Τί θα έλεγε σήμερα ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος; Πώς θα τον τιμήσουν οι σημερινοί κληρικοί πράττοντας τα αντίθετα από τα λόγια του Αγίου;

"Κατηγορούμεθα ως ταραχοποιοί" αποκαλύπτοντας εκείνους που "πλανούσι, διαστρέφουσι"!

εις τούτο εκαταντήσαμεν, ώστε να μην είναι πλέον διάκρισις του σίτου από τα ζιζάνια

                                

Αρχ. Μελετίου Βαδραχάνη

Ο Αθανάσιος Πάριος (1721-1813), ο οποίος το 1994 ανεγνωρίσθη επισήμως από την Εκκλησία μας ως άγιος, μαζί με το Μακάριο Νοταρά επίσκοπο Κορίνθου και τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη υπήρξαν οι κορυφαίες θεολογικές προσωπικότητες του 18ου αιώνος και συνέχισαν το έργο του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (του 14ου αιώνος). Από τους εχθρούς τους ονομάστηκαν ειρωνικά Κολλυβάδες. Από διαπρεπείς όμως ερευνητές και μάλιστα ξένους (l. Petit, Le Guillu, Αμφιλόχιος Ράντοβιτς) θεωρήθηκαν ως οι δημιουργοί της ησυχαστικής και φιλοκαλικής αναγεννήσεως του 18ου αιώνος (βλ. πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση, καθηγητού του Α.Π.Θ., Κολλυβάδικα, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 69).

Ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος μεταξύ των άλλων εξέδωσε τους λόγους του αρχιεπισκόπου Φιλαδελφείας Μακαρίου του Χρυσοκεφάλου, τους οποίους προλόγισε ανωνύμως, προσέθεσε δε σ’ αυτούς και ένα δικό του λόγο, Εις τον άγιον Γρηγόριον Παλαμάν, που εξεφωνήθη στη Θεσσαλονίκη την Β΄ Κυριακή των Νηστειών του 1759 ή του 1768 (βλ. Μακαρίου Χρυσοκεφάλου, Λόγοι πανηγυρικοί ιδ΄, εκδ. Β. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1989, εισαγωγή αρχιμ. Ειρηναίου Δεληδήμου). Ο λόγος αυτός, που περιέχεται στις σσ. 550-563, υμνεί δεόντως τον Γρηγόριο Παλαμά, κατακεραυνώνει τους παπικούς ελεεινολογεί δε και θρηνεί τους ορθοδόξους ενωτικούς (=τους σημερινούς οικουμενιστές). Θα παραθέσουμε μόνο την σ. 560 όπου μιλάει για τους ενωτικούς.

24 Ιουνίου: Μνήμη αγίου Αθανασίου του Παρίου. Απόσπασμα από το σύγγραμμα του αγίου Αθανασίου για τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό

Ὁ ἅγ. Ἀθανάσιος ὁ Πάριος τιμάει τὸν ἅγ. Μᾶρκο τὸν Εὐγενικό, τὸν ὁποῖο κατηγοροῦν οἱ Οἰκουμενιστὲς ὡς φανατικό. Ὁ Ἅγιος γιὰ τὸν Πάπα: "μη θεωρώντας τον Πάπα ως δικό του κριτή σ’ όλα ή ως επίσκοπο, αλλά βλέποντάς τον όπως ήταν, δηλαδή ως εχθρό της αλήθειας και πολέμιο του Θεού" Οἱ Οἰκουμενιστές: "τὸν μακαριώττο καὶ ἁγιώτατο πεφιλημένο ἀδελφό ἡμῶν Πάπα Ρώμης" Κι ὅμως οἱ ἱερεῖς στὴν πλειοψηφία τους ἀκολουθοῦν τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ ἀψηφοῦν τὸν Ἅγιο.

ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΙΟΥ

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΚΟ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟ

Άγιος Μάρκος ο Ομολογητής

      […]Πήγε εκεί, στη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας, ο γενναίος, μεταφέροντας ο ίδιος το φρόνημα των Πατέρων του και τη σοφία του αποστόλου Παύλου. Και λέω του αποστόλου Παύλου, γιατί στ’ αλήθεια βρίσκω μεγάλη ομοιότητα με εκείνον, σ’ αυτόν τον εύστροφο και συνετότατο άγιο.

      Καθόταν εκεί σοβαρός και σπουδαίος, στον υψηλό και επαρμένο του θρόνο ο δήθεν διάδοχος του Πέτρου, μάλλον με τρόπο κατά τον οποίο ονομάζεται διάδοχος στο φως το σκοτάδι κι η αρρώστια διάδοχος της υγείας κι η παρανομία διάδοχος της λογικής, κατά τον μεγάλο θεολόγο Γρηγόριο. Και γύρω απ’ αυτόν βρίσκονταν οι δικοί του καρδινάλιοι κι οι πιο έγκριτοι από τους επισκόπους του. Κι ο Πάπας [κατά τη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας Πάπας ήταν ο Ευγένιος ο Δ΄]σκεφτόταν να τον αφήσει όρθιο τον Μάρκο τον επίσκοπο Εφέσου, ως δήθεν υπεύθυνο, σύμφωνα με την τάξη των κρινόμενων. Αλλά εκείνος ο μέγας νους, έχοντας πίστη στην ελευθερία της συνείδησής του και μη θεωρώντας τον Πάπα ως δικό του κριτή σ’ όλα ή ως επίσκοπο, αλλά βλέποντάς τον όπως ήταν, δηλαδή ως εχθρό της αλήθειας και πολέμιο του Θεού, βλέποντάς αυτόν, είπε: «Εγώ υποφέρω από τα νεφρά μου και τα πόδια και δεν μπορώ να στέκομαι».

     Κι αμέσως κάθισε. Ο Πάπας, λοιπόν, για να τα πούμε με συντομία, ώστε να μην εκτείνουμε περιττά το λόγο, τον κάλεσε να επιλέξει το γρηγορότερο, ένα από τα δύο, ή να υπακούσει στην απόφαση της συνόδου και να δεχτεί και την γενόμενη ένωση ή, αν δεν το κάνει αυτό, να είναι έτοιμος να καθαιρεθεί και να αποκηρυχθεί ως αιρετικός, όπως έπαθαν και όσοι έδειξαν απείθεια στις παλιές Οικουμενικές Συνόδους. Δεν γνωρίζουμε τι απάντησε ο άγιος στο πρώτο. Αλλά αισθανόμαστε ότι θα έδωσε ικανοποιητικές απαντήσεις στα λόγια του Πάπα. Και βέβαια ποιος αμφιβάλλει, ότι ο περίφημος εκείνος επίσκοπος Εφέσου απάντησε και τότε για ποιες αιτίες, ούτε στην βδελυρή απέναντι στον Θεό ληστρική σύνοδό του δεν πείθεται, ούτε την κακώς και παράλογα γενόμενη ψευδοένωσή του δέχεται;

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Η ταπεινοφροσύνη του αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού. (Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου)

ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

 

       Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού αρχιμανδρίτου Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

                      [Εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-6-2001]

      Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, γιορτάζει το Γενέσιον του μεγάλου προφήτου και Βαπτιστού Ιωάννου, του Προδρόμου. Μεγάλη μορφή και «μείζων τῶν προφητῶν» ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Ανάμεσα, βέβαια, στις αρετές που τον στόλιζαν αυτόν τον τελευταίο προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, εκείνη που ιδιαιτέρως έλαμπε ήταν η αρετή της ταπεινοφροσύνης. Δεν ήταν μικρό πράγμα, τη στιγμή που εσημειώνετο το απόγειο της δόξης του, τη στιγμή που τα φτερά της φήμης του είχαν φτάσει σε όλη την Ιουδαία γη και Σαμάρειαν και Γαλιλαίαν, τη στιγμή που είχε φτάσει να είναι ο πιο δημοφιλής άνθρωπος, να ομολογεί συνειδητά, με όλο το βάθος μιας σωστής ταπεινώσεως, ότι «αὕτη οὖν ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ πεπλήρωται. Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι.». Δηλαδή «η χαρά για μένα επληρώθη. Έχω πλήρη χαρά. Διότι Εκείνος πρέπει να αυξάνει - ποιος Εκείνος; Ο Μεσσίας- ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος», λέγει, «καὶ ἔμπροσθέν μου γέγονε». «Ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος», χρονικά. «Ἔμπροσθὲν μου γέγονε», ποιοτικά. «Είναι ανώτερός μου». «Ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι». «Εκείνος να αυξάνει, εγώ δε να ελαττώνομαι, να χάνομαι μπροστά Του».

     Κι αυτή του η μεγάλη ταπείνωση, αγαπητοί μου, δεν ήταν απλώς μία κουβέντα. Ήταν λόγια που έκρυβαν μια σειρά από ενέργειες. Ήταν λόγια που έδειχναν μια ήδη παρμένη στάση. Όταν ερωτάται επισήμως από τους ιερείς: «Μήπως αυτός είναι ο Χριστός;» - «Χριστός» θα πει Μεσσίας· Εκείνος ο οποίος έρχεται να σώσει τον λαό Του· Μεσσίας είναι η εβραϊκή λέξη, ονομασία, «Χριστός» είναι η ελληνική· από το χρίω, που σημαίνει «εκείνος που εχρίσθη για κάποιον ειδικόν σκοπόν»· κι αυτός ο σκοπός είναι η σωτηρία των ανθρώπων.

Οἱ αἱρετικοί. Ὑπονόμευσαν καί κατήργησαν τό ἕνα δόγμα μετά τό ἄλλο... ~ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 

Οἱ αἱρετικοί. 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Στ’ ἀλήθεια δὲν ξέρει κανεὶς ποῦ βρίσκεται ἡ μεγαλύτερη παραφροσύνη τοῦ σύγχρονου κόσμου ποὺ ἔχει ἐκπέσει ἀπὸ τὸ Χριστό: στὴν προσωπικὴ ζωὴ τοῦ καθενὸς ἢ στὸ γάμο; στὸ σχολεῖο ἢ στὴν πολιτική; στὶς οἰκονομικὲς δομὲς ἢ στὶς νομικὲς διατάξεις; στὸν πόλεμο ἢ στὴν εἰρήνη; Παντοῦ βλέπει κανεὶς αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε χυδαῖο καὶ βάρβαρο. Ἐκεῖ ποὺ ὁ Χριστὸς εἶναι περισσότερο ἀπών, ἐκεῖ περισσεύει τὸ χυδαῖο καὶ τὸ βάρβαρο. Τὸ ψεῦδος καὶ ἡ βία θριαμβεύουν.

Ἂς αἰσχύνονται οἱ αἱρετικοὶ θεολόγοι καὶ οἱ προϊστάμενοι τῶν αἱρετικῶν ''ἐκκλησιῶν''ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀναδείχθηκαν κυρίαρχοι καὶ ἡγεμόνες ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς. 

Ἔχουν κάθε λόγο νὰ αἰσχύνονται. Γιατί σὰν ἄλλοι ἀνόητοι Γαλάτες, ἐνῷ ἄρχισαν μὲ τὸ πνεῦμα τελειώνουν στὴ σάρκα – ὦ ἀνόητοι Γαλάται… οὕτως ἀνόητοί ἐστε; ἐναρξάμενοι πνεύματι νῦν σαρκὶ ἐπιτελεῖσθε; (Γάλ. 3:1,3). Αὐτοὶ εἶναι οἱ κύριοι ἔνοχοι γιὰ τὸ ὅτι οἱ λαοί τους ξέφυγαν ἀπὸ τὸν ὀρθὸ δρόμο καὶ ἄρχισαν νὰ χωλαίνουν καὶ ἀπὸ τὰ δύο πόδια, προσκυνῶντας πότε τὸ Θεὸ στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ πότε τοὺς χρυσοῦς μόσχους στὴ Σαμάρεια.

Αυτές τις «μικρολεπτομέρειες» οι Οικουμενιστές τις ξεπερνούν από «αγάπη»!

ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ. Ο "ΣΦΑΓΕΑΣ" ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΕΡΒΩΝ ΠΟΥ ''ΑΓΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ'' ΑΠΟ ΤΟΝ ''ΑΛΑΘΗΤΟ'' ΠΑΠΑ ΤΟ 1998

                    

«Οι Κροάτες και οι Σέρβοι προέρχονται από δύο διαφορετικούς κόσμους, δύο διαφορετικούς πόλους∙ ποτέ δεν θα βρουν κοινή γλώσσα, εκτός εάν συμβεί θαύμα του Θεού. Αυτό το σχίσμα είναι το μεγαλύτερο κακό στην Ευρώπη, ίσως ακόμη μεγαλύτερο από τον Προτεσταντισμό. Εδώ δεν υπάρχει ηθική, αρχή, καμία αλήθεια, καμία δικαιοσύνη, καμία ειλικρίνεια...».

Παπικός Καρδινάλιος Αλόσιε Στέπινατς (Aloysius Stepinac)

Με τις ευλογίες του το τρομοκρατικό καθεστώς του Άντε Παβελίτς και των ανδρών της Ουστάσι (φασιστική οργάνωση που έδρασε στην Κροατία μεταξύ 1929 και 1945) σκότωσαν και βασάνισαν περισσότερους από 700.000 χριστιανούς ορθόδοξους Σέρβους στην προσπάθεια τους για προσηλυτισμό στο παπικό καθεστώς.

                                        

Ο ιστορικός Mark Rivelli, στο βιβλίο του «Αρχιεπίσκοπος Γενοκτονίας. Ο Monsignor Στέπινατς, το Βατικανό και η δικτατορία των Ουστάζε στην Κροατία 1941–1945» ισχυρίζεται ότι «η μέγιστη ευθύνη (για τη γενοκτονία των Σέρβων) βαρύνει τον πρωθυπουργό της Κροατίας, τον Monsignor Αλόσιε Στέπινατς αυτός συνδεόταν με την αριστοκρατία των Ουστάσι, ήταν μέλος του κοινοβουλίου του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, επικεφαλής όλων των ιερέων, βραβεύτηκε με δικτατορία του Πάβελιτς... Ο Στέπινατς δεν κούνησε ούτε το δάχτυλό του για να σταματήσει την εθνικοθρησκευτική γενοκτονία».

Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία... ~ Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

                                        

Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία. Καί ὅταν ἔρχεται, νά τήν ὑποδέχεσθε ὡς εὐπρόσδεκτο ἐπισκέπτη...

Ὅταν συμβαίνῃ κάτι ἀντίθετο εἰς τὸ θέλημά σας, κάτι ποὺ σᾶς προκαλεῖ πίκρα καὶ ταραχή, νὰ συγκεντρώνετε γρήγορα τὴν προσοχή σας εἰς τὴν καρδιὰ καὶ ν’ ἀγωνίζεσθε μὲ ὅλη σας τὴν δύναμι, μὲ βία καὶ προσευχή, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῇ ὁποιοδήποτε δυσάρεστο καὶ ἐμπαθὲς αἴσθημα μέσα σας.

Ἂν δὲν ἐπιτρέψετε τὴ γέννησι τέτοιου αἰσθήματος, τότε ὅλα τελειώνουν καλά! Διότι κάθε κακὴ ἀντίδρασις ἢ ἐνέργεια, μὲ λόγια ἢ μὲ ἔργα, εἶναι συνέπεια καὶ ἐπακόλουθο αὐτοῦ τοῦ αἰσθήματος...

Ἂν, πάλι, γεννηθῇ εἰς τὴν καρδιά σας ἕνα ἀσθενικὸ ἐμπαθὲς αἴσθημα, τότε, τοὐλάχιστον, ἂς ἀποφασίσετε σταθερά, νὰ μὴν πεῖτε καὶ νὰ μὴν κάνετε τίποτε, ὥσπου νὰ φύγῃ αὐτὸ τὸ αἴσθημα. 

Ἐὰν, τέλος, εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴ μιλήσετε ἢ νὰ μὴν ἐνεργήσετε μὲ κάποιον τρόπο, τότε ὑπακούσατε, ὄχι εἰς τὰ αἰσθήματά σας, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεῖο Νόμο. Φερθῆτε μὲ πραότητα, ἠρεμία καὶ φόβο Θεοῦ!

Από μασόνο και καινοτόμο θα τον κάνουν Άγιο και Ομολογητή!

Έτσι αποκαλύπτονται οι δήθεν ευσεβείς: Ο Μητρ. Κερκύρας Νεκτάριος υμνεί τον μασόνο Πατριάρχη Αθηναγόρα          

                 

                            

Τότε γιατί ο άγ. Παΐσιος και σύσσωμο το Άγιον Όρος δεν τον μνημόνευε; 

«Ο μακαριστός Πατριάρχης Αθηναγόρας, ένας αληθινός οραματιστής, ο οποίος είχε την τόλμη να προχωρήσει σε μεγάλα ανοίγματα για να αναδειχθεί η οικουμενική διάσταση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, χωρίς να υπολογίσει πολλές φορές αντιρρήσεις και αντιδράσεις, υπήρξε ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή. Ακόμη κι αν κανείς κρατά επιφυλάξεις, δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει ότι ένας τέτοιος άνθρωπος γράφει την δική του ιστορία, τόσο στον εκκλησιαστικό χώρο όσο και ευρύτερα. Και ο μακαριστός Πατριάρχης δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος κατά άνθρωπον. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι και ο Θεός θα δικαιώσει το έργο του και η ψυχή του θα αναπαύεται εν τοις κόλποις Αβραάμ. Γιατί η μέριμνά του για την Ορθοδοξία ήταν το κριτήριο της ζωής και της δράσης του.»

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας ως Μητροπολίτης Κερκύρας

Μητροπολίτου κου Νεκταρίου

Ο μακαριστός Πατριάρχης Αθηναγόρας υπήρξε απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής Χάλκης. Το 1910 χειροτονήθηκε διάκονος στο Καθολικό αυτής, και στη συνέχεια προσελήφθη διάκονος στην Μητρόπολη Πελαγονίας – Μοναστηρίου. Το Μάρτιο του 1919 διορίστηκε διάκονος της Μητροπόλεως Αθηνών υπό του τότε Μητροπολίτου Αθηνών Μελετίου. Υπήρξε ιδιαίτερα δυναμικός άνθρωπος και ξεχώρισε για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε την διακονία του, όχι ως στείρα προσκόλληση σε ένα παραδοσιακό παρελθόν, αλλά ως μαρτυρία σύμφωνα με τις ανάγκες και τα προβλήματα του λαού και της εποχής του. Αν για κάτι ξεχώριζε ιδιαιτέρως, αυτό ήταν ο ο ηγετικός του χαρακτήρας, ο ενθουσιασμός, η ψυχή του. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες της Παγκληρικής Ενώσεως, η οποία αγωνίστηκε για την αναβάθμιση του ιερού κλήρου, με κύριο όμως χαρακτηριστικό της προσπάθειας την συνεργασία με την Ιεραρχία της Εκκλησίας και την διαφύλαξη της ενότητας. Παρά τα οξύτατα πολιτικά πάθη του Εθνικού Διχασμού, αχρωμάτιστος κομματικά και αφατρίαστος, ο Αθηναγόρας παρέμενε πάντοτε ο σεμνός εργάτης της Εκκλησίας. Γι’ αυτό εκτιμήθηκε και αγαπήθηκε ιδιαίτερα.

Ως εκ τούτου, όταν το 1922 δημιουργήθηκε η ανάγκη εκλογής νέων αρχιερέων, στον κατάλογο των εκλογίμων ανεγράφη εκ των πρώτων ο αρχιδιάκονος Αθηναγόρας. Η εκλογή του τα μέσα Δεκεμβρίου του 1922 ως Μητροπολίτου Κερκύρας υπήρξε ομόθυμη και πανηγυρική. Και η χειροτονία του προσέλαβε τον χαρακτήρα τιμητικής εκδηλώσεως προς τον αγωνιστή και ιδεολόγο αρχιδιάκονο του Μοναστηρίου, τον Μακεδονομάχο κληρικό, τον εργατικό, ακούραστο και αθόρυβο πρωτεργάτη της προσαρμογής του ιερού κλήρου στις ανάγκες της εποχής.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία.

                                    

Στίς 22 Ἰουνίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, Ἐπισκόπου Σαμοσάτων. 

Ἔζησε στά χρόνια τοῦ Ἄρειανιστή αὐτοκράτορα Κωνσταντίου (338), σέ ἡμέρες δηλαδή κατά τίς ὁποῖες ὁ Ἀρειανισμός εἶχε ἐξαπλωθεῖ πάρα πολύ στήν Βασιλεύουσα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία. Μέ μεγάλη ἀνδρεία καί μέ περιφρόνηση τῶν παρόντων ἀγωνίσθηκε γιά τήν καταπολέμηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου καί τήν ἀνάδειξη τῆς εὐσέβειας καί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. 

