Ελλάδα: 46 δημόσια νοσοκομεία δεν κάνουν εκτρώσεις και κάποιοι δημοσιογράφοι… «αφρίζουν» – Εμείς θα πούμε συγχαρητήρια!

Δεν έχει χαθεί εντελώς η τσίπα σε αυτή τη χώρα - Υπάρχουν πολλοί γιατροί που τιμούν τον όρκο του Ιπποκράτη και σέβονται την αγέννητη ζωή

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Καταλαβαίνεις ότι έχει απομείνει κάποια υγεία σε αυτήν την έρμη Ελλάδα, όταν τα 6 στα 10 δημόσια νοσοκομεία που διαθέτουν γυναικολογική κλινική, δηλώνουν ότι δεν αναλαμβάνουν εκτρώσεις. Και καταλαβαίνεις πόσο νοσηρό είναι το δημοσιογραφικό σύστημα που αυτό το ευτύχημα το παρουσιάζει σαν υγειονομικό «μεσαίωνα».

Μεγάλη απήχηση γνωρίζει στο διαδίκτυο ένα ρεπορτάζ γνωστής ενημερωτικής ιστοσελίδας σχετικά με τα νοσοκομεία που εξυπηρετούν ή δεν εξυπηρετούν αμβλώσεις. Σε αυτό το… απόγειο «ποιοτικής» δημοσιογραφίας, μια δημοσιογράφος πήρε… σβάρνα τα δημόσια νοσοκομεία όλης της χώρας, ρωτώντας στο τηλέφωνο αν αναλαμβάνουν τη «διακοπή κύησης» ή σε δικά μας ρεαλιστικά λόγια, τη θανάτωση ενός εμβρύου.

Μάλιστα στην αρχή η δημοσιογράφος προσποιούταν ότι ενδιαφερόταν η ίδια για την επέμβαση, αλλά μόλις άρχισε να λαμβάνει αρνητικές απαντήσεις, ενοχλήθηκε από τη «βία» και την «κατάχρηση εξουσίας (!) που θα υποστεί μία γυναίκα που ζητάει άμβλωση». Είναι δηλαδή «βία» το να συναντήσεις άρνηση από έναν ευσυνείδητο γιατρό που τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη, και δεν είναι βία και κατάχρηση εξουσίας το να πολτοποιείται ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα με τον σωλήνα αναρρόφησης!

Ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη φοβερὴ καὶ τρομερὴ πληγὴ στὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὴν ὁποία κανεὶς σχεδὸν δὲν μιλάει: Ἡ Σιμωνία!

Ἔχουμε παρουσιάσει κι ἄλλη φορὰ κείμενα ἐναντίον τῆς Σιμωνίας (ἐδῶ). Θὰ ἐπιμείνουμε στὸ θέμα αὐτό, διότι ἀποτελεῖ μία μεγάλη πληγὴ ποὺ τρώγει τὶς σάρκες τῆς Ἐκκλησίας, ἐμποδίζει τὴν κάθαρση στοὺς χώρους Της καὶ προπάντων προωθεῖ τὴν αἵρεση ἔναντι πληρωμῆς. Δυστυχῶς ὅμως σχεδὸν κανεὶς δὲν ἀγγίζει αὐτὸ τὸ θέμα ποὺ σήμερα ἀνθεῖ καὶ βασιλεύει καὶ σχεδὸν κανεὶς δὲν ἐκφράζει τὴν ἀνάγκη καταστολῆς του. Παρουσιάζουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν βίο ἑνὸς αγνώστου Ἁγίου, τοῦ ἁγ. Γενναδίου, πατριάρχου Κων/πόλεως (ἐδῶ), συγχρόνου τῶν μεγάλων ἀσκητῶν Δανιὴλ τοῦ Στυλίτη καὶ τοῦ Ἀνδρέα τοῦ διὰ Χριστὸν Σαλοῦ. Ὁ βίος καὶ οἱ ἀγῶνες του νὰ προστατεύσει τὸ ποίμνιο του ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς Σιμωνιακοὺς ἀποτελεῖ κόλαφο γιὰ τοὺς σημερινοὺς ποιμένες.

                 

Ἀπὸ τὸν βίο  ἑνὸς ἀγνώστου στὸ ποίμνιο Πατριάρχη: ὁ ἀγώνας του γιὰ τὴν προφύλαξη τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τοὺς κάθε εἴδους προβατόσχημους λύκους - Ἐγκύκλιος κατὰ τῶν Σιμωνιακών!

... Στὴν ἅγια μορφὴ τοῦ ἱεροῦ Γενναδίου ὁ πιστὸς λαὸς τῆς Βασιλεύουσας βρῆκε τὸν ἄξιο καὶ στοργικὸ ποιμένα του. Γιὰ δέκα τρία χρόνια καὶ δυὸ μῆνες (458 – 471) ὁ συνετὸς καὶ φλογερὸς Ἱεράρχης ἀνέλαβε καὶ διεξήγαγε ἕνα σταθερὸ καὶ ἀσταμάτητο ἀγώνα γιὰ τὴν πνευματικὴ ἄνοδο τοῦ ποιμνίου του, τὴν φύλαξή του ἀπὸ τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν προσήλωσή του στὴν ὀρθὴ πίστη τῶν Πατέρων... Γνώριζε ὁ ἄγρυπνος καὶ πολύπειρος ἱεράρχης, πὼς ὁ χρόνος ποὺ πέρασε εἶχε σκορπίσει πολλὰ ξένα σώματα στὸ καθαρὸ καὶ ἄδολο χρυσάφι τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ. Οἱ αἱρετικοὶ μὲ πεῖσμα καὶ φανατισμό, μὰ καὶ ἔντεχνα εἶχαν κατορθώσει ἀπὸ καιρὸ νὰ σπείρουν τὰ ζιζάνια τῆς πλάνης τους στὸν ἀγρὸ τῆς «μίας, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας»... Ὡς δόκιμος καὶ καλὸς γεωργὸς φρόντιζε νὰ περιποιεῖται καὶ νὰ κρατᾶ τὸ «γεώργιόν» του μακριὰ ἀπὸ τὶς ἐπιβουλὲς τῶν κακῶν γεωργῶν, ποὺ σὰν λύκοι μὲ ἔνδυμα προβάτου ἐρχόντουσαν νὰ σκορπίσουν τὰ ζιζάνια τῶν αἱρέσεών τους στὸν ὀρθόδοξο χριστιανικὸ ἀγρό.

