Η αληθινή προσευχή αρχίζει να σε πονάει λίγο

                    

«Αγαπητοί φίλοι, μπορούμε να ανάψουμε δέκα κεριά και να βγούμε από την εκκλησία με την ίδια ακριβώς κακία με την οποία μπήκαμε. Μπορούμε να ασπαστούμε τις εικόνες και, λίγες στιγμές αργότερα, να κατασπαράξουμε έναν άνθρωπο με τα λόγια μας. Μπορούμε να ζητήσουμε: "Κύριε, βοήθησέ με!", κι όμως να αρνούμαστε να αποχωριστούμε οτιδήποτε μας απομακρύνει από Εκείνον. Οφείλουμε, λοιπόν, να αναρωτηθούμε σοβαρά τι είδους πίστη βιώνουμε.

Η προσευχή δεν είναι μια συναλλαγή με την οποία πείθουμε τον Θεό να τακτοποιήσει τη ζωή μας, ενώ εμείς παραμένουμε αμετάβλητοι. Η αληθινή προσευχή αρχίζει να σε πονάει λίγο, επειδή αποκαλύπτει τον δικό σου ρόλο στα πράγματα. Σου λέει: συγχώρεσε, σταμάτα να κρίνεις, διόρθωσε το λάθος, άφησε την υπερηφάνεια, ζήτα συγχώρεση.

“Ἔτσι νὰ μιλᾶς μὲ τὸν Θεό, σάν νὰ σηκώνης τὸ τηλέφωνο”

                    

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

“Ἔτσι νὰ μιλᾶς μὲ τὸν Θεό, σάν νὰ σηκώνης τὸ τηλέφωνο”

  «Πλὴν ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν», (Λουκ. ιβ, 31):

  Ἐσεῖς μόνο νὰ ζητᾶτε ὡς τὸ κυριότερο ἀπ’ὅλα τὸ νὰ ζήσετε τὴ ζωὴ τῆς χάριτος καὶ τῆς ὑπακοῆς στὸ Θεό. (ἡ ὁποία θὰ σᾶς καταστήση μέλη τῆς βασιλείας του ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ θὰ μᾶς ἐξασφαλίση τὴν κληρονομιὰ τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν της στὸ αἰώνιο μέλλον. Καὶ ὅλα τὰ ἐπίγεια ἀγαθὰ θά σᾶς δοθοῦν μαζὶ μὲ ἐκεῖνα).

    Μᾶς ἔδωκε ὁ Θεὸς ἐντολὴ νὰ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν ἴδιο αὐτὸ ποὺ χρειζόμαστε καὶ αὐτὸς ξέρει καλύτερα τί πρέπει νὰ μᾶς δώση.

  Ὁ θεῖος Ἰωάννης λέγει : Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνεξερεύνητη. Γιατί ἐὰν ὁ ἀνίδεος δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήση τὴν τέχνη τῶν ἀνθρώπων, πολὺ περσσότερο εἶναι ἀδύνατον νὰ γνωρίζη ἡ ἀνθρώπινη διάνοια τὸ ἄπειρο τῆς πρόνοιας τοῦ Θεοῦ.

Ὅ,τι ζητᾶμε, θὰ πρέπει νὰ τὸ ζητᾶμε μὲ πίστη.

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ [: Γαλ. 2, 16-20]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   «Εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ (:επειδή όμως μάθαμε από τη δική μας πείρα ότι δεν γίνεται δίκαιος ο άνθρωπος και δεν σώζεται με την τήρηση των τυπικών διατάξεων του μωσαϊκού νόμου, αλλά μόνο με την πίστη στον Ιησού Χριστό,  γι' αυτό λοιπόν και εμείς πιστέψαμε στον Ιησού Χριστό, για να γίνουμε δίκαιοι και να σωθούμε από την πίστη στον Χριστό και όχι από τα έργα του μωσαϊκού νόμου· διότι όπως αναφέρεται και στους ψαλμούς, με τα έργα του νόμου δεν θα δικαιωθεί και δεν θα σωθεί κανένας άνθρωπος)» [Γαλ.2,16· ερμ. απόδοση Παν. Τρεμπέλα].

    Πρόσεξε και εδώ πώς με ασφάλεια λέγει τα πάντα. «Διότι όχι όμως ως κακό αλλά ως ασθενή στο να μας εξασφαλίσει τη σωτηρία», λέγει, «εγκαταλείψαμε τον μωσαϊκό νόμο». Εάν λοιπόν ο μωσαϊκός νόμος δεν παρέχει δικαίωση και σωτηρία στον άνθρωπο, είναι περιττή η περιτομή. Αλλά εδώ μεν έτσι αναφέρει· προχωρώντας όμως δείχνει ότι όχι μόνο είναι περιττή η περιτομή, αλλά και επικίνδυνη· κάτι το οποίο είναι και περισσότερο αξιοπαρατήρητο, το ότι δηλαδή στην αρχή μεν λέγει ότι «δεν δικαιώνεται ο άνθρωπος από τα έργα του νόμου», προχωρώντας όμως ομιλεί και με πιο βαριές εκφράσεις.

     «Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; (:Αλλά όμως εάν υποθέσουμε ότι η τήρηση του μωσαϊκού νόμου είναι επιβεβλημένη, και συνεπώς εμείς που αφήσαμε τον νόμο, αμαρτήσαμε και βρεθήκαμε να είμαστε αμαρτωλοί μόνο και μόνο επειδή ζητούμε να δικαιωθούμε και να σωθούμε με την πίστη και την κοινωνία μας με τον Χριστό, τότε γεννιέται το άτοπο ερώτημα:

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ [:Μάρκ. 8,34-38 και 9,1]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ

              [Υπομνηματισμός στα εδάφια Ματθ.16,24-27]

   «Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι(:Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του: “Εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του κι ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί ακόμη και θάνατο σταυρικό και βίαιο. Κι ας με ακολουθήσει μιμούμενος σε όλα το παράδειγμά μου· και να μη διστάσει να προβεί στις αποφάσεις και τις θυσίες αυτές)» [Ματθ.16,24].

