Ἐγκύκλιος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’ γιὰ τὴν ἀξία καὶ προστασία τῆς θάλασσας
Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,
Ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη δημιούργησε τόν ἀόρατο καί πνευματικό κόσμο καί μετά ταῦτα, τόν ὁρατό καί ὑλικό κόσμο καί τέλος τόν ἄνθρωπο. Καί βέβαια δημιουργῶντας ὅλη τήν κτίση δημιούργησε μέ τήν Παντοδυναμία καί τήν Πανσοφία Του καί τήν θάλασσα.
Γράφει ἡ Ἁγία Γραφή στό πρῶτο βιβλίο τήν Γένεση: «Καί εἶπεν ὁ Θεός˙ συναχθήτω τό ὕδωρ... καί συνήχθη τό ὕδωρ, καί ὤφθη ἡ ξηρά... καί ἐκάλεσεν ὁ Θεός τήν ξηράν γῆν καί τά συστήματα τῶν ὑδάτων ἐκάλεσε θαλάσσας. Καί εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν» (Γεν. 1,9-10).
Ἡ θάλασσα, λοιπόν, εἶναι ἕνα ἀπό τά πιό ὡραῖα καί μεγαλοπρεπέστατα ἔργα τῆς θείας Δημιουργίας. Τόσο στήν Παλαιά, ὅσο καί στή Καινή Διαθήκη πολλές φορές ἀναφέρεται ἡ θάλασσα. Ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ γράφει στόν Προοιμιακό Ψαλμό: «Αὕτη ἡ θάλασσα ἡ μεγάλη καί εὐρύχωρος, ἐκεῖ ἑρπετά, ὧν οὐκ ἔστι ἀριθμός, ζῶα μικρά μετά μεγάλων» (Ψαλμ. 103,25).
Ἀλλά καί ὁ προφήτης Ἰωνᾶς, ριφθείς στή θάλασσα ἀπό ἐκεῖ, καί εὑρισκόμενος στήν κοιλία τοῦ κήτους προσευχήθηκε στό Θεό γιά τήν μετάνοιά του, καί τήν σωτηρία του. «Καί προσηύξατο Ἰωνᾶς πρός Κύριον τόν Θεόν αὐτοῦ ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους καί εἶπεν: Ἐβόησα ἐν θλίψει πρός Κύριον τόν Θεόν μου καί εἰσήκουσέ μου ἐκ κοιλίας ἅδου κραυγῆς μου ἤκουσας φωνῆς μου. Ἀπέρριψάς με εἰς βάθη καρδίας θαλάσσης καί ποταμοί ἐκύκλωσάν με πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καί τά κύματά σου ἐπ' ἐμέ διῆλθον».
Ἔπειτα ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἀγάπησε τήν θάλασσα, χρησιμοποίησε εἰκόνες ἀπό τήν θάλασσα γιά τίς Παραβολές Του καί τήν διδασκαλία Του καί ἁλιεῖς ἐπέλεξε ὡς Μαθητές Του καί Ἀποστόλους ἀνά τήν οἰκουμένη.
Κ