Σιμωνία, μία φοβερή ἁμαρτία ποὺ ἀποτελεῖ τὸ γνωστὸ μυστικὸ στὶς σημερινὲς τάξεις τῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἡ περίπτωση τῆς Σιμωνίας ἀποτελεῖ μια τρομερὴ ἁμαρτία καὶ ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω τρομερὴ αἵρεση καὶ ὕβρις κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅσοι εἶναι ἔνοχοι τῆς Σιμωνίας, ὅπως καὶ οἱ Οἰκουμενιστές, πρέπει ὁπωσδήποτε να κριθοῦν συνοδικά. Μέχρι τὴν συνοδικὴ κρίση καὶ καταδίκη τους, ἀποτελοῦν κι αὐτοὶ τὰ σαπρὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Σιμωνία ἀποτελεῖ σοβαρότατο διαχρονικὸ πρόβλημα μέσα στὴν Ἐκκλησία ποὺ ἄρχισε ἅμα τῇ ἱδρύσῃ Της καὶ μέχρι σήμερα παραμένει ἄλυτο, καθὼς τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς οἱ Σιμωνιακοὶ παραμένουν γνωστοὶ ἄγνωστοι καὶ δυστυχῶς ἀτιμώρητοι (πολλὰ ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν εἶναι ἀπὸ τὴν ἐργασία τῆς Μαρίας Καμπούρη «Η Σιμωνία κατά τους Ιερούς Κανόνες» Θεσσαλονίκη, 2011). Δυστυχῶς σήμερα, ὅλοι γνωρίζουν, ὅτι ἡ Σιμωνία βασιλεύει στὶς τάξεις τῶν κληρικῶν (πολλὲς φορές ἔχουν γίνει καταγγελίες), ἀλλὰ δὲν ἐλήφθη κανένα μέτρο ἐναντίον της, ἀντιθέτως ἰσχύει τὸ «ὁ κόσμος τὸ ἔχει τούμπανο κι ἐμεῖς κρυφὸ καμάρι». Οἱ ἔνοχοι παραμένουν ἀτιμώρητοι ἔνοχοι καὶ γι' αὐτὸ συνεργάζονται καὶ ὑποτάσσονται στὴν αἵρεση, ὥστε νὰ μὴν τιμωρηθοῦν. Ἡ αἵρεση τῆς Σιμωνίας βασιλεύει μαζί μὲ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Το μόνο ποὺ ἔγινε ἐναντίον της ἦταν διαπιστώσεις, ὅπως αὐτὴ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου τὸ 2005:

««Δέν ἔφθαναν οἱ ἐπίμεμπτες συνομιλίες σέ κασέτες, πού ἀναμεταδόθηκαν ἀπό τίς τηλεοράσεις καί τά ἄλλα ΜΜΕ στήν Ἑλλάδα καί στόν κόσμο καί μᾶς ἐξέθεσαν, ἦλθαν καί οἱ ἀποκαλύψεις γιά κολοσσιαῖες τραπεζικές καταθέσεις σέ ἐποχή ἀνεργίας καί ἀνέχειας, ἀπό τίς ὁποῖες μαστίζεται μέγα τμῆμα τοῦ λαοῦ μας, καί μάλιστα οἱ νέοι μας. Φωτογραφίες ἐπώνυμα δημοσιευμένες, ἐπίψογες καί ταπεινωτικές γιά τά πρόσωπα εἰκονιζομένων Ἱεραρχῶν, ἀπειλές γιά μελλοντικές ἀποκαλύψεις σέ βάρος ἄλλων, διασυνδέσεις καί διαπλοκές ἔχουν δημιουργήσει κλῖμα τρομοκρατίας καί φοβίας… Ὅμως, ὅπως ἀποδεικνύεται, ὑπάρχουν σέ ὅλες τίς βαθμίδες κάποιοι κληρικοί πού ἔχουν προδώσει τήν ἱερή ἀποστολή των, ἤ ἔχουν συμπεριφερθῆ κατ’ ἐπιταγήν τῶν ἐπιληψίμων ἀδυναμιῶν των. Δύο εἶναι τά βασικά ἀδικήματα τῶν κληρικῶν αὐτῶν: ἡ φιληδονία καί ἡ φιλαργυρία» (ἐδῶ).

Οι δια Χριστόν Σαλοί ως ιεραπόστολοι

του Διονύση Σπεντζάρη

Πηγή: Περιοδικό Πάντα τα έθνη, Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2003.

Αν επιχειρήσουμε να ρίξουμε μια ματιά στη βιογραφία ενός δια Χριστόν Σαλού, αυτό που θα τραβήξει ιδιαιτέρως την προσοχή μας και μάλιστα θα μας ξαφνιάσει, θα είναι μάλλον η παραδοξότητα, η υπερβολή και η «τρέλα» της συμπεριφοράς του Σαλού.

Ωστόσο, αν μετά το πρώτο μας ξάφνιασμα θελήσουμε η ματιά μας να γίνει περισσότερα απαιτητική, θ’ ανακαλύψουμε μια καταπληκτική ιεραποστολική θέαση της εκκλησιαστική μας ζωής η οποία φανερώνει τα βάθος της σχέσης Εκκλησίας και κόσμου. Γι’ αυτό καλύτερα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Δια Χριστόν Σαλοί, δηλαδή τρελοί για χάρη του Χριστού, καθιερώθηκε από τον 6ο αιώνα περίπου (με την εμφάνιση του αγίου Συμεών από την Έμεσα) να αποκαλούνται οι Χριστιανοί εκείνοι, συνήθως μοναχοί, που προσποιούνται τον τρελό προκειμένου να ανταποκριθούν, μέσα από περίεργους και ασυνήθιστους δρόμους στις εντολές του Χριστού. Όχι όμως για να σώσουν μονάχα την δική τους ψυχή αλλά και πλήθος άλλων συνανθρώπων. Η ζωή τους, δηλαδή, διαπνεόταν από κίνητρο ιεραποστολικό.

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε στους «Βίους» τους είναι ότι ο χώρος δράσης τους είναι η κοινωνία, οι πόλεις. Όσοι από τους δια Χριστόν Σαλούς ήσαν μοναχοί, άφησαν το μοναστήρι ή το ασκητήριό τους και εισήλθαν στη κοινωνία. Οι κοινωνίες, όμως, στις οποίες εισήλθαν ήσαν πάντοτε χριστιανικές. Αυτές ήσαν το πεδίο της δράσης τους. Οι πράξεις που έκαναν ήσαν παράλογες και προκλητικές, πράξεις ενός τρελού, οι οποίες όμως είχαν ένα βαθύτερο περιεχόμενο. Οι Σαλοί σύχναζαν σε ταβέρνες, σε κακόφημες συνοικίες, έκαναν παρέα με τις πόρνες, συμμετείχαν σε όλες τις διαστάσεις του περιθωρίου πλην μίας: της αμαρτίας.

π. Θεόκλητος Διονυσιάτης: Η Ι. Παράδοση καταργείται από το γεγονός ότι η Θεολογία από αγώνα του κάθε πιστού να γνωρίσει τον Θεό, έγινε επιστήμη!

