Η λατινοποίηση της Εκκλησίας προχωράει γοργά! Ο πατρ. Ιεροσολύμων Θεόφιλος επικαλείται τον "αείμνηστο φίλο" του(!!!) Πάπα Φραγκίσκο και τον "άγιος Φραγκίσκο της Ασσίζης" για τον ρόλο ειρηνοποιού που διεκδικεί!

πατρ. Ιεροσολύμων Θεόφιλος: "Στο πνεύμα του ομώνυμου φίλου μου, του αείμνηστου Πάπα Φραγκίσκου, θυμάμαι τα λόγια του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης: «Κύριε, κάνε με όργανο της ειρήνης Σου»." Αφιερώνεται σε "αγωνιστή" ιερέα που για λόγους καριέρας άφησε την ομολογία και ακολούθησε τον πατρ. Ιεροσολύμων. Μήπως έχει κι αυτός φίλο τον Πάπα και ως Άγιο τον Φραγκίσκο Ασσίζης;

Μήνυμα Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου στον Τραμπ για την Ουκρανία

Σε συνέντευξή του στο Breitbart News, ο Πατριάρχης Ιερεσολύμων Θεόφιλος Γ΄, δήλωσε ότι σχεδιάζει να αναλάβει μια αποστολή για να συναντήσει τόσο τον Ρώσο Πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν όσο και τον Ουκρανό, Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, με σκοπό να συμβάλει στην εξεύρεση λύσης που θα οδηγήσει στο τέλος του ρωσικού πολέμου στην Ουκρανία, ο οποίος έχει διαλύσει την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ο Θεόφιλος Γ΄ συναντήθηκε με τον Αμερικανό Πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, στο Λευκό Οίκο νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι, για να απονείμει στον Τραμπ μία από τις υψηλότερες τιμητικές διακρίσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τον Μεγάλο Σταυρό του Τάγματος του Αγίου Τάφου.

Ο Ορθόδοξος ηγέτης έφυγε επίσης από το Λευκό Οίκο με την ευλογία του Τραμπ, προκειμένου να συμβάλει στη διαμεσολάβηση για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ερωτηθείς για τον ρόλο του και τον ρόλο του Πατριαρχείου στην προσπάθεια να επουλωθεί το ρήγμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, που βρίσκεται στο επίκεντρο του ρωσικού πολέμου στην Ουκρανία, ο Θεόφιλος Γ΄ τόνισε ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων «κατέχει μοναδική θέση στον χριστιανικό κόσμο».

«Εδώ αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά η Εκκλησία», είπε ο Θεόφιλος Γ΄ στο Breitbart News.

«Το Πατριαρχείο αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως η “Μητέρα Εκκλησία”, καθώς και ως η Εκκλησία της Αγίας Γης, η Εκκλησία που διακονεί στους τόπους όπου έλαβαν χώρα τα γεγονότα της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους.

Επομένως, η αποστολή του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων δεν περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη εκκλησία ή αποκλειστικά στη φροντίδα συγκεκριμένων ιερών τόπων.

Τρία σημεία σημαντικά για το πρόσωπο του Χριστού

ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΙΩΘΟΣ ΑΥΤΩ ΑΝΕΣΤΗ ΑΝΑΓΝΩΝΑΙ (Αρχή της Ινδίκτου)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Ναζαρέτ, οὗ ἦν τεθραμμένος, καὶ εἰσῆλθεν κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ ἀνέστη ἀναγνῶναι” (Λουκ. 4,16)“

Εκείνο τον καιρό ήρθε ο Ιησούς στη Ναζαρέτ, όπου είχε μεγαλώσει. Το Σάββατο πήγε όπως συνήθιζε στη συναγωγή και σηκώθηκε να διαβάσει τις Γραφές”

    

Η αρχή του νέου εκκλησιαστικού έτους που ταυτίζεται με την αρχή της Ινδίκτου, ρωμαϊκού τρόπου μέτρησης του χρόνου για φορολογικούς και άλλους λόγους, μας φέρνει μπροστά σε ένα απόσπασμα από τον ευαγγελιστή Λουκά, στο οποίο ο Χριστός βρίσκεται στην ιδιαίτερη πατρίδα Του, την Ναζαρέτ, όπου είχε μεγαλώσει. Εισέρχεται την ημέρα του Σαββάτου στη συναγωγή της πατρίδας Του, όπως το συνήθιζε και σηκώνεται, όπως είχε το δικαίωμα, για να διαβάσει τις Γραφές, ένα απόσπασμα από την Παλαιά Διαθήκη, ενώπιον των συμπατριωτών Του και επιλέγει το απόσπασμα του προφήτη Ησαΐα που αναφέρεται στην αποστολή του Μεσσία.

Ο προφήτης αναφέρει ότι ο Μεσσίας θα είναι αυτός που θα αποσταλεί από το Άγιο Πνεύμα ν’ αναγγείλει το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς και να θεραπεύσει τους συντριμμένους ψυχικά. Στους αιχμαλώτους να κηρύξει απελευθέρωση και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους, να φέρει λευτεριά στους τσακισμένους, να αναγγείλει του καιρού τον ερχομό που ο Κύριος θα φέρει τη σωτηρία στο λαό Του. Όλα αυτά, όπως θα πει στους έκπληκτους συμπατριώτες Του, εκπληρώνονται στο πρόσωπό Του. Εκείνοι θα Τον αρνηθούν και ο Χριστός δεν θα επιστρέψει ποτέ στην πατρίδα Του, αφού ουδείς προφήτης δεκτός εν τη πατρίδι αυτού.

Ο ευαγγελιστής Λουκάς μας δείχνει τρία σημεία σημαντικά για το πρόσωπο του Χριστού, πολύτιμα και για όλους εμάς.

«Καλή κι Ευλογημένη Εκκλησιαστική Χρονιά»

    

                                 

1η Σεπτεμβρίου: ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ (δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους)

Ἀπολυτίκιον - Ἦχος β'. «Ὁ πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσία θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου Κύριε, φυλάττων ἐν εἰρήνῃ τοὺς Βασιλεῖς καὶ τὴν πόλιν σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, καὶ σῶσον ἡμᾶς». Κοντάκιο

«Ὁ τῶν αἰώνων Ποιητὴς καὶ Δεσπότης, Θεὲ τῶν ὅλων, ὑπερούσιε ὄντως, τὴν ἐνιαύσιον εὐλόγησον περίοδον, σώζων τῷ ἐλέει σου τῷ ἀπείρω, Οἰκτίρμον, πάντας τοὺς λατρεύοντας σοὶ τῷ μόνω Δεσπότη, καὶ ἐκβοώντας φόβω Λυτρωτά· Εὔφορον πάσι τὸ ἔτος χορήγησον.»

«Λέξις λατινική (indictio) όρισμόν σημαίνουσα καθ’ όν κατά δεκαπενταετή περίοδον επληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ινδικτιώνος είσήγαγεν ό Αύγουστος Καίσαρ (1 -14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) έγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε ή εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την α’ Σεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους. «Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου, Ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾿ ἀνθρώπους Νέε.».

Η Ινδικτιώνα είναι ένας γενικότερος τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού ή για την ακρίβεια από το 3 π.Χ.

