Νέα επιδίωξη του Μητροπολίτη Περιστερίου για χειραγώγηση της εκκλησιαστικής συνείδησης προς την αποδοχή της ψευδοσυνόδου Κρήτης.
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ
Δέκα (10) χρόνια μετά την επιχείρηση θεσμικής νομιμοποίησης του Οικουμενισμού στην Κρήτη (Κολυμπάρι, Ιούνιος 2016), κληρικοί και λαϊκοί οπαδοί της παναίρεσης "εορτάζουν" την μνήμη της με εκδηλώσεις, όπως αυτή που προαναγγέλλεται από την καλπάζουσα στην κούρσα της ηγεσίας της, Μητρόπολη Περιστερίου.
Έτσι, την Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026 στον «φιλόξενο» (σε όλη την πανσπερμία αιρετικών) χώρο του επισκοπείου της Ι.Μ. Περιστερίου και με συντονιστή τον ίδιο τον Μητροπολίτη της, διοργανώνεται εκδήλωση με τίτλο «10 Χρόνια από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης. Συντελεστές και Προοπτικές της».
Συμπροσευχή Σύρου Δωροθέου Β’ και ιερέων σε παπικό ναό, στην τελετή υποδοχής του νέου «επισκόπου» των παπικών Γεώργιο Αλτουβά.
σ.σ. Τί πιο εξώφθαλμο και προκλητικό. Από τη μία πλευρά της τραπέζης των αιρετικών παπικών στέκονται «ορθόδοξοι» λεγάμενοι κληρικοί με επικεφαλής τον Σύρου Δωρόθεο Β’, και από την άλλη πλευρά της τραπέζης στέκονται παπικοί, καθώς όλοι μαζί υποδέχονται το νέο «επίσκοπο».
Το «Αἰωνία ἡ μνήμη» στον τάφο του Πάπα και η ευθύνη του Πατριάρχη
Γεώργιος Αποστολάκης
Η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον τάφο του Πάπα Φραγκίσκου, στις 28 Οκτωβρίου 2026, στη βασιλική της Santa Maria Maggiore στη Ρώμη, προστίθεται στη μακρά σειρά των δημόσιων εκδηλώσεων προσεγγίσεώς του προς τον Παπισμό. Το ίδιο το Πατριαρχείο ανακοίνωσε την επίσκεψη και την κατάθεση λουλουδιών στον τάφο του εκλιπόντος. Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, που θέτει το βίντεοτο οποίο συνοδεύει την είδηση, είναι η ψαλμωδία του «Αἰωνία ἡ μνήμη» υπέρ αυτού. Πρόκειται για ενέργεια με εκκλησιαστικό περιεχόμενο, η οποία απαιτεί εκκλησιαστική εξήγηση.
Ο σεβασμός προς έναν νεκρό και η ανθρώπινη λύπη για την απώλειά του είναι απολύτως κατανοητά. Η δημόσια χρησιμοποίηση, όμως, της ευχής με την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία αποχαιρετά και μνημονεύει τους κεκοιμημένους της δεν εξαντλείται σε μια έκφραση προσωπικής φιλίας. Ιδίως όταν την ψάλλει ο Οικουμενικός Πατριάρχης, η πράξη αποκτά αναπόφευκτα διδακτική σημασία. Τι διδάσκονται οι πιστοί βλέποντάς την; Ότι οι δογματικές διαφορές εξακολουθούν να αποτελούν ουσιώδες εμπόδιο εκκλησιαστικής κοινωνίας ή ότι μπορούν πλέον να παραμερίζονται στην πράξη;
Η ορθόδοξη αντίθεση προς τις παπικές κακοδοξίες έχει σαφές θεολογικό περιεχόμενο. Δεν αποτελεί κατάλοιπο εθνικών ανταγωνισμών ούτε ανεξήγητη εμμονή σε ένα μακρινό ιστορικό επεισόδιο. Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός διατύπωσε απερίφραστα την κρίση του για τους Λατίνους: «αἱρετικοί εἰσιν ἄρα, καὶ ὡς αἱρετικοὺς αὐτοὺς ἀπεκόψαμεν». Η Εκκλησία τον τιμά ακριβώς ως υπερασπιστή της πίστεως, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει την ένωση της Φλωρεντίας. Η τιμή αυτή έχει συνέπειες για τη σημερινή εκκλησιαστική στάση· δεν μπορεί να περιορίζεται σε έναν ετήσιο πανηγυρικό λόγο.