     «Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του», λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής· πότε δηλαδή; Όταν ο Πέτρος λίγο πριν είχε πει: « Ἵλεώς σοι, Κύριε· οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο (:ο Θεός να σε φυλάξει, Κύριε, από όσα φοβερά μας είπες ότι θα σου συμβούν· Δεν πρέπει να σου συμβούν αυτά)» [Ματθ.16,22]· και άκουσε ως απάντηση από τον Κύριο: « Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων (:Πήγαινε πίσω μου και φύγε από μπροστά μου, σατανά˙ μου είσαι εμπόδιο στο δρόμο του καθήκοντός μου και πειρασμός· διότι δεν φρονείς εκείνα που αρέσουν στον Θεό, αλλά εκείνα που αρέσουν στους ανθρώπους)» [ Ματθ. 16,23]· διότι δεν αρκέστηκε στην επιτίμηση μόνο, αλλά θέλοντας να δείξει και με το παραπάνω και το ότι τα λόγια του Πέτρου ήταν άτοπα και ανάρμοστα και να αποκαλύψει και το κέρδος που θα πήγαζε από το Πάθος, λέγει: «Εσύ μου λέγεις: “ο Θεός να σε φυλάξει και να σε ευσπλαχνιστεί, ώστε να μη σου συμβεί αυτό”· εγώ όμως σου λέγω ότι δεν είναι μόνο επιβλαβές για σένα και ολέθριο το να με εμποδίσεις και να δυσφορείς για το Πάθος μου, αλλά ότι ούτε θα μπορέσεις να σωθείς εάν και εσύ ο ίδιος δεν είσαι προετοιμασμένος με κάθε τρόπο να πεθάνεις». Για να μη νομίσουν δηλαδή ότι είναι ανάξιο Αυτού το να πάθει, διδάσκει σε αυτούς το κέρδος του πράγματος, όχι μόνο με όσα είχαν προηγηθεί, αλλά και με όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν.

Θεία Λειτουργία: ἔργον τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ

Μία ακόμα απάντηση/διόρθωση, όσων κακώς και πονηρά λένε, ότι ο λαός δεν συμμετέχει ενεργά στην Θεία Λειτουργία και γι’  αυτό δεν ευθύνεται όταν μνημονεύονται αιρετίζοντες/οικουμενιστές επίσκοποι. Το αντίθετο συμβαίνει και η ευθύνη του λαού είναι μεγάλη. 

Γρηγόριος ἱερομόναχος

Ὅταν ἕνας ἁπλοῦς χριστιανὸς λέει: Ἐκκλησιάζομαι ἢ πηγαίνω στὴν θεία Λειτουργία, ἐννοεῖ, κατὰ κανόνα, ὅτι πηγαίνει στὸν Ναὸ καὶ παρακολουθεῖ τὸ μυστήριο τῆς θείας Λειτουργίας. Ὅμως ἡ θεία Λειτουργία δὲν εἶναι ἕνα θέαμα ποὺ παρακολουθοῦμε ἁπλῶς, οὔτε μία ἀκρόαση ὕμνων καὶ ἀναγνώσεων ποὺ ἀκοῦμε. Εἶναι ἕνα ἔργο θεϊκὸ τὸ ὁποῖο τελεῖ ὁ ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἴδια ἡ λέξη Λειτουργία σημαίνει: λαοῦ (λεῖτος = λαὸς) ἔργον. Ἑπομένως, πηγαίνω στὸν Ναὸ γιὰ τὴν θεία Λειτουργία σημαίνει : Πηγαίνω στὸν Ναὸ καὶ συμμετέχω στὴν τέλεση τῆς θείας Λειτουργίας. Πηγαίνω στὸν Ναὸ γιὰ νὰ ἐργασθῶ ἔργον θεῖον. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔργον εἶναι ἡ δοξολογία καὶ εὐχαριστία τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν δωρεὰ τῆς ἀπείρου ἀγάπης Του.

Τὰ τελούμενα στὴν θεία Λειτουργία φανερώνουν ὅτι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ συμμετέχει στὴν τέλεσή της. Ἡ προσφορὰ τῶν δώρων ποὺ πρόκειται νὰ ἁγιασθοῦν, ἡ ψαλμωδία καὶ οἱ κοινὲς δεήσεις, ἡ συμμετοχὴ τῶν πιστῶν στὴν Τράπεζα τοῦ Κυρίου, ὅλα μᾶς διδάσκουν ὅτι ἡ θεία Λειτουργία εἶναι ἔργο ὁλοκλήρου τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ τὴν ἁγία μας Ἐκκλησία εἶναι ἀδιανόητη ἡ τέλεση τῆς θείας Λειτουργίας χωρὶς τὴν συμμετοχὴ ἔστω καὶ ἑνὸς μόνον πιστοῦ ἢ χωρὶς νὰ κοινωνήσει ἔστω καὶ ἕνας μόνον πιστός. Ἂς δοῦμε ὅμως τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους ὁ πιστὸς συμμετέχει στὴν τέλεση τῆς θείας Λειτουργίας.

Αυτή την απάνθρωπη υποκρισία θεωρούν οι Οικουμενιστές «Εκκλησία» και θέλουν να ενωθούν μαζί της!

               

Η Sarah Mullally, η αρχιεπίσκοπος (!!!) της Αγγλικανικής «Εκκλησίας βράβευσε τον Hafiz Tahir Ashrafi, τον πρόεδρο του πακιστανικού des συμβουλίου μουλάδων (Ulema Council) για τον αγώνα του για την συμφιλίωση και τον διαθρησκευτικό διάλογο!!! Ο μουλάς αυτός όμως είναι γνωστός για τις ακραίες θέσεις του και την στήριξή του στην ισλαμική τρομοκρατία. Αυτό όμως που ξεπερνάει κάθε όριο υποκρισίας, είναι ότι μία γυναίκα, που εις το όνομα της ισονομίας και της απελευθέρωσης της γυναίκας από την ανδρική χειραφέτηση έγινε «αρχιεπίσκοπος», βραβεύει έναν άνδρα που έχει την γυναίκα του μασκοφορεμένη σαν να είναι φάντασμα ή κάτι παρόμοιο. ΟΙ δε Οικουμενιστές συναγωνίζονται την αγγλικανή στην υποκρισία ζητώντας ένωση και αναγνωρίζοντας ως ιερείς και εκκλησία τέτοια άτομα που διακωμωδούν την υποδούλωση ανθρώπων στο σκοτάδι! Και όμως οι Ορθόδοξοι αντί επιτέλους να αντιδράσουν, κάνουν σαν να μην βλέπουν.

Ἄν ἀγαπᾶς τὸν Θεό

                  

                             Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Χριστιανέ, νὰ ξέρεις, πώς ὅσο κι ἂν ἀγαπᾶς ἐσύ τὸν Θεό, ἡ ἀγάπη ἡ δική Του εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν δική σου. Ὅπως τὰ χέρια τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἁπλώθηκαν στὸ σταυρό, ἔτσι θὰ εἶναι ἀνοιχτὴ κι ἡ καρδιά Του σὲ ὅλους στὴν οὐράνια βασιλεία Του. Ἐκεῖνος, τοῦ Ὁποίου ἡ ἀγάπη εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν δική σου, θὰ σ’ ἀγαπᾶ πάντα, αἰώνια. Σ’ ἀγαποῦσε καὶ τότε πού ἤσουν ἁμαρτωλός ἐχθρός Του. Εἶναι δυνατὸν, νὰ μὴν σὲ ἀγαπᾶ ἄπειρα ὅταν θὰ ‘χεις γίνει γιός Του, τέλειος σὲ ἁγιότητα;

Λίγο προτοῦ καταστραφεῖ τελείως ἡ Ἱερουσαλὴμ ἔχυσε δάκρυα γι’ αὐτήν. Πόσο θὰ εὐφραίνεται τώρα μὲ τὴν δόξα τῆς Νέας Ἱερουσαλήμ!

