσουν σε όποιον απορεί την ορθότητα των αποφάσεών τους, είναι ικανοί να σκοτώσουν, με συκοφαντίες, ψεύδη και καταδίκες, τον αντίδικό τους, που τόλμησε να μιλήσει διαφορετικά από τον Καίσαρα.

Μάλιστα, αν τα ψέματα και οι δικαιολογίες δεν αρκούν, είναι έτοιμοι να προχωρήσουν και σε πιο δραστικά μέτρα τελικής εξόντωσης και μόλυνσης με το δηλητήριο της κακής φήμης του ανθρώπου που τόλμησε.

Και, βέβαια, μην ξεχνάτε ότι αναφέρομαι σε αρχιερείς και ιερείς. Στην προκειμένη περίπτωση, λοιπόν, πάντα — όχι σχεδόν πάντα, αλλά πάντα, στο 100% των περιπτώσεων — το θύμα είναι ο ιερέας, που βρίσκεται να τιμωρείται με απαγορεύσεις, μεταθέσεις, λοιδορίες και επαπειλούμενη έξοδο από τη Μητρόπολη.

Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς (Α΄ Λουκᾶ)

Ὁ λαός, μπορεῖ νά μήν ἔχει σχολική παιδεία. Ἔχει ὅμως ζωντανό τό αἰσθητήριο τῆς συνειδήσεώς του, πού κρίνει ἀλάνθαστα, χωρίς νά μπορεῖ νά ἐκφράσει μέ λέξεις τήν κρίση του.

                                 

Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς (Α΄ Λουκᾶ)

Ὁ Κύριος ἀναζητεῖ τούς ἀκροατές του ἀνάμεσα στούς ἁπλούς ἐργαζόμενους ἀνθρώπους τοῦ Λαοῦ. Στούς ἀνθρώπους τοῦ μόχθου. Ἡ ὐψηλἠ θρησκευτική τάξη τοῦ Ἰσραήλ, πού εἶχε ὡς ἐπάγγελμα τή μελέτη καί ἑρμηνεία τῆς Γραφῆς, ἐθεώρησε κατώτερο ν’ ακούσει τόν Χριστό καί νά τόν παραδεχθεῖ ὡς Διδάσκαλο. Τόν Χριστό τόν ἔβλεπαν ἀφ’ ὑψηλοῦ.

«...καί καθίσας, ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τούς ὄχλους» (Λουκ. ε΄ 3) Ὁ «ὄχλος» τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σχεδόν πάντα πρόθυμος νά ὑποτάξει τή λογική στήν πίστη.

Ξέρει ὁ λαός νά ὑπακούει στό «παράλογο» τῆς πίστεως, ὄχι γιατί δέν καταλαβαίνει τί κάνει, ὅπως θά ἔσπευδαν νά ποῦν μερικοί. Αλλά γιατί πιστεύει. Ἔχει τήν διάθεση νά πιστεύει.

Ο μολυσμός σαρκός και πνεύματος.

Αφιερώνεται σε όσους τόσα χρόνια δίδασκαν, ότι δεν υπάρχει μολυσμός και απέτρεπαν έτσι το ποίμνιο να πράξει το σωστό! 

                                    

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΛΟΥΚΑ[:Β΄Κορ.6,76-7,1]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 5-2-1995] [Β311]

     Ο Παύλος, αγαπητοί μου, στην σημερινή αποστολική του περικοπή, κάνει ένα προσκλητήριον αποδοχής των πολυτίμων επαγγελιών του Θεού και προβάλλει τις προϋποθέσεις. Αυτές οι πολύτιμες υποσχέσεις του Θεού είναι ότι ο κάθε πιστός αποτελεί ναόν του Θεού και ναός του Θεού είναι ολόκληρη η ύπαρξις του ανθρώπου· και το σώμα του και η ψυχή του. Και εις αυτόν τον ναόν του Θεού, τον άνθρωπον, έρχεται να κατοικήσει ο Ζων Θεός. Εξάλλου, «ναός», αυτό σημαίνει. Κατοικία. Και όχι μόνο θα κατοικήσει ο Θεός στον κάθε άνθρωπο, τον πιστόν, με στατικό χαρακτήρα, αλλά με δυναμικόν. Γιατί, λέγει: «Κατοικήσω και ἐμπεριπατήσω»· που σημαίνει κίνησις, κινητικότητα, δυναμικότητα.