Ὁ αὐτοκράτορας Κωνστάντιος, ὡς Ἀρειανιστής, πρόβαλε πολλά ἐμπόδια στό ἔργο τοῦ ἁγίου Εὐσεβίου, καί μάλιστα κάποια ἡμέρα τόν ἀπείλησε ὅτι θά τοῦ κόψει τό χέρι τό δεξί, γιά νά σταματήσει νά γράφει καί νά μιλάει κατά τοῦ αἱρεσιάρχη Ἀρείου. Ὁ ἅγιος Εὐσέβιος ὄχι μόνον δέν ἐδειλίασε, ἀλλά ἀτρόμητος ἅπλωσε νά τοῦ κόψει καί τά δύο χέρια, δηλώνοντας ὅτι τήν Ὀρθοδοξία δέν θά τήν προδώσει ποτέ.

Άλλο ταπείνωση κι άλλο ταπεινολογία."

Οπως κι αλλο αγάπη αλλο αγαπολογία 

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

               

Μέ Ποιόν γίνεται ἡ ἀναμέτρηση;

Άλλος είπε το να θεωρείς τον εαυτό σου πιο τελευταίο και πιο αμαρτωλό από τους άλλους. Αυτή είναι γνωστή φράση, αλλά πώς γίνεται;

Για σταθείτε! Άλλο να το λες και να λες: «εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός» -είναι πάρα πολύ εύκολο- κι άλλο να το ζεις, όχι να το αισθάνεσαι, το αισθάνομαι είναι μια κατάσταση ψυχολογική. Εδώ οι Πατέρες λένε να το ζεις, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστὸς», προσέξτε άλλο το αισθάνομαι, γιατί το αισθάνομαι είναι μια φράση: το φαντάζομαι, το φτιάχνω κι επάνω μου, πάω να απωθήσω τα υπόλοιπα· ενώ η θεραπευτική είναι να το ζεις.

Μα πώς θα γίνει αυτό το πράγμα; Να θεωρείς τον εαυτό σου πιο αμαρτωλό. Όχι σε σχέση μόνο με αυτούς που έχεις μπροστά σου, σίγουρα κι οι άλλοι αμαρτωλοί είναι, ποιος μετράει την αμαρτία; Σε σχέση με το αναμάρτητο του Θεού, προσέξτε, γιατί «τῷ Θεῷ» αμαρτάνουμε, αυτό είναι το κλειδί αυτής της ισορροπίας των Πατέρων, ότι είσαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους, ποιο είναι το μέτρο; Το μέτρο είναι ο Θεός. Εφόσον λοιπόν αμαρτάνουμε, λίγο ή πολύ, θα πω, κοίταξε αυτό το πράγμα εγώ το έκανα μία φορά, ο άλλος το έκανε δέκα φορές, αυτό είναι μαθηματικό μέγεθος, αλλά ενώπιον του Θεού και το μία και το μισό και το ένα δευτερόλεπτο…., για ένα δευτερόλεπτο κάμφθηκε ο Μωυσής και με το πρώτο κτύπημα της πέτρας δεν βγήκε το νερό, για ένα δευτερόλεπτο.

Ντράπηκε και η ντροπή!

Όχι μόνο παραδέχονται ότι είναι δημόσιοι υπάλληλοι (άρα υπηρετούν δύο κυρίους), αλλά και ότι τους αξίζει ένας τέτοιος μισθός. "οι αποδοχές των Αρχιερέων συνδέονται με το αντίστοιχο μισθολογικό κλιμάκιο των ανωτάτων δημοσίων λειτουργών".

Δήλωση του εκπροσώπου Τύπου της Ιεράς Συνόδου για τη μισθοδοσία των Αρχιερέων.

Ο Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος, εκπρόσωπος Τύπου της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, ερωτηθείς κατά τις τελευταίες ημέρες από αρκετούς δημοσιογράφους, προέβη σήμερα στην ακόλουθη γραπτή δήλωση:

«Η συζήτηση που αναπτύχθηκε τις τελευταίες ημέρες γύρω από το μισθολογικό καθεστώς των Αρχιερέων ανέδειξε εύλογους προβληματισμούς, αλλά προβλήθηκαν και αρκετές ανακρίβειες, γι’ αυτό επιβάλλεται νηφάλια αποσαφήνιση.

Πρώτα απ’ όλα, είναι αναγκαίο να τονισθεί ότι η μισθοδοσία του ιερού Κλήρου αποτελεί την ιστορική και διαχρονική ανταπόδοση της Πολιτείας για την τεράστια μοναστηριακή περιουσία που αφαιρέθηκε από τις Ιερές Μονές κατά την περίοδο 1833–1952, χωρίς πλήρη και ισότιμη αποζημίωση. Η περιουσία αυτή αξιοποιήθηκε προς όφελος του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, συμβάλλοντας καθοριστικά στη λειτουργία πανεπιστημίων και νοσοκομείων, στην αποκατάσταση αγροτών, προσφύγων, ακτημόνων και μικροκαλλιεργητών, καθώς και στη δημιουργία κοινόχρηστων, κοινωφελών χώρων και άλλων υποδομών δημόσιας ωφέλειας. Υπό αυτήν την έννοια, η μισθοδοσία του Κλήρου συνδέεται ιστορικά με την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας για το κοινό καλό, και όχι με κάποια χαριστική ή προνομιακή μεταχείριση της Εκκλησίας εκ μέρους του Κράτους.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Τα δύο αφεντικά

"Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ δουλεύει σὲ δυὸ ἀφέντες." Εκεί στην Ιεραρχία ακούει κανείς; Και ο αείμνηστος Καντιώτης επίσκοπος ήταν, αλλά υπηρέτησε μόνο τον Έναν Κύριο και πολέμησε συνεχώς τον μαμωνά. Εσείς;

                      

«Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (ἔ.ἀ.)

. Γιατί; Διότι ἀπὸ ὅ,τι διατάζει ὁ Θεός, τὸ ἀντίθετο διατάζει ὁ μαμωνᾶς. Γιά νὰ δοῦμε λοιπόν, τί διαταγὲς ἐκδίδει ὁ Θεός, καὶ τί διαταγὲς ἐκδίδει ὁ μαμωνᾶς.