Χριστιανέ, προσπάθησε νὰ κατανοήσεις τὴν μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια: Θὰ βρίσκεσαι πάντα στὴν ἀγκαλιὰ μιᾶς Ἀγάπης, πού δὲν ἔχει οὔτε ἀρχὴ οὔτε τέλος.

Εἶναι ἡ Ἴδια αὐτὴ Ἀγάπη πού ἔφερε τὸν Υἱό τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴν γῆ, τὸν ὁδήγησε ἀπὸ τὴν γῆ στὸν σταυρό, ἀπὸ τὸν σταυρὸ στὸν τάφο κι ἀπὸ τὸν τάφο στὴν δόξα.

Εἶναι ἡ Ἀγάπη πού τὸν ἔκανε νὰ ὑπομείνει ταπεινώσεις, πεῖνα, πειρασμούς, περιφρόνηση, κολαφισμούς, μάστιγες, ἐμπτυσμούς, παθήματα καὶ σταυρό.

Ἡ Ἀγάπη πού νήστεψε, προσευχήθηκε, δίδαξε, θεράπευσε, ἔκλαψε, ἔχυσε τὸ αἷμα Της καὶ πέθανε.

Ἡ Ἀγάπη αὐτὴ θὰ σὲ ἀκολουθεῖ πάντα, θὰ εἶναι διαρκῶς μαζί σου!

Προφητική φωνή του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη (…για όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία)

                                        

“Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας”

Ούτε εκ του υπουργείου ούτε εκ της Συνόδου αναμένομεν γενναίον τι δια την Εκκλησίαν. Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας. 

Τουναντίον μάλιστα και έβλαψε ταύτην καιρίως παραγνωρίσασα όλως τον αληθή αυτής προορισμόν και θεωρήσασα εαυτήν μέχρι τούδε απλούν εργαστήριον δεσποτάδων και παπάδων, ους στρατολογούσα συνήθως εκ της κοινωνικής υποστάθμης, άνευ ελέγχου παιδείας και ηθικής, εξαποστέλλει αυτούς ουχί ως ποιμένας, αλλ΄ ως λύκους βαρείς, μη φειδομένους του ποιμνίου του Κυρίου. 

Ερώτηση προς όσους θεωρούν την ταυτότητα και όσους την πάρουν προδοσία της Πίστεως και υποταγή στον Αντίχριστο

Βλέπουμε μία ταυτότητα και ένα διαβατήριο επί σοβιετικού καθεστώτος. Είναι ξεκάθαρο ότι πάνω της βρίσκεται το -μαζί με την σβάστικα- πιο αντίθεο (και μασονικό) σύμβολο του αιώνα μας. Ένα σύμβολο που οδήγησε εκατομμύρια Χριστιανούς στον θάνατο και στην εξορία. Όμως όλοι οι τότε Άγιοι, Ρώσοι και όχι μόνο (π.χ. άγ. Λουκάς Κριμαίας), είχαν ως πολίτες μία τέτοιου είδους ταυτότητα. Τους εμπόδισε αυτό να αγιάσουν ή να ομολογήσουν την πίστη τους;  Υποτάχθηκαν με ένα τέτοιο αντίθετο σύμβολο στον αντίχριστο; Δεν είναι φαρισαϊσμός αυτοί που πράγματι ομολόγησαν την πίστη τους με την ζωή τους ή κλεισμένοι στα γκούλαγκ να μην είχαν πρόβλημα να φέρουν ένα τέτοιο έγγραφο και εμείς οι σημερινοί Χριστιανοί που ούτε η ζωή μας απειλείται ούτε θα τιμωρηθούμε με εξορία ή βασανιστήρια, η δε ζωή μας δεν είναι η πρέπουσα να εμφανιζόμαστε ως αυστηρότεροι των Αγίων; 

Διαβάζουμε για το Σφυροδρέπανο:

"τον Απρίλιο του 1918, το 5ο Συνέδριο των Σοβιέτ ενέκρινε την πρόταση του Γεβγκένι Καμζόλκιν. Όμως, ο Μοσχοβίτης καλλιτέχνης που επινόησε το γνωστό σφυροδρέπανο, ως το σύμβολο της ένωσης του προλεταριάτου με την αγροτιά, όχι μόνο δεν ήταν κομουνιστής, αλλά ήταν και βαθιά θρησκευόμενος, από ευκατάστατη οικογένεια, χώρια που ήταν και μέλος του καλλιτεχνικού/μυστικιστικού συλλόγου “Λεονάρντο Ντα Βίντσι”.

Εκτός από την εργατική τάξη, το σφυρί, σε πολλές θρησκείες και λατρείες συμβολίζει τη δύναμη: το κραδαίνει ο Ήφαιστος, αλλά και ο Θωρ, ο θεός του κεραυνού στη Σκανδιναβική μυθολογία, ενώ στην Ινδία και την Κίνα το σφυρί σημαίνει επίσης την ισχύ, αλλά στην καταστρεπτική μορφή της. Καταστροφή, και μάλιστα μαζική, συμβολίζει και το δρεπάνι" εδώ.

«Ο καθρέπτης των διορθοδόξων σχέσεων»,

    

Πτυχές της ιστορίας και της θεολογίας του κειμένου της ημερησίας διατάξεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας

«Η αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας εν τω συγχρόνω κόσμω» 

Κωνσταντίνος Δεληκωσταντής

Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Εισαγωγή

   Είχα την τύχη να συμμετάσχω με την ιδιότητα του συνεργάτου της Γραμματείας επί της Προπαρασκευής της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας στις τρεις συνελεύσεις της Ειδικής Διορθοδόξου Επιτροπής (Οκτώβριος 2014 και Φεβρουάριος και Απρίλιος 2015), στην Πέμπτη Προσυνοδική Πανορθόδοξο Διάσκεψη (Οκτώβριος 2015), καθώς και στη Σύναξη των Προκαθημένων του Ιανουαρίου 2016 εν Chambésy Γενεύης. Οι εμπειρίες από τη συμμετοχή αυτή, η άμεση πρόσβαση στο αρχειακό υλικό ολόκληρης της πορείας προς τη Σύνοδο και η συνεργασία με τον καθηγητή Βλάσιο Φειδά, κατ’ εξοχήν ειδικό στο θέμα «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος», μου επιτρέπουν να ελπίζω ότι θα βρείτε ενδιαφέροντα αυτά που θα εκθέσω ενώπιόν σας.

    Το Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Γενεύη είναι ο τόπος όπου, από το 1968, συναντήθηκαν, εργάσθηκαν σκληρά, αγωνίστηκαν και έδωσαντην ορθόδοξη μαρτυρία τους όλοι οι πρωτεργάτες της προετοιμασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, μιας διαδικασίας με ιδιαίτερες απαιτήσεις στους συμμετέχοντας, πολλοί εκ των οποίων ανεδείχθησαν σε ηγετικές μορφές των Εκκλησιών τους.