                    "Ἐὰν Θεολογία δὲν εἶναι γνῶσις διὰ τοῦ Χριστοῦ, τί εἶναι λοιπόν"; 

Θεολόγοι Χριστού († Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης)

                          

«…Θεωρία γὰρ ἀχάλινωτος, τάχα ἂν καὶ κατὰ κρημνῶν ὤσειεν· ἀλλὰ φόβῳ στοιχειουμένους καὶ καθαιρομένους, καὶ ἵν’ οὕτως εἴπω, λεπτυνομένους εἰς ὕψος αἴρεσθαι…» Γρηγόριος Θεολόγος

(…)

Πρόκειται περὶ τοῦ τομέως τῆς Θεολογίας. Ἡ θεολογικὴ ζωτικότης τῆς Ἐκκλησίας, ἐντοπισθεῖσα εἰς τοὺς κοσμικοὺς θεολόγους τῶν Πανεπιστημίων μας, ἀποτελεῖ γεγονὸς ἄντικρυς ἀντίθετον πρὸς τὰς παραδόσεις τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Καὶ τοῦτο εἶναι σημαντικόν. Διότι, τοιουτοτρόπως ἡ Θεολογία παύει νὰ ἐκλαμβάνεται ὡς θεῖον λειτούργημα, τὴν ἀναφορὰν ἔχον πρὸς τὴν περὶ Θεοῦ ἐνασχόλησιν καὶ θεραπείαν, γεγονὸς ἀπαιτοῦν βίου ἁγιότητα καὶ πνεύματος φωτισμόν. Ἀφήνεται δέ, κατὰ τεκμήριον, νὰ νοηθῇ, ὅτι ἡ Θεολογία εἶναι μία ἐπιστήμη, ὡς αἱ θεωρητικαὶ ἐπιστῆμαι, τὴν ὁποίαν δύναται νὰ διακονήσῃ οἱοσδήποτε γνωρίζων θεολογικά τινα στοιχεῖα καὶ κατέχων ξένας γλώσσας, διὰ νὰ διαπορθμεύῃ ἐντεῦθεν τὴν Δυτικὴν σοφίαν. Ἐνῷ πᾶς τις πιστός, δὲν ἀγνοεῖ πόσον συνδεδεμένη εἶναι ἡ Θεολογία μας μὲ τὴν ἱερωσύνην, τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς καὶ τὸν ἀσκητισμόν, ἀπὸ τοὺς πρώτους εἰσέτι χρόνους τοῦ χριστιανισμοῦ ἐν τῷ ἁγίῳ Βυζαντίῳ μας. 

Διὰ τὸν λόγον τοῦτον φρονοῦμεν, ὅτι εἶναι μέγα σφάλμα ἡ διδασκαλία τῆς Θεολογίας εἰς τὰ Πανεπιστήμια τῶν Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης ὑπὸ λαϊκῶν θεολόγων, διότι δὲν εἶναι ἐπιστημονικόν τι εἶδος, ἀλλὰ συνάρτησις ἁγίου βίου, πεφωτισμένης διανοίας καὶ εἰδικῶν τινων γνώσεων. Καὶ ἡ πλευρὰ ἀκόμη, ἡ ὁποία θεωρεῖται ὡς ἀμιγῶς ἐπιστημονική, ὅπως εἶναι ἡ ἱστορία τῶν δογμάτων καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ὑπόκειται εἰς προσωπικὰς ἑρμηνείας κατ’ ἀναπόφευκτον τρόπον. Εἶναι μῦθος ἡ ἰδέα, ὅτι ὁ ἱστορικὸς δύναται νὰ παραμένῃ ἀντικειμενικός. Ἐφ’ ὅσον ἡ ἀντίληψις τοῦ οἱουδήποτε ἱστορικοῦ ἐπηρεάζεται ἐκ τῶν στοιχείων ἐκείνων, ποὺ συνιστοῦν τὴν ψυχοπνευματικήν του ὑπόστασιν, εἶναι ἀνέφικτος ἡ ἀντικειμενικὴ ἀπόδοσις τῆς ἱστορίας καὶ κινδυνωδεστάτη, προκειμένου περὶ θείων πραγμάτων. Καὶ ἀπόδειξις τούτου εἶναι, ὅτι ὅσοι ἠθέλησαν νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὸν τρόπον σκέψεως τῶν Πατέρων, ἀπὸ τὰ ἴχνη των, ἠστόχησαν οἰκτρότατα καὶ περὶ τὴν πίστιν ἐναυάγησαν. Αὐτὸ τί ἄλλο σημαίνει ἤ, ὅτι ἡ ἁγιότης τῶν Πατέρων ἀποτελεῖ τὸ ἀσφαλέστερον ὄργανον, τὸ μοναδικόν, καθαρᾶς τῶν θείων καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων γνώσεως; Ὥστε ἡ ἁγιότης συνεζευγμένη μὲ τὴν εἰδικὴν μάθησιν μορφώνουν τὸν θεολόγον, διότι κέντρον τῆς Θεολογίας εἶναι ὁ Χριστός, ὁ χορηγὸς τῆς ἁγιότητος.

Ποιός σημερινός Επίσκοπος πράττει έστω και κάτι από τα παρακάτω; Και ποιός ιερέας βλέπει στον Επίσκοπό του έστω και κάτι από τα παρακάτω, ώστε να τον μνημονεύει ως ορθοτομούντα; Γιατί, ενώ ξέρουμε, κάνουμε πως απορούμε με αυτά που συμβαίνουν σήμερα;

σσ. Αδιαμφισβήτητο κριτήριο πατρότητος και αγιότητος: Η σύγκρουση ανεξαρτήτου κόστους με όσους, όποιοι κι αν είναι αυτοί, επιτίθενται ή διαστρέφουν την Πίστη.

Αδιαμφισβήτητο κριτήριο φαρισαϊσμού και διγλωσσίας: Η άσκηση εκκλησιαστικής διπλωματίας εις βάρος της Πίστεως με σκοπό την διατήρηση θρόνων ή την άσκηση εξουσίας.

O άγιος Φλαβιανός αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, προέταξε την ορθόδοξη πίστη και ήρθε σε σύγκρουση με την πολιτική εξουσία, στηλίτευσε την σιμωνία, πολέμησε τον ραδιουργό αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας Διόσκουρο και καταδίκασε τις αιρέσεις, ξυλοκοπήθηκε από αιρετικούς, επισκοπολάτρεις μοναχούς και ομολόγησε όχι κρυφά (όπως κάποιοι σύγχρονοι κατά το λαϊκόν "τσάμπα μάγκες"), αλλά φανερά με την ζωή του.

