Έτσι ξεπουλούν τα όσια και τα ιερά. Αυξήσεις 120% στο μισθούς των Αρχιερέων.

Ένας ανύπαντρος κληρικός μεγάλης ηλικίας χρειάζεται 5.000€ για να ζήσει; Θα αρνηθούν ή θα δεχθούν "ταπεινά" το δώρο του εργοδότη τους; Διότι τον Θεό έχουν πάψει εδώ και καιρο να Τον υπηρετούν.

Αυξήσεις έως 120% στους μισθούς του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Τιτουλάριων Μητροπολιτών, προβλέπει διάταξη που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο που έθεσε σε δημόσια διαβούλευση το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Το άρθρο 56 του νέου πολυνομοσχεδίου τροποποιεί το άρθρο 145 του ν. 4472/2017 και αλλάζει πλήρως τον τρόπο καθορισμού της μισθοδοσίας των Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μέχρι σήμερα οι αποδοχές των Αρχιερέων βασίζονταν σε συγκεκριμένους βασικούς μισθούς και επιδόματα. Για παράδειγμα, ο βασικός μισθός ενός Μητροπολίτη ανερχόταν σε 2.210 ευρώ, ενώ προβλέπονταν επιπλέον επίδομα παράστασης 50 ευρώ και επίδομα μεταπτυχιακών ή διδακτορικών σπουδών έως 75 ευρώ. Αντίστοιχα, ο βασικός μισθός του Αρχιεπισκόπου ανερχόταν σε 2.600 ευρώ, με πρόσθετη αποζημίωση παράστασης 100 ευρώ.

Ο άγιος Kevin του Glendalough (Ιρλανδία)

(3 Ιουνίου)

Ο όσιος Κεβίνος καταγόταν από ιρλανδική οικογένεια βασιλικής γενιάς. Η γέννησή του αναγγέλθηκε από έναν άγγελο στην μητέρα του (περί το 498) -Εξ ού και το όνομά του: «καλογεννημένος» (Coemgen)- και μετά την βάπτισή του ανατέθηκε η μόρφωσή του στους άγιους μοναχούς της Μονής του Κιλλνάμαναγκ. Αφού χειροτονήθηκε πρεσβύτερος αποσύρθηκε σε τόπο έρημο καλούμενο Γκλεντάλω («Κοιλάδα των δύο λιμνών»), νότια του Δουβλίνου. Ξεχασμένος από τον κόσμο, διήγε εκεί βιοτή αφιερωμένη καθ’ ολοκληρίαν στον Θεό, ενδεδυμένος μηλωτή και τρεφόμενος μόνο με τσουκνίδες και ξυνήθρες, περνώντας ολόκληρες νύχτες στο παγωμένο νερό της λίμνης, όπου είχε την φωλιά του ένα τέρας, απαγγέλλοντας το Ψαλτήριο. Αναφέρεται ότι παρέμεινε επτά χρόνια όρθιος, με τα χέρια υψωμένα σε σχήμα σταυρού, δίχως να κλείσει μάτι. Ένα πουλί έκτισε την φωλιά του στην χούφτα του και ο άγιος δεν χαμήλωσε τα χέρια παρά μόνο αφού βγήκαν από το αυγό και μπόρεσαν να πετάξουν οι νεοσσοί. Με παρόμοιους αγώνες απέκτησε τόσην εύνοια παρά τω Θεώ, ώστε οι άγγελοι έδειχναν να συνοδεύουν την προσευχή του, ενώ τα δένδρα έκλιναν τους κλώνους τους στο πέρασμά του.

Σύντομα συγκεντρώθηκαν μαθητές κοντά του για να μιμηθούν την ουράνια πολιτεία του. Καθώς δεν είχαν άλλη μέριμνα πέραν της εγκαρτερήσεώς τους στην προσευχή, ο Κύριος φρόντιζε για τις ανάγκες τους και μία ενυδρίδα τούς έφερνε καθημερινά έναν φρέσκο σολομό.

Αλήθεια, πως ομολογούμε εμείς σήμερα τον Χριστό;

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Πως ομολογώ τον Χριστό; (Κυριακή των Αγίων Πάντων)

                        

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Ματθ.10.32-33, 37-38 και Ματθ. 19,27-30]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΠΩΣ ΟΜΟΛΟΓΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ;»

   [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-6-1994]  (Β300)                                     

    Ο Χριστός, αγαπητοί μου, είπε εις τους μαθητάς Του και δι’ αυτών προς όλους τους πιστούς όλων των αιώνων και εποχών, έναν βαρυσήμαντο λόγο. Τους είπε: «Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς»· που σημαίνει ότι ο Χριστός ζητά την ομολογία μας υπέρ του προσώπου Του ενώπιον των ανθρώπων.

    Πώς όμως αυτή η ομολογία του Χριστού μπορεί να εκφραστεί; Με τρεις τρόπους. Ο πρώτος τρόπος, με την ορθόδοξη πίστη. Ο δεύτερος τρόπος, με την ορθόδοξη ευαγγελική ζωή, με το ευαγγελικό ήθος. Και ο τρίτος τρόπος, ως ιεραποστολή. Με αυτούς τους τρόπους μπορούμε να ομολογήσουμε τον Χριστό. Όχι με ένα μόνο, ερήμην των άλλων δύο. Αλλά και με τους τρεις τρόπους.

     Ας προσπαθήσουμε μία προσέγγιση εις αυτούς τους τρόπους ομολογίας του θεανθρωπίνου προσώπου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αλλά πριν κάτι πούμε, θα πρέπει να σημειώσουμε τα κίνητρα εκείνα τα οποία μας ωθούν εις την ομολογίαν της Ορθοδοξίας. Είναι πρώτιστα η αγάπη του Χριστού. Αν δεν αγαπάς τον Χριστό, είναι αδύνατον, αδύνατον να τον ομολογήσεις. Η αγάπη υπερνικά ακόμη και αυτόν τον θάνατον· εξ ου και το μαρτύριον. Η αγάπη θα δώσει το θάρρος, αλλά και το άοκνον, το ατεμπέλιαστο, το άοκνον της ομολογίας του Χριστού ισοβίως.

     Και όταν λέμε ότι ομολογούμε τον Χριστόν, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι ομολογούμε την Ορθοδοξία.