Ποιό εκκλησιαστικό Τυπικό προβλέπει Επιτάφιο και Εγκώμια για τον Άγιο Δημήτριο;
ΑΛΛΟ Η ΕΙΚΟΝΑ, ΑΛΛΟ ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Στην Καρίτσα δεν έγινε απλώς λιτάνευση της εικόνας του Αγίου Δημητρίου. Δεν έγινε μόνο τιμητική περιφορά των ιερών λειψάνων του. Έγινε επιτάφια περιφορά, με τον Άγιο ξαπλωμένο πάνω σε ανθοστόλιστο Επιτάφιο, σαν να κείται νεκρός.
Να ξεκαθαρίσουμε τα αυτονόητα: άλλο να λιτανεύεται η εικόνα ενός Αγίου, που τον παρουσιάζει ως πρόσωπο ζωντανό εν Χριστώ· άλλο να περιφέρονται τα λείψανά του, που τιμώνται ως ιερά κατάλοιπα του σώματός του· κι άλλο να τοποθετείται η απεικόνισή του σε Επιτάφιο και να γίνεται επιτάφια πομπή. Το ότι περιφέρθηκε και λείψανο δεν αλλάζει τον χαρακτήρα της ξεχωριστής αυτής τελετής.
Ο Επιτάφιος έχει συγκεκριμένο θεολογικό κέντρο: τον ενταφιασμένο Χριστό, την κάθοδό Του στον Άδη και τη νίκη Του επί του θανάτου με την Ανάσταση. Δεν είναι ένα γενικό σκηνικό για κάθε Άγιο που κοιμήθηκε ή μαρτύρησε.
Πρωτοφανής απόφαση στα εκκλησιαστικά χρονικά της τοπικής μας Εκκλησίας αποτελεί η πρόσφατη εγκύκλιος της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας για τον μήνα Δεκέμβριο. Όταν οι ευλαβείς ιερείς διάβασαν το σχετικό σημείωμα, δεν πίστευαν στα μάτια τους με αυτό που αντίκρισαν. Με μια αιφνιδιαστική και άκρως εγωκεντρική κίνηση, αποφασίστηκε το κλείσιμο των ιερών ναών και η κατάργηση της πρωινής Θείας Λειτουργίας κατά την 4η Δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθοδοξία τιμά τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας και του Οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, προκειμένου να εξαναγκαστεί το σύνολο του κλήρου και του λαού να μεταβεί στο Μεσολόγγι για τα ονομαστήρια του Μητροπολίτη κ.κ. Δαμασκηνού.
Ένας απέραντος γεωγραφικός εμπαιγμός των πιστών
Η Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας είναι, ως γνωστόν, η μεγαλύτερη σε έκταση μητρόπολη της Ελλάδας. Είναι αδύνατον να συλλάβει ο ανθρώπινος νους πώς ένας ποιμενάρχης απαιτεί από έναν Χριστιανό που κατοικεί, για παράδειγμα, στη Βόνιτσα, να υποχρεωθεί να διανύσει μια διαδρομή 95 χιλιομέτρων μόνο και μόνο για να βρει μια ανοιχτή εκκλησία να εκκλησιαστεί.