                    

                                ΑΓΙΟΣ ΦΛΑΒΙΑΝΟΣ

                            ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας έδωσαν μεγάλους αγώνες για να διασωθεί η σώζουσα ορθόδοξη πίστη της Εκκλησίας μας. Μόνο που αυτός ο αγώνας τους είχε μεγάλο κόστος για τους ίδιους. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Φλαβιανός αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος προέταξε την ορθόδοξη πίστη και ήρθε σε σύγκρουση με την πολιτική εξουσία.

Έζησε τον 5ο αιώνα και ήταν πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος διακρίνονταν για την πίστη του, την ευσέβειά του και τις αρετές του. Τον Ιούλιο του 448 κοιμήθηκε ο αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως άγιος Πρόκλος (434-448). Για τη θέση του προτάθηκε ο Φλαβιανός, ο οποίος κατείχε το αξίωμα του σκευοφύλακα της Μεγάλης Εκκλησίας. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ (408-450), τη στιγμή της χειροτονίας του, υποκινούμενος από κάποιον άθλιο κόλακα, τον ευνούχο Χρυσάφιο, ζήτησε από τον Φλαβιανό μια ποσότητα χρυσού, ως αντάλλαγμα για την επιλογή του στο θρόνο της Βασιλεύουσας. Ο ακέραιος Φλαβιανός, προκειμένου να ντροπιάσει τον άθλιο Χρυσάφιο και να τον εκθέσει στα μάτια του αυτοκράτορα, έδωσε εντολή να σταλούν στον Θεοδόσιο τα λειτουργικά σκεύη της Μεγάλης Εκκλησίας! Με τη συμβολική αυτή πράξη του ο Φλαβιανός ήθελε επίσης να στηλιτεύσει την μάστιγα της σιμωνίας, δηλαδή την κατάληψη υψηλών εκκλησιαστικών θέσεων, με εξαγορά!

Γρηγόριος Ζουράβλεφ – Ἕνας ἁγιογράφος χωρὶς χέρια καὶ πόδια

Ένας θαυμάσιος βίος ανθρώπου που βάζει στην θέση του, όποιον από εμάς χρησιμοποιεί μία δυσκολία της ζωής για να δικαιολογηθεί!

Γρηγόριος Ζουράβλεφ, (Григорий Журавлев)

Ἕνας θαυμάσιος μαρτυρικὸς ἁγιογράφος χωρὶς χέρια καὶ πόδια! (1858 -16 Φεβρουαρίου 1916)

Τὸ 1858 στὸ χωριὸ Οὐτέβκα της Σαμάρας, στὴ Ρωσία, γεννήθηκε ὁ Γρηγόριος Ζουράβλεφ, ἕνα ἰδιαίτερο παιδὶ ὅμως ἀφοῦ γεννήθηκε χωρὶς χέρια καὶ πόδια.

«Πρέπει νὰ ἔχει μιὰ οἰκογένεια. Ὁ Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει», ἀπαντοῦσε ἡ μητέρα του, μιὰ γυναῖκα μὲ φόβο Θεοῦ, σὲ ὅλες τὶς προκλήσεις- προτάσεις ποὺ δέχτηκε ἀπὸ συγγενεῖς καὶ φίλους νὰ τὸ ἀπομακρύνει.

Ὅταν τὸν βάφτισαν, ὁ ἱερέας προφητικὰ εἶπε: «Τὸ φῶς τοῦ Κυρίου κατέβηκε στὴν ψυχὴ αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωσε τὸ στόμα μόνο γιὰ νὰ τρῶμε, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ κάνουμε πολλὰ θαυμαστὰ πράγματα. Ἂν καὶ φαίνεται ἀνήμπορος, μὲ αὐτὸ τὸ στόμα θὰ σᾶς θρέψει ὅλους!»

Μεγάλωνε ὅλος χαρά, γεμᾶτος ζωὴ καὶ δὲν ἀπελπιζόταν ποτέ. Ὁ παπποῦς του τὸν ἀνέβαζε στοὺς ὤμους καὶ τὸν ἔπαιρνε κάθε Κυριακὴ στὴν ἐκκλησία. Ὁ Γρηγόριος χαμογελαστὸς κοίταζε τὶς εἰκόνες καὶ ἔλεγε: «Θέλω καὶ ἐγὼ νὰ τὸ φτιάξω αὐτό!»

Ομιλία στην Κυριακή της Απόκρεω (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

        

(Ματθ. κε’ 31-46)

Οἱ στατιστικολόγοι ἐκτιμοῦν ὅτι πάνω στὴ γῆ ζοῦνε ἑνάμιση δισεκατομμύριο ἄνθρωποι [Αὐτὰ ἴσχυαν τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμ. ἔγραφε τὸ κείμενο αὐτὸ γύρω στὴν δεκαετία τοῦ 1930]. Ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ ἑνάμιση δισεκατομμύριο οὔτε ἕνας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ, μὲ τὶς διανοητικές του δυνατότητες, τί θὰ γίνει, ὅταν ἔρθει τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τί θὰ γίνουμε ἐμεῖς ὅταν πεθάνουμε. Κι ὅλες αὐτὲς οἱ χιλιάδες ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴ γῆ, δὲ θὰ μποροῦσαν οὔτε κι αὐτοὶ μὲ τὴ διαδικασία τῶν νοητικῶν λειτουργιῶν τους νὰ μᾶς ἀπαντήσουν μὲ σιγουριὰ καὶ σαφήνεια γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τί μᾶς περιμένει μετὰ τὸν θάνατό μας, νὰ μᾶς ποῦν ὁτιδήποτε ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ἀποδεχτοῦμε σὰν ἀληθινὸ μὲ τὴν καρδιὰ καὶ τὸ νοῦ μας.

Ἡ ζωή μας εἶναι σύντομη, οἱ μέρες μας μετρημένες. Ὁ χρόνος ὅμως εἶναι μεγάλος, μετριέται σὲ ἑκατοντάδες καὶ χιλιάδες χρόνια. Ποιός ἀπὸ μᾶς μπορεῖ νὰ ξεπεράσει τὰ ὅριά του καὶ νὰ φτάσει στὸ τέλος τοῦ χρόνου, νὰ δεῖ τὰ ἔσχατα γεγονότα καὶ νὰ πληροφορήσει ὅλους ἐμᾶς λέγοντας: «Ἔτσι κι ἔτσι θὰ γίνουν τὰ πράγματα στὸ τέλος τοῦ χρόνου. Αὐτὸ θὰ συμβεῖ στὸν κόσμο κι αὐτὸ θὰ γίνει μὲ σᾶς τοὺς ἀνθρώπους»; Κανένας. Ἀλήθεια, κανένας ἀπ᾽ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν. Ἐκτὸς κι ἂν ὑπῆρχε κάποιος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς πείσει πὼς εἶχε μπεῖ στὸ νοῦ τοῦ Δημιουργοῦ του κόσμου καὶ τῆς ἀνθρωπότητας, πὼς ἤξερε ὁλόκληρο τὸ σχέδιο τῆς δημιουργίας, πὼς ἦταν ζωντανὸς πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ κόσμου καὶ εἶχε καθαρὴ ἄποψη γιὰ τὸ τέλος τοῦ χρόνου καὶ τὰ γεγονότα ποὺ θὰ σημαδέψουν τὸ τέλος αὐτό. Ὑπάρχει τέτοιος ἄνθρωπος ἀνάμεσα στὰ δισεκατομμύρια ποὺ ζοῦν σήμερα; Ὄχι, οὔτε ὑπάρχει οὔτε ὑπῆρξε ποτέ.