«Εγώ εξομολογούμαι στην εικόνα;;;»

                             

Ένα βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα, έγινε αφορμή ν' ακουστεί ξανά μια φράση που, αν είμαστε ειλικρινείς, όλοι όσοι ζούμε μέσα στην Εκκλησία την έχουμε ακούσει πολλές φορές: «Εγώ εξομολογούμαι στην εικόνα». Συνήθως αυτή η φράση λέγεται με μια αίσθηση αυτάρκειας, σαν να θέλει ο άνθρωπος να πει ότι δεν χρειάζεται να περάσει μέσα από τη σχέση με τον πνευματικό, αφού μπορεί μόνος του να μιλήσει στον Θεό. Κάποιες φορές, όμως, πίσω από τη φράση αυτή υπάρχει και κάτι πιο βαθύ και ανθρώπινο: Mια ντροπή, ένας φόβος, μια παλιά κακή εμπειρία ή απλώς η αδυναμία του ανθρώπου να φανερώσει σ' άλλον άνθρωπο όσα τον βαραίνουν. Γι' αυτό το θέμα θέλει λεπτότητα. Δεν χρειάζεται χλευασμός. Χρειάζεται αλήθεια, κατήχηση και λίγη περισσότερη εκκλησιαστική εμπειρία.

 Ας αρχίσουμε απ' το πιο απλό: Μπορεί ένας άνθρωπος να σταθεί μπροστά στην εικόνα Του Χριστού και να Του πει τον πόνο του; Φυσικά και μπορεί. Και πρέπει. Η εικόνα στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι διακοσμητικό αντικείμενο, ούτε ένα θρησκευτικό σύμβολο για να συγκινεί απλώς τον άνθρωπο. Είναι μαρτυρία της ενανθρωπήσεως Του Θεού. Αφού ο Υιός και Λόγος Του Θεού, o Tέλειος Θεός, έγινε και Τέλειος Άνθρωπος, μπορούμε να Τον εικονίζουμε. Γι' αυτό και η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος διατύπωσε τη γνωστή φράση ότι «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει», δηλαδή η τιμή της εικόνας περνά στο πρόσωπο που εικονίζεται. Όταν λοιπόν ο πιστός στέκεται μπροστά στην εικόνα Του Χριστού, δεν μιλά σε ξύλο και χρώμα, μιλά στον εικονιζόμενο Κύριο. Εκεί μπορεί να κλάψει, να προσευχηθεί, να ζητήσει έλεος, να πει «Κύριε, αμάρτησα», να ανοίξει την καρδιά του χωρίς καμία επιτήδευση.

Το εκκλησιολογικό έγκλημα του πατρ. Βαρθολομαίου στην Ουκρανία εξηγημένο σε 10 λεπτά (Βασίλειος Τουλουμτσής).

 

Εισήγηση στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα: The Crucifixion of Orthodoxy in the 21st Century: Spiritual Wars, the Ecumenist Offensive, and Global Politics

«Θα ήθελα κι εγώ με την σειρά μου αρχικώς να συγχαρώ το Κέντρο Γεωστρατηγικών Μελετών στο Βελιγράδι για την διοργάνωση του παρόντος διεθνούς συνεδρίου και επίσης να τους ευχαριστήσω θερμά για την τιμητική πρόσκληση που μου απηύθυναν.

Στην σύντομη εισήγηση που θα ακολουθήσει θα αναφερθούμε στον τρόπο αποδοχής των λεγόμενων πρώην σχισματικών Ουκρανών από πλευράς του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως δίχως αναχειροτονία, αλλά και στην επιχειρηματολογία που προέβαλαν προκειμένου να δικαιολογηθεί η συγκεκριμένη αντιεκκλησιαστική πρακτική.

Εξαρχής είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι η εκκλησιαστική θεραπεία των σχισμάτων έχει χαρακτήρα όχι απλώς συμφιλιωτικό αλλά θεραπευτικό. Επί τη βάση της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας και της Κανονικής Παράδοσης. Καθώς συγκαλύπτοντας και όχι εξαλείφοντας τις αντιθέσεις, παραμένει πάντοτε ενεργός ο κίνδυνος της αλλοίωσης και της εκ νέου διαίρεσης του εκκλησιαστικού σώματος.

Κανένας εκκλησιαστικός θεσμός και κανένα Πατριαρχείο δεν βρίσκεται υπεράνω της εκκλησιαστικής Παράδοσης, ώστε να έχει το προνόμιο να μεταχειρίζεται κατά το δοκούν και αποσπασματικά στοιχεία της Παραδόσεως, προκειμένου να ικανοποιεί συμπλεγματικές ορέξεις και φιλοδοξίες παγκόσμας εξουσίας επί της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας, διαιρώντας μάλιστα το εκκλησιαστικό σώμα χωρίς καμμία συστολή.

Η ουσία του προβλήματος, του ουκρανικού σχίσματος, δεν αποτελεί ο τόμος της αυτοκεφαλίας, είναι βεβαίως προβληματικός και ο τρόπος απόδοσης αλλά και οι απoδέκτες αυτού, αλλά ο τόμος έρχεται ως δευτερεύον πρόβλημα. Το κύριο και πρώτιστο πρόβλημα του ουκρανικού ζητήματος είναι η έλλειψη ιερωσύνης στους δεχθέντες τον τόμο, καθώς αυτοί ουδέποτε χειροτονήθηκαν εντός της Εκκλησίας, ενώ στο πλαίσιο της αυτοκεφαλίας δημιουργήθηκε, και έως και σήμερα υποστηρίζεται, μία διαδοχή φερομένων ως «ιερέων» που όσο περνάει ο καιρός τόσο δυσχεραίνεται έτι περαιτέρω η δυνατότητα θεραπείας.

Η προειδοποίηση που τόσο κατακρίθηκε έγινε πραγματικότητα: Το Άγιον Όρος από χώρο προσευχής και αγώνος μεταλλάχθηκε σε χώρο «πνευματικού» τουρισμού!

Τουριστικὸς μοναχισμός, ἡ νέα πραγματικότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Τουριστικὸς μοναχισμός, ἡ νέα πραγματικότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Ἀνησυχῶν Ἁγιορείτης Μοναχὸς

  Τό ἄρθρο 4 τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀναφερόμενο στήν ἀποστολή τῆς μοναστικῆς πολιτείας, ὁρίζει ὅτι “Οὐδέποτε οὐδέν τῶν ἐν τῷ Ἄθῳ ἱερῶν Σκηνωμάτων δύναται νά ἐκτραπῇ τοῦ ἀρχικοῦ αὐτοῦ προορισμοῦ καί μετασχηματισθῆ ταῖς κοσμικαῖς χρείαις”,  ὅμως ἡ   σύγχρονη  πρα­γματικότητα δέν ἀνταποκρίνεται πλήρως μέ τό ὡς ἄνω ἄρθρο.