Ανάλογες εικόνες με κλειδωμένες εκκλησίες και πιστούς να μένουν εκτός των οίκων του Θεού είχαμε να ζήσουμε από την περίοδο της πανδημίας, όταν οι αποφάσεις της τότε κυβέρνησης είχαν προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και αλγεινή εντύπωση στο χριστεπώνυμο πλήρωμα. Σήμερα, εν έτει 2026, έρχεται ο ίδιος ο Επίσκοπος να επιβάλει ένα ιδιότυπο πνευματικό «λοκντάουν» στο ποίμνιό του. Μοιάζει εντελώς αδιανόητο ένας Μητροπολίτης να στερεί από τους πιστούς το δικαίωμα του εκκλησιασμού, επειδή τη συγκεκριμένη ημέρα επιθυμεί να τιμήσει τον εαυτό του.
Από τον βίο του οσίου Αμβροσίου της Όπτινα. Απο τον Συναξαριστή
Τον 19ο αιώνα ο όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα ευεργέτησε αναρίθμητους Ρώσους με τις σοφές συμβουλές του πάνω σε θέματα όχι μόνο της πνευματικής αλλά και της καθημερινής ζωής. Μετά την κοίμησή του, το 1891, πολλοί διηγούνταν το πώς τους βοήθησε για να λύσουν κάποιο πρόβλημά τους.
– Εγώ ήμουνα μανιώδης καπνιστής, έλεγε κάποιος. Κάπνιζα αμέτρητα τσιγάρα κάθε μέρα, και κατάντησα ψυχοσωματικό ράκος. Έφτασα στο σημείο να περνώ σοβαρές κρίσεις μελαγχολίας. Από την τελειωτική καταστροφή με έσωσε η παρέμβαση του στάρετς Αμβροσίου. Ένα γράμμα, που μου έστειλε, ήταν για μένα σωσίβιο. Το φυλάω σαν πολύτιμο κειμήλιο. Το έχω μάθει απ’ έξω. Στην αρχή απαριθμούσε τις ζημιές που προξενεί ο καπνός στο σώμα και στην ψυχή. Και κατέληγε: «”Τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό” (πρβ. Ματθ. 19:26)… Σας συνιστώ να θεραπεύσετε το πάθος σας με φάρμακα πνευματικά: Να εξομολογηθείτε με κάθε λεπτομέρεια όλες τις αμαρτίες που διαπράξατε από την παιδική σας ηλικία μέχρι σήμερα. Να ετοιμαστείτε για να μεταλάβετε τα άχραντα Μυστήρια.
Οι πραγματικοί καλλιτέχνες δεν έχουν πρόβλημα να εκφράσουν το ύψιστο, το καλό και το αγαθό, διότι το αναζητούν, δεν το ποδοπατούν!
Στη φωτογραφία απεικονίζεται ο σπουδαίος ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, κρατώντας την “Παναγία της Νίκης”, τη συγκλονιστική εικόνα που ζωγράφισε ενώ βρισκόταν στο Αλβανικό Μέτωπο.
Ο Γιάννης Τσαρούχης στρατεύθηκε το 1939 και υπηρέτησε στο Κούτσι, στην Αλβανία.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου είχε αναλάβει τη δημιουργία καμουφλάζ στρατιωτικών εγκαταστάσεων και στολών, ενώ δεν σταμάτησε ούτε τότε να ζωγραφίζει, δημιουργώντας προσωπογραφίες των φαντάρων που πολεμούσαν με σθένος τους Ιταλούς.
Την ιστορία της Παναγίας της Νίκης είχε αφηγηθεί στο βιβλίο «Μαρτυρίες ’40-’41» του Κ. Χατζηπατέρα.
Όπως είχε αποκαλύψει, η ιδέα του πίνακα προήλθε όταν άκουσε κατά τη διάρκεια του συσσιτίου έναν φαντάρο να περιγράφει ότι είχε δει όραμα με την Παναγία.
Ο ανθυπασπιστής είχε αναφέρει ότι αρχικά την πέρασε για κάποια Αλβανή κατάσκοπο και ύψωσε το ρεβόλβερ του για να την πυροβολήσει, όμως τότε η γυναίκα ύψωσε την παλάμη της και του είπε:
«Μη χτυπάς, έχω να σου πω κάτι: τη Λαμπρή θα είσαστε σπίτι σας».