      Ακόμη μία σχέσις καταπληκτική υπογραμμίζεται εδώ. Ότι θα γίνει Θεός των και αυτοί λαός Του. Και κάτι περισσότερο: Και θα γίνει πατέρας των και αυτοί παιδιά Του. Και λέγει: Σε «υἱοὺς καὶ θυγατέρας» θα κατοικήσει και θα εμπεριπατήσει. Για να δείξει ισότητα των φύλων στα προνόμια αυτά. Δεν λέγει απλώς και αόριστα «εις τους ανθρώπους». Αλλά λέγει : «Θα είσαστε υιοί μου και θυγατέρες μου». Κι έτσι εδώ βλέπει κανείς αυτήν την αποδοχήν της ισότητος των φύλων, εκ μέρους του Θεού.Αγαπητοί μου, η διαφορά των φύλων δεν είναι παρά μόνο για να υπάρξει αυτό που λέμε γέννησις νέου ανθρώπου. Κατά τα άλλα, ο άνδρας και η γυναίκα είναι το ίδιο. Άνθρωπος ο ένας, άνθρωπος και ο άλλος. Προνόμια ο ένας, προνόμια και ο άλλος· τα ίδια. Αιώνιον ζωήν ο ένας, αιώνιον ζωήν και ο άλλος.

     Και βεβαιώνει ακόμη ότι αυτά θα τα δώσει «Κύριος Παντοκράτωρ». Και δίδει αυτά τα προνόμια όχι γιατί είναι Παντοκράτωρ, αλλά γιατί οι άνθρωποι με την ελευθερία τους, την ελευθέρα τους προαίρεση, επιθυμούν να αποκαλούν τον Θεό «Πατέρα». Και τα προνόμια; Τα προνόμια απορρέουν από την πατρικήν αγαθότητα. Πολύ ωραία πράγματα. Προνόμια. Μεγαλειώδη πράγματα. Αλλά χρειάζονται προϋποθέσεις. Γι’αυτό θα προσθέσει ο Απόστολος Παύλος: «Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, (:Έχοντες –λέει- αυτές τις υποσχέσεις του Θεού) καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος (:να καθαρίσομε -λέει- τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμόν και της σαρκός και του πνεύματος)». Θέτει, δηλαδή, αυτές τις προϋποθέσεις, για να επιτύχει ο άνθρωπος να έχει τον Θεό ένοικον, να Τον έχει Πατέρα, κι Εκείνος τον άνθρωπο να τον έχει παιδί Του. Και προβάλλει τας επαγγελίας του Θεού, που αποτελούν οπωσδήποτε, όπως ακούσαμε, στη σημερινή αποστολική περικοπή, μια πρόκληση και μία πρόσκληση. Προκαλεί και προσκαλεί. Και ποια είναι αυτή η πρώτη προϋπόθεση; «Καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος».

Ο Αντινόης Παντελεήμων για τον Εσταυρωμένο και τους εχθρούς Tου, μητροπολίτες και μη.

                                        

Αντινόης ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
Εφησυχάζων Μητροπολίτης Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

Χαίρεται εν Κυρίω πάντοτε.

Έλαβα το επισυναπτόμενο μήνυμά σας που στείλατε στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο και προς όλους τους Σεβασμιωτάτους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος με ημερομηνία 21η Σεπτεμβρίου 2026, σχετικά με την αφαίρεση του όπισθεν της Αγίας Τραπέζης ευρισκομένου Εσταυρωμένου απ’ όλους τους Ι. Ναούς της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου, και σας ευχαριστώ θερμότατα.

Είναι θλιβερότατο γεγονός η απόφαση και η όλη στάση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Γρηγορίου στο σοβαρότατο αυτό ζήτημα.

Θλίβεται η ψυχή, όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα που πραγματικά προξενούν σκάνδαλα στο Σώμα της Εκκλησίας του Χριστού.

Ο Κύριος και Θεός μας διαβεβαίωσε λέγοντας: «Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τά σκάνδαλα, πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ δι᾽ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται» (Ματθ. 18:6).

Τα σκάνδαλα έρχονται για να διακριθούν οι πιστοί και ενάρετοι από τους αδιάφορους, ολιγόπιστους και άπιστους. Γίνονται αφορμή για αύξηση της πίστεως και αρετών των πιστών, αλλά σκοτισμό και κόλαση των δευτέρων.