    Όποιος έχει συνεργασθεί σε παρόμοιες επιτροπές γνωρίζει πόσο επίπονη και μακρά είναι η διαδικασία κατάρτισης ενός κοινά αποδεκτού κειμένου. Πολλές φορές, η υποχώρηση αναφορικά προς κάποια διατύπωση σώζει ολόκληρη συνεδρία, ολόκληρο το κείμενο ή ακόμη και τη συνέλευση.

   Αυτός που θα πάρει τα κείμενα της Συνόδου στα χέρια του, χωρίς να γνωρίζει πώς διαμορφώθηκαν, τι συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και συμβιβαστικές προτάσειςπροηγήθηκαν για να ετοιμασθούν, εύκολα μπορεί να αδικήσει τα πράγματα. Προφανώς στο τελικό κείμενο δεν είναι αποτυπωμένη εμφανώς η πορεία κατάρτισής του. [σ.σ.: Ὅταν ἡ προσευχὴ καὶ οἱ Πατέρες ἀπουσιάζουν, ἐκεῖ εἰσχωροῦν οἱ ὑποχωρήσεις καὶ οἱ συμβιβασμοί].

  Καθρέπτης της προετοιμασίας της Συνόδου είναι τα Πρακτικά των συζητήσεων των διαφόρων επιτροπών και διασκέψεων. Είναι συναρπαστικό να μελετά κάποιος τα Πρακτικά. Πραγματικά στα κείμενα αυτά βρίσκεται κρυμμένος ένας ανεκτίμητος θεολογικός θησαυρός.

  Οι Πανορθόδοξες Διασκέψεις, οι Διορθόδοξες Προπαρασκευαστικές Επιτροπές, οι Προσυνοδικές Πανορθόδοξες Διασκέψεις και οι Συνάξεις των Προκαθημένων είναι η ιστορία της Ορθοδοξίας τις τελευταίες έξι δεκαετίες. Είναι ο καθρέπτης των διορθοδόξων σχέσεων, αλλά και των ενδοορθοδόξων θεολογικών διεργασιών και ζυμώσεων. 

1.   Η ιστορία του κειμένου

   Η ιστορία του κειμένου μας αρχίζει το 1961. Η πρώτη Πανορθόδοξος Διάσκεψις της Ρόδου ενέταξε στον «Κατάλογο των θεμάτων της μελλούσης Πανορθοδόξου Προσυνόδου», στην 6^η ενότητα με τίτλο «Η Ορθοδοξία εν τω κόσμω» το θέμα: «Συμβολή των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών εις επικράτησιν των χριστιανικών ιδεωδών της ειρήνης, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης και της αγάπης μεταξύ των λαών».^[1]

Γιά μιά ἀνήσυχη ἡσυχία (μία υπέροχη θεώρηση)

Κορναράκης 'Ιωάννης 

Ὅμότιμος Καθηγητής Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας καὶ Ἐξομολογητικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν 

Ἄν θά μποροῦσε κανείς νά διεισδύσει πραγματικά στόν πυρῆνα τῆς ὑπαρξιακῆς ἀγωνίας τοῦ ἀνθρώπου, πού γεννᾷται ἀπό τόν πόθο γιά ἑνότητα, θά ἀνακάλυπτε ἀκριβῶς ὅτι ὁ πόθος αὐτός προδίδει τήν ψυχική δίψα τοῦ ἀνθρώπου γιά ἡσυχία. Εἶναι γεγονός ὅτι ὁ διασπασμένος καί διχασμένος ἐσωτερικά ἄνθρωπος, ἐκεῖνος τοὐλάχιστον πού βιώνει τήν ἀνάγκη γιά ἑνότητα σάν μιά βασική ἐπιδίωξη τῆς ζωῆς, στό βάθος τῆς ἐσώτερης ψυχικῆς ὑποστάσεώς του λαχταρᾷ τήν ἡσυχία. Ἐξάλλου, ἐάν ἕνας διαταραγμένος ἀπό ἐσωτερικές συγκρούσεις καί διασπάσεις ἄνθρωπος κατέληγε στήν ψυχική του συγκρότηση καί ἑνοποίηση, τό πρῶτο ἀγαθό πού θά γευόταν θάταν ἀσφαλῶς ἡ πνευματική ἡσυχία, σάν ἔκφραση τῆς ἁρμονίας τῶν ψυχικῶν του καταστάσεων καί περιεχομένων. Γι’ αὐτό τό λόγο τό ἀσκητικό βίωμα, ἡ νηπτική πατερική ἔρημος, θά πρότεινε, σ’ αὐτόν πού διψᾷ τήν ἑνότητα καί τόν πόθο τοῦ ἀπολύτου, νά βιώσει στό ψυχικό χῶρο τῆς μοναξιᾶς τήν ἀσκητική ἡσυχία καί τήν «ἀναχώρηση» ἀπό τά πράγματα τοῦ κόσμου. Κι’ ἐδῶ βέβαια θά ἀντιμετώπιζε κανείς μιά «παράλογη» ἴσως πραγματικότητα, μιά ἰδιάζουσα κατάσταση ἡσυχίας καί ψυχικῆς μοναξιᾶς.

Στήν κοινή ἀντίληψη τοῦ κόσμου, ἀλλά καί μέσα στό πνεῦμα πολλῶν πού ἀποφασίζουν νά ἐνταχθοῦν στήν ἀσκητική πολιτεία, ἡ ἡσυχία τῆς μοναχικῆς ζωῆς κατανοεῖται σάν ἐγκατάλειψη μιᾶς πραγματικότητος καί σάν παραίτηση ἀπό τήν κοινωνική λειτουργία τῆς ζωῆς. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ἡ μοναχική πολιτεία ἐπιλέγεται πολλές φόρες σάν τρόπος ζωῆς κάτω ἀπό τήν πίεση τῆς ψυχικῆς ἀνάγκης γιά φυγή, γιά «ἐγκατάλειψη», γιά ἀναζήτηση μιᾶς σωματικῆς καί πνευματικῆς ἠρεμίας μέσα στήν ἀπουσία τῶν κοσμικῶν φροντίδων καί θορύβων. Στήν περίπτωση αὐτή, κουρασμένος κανείς ἀπό τή ζωή, ἀπογοητευμένος ἀπό τίς αὐταπάτες πού προσφέρει, ἀηδιασμένος ἀπό τίς ἐπίπλαστες διανθρώπινες σχέσεις ζητεῖ νά προστατευθεῖ καί νά ἡσυχάσει, νά ἀναπαυθεῖ στήν ἀγκαλιά τῆς μοναχικῆς πολιτείας. Ἀλλά ἐδῶ ἀκριβῶς εὑρίσκεται ἡ συγκλονιστική παρεξήγηση, τήν ὁποία ἐξαρθρώνει ὁ Ἰσαάκ ὁ Σῦρος μέ τίς δυνατές του περιγραφές καί τίς διακριτικές του ἀπεικονίσεις.