 Ἡ ἔντονη ἐκκοσμίκευση πού ἔχει ὑποστῆ στίς ἡμέρες μας τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι ἕνα ἀναμφισβήτητο γεγονός, ἀφοῦ ἕνας προσκυνητής μπορεῖ νά βρῆ σήμερα ὑπερπλήρη -κάθε λογῆς λιχουδιῶν- σοῦπερ μάρκετ, σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες, δηλαδή μπορεῖ κανείς νά συναντήση ὅ,τι ὑπάρχει σέ μία μονάδα σέ κάποιο τουριστικό κοσμικό θέρετρο, κάτι τό ὁποῖο σέ ἄλλες ἐποχές ἦταν ἀσφαλῶς ἀδιανόητο. Ἡ καθημερινότητα ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ Ἁγιορείτικος μοναχισμός, ὅπως τόν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, ὅπου ἡ προσευχή, ἡ ἄσκηση καί ἡ πτωχεία ἦταν αὐτά πού τόν χαρακτήριζαν, ἀνήκουν πιά στό παρελθόν! Ἡ ὕπαρξη ξενοδοχειακῶν μονάδων στήν Ἀθωνική πολιτεία, γιά τήν ἐξυπηρέτηση προσ­κυνητῶν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου καί ὄχι μόνον, εἶναι μία ὀδυνηρή πραγματικότητα…

  Ἕλληνας ξεναγός μᾶς ἀπεκάλυψε ὅτι ἡ διανυκτέρευση σέ Κελλί τῆς Ἁγίας Ἄννης τῶν Καρυῶν κοστολογεῖται στά ἑκατό εὐρώ, ὅτι ἱστορικό κάθισμα, τό ὁποῖο εἶναι γνωστό γιά τά κρασιά του χρεώνει τήν διαμονή ἑκατόν εἴκοσι μέ ἑκατόν ἑβδομῆντα εὐρώ τήν ἡμέρα, ἐνῶ ἀπορρίφθηκε πρόταση μεγάλης Σκήτης τῆς Ἀθωνικῆς πολιτείας ἀπό τήν ἴδια τήν Σκήτη νά προσ­φέρη διαμονή ἔναντι διακοσίων εὐρώ. Ἐπίσης, ὁ ἐν λόγῳ ξεναγός ἐπιβεβαίωσε τό ἀληθές τῶν διαφημίσεων, πού θέλουν τήν ξενάγηση τεσσάρων ἀτόμων, πλήν εἰσιτηρίων, στά 2000 ευρώ!

Για 1η φορά στην Ιστορία: Οδεύουμε προς κοινωνία ηλιθίων;

Οι μεγάλες πλατφόρμες κατακερματίζουν την προσοχή, πολλαπλασιάζουν τις άμεσες ικανοποιήσεις, δημιουργούν εθιστικούς βρόχους, παγιδεύουν τους χρήστες σε αλγοριθμικές φούσκες και εκθέτουν ανηλίκους σε εξαιρετικά βίαιο, επικίνδυνο και τοξικό περιεχόμενο.

Συνέντευξη με τον Μισέλ Ντεμουρζέ*

Για έναν αιώνα, οι δυτικές κοινωνίες ζούσαν με μια έμμεση βεβαιότητα: κάθε γενιά θα ήταν πιο μορφωμένη, πιο προηγμένη γνωστικά και καλύτερα διανοητικά εξοπλισμένη από την προηγούμενη. Ωστόσο, αυτή η ιστορική δυναμική φαίνεται τώρα να αντιστρέφεται.

Μείωση των επιπέδων ανάγνωσης, εξασθένηση του εύρους προσοχής και μείωση των λεκτικών δεξιοτήτων: αρκετές διεθνείς μελέτες δείχνουν μια άνευ προηγουμένου μείωση ορισμένων γνωστικών ικανοτήτων μεταξύ των νεότερων γενεών. Μήπως οι υπερσυνδεδεμένες κοινωνίες αποδυναμώνουν τα πνευματικά θεμέλια που κάποτε αποτελούσαν το δυνατό τους σημείο;

·        Ιστορική αντιστροφή του φαινομένου Flynn**: σε αρκετές δυτικές χώρες, ορισμένες γνωστικές ικανότητες εξελίσσονται λιγότερο ή μειώνονται, ιδίως οι λεκτικές δεξιότητες και η προσοχή.

·        Αυτή η μείωση συνδέεται με διάφορους συγκλίνοντες παράγοντες: οθόνες αναψυχής, μειωμένη ανάγνωση, κατακερματισμένη προσοχή και υποβαθμισμένο ύπνο.

·        Η ψηφιοποίηση των σχολείων έχει συχνά προκαλέσει ασθενείς ή αρνητικές επιπτώσεις όταν αντικαθιστά τις παιδαγωγικές βασικές αρχές.

·        Αυτό το ζήτημα υπερβαίνει τα σχολεία και επηρεάζει την καινοτομία, την παραγωγικότητα, την ποιότητα του δημοκρατικού διαλόγου και την ανάπτυξη του ανθρώπινου κεφαλαίου.

Iστορική αναστροφή για όλη τη Δύση

Atlantico : Για σχεδόν δύο αιώνες, κάθε γενιά πέτυχε καλύτερα γνωστικά αποτελέσματα από την προηγούμενη. Γιατί η τρέχουσα αντιστροφή αυτής της τάσης αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός, πολύ πέρα ​​από μια απλή σχολική ή εκπαιδευτική συζήτηση;

Μισέλ Ντεμουρζέ : Πρέπει να διευκρινίσουμε την ιδέα ότι αυτή η εξέλιξη ήταν απόλυτα γραμμική και καθολική για δύο αιώνες. Αυτό που ονομάζουμε φαινόμενο Φλιν είναι ένα φαινόμενο που παρατηρήθηκε κατά τον 20ό αιώνα σε χώρες που βίωσαν συνεχή βελτίωση στις συνθήκες υγείας, οικονομίας και εκπαίδευσης. Δεν είναι «φυσικός νόμος» της ανθρωπότητας, αλλά προϊόν ενός περιβάλλοντος που ευνοεί τη γνωστική ανάπτυξη: καλύτερη διατροφή, μείωση των παιδικών ασθενειών, μεγαλύτερη διάρκεια σχολικής φοίτησης, πολιτιστικός εμπλουτισμός, οικονομική σταθερότητα, αυξημένες γνώσεις κ.ο.κ.

Η ανθρώπινη νοημοσύνη εξαρτάται από αυτούς τους πολλαπλούς παράγοντες. Ιστορικά, για δεκαετίες, στις περισσότερες ανεπτυγμένες δυτικές χώρες, αυτοί οι παράγοντες εξελίχθηκαν προς θετική κατεύθυνση. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα που ήταν γενικά πιο ευνοϊκά από αυτά των γονιών τους. Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια σταδιακή αύξηση της απόδοσης σε γνωστικά τεστ.

