Αν θελει κανεις να καταλαβει τι σημαινει αιρεση και νεορθοδοξία ας διαβασει το ακολουθο του π. Βασιλείου Θερμού Αυτός ο άνθρωπος ειναι κληρικός!

 

Στην ιστορία του Χριστιανισμού συναντούμε ένα φαινόμενο πολύ σοβαρό· η νομική αρχή, ο τελικός στόχος της ιουδαικής σκέψης, εισχωρεί βαθιά και εμποτίζει τη χριστιανική σκέψη. Το γεγονός αυτό ρίχνει το Χριστιανισμό στον κίνδυνο να καταλήξει στην “καθέδρα Μωυσέως” και να αναπτύξει μια μορφή ραβινικής διδασκαλίας. Από την άλλη μεριά, ο μονοφυσιτισμός, μια λύση ευκολίας, πολλές φορές πηγαίνει πολύ ψηλά και παραμορφώνει τη θεολογική συνείδηση... 

Η χριστιανική ανθρωπολογία δεν αναπτύχθηκε ικανοποιητικά και ο γάμος και η αγάπη δεν εξετάσθηκαν παρά μόνο από κοινωνική άποψη. Ο θαυμάσιος ηρωισμός των ασκητών έδωσε μια αποφασιστική μάχη στο εσωτερικό του ανθρώπου και εξόρκισε τις δαιμονικές δυνάμεις, αλλά με ένα αντάλλαγμα που εγγίζει την καταστροφή των σχέσεων ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Και στην προκειμένη περίπτωση, η γυναίκα είναι εκείνη που πληρώνει... Έχει κανείς την εντύπωση, μερικές φορές, ότι πρόκειται μόνο για τη σωτηρία ανδρών και ότι όποιος επιθυμεί να σωθεί, προπαντός άλλου πρέπει να σωθεί από τις γυναίκες.

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος Τσαλίκης γιὰ τοὺς Ἱερεῖς καὶ τὴν θεία Λειτουργία. Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης

                                                

Ἂν γνώριζε κανείς – ἔλεγε ὁ Γέροντας Ἰάκωβος – γιὰ τὴν θεία Λειτουργία, τί ἐστὶ θεία Λειτουργία!

Κάποιος Τοῦρκος ποὺ εἶδε τὴν θεία Λειτουργία, εἶδε δίπλα σὲ κάθε Χριστιανὸ νὰ στέκεται καὶ ἕνας λευκοφορεμένος νέος Ἄγγελος· μαζὶ δὲ μὲ τοὺς Ἱερεῖς εἰσοδεύανε καὶ τάγματα ὁλόκληρα τέτοιων λευκοφορεμένων Ἀγγέλων καὶ νὰ κρατᾶνε ἀπὸ ἕνα ποτήρι μὲ κρασὶ καὶ ἕνα δισκάκι μὲ ἅγιο Ἄρτο. Καὶ πῆγαν καὶ τὰ ἀποθέσαν οἱ Ἱερεῖς στὴν ἁγία Τράπεζα καὶ πῆγαν καὶ αὐτοὶ οἱ νέοι καὶ γέμισε ἡ ἁγία Τράπεζα. Αὐτοὶ οἱ Ἄγγελοι βοηθοῦν τοὺς Χριστιανοὺς νὰ προσεύχωνται μὲ πίστη, καμμιὰ φορὰ (ὅμως) ὁ διάβολος μᾶς ἀποσπᾶ τὸ μυαλό μας καὶ ἡ σκέψη μας φεύγει στὰ γήινα. Ἐμεῖς, ὅσο μποροῦμε, ἂς διώχνουμε τὸν (δαιμονικὸ) λογισμὸ καὶ ἂς προσευχώμεθα «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, βοήθησέ μας» καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἂς προσευχώμεθα συνέχεια, γιὰ νὰ μᾶς φύγη αὐτὴ ἡ πονηρὴ σκέψις.

Ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος, ποὺ μὲ χειροτόνησε πρὶν 38 χρόνια, μοῦ εἶπε: «Παιδί μου, αὐτὴν τὴν στιγμὴ ποὺ λειτουργεῖς, εἶσαι ἀνώτερος τοῦ Βασιλέως, διότι, ὅταν ὁ Βασιλεὺς θά ‘ρθῆ στὴν Λειτουργία, θὰ πάρη ἀντίδωρο ἀπὸ τὸ χέρι σου, θὰ σοῦ φιλήση τὸ χέρι».

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Πάνω απ’ όλα προσευχή. Από τη Φιλοκαλία

                                   

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Πάνω απ’ όλα προσευχή

Από τη Φιλοκαλία 

Σε κάθε πειρασμό και πόλεμο να χρησιμοποιείς την προσευχή σαν ανίκητο όπλο, και θα νικήσεις με τη χάρη του Χριστού. Να είναι όμως καθαρή η προσευχή σου, όπως ο σοφός δάσκαλος μας διδάσκει: «Θέλω, λέει, να προσεύχεστε παντού και να υψώνετε όσια χέρια προς τον ουρανό, χωρίς οργή και ολιγοπιστία» (Α’ Τιμ. 2:8). Εκείνος λοιπόν που παραμελεί την προσευχή αυτή, θα παραδοθεί σε πειρασμούς και πάθη.

Πάνω απ’ όλα απαιτείται προσευχή καθαρή, θα έλεγα ακατάπαυστη και αδιάλειπτη. Αυτή είναι τείχος ασφαλές, αυτή είναι λιμάνι ήσυχο, φυλακτήριο των αρετών, αφανισμός των παθών, δύναμη της ψυχής, καθαρτήριο του νου, ανάπαυση στους κουρασμένους, παρηγοριά σ’ όσους πενθούν. Η προσευχή είναι ομιλία με το Θεό, θεωρία των αοράτων, πληροφορία εκείνων που επιθυμούν να μάθουν το θέλημα του Θεού, τρόπος ζωής των αγγέλων, παρακίνηση στα καλά, πραγμάτωση των αγαθών που ελπίζουμε (Εβρ. 11:1). Αυτή την βασίλισσα των αρετών φρόντισε, εσύ ασκητή, με όλη σου τη δύναμη να κατακτήσεις. Να προσεύχεσαι μέρα και νύχτα, είτε άθυμος είσαι είτε εύθυμος. Προσευχήσου με φόβο και τρόμο, με νου προσεκτικό και άγρυπνο, για να γίνει δεκτή από τον Κύριο η προσευχή σου. Γιατί λέει: «Οι οφθαλμοί του Κυρίου είναι στραμμένοι στους δικαίους και τα αυτιά Του είναι ανοιχτά για να ακούσουν την δέησή τους» (Ψαλμ. 33:16).

Οἰκουμενισμὸς καὶ αἱ σύγχρονοι γεωπολιτικαί ἐξελίξεις

Μία ενδιαφέρουσα ανάλυση, η οποία όμως παρουσιάζει την παθογένεια της σύγχρονης επιστημονικής και όχι πνευματικής και πιστής στην Ι. Παράδοση θεολογίας: Δεν προτείνει κανέναν αγιοπατερικά συγκεκριμένο και κατοχυρωμένο τρόπο αντιμετώπισης της αιρέσεως. Δηλ. ακόμα ένας χαρτοπόλεμος. Η Εκκλησία όμως γνωρίζει έναν και μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης αιρέσεως στις τάξεις της: Την διακοπή κοινωνίας με τους αιρετίζοντες έως μία ορθόδοξη σύνοδος καταδικάζει την αίρεση και τους αρχηγύς της (αν αυτοί δεν μετανοήσουν). Αυτό έκαναν όλοι οι Άγιοι άνευ εξαιρέσεως. Κανείς Άγιος δεν δεχόταν να κοινωνεί με αιρετίζοντες κληρικούς που προσβάλλουν την ορθόδοξη διδασκαλία.