Τί δεν καταλαβαίνεις;

"Ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος κάλεσε τοὺς συμμετέχοντες νὰ ὑπερβοῦν τὴν ἁπλὴ καταγραφὴ τῶν διαφοροποιήσεων καὶ νὰ ἀναζητήσουν τρόπους ἐπίλυσης τοῦ ζητήματος"! 

Διεθνές Συνέδριον περί τοῦ πρωτείου τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης

Διεθνές Συνέδριον περί τοῦ πρωτείου τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης

Ν. Ρωμανός

Στὴ Βουδαπέστη ξεκίνησε στὶς 31 Αὐγούστου τὸ 27ο Διεθνὲς Συνέδριο τῆς Ἑταιρείας Δικαίου τῶν Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν (SLEC), τὸ ὁποῖο πραγματοποιήθηκε στὸ Καθολικὸ Πανεπιστήμιο «Pázmány Péter» καὶ ὁλοκληρώθηκε στὶς 4 Σεπτεμβρίου. Στὸ συνέδριο συμμετέχουν κανονολόγοι, θεολόγοι καὶ εἰδικοὶ τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου ἀπὸ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

  Κεντρικὸ θέμα τοῦ συνεδρίου εἶναι τὸ πρωτεῖο τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης καὶ ἡ σχέση του μὲ τὴ συν­οδικότητα, μὲ ἰδιαίτερη ἔμφαση στὶς ἱστορικὲς συγκλίσεις καὶ ἀποκλίσεις μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Στὴν εἰσαγωγική του ὁμιλία, ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος Παπαθωμᾶς, Πρόεδρος τῆς SLEC, ὑποστήριξε ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη πλευρὰ ἀποδέχεται τὸ πρωτεῖο τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης μόνον ὡς «συνοδικὸ πρωτεῖο» καὶ ὄχι ὡς αὐτονομημένη ἐξουσία.

Ο Γέροντας Γαβριήλ για αιρέσεις, εκκοσμίκευση, συμπροσευχές, σχισματικούς Ουκρανίας κ.α.

                        

Τις ερωτήσεις τις κάνει ο κ. Γιώργος Π. Παύλος, από το «Δίκτυο Ελληνισμού».

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ: Δεν μπορούμε να πηγαίνουμε να εκκλησιαζόμαστε σε ιερείς που είναι οικουμενισταί. Ποιός μας το λέει αυτό; Οι Άγιοι μας το λένε. Ο Άγιος Γερμανός Β’ Κωνσταντινουπόλεως, μία σπουδαία εκκλησιαστική προσωπικότητα, γράφει μία επιστολή στους Κυπρίους που είχαν ουνιτίσει και τους λέει:

Παπόφιλοι, παπολάτρες σας εξορκίζω εν ονόματι του Θεού να φεύγετε ολοταχώς από τους ιερείς εκείνους που υπέπεσαν στην αίρεση των λατινοφρόνων και μήτε σε Εκκλησία που αυτοί λειτουργούν να πηγαίνετε, μήτε να κοινωνάτε από τα χέρια τους, μήτε αντίδωρο να παίρνετε αλλά να κάθεστε στα σπίιτια σας και να προσεύχεστε, ειδάλλως θα υποστείτε την ίδια κόλαση με αυτούς.

Δεν μπορούμε να πηγαίνουμε σε οικουμενιστές να εκκλησιαζόμαστε. Αν ένας, πατριάρχης είναι αυτός, αρχιεπίσκοπος είναι, επίσκοπος είναι, δεν σέβεται τους Αποστολικούς Κανόνες που απαγορεύουν τα συλλείτουργα και τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς, δεν σέβεται τους Κανόνες των Οικουμενικών και τοπικών Συνόδων, δεν τηρεί αυτά που δίδαξαν οι Πατέρες, αυτός ο πατριάρχης, ο αρχιεπίσκοπος και επίσκοπος, δεν είναι ποιμένας.

Τί είναι; Μας το λέει ένας μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας μας του πρώτου αιώνος: «Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα, κἂν ἀξιόπιστος ᾖ, κἂν νηστεύῃ, κἂν παρθενεύῃ, κἂν σημεῖα ποιῇ, κἂν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθορὰν κατεργαζόμενος.» [Άγιος Ιγνάτιος ο Θεόφόρος].

Το δάσος ως αποκρυφιστικός τόπος “ευεξίας” !

Το δάσος ως αποκρυφιστικός τόπος “ευεξίας” !

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ταξιάρχη Ιστιαίας Ευβοίας Στέφανου Στεφόπουλου

Αν το πούμε φυσιολατρεία, με την έννοια της αγάπης προς την φύση δεν μετράει. Αν το ονομάσουμε “Shinrin-yoku” τρέχουμε να το …εξασκήσουμε.

Στην Ελλάδα μας την πανέμορφη με τα ψηλά βουνά, τις λίμνες , τα ποτάμια, τους δρυμούς, τα δάση , τις θάλασσες και τις υπόλοιπες ομορφιές, άνθρωποι της υπαίθρου και άνθρωποι της επαρχίας και του χωριού, μάθαμε να θαυμάζουμε, να προστατεύουμε και να απολαμβάνουμε τη φύση.

Από μικροί μάθαμε να δουλεύουμε στη φύση και να αξιοποιούμε για βιοποριστικούς και άλλους λόγους τα αγαθά της, σεβόμενοι την αξία της και μη σπαταλώντας την ομορφιά και τη δύναμη που της έδωσε ο Θεός να μας τρέφει και την ομορφιά της να μας γαληνεύει.

Ποιός δεν δοκίμασε έστω μιά φορά στη ζωή του μιά βόλτα, μιά εξόρμηση, έναν περίπατο στην ηρεμία, την γαλήνη του δάσους ή μιάς ερημικής παραλίας απολαμβάνοντας τους ήχους και τις μυρωδιές τους;

Ποιός δεν ομολόγησε πως μετά από μιά τέτοια εμπειρία δεν χαλάρωσε, δεν ηρέμησαν τα νεύρα, η πίεση της καθημερινότητας, δεν ξεκουράστηκε ψυχοσωματικά;

Αλλά το ξεχάσαμε τα τελευταία χρόνια , όπως ξεχάσαμε και την δυσκολία αυτής της ζωής αλλά συνάμα και την ανείπωτη ομορφιά της ζωής στο χωριό-εξαιρετική ευλογία του Δημιουργού Θεού.

Κι αν λέγαμε τόσον καιρό πριν γιά την εξαιρετική αυτή εμπειρία , ο κόσμος της πόλης, κυρίως, δεν συγκινούνταν και δύσκολα παρακινούνταν για μιά τέτοια “συνάντηση”.