Ὑπῆρχαν προφῆτες πού, ὄχι ἀπὸ δικό τους νοῦ ἀλλ᾽ ἀπὸ ἀποκάλυψη Θεοῦ, εἶπαν κάποια πράγματα, σύντομα καὶ ἀσαφῆ, γιὰ τὸ τί θὰ γίνει στὸ τέλος. Κι αὐτὸ ὄχι τόσο γιὰ νὰ δώσουν ἀκριβῆ περιγραφὴ τοῦ τέλους τοῦ κόσμου, ὅσο γιὰ νὰ προειδοποιήσουν μὲ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς ἀνομίας. Νὰ σκεφτοῦν περισσότερο τὰ φοβερὰ πράγματα ποὺ μᾶς περιμένουν κι ὄχι τὰ μικρὰ καὶ παροδικὰ ποὺ περνοῦν σὰν σύννεφο καὶ κρύβουν τὴν πύρινη καὶ φοβερὴ πραγματικότητα. Ν᾽ ἀναλογιστοῦν τὰ γεγονότα ἐκεῖνα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴ γῆ, ἡ ὕπαρξη τοῦ ἰδίου τοῦ κόσμου, τὰ ἄστρα κι ὁ κύκλος τοῦ εἰκοσιτετραώρου θὰ φτάσουν στὸ τέλος τους.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Κυριακή της Απόκρεω – Ο σκανδαλισμός

            «Ο ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ [: Α΄Κορ. 8,8-9,2]

  Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου  με θέμα:

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 14-2-1999] (Β 392)  [β΄έκδοσις]        

       Σήμερα, αγαπητοί μου, Κυριακή της Απόκρεω, η Εκκλησία μας πολύ σοφά έθεσε αποστολική περικοπή την προτροπήν του Αποστόλου Παύλου που λέγει: «Οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύωμεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα. Διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω».

      Βέβαια, αυτά τα λόγια που γράφει, αγαπητοί μου, ο απόστολος Παύλος εις την Α΄ προς Κορινθίους επιστολήν του έχουν ένα ιστορικό προηγούμενο· που αναφέρεται στα ειδωλόθυτα. «Εἰδωλόθυτον» είναι εκείνο το κρέας ή και όχι κρέας, μπορεί να είναι και καρπός, που εθυσιάστηκε εις τους θεούς, τους ψεύτικους θεούς.

     Το πράγμα ήταν αρχικά αδιάφορο. Αφού υπήρχε η γνώσις ότι δεν υπάρχουν άλλοι θεοί. Και συνεπώς τι σήμαινε η θυσία των κρεάτων σ’ αυτούς που …δεν υπάρχουν; Και συνεπώς δεν θα υπήρχε περίπτωσις μολύνσεως. Δηλαδή να φάει κανείς ειδωλόθυτον και να μολυνθεί· πνευματικά να μολυνθεί, ότι έφαγε κρέας που θυσιάστηκε εις τους θεούς. Αφού δεν υπάρχουν θεοί. Σας είπα, αρχικά δεν υπήρχε θέμα. Σιγά σιγά όμως υπήρξε θέμα. Δεν είχαν όλοι την πνευματικήν ωριμότητα να κάνουν αυτήν την σκέψη, ότι δεν υπάρχουν θεοί ψεύτικοι. Και διατηρούσαν την αίσθηση κάποιοι ότι μπορεί να υπάρχουν θεοί: «Πού το ξέρεις;». Ενώ, αυτούς που λάτρευαν πρωτύτερα, ενώ έγιναν Χριστιανοί, όμως έβαζαν κι ένα ερωτηματικό: «Κι αν υπάρχουν κι άλλοι θεοί;».

Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής, ας στρέψουμε κι εμείς το βλέμμα μας μαζί Της.

 

"Πάντα παρορών τα της σαρκός οφλήματα,

Σωτήρ ημών, εν πάση ηλικία, παντός γένους

ανθρώπων, προ του κριτηρίου σου στήσον

ακατακρίτους, σοι τω Κτίστη, απολογουμένους." 

Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής, στους πατέρες και αδελφούς μας που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή.

Και, καθώς μας υπενθυμίζει τους προαπελθόντες, ελπίζει να μας προετοιμάσει να περάσουμε τις υπόλοιπες μέρες της περιόδου αυτής, αλλά και τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή που πλησιάζει, όπως πρέπει.

Ας ακούσουμε τη Μητέρα μας, την Εκκλησία, και, τιμώντας τους πατέρες και αδελφούς μας, ας προσέξουμε να προετοιμαστούμε και για το δικό μας ταξίδι.

Ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, παίρνοντας την σταθερή απόφαση, να διαφυλάξουμε στο μέλλον τον εαυτό μας από κάθε κηλίδα.

Επειδή τίποτε ακάθαρτο δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού και κατά την Κρίση κανένας ακάθαρτος δεν θα δικαιωθεί, μην περιμένουμε να καθαριστούμε μετά τον θάνατο.

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Εἰς τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀποκρέω

    

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

1. Τὴν περασμένη Κυριακὴ ἡ Ἐκκλησία ἐμνημόνευε τὴν ἀπερίγραπτη φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς πού παρουσιάζεται μὲ τὴν παραβολὴ τοῦ σεσωσμένου Ἀσώτου. Τὴν σημερινὴ Κυριακὴ διδάσκει περὶ τῆς μελλούσης φρικωδεστάτης κρίσεως τοῦ Θεοῦ, χρησιμοποιώντας μία καλή τάξι καὶ ἀκολουθώντας τίς προφητικὲς φωνές· διότι, λέγει, «θὰ σοῦ ψάλω, Κύριε, ἔλεος καὶ κρίσι», καὶ «μία φορὰ ἐλάλησε ὁ Θεὸς καὶ ἄκουσα τὰ δύο αὐτά, ὅτι τὸ κράτος εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ ἰδικό σου, Κύριε, τὸ ἔλεος, διότι ἐσὺ θ’ ἀποδώσης στόν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του».