Στη ζωή της Εκκλησίας υπήρξαν και πάντοτε θα υπάρξουν άνθρωποι, οι οποίοι είτε εξ ιδίων, είτε εκ της επηρείας του μισοκάλους εχθρού του ανθρώπου, του Διαβόλου, που σκοπό έχουν την διαστρέβλωση των όσων παραδόθηκαν σε εμάς από των Αγίων Πατέρων και Διδασκάλων. 

Ἡ πάλη ἐναντίον τῶν συμβιβασμῶν (Β΄ Κορ. 6,16-7,1)

                                         

Καραβιδόπουλος Ἰωάννης

Καθηγητής Πανεπιστημίου

Τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς, ἀπό τήν Β΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολή τοῦ Ἀπ. Παύλου, εἶναι σέ νεοελληνική μετάφραση τό ἀκόλουθο:

«Ἀδελφοί, μπορεῖ νά ὑπάρχουν στόν ἴδιο τόπο ὁ ναός τοῦ Θεοῦ καί ὁ ναός τῶν εἰδώλων; Ἐσεῖς εἶστε ναός τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ ἴδιος εἶπε: Θά κατοικήσω ἀνάμεσά τους καί θά πορεύομαι μαζί τους. Θά εἶμαι Θεός τους, κι αὐτοί θά εἶναι λαός μου. Γι\’ αὐτό λέει ὁ Κύριος: Φύγετε μακριά ἀπ\’ αὐτούς καί ξεχωρίστε. Μήν ἀγγίζετε ἀκάθαρτο πράγμα, κι ἐγώ θά σᾶς δεχτῶ. Θά εἶμαι γιά σᾶς ὁ Πατέρας, κι ἐσεῖς θά εἶστε γιοί καί θυγατέρες μου, λέει ἀκόμα ὁ παντοκράτορας Κύριος. Ἀφοῦ λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε αὐτές τίς ὑποσχέσεις, ἄς καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό καθετί πού μολύνει τό σῶμα καί τήν ψυχή. Ἄς ζήσουμε μία ἅγια ζωή μέ φόβο Θεοῦ» (Β΄ Κορ. 6,16-7,1).

Τά λόγια αὐτά ἀπευθύνονται στούς χριστιανούς τῆς Κορίνθου, γιά τούς ὁποίους ἡ χριστιανική ἰδιότητα συνοδευόταν ἀπό ὁρισμένες βασικές θυσίες μέσα στήν κοινωνία τῆς ἐποχῆς. Δέν ἦταν π.χ. αὐτονόητο ὅτι μποροῦσε κανείς νά ἀσπασθεῖ τόν Χριστιανισμό καί παράλληλα νά ἐξακολουθεῖ νά μετέχει στήν κοινωνική ζωή τῆς πόλης του, ἤ νά προάγεται ἐπαγγελματικά, χωρίς ἡ χριστιανική ἰδιότητά του νά τοῦ στέκεται ἐμπόδιο. Ἔπειτα, ὑπῆρχαν καί τά λεγόμενα «εἰδωλόθυτα», ὑπολείμματα δηλαδή κρεάτων ἀπό ζῶα θυσιασμένα στούς εἰδωλολατρικούς θεούς πού προσφερόταν σέ συνεστίαση.

Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς: Στον άγιο Απόστολο και ευαγγελιστή και στον Χριστό εξόχως αγαπημένο Ιωάννη τον θεολόγο

                                        