Αν το ονομάσουμε όμως “Shinrin-yoku” θα θεωρηθεί “κουλτουριάρικο” και πολύ ενδιαφέρον κι ας είναι το ίδιο πράγμα αναμεμιγμένο, βέβαια, με δόσεις νεοεποχίτικων πρακτικών.

Ας δούμε , όμως, πιο αναλυτικά τι αληθινά είναι αυτή η ιαπωνικής προέλευσης πρακτική.

Στην ιστοσελίδα pronews.gr (8/9/2026, 13:52) διάβασα σχετικό κείμενο από το οποίο ενδεικτικά επιλέγω τα παρακάτω.

“Shinrin-yoku.
Η ιαπωνική πρακτική που θέλει μόλις 5 λεπτά στη φύση για να μειώσουμε το στρες…σημαίνει forest bathing, δηλαδή περίπου λουτρό στο δάσος…

Η ιερή βία του να είσαι άνθρωπος: Ο Ιωάννης Δαμασκηνός απέναντι στους Heidegger, Freud και Lacan (βίντεο)

The Sacred Violence of Being Human: Damascus vs. Heidegger, Freud & Lacan

Η ιερή βία του να είσαι άνθρωπος: Ο Ιωάννης Δαμασκηνός απέναντι στους Heidegger, Freud και Lacan 

Τι θα δείτε σε αυτό το βίντεο: 

Είσαι απλώς μια βιολογική μηχανή, ένα αλλοτριωμένο εγώ ή ένα ζωντανό παράδοξο που συγκρατείται από τη θεία δύναμη; 

Σε αυτό το κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ εμβαθύνουμε στην επαναστατική;;; ανθρωπολογία του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, του μεγάλου συστηματοποιητή της πατερικής σκέψης κατά τον 8ο αιώνα. 

Ενώ νεότεροι στοχαστές, όπως οι Freud, Lacan και Heidegger, αντιμετώπισαν το ανθρώπινο σώμα ως πηγή αλλοτρίωσης, αγωνίας και άγριων ενστίκτων, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός προτείνει μια ριζικά διαφορετική θεώρηση: μια βαθιά και δυναμική ενότητα, μέσα στην οποία το σωματικό και το πνευματικό συνυφαίνονται με θαυμαστό τρόπο. 

Ανακαλύψτε πώς δύο εντελώς ασύμβατες πραγματικότητες —το υλικό σώμα και η άυλη ψυχή— συνδέθηκαν μεταξύ τους όχι χάρη σε κάποια φυσική συγγένεια, αλλά μέσω μιας μορφής «ιερής βίας», την οποία θέλησε ο Θεός για να δημιουργήσει κάτι εντελώς καινούργιο. 

Εξετάζουμε πώς οι σωματικές αισθήσεις μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο σε πνευματικά ύψη, γιατί ο θάνατος αποτελεί την έσχατη παραβίαση της θείας εικόνας και με ποιον τρόπο η πατερική θεολογία προέβλεψε —και επέλυσε— τις υπαρξιακές κρίσεις της σύγχρονης ψυχανάλυσης. 

Κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και θεωρούμε ότι βλέπουμε τον εαυτό μας. Τι θα συνέβαινε όμως αν αυτή η αντανάκλαση ήταν ακριβώς η στιγμή κατά την οποία χάνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε; Όταν ένα βρέφος αναγνωρίζει για πρώτη φορά το είδωλό του, δεν ανακαλύπτει την αληθινή του ταυτότητα. Υιοθετεί μια εικόνα, ένα σωματικό ομοίωμα, το οποίο δημιουργεί αμέσως μια βαθιά αίσθηση αλλοτρίωσης. 

Ο ψυχαναλυτής Jacques Lacan υποστήριξε ότι αυτό το «στάδιο του καθρέφτη» γεννά το εγώ μας, αλλά με βαρύ τίμημα: την καταστροφή του βαθύτερου και αυθεντικού εαυτού. Παγιδευόμαστε στην οπτική και βιολογική αναπαράσταση του σώματός μας. Ο Sigmund Freud είχε μια εξίσου ζοφερή αντίληψη. 

Για εκείνον, το ανθρώπινο σώμα ήταν ουσιαστικά μια βιολογική μηχανή που κινούνταν από άγρια, ζωώδη ένστικτα. Ο νους ταπεινωνόταν διαρκώς εξαιτίας της εξάρτησής του από τις στοιχειώδεις σωματικές ανάγκες. Ο φιλόσοφος Martin Heidegger προχώρησε ακόμη περισσότερο. 

«Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει

Ερώτηση στο συγγραφέα του κειμένου: Σωστά αυτά που επισημαίνετε και μιλάτε, πάτερ, για ποιμαντική και τα καθήκοντά της. Πώς θα αλλάξει όμως η κατάσταση, όταν οι ίδιοι οι ποιμένες σε μεγάλο μέρος τους με τις πράξεις τους δείχνουν, ότι ζουν σαν να μην υπάρχει Θεός και απλά τηρούν επαγγελματικές προϋποθέσεις;

π. Χριστόφορος Χρόνης

Εφημερίος Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου, Επίκουρος Καθηγητής στο ΕΚΠΑ, Θεολογική Σχολή-Τμήμα Θεολογίας

Η έκφραση «χριστιανός άθεος» αποτελεί εκ πρώτης όψεως οξύμωρο σχήμα, δεδομένου ότι συνδυάζει δύο φαινομενικά αντιφατικούς όρους. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η συγκεκριμένη αντιφατική έκφραση περιγράφει μια πολύπλευρη πνευματική πραγματικότητα, που αναδεικνύει με αυξανόμενη ένταση, την απόσταση ανάμεσα στην ομολογία της πίστης και την πραγματική υπαρξιακή συμμετοχή στη ζωή του Θεού.[1]

Η βιβλική παράδοση αναφέρεται επανειλημμένα στον κίνδυνο μίας «νεκρής πίστεως», δηλαδή μίας πίστεως που δεν συνοδεύεται από έργα, όπως αναπτύσσεται ρητώς στην καθολική επιστολή του Ιακώβου.[2]

Επιπλέον, συναντούμε την πραγματικότητα της υποκριτικής λατρείας, όταν ο άνθρωπος τιμά τον Θεό με τα χείλη, ενώ η καρδιά του παραμένει μακριά απ’ Αυτόν.[3] Από τα αποστολικά μάλιστα χρόνια, η Εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με το φαινόμενο εκείνων των «αθέων πιστών», εκείνων που είχαν μόνο μία επιφανειακή εξωτερική μορφή ευσέβειας, αλλά ταυτόχρονα είχαν αρνηθεί τη δύναμη αυτής. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευσαν την κατάσταση αυτή όχι απλώς ως ηθική αδυναμία, αλλά ως απώλεια της ζωντανής και προσωπικής σχέσης με τον Χριστό, που καλείται να αποκαταστήσει η μετάνοια, η προσευχή και η μυστηριακή ζωή.

Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι, όπου κυριαρχούν η εκκοσμίκευση, ο ατομικισμός, ο σχετικισμός, ο άκρατος και άκριτος δικαιωματισμός και η λειτουργική «κατανάλωση» της θρησκείας, το φαινόμενο του «χριστιανού αθέου» καθίσταται ολοένα και πιο διαδεδομένο.

Άλλα λένε οι Άγιοι, άλλα οι σύγχρονοι "ποιμένες": αιρετικοί για τους Αγίους οι Λατίνοι, πεφιλημένοι αδελφοί άνευ μετανοίας για τους σημερινούς!

"Οι Λατίνοι, όμως, επαιρόμενοι ότι έχουν ως κορυφή τον Πέτρο και κομπάζοντες, έγιναν αίτιοι βλάβης εναντίον των άλλων και του εαυτού των στην Εκκλησία του Χριστού, με την αποστασία των ορθών δογμάτων".

Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, Κατά πασών των αιρέσεων: Περί των Λατίνων

AΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

       ΚΑΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ  (επιλεγμένα αποσπάσματα)

ΚΛΗΡ. […] Αρκετά διδαχθήκαμε, άγιε δέσποτα, και τον λόγο γι’ αυτό· υπολείπεται τώρα να μάθουμε και ποια άραγε αίρεσις αναβλάστησε στην εκκλησία, ύστερα από την Ζ΄ (:εβδόμη) Οικουμενική  Σύνοδο, και ποια φθορά προξένησε και πώς πρέπει να απολογούμαστε στους κυριευομένους από αυτήν την αίρεση.

ΑΡΧ. Και τους προηγουμένους λόγους, αδελφέ, δεν τους είπαμε από τον εαυτό μας, αλλά από όσα είχαμε ακούσει από Αγίους Πατέρες και από αυτούς μερικά, διότι ούτε σκοπό έχουμε να πούμε για όλα, ούτε δύναμη έχουμε ικανή γι’ αυτό· θαρρώντας, όμως, στον Θεό, για να αναπαύσουμε το ζήτημά σας ερχόμαστε να μιλήσουμε και γι’ αυτό το οποίο είναι πάνω από τη δύναμή μας.

               ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ΄: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ

    ΑΡΧ. Ύστερα, λοιπόν, από την έβδομη Σύνοδο δεν έγινε καμία άλλη Οικουμενική εκτός της λεγομένης ογδόης, την οποία και οι Λατίνοι αναφέρουν και τα πρακτικά αυτής της Συνόδου εν μέρει είναι φανερά και παραδεδομένα, στα οποία μπορεί να μάθει κανείς ακριβέστερα και για τον νεωτερισμό των Λατίνων και πώς η Σύνοδος αυτή αναθεμάτισε εκείνους, που τολμούν να πουν, ότι το θείο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, και μας παρέδωσε να φυλάγουμε με κάθε τρόπο απαρασάλευτα τα του ιερού συμβόλου.

    Αλλά δεν γνωρίζω πώς οι Λατίνοι τα περιφρόνησαν αυτά. Νομίζω ότι αυτό το έπαθαν από υπερηφάνεια και αλαζονεία, τα οποία προηγουμένως ετάραξαν και εκείνους που πριν ήσαν Άγγελοι και έγινε αυτό πρόξενος αιτίας θανάτου στους αρχηγούς των προγόνων μας. Αυτά, λοιπόν, έγιναν αιτία του σχίσματος στην των Λατίνων εκκλησία, η οποία προηγουμένως μεν δόξαζε και ακολουθούσε καλά το Ιερό Σύμβολο (της Πίστεως) και τις παραδόσεις των Αποστόλων και Πατέρων και ήταν η πρώτη· διότι δεν κρύβουμε την αλήθεια, αλλά ιδιαιτέρως επιθυμούμε πάλι να έχουμε αυτήν πρώτη, εάν μόνον φύλαγε καθαρό και ακηλίδωτο τον χαρακτήρα της ορθοδόξου πίστεως· τώρα, όμως, αφού καταφρόνησαν τα πάντα, ούτε το «Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος(:Αν κανείς θέλει να είναι πρώτος στην τιμή, οφείλει με την ταπείνωσή του προς τους άλλους να γίνει τελευταίος απ’  όλους και υπηρέτης όλων με την άσκηση της αγάπης)» [Μάρκ. 9,35] στοχάζονται, ούτε το «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται (:Όποιος υψώνει μόνος του τον εαυτό του θα ταπεινωθεί)» [Λουκ. 14,11], αλλ’ αυτοί οι πιστοί του Χριστού, αφού πόθησαν και αναζήτησαν τα των Ελλήνων, επειδή θεώρησαν τους εαυτούς τους σοφούς και νόμισαν ότι είναι σοφότεροι από τους άλλους αδελφούς, όπως λέγει ο Παύλος, θεωρώντας τον εαυτό τους σοφό, έπεσαν «πτῶμα χαλεπόν».

Παραμένουν παπικώ τω τρόπω αδιόρθωτοι και αμετανόητοι!

Όπως και οι ιερείς που τους στήριξαν και τώρα εμφανίζονται βασιλικότεροι του βασιλέως.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΗ ΑΣΥΣΤΟΛΩΣ!

                

Ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος δημοσιεύει δύο σημαντικά κείμενα:

α) Τό Διαβιβαστικό τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου Γρηγορίου πρός τήν Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τό ὁποῖο περιλαμβάνει δύο ἔγγραφα μέ ἡμερομηνία 29 Ἰανουαρίου 2026 τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς Πιστῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Περιστερίου, μέ τά ὁποῖα ὑποβάλλει ἡ Συντονιστική Ἐπιτροπή τήν παρακλητική ἐντολή πρός τήν Δ.Ι.Σ., ὅπως ἐξετάση θεολογικῶς δύο Ἐγκυκλίους τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου, καί ἀκολουθοῦν καταγγελτικές ἀναφορές τοῦ Μητροπολίτου γιά τά ἔγγραφα αὐτά.

β) Το Ἀπολογητικό Σημείωμα τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς πρός τήν Ἱερά Σύν­οδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στίς καταγγελτικές αὐτές ἀναφορές τοῦ Μητροπολίτου

Νά σημειωθῆ ὅτι ὁ Μητροπολίτης Γρηγόριος χρησιμοποιεῖ στό κείμενό του ἀνοίκειους χαρακτηρισμούς, ἀναφερόμενος στούς Πιστούς τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς, στὸ κατὰ τὰ ἄλλα ποίμνιό του, ἀφοῦ μέ αὐτούς τούς χαρακτηρισμούς θίγεται πρωτίστως ἡ ἀλήθεια καί δευτερευόντως ἡ ὑπόληψη  τῶν πιστῶν χριστιανῶν τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου. Χαρακτηρισμοί ὅπως: “Αυτοί ενεργούν παντελώς αντιεκκλησιαστικά, αντικανονικά, φατριαστικά και αντιθεολογικά”, εἶναι “ζηλωτές”, μάλιστα δὲν διστάζει νὰ χαρακτηρίση τὸν ἀγωνιζόμενο πιστὸ λαὸ τοῦ Περιστερίου ὡς “παρασυναγωγικὴ ὁμάδα”· ἐπίσης γράφει ὁ Μητροπολίτης “Ενεργούν για πολλοστή φορά με την αναγνωρίσιμη οργανωσιακή σκαιά μέθοδο”!!!