 

Οἰκουμενισμὸς καὶ αἱ σύγχρονοι γεωπολιτικαί ἐξελίξεις*1

Τῆς κας Δραγκάνας Τρίφκοβιτς*2

ΑΦΕΤΗΡΙΑ: ΟΤΑΝ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟΝ

  Στὶς προηγούμενες ἔρευνές μου εἶχα ἐπισημάνει τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ θρησκευτικὸς χῶρος δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ἐξετάζεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν πολιτικό. Σήμερα αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ πλέον μόνο μία θεωρητικὴ ὑπόθεση, ἀλλὰ μία ἐμπειρικὰ ἐπαληθεύσιμη πραγματικότητα. Οἱ σύγχρονες θρησκευτικὲς διαδικασίες ἐξελίσσονται σὲ ἄμεση ἀλληλεπίδραση μὲ γεωπολιτικὰ συμφέροντα, διπλωματικὲς στρατηγικὲς καὶ παγκόσμια ἰδεολογικὰ σχέδια.

Ὁ οἰκουμενισμὸς σήμερα ἔχει πάψει νὰ ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὰ θεολογικὸ ζήτημα. Ἔχει μετατραπεῖ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα τομῆς τῆς θρησκείας, τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς γεωπολιτικῆς, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κατανόησή του δὲν μπορεῖ πλέον νὰ περιορίζεται μόνο στὸν διαχριστιανικὸ διάλογο.

Μποροῦν νὰ διακριθοῦν τουλάχιστον τρία ἐπίπεδα, στὰ ὁποῖα λειτουργεῖ αὐτὴ ἡ διαδικασία. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ θεσμικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο διεξάγεται ὁ ἐπίσημος οἰκουμενικὸς διάλογος. Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο, ὅπου κρατικοὶ καὶ ὑπερεθνικοὶ παράγοντες χρησιμοποιοῦν τοὺς θρησκευτικοὺς διαύλους γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν δικῶν τους συμφερόντων. Τὸ τρίτο εἶναι τὸ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο διαμορφώνονται παγκόσμιες ἀξιακὲς μῆτρες, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν καθολικοποίηση τῶν δικῶν τους προτύπων.

ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ: Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Τρομοκράτης και ρατσιστής ο Ιησούς Χριστός;

Τρομοκράτης και ρατσιστής ο Ιησούς Χριστός;

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας Στεφάνου Στεφόπουλου

Η “χριστιανοφοβία” αν μη και “Χριστοφοβία” του δήθεν προοδευτικού δυτικού κόσμου καλά κρατεί.

Διαπιστώνουμε τελευταία ότι άνθρωποι , συνήθως από θέσεις ευθύνης, που προωθούν τις νέες ατζέντες και φλυαρούν ακατάσχετα υπερασπιζόμενοι τις νέες ιδεολογίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα-λάστιχο είναι ακριβώς αυτοί που αν και (στα χαρτιά τουλάχιστον) χριστιανοί, όμως χρησιμοποιούν μία μάλλον “χριστιανοφοβική” ρητορική μίσους που όμως περνάει στα ψιλά, αν περνάει καθόλου, των ειδήσεων.

Μπορεί στη χώρα μας να μην εκδηλώνονται ακόμα τέτοια φαινόμενα με ένταση όμως δεν θα περάσει καιρός και θα τα δούμε κι εδώ.

Πράξεις όπως το νομοσχέδιο που κατατίθεται στον Καναδά και ουσιαστικά ποινικοποιεί την Αγία Γραφή γιά τα θεόπνευστα χωρία της που αναφέρονται άμεσα ή έμμεσα στις μη αποδεκτές ως φυσιολογικές ,για Χριστιανούς, ιδεολογίες φύλου και σεξουαλικότητας όσο δε και σε “δικαιώματα” όπως η έκτρωση.

Ας δούμε, γιά την ώρα , τι συμβαίνει σε μιά προηγμένη χώρα όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και ένα σύνολο χωρών χριστιανικών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στο έγκυρο σάϊτ christianpost.com, διαβάζουμε σχετικά με έναν Χριστιανό ιερέα ο οποίος απολύθηκε επειδή έκανε κήρυγμα με θέμα την «πολιτική ταυτότητας» σε σχολείο της Εκκλησίας της Αγγλίας πριν από τρία χρόνια, και ο οποίος έχει κινηθεί νομικά εναντίον του πρώην εργοδότη του. Η υπόθεσή του θα εκδικαστεί (εν τω μεταξύ το σάϊτ ενημερώνει πως μετά από 7 χρόνια δικαιώθηκε ο ιερέας) ενώπιον δικαστηρίου εργατικών διαφορών στις επόμενες εβδομάδες.

Εκπροσωπούμενος από το Χριστιανικό Νομικό Κέντρο , ο Αιδεσιμότατος Δρ. Μπέρναρντ Ράνταλ οδηγεί το Trent College στο δικαστήριο για διακρίσεις, παρενόχληση, θυματοποίηση και άδικη απόλυση, αφού το σχολείο τον κατήγγειλε – εν αγνοία του – στην κυβερνητική αντιτρομοκρατική αρχή για το κήρυγμα του 2018.

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (+) για χρηματισμό και σκάνδαλα κληρικών. Παράτα τα όσα ορθότατα ομολογεί, δυστυχώς δεν έπραξε τα δέοντα για να καταπολεμήσει αυτά τα προσβλητικά για να Εκκλησία φαινόμενα!

 

«Δέν ἔφθαναν οἱ ἐπίμεμπτες συνομιλίες σέ κασέτες, πού ἀναμεταδόθηκαν ἀπό τίς τηλεοράσεις καί τά ἄλλα ΜΜΕ στήν Ἑλλάδα καί στόν κόσμο καί μᾶς ἐξέθεσαν, ἦλθαν καί οἱ ἀποκαλύψεις γιά κολοσσιαῖες τραπεζικές καταθέσεις σέ ἐποχή ἀνεργίας καί ἀνέχειας, ἀπό τίς ὁποῖες μαστίζεται μέγα τμῆμα τοῦ λαοῦ μας, καί μάλιστα οἱ νέοι μας. Φωτογραφίες ἐπώνυμα δημοσιευμένες, ἐπίψογες καί ταπεινωτικές γιά τά πρόσωπα εἰκονιζομένων Ἱεραρχῶν, ἀπειλές γιά μελλοντικές ἀποκαλύψεις σέ βάρος ἄλλων, διασυνδέσεις καί διαπλοκές ἔχουν δημιουργήσει κλῖμα τρομοκρατίας καί φοβίας… Ὅμως, ὅπως ἀποδεικνύεται, ὑπάρχουν σέ ὅλες τίς βαθμίδες κάποιοι κληρικοί πού ἔχουν προδώσει τήν ἱερή ἀποστολή των, ἤ ἔχουν συμπεριφερθῆ κατ’ ἐπιταγήν τῶν ἐπιληψίμων ἀδυναμιῶν των. Δύο εἶναι τά βασικά ἀδικήματα τῶν κληρικῶν αὐτῶν: ἡ φιληδονία καί ἡ φιλαργυρία. Καί θά πρέπει νά παραδεχθοῦμε πώς σέ κάποιο βαθμό εἴμαστε ὅλοι ἔνοχοι γιατί, ἀπό ὅ,τι φαίνεται, ἀνεχθήκαμε αὐτές τίς καταστάσεις, ὅπου ὑπάρχουν, ἐφ’ ὅσον τίς γνωρίζαμε, πού ἔχουν διαβουκολήσει τίς συνειδήσεις καί ἔχουν ἐκθέσει πρόσωπα καί τον ἱερό θεσμό, πού ὑπηρετοῦμε. Εἴμαστε ὑπεύθυνοι διότι ἀπό μία κακῶς ἐννοούμενη πρόνοια γιά ἀποσόβηση μείζονος σκανδαλισμοῦ τοῦ λαοῦ, ἀποσιωπήσαμε ἔνοχες συμπεριφορές πού ἔφθασαν στη δημοσιότητα καί προκάλεσαν ἰσοπεδωτικά γιά τήν Ἐκκλησία και ὑποτιμητικά γιά τούς κληρικούς σχόλια. 