2. Τὸ ἔλεος λοιπὸν καὶ ἡ μακροθυμία προηγεῖται τῆς Θείας κρίσεως. Πραγματικὰ ὁ Θεός, ἔχοντας καὶ περιέχοντας κατ’ ἐξοχὴν ὅλες τίς ἀρετές, καὶ ὄντας συγχρόνως δίκαιος καὶ ἐλεήμων, ἐπειδὴ τὸ ἔλεος δέν συμβαδίζει μὲ τὴν κρίσι, σύμφωνα μὲ τὸ γραμμένο, «νά μὴ εὐσπλαγχνισθῆς πτωχὸ κατὰ τὴν κρίσι», εὐλόγως ὁ Θεὸς κατένειμε τὸ καθένα στόν καιρὸ του· τὸν παρόντα καιρὸ τὸν ὥρισε γιά τὴν μακροθυμία, τὸν μέλλοντα γιά τὴν ἀνταπόδοσι. Γι’ αὐτὸ τὰ τελούμενα στήν Ἐκκλησία ἡ Θεία Χάρις διέθεσε κατὰ τέτοιον τρόπο, ὥστε ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμενοι τοῦτο, ὅτι τὴν συγγνώμη γιά τὰ ἁμαρτήματα λαμβάνομε ἀπὸ τὰ ἐδῶ συμβαίνοντα, νά σπεύσωμε, ὅσο ζοῦμε ἀκόμη στόν παρόντα βίο, νά ἐπιτύχουμε τὸ αἰώνιο ἔλεος καὶ νά καταστήσουμε τοὺς ἑαυτοὺς μας ἀξίους τῆς Θείας φιλανθρωπίας. Διότι ἐκείνη ἡ κρίσις, ἡ τελευταία, εἶναι ἀνηλέητος γι’ αὐτόν πού δέν ἔδειξε ἔλεος.

3. Περὶ τῆς ἀπερίγραπτης λοιπὸν γιά μᾶς εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ ὁμιλήσαμε μόλις πρὸ ὀλίγου. Σήμερα δὲ θὰ μιλήσουμε περὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ περὶ τῆς φρικωδεστάτης κρίσεως καὶ περὶ ὅσων θὰ συμβοῦν κατ’ αὐτὴν ἀπορρήτως- πράγματα πού ὀφθαλμὸς δέν εἶδε καὶ οὖς δέν ἤκουσε καί πού δέν ἀνέβηκαν στή σκέψι ἀνθρώπου, ἂν αὐτή εἶναι ἀμέτοχη Θείου Πνεύματος, ποὺ ὑπερβαίνουν ὄχι μόνο τὴν ἀνθρωπίνη αἴσθησι, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ καὶ λόγο. Διότι, ἂν καὶ αὐτός πού μᾶς διδάσκει γιά ὅλα αὐτά εἶναι ἐκεῖνος πού γνωρίζει τὰ πάντα καὶ πρόκειται νά κρίνῃ ὅλη τή γῆ, ἀλλὰ συγκαταβαίνει πρὸς τὴν δυναμικότητα τῶν διδασκομένων, προσφέροντας τοὺς λόγους συμμέτρους πρὸς αὐτήν. Γι’ αὐτὸ εἰσάγονται ἀστραπὴ καὶ νεφέλες, σάλπιγξ καὶ θρόνος καὶ τὰ ὅμοια μὲ αὐτά, ἂν καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἐπαγγελία Του περιμένουμε καινοὺς οὐρανοὺς καὶ καινὴ γῆ, ἀφοῦ τὰ παρόντα θά παρέλθουν.

Ὁ φόβος τοῦ σκανδάλου (Α΄ Κορ. η΄ 8 – θ΄ 2)

Πόσο τρομερό είναι να σκανδαλίζουμε τους άλλους και σίγουρα θα δώσουμε λόγο γι' αυτό. Κι αν αυτό ισχύει για την βρώση ειδωλοθύτων πόσο περισσότερο ισχύει για την κοινωνία με την αίρεση.

                    

Μία ἑβδομάδα πρὶν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Σαρακοστὴ ἡ Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει γιὰ τὸ «στάδιο τῶν ἀρετῶν». Τὰ κύρια ἀθλήματα στὰ ὁποῖα θὰ κληθοῦμε ἰδιαίτερα τότε νὰ κοπιάσουμε εἶναι ἡ νηστεία καὶ ἡ προσευχή. Πρόκειται ὅμως γιὰ ἀσκήσεις ποὺ δὲν στοχεύουν σὲ αὐτόνομα βραβεῖα, καὶ μάλιστα σὲ βραβεῖα ποὺ ἀπειλοῦν νὰ μᾶς γεμίσουν μὲ αὐτάρκεια καὶ ἔπαρση. Σκοπὸς ὅλων τῶν ἀσκήσεων εἶναι τὸ κορυφαῖο στεφάνι ἀγάπης, ἕνα στεφάνι ἀπὸ ἄνθη ποὺ φυτρώνουν μόνο στὸ χῶμα τῆς ταπείνωσης. Ταπείνωση, λοιπόν, καὶ ἀγάπη εἶναι τὸ ἀχώριστο δίδυμο -ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἡ μία χωρὶς τὴν ἄλλη- στὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἀποβλέπουμε μὲ τὴν ἄθλησή μας μέσα στὴν ἐπικείμενη Σαρακοστή.

Προπάντων ἡ ἄγαπη

Τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς βοηθάει νὰ ἐμβαθύνουμε στὸ σωστὸ νόημα, ἰδιαίτερα, τῆς νηστείας. Γιὰ τὴν Ἐκκλησία «νηστεία» δὲν σημαίνει οὔτε δίαιτα οὔτε ἀόριστα κάποια ἄσκηση αὐτοκυριαρχίας. Τὸ νὰ τρώει κανεὶς ἢ νὰ μὴν τρώει, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, εἶναι μία ἠθικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἀδιάφορη πράξη. Ἀποκτάει πνευματικὴ διάσταση, ὅταν συνδέεται μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

Γιὰ τὸν πιστὸ «νηστεύω» σημαίνει «δὲν τρώω ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ ἀπὸ ὑπακοὴ στὴν Ἐκκλησία του». Ἀγάπη, βέβαια, γιὰ τὸν Χριστὸ δὲν νοεῖται χωρὶς ἀγάπη γιὰ κάθε ἄνθρωπο, ποὺ ὄχι ἁπλῶς πλάσθηκε «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ «Χριστὸς ἀπέθανε». Γι’ αὐτό, ὅποιος φέρνει καὶ τὸ παραμικρὸ ἐμπόδιο στὴ σωτηρία τοῦ συνανθρώπου του, εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνει». Διότι τὸ ἔργο ποὺ Ἐκεῖνος ἔκτισε μὲ τὴ σταυρική του θυσία, ὁ σκανδαλοποιὸς τὸ καταστρέφει μὲ τὴ φιλαυτία του.