Σήμερα τελούμε εορτή ενός από τους προκρίτους Αποστόλους του Χριστού και εγκαινιάζουμε αυτόν ως πατέρα όλων όσοι φέρουν το όνομα του Χριστού, μάλλον δε ως πατριάρχη αυτών, «οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ᾿ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν (:οι οποίοι δεν γεννήθηκαν από γυναικεία αίματα, ούτε από σαρκική επιθυμία, ούτε από την επιθυμία κάποιου άνδρα, αλλά γεννήθηκαν από τον ίδιο τον Θεό)» [Ιω.1,13]. Διότι, όπως ο Ιακώβ προέβαλε δώδεκα πατριάρχες κατά σάρκα, από  τους οποίους διαμορφώθηκαν οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ [Γέν.35,22: «Ἦσαν δὲ οἱ υἱοὶ Ἰακὼβ δώδεκα» κ.ε.], έτσι και ο Χριστός προέβαλε πνευματκώς τους δώδεκα μύστες [Ματθ.10,2-4: «Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά εἰσι ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος καὶ ᾿Ανδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, ᾿Ιάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ,  Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁτελώνης, ᾿Ιάκωβος ὁ τοῦ ᾿Αλφαίου καὶ Λεββαῖος ὁ ἐπικληθεὶς Θαδδαῖος, Σίμων ὁ Κανανίτης καὶ ᾿Ιούδας ὁ᾿Ισκαριώτης ὁ καὶ παραδοὺς αὐτόν» · πρβ. επίσης Μάρκ.3,14-19 και Λουκά 6,13-16 αντίστοιχα], αφού τον αριθμό εκείνου του μαθητή που εξέπεσε με ελεεινό τρόπο από το αξίωμά του [Ματθ.27,5: «Καὶ ῥίψας τὰ ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ ἀνεχώρησε, καὶ ἀπελθὼν ἀπήγξατο (:Κι αφού έριξε τα ασημένια νομίσματα στον περίβολο του ναού, έφυγε και πήγε και πνίγηκε με σκοινί)»] τον συμπλήρωσε ο Παύλος προς τον οποίο έσκυψε από τον ουρανό ο Χριστός [βλ. Πράξ.9,3-5 κ.ά.: «Καθώς όμως πορευόταν και πλησίαζε στη Δαμασκό ξαφνικά άστραψε γύρω του ένα λαμπερό φως από τον ουρανό. 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Τα προσωνύμια του Ευαγγελιστού Ιωάννου (Η Μετάστασις του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου)

                                            

Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ[: Ιω.19,25-27& 21,24-25]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου  με θέμα:

«ΤΑ ΠΡΟΣΩΝΥΜΙΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ»

  (Β΄έκδοσις)

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-5-2000] 

    Σήμερα η εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά την μνήμην του αγίου ενδόξου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου. Και εφόσον η Ιερά μας Μονή έχει το προνόμιον να θεωρεί σαν προστάτη της τον ηγαπημένον μαθητήν, μετά από την Υπεραγίαν Θεοτόκον και τον μεγαλομάρτυρα Δημήτριον, οφείλομε να εγκωμιάσομε τον μεγάλον Απόστολο του Χριστού. Αλλά πώς να εγκωμιάσει κανείς έναν άγιον; Πρέπει να είναι στο παραπλήσιον ύψος του, για να τιμήσει δεόντως έναν άγιον. Ύστερα, όπως λέει η Γραφή: «Οὐχ ὡραῖος αἶνος ἐν στόματι ἁμαρτωλοῦ». «Δεν είναι ωραίος ο αίνος, η δοξολογία, εις το στόμα ενός αμαρτωλού ανθρώπου». Αλλά για την αγάπη του λαού του Θεού και για την αγάπη προς τον μεγάλον Απόστολον, θα επιχειρηθούν λίγα απλά λόγια, σαν αγριολούλουδα του βουνού μας, που τα συλλέξαμε για να του τα προσφέρουμε.

     Ο άγιος Ιωάννης ζούσε εις την Βησθαϊδά της Γαλιλαίας. Ήταν παιδί του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης και μικρότερος αδερφός του Ιακώβου, ο οποίος και αυτός έγινε Απόστολος και διακρίνεται από τον Ιάκωβο, τον επίσκοπο Ιεροσολύμων, τον λεγόμενον «αδερφό του Κυρίου» και ο πρώτος, ο Απόστολος, λέγεται Ιάκωβος ο Μεγάλος και ο δεύτερος, ο πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων, λέγεται Ιάκωβος ο Μικρός, για διάκριση.