1. Ὁ Θεὸς διατάζει, ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀρκῆ-ται σὲ ὅ,τι τοῦ χορηγεῖ ἡ ἀγαθότης Του. «Ἔχοντες διατροφὰς καὶ σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ· ἂν ἔχουμε κάτι νὰ βάλουμε στὸ στόμα καὶ κάτι νὰ σκεπαστοῦμε,αὐτὰ μᾶς φτάνουν (Α΄ Τιμ. 6,8). Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς, ποὺ πιστεύουμε στὸ Θεό, λίγη τροφὴ κ᾽ ἕνα ἀπέριττο ροῦχο, τὰ ἀναγκαῖα δηλαδή, μᾶς εἶνε ἀρκετά. Μένε εὐχαριστημένος μὲ ὅ,τι σοῦ δίνω, μᾶς λέει ὁ Κύριος. Ὁ μαμωνᾶς ὅμως διατάζει ἀντίθετα·

Πάσχιζε ν᾽ ἀποκτήσῃς περισσότερα· τὸ ἕνα νὰ τὸ κάνῃς δέκα, τὰ δέκα ἑκατό, τὰ ἑκατὸ χίλια…. Ὁ μαμωνᾶς ποτέ δὲν θὰ σοῦ πῇ, Ἀρ-κετὰ ἀπέκτησες, τώρα σταμάτα πλέον, ξεκουράσου. Ὄχι· θὰ σὲ ὑποχρεώσῃ σὰν ἐργάτη καὶ σὰν σκλάβο νὰ γυρίζῃς μέρα - νύχτα τὸ ἄθλιο μαγγανοπήγαδο τοῦ χρήματος.

Αὐτάρκεια διατάζει ὁ Θεός, πλεονεξία ὁ μαμωνᾶς· πῶς νὰ συμβιβαστοῦν; Ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο βλέπουμε τὴν ἀντίθεσι μεταξύ τους·2.

Ὁ Θεὸς διατάζει ἐλεημοσύνη, ὁ μαμωνᾶς ὅμως διατάζει κλοπή . Πρόγραμμά του ὁ μαμωνᾶς ἔχει τὸ «ἅρπαξε νὰ φᾷς καὶ κλέψε νά ᾽χῃς». Ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ συμπονεῖ, συμπάσχει, ἐλεεῖ, σκορπίζει ὅσο μπορεῖ ἀπὸ τὰ ἀγαθά του στοὺς φτωχούς· ἀλλὰ ὁ δοῦλος τοῦ μαμωνᾶ ὅλο παίρνει, ὅλο μαζεύει, ὅλο ἀποταμιεύει. Ὁ μαμωνᾶς κάνει τὸν ἄνθρωπο ἕνα ἁρπακτικὸ ὄρνεο· μπορεῖ ν᾽ ἁρπάξῃ ἀκόμη κι᾽ἀπὸ τὸ στόμα τῆς χήρας καὶ τοῦ ὀρφανοῦ τὸ λίγο ψωμὶ ποὺ τρῶνε… Παντοῦ ἁπλώνει τὰ δίχτυα του γιὰ ν᾽ αὐξήσῃ τὴν περιουσία του.

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου- Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 6, 22-33]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    «Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; (:και δεν είναι μικρή συμφορά να κολλήσει ο νους και η καρδιά σας στα γήινα και μάταια. Για να το καταλάβετε αυτό, σας φέρνω μια εικόνα: Το λυχνάρι που δίνει φως στο σώμα είναι το μάτι και το λυχνάρι που φωτίζει την ψυχή είναι ο νους. Εάν λοιπόν το μάτι σου είναι υγιές, όλο το σώμα σου θα είναι γεμάτο φως, σαν να ήταν ολόκληρο το σώμα σου μάτι. 

Έτσι θα φωτίζεται και η ψυχή σου, εάν ο νους σου και η καρδιά σου δεν έχουν τυφλωθεί απ’ τη φιλαργυρία και την προσκόλληση στα μάταια. Εάν όμως το μάτι σου είναι βλαμμένο και τυφλωμένο, όλο το σώμα σου θα είναι βυθισμένο στο σκοτάδι. Εάν λοιπόν εκείνο που σου δόθηκε για να σου μεταδίδει φως γίνει σκοτάδι, σε πόσο σκοτάδι θα βυθιστείς; Κάτι ανάλογο θα συμβεί, εάν και ο νους σκοτιστεί από την προσκόλληση στον πλούτο. Σε πόσο ηθικό σκοτάδι θα βυθιστεί τότε η ψυχή σου!)»[Ματθ.6,22-23].

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

                                

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου- Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ρωμ.5,1-10]

    «Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ (:αφού λοιπόν γίναμε δίκαιοι μέσω της πίστεως, έχουμε ειρήνη με τον Θεό διαμέσου της μεσιτείας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού)»[Ρωμ.5,1].

    Τι σημαίνει: «εἰρήνην ἔχομεν»; Μερικοί λέγουν ότι σημαίνει «δεν διχογνωμούμε μετέχοντας σε λεκτικές διαμάχες για την εφαρμογή του μωσαϊκού νόμου», εμένα όμως μου φαίνεται πως μας μιλάει στο εξής για την όλη συμπεριφορά μας. Επειδή λοιπόν είπε πολλά για την πίστη και τη δικαίωση από τα έργα, αυτήν πρώτα έβαλε. Για να μη νομίσει κανείς πως τα λόγια αυτά είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να αδιαφορήσουμε, λέγει: «έχουμε ειρήνη». Δηλαδή, ας μην αμαρτάνουμε ποτέ πια, ούτε να επιστρέφουμε προς τα προηγούμενα, γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε πόλεμο με τον Θεό. «Και πώς είναι δυνατό», αναρωτιέται ίσως κάποιος, «το να μην αμαρτάνουμε ποτέ πια;». Πώς έγινε δυνατό το προηγούμενο; Γιατί, αν, ενώ ήμασταν υπεύθυνοι για τόσα αμαρτήματα, απαλλαχτήκαμε με τον Χριστό από όλα, πολύ περισσότερο θα μπορέσουμε με Αυτόν να μείνουμε σε εκείνα που είμαστε.

    Γιατί δεν είναι το ίδιο να αποκτήσουμε ειρήνη που δεν υπήρχε, και να κρατήσουμε αυτήν που δόθηκε, επειδή βέβαια η απόκτηση είναι πιο δύσκολο πράγμα από τη φύλαξη. Αλλά όμως το πιο δύσκολο έγινε εύκολο και πραγματοποιήθηκε. Επομένως και το πιο εύκολο θα είναι ευκολοκατόρθωτο σε εμάς, αν ακολουθούμε Εκείνον που για χάρη μας κατόρθωσε και αυτά. Εδώ όμως μου φαίνεται πως δεν υπονοεί μόνο το εύκολο, αλλά και το εύλογο. Γιατί, αν Αυτός μας συμφιλίωσε, ενώ ήμασταν εχθροί Του, είναι εύλογο να παραμένουμε στη συμφιλίωση και να Του αποδώσουμε αυτήν την αμοιβή, για να μη φανεί πως έχει συμφιλιώσει με τον Πατέρα σκαιούς και αχαρίστους.

Ένωση Σφακιανών ιερέων: Οι πέντε Σφακιανοί ιερείς που έδειχναν και δείχνουν πως πρέπει να είναι ο ορθόδοξος ιερέας!