Ο Διοικητής αποφάσισε να χτίσει μια εκκλησία για την Παναγιά στο σημείο που του υπέδειξε ο φαντάρος και ζήτησε από τον Τσαρούχη να ζωγραφίσει τις τοιχογραφίες.
Στην ακόλουθη φωτογραφία διακρίνονται οι λόγοι του έπους και την νίκης του ΄40:
Η πίστη ότι με την βοήθεια του Θεού και της Παναγίας θα έρθει η νίκη, το θάρρος μπροστά στον ανώτερο εχθρό, η θυσία μάνας και γιου για την πατρίδα και το δίκαιο, η ταπείνωση και το σθένος που μόνο αυτή κατέχει και που τιμωρεί τον υπερήφανο.
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟΝικητήρια ιαχή μετά την κατάληψη υψώματος.
Τέτοια μέρα πριν από 79 χρόνια, 28η Οκτωβρίου του 1940, η Ελλάδα έπαιρνε το βάπτισμα του πυρός στην πιο αιματοβαμμένη πολεμική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας. Η φασιστική Ιταλία απαιτεί να αναλάβει τον έλεγχο στρατηγικών σημείων της χώρας- στα βουνά της Ηπείρου αρχίζει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Το Έπος του ’40.
Τους ανθρώπους που τον έζησαν, στην πρώτη γραμμή ή στα μετόπισθεν, τους άντρες που πολέμησαν και δεν άφησαν τα κόκκαλά τους στο χιόνι, νέες τότε γυναίκες, νηστικά, σκελετωμένα παιδιά- αυτούς τους ανθρώπους τους έχουμε ζήσει κι εμείς. Και κάποιοι ζούνε ακόμα.
Οι ιστορίες και τα βιώματά τους, ακόμα κι αν πολλοί απέφευγαν να μιλούν εκτενώς, υπάρχουν σαν πρωτογενείς ιστορικές μαρτυρίες στο μνημονικό και των περισσότερων νεότερων Ελλήνων. Αν κάποια ιταλική ή γερμανική σφαίρα δεν είχε περάσει ξυστά από τον πρόγονό μας, δε θα είχαμε ποτέ υπάρξει- δεν είναι ο πόλεμος του ’40, ο αντιφασιστικός και αντιναζιστικός αγώνας της Ελλάδας ένα ηρωικό γεγονός σήμερα ανεπαίσθητο. Οι γενιές του τότε και του τώρα είναι πολύ κοντινές για να μην συνδέονται συναισθηματικά.
Στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας αυτή η συλλογική μνήμη του λαού είναι απτή. Οι φωτογραφίες της περιόδου ’40- ’41 οπτικοποιούν ιστορίες που έχουμε ακούσει με συναρπαστικό τρόπο, όπως μόνο η ορατή μνήμη και το φωτογραφικό στιγμιότυπο μπορούν. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.
Στους τοίχους αρκετές εμβληματικές στιγμές της περιόδου- οι περισσότερες έχουν συμπεριληφθεί σε αφιερώματα και ντοκιμαντέρ της περιόδου ’40- ’41 και της Κατοχής που ακολούθησε. Στο υπόγειο, όμως, του Μουσείου, σε ογκώδεις φακέλους και ηλεκτρονικούς υπολογιστές φυλάσσονται χιλιάδες ακόμα εικόνες, αδημοσίευτες οι περισσότερες.
Διηγούνται όχι μόνο ηρωικές, εφ′ όπλου λόγχη επιθέσεις, αλλά και την καθημερινότητα στο μέτωπο και τα μετόπισθεν. Το ξεψείρισμα, τα γράμματα στη μάνα και στη γυναίκα, οι πετσοκομμένοι τραυματίες, οι αιχμάλωτοι, οι νεκροί με τα ανοιχτά μάτια. Δεν αντηχούν μόνο ”Αέρα!” αλλά και ”Όι, όι μάνα μου...”. Επιλέξαμε 70 από αυτές.