Ωστόσο, αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι πρωτοφανές για αυτές τις κοινωνίες: σε αρκετές δυτικές χώρες, αυτή η τάση σταμάτησε και στη συνέχεια άρχισε να αντιστρέφεται. Τα πρώτα ισχυρά μηνύματα προήλθαν από τις σκανδιναβικές χώρες, ιδίως τη Νορβηγία και τη Δανία, οι οποίες διαθέτουν εξαιρετικά ισχυρές βάσεις δεδομένων που παρακολουθούνται εδώ και αρκετές δεκαετίες. Το φαινόμενο παρατηρήθηκε στη συνέχεια και σε άλλες χώρες: το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες... Είναι πλέον δύσκολο να αμφισβητηθεί.

Αυτό που καθιστά αυτή την τάση τόσο ανησυχητική είναι ότι επηρεάζει άμεσα το ανθρώπινο κεφάλαιο πάνω στο οποίο βασίζονται οι σύγχρονες οικονομίες μας. Μια προηγμένη κοινωνία βασίζεται στην ικανότητα του πληθυσμού της να κατανοεί πολύπλοκα συστήματα, να καινοτομεί, να επεξεργάζεται πληροφορίες, να παράγει γνώση και να διατηρεί υψηλό επίπεδο πνευματικής παραγωγικότητας. Για πολύ καιρό, οι δυτικές κοινωνίες θεωρούσαν αυτή τη γνωστική πρόοδο δεδομένη, σχεδόν αυτόματα. Σαν κάθε γενιά να γινόταν μηχανικά πιο αποτελεσματική από την προηγούμενη.

Αυτή η υπόθεση τώρα κλονίζεται.

Και πίσω από αυτή την αντιστροφή κρύβεται κάτι βαθιά ανησυχητικό: οι πλουσιότερες, πιο τεχνολογικά προηγμένες και πιο συνδεδεμένες κοινωνίες στην ιστορία αρχίζουν να παράγουν γενιές των οποίων οι θεμελιώδεις ικανότητες μειώνονται. Αυτό είναι ένα σημαντικό πολιτισμικό παράδοξο.

Στάφορντ: Κινδυνος για τη Δημοκρατία!

Atlantico : Όταν μιλάμε για γνωστική παρακμή και την αντιστροφή του φαινομένου Flynn, εννοούμε μια συνολική παρακμή της ανθρώπινης νοημοσύνης ή κυρίως την παρακμή ορισμένων δεξιοτήτων που ιστορικά εκτιμώνται από τα σχολεία και τα τυποποιημένα τεστ; Περιορίζεται η νοημοσύνη πραγματικά σε ποσοτικοποιήσιμα και μετρήσιμα κριτήρια ή μήπως αυτές οι εξελίξεις δείχνουν και μια άλλη μορφή προσαρμογής σε ένα βαθιά διαφορετικό γνωστικό και ψηφιακό περιβάλλον;

Μισέλ Ντεμουρζέ : Πρέπει να αποφύγουμε δύο παρανοήσεις. Η πρώτη θα ήταν να αρνηθούμε τα δεδομένα εξηγώντας ότι «οι νέοι είναι απλώς έξυπνοι με διαφορετικό τρόπο ». Η δεύτερη θα ήταν να ισχυριστούμε ότι όλη η ανθρώπινη νοημοσύνη καταρρέει ομοιόμορφα. Η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη.

Καταρχάς, η νοημοσύνη προφανώς δεν περιορίζεται σε μια απλή βαθμολογία IQ ή σε μερικά τυποποιημένα κριτήρια. Οι ανθρώπινες ικανότητες είναι πολύπλευρες: δημιουργικότητα, κοινωνική νοημοσύνη, προσαρμοστικότητα, αφηρημένη συλλογιστική και συναισθηματική νοημοσύνη. Επομένως, τα γνωστικά τεστ δεν αποτυπώνουν ποτέ πλήρως το φάσμα της ανθρώπινης νοημοσύνης.

Έχουν ξεπεράσει κάθε όριο: Δεν είσαι Θεός… είσαι Δέσποτας (άρα όχι αληθινός επίσκοπος)!

Αυτά επιφέρουν η ανοχή στην αίρεση, οι ατέρμονες «οικονομίες» και η αδιάκριτη υπακοή: 

Πολλούς Πάπες!!!

Δεν είσαι Θεός… είσαι Δέσποτας!

 Παναγιώτης Πεντζουρίδης

– Μια ψηφιακή αφίσα απεικονίζει τον Μητροπολίτη Πολυανής και Κιλκισίου με τη στάση του Παντοκράτορα, αιωρούμενο κολοσσιαίο πάνω από την πόλη του Κιλκίς, μετατρέποντας το ποίμνιο σε σκηνικό και τη πόλη σε υποπόδιο.

– Το μάρκετινγκ της εικόνας χρησιμοποιεί γενικόλογες λέξεις-σημαίες («Ιστορία, Παράδοση, Πίστη») που δανείζονται εξίσου εύκολα τουριστικές καμπάνιες και προεκλογικές δυνάμεις.

– Ο τίτλος «Δέσποτα» δεν σημαίνει αφέντης αλλά ποιμένα με το ραβδί, ενώ η αρετή του επισκόπου είναι η ταπείνωση και όχι το μεγαλείο, καθώς ο καλός ποιμένας περπατά δίπλα στο κοπάδι και δεν πλανάται πάνω του.

– Η αυτοπροβολή σε θεϊκή στάση εκφράζει μια κατάληψη του ρόλου που απαιτεί ευθύνη δίπλα στην κοινότητα και όχι εικονογραφική υπέρβαση.

Υπάρχει μια στάση που η Εκκλησία την κράτησε, αιώνες τώρα, για Έναν και μόνο: τα υψωμένα χέρια που ευλογούν τον κόσμο από ψηλά. Είναι η στάση του Παντοκράτορα στους τρούλους, της Πλατυτέρας στις κόγχες. Δεν είναι στάση ανθρώπου — είναι στάση θείου. Και να που σήμερα τη βρίσκουμε σε μια ψηφιακή αφίσα, με τον Μητροπολίτη Πολυανής και Κιλκισίου να αιωρείται κολοσσιαίος πάνω από το Κιλκίς, μέσα σε ηλιοβασίλεμα παραγγελίας.

Αναγνώριση της “Χριστιανοφοβίας” ως παγκόσμιας απειλής από το Ευρωκοινοβούλιο

Οι υποτιθέμενοι προοδευτικοί προασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα στηρίξουν την αναγνώριση αυτή; Έως τώρα σιωπή!

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο χρησιμοποίησε τον όρο «Χριστιανοφοβία» σε επίσημο ψήφισμα για πρώτη φορά, δηλώνοντας ότι ο Χριστιανισμός είναι η πιο διωκόμενη θρησκεία παγκοσμίως και επισημαίνοντας την αποτυχία της ΕΕ να διορίσει συντονιστή για την καταπολέμηση του αντιχριστιανικού μίσους, μια θέση που ήδη υπάρχει για την ισλαμοφοβία.