Τα Σιμωνιακά. Ένα ιστορικό παράδειγμα προς αποφυγή, η οποία όμως μέχρι σήμερα δεν πραγματοποιήθηκε.

«Η νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη…..». Μας θυμίζει το παραπάνω ρητό κάτι;

Όλες οι φωτισμένες μορφές των τελευταίων δεκαετιών με τελευταίων τον μακαριστό Αυγουστίνο Καντιώτη ζήτησαν λόγω αυτών των γεγονότων κάθαρση στην Εκκλησία και επιστροφή στην ζωντανή ορθοδοξία. Δυστυχώς δεν εισακούστηκαν. Όπως είπε ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης η Παναίρεση του Οικουμενισμού στηρίζεται πάνω στα σκάνδαλα των Επισκόπων και των υποστηρικτών τους.

 Το έργο του Σπύρου Παπαλουκά: «Λιτανεία

Η ρήση «η νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη» προήλθε από τα ιστορικά γεγονότα του 1875.

Έτσι ονομάστηκε η σκανδαλώδης υπόθεση στην οποία θεωρήθηκαν αναμεμιγμένοι οι υπουργοί της τότε κυβέρνησης, Δ. Βούλγαρης, Β. Νικολόπουλος και Δ. Βαλασόπουλος σε Αρχιερατικές εκλογές.

Οι παραπάνω κατηγορήθηκαν ότι κατόπιν δωροδοκίας και σε συνεννόηση με υποψηφίους προς Αρχιερατεία και πέτυχαν να εκλεγούν ως Μητροπολίτες   και όχι εκείνοι που διέθεταν τα τυπικά και ουσιαστικά  προσόντα. Έτσι, ενώ άλλους περίμενε ο λαός στα εκκλησιαστικά αξιώματα, άλλοι προέκυψαν.

Το σκάνδαλο που ξέσπασε τότε  ήταν άνευ προηγουμένου.

Έγιναν ανακρίσεις και υπήρξαν παραπομπές.

Οι ένοχοι καταδικάστηκαν κι ο λαός μας αποτύπωσε τα περιστατικά αυτά στη φράση «η νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη».

Από το 1875 ωστόσο μέχρι σήμερα έχουν παρέλθει 146 χρόνια!

Τα ίδια γεγονότα   μπορεί να επαναλαμβάνονται μερικές φορές στην εποχή μας , απλά αλλάζουν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις.

Και ασφαλώς δεν οδηγείται κανείς ενώπιον της Δικαιοσύνης. Οι θεσμοί έχουν χαλαρώσει πλέον  για τέτοια θέματα ίσως γιατί λογαριάζουν την Εκκλησία ως έναν χώρο στον οποίο παρόμοια  γεγονότα και ίντριγκες αποτελούν συνήθη πρακτική.

Σήμερα θα ανατρέξω με λεπτομέρειες   σε αυτή παλιά ιστορία για να την φωτίσω και να βγάλουμε τα κατάλληλα συμπεράσματα. Τέσσερις αρχιμανδρίτες, οι Σπυρίδωνας Κομποθέκρας, Αβέρκιος Λαμπίρης, Καλλίνικος Τερζόπουλος και Στέφανος Αργυριάδης, δωροδόκησαν το 1875 δυο υπουργούς της κυβέρνησης του διεφθαρμένου Βούλγαρη, για να γίνουν Μητροπολίτες  στις χηρεύουσες έδρες Κεφαλληνίας, Πατρών και Ηλείας, Αργολίδας και Μεσσηνίας. Η τελευταία μάλιστα από αυτές κενώθηκε όταν ο δεσπότης Προκόπιος Γεωργιάδης  που την «κοσμούσε», εκλέχτηκε με την έγκριση του βασιλιά αρχιεπίσκοπος με το όνομα Προκόπιος ο Α΄.

 Oι υπουργοί ήταν ο Ιωάννης Βαλασόπουλος των  Εκκλησιαστικών και ο γαμπρός του Βούλγαρη Βασίλειος Νικολόπουλος της Δικαιοσύνης. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε πολύ γρήγορα, αφού οι υπόλοιποι κληρικοί μνηστήρες των θρόνων που ρίχτηκαν δεν χώνεψαν τόσο εύκολα την ήττα τους. Έτσι αναδεικνύονται στην ιερή ζούγκλα, όταν αναδεικνύονται, μέχρι σήμερα τα σκάνδαλα. 

Ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη φοβερὴ καὶ τρομερὴ πληγὴ στὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὴν ὁποία κανεὶς σχεδὸν δὲν μιλάει: Ἡ Σιμωνία!

Ἀπὸ τὸν βίο  ἑνὸς ἀγνώστου στὸ ποίμνιο Πατριάρχη: ὁ ἀγώνας του γιὰ τὴν προφύλαξη τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τοὺς κάθε εἴδους προβατόσχημους λύκους - Ἐγκύκλιος κατὰ τῶν Σιμωνιακών!

Ἔχουμε παρουσιάσει κι ἄλλη φορὰ κείμενα ἐναντίον τῆς Σιμωνίας (ἐδῶ). Θὰ ἐπιμείνουμε στὸ θέμα αὐτό, διότι ἀποτελεῖ μία μεγάλη πληγὴ ποὺ τρώγει τὶς σάρκες τῆς Ἐκκλησίας, ἐμποδίζει τὴν κάθαρση στοὺς χώρους Της καὶ προπάντων προωθεῖ τὴν αἵρεση ἔναντι πληρωμῆς. Δυστυχῶς ὅμως σχεδὸν κανεὶς δὲν ἀγγίζει αὐτὸ τὸ θέμα ποὺ σήμερα ἀνθεῖ καὶ βασιλεύει καὶ σχεδὸν κανεὶς δὲν ἐκφράζει τὴν ἀνάγκη καταστολῆς του. Παρουσιάζουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν βίο ἑνὸς αγνώστου Ἁγίου, τοῦ ἁγ. Γενναδίου, πατριάρχου Κων/πόλεως (ἐδῶ), συγχρόνου τῶν μεγάλων ἀσκητῶν Δανιὴλ τοῦ Στυλίτη καὶ τοῦ Ἀνδρέα τοῦ διὰ Χριστὸν Σαλοῦ. Ὁ βίος καὶ οἱ ἀγῶνες του νὰ προστατεύσει τὸ ποίμνιο του ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς Σιμωνιακοὺς ἀποτελεῖ κόλαφο γιὰ τοὺς σημερινοὺς ποιμένες.