Αρχή της Ινδίκτου

   

Τελικὰ γιὰ ποιόν ἀγωνιζόμαστε;

Τὸν τελευταῖο καιρὸ προβάλλονται σὲ πολλὰ ἱστολόγια ἄρθρα/ἀναλύσεις γιὰ τὰ οἰκουμενιστικὰ κείμενα καὶ τὶς προδοτικὲς συμφωνίες πρὸ καὶ μετὰ τὴν ληστρικὴ σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου. Στὰ ἄρθρα αὐτά (π.χ. ἐδῶ κι ἐδῶ) οἱ συγγραφεῖς, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἱερεῖς, κάνουν ὡσὰν αὐτοὶ νὰ ἀνακάλυψαν τὸν τροχὸ καὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ ὅσα ἔχουν σχέση μὲ αὐτόν, λὲς καὶ ἐμφανίστηκε αὐτὸς τώρα, κάνοντας ἀναλύσεις πάνω στὶς ἀναλύσεις, ἀλλὰ ἀκόμα χειρότερα: Μιλοῦν γιὰ τὴν αἵρεση ἀλλὰ οὔτε οἱ ἴδιοι φεύγουν ἀπὸ τὴν κοινωνία μαζί της δηλ. ἀποτειχίζονται οὔτε καλοῦν τοὺς πιστοὺς νὰ τὸ πράξουν. Ἡ στάση τους δείχνει, ὅτι δὲν νοιάζονται οὔτε γιὰ τὸ ποίμνιο οὔτε γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν ἑνότητα τῶν ἀγωνιζόμενων πιστῶν. Τὸ μόνο ποὺ ζητοῦν ὁ καθένας γιὰ τὸν ἑαυτὸ του εἶναι ὁ τίτλος τῆς αὐθεντίας, τὴν ὁποία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Πίστη ὑπερασπίζουν μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια. Ἐμεῖς ρωτοῦμε ὅμως: Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι; 

Στούς «τὰ πάντα καλῶς διαταξαμένους θείους Πατέρας», ἡ ἐπιθυμία ἀναγνώρισης τῆς αὐθεντίας τους δὲν ὑπῆρχε οὔτε κατὰ διάνοια. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἔνοιαζε δὲν ἦταν ἡ ἀνάδειξή τους ἀλλὰ ἡ προστασία τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως. Γιὰ τοὺς θείους Πατέρες ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς ἔμοιαζε μὲ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν προβάτων ἀπὸ τοὺς λύκους, τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ φίδι, τῶν ὑγιῶν ἀνθρώπων ἀπὸ μιὰ λοιμώδη ἀσθένεια καὶ κολλητικὴ πανδημία· ἔξοδος καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἕνα σπίτι ποὺ καίγεται· ἡ ἀποτείχιση πραγματοποιεῖται γιὰ νὰ μὴν καοῦν ὅσοι θέλουν νὰ σωθοῦν μαζὶ μὲ ὅσους θεληματικὰ παραμένουν μέσα στὴ φωτιὰ τῆς Παναιρέσεως! Γιατὶ πράγματι, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀλήθεια· ὁ πιστὸς καταβροχθίζεται καὶ καίγεται ἀπὸ τὸν λύκο καὶ τὴν φωτιὰ τῆς αἱρέσεως, ὅπως μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι, ὅταν μένει σὲ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἐπηρεάζεται ἀνεπαισθήτως καὶ αἰσθητῶς, καὶ μολύνεται καὶ ἔτσι χάνεται. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἔχει προειδοποιήσει ὅτι τοῦτο συμβαίνει καὶ γιὰ μικρότερης σημασίας συνομιλίες καὶ συναναστροφές: "μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί" (Α΄ Κορ. ιε΄33). Καὶ ἄρα ὁ πιστὸς πρέπει νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὅσους κοινωνοῦν μὲ αὐτούς, "ὡς ἀπὸ ὄφεως" (Μ. Φώτιος), ὅπως δηλαδή, ὅταν συναντᾶ μπροστά του ἕνα φίδι, ἢ ὅπως, ὅταν βρεθεῖ κάποιος σὲ ἕνα χῶρο ποὺ ὑπάρχει κολλητικὴ ἀσθένεια, ἂν θέλει νὰ σωθεῖ καὶ νὰ μὴ κολλήσει.

Γι' αυτὸ καὶ στὰ κείμενά τους μιλοῦσαν σὲ Προστακτική (ὄχι μὲ προτροπὲς δυνητικοῦ χαρακτῆρος), ὅπως "διδάσκουν" πολλοί, χρησιμοποιοῦσαν γλώσσα δραματικὴ γεμάτη εἰκονισμοὺς καὶ παρομοιώσεις. Καλοῦσαν σὲ κάθε εὐκαιρία τοὺς πιστοὺς νὰ πράξουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Ἀποστόλων σὲ καιρὸ αἱρέσεως. Δὲν ἔγραφαν ἐπιστημονικὰ δοκίμια γιὰ νὰ ἀποκομίζουν ἐπαίνους καὶ ἀναγνωρίσεις, ἀποκρύπτωντας μάλιστα ἀπὸ φθόνο τὸν κόπο κι ἄλλων ἐργατῶν τοῦ ἀμπελῶνος. Γι' αὐτὸ καὶ διώκονταν σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σημερινοὺς "εἰδικούς" ποὺ μιλοῦν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, ἀσκοῦν κριτικὴ σὲ ὅσους "τοὺς παίρνει" ἀφήνοντας ἀπ' ἔξω ὅσους θὰ ἔπρεπε νὰ θίξουν, γιατὶ ἔτσι ἐξασφαλίζουν τὰ συμφέροντά τους. Παράλληλα δείχνουν νὰ μὴν ἀγαποῦν νὰ μὴν καίγονται γιὰ τοὺς ἀδελφούς τους.

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας ἦταν καὶ εἶναι πασιφανές, ὅτι ὁ κάθε πιστός, ποὺ θεωρεῖ τὴν Ἐκκλησία, Σῶμα Χριστοῦ καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς, μέλη τοῦ Σώματος αὐτοῦ, ὅταν βλέπει πὼς τὰ μέλη τοῦ Σώματος ἔχουν μολυνθεῖ ἢ κινδυνεύουν νὰ μολυνθοῦν ἀπὸ τὶς μολυσματικὲς ἀσθένειες ποὺ περικλείονται στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπὸ ἀγάπη καὶ καθῆκον πρὸς τὸν Χριστό, τὴν Ἐκκλησία (τὸ σπίτι του), τοὺς ἀδελφούς του καὶ τὸν ἑαυτό του, ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἐνδιαφέρον πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀληθινὴ Πίστη, ἀγωνίζεται θυσιαστικὰ ἐναντίον κάθε ἐπιβουλῆς κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, κρούοντας καὶ γι’ αὐτοὺς τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ἔστω κι ἂν μένει μόνος, ὡς πρὸς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνδιαφέρεται κάποιος γιὰ τοὺς Πατέρες καὶ ἀδελφούς του, νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν αὐτοτέλεια καὶ τὴν διατήρηση τῆς Μίας Ἐκκλησίας τοῦ Ἰησοῦ καὶ αὐτό του τὸ ἐνδιαφέρον νὰ εἶναι (ὅπως κάποιοι ἀνοήτως τὸ χαρακτηρίζουν καὶ μάλιστα ἐπαινετικά) ἐπιστημονικό! Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζουν ἱερεῖς ὅτι ἀγωνιζόμενοι πιστοί, μένουν ἀκοινώνητοι, ἀλειτούργητοι ἦ κάνουν ἑκατοντάδες χιλιόμετρα γιὰ νὰ βροῦν ἱερέα καὶ αὐτοὶ νὰ περιορίζουν τὴν ποιμαντική τους δραστηριότητα σὲ δημοσίευση μελετῶν ποὺ στοχεύουν μόνο στὴν προσωπική τους ἀνάδειξη.

Ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι καὶ μετὰ εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες καὶ ὅσοι τοὺς μνημονεύουν καὶ κοινωνοῦν μαζί τους, ἕνα πράγμα φοβοῦνται, τὴν διακοπὴ μνημοσύνου. Γι’ αὐτὸ καὶ προβαίνουν σὲ ἀπειλές, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ διωγμοί, καὶ ἡ παρερμηνεία καὶ διαστρέβλωση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων, ποὺ τὴν πραγματοποιοῦν μὲ ἐξοργιστικὴ φυσικότητα, σὰν νὰ κάνουν τὴν πιὸ ἅγια πράξη, θυμίζοντας τὸ τοῦ Κυρίου· «πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ» (Ἰω. 16, 2).

Ὡς ἐκ τούτων καταδεικνύεται ὅτι οἱ αἱρετικοί, ἢ οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς αἱρετικούς, εἶναι (μεταφορικὰ καὶ κυριολεκτικά) “μισθωτοὶ” ποιμένες (Ἰω. 10,12) πολλὲς φορὲς καὶ "κακοὶ" ποιμένες, καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, ἐκεῖνο ποὺ φοβοῦνται καὶ τρέμουν εἶναι νὰ μὴ χάσουν τὴν ἐξουσία τους, τὴν κοινωνία-ἀναγνώριση-ἀλληλοϋποστήριξη ἀπὸ συναδέλφους ἱερωμένους, τὸ κύρος ποὺ τοὺς δίδει τὸ ἀξίωμά τους κι ὄχι ἡ κοινωνία τους μὲ τὸν Θεό, Τὸν ὁποῖο ἐγκαταλείπουν καὶ προσβάλλουν, ἀφοῦ δὲν ἀγωνίζονται γιὰ νὰ ἀποδιώξουν τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ λυμαίνονται τὴν Ἐκκλησία Του! Ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ κοινωνικὴ προβολή, τὰ ἔσοδα, ἡ ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων τους.

Οἱ ψευδεῖς διαβεβαιώσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅτι "ὅλα πᾶνε καλά", ἢ ὅτι "δὲν προδίδουμε τὴν πίστη", ἢ ὅτι ὅλα αὐτὰ "τὰ κάνουμε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τοὺς ἑτερόδοξους", παρότι διαψεύδονται καθημερινῶς ἀπὸ τὶς νέες προδοσίες, ἀπὸ τὴν σιωπηρή (ἢ καὶ φανερή) ἀποδοχὴ νέων κακοδοξιῶν (λεκτικῶν ἢ πρακτικῶν), οὐδόλως προβληματίζει τοὺς ποιμένες αυτούς, κι αὐτὸ εἶναι ποὺ τοὺς κατατάσσει στοὺς ψευδοποιμένες. Συνεχίζουν νὰ ἔχουν τὰ μάτια κλειστὰ στὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως, στὸ ξεπούλημά της, ἀρκεῖ αὐτοὶ νὰ ἀρθρογραφοῦν καὶ νὰ ἀναδεικνύονται ὡς συγγραφεῖς!

Τοὺς ἀφήνει ψυχρὰ ἀδιάφορους τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ αἵρεση μὲ τὴν μεσοβέζικη τακτικὴ ἀντιμετωπίσεώς της, τὴν ἀδιαφορία καὶ τὸν στρουθοκαμηλισμὸ δὲν ὀπισθοχωρεῖ, δὲν μειώνεται, δὲν ἐξαλείφεται, ἀλλ’ ἀντίθετα μεγαλώνει, ἀνδρώνεται, ἐπεκτείνεται, ἐπικρατεῖ.

Δὲν διανοοῦνται νὰ στρέψουν τὰ μάτια τους στὴν ζωὴ τῶν Ἁγίων –παρότι κάθε μέρα τοὺς ἐπαινοῦν σὲ πανηγυρικὰ συλλείτουργα– καὶ νὰ τοὺς μιμηθοῦν. Νὰ μιμηθοῦν τὴν ὁμολογία τους, τὸν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῆς αἱρέσεως. Κι ὅμως, ὁ καλὸς στρατηγός, ὅταν βλέπει ὅτι ἡ τακτικὴ ποὺ ἐφαρμόζει στὴν καταπολέμηση τοῦ ἐχθροῦ δὲν ἀποδίδει, τὴν ἀλλάζει. Αὐτοὶ ὅμως ἀμετανόητοι καὶ ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως παραμένουν στὴν ἴδια ὀλέθρια τακτική τους. Γιατὶ δὲν θέλουν τὴν συμπόρευση μὲ τὸν νικητὴ Χριστό, ποὺ μόνος, καθήμενος σὲ ἵππο λευκὸ «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. στ΄ 2), ἀλλὰ τοὺς ἐνδιαφέρει, τοὺς δίνει ἀσφάλεια ἡ συμπόρευση μὲ τοὺς πολλούς.

Ἐμεῖς παρακαλοῦμε παρόλα αὐτὰ τοὺς ἱερεῖς αὐτοὺς νὰ ἀφήσουν τὴν ἐπιστημονογραφία καὶ νὰ ἀρχίσουν μὲ τὴν ποιμαντική. Νὰ ἀγνοήσουν τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ ἐπιδιώξουν τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τὸν Θεό καὶ τὸ ποίμνιό Του. Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά γιὰ κανέναν μας. Ὅλοι μας μποροῦμε. Ὅσο εἶναι ἀκόμα καιρός, ἂς ἐφαρμόσουμε ὅλοι, μὲ ὁμόνοια, ἑνότητα, ταπείνωση καί, βέβαια, ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΟ πνεῦμα τὶς συγκεκριμένες Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ὡς πρὸς τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Τὸ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ τῶν Ἁγίων εἶναι εὔκολα καὶ γρήγορα ψηλαφίσημο καὶ μποροῦμε νὰ τὸ συγκρίνουμε μὲ τὸ ΑΝΤΙΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ποὺ μᾶς συνιστοῦν οἱ σύγχρονοι ψευδοποιμένες.  Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Κι ἐμεῖς θὰ τοὺς στηρίξουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις, ὡς ἁρμόζει σὲ ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ἡ μάστιγα τῆς διγλωσσίας

     

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους λόγους ποὺ ὁ ἀντιαιρετικὸς/ἀντιοικουμενιστικὸς ἀγῶνας δὲν φέρει καρπούς, ἀλλὰ ἀντιθέτως καὶ ἡ αἵρεση προχωράει καὶ τὸ ἀντιαιρετικὸ μέτωπο εἶναι διασπασμένο, ἀσυνεπὲς καὶ στάσιμο εἶναι ἡ διγλωσσία, ἡ ὁποία πιὰ ἔχει πάρει μέγεθος μάστιγος.