Ο Χριστιανισμός είναι η πιο διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο, δήλωσε πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά τον όρο «Χριστιανοφοβία» σε επίσημο ψήφισμα.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο χρησιμοποίησε τον όρο «Χριστιανοφοβία» σε επίσημο ψήφισμα για πρώτη φορά, δηλώνοντας ότι ο Χριστιανισμός είναι η πιο διωκόμενη θρησκεία παγκοσμίως και επισημαίνοντας την αποτυχία της ΕΕ να διορίσει συντονιστή για την καταπολέμηση του αντιχριστιανικού μίσους, μια θέση που ήδη υπάρχει για την ισλαμοφοβία.

Το ψήφισμα, που εγκρίθηκε στο Στρασβούργο νωρίτερα φέτος, ανέφερε στην Παράγραφο 84: «Ο Χριστιανισμός παραμένει η πιο διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο σήμερα, με περισσότερα από 380 εκατομμύρια άτομα να επηρεάζονται.»

«Δεν υπάρχει Ευρωπαίος συντονιστής υπεύθυνος για την καταπολέμηση της χριστιανοφοβίας, παρόλο που έχει διοριστεί συντονιστής για την καταπολέμηση της ισλαμοφοβίας», πρόσθεσε.

Από geopolitico.gr

Πεντηκοστανισμός, η ύβρις ενάντια στην Πεντηκοστή: Αυτή την τρομερή αίρεση οι Οικουμενιστές αναγνώρισαν ως Εκκλησία με βάπτισμα και συμπροσεύχονται μαζί τους!!!

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Ο Πεντηκοστιανισμός
        

Σειρά τριών, πάντοτε επίκαιρων, απομαγνητοφωνημένων ομιλιών του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου Περί αιρέσεων

Ὁμιλία 3η – Ο ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

    Κυριακή 3-6-1979

Εἰσαγωγικά 

Οἱ Πεντηκοστιανοί

Ἐμφάνισις καί δρᾶσις των

Ἡ Χ.Ο.Ε.

Ἡ διδασκαλία της

Ἀναβαπτίζονται εἰς τό πῦρ τῆς Πεντηκοστῆς ;

Ποῦ στηρίζουν τήν ἀναβάπτισίν των 

Πότε ἐκπληροῦται ἡ προφητεία τοῦ Ἰωήλ 

Πῶς ἐννοεῖται ἡ προφητεία τοῦ Ἰωήλ  

«Ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι Ἁγ ίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας.» 

Χαρακτηριστικά σημεῖα πρό τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν 

Ἡ ἐσχατολογία τῶν Πεντηκοστιανῶν  

Χιλιετής βασιλεία τοῦ Χριστοῦ: κοινή πίστις Χιλιαστῶν καί Πεντηκοστιανῶν  

«Ὁ Χριστός θά ἔλθη τό 2000.» !

Μόνον 144.000 Πεντηκοστιανοί θά σωθοῦν ! 

Ἡ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ καί οἱ δύο Προφῆται κατά τούς Πεντηκοστιανούς

Ἐξελισσομένη Πεντηκοστή: «Καταλαβαίνουμε καλύτερα ἀπό τούς Ἀποστόλους.»!

Ποῦ στηρίζουν τήν ἐξελισσομένην Πεντηκοστήν

Ἡ ἀπάντησις τῆς Ἐκκλησίας μας

Ἁγία Γραφή – Ἱερά Παράδοσις  

Ὁ ἀπόλυτος προορισμός 

Τά ἱερά Μυστήρια

Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως 

Ἀνάστασις τῶν νεκρῶν – Χάρισμα τῶν ἰάσεων

Ἡ γλωσσολαλία

Τί λέγουν διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας 

Ὁ ἀρχιμανδρίτης Εὐσέβιος Παπαστεφάνου

Μοντανισμός: ὁ μακρυνός πρόγονος τοῦ Πεντηκοστιανισμοῦ

«Ε ἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε.»

Εἰσαγωγικά

     Συνεχίζοντες, ἀγαπητοί μου, τό θέμα περί τῆς αἱρέσεως τοῦ Προτεσταντισμοῦ, θά θέλαμε νά τονίσωμε ὅτι ἐφ’ ὅσον ὁ Λούθηρος, ὁ ὁποῖος εἶναι καί ὁ ἱδρυτής τοῦ Προτεσταντισμοῦ, εἰσηγήθη τήν ὑποκειμενικήν ἑρμηνείαν τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἦτο ἑπόμενον νά ὑπάρχουν ποικίλες ἑρμηνεῖες τῆς Ἁγίας Γραφῆς· τόσες ἑρμηνεῖες, ὅσοι καί οἱ ἀναγνῶσται τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Τοῦτο βεβαίως, ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχαν ποικίλες ἑρμηνεῖες τῆς Ἁγίας Γραφῆς, εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τήν διάσπασι τῶν Προτεσταντῶν, καί μάλιστα ἄν θέλετε ζῶντος ἀκόμη τοῦ Λουθήρου, κατά τόν 16ον αἰῶνα. Καί σημειώθηκε αὐτή ἡ κατάτμησίς των σέ ἑκατοντάδες ὁμολογίες, ὅλες φυσικά προτεσταντικῆς ἀποχρώσεως.

Μερικές ἀπ’ αὐτές, οἱ κυριώτερες καί οἱ πλέον γνωστές, γιά νά πάρετε μία εἰκόνα, εἶναι οἱ: Πρεσβυτεριανοί, Ἀναβαπτισταί, Κογκρεγκασιοναλισταί, Μεθοδισταί, Κουάκεροι, Οὐνιτάριοι, Σοκινιανοί, Ἀρμενιανοί, Μεννωνῖται, Μορμόνοι, Βιβλικοί, Ἀντβεντισταί, Εὐαγγελικοί, Ἐλευθέρας Εὐαγγελικῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Στρατοῦ τῆς Σωτηρίας, Πλυμμουθισταί, Ἰρβινγκιανοί, Σερκούτιοι, Σβενκφελδιανοί, Νέοι Ἱσραηλῖται, Συνδικαλισταί, Ἐπισκοπιανοί, τῶν Νέων Ἀποστόλων, Δαρδισταί, Πεντηκοστιανοί, Ἀδελφοί Μοραβοί, Ἀποστολικοί, Πλατεῖς Ἀδελφοί, Στενοί Ἀδελφοί,... καί λοιπά καί λοιπά καί λοιπά! Ἑκατοντάδες παρακαλῶ κατατμήσεις ἔχει ὑποστῆ ὁ Προτεσταντισμός. Παρ’ ὅλες τίς ὁμοιότητες ὅμως πού ἔχει ἡ μία ὁμολογία μέ τήν ἄλλη, ἔχουνε βεβαίως καί κάποιες διαφορές· γι’ αὐτό καί ἔχουνε κατατμηθῆ. Προσθέτουν, ἀφαιροῦν,... Δέν κάνουν τίποτε ἄλλο παρά αὐτή τή δουλειά· προσθέτουν καί ἀφαιροῦν ὅ,τι νομίζει ἡ κάθε ὁμάδα.