... Στὴν ἅγια μορφὴ τοῦ ἱεροῦ Γενναδίου ὁ πιστὸς λαὸς τῆς Βασιλεύουσας βρῆκε τὸν ἄξιο καὶ στοργικὸ ποιμένα του. Γιὰ δέκα τρία χρόνια καὶ δυὸ μῆνες (458 – 471) ὁ συνετὸς καὶ φλογερὸς Ἱεράρχης ἀνέλαβε καὶ διεξήγαγε ἕνα σταθερὸ καὶ ἀσταμάτητο ἀγώνα γιὰ τὴν πνευματικὴ ἄνοδο τοῦ ποιμνίου του, τὴν φύλαξή του ἀπὸ τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν προσήλωσή του στὴν ὀρθὴ πίστη τῶν Πατέρων... Γνώριζε ὁ ἄγρυπνος καὶ πολύπειρος ἱεράρχης, πὼς ὁ χρόνος ποὺ πέρασε εἶχε σκορπίσει πολλὰ ξένα σώματα στὸ καθαρὸ καὶ ἄδολο χρυσάφι τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ. Οἱ αἱρετικοὶ μὲ πεῖσμα καὶ φανατισμό, μὰ καὶ ἔντεχνα εἶχαν κατορθώσει ἀπὸ καιρὸ νὰ σπείρουν τὰ ζιζάνια τῆς πλάνης τους στὸν ἀγρὸ τῆς «μίας, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας»... Ὡς δόκιμος καὶ καλὸς γεωργὸς φρόντιζε νὰ περιποιεῖται καὶ νὰ κρατᾶ τὸ «γεώργιόν» του μακριὰ ἀπὸ τὶς ἐπιβουλὲς τῶν κακῶν γεωργῶν, ποὺ σὰν λύκοι μὲ ἔνδυμα προβάτου ἐρχόντουσαν νὰ σκορπίσουν τὰ ζιζάνια τῶν αἱρέσεών τους στὸν ὀρθόδοξο χριστιανικὸ ἀγρό.

     Τέτοιοι κακοὶ γεωργοὶ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ὑπῆρξαν μαζὶ μὲ ἄλλους οἱ ὀπαδοὶ τῆς παλαιᾶς αἱρέσεως τοῦ μονοφυσιτισμοῦ καὶ οἱ σιμωνιακοί. Ἡ λέξη προῆλθε ἀπὸ κάποιο Σίμωνα μάγο. Αὐτός, ὅπως μᾶς ἀναφέρουν αἱ Πράξεις (η’ 14 – 24), σὰν εἶδε ἐκεῖ στὴν Σαμάρεια ὅπου ζοῦσε τοὺς Ἀποστόλους Πέτρο καὶ Ἰωάννη νὰ μεταδίδουν μὲ τὴν ἐπίθεση τῶν χειρῶν τους ἐπάνω στοὺς νεοβαπτισθέντας χριστιανοὺς τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πλησίασε καὶ πρόσφερε χρήματα πολλὰ στοὺς Ἀποστόλους, γιὰ νὰ δώσουν καὶ σ’ αὐτὸν τοῦτο τὸ χάρισμα. Στὴν πρότασή του, ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἀπήντησε μὲ καυστικὴ δριμύτητα καὶ τὸν ἔδιωξε. Ἀπὸ τότε ὅσοι ζητοῦν μὲ χρήματα ν’ ἀγοράσουν τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, καλοῦνται «σιμωνιακοί» καὶ ἡ πράξη τους «σιμωνία». Οἱ πρῶτοι μὲ τρόπο ὕπουλο ἀγωνίζονταν νὰ νοθεύσουν τὸ ὀρθὸ δόγμα. Οἱ δεύτεροι, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ ἀχόρταγο πάθος τῆς φιλαργυρίας τους, πωλοῦσαν καὶ ἀγόραζαν τὸ ἀτίμητο ἀξίωμα τῆς ἱεροσύνης μὲ χρήματα... Γιὰ τοὺς δεύτερους κυκλοφόρησε τὴν γνωστὴ θεόσοφο Συνοδικὴ ἐγκύκλιο ἐπιστολή του μὲ τὴν ὁποία καταδικάζει τὴν πράξη καὶ ἀπαγορεύει στοὺς ἐπισκόπους νὰ χειροτονοῦν κατόπιν πληρωμὴς ἀναξίους ἐργάτες γιὰ τὸν ἀγρὸ τοῦ Κυρίου.

O Αγιος Άνθρωπος πατήρ Χρύσανθος της Σπιναλόγκας

Τέτοιοι ιερείς δόξαζαν και θα δοξάζουν την Εκκλησία

Του θεραπευτή Αγίου Παντελεήμονα σήμερα και θέλω να σας πω για έναν Άγιο Άνθρωπο (κάθε χρόνο τέτοια μέρα) έτσι σαν κεράκι στη θύμηση του.

Μέρος της " κουβέντας"που έκανε ο Νίκος ο Στρατάκης το 1967 στη μόνη Τοπλου με τον πατέρα Χρύσανθο (κατα κόσμο Ματθαίο Κατσουλογιαννακη) και έναν πρώην χανσενικο ασθενή(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Κρητικές εικόνες" το 1984).

 

"Ήμουνα λεπρός.Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια.Η κατάστασή μας ήταν φρικτή.Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας.

Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών.

Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα.

Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα.Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο! 

Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι!

Και δεν έφταναν αυτά.Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.

Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν.Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους.Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.

Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας.

Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας.

Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι.Συντροφιά με τη μοίρα μας!

Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη.

Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.

                        

Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, Κατά πασών των αιρέσεων: Περί των Λατίνων

AΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

      ΚΑΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ  (επιλεγμένα αποσπάσματα)

ΚΛΗΡ. […] Αρκετά διδαχθήκαμε, άγιε δέσποτα, και τον λόγο γι’ αυτό· υπολείπεται τώρα να μάθουμε και ποια άραγε αίρεσις αναβλάστησε στην εκκλησία, ύστερα από την Ζ΄ (:εβδόμη) Οικουμενική  Σύνοδο, και ποια φθορά προξένησε και πώς πρέπει να απολογούμαστε στους κυριευομένους από αυτήν την αίρεση.

ΑΡΧ. Και τους προηγουμένους λόγους, αδελφέ, δεν τους είπαμε από τον εαυτό μας, αλλά από όσα είχαμε ακούσει από Αγίους Πατέρες και από αυτούς μερικά, διότι ούτε σκοπό έχουμε να πούμε για όλα, ούτε δύναμη έχουμε ικανή γι’ αυτό· θαρρώντας, όμως, στον Θεό, για να αναπαύσουμε το ζήτημά σας ερχόμαστε να μιλήσουμε και γι’ αυτό το οποίο είναι πάνω από τη δύναμή μας.

               ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ΄: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ

    ΑΡΧ. Ύστερα, λοιπόν, από την έβδομη Σύνοδο δεν έγινε καμία άλλη Οικουμενική εκτός της λεγομένης ογδόης, την οποία και οι Λατίνοι αναφέρουν και τα πρακτικά αυτής της Συνόδου εν μέρει είναι φανερά και παραδεδομένα, στα οποία μπορεί να μάθει κανείς ακριβέστερα και για τον νεωτερισμό των Λατίνων και πώς η Σύνοδος αυτή αναθεμάτισε εκείνους, που τολμούν να πουν, ότι το θείο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, και μας παρέδωσε να φυλάγουμε με κάθε τρόπο απαρασάλευτα τα του ιερού συμβόλου.