Κυριακή της Απόκρεω – Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος για τα φοβερά και τρομερά στην Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ [: Ματθ. 25,31-46]

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

     Αγαπητοί μου αδελφοί, ακούστε για τη δεύτερη και φοβερή παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Έφερα στο νου μου την ώρα εκείνη και, καθώς αναλογίστηκα όσα πρόκειται τότε να συμβούν, κατατρόμαξα. Ποιος μπορεί να τα διηγηθεί; Ποια γλώσσα μπορεί να τα περιγράψει; Ποια αυτιά μπορούν να τα ακούσουν;

     Τότε ο Βασιλιάς της οικουμένης θα σηκωθεί από τον θρόνο της δόξας Του και θα έρθει για να κρίνει όλους τους κατοίκους της γης, αμείβοντας με αιώνια μακαριότητα τους άξιους και τιμωρώντας με αιώνια κόλαση τους αμαρτωλούς! Όταν τα φέρνω αυτά στο νου μου, τρόμος με κυριεύει. Παραλύω ολόκληρος. Τα μάτια μου δακρύζουν. Η φωνή μου κόβεται. Τα χείλη μου παγώνουν. Η γλώσσα μου τρέμει. Οι λογισμοί μου σταματούν. Αν και ο φόβος με πιέζει να σωπάσω, αναγκάζομαι να μιλήσω για χάρη της δικής σας ωφέλειας.

    Θα συμβούν τόσο μεγάλα και τρομακτικά γεγονότα, που ούτε έγιναν από την κτίση του κόσμου, ούτε θα γίνουν σ’ όλες τις γενιές. Αν μία δυνατή βροντή πολλές φορές μας τρομάζει και μας κόβει τα πόδια, για σκεφτείτε, πώς θ’ αντέξουμε ν’ ακούσουμε τον ήχο εκείνης της σάλπιγγας, που θα ηχήσει στα ουράνια δυνατότερα από κάθε βροντή, για να ξυπνήσει όλους τους νεκρούς, δίκαιους και άδικους;

Αν είχαμε την ακόλουθη σκέψη συνεχώς στο μυαλό μας, πόσο καλύτεροι Χριστιανοί θα είμασταν!

Είναι τρομερή η στιγμή όταν θα σταθούμε ενώπιον του Χριστού και θα δούμε Εκείνον για τον οποίο κάθε μας πράξη δεν ήταν αντάξια της ζωής μας, της πίστης μας, του Χριστού, που καλούμε Κύριο και Θεό μας.

Συναξάριον

Τοῦ Τριωδίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τῆς δευτέρας καὶ ἀδεκάστου Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μνείαν ποιούμεθα.

Στίχοι

Ὅτε κρίνων γῆν, ὁ Κριτὴς πάντων κάθῃ.

Τῆς, Δεῦτε, φωνῆς ἄξιον κᾀμὲ κρίνοις.

«εφʹ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25,40)

Η γαρ κρίσις ανέλεος τω μη ποιήσαντι έλεος. Κατακαυχάται έλεος κρίσεως. [Γιατί στην τελική κρίση, δεν θα υπάρχει έλεος γι’ αυτόν που δεν έδειξε ευσπλαχνία. Για τον φιλεύσπλαχνο όμως, η τελική κρίση θα είναι θρίαμβος.] (Ιακώβου 2,13)

Ενδύσασθε ουν, ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι και ηγαπημένοι, σπλάγχνα οικτιρμού. [Ενδυθείτε, λοιπόν, σαν εκλεκτοί του Θεού, αγιασμένοι και αγαπημένοι από τον Θεό, καρδιά ευσπλαγχνική και πονετική.] (Προς Κολοσσαείς 3,12)

ΠΕΝΤΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΔΟΞΟΥ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ...

Η Δευτέρα Παρουσία Του θα έλθει απροσδόκητα, σαν αστραπή...

  

Ώσπερ γάρ ή αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δασμών, ούτως έσται και ή παρουσία του Υιού τού ανθρώπου- όπου γάρ εάν η το πτώμα, εκεί συναχθήσονται οι αετοί. (Ματθ. 24, 27 )

Η Δεύτερα Παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού θά είναι θεϊκή Επιφάνεια εν δόξα. Ό Κύριός μας το επανέλαβε πολλές φορές. Έδώ, στο χωρίο αυτό, εκφράζει λεπτομερώς με τί θά μοιάζει ή θεϊκή Του Επιφάνεια. Θά είναι, λέει, σαν αστραπή. Μέσα άπ’ αυτή τήν παρομοίωση ό Θεός μάς αποκαλύπτει τα πέντε χαρακτηριστικά της ενδόξου Δευτέρας ελεύσεως Του.

Πρώτον. Ή Δευτέρα Παρουσία Του θά έλθει απροσδόκητα, σαν αστραπή. Γι’ αυτό Εκείνος μάς υπενθυμίζει: γρηγορείτε ούν, ότι ούκ οίδατε τήν ημέραν ουδέ τήν ώραν (Ματθ. 25,13).

Δεύτερον. Ή Δευτέρα Παρουσία Του θά είναι παμφαέστατη, σαν αστραπή, ήλιου φαεινότερη. Τότε ό ήλιος και τα άστρα θά σκοτιστούν. Ολόκληρο το σύμπαν θά χάσει τήν ακτινοβολία του, όταν Εκείνος εμφανιστεί έξαστράπτων από άκρου έως άκρου τού ουρανού!

Ο Κυθήρων αποκαλύπτει ότι δεν μνημονεύει τον ψευδαρχιεπίσκοπο Επιφάνιο Ουκρανίας και δεν κοινωνεί με όσους συλλειτουργούν μαζί του.

Η εγγραφή του διώκτη των Χριστιανών στην Ουκρανία Επιφανίου στα δίπτυχα έγινε με δικτατορικό τρόπο και όχι με ψηφοφορία. Έτσι αντικανονικά λειτουργούν οι Οικουμενιστές που έχουν διαλύσει τα πάντα στην Εκκλησία.