                    ΟΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ

Η Πεντηκοστή μάς υπενθυμίζει ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι ηθικό σύστημα ούτε ιδεολογία, αλλά μετοχή στη ζωοποιό χάρη του Τριαδικού Θεού.

Κυριακή της Πεντηκοστής: Ιωάννης 7:37-52, 8:12

Η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Πεντηκοστής μάς εισάγει στο μυστήριο της παρουσίας και της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης τοποθετεί τα λόγια του Χριστού κατά την τελευταία και μεγάλη ημέρα της εορτής της Σκηνοπηγίας, όταν ο Ιησούς αναφωνεί: «ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω». Η εικόνα της δίψας είναι καίρια: φανερώνει την υπαρξιακή ανάγκη του ανθρώπου για ζωή αληθινή, για κοινωνία με τον Θεό, για πληρότητα που δεν μπορεί να προσφέρει ο κόσμος.

Ο Χριστός δεν παρουσιάζεται απλώς ως διδάσκαλος που δείχνει έναν δρόμο· παρουσιάζεται ως η ίδια η πηγή της ζωής. Όποιος πιστεύει σε Αυτόν, λέει η Γραφή, «ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος». Και ο ίδιος ο ευαγγελιστής ερμηνεύει ότι ο λόγος αυτός αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα, το οποίο επρόκειτο να λάβουν οι πιστεύοντες σε Αυτόν. Εδώ βρίσκεται η σημασία της Πεντηκοστής: το Άγιο Πνεύμα δεν δίνεται ως μια εξωτερική δύναμη, αλλά ως εσωτερική δωρεά ζωής, που μεταμορφώνει τον άνθρωπο και τον καθιστά φορέα της θείας χάριτος.

Η αναφορά σε «ποταμούς ύδατος ζώντος» δείχνει αφθονία, κίνηση και καρποφορία. Η χάρη του Πνεύματος δεν παραμένει στάσιμη. Όταν κατοικεί στον άνθρωπο, τον ανακαινίζει και συγχρόνως τον καθιστά πηγή ευλογίας για τους άλλους. Έτσι, η Πεντηκοστή δεν είναι μόνο γεγονός που αφορά τους Αποστόλους, αλλά γεγονός εκκλησιολογικό και διαρκές: η Εκκλησία ζει από το Άγιο Πνεύμα και γίνεται ο τόπος όπου το «ζων ύδωρ» προσφέρεται στον κόσμο.

Άγ. Σεραφείμ του Σάρωφ: Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ

Πάτερ μου, εἶπε ὁ Μοτοβίλωφ, μιλᾶτε πάντα γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σὰν τὸν σκοπὸ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Πῶς ὅμως μπορῶ νὰ τὴν ἀναγνωρίσω; Οἱ καλὲς πράξεις εἶναι ὁρατές. Πῶς ὅμως μπορεῖ νὰ γίνη ὁρατὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα; Πῶς μπορῶ νὰ ξέρω, ἂν Αὐτὸ εἶναι μαζί μου ἢ ὄχι;

Στὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε, ἀπάντησε ὁ στάρετς, φθάσαμε σὲ τέτοια χλιαρότητα στὴν πίστη καὶ σὲ τέτοια ἔλλειψη εὐαισθησίας ὡς πρὸς τὴν κοινωνίαν μας μὲ τὸν Θεό, ποὺ ἔχουμε ἀπομακρυνθῇ ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωή. Διάφορα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς μᾶς φαίνονται σήμερα παράξενα. Παραδείγματος χάριν, διαβάζουμε ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐμποδίσθηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ κηρύξη τὸν λόγο στὴν Ἀσίαν, ἄλλα, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸν συνώδευσε ὅταν πῆγε στὴ Μακεδονία. Σὲ ἀρκετὰ χωρία τῆς Ἅγιας Γραφῆς ἀναφέρονται ἐμφανίσεις τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Σήμερα μερικοὶ λένε: «Εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθοῦμε, ὅτι ἄνθρωποι μποροῦν νὰ δοῦν τὸν Θεὸ μ’ ἕνα τόσο συγκεκριμένο τρόπο; Ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς μορφώσεως, τῆς ἐπιστήμης, μπλεχτήκαμε σὲ ἕνα τέτοιο σκοτάδι ἀγνωσίας, ποὺ βρίσκομε ἀδιανόητα ὅλα αὐτὰ, γιὰ τὰ ὁποῖα οἱ παλαιοὶ εἶχαν μιὰ γνώση ἀρκετὰ σαφῆ, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ μιλοῦν ἀναμεταξύ τους γιὰ τὶς ἐκδηλώσεις τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους σὰν γιὰ πράγματα πασίγνωστα καὶ καθόλου παράξενα».

«Ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰακώβ, ὁ Μωϋσὴς εἶδαν τὸν Θεό. Ἡ στήλη τῆς πύρινης νεφέλης -τὸ Ἅγιο Πνεῦμα- χρησίμευε γιὰ ὁδηγὸς στὸν Ἑβραϊκὸ λαὸ μέσα στὴν ἔρημο. Οἱ ἄνθρωποι ἔβλεπαν τὸν Θεὸ καὶ τὸ Πνεῦμα του ὄχι σὲ ὄνειρο ἢ σὲ ἔκσταση – ποὺ εἶναι καρποὶ μιᾶς ἀρρωστημένης φαντασίας – ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα. Ἔτσι ἀπρόσεκτοι ποὺ γίναμε, ἀντιλαμβανόμαστε τὰ λόγια τῆς Γραφῆς ἀλλοιώτικα ἀπ’ ὅ,τι θά ‘πρεπε. Καὶ ὅλα αὐτά, γιατί, ἀντὶ νὰ ἀναζητοῦμε τη χάρη, τὴν ἐμποδίζουμε ἀπὸ διανοητικὴ ὑπεροψία νὰ ἔλθη νὰ κατοίκηση στὶς ψυχές μας».

Ημέρα των Ρωμαιοκαθολικών στο Würzburg της Γερμανίας και ποιός ήταν εκεί; Ο Χριστουπόλεως Εμμανουήλ, συμπροσευχόμενος και μοίραζοντας σταυρουδάκια με μία προστεντάντισσα επίσκοπο!!!

 

https://www.oekumene-ack.de/news-article/zentraler-oekumenischer-gottesdienst-beim-katholikentag-in-wuerzburg/

Η θεολογική και λειτουργική σημασία των ευχών της Γονυκλισίας

Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού στην Romfea.gr

Η εορτή της Πεντηκοστής είναι μία από τις μεγαλύτερες και αρχαιότερες εορτές της Εκκλησίας μας.