    Μαθήτευσε ο μέγας απόστολος Ιωάννης στον κύκλο των μαθητών πρώτα πρώτα του Τιμίου Προδρόμου μαζί με τον αδελφό του Πέτρου, τον Ανδρέα. Και κάποτε όταν ο Κύριος ενεφανίσθη εις τον ορίζοντα και είπε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής: «Να, ο αμνός του Θεού», άφησαν τον Ιωάννην τον Πρόδρομον, ο Ανδρέας και ο Ιωάννης ο Θεολόγος και ακολούθησαν τον Κύριον. Και μάλιστα, λέγει εκεί, ότι γύρισε ο Ιησούς να δει ποιος Τον ακολουθεί. Δεν τολμούσαν τίποτε άλλο να κάνουν παρά όταν ο Κύριος είπε: «Ποιον ζητάτε;», απήντησαν οι δύο, σε αμηχανία ευρισκόμενοι: «Κύριε, πού μένεις;». «Ελάτε και θα δείτε», τους είπε ο Κύριος, βγάζοντάς τους από αυτήν την αμηχανία. Κι έμειναν, λέγει, εκείνη την ημέρα, ακούγοντας τα λόγια Του. Μάλιστα ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος αγαπάει όπου είναι αυτόπτης μάρτυς, αυτό να το καταθέτει και να λέει λεπτομέρειες οι οποίες προδίδουν ακριβώς ότι ήταν αυτόπτης.

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ [:Β΄ Κορ. 6,16-7,1] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ [Ὑπομνηματισμός τῶν ἐδαφίων Β΄ Κορ. 6,14-7,1]

Αφιερώνεται σε όσους υποστηρίζουν, ότι δεν υπάρχουν ευαγγελικές και αποστολικές εντολές διακοπής κοινωνίας

   

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ [:Β΄ Κορ. 6,16-7,1]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[Ὑπομνηματισμὸς τῶν ἐδαφίων Β΄ Κορ. 6,14-7,1]

«Μὴ γίνεσθε ἐτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; Τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότός; Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; Ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; (:Μὴ συνάπτετε στενὸ σύνδεσμο πρὸς τοὺς ἀπίστους, μὲ τοὺς ὁποίους δὲν μπορεῖτε νὰ ἀποτελέσετε ταιριαστὸ ζευγάρι, ὥστε νὰ μπαίνετε στὸν ἴδιο ζυγὸ μαζί τους· διότι ποιά συνάφεια καὶ ἀνάμειξη μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς παρανομίας; Καὶ ποιά ἐπικοινωνία μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους; Καὶ ποιά συμφωνία μπορεῖ νὰ γίνει μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Σατανᾶ; Ἢ ποιό μερίδιο δύναται νὰ ἔχει ἕνας πιστὸς μὲ ἕναν ἄπιστο;)» [Β΄ Κορ. 16,14-15].

Εἶδες πῶς χρησιμοποιεῖ τίς λέξεις αὐτὲς καθ᾿ ἑαυτὲς καὶ ποὺ εἶναι ἱκανὲς νὰ ἀποτρέψουν ἀπὸ σφάλματα; Δὲν εἶπε δηλαδή: «παρανομία», ποὺ εἶναι πιὸ ἔντονη, οὔτε εἶπε: «μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ σκότους καὶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ φωτός», ἀλλὰ χρησιμοποιεῖ τίς ἀκριβῶς ἀντιφατικὲς ἔννοιες, τὸ φῶς καὶ τὸ σκοτάδι. Οὔτε εἶπε: «ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους τοῦ Χριστοῦ καὶ στοὺς ἀνθρώπους τοῦ διαβόλου», ἀλλὰ λέξεις ποὺ εἶναι πολὺ πιὸ ἀντίθετες, «τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Βελίαρ», μὲ τὴν ἑβραϊκὴ αὐτὴ λέξη ὀνομάζοντας τὸν ἀποστάτη.

«Ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; (:Ἢ ποιό μερίδιο δύναται νὰ ἔχει ἕνας πιστὸς μὲ ἕναν ἄπιστο;)» [Β΄ Κορ. 6,15]. Ἐδῶ λοιπόν, γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ ὅτι κατηγορεῖ ἀόριστα τὴν κακία καὶ ἐπαινεῖ τὴν ἀρετή, ἀναφέρει καὶ πρόσωπα χωρὶς νὰ τὰ ὀνομάζει. Καὶ δὲν εἶπε: «κοινωνία», ἀλλὰ ἀνέφερε τὰ ἔπαθλα, λέγοντας: «μερίδα». «Τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων;

Κυριακή Α΄ Λουκά - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΛΟΥΚΑ [: Λουκά 5, 1-11]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

    «Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς.καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ(:Και ενώ περπατούσε κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας, είδε δυο αδελφούς, τον Σίμωνα, τον οποίο κατόπιν ονόμασε Πέτρο, και τον Ανδρέα τον αδελφό του, οι οποίοι έριχναν δίχτυα στη θάλασσα, διότι ήταν ψαράδες. Και τους λέει: ‘’Ακολουθήστε με, και θα σας κάνω ικανούς να ψαρεύετε αντί για ψάρια ανθρώπους. Αυτούς θα ελκύετε στη βασιλεία των ουρανών με τα πνευματικά δίχτυα του κηρύγματος’’. Και αυτοί αμέσως άφησαν τα δίχτυά τους και Τον ακολούθησαν)» [Ματθ. 4,18-20].