Το σύνολο του φωτογραφικού υλικού από το αρχείο του Πολεμικού Μουσείο συνθέτει ένα οπτικοποιημένο «Αξιον Εστί»- στις εικόνες που παρουσιάζουμε σήμερα προσπαθήσαμε να εικονογραφήσουμε έναν στίχο του έστω. Λίγες γραμμές- αράδες από την «Πορεία προς το Μέτωπο».
″Ξημερώνοντας τ′ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη που δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ′ την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σκεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο. Δώδεκα μέρες κιόλας είχαμε μεις πιο πίσω. στα χωριά. Κι απάνω που συνήθιζε τ′ αυτί μας πάλι στα γλυκά τριξίματα της γης, και δειλά συλλαβίζαμε το γαύγισμα του σκύλου ή τον αχό της μακρινής καμπάνας, να που ήταν ανάγκη, λέει, να γυρίσουμε στο μόνο αχολόι που ξέραμε: στο αργό και στο βαρύ των κανονιών, στο ξερό και στο γρήγορο των πολυβόλων. Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ′ τον άλλο, ίδια τυφλοί”. (Οδυσσέας Ελύτης, Ποίηση, Ίκαρος, Αθήνα 2002).
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟΜεταφορά στρατιωτών μας στο μέτωπο
Και σήμερα οι θιασώτες μίας υποτιθέμενης υψηλής διανόησης, πίνοντας κρασί και φορώντας ρούχα κάποιου γνωστού οίκου μόδας αρνούνται να τους επαινέσουν, δεν θέλουν ούτε καν να τους αναφέρουν, διότι θα τους μειώσει το προφίλ που έχουν τόσο πολύ φροντίσει.
Οι πεσόντες μας και οι παρελάσεις
Με τον τίτλο αυτό δημοσιεύεται στην Καθημερινή επιστολή της κ. Σταυρούλας Δουράκη-Ξανθάκου (που, όπως γνωρίζω από παλαιότερες επιστολές της, ζει στο Λονδίνο). Την αναδημοσιεύω γιατί είναι επίκαιρη από πολλές πλευρές.
‘«Σεβαστή µου µητέρα…». Έτσι άρχιζαν τα σύντοµα γράµµατα από το µέτωπο που έστελνε ο θείος µου ο Κώστας στη γιαγιά µου µε τα ταχυδροµικά δελτάρια. Ύστερα «ουδέν νεώτερον…» και τέλος το επίσηµο γράµµα που της έλεγε ότι ο γιος της πέθανε ηρωικά για την πατρίδα του, σε µια επικίνδυνη αποστολή για την οποία ο ίδιος δεν είχε κληρωθεί, παίρνοντας εθελοντικά τη θέση συστρατιώτη του, λέγοντας: «Αυτός έχει µικρά παιδιά που δεν πρέπει να µείνουν ορφανά». Το σώµα του έµεινε κάπου εκεί στα χιονισµένα βουνά της Αλβανίας, και η µητέρα του, µαζί µε την αδελφή του, τη µητέρα µου, έµειναν να αναρωτιούνται πώς ήταν οι τελευταίες του στιγµές και πώς θα αντιµετωπίσουν τον πόλεµο και την Κατοχή ολοµόναχες. Αυτός, όπως και τόσοι άλλοι, είχε εφαρµόσει στην πράξη µε τον πιο τραγικό τρόπο αυτά που είχε µάθει όταν έκανε τη στρατιωτική του θητεία. Αυτός δεν ήταν ο όψιµος πατριώτης που θα υπηρετήσει είκοσι µόνο ηµέρες, εξαγοράζοντας το υπόλοιπο της θητείας του µε τα dollars του, ο «θείος από το Σικάγο» που ήρθε στην Ελλάδα να δείξει στους Έλληνες πώς ζουν οι προοδευτικοί άνθρωποι στις «πολιτισµένες» χώρες.