Ἀντίθετα μὲ τὴν θετικὴ κοινωνικὴ ἀντίληψη, ἡ διγλωσσία, «γλῶσσα διττή» κατὰ τοὺς Πατέρες, ἀντιμετωπίζεται στὴν Ἐκκλησία ὡς μεγάλη ἁμαρτία, πηγὴ τραγικῶν λαθῶν καὶ ὀλέθριων γιὰ τὴν ψυχὴ ἐπιλογῶν, ἀναξιοπιστία, αὐτοαπάτη καὶ ἀπάτη, ἰδίως ἂν ὁ δίγλωσσος εἶναι ποιμένας. Διότι αὐτὸς ἐξαπατᾶ καὶ παρασύρει καὶ τοὺς ἄλλους. Τὸ κυριότερον ὅμως ἡ διγλωσσία ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τοὺς θεόπνευστους συγγραφεῖς ὡς ὑποκρισία καὶ ψεῦδος καὶ ὡς ἐκ τούτου αἰτία καταδίκης.

Οἱ περισσότερες ἀναφορές περὶ διγλωσσίας βρίσκονται στὴ Σοφία Σειράχ. Ἐκεῖ ἡ διγλωσσία παρουσιάζεται μεταξὺ ἄλλων ὡς ἑξῆς:

Πως θα κηρύξουν τον Απόστολο της ερχομένης Κυριακής οι σημερινοί Επίσκοποι;

«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει (:Προσέχετε σαν άγρυπνοι φρουροί. Μένετε σταθεροί και όρθιοι στην πίστη)»!

Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Α΄Κορ.16,13-24]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

     Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος, για να δείξει ότι όχι στους διδασκάλους, αλλά και στους εαυτούς τους πρέπει να έχουν τις ελπίδες της σωτηρίας τους, λέγει: «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει (:Προσέχετε σαν άγρυπνοι φρουροί. Μένετε σταθεροί και όρθιοι στην πίστη)»· στην πίστη, όχι στην κοσμική σοφία· διότι δεν είναι δυνατόν στη διαρκώς μεταβαλλόμενη κοσμική σοφία να μένει σταθερός κανείς, αλλά διαρκώς περιφέρεται· όπως ακριβώς βέβαια, αντιθέτως, στην πίστη μπορεί να μένει σταθερός. «Ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε. πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω (:Να αγωνίζεστε σαν άντρες γενναίοι. Πάρτε δύναμη και θάρρος. Όλα όσα κάνετε, ας γίνονται με αγάπη)» [Α΄ Κορ. 16,13-14].

     Με το να λέγει λοιπόν αυτά φαίνεται μεν ότι παροτρύνει, αλλά όμως στην πραγματικότητα κατηγορεί τους Κορινθίους ως ράθυμους. Γι’ αυτό λέγει: «Μένετε άγρυπνοι και προσεκτικοί», σαν να κοιμούνται· «σταθείτε στερεοί και ακλόνητοι στην πίστη», σαν να κλονίζονται· «Να είστε ανδρείοι και δυνατοί», σαν να έχουν χαυνωθεί· «όλα όσα λέτε και κάνετε ας γίνονται με αγάπη», σαν να βρίσκονταν σε έχθρα. Και την μεν προτροπή «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει (:Μένετε άγρυπνοι και προσεκτικοί. Σταθείτε στερεοί και ακλόνητοι στην πίστη)» τη λέγει σχετικά με αυτούς που τους εξαπατούν, ενώ την προτροπή «ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε (:να είστε ανδρείοι και δυνατοί)» τη λέγει σχετικά με εκείνους που τους επιβουλεύονται, την δε «πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω (: ό,τι λέτε και κάνετε να γίνεται με αγάπη)», πράγμα που είναι σύνδεσμος τελειότητας και ρίζα και πηγή των αγαθών, σχετικά με εκείνους που προκαλούσαν ταραχές και προσπαθούσαν να τους διασπάσουν.

Πώς θα κηρύξουν το Ευαγγέλιο της ερχομένης Κυριακής οι σημερινοί Επίσκοποι;

"ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ τοὺς ποιμένας καὶ ἐκζητήσω τὰ πρόβατά μου ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν καὶ ἀποστρέψω αὐτοὺς τοῦ μὴ ποιμαίνειν τὰ πρόβατά μου, καὶ οὐ βοσκήσουσιν ἔτι οἱ ποιμένες αὐτά· καὶ ἐξελοῦμαι τὰ πρόβατά μου ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν. καὶ οὐκ ἔσονται αὐτοῖς ἔτι εἰς κατάβρωμα"

Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 21,33-46]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΜΠΕΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ ΤΗΣ

     «Ἄλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησεν (:Ακούστε και άλλη παραβολή: ένας άνθρωπος οικοδεσπότης φύτεψε αμπέλι και ύψωσε γύρω από αυτό ένα φράκτη και έσκαψε μέσα σε αυτό ένα πατητήρι και μία δεξαμενή και έκτισε πύργο, για να μένουν οι εργάτες και οι φύλακες· εμπιστεύτηκε αυτό σε κάποιους γεωργούς και αναχώρησε σε άλλη χώρα).

      ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ (:Όταν λοιπόν πλησίασε ο καιρός του τρυγητού, έστειλε τους δούλους του στους γεωργούς, για να πάρουν τους καρπούς που αυτός δικαιούνταν). καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν (:Οι γεωργοί, όμως, όντας μοχθηροί και άπληστοι, συνέλαβαν τους δούλους και άλλον έδειραν, άλλον φόνευσαν, άλλον λιθοβόλησαν). πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως(:Πάλι ο οικοδεσπότης έστειλε άλλους δούλους, περισσοτέρους από τους πρώτους και έκαμαν και σε αυτούς τα ίδια). ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου (:Ύστερα πάλι έστειλε προς αυτούς τον υιό του λέγοντας: ‘’Οι άνθρωποι αυτοί θα ντραπούν τουλάχιστον το παιδί μου’’). οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ (:Οι γεωργοί όμως, όταν είδαν τον υιό, είπαν μεταξύ τους: ‘’Αυτός είναι ο κληρονόμος· ελάτε, ας τον φονεύσουμε και ας καταλάβουμε οριστικά πλέον εμείς την κληρονομία του). καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν(:Και αφού τον συνέλαβαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και εκεί τον φόνευσαν).

Η εκκλησιαστική διπλωματία των σημερινών ποιμένων ως απόδειξη ανακολουθίας και εις βάρος των Ι. Κανόνων.