    Αλλά δεν γνωρίζω πώς οι Λατίνοι τα περιφρόνησαν αυτά. Νομίζω ότι αυτό το έπαθαν από υπερηφάνεια και αλαζονεία, τα οποία προηγουμένως ετάραξαν και εκείνους που πριν ήσαν Άγγελοι και έγινε αυτό πρόξενος αιτίας θανάτου στους αρχηγούς των προγόνων μας. Αυτά, λοιπόν, έγιναν αιτία του σχίσματος στην των Λατίνων εκκλησία, η οποία προηγουμένως μεν δόξαζε και ακολουθούσε καλά το Ιερό Σύμβολο (της Πίστεως) και τις παραδόσεις των Αποστόλων και Πατέρων και ήταν η πρώτη· διότι δεν κρύβουμε την αλήθεια, αλλά ιδιαιτέρως επιθυμούμε πάλι να έχουμε αυτήν πρώτη, εάν μόνον φύλαγε καθαρό και ακηλίδωτο τον χαρακτήρα της ορθοδόξου πίστεως· τώρα, όμως, αφού καταφρόνησαν τα πάντα, ούτε το «Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος (:Αν κανείς θέλει να είναι πρώτος στην τιμή, οφείλει με την ταπείνωσή του προς τους άλλους να γίνει τελευταίος απ’  όλους και υπηρέτης όλων με την άσκηση της αγάπης)» [Μάρκ. 9,35] στοχάζονται, ούτε το «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται (:Όποιος υψώνει μόνος του τον εαυτό του θα ταπεινωθεί)» [Λουκ. 14,11], αλλ’ αυτοί οι πιστοί του Χριστού, αφού πόθησαν και αναζήτησαν τα των Ελλήνων, επειδή θεώρησαν τους εαυτούς τους σοφούς και νόμισαν ότι είναι σοφότεροι από τους άλλους αδελφούς, όπως λέγει ο Παύλος, θεωρώντας τον εαυτό τους σοφό, έπεσαν «πτῶμα χαλεπόν». 

Το νέο είδος ποιμένων στην Εκκλησία: Βγάζουν ως οικολογικά ευαισθητοποιημένοι εγκυκλίους για την προστασία της θάλασσας και αφήνουν την Εκκλησία απροστάτευτη στην λαίλαπα της αιρέσεως.Το πρώτο δίνει δημοσιότητα, το δεύτερο, αν αντιδράσεις,επιφέρει απομόνωση και διωγμό.

Ἐγκύκλιος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’ γιὰ τὴν ἀξία καὶ προστασία τῆς θάλασσας

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,

Ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη δημιούργησε τόν ἀόρατο καί πνευματικό κόσμο καί μετά ταῦτα, τόν ὁρατό καί ὑλικό κόσμο καί τέλος τόν ἄνθρωπο. Καί βέβαια δημιουργῶντας ὅλη τήν κτίση δημιούργησε μέ τήν Παντοδυναμία καί τήν Πανσοφία Του καί τήν θάλασσα.

Γράφει ἡ Ἁγία Γραφή στό πρῶτο βιβλίο τήν Γένεση: «Καί εἶπεν ὁ Θεός˙ συναχθήτω τό ὕδωρ... καί συνήχθη τό ὕδωρ, καί ὤφθη ἡ ξηρά... καί ἐκάλεσεν ὁ Θεός τήν ξηράν γῆν καί τά συστήματα τῶν ὑδάτων ἐκάλεσε θαλάσσας. Καί εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν» (Γεν. 1,9-10).

Ἡ θάλασσα, λοιπόν, εἶναι ἕνα ἀπό τά πιό ὡραῖα καί μεγαλοπρεπέστατα ἔργα τῆς θείας Δημιουργίας. Τόσο στήν Παλαιά, ὅσο καί στή Καινή Διαθήκη πολλές φορές ἀναφέρεται ἡ θάλασσα. Ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ γράφει στόν Προοιμιακό Ψαλμό: «Αὕτη ἡ θάλασσα ἡ μεγάλη καί εὐρύχωρος, ἐκεῖ ἑρπετά, ὧν οὐκ ἔστι ἀριθμός, ζῶα μικρά μετά μεγάλων» (Ψαλμ. 103,25).

Ἀλλά καί ὁ προφήτης Ἰωνᾶς, ριφθείς στή θάλασσα ἀπό ἐκεῖ, καί εὑρισκόμενος στήν κοιλία τοῦ κήτους προσευχήθηκε στό Θεό γιά τήν μετάνοιά του, καί τήν σωτηρία του. «Καί προσηύξατο Ἰωνᾶς πρός Κύριον τόν Θεόν αὐτοῦ ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους καί εἶπεν: Ἐβόησα ἐν θλίψει πρός Κύριον τόν Θεόν μου καί εἰσήκουσέ μου ἐκ κοιλίας ἅδου κραυγῆς μου ἤκουσας φωνῆς μου. Ἀπέρριψάς με εἰς βάθη καρδίας θαλάσσης καί ποταμοί ἐκύκλωσάν με  πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καί τά κύματά σου ἐπ' ἐμέ διῆλθον».

Ἔπειτα ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἀγάπησε τήν θάλασσα, χρησιμοποίησε εἰκόνες ἀπό τήν θάλασσα γιά τίς Παραβολές Του καί τήν διδασκαλία Του καί ἁλιεῖς ἐπέλεξε ὡς Μαθητές Του καί Ἀποστόλους ἀνά τήν οἰκουμένη.

Μαθημένη αβοηθησία (learned helplessness) ή πως οι άνθρωποι παύουν να αναγνωρίζουν την παρακμή ως παρακμή και την βαπτίζουν κανονικότητα!

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ Η μαθημένη αβοηθησία μιας κοινωνίας

                        

Προφανώς οι κοινωνίες δεν καταρρέουν τη στιγμή που εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της παρακμής. Αρχίζουν να καταρρέουν όταν οι άνθρωποί τους παύουν να αναγνωρίζουν την παρακμή ως παρακμή. Όταν αυτό που κάποτε προκαλούσε αγανάκτηση, σήμερα θεωρείται απλώς «η κανονικότητα». Αυτό είναι το σημείο όπου η προσαρμογή παύει να είναι δύναμη και γίνεται ο πιο ύπουλος μηχανισμός της παραίτησης.

Η ψυχολογία διαθέτει έναν όρο γι' αυτό το φαινόμενο: 

μαθημένη αβοηθησία (learned helplessness).

Τη δεκαετία του 1960, ο Martin Seligman περιέγραψε πώς ένας άνθρωπος που εκτίθεται επανειλημμένα σε καταστάσεις όπου δεν μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα, αρχίζει σταδιακά να πιστεύει ότι καμία προσπάθεια δεν έχει νόημα. Ακόμη κι όταν αργότερα αποκτά τη δυνατότητα να αλλάξει την πραγματικότητα, συχνά δεν προσπαθεί. Όχι επειδή είναι ανίκανος, αλλά επειδή έχει μάθει ότι η προσπάθεια είναι μάταιη.

Η μαθημένη αβοηθησία δεν είναι τεμπελιά. Δεν είναι έλλειψη "χαρακτήρα". Είναι μια βαθιά ψυχολογική προσαρμογή στην επαναλαμβανόμενη ματαίωση. Ο άνθρωπος δεν παραιτείται επειδή δεν μπορεί. Παραιτείται επειδή έμαθε ότι δεν αξίζει να προσπαθεί.

Το ανησυχητικό είναι ότι αυτό το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τα άτομα. Μπορεί να γίνει και χαρακτηριστικό ολόκληρων κοινωνιών. Δεν χρειάζεται κάποιος να σχεδιάσει συνειδητά την παραίτηση των πολιτών. Αρκεί ένα σύστημα που, επί δεκαετίες, ανταμείβει την υποταγή περισσότερο από την πρωτοβουλία, τη σιωπή περισσότερο από τη συμμετοχή, την ανικανότητα περισσότερο από την άοκνη προσπάθεια και τη διαπλοκή/διαφθορά περισσότερο από την αξιοκρατία.

Όταν ο πολίτης διαπιστώνει επανειλημμένα ότι η αξιοσύνη δεν αμείβεται, ότι η αδικία σπάνια αποκαθίσταται, ότι οι θεσμοί λειτουργούν επιλεκτικά και ότι η φωνή του δύσκολα επηρεάζει τις εξελίξεις, αρχίζει να εσωτερικεύει μια βαθιά πεποίθηση: «Τίποτα δεν αλλάζει.»