   (…) Βέβαια ο ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει ότι διαφορετικά προσκλήθηκαν αυτοί οι μαθητές από τον Κύριο. Επομένως, είναι φανερό ότι η παραπάνω πρόσκληση είναι δεύτερη. Αυτό επίσης μπορεί να το διαπιστώσει κανείς από πολλά σημεία. Εκεί λοιπόν λέγει ότι προσκλήθηκαν προτού κλειστεί στη φυλακή ο Ιωάννης ο Βαπτιστής [βλ. Ιω.1,35-36: «Τῇ ἐπαύριον πάλιν εἱστήκει ὁ Ἰωάννης καὶ ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ δύο, καὶ ἐμβλέψας τῷ Ἰησοῦ περιπατοῦντι λέγει· ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ. καὶ ἤκουσαν αὐτοῦ οἱ δύο μαθηταὶ λαλοῦντος, καὶ ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ (:την επόμενη μέρα ο Ιωάννης στεκόταν πάλι στο συνηθισμένο μέρος που κήρυττε, και μαζί του ήταν και δύο από τους μαθητές του.

Για αυτούς που κοιμίζουν τον κόσμο αδιαφορώντας για την αίρεση και βλέποντας παντού ευσέβεια αντί «Γεμάτες Εκκλησίες με κατά φαντασίαν Χριστιανούς με αλλοιωμένο φρόνημα»!

   Απομένει να αποφασίσουμε εν ειλικρινή αυτοκριτική και μετανοία, τί είδους Χριστιανοί θέλουμε να είμαστε!

                

Ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος βλέποντας την αδιαφορία των ποιμένων για το ποίμνιο και την υποταγή τους στην κοσμική εξουσία, προέβλεπε και έλεγε ότι «η Νέα Εποχή θέλει ΟΧΙ ν' αδειάσουν οι Εκκλησίες, αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ φρόνημα, αλλιωμένη την ορθόδοξο πίστη». 

Ο όσιος π. Σεραφείμ Ρόουζ αναλύοντας τον μηδενισμό και την φύση του δίδασκε, ότι ο μηδενισμός δεν επιθυμούσε την ακύρωση της χριστιανικής Αληθείας, αλλά την διαστρέβλωση της και γι’ αυτό προειδοποιούσε ότι δεν θα αδειάσουν οι Εκκλησίες, αλλά θα γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο φρόνημα… Η αληθινή Ορθοδοξία από την ίδια της τη φύση μοιάζει εντελώς εκτός τόπου σ’ αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς, μια ξεπερασμένη μειονότητα των περιφρονημένων και «ανόητων», στη μέση μιας θρησκευτικής «αναζωπύρωσης» εμπνευσμένης από ένα άλλο είδος πνεύματος. 

Ο άγ. Γαβριήλ ο Σαλός της Γεωργίας προειδοποιούσε: Στους εσχάτους καιρούς οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές. Όμως μην τους πιστεύετε.

Και ο αείμνηστος καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης βλέποντας την εκκοσμίκευση και το οικουμενιστικό πνεύμα που διάβρωνε τις τάξεις της Εκκλησίας μίλησε για τον «κατά φαντασία Χριστιανό» που γεμίζει τους ναούς («Ο κατά φαντα­σίαν Χριστιανός- κάτω από το φως της εικόνας του ΠΑΤΕΡΙΚΟΥ ανθρώπου», Εκδ. Ι. Μ. Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού -Κέρκυρα, Αθήνα 2011, σελ. 62-63):