[...]Ο Άγιος Δημήτριος δεν αρνήθηκε τον Κύριό του μπροστά στην απειλή του θανάτου. Παρέμεινε πιστός, ακόμη κι όταν η ομολογία της πίστεώς του τον οδήγησε στο μαρτύριο. Οι λόγχες διαπέρασαν το σώμα του, αλλά δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την ψυχή του. Η ανθρώπινη βία άγγιξε τη σάρκα του, όχι όμως την ελεύθερη παράδοσή του στην αγάπη του Θεού.
Και τότε η λόγχη του μαρτυρίου γίνεται για εμάς κάτι περισσότερο από ένα ιστορικό γεγονός. Γίνεται μια γέφυρα που μας οδηγεί στον Γολγοθά, εκεί όπου η λόγχη άνοιξε την πλευρά του Εσταυρωμένου Χριστού.
Από την πληγωμένη πλευρά του Κυρίου ανέβλυσε αίμα και ύδωρ. Η Εκκλησία βλέπει σε αυτό το γεγονός ένα βαθύ σημείο του μυστηρίου της σωτηρίας, μια μαρτυρία της αγάπης του Θεού που προσφέρεται στον άνθρωπο μέχρι τέλους.
Ο Χριστός δεν απάντησε στο μίσος με μίσος ούτε στη βία με εκδίκηση. Πάνω στον Σταυρό, μέσα στην απόλυτη ταπείνωση, φανέρωσε τη δύναμη μιας αγάπης που δεν καταργείται από τον πόνο. Η λόγχη δεν έγινε η τελευταία λέξη της ζωής Του. Η τελευταία λέξη ανήκει στην Ανάσταση.
Ο Άγιος Δημήτριος, μιμούμενος το Πάθος του Κυρίου του, έγινε μάρτυρας αυτής της αγάπης. Το μαρτύριό του δεν εξισώνεται με τη μοναδική λυτρωτική θυσία του Χριστού· αποτελεί, όμως, ομολογία πίστεως και ελεύθερη προσφορά ολόκληρης της ύπαρξής του στον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Κύριο.
Κι εγώ, μπροστά σε αυτή τη μαρτυρία, αναρωτιέμαι: πόσες λόγχες κρατώ μέσα μου χωρίς να το καταλαβαίνω;
Ας διαβάσουμε τα παρακάτω και ας αναλογισθούμε, γιατί υπάρχει τόση σιωπή σήμερα, ενώ και οι ιεράρχες δεν άλλαξαν και τα κακώς κείμενα αυξάνονται συνεχώς!
Κείμενο του Φώτη Κόντογλου από την δεκαετία του 60 ("Ασάλευτο θεμέλιο"):
Τι κάνει σήμερα η Ελληνική Ορθοδοξία; Τι κάνει η ιεραρχία της Ελληνικής Εκκλησίας; Πως αντιμετωπίζει τους ολετήρες που κυβερνούν δολοφονώντας με αργό θάνατο τους πολίτες, που στέλνουν καθημερινά σε ανείπωτη απελπισία και οδηγούν ανθρώπους σε απονενοημένες πράξεις αυτοχειρίας;
Η απάντηση είναι τραγική. Η απάντηση είναι τόσο ισοπεδωτική όση είναι και η παντελής απουσία των ιεραρχών.Των ιεραρχών που ευλογούν κυβερνήσεις λαθρελλήνων, των ιεραρχών που συναγελάζονται ή σιωπούν σε πολιτικές που δολοφονούν και που στηρίζουν με την φυσική τους παρουσία (ως ιεράρχες) πολιτικούς που δεν ανήκουν στο σώμα της Εκκλησίας και λειτουργούν εξόφθαλμα τόσο κατά του ποιμνίου της Εκκλησίας όσο και κατά της ίδιας της Εκκλησίας στην οποία έχουν κηρύξει έναν ανηλεή πόλεμο (έχοντας στοχεύσει όχι μόνο στην περιουσία της, αλλά στην αλλοίωση της πίστης των ίδιων των χριστιανών…).
.jfif)