Κατά την ημέρα αυτή εορτάζουμε το μέγα και κοσμοσωτήριο γεγονός της καθόδου του Αγίου Πνεύματος στους Αγίους Αποστόλους, οι οποίοι ήταν συναγμένοι και κρυμμένοι «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων» (Ιωάν.20,19).

Το Άγιο Πνεύμα ήλθε για να τους φωτίσει, να τους ενδυναμώσει και να τους μεταμορφώσει από απλοϊκούς, φοβισμένους και αγράμματους ανθρώπους σε πανίσχυρες, ολόφωτες και θεοφόρες προσωπικότητες· να τους διδάξει «πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ιωάν.16,13), αποκαλύπτοντάς τους και εμβαθύνοντάς τους «τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 13,11)· και να ιδρύσει και να θεμελιώσει επί της γης την Αγία Εκκλησία του Χριστού, ώστε να αποτελεί εσαεί, έως τη συντέλεια του κόσμου, το πνευματικό θεραπευτήριο και τη θύρα της σωτηρίας για όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών.

Σύμφωνα με τον ιερό υμνογράφο της εορτής: «Ἐν ταύτῃ γὰρ τὸ πῦρ τοῦ Παρακλήτου εὐθύς κατέβη ἐπὶ γῆς, ὥσπερ ἐν εἴδει γλωσσῶν, καὶ Μαθητὰς ἐφώτισε, καὶ τούτους οὐρανομύστας ἀνέδειξε.

Τὸ φῶς ἐπέστη τοῦ Παρακλήτου, καὶ τὸν κόσμον ἐφώτισε»1.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εορτή της Πεντηκοστής είναι, μετά το Πάσχα, η αρχαιότερη εορτή της Εκκλησίας μας. Εορτάζεται πενήντα ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα και καθιερώθηκε από τους ίδιους τους Αποστόλους, ήδη από τα πρώτα χρόνια της εκκλησιαστικής ιστορίας, πιθανώς και πριν από το 35 μ.Χ., ώστε οι πιστοί να τιμούν το μεγάλο γεγονός της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος και να εμβαθύνουν στα σωτήρια νοήματά του.

Οι Άγιοι αποκαλύπτουν ως ψεύτη τον Βαρθολομαίο (και τον κάθε Βαρθολομαίο) που λέει, ότι οι μοναχοί δεν πρέπει να αντιδρούν στην αίρεση και να ομολογούν, αλλά μόνο να προσεύχονται

       Αγ. Ισαάκιος Δαλματών ο Ομολογητής

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Μια πολύ δύσκολη εποχή για την Εκκλησία μας υπήρξε ο 4ος αιώνας, κατά τον οποίο δεινοπάθησε από την φοβερή αίρεση του αρειανισμού. Το δυστύχημα ήταν ότι υποστηρικτές της αιρέσεως καταστάθηκαν και κάποιοι βυζαντινοί αυτοκράτορες, καταδιώκοντας τους Ορθοδόξους. Την περίοδο αυτή αναδείχτηκαν μεγάλοι Πατέρες και ομολογητές, οι οποίοι αντέκρουσαν την κακοδοξία και αγωνίστηκαν για την σώζουσα ορθόδοξη πίστη. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Ισαάκιος ο Ομολογητής και ηγούμενος της Μονής Δαλμάτων.

Δε γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή του αγίου Ισαακίου. Καταγόταν από τα μέρη της Συρίας και γεννήθηκε στα τέλη 3ου ή στις αρχές του 4ου αιώνα. Ήταν ενάρετος άνθρωπος και ασπάσθηκε τον μοναχικό βίο από τα νεανικά του χρόνια. Μάλιστα αξιώθηκε να γίνει ηγούμενος της περίφημης Μονής Δαλμάτων και ζούσε με προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και μελέτη των Αγίων Γραφών και των συγγραμμάτων των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Διακρίνονταν για την βαθειά του προσήλωση στην ορθόδοξη πίστη, η οποία είναι συνώνυμη με τη σωτηρία, σε αντίθεση με την πλάνη και την αίρεση, η οποία οδηγεί στην απώλεια.

Στα χρόνια που βασίλευε στην Ανατολή ο αυτοκράτορας Ουάλης (364-378), αναγκάστηκε να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη. Βρισκόμαστε στην εποχή που η αίρεση του Αρείου, η οποία αρνούνταν τη Θεότητα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και φυσικά το δόγμα της Αγίας Τριάδος, παρά την καταδίκη της από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο (325), βρισκόταν σε έξαρση.

Οι Άγιοι Πατέρες διά την Κυριακήν της Πεντηκοστής – Διδαχές

                                        

Ὁ ἅγιος Φιλάρετος Μόσχας σὲ ὁμιλία του στὴν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς λέει: «Μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, καί, μὴ ὄντας ὁ ἄνθρωπος σὲ θέση νὰ ἀντέξει τὸ ἄκτιστο φῶς, “ἐκρύβη ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ” καὶ ὁ Θεὸς ἀποτραβήχτηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ φόβο μήπως ἐκμηδενίσει τὸν παραβάτη μὲ τὴν ἁγία παρουσία Του.

Τότε ἦταν ποὺ Ἐκεῖνος ὄντας Ἕνας σὲ Τρία Πρόσωπα, ἀπὸ ἀνείπωτο ἔλεος πρὸς τὸ ἀποξενωμένο ἄνθρωπο τὸν πλησίασε μὲ διαδοχικὲς ἀποκαλύψεις, ὥστε “ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”, νὰ μπορέσει νὰ αὐξηθεῖ καὶ γιὰ ἀκόμη μία φορὰ νὰ ἀνυψώσει τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο…

Πρέπει νὰ δοῦμε τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄχι μόνο σὰν ἕνα θαῦμα ποὺ δόξασε τὴν Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ σὰν ἕνα γεγονὸς ποὺ συνδέεται οὐσιαστικὰ μὲ τὴν σωτηρία μας» (1).

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὴν ὁμιλία του στὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς ἑρμηνεύοντας τὸ γιατί τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐμφανίσθηκε μὲ σχῆμα γλωσσῶν καὶ, μάλιστα, πυρίνων, σημειώνει ὅτι «Γιὰ νὰ ἐπιδείξει τὴν συμφυΐα του (τὴν ἴδια φύση) μὲ τὸν Θεόν Λόγον, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος· διότι τίποτε δὲν εἶναι συγγενέστερο ἀπὸ τὴν γλώσσα πρὸς τὸν λόγο.