Ἐνῶ ἡ Συντονιστική Ἐπιτροπή μὲ τό Ἀπολογητικό Σημείωμά της πρὸς τὴν Σύνοδο ἀνταπαντᾶ μὲ εὐθύτητα καὶ σύνεση στούς ἀνυπόστατους καί μή ἀληθεῖς χαρακτηρισμούς τοῦ Ἐπισκόπου, μέ ἔγγραφα καί ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἀποδεικνύουν τὸ ἀνυπόστατο τῶν κατηγοριῶν του.

Ἐπίσης, πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι ἡ Συντονιστική Ἐπιτροπή, πρός τιμήν της, κρατεῖ ἐπὶ 6 (ἕξι) μῆνες στὸ ἀρχεῖο της τά δύο αὐτά κείμενα, τοῦ Μητροπολίτου καί τήν ἀνταπάντησή της, ἀναμένοντας προφανῶς ἀπάντηση στὸ «Ἀπολογητικό της Σημείωμα», ποὺ μέχρι σήμερα δὲν ἔχει λάβει, παρὰ τὴν προθεσμία τῶν 3 (τριῶν) μηνῶν ποὺ προβλέπεται ἀπὸ τὸν Κανονισμὸ τῆς Συνόδου.

Η κόρη του προξένου Χόρτον για τη Μικρασιατική Καταστροφή και την στάση των ξένων Δυνάμεων

«γυρνάμε και το άλλο μάγουλο στους Τούρκους, για λόγους γνωστούς μόνο σε διευθυντές μεγάλων Εταιρειών»

   

Της Νάνσυ Χόρτον (κόρη του Αμερικανού πρόξενου στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον)

Περιοδικό Ελλοπία τ. 13, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1992, σελ. 44-47

Οι περισσότεροι συνήθως ενδιαφέρονται για την πολιτική άποψη των γεγονότων της Μικρός Ασίας. Μια και μου ζητήθηκε όμως να γράψω για τις εμπειρίες του πατέρα μου, ας σημειώσω ότι είχε ένα μυστικιστικό δεσμό με τη Σμύρνη. Πώς ένας Γιάνκης δέκατης γενιάς από μια κωμόπολη στα βορινά της Πολιτείας της Νέας Υόρκης σχετίσθηκε τόσο με μια πόλη στην ακτή της Μικράς Ασίας; Μικρό παιδί ο πατέρας του του διάβαζε από τη Βίβλο, μεταξύ των άλλων και από το βιβλίο της Αποκάλυψης. Η Σμύρνη, ως η τελευταία από τις επτά πόλεις της Αποκάλυψης που επέζησε, του έκανε βαθιά εντύπωση, που την κράτησε σε όλη του τη ζωή και την ανέφερε συνέχεια στα έργα του. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του υπηρέτησε σε πολλά άλλα διπλωματικά πόστα, σε μέρη που θεωρούνταν καυτά, αλλά, όπως έλεγε, η Σμύρνη ήταν η Μέκκα των φιλοδοξιών του. Φαίνεται λοιπόν ότι ήταν μοιραίο να είναι παρών στο θάνατο των χριστιανών και την καταστροφή της πόλης. Η Σμύρνη ήταν η μοίρα του. Είχε συνδέσει στενά τον συμβολισμό της Αποκάλυψης για τον αγώνα ανάμεσα στο καλό από τη μια μεριά και το σκοτάδι και την απληστία από την άλλη με τα γεγονότα που παρακολουθούσε στη Σμύρνη και τα οποία οδήγησαν στην καταστροφή της.

Ο Χόρτον πήγε στη Σμύρνη κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και αντιπροσώπευε τα συμφέροντα όλων των συμμάχων μέχρι τη στιγμή που η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο και εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. «Γία πρώτη φορά σε εκατό χρόνια», είπε, «η αμερικανική σημαία κατεβάστηκε από το Προξενείο». Πάντα σχολίαζε ο Χόρτον, «γυρνάμε και το άλλο μάγουλο στους Τούρκους, για λόγους γνωστούς μόνο σε διευθυντές μεγάλων Εταιρειών».

Μικρασιατική Καταστροφή: ΟΙ ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΙ KAI ΟΙ ΠΟΡΕΙΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ..

                   

Οι περιγραφές του Γάλλου δημοσιογράφου Rene Puaux από τη Σμύρνη. για τους εκτοπισμούς και τις πορείες θανάτου των Ελλήνων είναι ανατριχιαστικές.

Την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησε η διαταγή του στρατηγού Νουρεντίν να συλλάβουν όλο τον ανδρικό πληθυσμό από δεκαοκτώ μέχρι σαράντα πέντε ετών. 

Αντίθετα με την εξήγηση που έδωσαν εκ των υστέρων οι Τούρκοι, δεν επρόκειτο παρά για άνδρες που υπετίθετο ότι είχαν αγωνιστεί στο πλευρό του ελληνικού στρατού.

Στην πράξη συνέλαβαν όλους τους άνδρες με ρωμαλέο παρουσιαστικό από δεκαπέντε μέχρι πενήντα πέντε ετών.

«Δεν μπορούσε να υπάρξει πιο σπαρακτικό θέαμα- οι γυναίκες είχαν χωριστεί από τους άνδρες τους, οι μανάδες από τους γιους τους, οι αδελφές από τους αδελφούς τους. 

Όλοι όσοι είχαν συλληφθεί με τον τρόπο αυτό, είχαν σταλεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ad hoc και, όταν συγκεντρώθηκαν όλοι εκεί, έπεσαν θύματα ληστείας των Τούρκων στρατιωτών. 

Δεν τους έκλεψαν μόνο τα χρήματα που είχαν, αλλά και τα ρούχα και τα παπούτσια τους. 

Για να γλιτώσουν την τέλεια απογύμνωση, πολλοί απ' αυτούς έσκιζαν οι ίδιοι τα ρούχα τους, γιατί οι Τούρκοι βλέποντας κουρέλια και μόνο, δεν τους τα έβγαζαν καθόλου».

Ο αριθμός αυτών των κατοίκων της Σμύρνης και της ενδοχώρας (ηλικίας από δεκαοχτώ μέχρι σαράντα πέντε ετών), που συνελήφθησαν έτσι και οδηγήθη καν από τους Τούρκους προς την ενδοχώρα, θα πρέπει να υπολογιστεί στις 150.000.