ΕΚΡΗΞΗ του μητροπολίτη Κυθήρων για τις φρικαλεότητες στην Εκκλησία του Ονούφριου- ΟΥΚΡΑΝΙΑ

             

Μνήμη αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης- Ομιλία Ιερού Χρυσοστόμου στο εδάφιο "Ἀσπάσασθε Πρίσκιλλαν καὶ Ἀκύλαν"

            

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΩΝ ΑΚΥΛΑ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

με θέμα το εδάφιο  «Ἀσπάσασθε Πρίσκιλλαν καὶ Ἀκύλαν»[Ρωμ.16,3]

       Σκέπτομαι πως πολλοί από σας απορείτε για την περικοπή αυτού του αποστολικού αναγνώσματος, ή καλύτερα θεωρείτε ασήμαντο και περιττό αυτό το μέρος της επιστολής, γιατί έχει μόνο χαιρετισμούς συνέχεια και μάλιστα τον ένα ύστερα από τον άλλο. Γι΄αυτό λοιπόν κι εγώ, ξεκινώντας από αλλού σήμερα, άφησα εκείνο το θέμα και ετοιμάζομαι να ασχοληθώ με αυτό, για να μάθετε ότι από τις θείες Γραφές τίποτε δεν είναι περιττό ούτε ασήμαντο, έστω και αν είναι ένα γιώτα ή μία οξεία αλλά και ένας απλός χαιρετισμός μας ανοίγει μεγάλο πέλαγος νοημάτων.

    Και γιατί λέγω ένας απλός χαιρετισμός; Πολλές φορές και η προσθήκη ενός γράμματος πρόσφερε ολόκληρη δύναμη νοημάτων. Και αυτό μπορεί να το δει κανείς στο όνομα του Αβραάμ [βλ. Γέν.17,5: «Καὶ οὐ κληθήσεται ἔτι τὸ ὄνομά σου Ἅβραμ, ἀλλ᾿ ἔσται τὸ ὄνομά σου Ἁβραάμ, ὅτι πατέρα πολλῶν ἐθνῶν τέθεικά σε (:Και το όνομά σου δεν θα είναι όπως μέχρι τώρα ‘’Άβραμ’’ –το οποίο σημαίνει πατέρας μεγάλος ή υψηλός· ή περάτης, διότι πέρασες από την Μεσοποταμία στην γη Χαναάν- · από τώρα και στο εξής θα ονομάζεσαι ‘’Αβραάμ’’ (:πατέρας λαών) διότι σε κατέστησα πατριάρχη και σε όρισα γενάρχη πολλών εθνών)»]. Γιατί, πώς δεν είναι παράλογο, όταν παίρνει  κανείς επιστολή από φίλο να μη διαβάζει μόνο το κύριο μέρος της επιστολής, αλλά και τον χαιρετισμό που βρίσκεται στο τέλος, και από εκεί μάλιστα να συμπεραίνει την διάθεση εκείνου που την έγραψε, όταν όμως γράφει ο Παύλος, ή, καλύτερα, όχι ο Παύλος, αλλά όταν η χάρη του Πνεύματος υπαγορεύει την επιστολή σε ολόκληρη πόλη και τόσο λαό και μέσω εκείνων σε όλη την οικουμένη, να θεωρεί πως είναι περιττό κάτι από τα περιεχόμενα και να το προσπερνάει επιπόλαια και να μην καταλαβαίνει ότι όλα αυτά έχουν κάνει τα άνω κάτω;

Η Εκκλησία δεν ξεχνάει κανέναν: Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω

                

Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω, λέγεται - «Σάββατο των Ψυχών» ή Ψυχοσάββατο. Είναι το πρώτο από τα δύο Ψυχοσάββατα του έτους (το δεύτερο επιτελείται το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής).

Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ' ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ' αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών».

Επειδή την Κυριακή της Απόκρεω ποιούμε ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και οι κεκοιμημένοι μας ακόμη δεν κρίθηκαν, τους μνημονεύουμε σήμερα και, επικαλούμενοι το άπειρο έλεος Του, παρακαλούμε τον Θεό με το μνημόσυνο πού κάνουμε, να τους αναπαύσει. Συγχρόνως δε, ενθυμούμενοι και εμείς το θάνατο και «διεγειρόμεθα προς μετάνοιαν...».

«Πᾶνος»

Βασ. Τουλουμτσής: «Ἡ ἑνότητα δόγματος καί ἤθους στούς Τρεῖς Ἱεράρχες ὡς θεμέλιο ἀληθοῦς Παιδείας».

–https://youtu.be/PhBUe7Zc2sE – ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΥΘΗΡΩΝ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

ΠΡΕΠΕΙ H ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ; .

 "τὸ ἀνώτατο κριτήριο ἀληθείας δὲν εἶναι ὁ ἐπίσκοπος, ἀλλ’ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ ἡ κοινὴ συνείδησι καὶ μαρτυρία τοῦ πιστοῦ κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ".          

                               

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος (50–119 μ.Χ.), δεύτερος ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας, ἀναφερόμενος στὴν ἀξία τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος, λέγει, ὅτι ὁ ἐπίσκοπος ἔχει τὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα. Γι’ αὐτὸ χωρὶς τὸν ἐπίσκοπο Ἐκκλησία δὲν γίνεται. Πολλοὶ ἐπίσκοποι κατὰ τὴ χειροτονία τους χρησιμοποιοῦν τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου, γιὰ νὰ ποῦν στὸ πλήρωμα ποὺ θὰ ποιμάνουν, ὅτι ἀξιώνουν πλήρη ὑπακοὴ στὸ πρόσωπό τους, θεωρώντας, ὅτι ὅποιος δὲν ὑπακούει δημιουργεῖ διαιρέσεις καὶ σχίσματα, διασπώντας τὴν ἑνότητα τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας.

Ὡστόσο, ὅπως ὑπάρχουν κανόνες ποὺ ἔχουν ἐξαιρέσεις, ἔτσι καὶ ἐδῶ. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἡ ὑπακοὴ στὸ πρόσωπο τοῦ ἐπισκόπου δὲν εἶναι ἀπροϋπόθετη. Θὰ πρέπῃ ὁ ἐπίσκοπος νὰ εἶναι ὑπόδειγμα πίστεως καὶ ζωῆς, νὰ ὀρθοτομῇ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ζῇ ἁγία ζωή. Σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸ νέο Θεολόγο, ὁ ἐπίσκοπος φέρει τὴν ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ τὴ θεία χάρι, ἐφόσον τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, θὰ προσθέταμε βεβαίως.

Στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία ἔχουμε δυστυχῶς ἀρκετὰ παραδείγματα ὄχι μόνο ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ ἀνωτέρων ἐκκλησιαστικῶν ἀξιωματούχων, οἱ ὁποῖοι ἀστόχησαν σὲ θέματα πίστεως καὶ περιέπεσαν σὲ αἱρετικὲς διδασκαλίες. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἀνώτατο κριτήριο ἀληθείας δὲν εἶναι ὁ ἐπίσκοπος, ἀλλ’ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ ἡ κοινὴ συνείδησι καὶ μαρτυρία τοῦ πιστοῦ κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Τονίζουμε τὸ ἐπίθετο «πιστοῦ», ἐννοώντας τὰ συνειδητὰ καὶ ἐνεργὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἁπλῶς τοὺς βαπτισμένους χριστιανούς.