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ πατριαρχείου Μόσχας ἐφαρμόζοντας τοὺς Ι. Κανόνες δήλωσε, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ συλλειτουργεῖ μὲ ἱεράρχες (τῆς Βουλγαρίας) ποὺ δέχθηκαν σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία σχισματικοὺς (τῆς Οὐκρανίας). Κι ἐμεῖς ρωτοῦμε. Οἱ ἱεράρχες τῆς Ἑλλάδος δὲν δέχθηκαν σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικούς; Τότε πὼς συλλειτούργησαν οἱ Ρῶσοι μὲ τὸν Κερκύρας; Ὁ δὲ Νεκτάριος πὼς μνημονεύει τοὺς κοινωνοῦντες μὲ τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικοὺς Ἕλληνες ἱεράρχες, ὅταν οἱ Ρῶσοι συλλείτουργοί του πράττουν τὸ ἀντίθετο; Κι ἂν ἰσχύει αὐτὸ ποὺ δήλωσε ὁ Νεκτάριος, ὅτι «Στὴ Θεία Λειτουργία ὁ Πατριάρχης Κύριλλος εἶπε μόνο «πάσης Ἐπισκοπῆς Ὀρθοδόξων, δὲν μνημόνευσε κανέναν», τότε γιατί κατηγοροῦνται (καὶ ἀπὸ τὸν Νεκτάριο) οἱ ἀποτειχισμένοι ὑπὲρ Πίστεως πιστοὶ ποὺ ἐφαρμόζοντας τοὺς Ι. Κανόνες μνημονεύουν κι αὐτοὶ ὑπὲρ πάσης ἐπισκοπῆς Ὀρθοδόξων; Πόσο θὰ πληρώνει ἀκόμα ἡ Ἐκκλησία τὴν ἐκκλησιαστικὴ διπλωματία εἰς βάρος τῶν Ι. Κανόνων καὶ τῆς Πίστης; 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Η Ιερά Σύνοδος του πατριαρχείου Μόσχας διαπίστωσε την αδυναμία να συλλειτουργεί με τους ιεράρχες της Εκκλησίας της Βουλγαρίας που δέχθηκαν σε εκκλησιαστική κοινωνία σχισματικούς

Τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας παρακολούθησαν χθες, 30 Μαΐου 2024, την εισήγηση του προέδρου του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων (ΤΕΕΣ) του Πατριαρχείου Μόσχας μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Αντωνίου σχετικά με το συλλείτουργο, που τέλεσαν ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας με εκπροσώπους των ουκρανικών σχισματικών κοινοτήτων (Πρακτικά υπ’ αριθμ. 60), αναφέρει η ιστοσελίδα Patriarchia.ru

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος προέστη στις 19 Μαΐου 2024 της Θείας Λειτουργίας στο Καθολικό της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Βαλουκλή στην Πόλη, όπου συμμετείχαν εκπρόσωποι μιας εκ των σχισματικών δομών, που δραστηριοποιούνται στην Ουκρανία. Μεταξύ των συλλειτουργησάντων ήταν και ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας: οι μητροπολίτες Φιλιππουπόλεως Νικόλαος, Στάρα Ζαγορά Κυπριανός, Δωροστόλου Ιάκωβος και οι επίσκοποι Βελικίας Σιώνιος και Σμόλιαν Βησσαρίων.

Εις μνήμην του ομολογητού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη. Τον εδίωξαν, Ναζί, Συνεργάτες των Γερμανών, Αριστεροί, Σκοπιανοί, Δικτάτορες, πολιτικοί, αλλά οι μεγαλύτεροι εχθροί του ήταν μέσα στην ίδια την Εκκλησία!

Ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης ο Ομολογητής, ένας Επίσκοπος των εσχάτων (μαρτυρίες και αποσπάσματα από άρθρα του κ. Α. Γαλανού)

(+28/8/2010)

                

Ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης ο Ομολογητής, ένας Επίσκοπος των εσχάτων. Έπραττε ό,τι δεν πράττουν οι σημερινοί Επίσκοποι: 

Ήταν ΑΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΟΣ. Αρνιόταν να πιάνει χρήματα στα χέρια του. Τον μισθό του τον διέθετε υπέρ τής Εκκλησίας. Δεν απέκτησε ποτέ περιουσία και αναχώρησε για την αιωνιότητα πάμπτωχος.  

Ως Επίσκοπος αρνιόταν να φορέσει ΜΙΤΡΑ, διότι θεωρούσε ότι η μίτρα ΔΕΝ είναι εκκλησιαστικό στοιχείο, αλλά κοσμικό, αυτοκρατορικό στοιχείο. (Μέχρι την πτώση τής Κωνσταντινουπόλεως, οι Πατριάρχες και Επίσκοποι ΔΕΝ φορούσαν μίτρα). Στη χειροτονία τού Αυγουστίνου, ως Επισκόπου, του φόρεσαν μια μίτρα στο κεφάλι. Ωστόσο, μετά από τη χειροτονία του, δεν την φόρεσε ποτέ ξανά. 

Αρνιόταν να δέχεται φιλοφρονήσεις και επαίνους, έλεγε δε χαρακτηριστικά: «Ό,τι καλό βλέπετε επάνω μου, δεν είναι δικό μου, είναι του Θεού! Κι αν βλέπετε κάτι κακό πάνω μου, είναι εμού του Αυγουστίνου».

Στη διάρκεια της κατοχής, στη Μακεδονία, δυνάμεις των Γερμανών καθώς επίσης και Έλληνες συνεργάτες τους επιχείρησαν, κάποιες φορές, να συλλάβουν τον Ιεροκήρυκα Αυγουστίνο και να τον εκτελέσουν, διότι θεωρούσαν ότι είναι επικίνδυνος για τους κατακτητές. Κάποια φορά αποφασίστηκε η θανάτωσή του αλλά, τελικά, σώθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

(Παναγιώτη Μύρου, "Η Αντίσταση της Αγάπης", βιβλίο, Θεσσαλονίκη 1985, σελίδες 241 - 259 και 263 - 275).

ΔΕΝ φοβόταν δικτάτορες, πολιτικούς, Προέδρους αλλά και Πρωθυπουργούς.  Στη διάρκεια της δικτατορίας (67’-‘74) ασκούσε κριτική στη στρατιωτική κυβέρνηση.

Προφητεία Πατροκοσμά – Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων.

Κι όμως οι σημερινοί κληρικοί που υποτίθεται τιμούν τον Άγιο δεν αναρωτιούνται, αν τυχόν ο Άγιος εννοεί αυτούς τους ίδιους.

                                            

Ο μεγάλος ιεροκήρυκας του γένους μας, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός—ο Πατροκοσμάς, ανέλαβε το ιερό έργο προς δόξαν Θεού, να κατηχήσει εν Χριστώ και αφυπνίσει το σκλαβωμένο επί αιώνες Ελληνικό Έθνος μας. Ο λόγος του Αγίου μας προφητικός—εξακολουθεί να είναι σύγχρονος και επίκαιρος και αποτελεί παγκόσμια ακτινοβολία του Αγίου Πνεύματος. [1]

Τότε, ήταν ο Οθωμανικός ζυγός, σήμερα, οι αντίχριστες δυνάμεις που έχουν καταλάβει σχεδόν πλήρως την κοσμική εξουσία και επιδιώκουν την σταδιακή αλλοίωση της Ορθόδοξης παράδοσης μας.

Ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος επεσήμανε ότι ο σκοπός του Αντιχρίστου δεν είναι ν’ αδειάσει τους ναούς, αλλά να τους γεμίσει με ανθρώπους που δεν θα έχουνε Ορθόδοξο φρόνημα. Θα έχουν αλλοτροιωμένο φρόνημα, οπότε, πηγαίνοντας εκεί με όχι σωστή πίστη, δεν θα λατρεύεις τον Θεό, αλλά τον πονηρό! δηλ. τον διάβολο. [2]

Σήμερα, βιώνουμε μια ελευθέρα πτώση του σύγχρονου ανθρώπου και ιδιαίτερα αυτών που έπρεπε να ήταν οι φύλακες της Πίστης μας: Αρχιερείς, ιερείς και μοναχοί. Περνάμε από κόσκινο υψηλής ποιότητας, που κοσκινίζει κλήρο και λαό, και όλοι λαμβάνουμε θέση: είτε με τον Χριστό, είτε με τον μαμωνά. (Ματθ. 6,24)

Είθε οι υπενθυμίσεις των Αγίων μας, να δράσουν αφυπνιστικά και ενισχυτικά στην ενεργοποίηση της Ορθόδοξη συνείδηση μας και την ανάπτυξη της καλής ανησυχίας.

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά: Μνήμη της αποτομής της κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου

                                 

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΟΜΗΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

                      ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

ΣΤΟΝ ΠΑΝΣΕΠΤΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗ ΙΩΑΝΝΗ

      Εάν ο θάνατος των οσίων είναι άξιος τιμής και η μνήμη δικαίων πρέπει να συνοδεύεται με εγκώμια[Παρ. 10,7: «Μνήμη δικαίων μετ᾿ ἐγκωμίων, ὄνομα δὲ ἀσεβοῦς σβέννυται (:Η ανάμνηση των δικαίων συνοδεύεται πάντοτε από επαίνους και εγκώμια, ενώ το όνομα κάθε ασεβούς ανθρώπου σβήνει, λησμονείται διαπαντός)»], πόσο μάλλον πρέπει να τελούμε με εγκώμια τη μνήμη της ακροτάτης κορυφής των οσίων και δικαίων, του Ιωάννη, που προεσκίρτησε και προέτρεξε και προεκήρυξε τον λόγο του Θεού που σαρκώθηκε για μας, από τον οποίο πάλι ο ίδιος ανακηρύχθηκε και μαρτυρήθηκε ανώτερος από τους αιώνες προφητών και οσίων και δικαίων; Όμως το γεγονός ότι τα σχετικά με αυτόν υπερβαίνουν κάθε ανθρώπινο λόγο και το γεγονός ότι έλαβε την μαρτυρία και την απόδοση τιμής από τον Ίδιο τον μονογενή Υιό του Θεού, και δεν χρειάζεται από μας δώρο τιμής, δεν είναι λόγος να σιωπήσομε εμείς και να τον αφήσομε ατίμητο με λόγια, όσο εξαρτάται από μας, αυτήν την φωνή του ανωτάτου Λόγου, σύμφωνα με τα γεγραμμένα[ βλ. Ησ. 40,3: «Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ· ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου. Εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν 

 (: Ακούστηκε φωνή ανθρώπου, ο οποίος βοά στην έρημο και λέγει: ‘’ Ετοιμάστε την οδό μέσω της οποίας θα διέλθει ο προς απελευθέρωση και σωτηρία σας ερχόμενος Κύριος, ευθείς και ίσιους κάνετε τους δρόμους, δια των οποίων θα περάσει ο προς εσάς ερχόμενος Θεός μας’’)»· επίσης, πρβ. Ματθ. 3,3:

Για τους αγαπούληδες ..+ Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης

"Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε; Τὸ θεωρῶ σατανικό τὸ ρῆμα τοῦτο."

Δυστυχῶς, ὑπάρχει μία ἐσφαλμένη γραμμὴ τῶν πνευματικῶν πατέρων καὶ ἐξομολόγων. Τί λέγουν; «Ἐμεῖς τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε. Τί κάνει ὁ διάκος στὴν ἐκκλησία, τί κάνει ὁ παπᾶς, τί κάνει ὁ δεσπότης; (δείχνει με το χέρι, σιωπή).

Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε;

Τὸ θεωρῶ σατανικό τὸ ρῆμα τοῦτο.

Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε καὶ ν᾽ἀφήσουμε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὰ χέρια τῶν καθαρμάτων καὶ τῶν Γεροντίων καὶ τῶν ἐκφύλων; Ἔτσι λέτε; Πολύ καλά.

Εἶνε σὰν νὰ λένε· Νὰ καίγεται τὸ σπίτι καὶ τὴν ψυχούλα σου κοίταξε· νὰ μὴ σβήσῃς τὴ φωτιά.

Νὰ μποῦν στὸ κατάστημά σου κλέφται καὶ διαρρῆκται καὶ νὰ σοῦ λέει· Μὴ κουνηθῇς, νὰ μὴ εἰδοποιήσῃς τὴν ἀστυνομία, τὴν ψυχούλα σου νὰ κοιτάζῃς.

Σὰν νὰ λένε· Νὰ ἔχῃς μαντρί μὲ πρόβατα καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρεσαι νὰ διώξῃς τοὺς λύκους. Σὰν νὰ λένε· νὰ ἔχεις ὡραῖο ἀμπέλι μὲ σταφύλια καὶ ν᾽ ἀφήσῃς τ᾽ ἀγριογούρουνα νὰ πᾶνε μὰ τὶς μουτσοῦνες τους νὰ τὸ καταστρέψουν. Ὑπάρχει γεωργὸς ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ γεώργιό του; Ὑπάρχει ἀμπελουργός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὴν ἄμπελόν του; Ὑπάρχει ποιμὴν που ἀδιαφορῇ γιὰ τὰ πρόβατά του; Ὑπάρχει ἀξιωματικός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὸ στράτευμά του; Δὲν μπορεῖ ἀδελφοί μου νὰ γίνῃ αὐτό.

Ἐάν εἶσαι χριστιανὸς καὶ πονεῖς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πρέπει κοντά στὸν ἄλλο ἀγῶνα ποὺ κάνεις γιὰ τὸν ἑαυτόν σου, ν᾽ ἀγωνισθῇς γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀνοχή αὐτή ποὺ δεικνύουμε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἐνοχή καὶ ἔγκλημα, εἶναι ἀμαρτία. Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε καὶ ν᾽ ἀφήσουμε τὴν Ἐκκλησία νὰ περιέλθῃ στὰ καθάρματα καὶ τὰ ἀποφώλια τέρατα καὶ στοὺς Γεροντίους καὶ στὴ συνοματαξία αὐτῶν; Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε. Τὸ βιολὶ αὐτό τῶν κακῶν πνευματικῶν πατέρων ποὺ εὐνούχισαν τὸν εὐσεβή ἐλληνικό λαό…

Διαμαρτυρόμενος ὁ λαός, δέν ἀσεβῇ.

"Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών" και οι Επίσκοποι που συμμετέχουν σ' αυτό. Αλλά μέχρι σήμερα εις ώτα μη ακουόντων!

ΑΓΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ Π. Σ.Ε.

                                

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ:

«Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν»

 Ὤ ποία ἀπάτη και παγίδα! θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται Παγκόσμιον Συνέδριον αἱρετικῶν.

«ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ»·

ΑΓΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ

ΣΤΗΝ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΔΕΝ ΑΚΟΥΤΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ;

   «Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ δὲν δύνανται νὰ συμμετέχουν εἰς Συμβούλια καὶ Συνελεύσεις τῶν αἱρετικῶν ὡς ὀργανικὰ μέλη, νὰ ψηφίζουν καὶ νὰ ψηφίζωνται καὶ νὰ λαμβάνουν μονίμους θέσεις εἰς Ἐπιτροπὰς τεταγμένας νὰ ἐκτελοῦν τὰς ἀποφάσεις τῶν Γ. Συνελεύσεών των».

Μητροπ. Σάμου Εἰρηναῖος

«Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν»

Αὐγουστίνου Καντιώτη

Ὁποία τραγικὴ εἰρωνεία! Ἀντὶ περιφραγμάτων ἡ Ἑλλὰς ἀνοίγει τὰς θύρας της διὰ νὰ ὑποδεχθῆ ποίους; Τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μᾶς στέλλουν ἐδῶ τοὺς πράκτορές των διὰ νὰ προσηλυτίσουν Ἕλληνας εἰς τὰς αἱρέσεις των.

«Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν» σοῦ λέγουν. Παγκόσμιον

Συνέδριον Ἐκκλησιῶν, καὶ ἄς ἀπουσιάζουν ἀπʼ αὐτὸ ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία καὶ αἱ περισσότεραι αὐτοκέφαλαι Ἐκκλησίαι τῆς Ἀνατολῆς. Ὁποία ἀπάτη! Ὁποία παγίς! Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν. Τὸ ὀρθόν: θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται καὶ νὰ γράφεται Παγκόσμιον Συνέδριον αἱρετικῶν… Καὶ εἰς τὴν παγίδα αὐτὴν τοῦ Π.Σ.Ε. ὡς ἀνόητα πτηνά, εἰς τὰ ὁποῖα θὰ ὑπάρχει σύνεσις, ἐμπίπτουν θεολόγοι, καὶ τὸ ἀκόμη χειρότερον, ἐπίσκοποι καὶ μητροπολῖται ὡρισμένον Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Σεβασμ. Μητροπολίτην Ρόδου κ. Σπυρίδωνα, ὅστις λέγεται ὅτι ἔλαβεν ἐντολὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἵνα λάβη μέρος εἰς τὰς συνεδριάσεις τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν!

Ἀλλὰ πρίν, Ἅγιε Ρόδου καὶ λοιποὶ μητροπολῖται τῆς Ὀρθοδοξίας, πρὶν φορέσητε τὰ διάσημα τοῦ ἀρχιερατικοῦ σας ἀξιώματος καὶ ἐμφανισθῆτε ἐνώπιον τοῦ Παγκοσμίου Συνεδρίου τῶν Ἐκκλησιῶν, διὰ νὰ τὸ χαιρετίσητε εὐλαβῶς καὶ νὰ συμπροσευχηθῆτε μετὰ τῶν συνέδρων, μὲ ὅλον τὸν σεβασμὸν εἰς τὸ ἀξίωμά σας τολμῶμεν ἡμεῖς οἱ μικροὶ νὰ σᾶς ἀπευθύνωμεν ἐνώπιον τοῦ Πανελληνίου ποὺ μᾶς βλέπει καὶ ἀκούει, τὴν ἐξῆς ἐρώτησιν:

«Οἱ ὑψηλοί σας ξένοι μὲ τὰ μεγάλα ὀνόματα, ποὺ κάθηνται εἰς τὸ Συνέδριον, τί εἶνε; Δὲν σᾶς ἐρωτῶμεν τί εἶνε ἐξ ἐπόψεως Πατρίδος, πλούτου, κοσμικῆς σοφίας. Αὐτὰ διὰ τὸν εὐσεβὴ ἑλληνικὸν λαὸν τίθενται εἰς δευτέραν μοῖραν. Σᾶς ἐρωτῶμεν, τί εἶνε ἐξ ἐπόψεως πίστεως. Εἶνε Ὀρθόδοξοι; Ὄχι. Ἀλλὰ τὶ εἶνε; Εἶνε ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ. Αὐτὸ δὲν δύνασθε νὰ τὸ ἀμφισβητήσητε. Διότι ὅλοι ἀνήκουν εἰς παλαιάς, ἀνανεωθείσας ὑπʼ αὐτῶν εἰς νέα σχήματα αἱρέσεις, τὰς ὁποίας τὸ πάλαι κατεδίκασαν αἱ Τοπικαὶ καὶ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι.

Καὶ ἐφʼ ὅσον εἶνε αἱρετικοί, σᾶς ὑποβάλλομεν εὐλαβῶς δευτέραν ἐρώτησιν: Ὁποία ἡ θέσις ὑμῶν ὡς ἐπισκόπων τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπέναντι αὐτῶν; Ἐὰν ἔζων σήμερον οἱ μεγάλοι τῆς Ἐκκλησίας Πατέρες θὰ ἐλάμβανον μέρος εἰς τοιαῦτα συνέδρια, εἰς τὰ ὁποῖα παρίστανται ὄχι ἀντιπρόσωποι μιᾶς αἱρέσεως, ἀλλὰ ὅλων τῶν αἱρέσεων, τοὺς ὁποίους κατεδίκασαν ἐκεῖνοι μὲ ἀφορισμούς;

Φώτης Κόντογλου: Η κακία

Τελικά τίποτα δεν αλλάζει σε αυτόν τον κόσμο! Αντιθέτως αυξάνεται τρομερά! Τόσα χρόνια πριν έγραφε ο κύρ Φώτης Κόντογλου:

                            

Φαρμακερή νυχτερίδα που σκεπάζει τον κόσμο.

"Μέσα σε τούτη την κοιλάδα του κλαυθμώνος που ζούμε, ώρες ώρες φανερώνεται καθαρά στον άνθρωπο που ζει μέσα στην κοινωνία, η σκληρή όψη της και παγώνει η καρδιά του. Αυτή η σκληρή όψη της δείχνει πως ό,τι γίνεται ανάμεσα στους ανθρώπους έχει αιτία και σκοπό το συμφέρον και γι' αυτό και γι' αυτό βασιλεύει παντού η κακία. Τότε χάνει κανείς το θάρρος του, απογοητεύεται, ζαλίζεται και πέφτει σε μαλαγχολία.

Αχ! πουθενά δεν υπάρχει αγάπη. Όλα τάχει σκεπασμένα με τα μαύρα και φαρμακερά φτερά της η νυχτερίδα που λέγεται κακία. Σπίτια, μαγαζιά, δρόμοι, συγγένειες, φιλίες, αισθήματα, όλα είναι μολεμένα από την κακία. Δίκες, καυγάδες, έχθρητες, πείσμα, φθόνος. Κακία! Κακία! Απονιά ανάμεσα στους ανθρώπους, σκληρότητα, αδιαφορία του ενός για τον άλλον, κι ας λένε ολοένα πως είναι αδέρφια (...)