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς από το έργο του ”Χριστιανισμός και Πόλεμος”..Που είναι ο Χριστιανισμός;

                                                      

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Πού είναι ο Χριστιανισμός;

Πού είναι ο Χριστιανισμός; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα. Η απάντησή μου είναι η εξής: Μόνο όπου υπάρχει πόνος. Όταν το λέω αυτό, δεν μιλάω μόνο για άδικο πόνο, αλλά και για άξιο πόνο. Γιατί κάθε πόνος καθαρίζει και εξευγενίζει. Το πόνο για δικαιοσύνη είναι πάντα πόνος που προκαλείται από άλλους, και το πόνο για αδικία είναι πάντα πόνος που προκαλείται από εμάς τους ίδιους. Ο δίκαιος άνθρωπος υποφέρει πάντα, είτε για εκείνους που έζησαν πριν από αυτόν είτε για εκείνους που θα ζήσουν μετά από αυτόν. Η αιτία του πόνου ενός δίκαιου ανθρώπου βρίσκεται έξω από αυτόν. η αιτία του πόνου ενός κακού ανθρώπου βρίσκεται μέσα του. Όπως ακριβώς ο πόνος ενδυναμώνει τον δίκαιο άνθρωπο στην καλοσύνη του, έτσι και αποδυναμώνει τον κακό άνθρωπο στην κακία του.

Ένας άνθρωπος που δεν έχει υποφέρει ποτέ, ούτε στην ψυχή ούτε στο σώμα του, δεν ήταν ποτέ Χριστιανός. Η ιστορία του Χριστιανισμού είναι η ιστορία του πόνου σε όλες τις μορφές του. Η Εκκλησία έχει υποφέρει από διωγμούς ή από εύνοιες του Κράτους· από εξωτερική τυραννία ή από εσωτερική υπερηφάνεια· από φιλοσόφους ή από τρελούς· από φανατικούς ή αποστάτες· από εξωτερικά ή εσωτερικά εμπόδια. Ολόκληρη η ιστορία της Εκκλησίας είναι συνυφασμένη με βάσανα, αμαρτωλών και αγίων. Οι αμαρτωλοί υπέφεραν διαπράττοντας αμαρτίες, οι άγιοι δια της παρατήρησής τους. Δεν ήταν μόνο ο Ιούδας που υπέφερε εξαιτίας της μεγάλης αμαρτίας του, αλλά και πολλοί άλλοι, χθες και σήμερα, που έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αμαρτίας τους. Όσο για τον Ιούδα, νομίζω ότι η ψυχή του ήταν πολύ κοντά στον Χριστιανισμό την εποχή που υπέφερε τις αγωνίες της μεταμέλειας. Και ο Απόστολος Παύλος υπέφερε απλώς και μόνο στη θέα της ειδωλολατρίας της Εφέσου και της ανηθικότητας της Κορίνθου. Υπέφερε επίσης όταν, σε ένα πνευματικό όραμα, είδε τα βάσανα του πλάσματος στον τοκετό.

O προσκυνηματικός τουρισμός καταστρέφει το Άγιον Όρος.

ΕΑΛΩ ΤΟ ΟΡΟΣ! ΣΚΑΝΔΑΛo ΜΕ ΔΙΑΜΟΝΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥΣ, ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ, ΜΟΝΑΧΟΙ ΝΤΙΛΑΔΟΡΟΙ, ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΞΕΝΑΓΟΙ, ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ 300€/ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΟΜΠΟΣΚΟΙΝΙΑ MADE IN CHINA

Αποκαλυπτικές πληροφορίες και σοβαρότατες καταγγελίες, που φέρνει σήμερα στο φως το Voicenews απογυμνώνουν την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Άγιον Όρος.

Το άλλοτε απόλυτο προπύργιο της Ορθοδοξίας, της κατάνυξης και της προσευχής, μετατρέπεται μέρα με τη μέρα σε πεδίο ασύδοτης εμπορευματοποίησης και παράνομου πλουτισμού.

Ο παραδοσιακός προσκυνητής, που προσέρχεται με ευλάβεια για να φιλοξενηθεί σε κάποιο κελί ή να προσευχηθεί σε μια μονή, αντικαθίσταται από ένα βιομηχανοποιημένο μοντέλο«προσκυνηματικού τουρισμού». Πρόκειται για μια ανεξέλεγκτη μηχανή μαύρου χρήματος, όπου επιτήδειοι μεσάζοντες και επίδοξοι «ντιλαδόροι» θησαυρίζουν στην πλάτη των πιστών.

Σύμφωνα με τις αποκλειστικές μας πληροφορίες, το φαινόμενο έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις, ιδιαίτερα μετά τη διακοπή των προσκυνημάτων στους Αγίους Τόπους λόγω του πολέμου. Ορδές αλλοδαπών προσκυνητών, κυρίως από τη Ρουμανία, κατακλύζουν την αθωνική πολιτεία μέσω παράνομων «ξεναγών».

Το κόστος για ένα τετραήμερο «πακέτο» ξενάγησης αγγίζει τα 700 ευρώ το άτομο! Την ίδια στιγμή, το επίσημο κόστος για την έκδοση ενός απλού διαμονητηρίου ανέρχεται μόλις στα 25 ευρώ. Αυτή η τεχνητή υπερζήτηση και η κατάληψη των διαθέσιμων θέσεων από οργανωμένα γκρουπ, έχει ως αποτέλεσμα ο απλός Έλληνας προσκυνητής να μην μπορεί να βρει ούτε μία θέση για να επισκεφθεί το Όρος.

Τα νούμερα που αποκαλύπτονται για την προσέλευση και τα διακινούμενα ποσά προκαλούν ιλίγγους. Κατά τη διάρκεια των 8 μηνών αιχμής του έτους (Αύγουστο, Σεπτέμβριο, Οκτώβριο, Νοέμβριο, Φεβρουάριο, Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο),  υπολογίζεται ότι εισέρχονται καθημερινά από 500 έως 1.000 άτομα μέσω του γραφείου προσκυνητών. Με έναν μέσο όρο 700 ατόμων την ημέρα, τα παράνομα κέρδη του κυκλώματος ξεναγών και μεσαζόντων αγγίζουν το αδιανόητο ποσό των 140.000 ευρώ την ημέρα!

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ [:Γαλ. 3, 23- 4, 5] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ [:Γαλ. 3, 23- 4, 5]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι(:Προτού όμως έλθει η νέα αυτή κατάσταση, στην οποία ισχύει πλέον η πίστη, ο νόμος μάς φρουρούσε κλεισμένους καλά, σαν να ήμασταν μέσα σε κάποιο φρούριο, για να καταφύγουμε έτσι στην πίστη που έμελλε να αποκαλυφτεί μετά από καιρό)» [Γαλ.3,23].

Είδες πώς παρέστησε σαφώς αυτά τα οποία είπαμε; Διότι με τις λέξεις «ἐφρουρούμεθα» και «συγκεκλεισμένοι» τίποτε άλλο δεν θέλει να δηλώσει, παρά την ασφάλεια η οποία δόθηκε από τις εντολές του νόμου. Διότι σαν να κρατούσε αυτούς μέσα σε ένα τείχος με τον φόβο και στο βίο τον σύμφωνο προς αυτόν, ο νόμος κρατούσε αυτούς στην πίστη.

«Ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν(: Συνεπώς ο μωσαϊκός νόμος έγινε παιδαγωγός μας και μας προετοίμαζε να ποθήσουμε και να γνωρίσουμε τον Χριστό, για να λάβουμε τη δικαίωση και τη σωτηρία από την πίστη μας σε Αυτόν)» [Γαλ.3,23]. Ο παιδαγωγός βέβαια δεν εναντιώνεται στον διδάσκαλο, αλλά και συνεργεί, απαλλάσσοντας τον νέο από κάθε κακία και με κάθε επιμέλεια προετοιμάζοντάς τον να δέχεται τα μαθήματα από τον διδάσκαλο. Για τον λόγο αυτόν λέγει: «Ἀγνοοῦντες γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην, καὶ τὴν ἰδίαν δικαιοσύνην ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν(:Δεν φρόντισαν δηλαδή να γνωρίσουν την δικαίωση που δίνει ο Θεός από αγαθότητα, και ζητούν να στήσουν την δική τους αντίληψη σχετικά με την δικαίωση. Γι’ αυτό και δεν υπέταξαν τον εαυτό τους στην δικαίωση του Θεού)»[Ρωμ.10,3]. Εάν λοιπόν ο νόμος είναι παιδαγωγός και φρουρούμαστε κλεισμένοι κάτω από αυτόν, όχι μόνο δεν είναι αντίθετος προς την χάρη, αλλά και συνεργός είναι· εάν όμως, ενώ ήλθε η χάρη, επιμένει να ισχύει, τότε είναι αντίθετος. Διότι αν, ενώ οφείλουμε να εξέλθουμε προς την πίστη, αυτός μας κρατεί κλεισμένους, τότε καταστρέφει την σωτηρία μας.

Διότι όπως ακριβώς ο λύχνος, αφού φώτισε στην νύκτα, αν, όταν έλθει η ημέρα, αναγκάζει να μη βλέπουμε τον ήλιο, όχι μόνο δεν πρόσφερε, αλλά κατέστρεψε, έτσι και ο νόμος, όταν γίνεται εμπόδιο προς τα μεγαλύτερα. Αυτοί λοιπόν οι οποίοι τον τηρούν τώρα, αυτοί πολύ περισσότερο τον κατηγορούν. Διότι και ο παιδαγωγός τότε κάνει καταγέλαστο τον νέο, όταν, ενώ ο καιρός καλεί αυτόν να απομακρυνθεί, τον κρατεί πλησίον του. Για τον λόγο αυτόν και ο Παύλος λέγει: «᾿Ελθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν(: Όταν λοιπόν ήλθε η νέα κατάσταση, στην οποία ισχύει η πίστη, δεν είμαστε πλέον κάτω από την παιδαγωγία του μωσαϊκού νόμου)»[Γαλ.3,25].

Κυριακὴ Η΄ Ματθαίου – Ο Ιερός Χρυσόστομος για το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 14,14-22]

Ο  ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΧΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΩΝ

     «Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ᾿ ἰδίαν· καἰ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτῷ πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων(:όταν λοιπόν τα άκουσε αυτά ο Ιησούς, αναχώρησε από εκεί με πλοίο σε κάποιον ερημικό τόπο, για να μείνει μόνος Του με τους μαθητές Του. Και όταν άκουσαν τα πλήθη του λαού ότι αποχώρησε σε ερημικό τόπο, Τον ακολούθησαν πεζοί από τις πόλεις)»[Ματθ. 14,13].

     Πρόσεξε το ότι ο Κύριος σε κάθε περίπτωση αναχωρεί, και όταν παραδόθηκε ο Ιωάννης και όταν αποκεφαλίστηκε και όταν πληροφορήθηκαν οι Ιουδαίοι ότι οι μαθητές Του γίνονται όλο και περισσότεροι· διότι θέλει τα περισσότερα να τα τακτοποιεί κατά τρόπο πιο ανθρώπινο και να κινείται ως επί το πλείστον μέσα στα ανθρώπινα πλαίσια, επειδή δεν ήταν ακόμη καιρός να αποκαλύψει με σαφήνεια τη θεότητά Του. Για τον λόγο αυτόν και στους μαθητές Του έλεγε να μην πουν σε κανένα ότι Αυτός είναι ο Χριστός· διότι ήθελε αυτό να γίνει περισσότερο γνωστό μετά την Ανάστασή Του. Για τον λόγο αυτόν δεν ήταν αρχικά πολύ αυστηρός προς τους Ιουδαίους εκείνους που έδειξαν δυσπιστία, αλλά ήταν περισσότερο επιεικής. 

     Αφού λοιπόν αναχώρησε από εκεί, δεν μεταβαίνει σε κάποια πόλη, αλλά πηγαίνει στην έρημο και μάλιστα ταξιδεύει με πλοίο, ώστε να μην Τον ακολουθήσει κανείς. Εσύ όμως, σε παρακαλώ, πρόσεξε ότι οι μαθητές του Ιωάννη αισθάνονται πλέον περισσότερο οικείοι προς τον Ιησού, καθόσον αυτοί είναι εκείνοι που είχαν αναγγείλει σε Αυτόν το γεγονός του αποκεφαλισμού του Ιωάννη του Βαπτιστού· και πράγματι, αφού εγκατέλειψαν τα πάντα, καταφεύγουν στο εξής προς τον Ιησού. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα και της συμφοράς από τον θάνατο του Προδρόμου, αλλά και της απαντήσεως που τους έδωσε ο Ιησούς, η οποία και πέτυχε να τους φέρει κοντά Του.

     Γιατί όμως δεν έφυγε από το μέρος εκείνο πριν Του αναγγείλουν τον θάνατο του Ιωάννη, μολονότι βέβαια τον γνώριζε και πριν Του τον αναγγείλουν; Επειδή ήθελε με όλες τις ενέργειές Του να αποκαλύπτει την αλήθεια της θείας οικονομίας· διότι πράγματι δεν ήθελε μόνο με τα λόγια, αλλά και με τα έργανα το κάνει αυτό πιστευτό, καθώς γνώριζε την κακουργία του διαβόλου και ότι αυτός θα μεταχειριζόταν κάθε μέσο για να διαλύσει αυτήν την εκτίμηση και αντίληψη.

Αθανάσιος Μυτιληναίος, Πνευματικές διαστάσεις του θαύματος του χορτασμού των πεντακισχιλίων (Κυριακὴ Η΄ Ματθαίου)

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 14, 14-22]

                         

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-8-1993]    [Β284]        

    Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας με την προβολή του θαύματος του χορτασμού των πεντακισχιλίων, όπως μας διηγείται ο ευαγγελιστής Ματθαίος, θέλει να μας διδάξει πολλά. Ο Κύριος, όταν επετέλει ένα θαύμα, πάντοτε με αυτό ήθελε να διδάξει. Έτσι το θαύμα γίνεται διδασκαλία αλλά και η διδασκαλία φανερώνεται σαν ένα θαύμα.

    Φυσικά, όταν ο Κύριος επιτελεί ένα θαύμα, το πρώτο επίπεδο είναι να υπηρετηθεί ένας άμεσος σκοπός. Όπως επί παραδείγματι, ο τυφλός να δει το φως του, ο άρρωστος να θεραπευθεί, ο παράλυτος να ανορθωθεί. Έτσι και εις το σημερινό θαύμα, ο Κύριος δεν ήθελε να αφήσει αυτό το πλήθος των ανθρώπων - μόνον οι άνδρες πέντε χιλιάδες-  δεν ήθελε να τους αφήσει να φύγουν πεινασμένοι και να αποκάμνουν, να ταλαιπωρηθούν. Γράφει: «Καί ἀπολῦσαι αὐτούς νήστεις οὐ θέλω (:Και να τους απολύσω νηστικούς και να φύγουν - λέγει ο Κύριος-  δεν θέλω) μήπωτε ἐκλυθῶσι ἐν τῇ ὁδῷ (:μήπως στον δρόμο αποκάμνουν από την ταλαιπωρία, την κούραση, την πείνα)»· γιατί ειπώθηκε: «Πώς θα τους ταΐσουμε; Έχουμε», λέγει, μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Πώς θα τους ταΐσουμε;». «Δεν θέλω να αποκάμνουν εις τον δρόμον».