«Ο κατά φαντασίαν χριστιανός έχει γεύση κάποιων χαρισματικών εμπειριών, οι οποίες τον βεβαιώνουν ότι είναι καλός χριστιανός και αισθάνεται αυτάρκεια πνευματικής ζωής. Στην κατάσταση αυτή υποτιμά κάποιες πτώσεις του, επειδή με την αίσθηση ότι είναι, όχι βέβαια τέλειος, αλλά πά­ντα ένας καλός χριστιανός, αναπαύεται στον άνετο χώρο της φαντασίας του…

Καταστατικός Χάρτης ή Χάρτης κατά το δοκούν;

Ομάδα Ιερέων και Θεολόγων Κύπρου

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ  Ή ΧΑΡΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ;

Ο νέος Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Κύπρου απέναντι στην Αγία Γραφή, τους Ιερούς Κανόνες, τους Αγίους Πατέρες, το Σύνταγμα και το ευρωπαϊκό δίκαιο

Εκκλησία της Κύπρου — Ιερά Σύνοδος — Αρχιεπίσκοπος και Συντακτική Επιτροπή

Ένας Καταστατικός Χάρτης που θέλει να λέγεται εκκλησιαστικός οφείλει πρώτα να υποτάσσεται στην Αγία Γραφή, στους Ιερούς Κανόνες και στην Πατερική Παράδοση· και ως κείμενο που λειτουργεί μέσα στην Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να σέβεται το Σύνταγμα και τις ευρωπαϊκές εγγυήσεις δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΑ:

Η Εκκλησία δεν είναι χώρος αυθαίρετης εξουσίας. «Οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν»· η εξουσία στην Εκκλησία είναι διακονία και όχι προσωπική κυριαρχία. Όπου η εξουσία μετατρέπεται σε αυθαιρεσία, παραβιάζεται το ίδιο το πνεύμα της ευαγγελικής διοίκησης.

ΚΑΝΟΝΙΚΑ:

Το πρωτείο δεν είναι απόλυτη εξουσία. Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας απαιτεί σύμπνοια του Πρώτου με τους λοιπούς Επισκόπους. Κάθε διάταξη που συγκεντρώνει υπέρμετρες εξουσίες στον Αρχιεπίσκοπο ή περιορίζει την κανονική δικαιοδοσία άλλων Επισκόπων απαιτεί σοβαρή κανονική δικαιολόγηση.

ΚΑΝΟΝΙΚΑ — ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ:

Όταν ένας Επίσκοπος χαρακτηρίζεται ταυτόχρονα επαρχιούχος και «εξαρτώμενος», δημιουργείται θεσμική ασάφεια. Ο Επίσκοπος δεν μπορεί να είναι πλήρης ποιμένας της επαρχίας του μόνο όταν το επιτρέπει η ανώτερη διοίκηση.

ΚΑΝΟΝΙΚΑ — ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ:

Δικαιοσύνη χωρίς σαφείς κανόνες αποδείξεως, χωρίς πραγματική δυνατότητα υπεράσπισης και χωρίς αμερόληπτο δικαστή παύει να είναι δικαιοσύνη. Η έκφραση «κατά συνείδησιν» δεν μπορεί να γίνει λευκή επιταγή.

ΠΑΤΕΡΙΚΑ:

"Εγώ ο ελάχιστος, ουδέποτε σκέφθηκα πως θα αξιωθώ του βαθμού της αρχιεροσύνης...".

                                

  Κάποτε ένας αρχιμανδρίτης κοιμήθηκε. Η Εκκλησία όρισε έναν άλλον αρχιμανδρίτη να είναι εκεί όταν η αστυνομία θα πήγαινε να καταγράψει τα πράγματα στο σπίτι του ώστε να τα παραλάβουν οι συγγενείς του. Πράγματι, πήγε εκεί, μπήκαν στο σπίτι και άρχισαν την καταγραφή. 

 Σε ένα από τα δωμάτια βρήκαν πάνω από δέκα αρχιερατικές στολές, μίτρες και ράβδους. Ελέγχοντας το γραφείο του, έσπασαν ένα συρτάρι που ήταν κλειδωμένο και βρήκαν ακόμα και ενθρονιστήριο λόγο. Ξεκινούσε κάπως έτσι: "Εγώ ο ελάχιστος, ουδέποτε σκέφθηκα πως θα αξιωθώ του βαθμού της αρχιεροσύνης...". "Βλέπεις;", μου είπε ο αρχιμανδρίτης που είχε οριστεί ως παρατηρητής στη καταγραφή, "γινόμαστε ρεζίλι μόνοι μας".