Κι ομως αυτοι οι ιερείς διώχτηκαν, τιμωρηθηκαν με αργία, αλλά ο λαός της Κρήτης τους στηριξε και δικαιώθηκαν. Ένας από τους ιερείς, δίπλα στον γνωστό π. Γεώργιο Χιωτάκη, ήταν ο π. Μιχαήλ Δαμανάκης, πατέρας του π. Σπυρίδωνος Δαμανάκη, που κι αυτός με την σειρά του τιμάει την μνήμη των πέντε ιερέων και αγωνίζεται σήμερα υπέρ Πίστεως και του λαού απορρίπτοντας παράλληλα τα λεγόμενα τυχερά και τις όποιες τιμές. 

Ο τότε Πατριάρχης Δημήτριος, απευθυνόμενος στον Μητροπολίτη Λάμπης και Σφακίων κυρό Θεόδωρο, του είχε πει: «Τι θα γίνει με τους Σφακιανούς; Οι Αμερικανοί διαμαρτύρονται».

Οι π. Γιώργης Χιωτάκης, π. Μιχάλη Δαμανάκη, π. Κωνσταντίνος Χομπίτης, π. Νικόλαος Παπαδόσηφος και π. Νικόλαο Γιαννουλάκη είχαν ιδρύσει την περίοδο της Μεταπολίτευσης την Ενωση Σφακιανών Παπάδων. Ολοι τους κατάγονταν από το χωριό Ασφένδου των Σφακίων, την πιο αραιοκατοικημένη περιοχή της χώρας.

Στην κορυφή της ομάδας αυτής έστεκαν και ξεχώριζαν ο π. Χιωτάκης και ο π. Μιχάλης Δαμανάκης, ο πιο μορφωμένος, που είχε αναλάβει να γράφει τα κείμενα.

Δεν υπήρξαν ιερείς με την κλασική και στερεότυπη έννοια που όλοι γνωρίζουμε. Δούλευαν σκληρά σε χωράφια και οικοδομές, για να φροντίσουν τις οικογένειές τους.

Οταν δε το 1976 ο δημοσιογράφος των «Χανιώτικων Νέων» Γ. Γαρεδάκης είχε πάει να συναντήσει τον παπα-Γιώργη Χιωτάκη, τον βρήκε σε ένα γιαπί, να σβήνει ασβέστη!

Παρέμενε σε όλη τη ζωή του απλός, άνθρωπος της σκληρής βιοπάλης, που με τα λόγια του έκανε όλους να δακρύζουν.

Αεικίνητος παπάς, λειτουργούσε σε παραλίες, κάμπους και βουνοκορφές. Πολύτεκνοι και οι πέντε -ο παπα-Χιωτάκης είχε 11 παιδιά-, γνώριζαν τα προβλήματα και αγωνίστηκαν για την προάσπιση των δικαιωμάτων των πολύτεκνων οικογενειών.

Με τους Σφακιανούς παπάδες συνεργάστηκε επί σειρά ετών και η εφημερίδα “Αγώνας της Κρήτης”.

Όχι στα.. “τυχερά”

Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μᾶς ἐξηγεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς κύριους λόγους τῆς κατάπτωσης τῶν σημερινῶν ποιμένων

    "χθὲς ἱερόσυλοι, καὶ σήμερον ἱερεῖς"

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ἐκπλήσσονται διαπιστώνοντας τὴν κατάπτωση τῶν σημερινῶν ποιμένων, ἀρχιερέων καὶ ἱερέων, καὶ ἀδυνατοῦν νὰ ἐξηγήσουν καὶ νὰ κατανοήσουν, πῶς γίνεται οἱ μέχρι τώρα φαινόμενοι εὐσεβεῖς ποιμένες νὰ ἐμφανίζουν τέτοια ἀσέβεια καὶ ἀπιστία. Ρωτοῦν, λοιπόν, οἱ πιστοί, γιατὶ ὑπάρχει τέτοια πτώση στὸν κλῆρο; Φυσικὰ ὁ λόγος τῆς ἀδυναμίας κατανόησης τοῦ φαινομένου αὐτοῦ εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση μεγάλου μέρους καὶ τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία. Ἡ ἀπομάκρυνση αὐτὴ ὀφείλεται στὴν συνειδητὴ ἀπόκρυψη τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καὶ τῆς διδασκαλίας της ἐκ μέρους τῶν ποιμένων, γεγονὸς ποὺ συναντᾶται καὶ στὴν πολιτική/κοινωνικὴ πραγματικότητα.

Ὁ λόγος ὅμως τοῦ Θεοῦ «οὐ δέδεται», ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦν οἱ ἐχθροί Του νὰ τὸν δέσουν, καὶ εἶναι ἐπίκαιρος καὶ διδακτικὸς εἰς τὸν αἰῶνα. Μία ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις, λοιπόν, στὸ ἐρώτημα τῆς αἰτίας τῆς κατάπτωσης τῶν ποιμένων μᾶς δίνει ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἕνας ἀπὸ τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχες. Στὸ ἐγκώμιό του στὸν Μ. Ἀθανάσιο (Λόγος κα’. «Εἰς τὸν μέγαν Ἀθανάσιον ἐπίσκοπον Ἀλεξανδρείας», PG 35, σελ. 1.083–1.128) στὰ κεφ. Η΄(8) καὶ Θ΄ (9) ἀναφέροντας τὸν τρόπο ἐκλογῆς τοῦ Μ. Ἀθανασίου στὸν ἀρχιεπισκοπικό/πατριαρχικὸ θρόνο Ἀλεξανδρείας, καὶ ἀφοῦ πρῶτα ἐξήγησε ὅτι λόγῳ τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ εἶχε σχεδὸν ἐκλείψει ἡ ἱερωσύνη καὶ ἔπνεε τὰ λοίσθια (ὅπως καὶ στὶς ἡμέρες μας) καὶ ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐξέλεξε τὸν Μ. Ἀθανάσιο γιὰ νὰ τὴν ἐπαναφέρει στὴν ζωή, γράφει μεταξὺ ἄλλων ὁ Ἅγιος:

Ηʹ «Ἔτσι λοιπόν, καὶ γι’ αὐτὸ τὸν λόγο μὲ τὴν ψῆφο παντὸς τοῦ λαοῦ καὶ ὄχι κατὰ τὸν πονηρὸν τρόπο ποὺ ἐπικράτησε ὕστερα, ὄχι μὲ φονικὸ ἢ τυραννικὸ τρόπο (σσ. ἄρα καὶ ἔτσι μποροῦν νὰ ἐκλεγοῦν "ἐπίσκοποι" ἂς μὴ τὸ ἀποσιωποῦμε ἰδιαίτερα σήμερα), ἀλλὰ μὲ ἀποστολικὸ καὶ σύμφωνο μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀνέβηκε στὸν θρόνο τοῦ ἀποστόλου Μάρκου, ὄντας διάδοχος του περισσότερο στὴν εὐσέβεια παρὰ στὸ ἀξίωμα. Διότι ὡς πρὸς τὸν ἀπόστολον Μᾶρκον ποὺ ἦταν ὁ πρῶτος Πατριάρχης, (ὁ Μ. Ἀθανάσιος) ἦταν πολὺ μακρυὰ χρονικά. Ὡς πρὸς τὴν εὐσέβεια ὅμως, ἦταν ἀκριβῶς μετὰ ἀπὸ αὐτόν. Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ διαδοχή. Διότι ὅποιος ἔχει τὴν ἴδια γνώμη/πίστη κατέχει καὶ τὸν ἴδιο θρόνο, ἐνῶ ὅποιος ἔχει ἀντίθετη γνώμη/πίστη, δὲν κατέχει τὸν ἴδιο θρόνο. Ὁ πρῶτος ἔχει τὴν ἀληθινὴ διαδοχή, «δεύτερος μόνο τὸ ὄνομα. Διάδοχος δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ προσπάθησε μὲ ὅλες του τὶς δυνἀμεις νὰ γίνει (σσ. ἐπίσκοπος), ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ ἀναγκάσθηκε. Διάδοχος δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ παρανόμησε ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ προβλήθηκε ἀπὸ τὸν νόμο (σσ. τὸν Θεό). Οὔτε εἶναι διάδοχος ὁ ἐχθρὸς τῆς Πίστεως, ἀλλὰ ὁ κατέχων καὶ ὑπερασπίζων τὴν ἴδια Πίστη. Ἀλλιῶς ὀνομάζει κάποιος διάδοχον τῆς ὑγείας τὴν ἀσθένεια, τοῦ φωτός τὸ σκοτάδι, τῆς γαλήνης τὴν ζάλη, τῆς σύνεσης τὴν ἔκσταση» (1)

Βιβλιοπαρουσίαση: "Η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού", του Κων/νου Χολέβα

                 

Οι Εναλλακτικές Εκδόσεις παρουσίασαν την Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026 στις 19.30 το βιβλίο του Κωνσταντίνου Χολέβα: Η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού
https://www.youtube.com/live/fyZdh4tzDak Για το βιβλίο μίλησαν οι: Γιώργος Καραμπελιάς, Συγγραφέας – εκδότης Άγγελος Συρίγος, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου & Εξωτ. Πολιτικής Παντείου, βουλευτής Γιάννης Καργάκος, Φιλόλογος και ο συγγραφέας του βιβλίου. στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού “Ρήγας Βελεστινλής”, Ξενοφώντος 4, Σύνταγμα. Περισσότερα για το βιβλίο, εδώ: https://enalekdoseis.gr/%CF%80%CF%81%...

Ξέχασαν το «Βόρεια»; Έντονος προβληματισμός για τη συμμετοχή Ελλήνων ιερέων και Αυστραλών πολιτικών σε σκοπιανή εκδήλωση

Από αυτό εδώ το ιστολόγιο είχαμε τονίσει, ότι μετά την αντικανονική αναγνώριση των σχισματικών της Ουκρανίας θα επακολουθήσει η εξίσου αντικανονική αναγνώριση των σκοπιανών σχισματικών ως "Μακεδονική Εκκλησία", η οποία θα σημαίνει και την de facto αναγνώριση του κρατιδίου με την ίδια ονομασία. Ο αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας ως πειθήνιο όργανο του πατρ. Βαρθολομαίου (ίσως και διάδοχός του) πρωτοστατεί σε αυτές τις ενέργειες. Οι δε επαγγελματίες κληρικοί φυσικά και δεν διαμαρτύρονται. 

Με αφορμή επιστολή του Προέδρου του Συλλόγου Αγίου Γεωργίου Αμμοχωρίου Φλώρινας «Μακεδονικός Ελληνισμός», Γιάννη Παπαδημητρίου, επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση γύρω από τη χρήση του όρου «Μακεδονία» και τις συμβολικές και πολιτικές προεκτάσεις του σε εκδηλώσεις στην Αυστραλία.

Η επιστολή αναφέρεται σε πρόσφατη εκδήλωση της οργάνωσης «Macedonian Orthodox Youth of Australia», στην οποία παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, Ελληνορθόδοξοι ιερείς, και οι Alija Alievski, Αναπληρωτής Γενικός Πρόξενος, και Silvana Ivanovski, Αντιπρόξενος της «Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» — όπως αυτή αναγνωρίζεται επισήμως από την αυστραλιανή κυβέρνηση — οι οποίοι, σύμφωνα με την καταγγελία, παρουσιάστηκαν ως εκπρόσωποι της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας».

Στην ίδια εκδήλωση συμμετείχαν επίσης πολιτικά πρόσωπα από τα δύο μεγάλα κόμματα της Αυστραλίας, η Natalie Suleyman MP και ο Uros Rasic MP από το Εργατικό Κόμμα, καθώς και ο Matthew Guy και η Moira Deeming MLC από το Φιλελεύθερο Κόμμα. Η παρουσία τους και η έμμεση αποδοχή του αφηγήματος της εκδήλωσης περί «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» και «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» από εκλεγμένους εκπροσώπους, έρχεται σε αντίθεση με την επίσημη εξωτερική πολιτική της Αυστραλίας, καθώς και με τις πάγιες θέσεις τόσο του Εργατικού όσο και του Φιλελεύθερου Κόμματος, όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί στο πλαίσιο της αναγνώρισης της χώρας αυτής ως «Republic of North Macedonia».

Λόγος στην άρνηση του Πέτρου, η οποία προήλθε από την αμέλεια.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.

Στην άρνηση του Πέτρου, η οποία προήλθε από την αμέλεια.

                     

«Ο Κύριος γύρισε και κοίταξε στο πρόσωπο τον Πέτρο και θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Κυρίου» (Λουκ. 22 ,61) και η τέλεια άγνοια και η αθέτηση των παραγγελιών, που έδωσε ο Κύριος στο υπερώο και στον κήπο, για να παραμένει ο ίδιος άγρυπνος: «Σίμων, Σίμων ο σατανάς σας ζήτησε, για να σας κοσκινίσει, όπως το σιτάρι» (Λουκ. 22, 31): και πάλι· «Σίμων, κοιμάσαι; Δεν μπόρεσες μια ώρα να αγρυπνήσεις» (Μάρκ. 14, 37). Και επί πλέον η μεγάλη λύπη που τον κατέβαλε ολοκληρωτικά εξ αιτίας της οποίας και κοιμόταν και δεν μπορούσε να ανοίξει τα μάτια του, όπως λέει ο Λουκάς: «Ήλθε στους μαθητές του και τους βρήκε να κοιμούνται από τη λύπη» (Λουκ. 22, 45).

Τώρα αυτή η μεγάλη αμέλεια του Πέτρου πως ήταν δυνατό να καταλήξει σε κάτι άλλο, παρά σε μια φανερή πτώση; «Από τεμπελιές πέφτει το δοκάρι της στέγης» (Εκκλ 10, 18). Γι’ αυτό η αμέλεια αυτή του Πέτρου παρομοιάζεται με την ψυχρότητα του τότε καιρού· γιατί λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Στέκονταν εκεί οι δούλοι και οι υπηρέτες, οι οποίοι είχαν ανάψει κάρβουνα για να ζεσταθούν, διότι έκανε κρύο· στεκόταν δε μαζί τους και ο Πέτρος και ζεσταινόταν» (Ιω. 18, 18).