    Ώστε τι βλέπομε εδώ; Βλέπομε ότι στο πρώτο επίπεδο, ένα θαύμα εξυπηρετεί μια αμεσότατη ανάγκη. Αλλά, όπως είπαμε, πάντοτε ένα θαύμα, είναι μία διδασκαλία. Ή ακόμη ανοίγει τον δρόμο για μία διδασκαλία. Και πράγματι, πολλοί από τους Καπερναΐτας, επειδή εχόρτασαν εκείνη την ημέρα ψωμί και ψάρια στην έρημο, δωρεάν, τώρα Τον αναζητούν. Και μάλιστα ήθελαν να τον κάνουν και βασιλέα. Κάπου εκεί περίπου αναγνωρίζουν τη μεσσιανικότητά Του, μόνο γιατί έφαγαν. Μόνο γιατί έφαγαν. Και τότε, όταν ηύραν τον Κύριον και του λέγουν «Εδώ είσαι, Κύριε;» κι ο Κύριος τους λέγει: «Με αναζητάτε όχι γιατί άλλο γιατί χορτάσατε ψωμί. «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ζητεῖτέ με, οὐχ ὅτι εἴδετε σημεῖα (:όχι γιατί είδατε θαύματα - διότι όλη την ημέρα ο Κύριος και δίδασκε και θαύματα έκανε, εθεράπευε όλες τις αρρώστιές τους), ἀλλ᾿ ὅτι ἐφάγετε ἐκ τῶν ἄρτων καὶ ἐχορτάσθητε (:αλλά γιατί φάγατε, λέγει, από τα ψωμιά και χορτάσατε· γι'αυτό με γυρεύετε)· ἐργάζεσθε μὴ τὴν βρῶσιν τὴν ἀπολλυμένην, ἀλλὰ τὴν βρῶσιν τὴν μένουσαν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἣν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑμῖν δώσει». «Να εργάζεσθε», λέγει, «για να κερδίσετε όχι το φαγητό που χάνεται. Κι εσείς θα χαθείτε. Αλλά το φαγητό εκείνο, την βρώσιν εκείνην που μένει εις αιώνιον ζωήν, την οποίαν θα σας δώσει ο Υιός του ανθρώπου».

Οι αείμνηστοι πέντε Σφακιανοί ιερείς για το θέμα των μισθών των ρασοφόρων και τα τυχερά που δυσφημούν την Εκκλησία.

 Ο σκοπός που φορέσαμε το ράσο δεν ήταν επαγγελματικός, αλλά πνευματικός. Γι’ αυτό υποστήκαμε αυτή την οικονομική θυσία για λόγους πνευματικούς και χριστιανικούς και ορθής πίστης. (π. Μιχαήλ Δαμανάκης)

Πέντε Σφακιανοί παπάδες (ή έξι): Νικόλαος Γιαννουλάκης (ενορία Ασφέντου/Βουβά/Αγ. Νεκταρίου), Κωσταντής Χομπίτης (ενορία Νίμπρου/Κομητάδων), Μιχάλης Δαμανάκης (ενορία Σκαλωτής/Αργουλέ), αδέρφια Γιώργης (ο πρεσβύτερος – Αγιά Ρουμέλη/Λουτρό/Λιβανιανά/Αη-Γιάννης) και Παναγιώτης (ενορία Ασκύφου) Χιώτηδες, Νικόλας Παπαδόσηφος (ο νεώτερος – ενορία Πατσιανού/Καλλικράτη), όλοι χειροτονημένοι στα Σφακιά. 

Αποσπάσματα από κοινή τους συνέντευξη στο περιοδικό «Αντί» (τεύχος 79, Σεπτέμβριος 1977, ψηφιακή βιβλιοθήκη Παντείου Παν/μίου https://pandemos.panteion.gr/items/e6f98cf3-e407-4121-bae6-b2db954288dd) :

«Όταν κάποιος άγιος πέθανε και παρουσιάστηκε στα χέρια του Θεού, τότε του είπε: ναι μεν είσαι αναμάρτητος αλλά τα χέρια σου είναι άδεια. Σκεφτήκαμε λοιπόν, επειδή δεν είχαμε με τι άλλο να γεμώσομε τα χέρια μας. Και σκεφθήκαμε να τα γεμώσομε με πράξεις. Πράξεις που να δικαιώνουν και την ύπαρξή μας και να δικαιώνουν και την αποστολή μας» (Παπαδόσηφος).

Ένα παράδειγμα από την εκκλησιαστική ιστορία που μπορεί (κι αυτό) να θεωρηθεί ως προπομπός της αιρέσεως του Οικουμενισμού (Α και Β μέρος) και ως παράδειγμα αντιμετώπισής του

                             

Η ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΜΙΑΣ ΣΚΗΤΗΣ

Το έτος 1754 η Σκήτη της Αγίας Άννης, στο Άγιον Όρος, αποφάσισε να κτίσει μεγαλύτερο Κυριακό. Χρειάσθηκαν πολλά χρήματα. Οι Χριστιανοί έστειλαν από παντού βοήθεια εις μνημόσυνον γονέων και συγγενών. Τα μνημόσυνα όμως που έπρεπε να γίνουν στη σκήτη, και που εντάσσονταν σε αγρυπνίες, κούραζαν τους μοναχούς και δεν μπορούσαν να δουλέψουν την επομένη. Για το λόγο αυτόν, ύστερα από συμβουλή του κοινού τους πνευματικού παπά – Φιλοθέου του Πελοποννησίου, άρχισαν να κάνουν τα μνημόσυνα τις Κυριακές που, λόγω της αργίας, δεν επρόκειτο έτσι και αλλιώς να δουλέψουν.

Η καινοτομία μαθεύτηκε στο υπόλοιπο Όρος και προκάλεσε αντιδράσεις. Οι Αγιαννανίτες όπου πήγαιναν γίνονταν αντικείμενο ελέγχων γιατί μνημόσυνο νεκρών την Κυριακή ήταν κάτι το πρωτάκουστο και αντέβαινε στο αναστάσιμο της Κυριακής. Τότε μερικοί από τους μοναχούς της Σκήτης εξομολογήθηκαν στον πνευματικό ότι έχουν πρόβλημα συνειδήσεως. Ο πνευματικός τους επέτρεψε να αποχωρούν από τον ναό μόλις άρχιζε το μνημόσυνο. Η αποχώρηση όμως αυτή αναστάτωσε όσους έμεναν, εφ’ όσον ήταν έμπρακτος έλεγχος. Έτσι άρχισε στο Άγιο Όρος η περίφημη «περί μνημοσύνων έρις» που έμεινε στην Ιστορία.

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ

Στην Αγία Άννα εκείνο τον καιρό έμενε ο πρώην Πατριάρχης Κων/λεως Κύριλλος. Όταν άκουσε για την αποχώρηση ορισμένων από τα μνημόσυνα της Κυριακής είπε: «Εγώ όταν ήμουν στον θρόνο, συνεχώς έδινα άδεια και έψαλλαν την Κυριακή μνημόσυνα νεκρών» Τα λόγια αυτά του πρώην Πατριάρχου ενίσχυσαν τους καινοτόμους που, με το επιχείρημα ότι η Κωνσταντινούπολις κάνει μνημόσυνα τις Κυριακές, εξασκούσαν ηθική βία στους διστάζοντας. Το πείσμα των καινοτόμων δεν άργησε να μεταβληθεί σε μίσος, και το μίσος σε διωγμό αυτών που δε δέχθηκαν τελικά να υποκείψουν.