Αν κάνεις καλό στον άλλον, αν τον συμπονέσεις, στην αρχή θα σου φιλά τα χέρια και τα πόδια σου, δεν θα πιστεύει τα μάτια του και τ' αυτιά του για ό,τι του λες και ό,τι του κάνεις.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου: ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (2016). (Μέρος 1ον, 2ον)

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως-ιατρού

Εν Θεσσαλονίκη τη 25η Αυγούστου 2026

(Μέρος 1ον)

    Όπως είναι γνωστό, πριν από δέκα χρόνια πραγματοποιήθηκε στο Κολυμπάρι της Κρήτης η ψευδοσύνοδος της Κρήτης, (16 έως 27 Ιουνίου 2016). Η πραγματοποίησή της υπήρξε ένα κατ’ εξοχήν τραγικό και συγκλονιστικό εκκλησιαστικό γεγονός με ανυπολόγιστες συνέπειες για την παγκόσμια Ορθοδοξία. Ένα γεγονός, που σήμανε τον θρίαμβο της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και γέμισε με απερίγραπτη θλίψη την θριαμβεύουσα και τη στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού.

Ένα γεγονός, που προκάλεσε το πλέον οδυνηρό πλήγμα στο σώμα της Εκκλησίας, διότι επέφερε σχίσμα πανορθοδόξων διαστάσεων, πάνω στο οποίο, στη συνέχεια, μετά από δύο χρόνια, προσετέθη νέο σχίσμα που ήταν συνέχεια και συνέπεια του προηγουμένου. Πρόκειται για το σχίσμα εξ’ αιτίας της αποδόσεως αντικανονικής Αυτοκεφαλίας σε ομάδα καθηρημένων, αχειροτονήτων, ή και αυτοχειροτονήτων, δήθεν κληρικών της Ουκρανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

    Με την ευκαιρία, λοιπόν, αυτής της θλιβερής επετείου θεωρήσαμε αναγκαίο να προχωρήσουμε σε σειρά δημοσιεύσεων με θέμα την ψευδοσύνοδο, με περισσότερες λεπτομέρειες αυτή τη φορά, που θα αποτελέσουν τρόπον τινά μια απάντηση στις Ημερίδες και στα Συνέδρια που θα διοργανώσουν, είτε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, είτε, πολύ πιθανόν και η Εκκλησία της Ελλάδος. Σκοπός των δημοσιεύσεων είναι η ενημέρωση γύρω από αυτήν ακόμη και των πλέον απλοϊκών μελών της Εκκλησίας, που δεν διαθέτουν θεολογικές γνώσεις, έτσι ώστε να είναι εις θέσιν να αντικρούουν τα επιχειρήματα των οικουμενιστών και να στηρίζουν τους αμφιταλαντευόμενους και ολιγόπιστους εν Χριστώ αδελφούς. Τις δημοσιεύσεις αναπτύσσουμε επί τη βάσει παλαιότερης εργασίας μας με τίτλο: «Η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης, (2016)», με υπότιτλο: «Προπαρασκευή, Συγκρότηση, Αποφάσεις, Συνέπειες». 

***

Μέρος πρώτον

    Σε δύο προηγούμενες ομιλίες μας αναφερθήκαμε στο στάδιο της προετοιμασίας και στην όλη προπαρασκευαστική διαδικασία για την πραγματοποίηση της  ψευδοσυνόδου. Ερχόμαστε τώρα να αναφερθούμε στο επόμενο στάδιο, αυτό της συγκροτήσεώς της. Τις πρώτες προσπάθειες συγκροτήσεως της ψευδοσυνόδου συναντούμε στις δύο Σύναξεις των Προκαθημένων, τον Μάρτιο του 2014 και τον Ιανουάριο του 2016 στην Κωνσταντινούπολη. Ειδικότερα η Σύναξη των Προκαθημένων του Ιανουαρίου του 2016 ανέλαβε να συντάξει και τον «Κανονισμό»

Λειτουργίας της και να συγκροτήσει την Πανορθόδοξη Γραμματεία της. Ο Κανονισμός μας πληροφορεί για τη δομή λειτουργίας της, δηλαδή με ποιο τρόπο λειτούργησε αυτή η ψευδοσύνοδος. Ένα σύντομο κριτικό σχολιασμό του «Κανονισμού» παραθέτουμε παρακάτω. 

Ὁ ἀχάριστος εἶναι πάντα λυπημένος και η γκρίνια φέρνει κακομοιριά.

                                        

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης 

-Γέροντα, γιατί πολλοὶ ἄνθρωποι, ἐνῶ τὰ ἔχουν ὅλα, νιώθουν ἄγχος καὶ στενοχώρια;

-Ὅταν βλέπετε ἕναν ἄνθρωπο νὰ ἔχη μεγάλο ἄγχος, στενοχώρια καὶ λύπη, ἐνῶ τίποτε δὲν τοῦ λείπει, νὰ ξέρετε ὅτι τοῦ λείπει ὁ Θεός.

Ὅποιος τὰ ἔχει ὅλα, καὶ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ὑγεία, καί, ἀντὶ νὰ εὐγνωμονῆ τὸν Θεὸ , ἔχει παράλογες ἀπαιτήσεις καὶ γκρινιάζει, εἶναι γιὰ τὴν κόλαση μὲ τὰ παπούτσια. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἔχη εὐγνωμοσύνη, μὲ ὅλα εἶναι εὐχαριστημένος. Σκέφτεται τί τοῦ δίνει ὁ Θεὸς κάθε μέρα καὶ χαίρεται τὰ πάντα. Ὅταν ὅμως εἶναι ἀχάριστος, μὲ τίποτε δὲν εἶναι εὐχαριστημένος γκρινιάζει καὶ βασανίζεται μὲ ὅλα. Ἄν, ἂς ποῦμε, δὲν ἐκτιμάη τὴν λιακάδα καὶ γκρινιάζει, ἔρχεται ὁ Βαρδάρης καὶ τὸν παγώνει …; Δὲν θέλει τὴν λιακάδα θέλει τὸ τουρτούρισμα ποὺ προκαλεῖ ὁ Βαρδάρης.

-Γέροντα, τί θέλετε νὰ πεῖτε μ’ αὐτό;

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ Βαρσανούφιος! Αυτός ήταν ο Ορθόδοξος μοναχός που δολοφόνησε στη Λαύρα η σχισματοαιρετική αχειροτόνητη «Εκκλησία» του Επιφανίου την οποία υποστηρίζει ο Πατρ. Βαρθολομαίος!

Τα τελευταία λόγια του δολοφονηθέντος μοναχού, λόγια τα οποία πολλοί από τους δικούς μας μοναχούς έχουν παντελώς ξεχάσει: «Δόξα τω Κυρίω Ιησού Χριστώ, είμαι μοναχός».

Ουκρανός Ορθόδοξος Μοναχός δολοφονήθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (UOC) της Ιεράς Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σβιατογκόρσκ Λαύρας.

Το όνομα του μοναχού ήταν Βαρσανούφιος. Το πιστοποιητικό θανάτου του Περιφερειακού Γραφείου Ιατροδικαστικής Εξέτασης του Ντόνετσκ αναφέρει ότι η αιτία θανάτου ήταν πυροβολισμός στο κεφάλι.

Ήταν η χαριστική βολή. Αιωνία η μνήμη. Ουκρανός Ορθόδοξος Μοναχός δολοφονήθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (UOC) της Ιεράς Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σβιατογκόρσκ Λαύρας.

Συνέβη στις 23 Αυγούστου 2026. Μαχαιρώθηκε μαζί με δύο άλλους μοναχούς, όπως ήταν η αρχική αναφορά. Ο δόκιμος μοναχός που επέζησε είπε ότι επρόκειτο για άγνωστη ομάδα τριών ανδρών με στρατιωτικές στολές.