Πατριαρχείο Ιεροσολύμων: «Η Αρπαγή γης εις το Σιλωάμ παραβιάζει τα δικαιώματα της Εκκλησίας και την ιστορικήν χριστιανικήν παρουσίαν εις Ιερουσαλήμ.»

σ.σ. Την ώρα που η διεθνής κοινότητα κοιτάζει αδιάφορα, κλιμακώνονται οι επιθέσεις Ισραηλινών κατά Χριστιανών κληρικών, μοναζουσών, πιστών, εκκλησιαστικών κοινοτήτων, Ναών, Μονών, θρησκευτικών συμβόλων.

Ἱερουσαλὴμ, 4η / 17η Ἰουνίου 2026

Τὸ Ὀρθόδοξον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἐξέφρασε τήν βαθείαν αὐτοῦ ἀνησυχίαν διά τήν Ἰσραηλινήν ἐπιδρομήν καί ἁρπαγήν γῆς, ἡ ὁποία ἐστόχευσε ἐκκλησιαστικήν ἰδιοκτησίαν εἰς τό Σιλωάμ τῇ 2ᾳ /15ῃ Ἰουνίου 2026.

Κατὰ τήν διάρκειαν τῆς ἐπιχειρήσεως, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου ἀπεμακρύνθη βιαίως ἐκ τοῦ χώρου, ὁ ἐξοπλισμός αὐτοῦ κατεσχέθη, δένδρα ἐξερριζώθησαν καὶ ἡ ἰδιοκτησία περιεφράχθη διά περιφραγμάτων καί πυλῶν. Τὸ Πατριαρχεῖον ἐδήλωσεν ὅτι τὸ περιστατικόν συνιστᾷ παράνομον καί ἀδικαιολόγητον κατάληψιν ἀνεγνωρισμένης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας εἰς τήν καρδίαν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Τὸ Πατριαρχεῖον ἐτόνισεν ὅτι ἡ γῆ, τὸ Τεμάχιον 6 τοῦ Οἰκοδομικοῦ Τετραγώνου 29985, εἶναι κατεχωρημένη εἰς τό ὄνομα αὐτοῦ, συμφώνως πρός τά ἐπίσημα ἀρχεῖα, εὑρίσκεται πλησίον ἀρχαίας Μονῆς καί περιλαμβάνει ἱστορικά, ἀρχαιολογικὰ καὶ θρησκευτικὰ στοιχεῖα. Ὑπεγράμμισεν ὅτι ἡ κατάληψις τῆς ἰδιωτικῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ταύτης, μέ τήν Χριστιανικήν αὐτῆς κληρονομίαν καί τήν θρησκευτικήν σημασίαν αὐτῆς δημιουργεῖ ἐπικίνδυνον προηγούμενον διά τά δικαιώματα τῆς Ἐκκλησίας εἰς τήν Ἱερουσαλήμ. Τὸ Πατριαρχεῖον προσέθεσεν ὅτι ἡ ἐπίκλησις δημοτικῆς ἐντολῆς κηποτεχνικῶν ἐργασιῶν, ἡ ὁποία ἐξεδόθη τῇ 18ῃ Ἀπριλίου 2019 καὶ ἔληξε τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 2024, δέν παρέχει οὐδεμίαν νόμιμον βάσιν διά τήν ἐκρίζωσιν δένδρων, τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ νομίμου φροντιστοῦ, τὴν περιφράξιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς γῆς ἢ τὴν ἀπαγορεύσιν προσβάσεως τοῦ Πατριαρχείου εἰς αὐτήν ταύτην τὴν ἰδιοκτησίαν του.

Διήγηση γιὰ ἕναν ἄγνωστο ὅσιο

 

Ζερβᾶκος Φιλόθεος

Ἀρχιμανδρίτης (+)

Θὰ σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα ἑνὸς νέου ὁσίου, ὁ ὁποῖος ἦταν μὲν ἐπιστήμων – ἦταν γιατρός – καὶ ἄφησε τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη καὶ ἔγινε μοναχός, πῆγε στὴν Παλαιστίνη, στὴν Μονή του Χοζεβά, καὶ ἐκεῖ ἔλαβε τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα. Ἀλλὰ τόση ἀγάπη εἶχε στὸν Θεό, τόση φλόγα, καὶ ἐπειδὴ τότε στὴν Μονὴ Χοζεβὰ ἔτρεχαν ἄνθρωποι καὶ δὲν τὸν ἄφηναν σὲ ἡσυχία, σηκώνεται καὶ φεύγει κρυφά.

Καὶ ποῦ πάει; Ἦρθε στὴν πατρίδα μου, σ’ ἕνα μοναστηράκι στὸν Μαλέα, ποὺ ἦταν παλιὰ ἕνας Γεώργιος, ὁ ἐν τῷ Μαλεῷ, ποὺ λέει καὶ ὁ συναξαριστής, καὶ ἐπειδὴ τὸν λέγανε καὶ ἐκεῖνον Γεώργιο – ἴσως ὁ ἅγιος Γεώργιος τὸν ἐφώτισε – πῆγε καὶ κατοίκησε ἐκεῖ.

Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἐκεῖ κατοίκησε, κι ἦταν κοντὰ καὶ πήγαιναν ἀπὸ τὰ χωριά, σηκώθηκε κι ἔφυγε· ἄφησε τὰ βιβλία του ἐκεῖ ὅπως ἤτανε καὶ πῆγε καὶ κατοίκησε στὸν Πάρνωνα, σὲ μιὰ σπηλιά. Μιὰ σπηλιά, ἡ ὁποία ἔχει μικρὴ τρῦπα καὶ κάτω, ὅταν μπαίνει κανείς, εἶναι βαθὺ· καὶ ἐκεῖ ἔμενε ἄγνωστος.

Πόσο καιρὸ ἔμενε, δὲν ξέρει κανείς. Ἀλλὰ ὅταν ἐπῆγα ἐγὼ στὸ Μοναστήρι ποὺ ἔκανε, τὸν ἅγιο Γεώργιο, καὶ τὸν ἔλεγαν καὶ αὐτὸν Γεώργιο, ἔμαθα ὅτι ἐκεῖ στὴν σπηλιὰ τὸν βρῆκε ἕνας βοσκὸς ποὺ εἶχε χάσει ἕνα πρόβατο, καὶ περιπλανώμενος στὰ ὄρη καὶ στὰ σπήλαια γιὰ νὰ τὸ εὕρη, εἶδε τὴν σπηλιὰ ἐκείνη καὶ νόμισε μήπως κατέβηκε κάτω, καὶ κατεβαίνει, καὶ ἀντὶ νὰ ἰδεῖ τὸ πρόβατο, εἶδε ἕναν ἄνθρωπο καὶ τρόμαξε καὶ παρ’ ὀλίγο νὰ πεθάνει ἀπὸ τὸν φόβο του.