Συγχρόνως δὲ καὶ γιὰ τὴν χάρι τῆς διδασκαλίας· διότι ὁ κατὰ Χριστὸν διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα. Γιατί δὲ μὲ πύρινες γλῶσσες; Ὄχι μόνο γιὰ τὸ ὁμοούσιο τοῦ Πνεύματος πρὸς τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ (διότι πῦρ εἶναι ὁ Θεός μας, καὶ μάλιστα πῦρ ποὺ κατατρώει τὴν μοχθηρία), ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν διπλότητα τῆς ἐνέργειας τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων· διότι μπορεῖ συγχρόνως νὰ εὐεργετεῖ καὶ νὰ τιμωρεῖ, καί, ὅπως τὸ πῦρ ἔχει τὴν ἰδιότητα καὶ νὰ φωτίζει καὶ νὰ φλογίζει, ἔτσι καὶ ὁ λόγος τῆς κατὰ Χριστὸν διδασκαλίας, τοὺς μὲν ὑπακούοντας φωτίζει, τούς δὲ ἀπειθοῦντας παραδίδει τελικῶς σὲ πῦρ».

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Περί Εκκλησίας: «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;»

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

 

             από τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς» με θέμα:

ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;»

   [εκφωνήθηκε επί απορίας προσκυνητών στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-5-1985] [Σειρά 1/Δ45Α]              

      […] από το κατά Ματθαίον ευαγγέλιον, η οποία θα σταθεί και αφετηριακή όχι μόνον του σημερινού μας θέματος, αλλά και όλης της σειράς των θεμάτων που θα ακολουθήσουν. Είναι από το 16^ον κεφάλαιον: «᾿Ελθὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι, τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; Οἱ δὲ εἶπον· οἱ μὲν ᾿Ιωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ ᾿Ηλίαν, ἕτεροι δὲ ῾Ιερεμίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν.  Λέγει αὐτοῖς· ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; Ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπε· σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ᾿ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. Καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

      «Κάποτε ο Κύριός μας ήρθε εις τα μέρη», λέγει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, «εις τα μέρη της Καισαρείας της Φιλίππου –που είχε κτίσει ο Φίλιππος- και ηρώτησε τους μαθητάς Του οι άνθρωποι τι επίστευαν δια το πρόσωπόν Του, τι επίστευαν δια τον Ιησούν». Και οι μαθηταί του μεταφέρουν τας γνώμας του κόσμου. «Λένε άλλοι ότι είσαι ένας προφήτης, άλλοι ότι είσαι ο Ηλίας, άλλοι ότι είσαι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής», αν και ο Ιωάννης είχε ήδη αποκεφαλιστεί αλλά, ωστόσο, όμως, κάποιοι, όπως ο Ηρώδης πίστευαν ότι είχε αναστηθεί. Και γενικά διάφορες γνώμες γύρω από το πρόσωπον του Χριστού. Όπως και σήμερα δυστυχώς, όταν ρωτήσομε τους ανθρώπους τι ιδέα, τι γνώμη έχουν περί του προσώπου του Ιησού Χριστού, περί του ιστορικού Ιησού Χριστού, ε; Εκείνος ο οποίος έζησε μέσα εις την Ιστορίαν, εκείνο που λέγει ο Ευαγγελιστής Λουκάς ότι.. «όταν αυτοκράτωρ της Ρώμης ήταν ο τάδε, ο Αύγουστος και τετραρχούντος της Ιουδαίας του τάδε» κ.λπ. κ.λπ. «εγεννήθη ο Ιησούς». Ο ιστορικός Ιησούς. Θα ακούσομε τις απαντήσεις, τις ποικίλες απαντήσεις. Ότι «είναι ένας θρησκευτικός αναμορφωτής, ένας προφήτης, ένας διδάσκαλος, ένας σπουδαίος άνθρωπος», εκτός από εκείνην την μόνην απάντησιν: Ότι είναι Αυτός ο Υιός του Θεού, Αυτός ο Θεός.

Αίσχος! Κινητοποίηση μαμούθ της Αστυνομίας για να συλλάβουν έναν ευλαβή πολύτεκνο ιερέα επειδή δεν μνημονεύει τον αιρετίζοντα Φλωρίνης Ειρηναίο!!!

            

ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ

Ἔστειλαν μέχρι & τὴν Ομάδα Πρόληψης & καταστολῆς Ἐγκλημάτων (Ο.Π.Κ.Ε)

Γραμμένο από την αυτόπτη μάρτυρα Ανδρονίκη Καπλάνογλου

Τὴν Κυριακὴ τὸ πρωΐ, στὶς 24.5.2026, ἔφτασαν πάνω ἀπὸ 10 αυτοκίνητα ἀστυνομικῶν μὲ πολιτικά, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παραπάνω ομάδα ποὺ φοροῦσε τὶς μαῦρες μπλοῦζες με τὰ διακριτικά.

Ἦρθαν μὲ ἁπλες κοῦρσες καὶ μὲ 2-3 πυρπολικά, χωρίς τὴν κλουβα, ἀφοῦ δὲν ἦρθαν νὰ συλλάβουν ὁμάδα ἐγκληματιῶν, ἀλλὰ ἕναν εὐλαβή ἱερέα, μὲ 5 μικρὰ παιδάκια, ποὺ ἀφησε τὸν μισθό του καὶ ἦρθε να ζήση σ᾽ ἕνα σπιτάκι λίγων τετραγωνικῶν, δίπλα στο παλαιό ἁγίασμα τῆς Ιερᾶς Μονῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου.

Αὐτὸν τὸν εὐλαβή ἱερέα ἀνέθεσε ὁ ἡγούμενος τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου π. Μάξιμος Καραβᾶς νὰ ἱερουργῆ στὸ Μοναστήρι του, 15 μέρες πρὶν φύγει γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

Μια παρέκβαση για τὴν πρώτη ἀποστολή ὅλων αὐτῶν τῶν αστυνομικῶν δυνάμεων

https://youtu.be/HvqTFQ2a-Eg?si=fNaAtnrRwYgapd0M

Ὁ δεσπότης Εἰρηναῖος ποὺ περίμενε σαν γεράκι τὸ θάνατο του ηγουμένου Μαξίμου γιὰ να γίνη κύριος τοῦ Μοναστηριοῦ, δὲν ἐκανε ὑπομονή οὔτε 40 ημέρες, γιὰ το μνημόσυνό του Γέροντα ἀπό τὰ πνευματικά του παιδιά. Τὴν 9η ἡμέρα κίνησε μέσω τῶν ὑπουργείων, ὅλες τὶς παραπάνω δυνάμεις καὶ με 12 παπάδες μπῆκαν στο μοναστήρι, για να συλλάβουν τὸν μοναχό, που ἦταν 10 χρόνια στο μοναστήρι καὶ ἕνα πνευματικό παιδί τοῦ ἡγουμένου Μαξίμου, ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Γέροντας ἐντολή να μείνει 40 μέρες στο Μοναστήρι και νὰ ἀνάβει τὴν καντήλα του.