Όταν η Κωνσταντινούπολη πνίγηκε στο αίμα για τέσσερις λέξεις...Σήμερα που αλλάζουν τα πάντα δεν κουνιέται φύλλο!

Τὸ παρακάτω άρθρο ονομάζει την αντίδραση/ομολογία του ευσεβούς ποιμνίου στην αλλοίωση του Τρισαγίου ύμνου "θρησκευτική αντιπαράθεση" δίνοντάς της έτσι μία αρνητική χροιά (για ευνόητους λόγους). Όμως η πίστη μας σώθηκε, επειδή ο λαός, το ποίμνιο, έμενε πιστός στη εντολή του Κυρίου να μην αλλάξει ούτε κεραία, από όσα ο Ίδιος μας δίδαξε και συνεχίζει μέσω της Εκκλησίας να μας διδάσκει και δεν δίσταζε ακόμα και τον αυτοκράτορα να ρίξει και δεν προσωπολάτρευε ή κομματικολογούσε εις βάρος της Πίστεως. Πόσο θα πρέπει να μας ελέγχει αυτή η στάση των τότε Χριστιανών, όταν σήμερα δεχόμαστε τα πάντα υπακούοντας τυφλά στους νέους παραχαράκτες αυτοκράτορες, πολιτικούς και επισκόπους, που λειτουργούν εις βάρος της Πίστεως.

Ο ΥΜΝΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

                    

4 Νοεμβρίου 512 μ.Χ. - Κωνσταντινούπολη. Σαν σήμερα πριν 1.514 χρόνια. Μέσα στην Αγία Σοφία αντηχεί ένας από τους ιερότερους ύμνους της χριστιανικής λατρείας. «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς».

Ξαφνικά, όμως, κάποιοι ψάλτες αρχίζουν να ψάλλουν μια διαφορετική εκδοχή. «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ὁ σταυρωθεὶς δι’ ἡμᾶς, ἐλέησον ἡμᾶς».

Τέσσερις λέξεις έχουν προστεθεί στον Τρισάγιο Ύμνο. Το εκκλησίασμα αντιδρά! Απέναντι στη νέα διατύπωση, οι πιστοί αρχίζουν να ψάλλουν την παραδοσιακή εκδοχή. Μέσα στον ίδιο ναό, δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ύμνου αντιπαρατίθενται!

Οι ψαλμωδίες μετατρέπονται σε οργισμένες κραυγές. Ξεσπούν συμπλοκές. Η θρησκευτική τελετή βυθίζεται στο χάος. Κανείς δεν φαντάζεται ότι η σύγκρουση αυτή θα φέρει, μέσα στις επόμενες ημέρες, τον ίδιο τον αυτοκράτορα στα πρόθυρα της ανατροπής του!

Αλλά γιατί τέσσερις λέξεις προκαλούν τέτοια θύελλα;

Στον αυτοκρατορικό θρόνο βρίσκεται ο Αναστάσιος Α΄, ένας ικανότατος, ηλικιωμένος ηγεμόνας, που έχει ενισχύσει τα οικονομικά της αυτοκρατορίας. Στα θρησκευτικά ζητήματα, όμως, η πολιτική του προκαλεί βαθύ διχασμό. Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας, το 451, έχει διακηρύξει ότι ο Χριστός αναγνωρίζεται σε δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, ενωμένες στο ίδιο πρόσωπο, καταδικάζοντας τον Μονοφυσιτισμό.

Μεγάλο μέρος της χριστιανικής Ανατολής όμως, απορρίπτει τη διατύπωση αυτή. Ο Αναστάσιος, αν και αρχικά είχε ακολουθήσει συμβιβαστική πολιτική, έχει πλέον στραφεί ανοιχτά προς τους μονοφυσίτες αντιχαλκηδόνιους. Και η προσθήκη στον Τρισάγιο έχει τεράστια θεολογική σημασία.

Στην Αντιόχεια, όπου η προσθήκη είχε καθιερωθεί στους αντιχαλκηδόνιους κύκλους και ο ύμνος ερμηνευόταν ως αναφερόμενος στον Χριστό, η φράση “ὁ σταυρωθεὶς δι’ ἡμᾶς” θεωρούνταν αποδεκτή. Στην Κωνσταντινούπολη, όμως, ο ύμνος θεωρείται ότι απευθύνεται στην ενιαία και αδιαίρετη Αγία Τριάδα. Επομένως, για τους αντιπάλους της προσθήκης, η νέα διατύπωση υπονοεί ότι ολόκληρη η Αγία Τριάδα σταυρώθηκε!

Άγγελοι συλλειτουργούντες

Άγγελοι συλλειτουργούντες

Ιερομόναχος Ιουστίνος 

Η συλλειτουργία με αγγέλους δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στους Βίους των αγίων. Για παράδειγμα ο όσιος Ευθύμιος τακτικά έβλεπε φοβερούς αγγέλους να λειτουργούν μαζί του και να τον υπηρετούν σαν διάκονοι. Παρόμοια συνέβαινε και με τον άγιο Σπυρίδωνα, όπως λέει και το τροπάριό του.

Ο νεομάρτυρας όσιος Ιάκωβος (της 1ης Νοεμβρίου) αποκάλυψε σε μαθητή του ένα όραμα που είδε στις Καρυές του Αγίου Όρους: «Αφού ετελείωσε την προσκομιδήν ο ιερεύς, και εσκέπασε τα άγια καλύμματα, πολύ φως περιεσκέπασε τα θεία δώρα… άμα δε ήλθεν ο καιρός της μεγάλης εισόδου, και ευγήκεν ο ιερεύς με τα άγια, ήρχετο το φως έμπροσθεν και εσκέπαζε τον λαόν· και όταν εγύρισεν ο ιερεύς εις το άγιον βήμα και έβαλε τα άγια εις την αγίαν τράπεζα, το φως εκείνο την περιεκύκλωσεν, ως τον γύρον της Σελήνης· εις δε την μέσην εκείνου του γύρου ευρίσκετο ο ιερεύς και τα άγια δώρα, και έξωθεν του κύκλου οι άγιοι Άγγελοι με πολλήν ευλάβειαν, και δεν ετόλμων να πλησιάσουν διόλου».

Οπτασιάσθηκε ξανά ο όσιος τον Ιησού σαν βρέφος, του οποίου το αίμα χύθηκε στο Άγιο Ποτήριο όταν ο πρεσβύτερος τεμάχισε τον Άγιο Άρτο. «Και όταν ετελείωσεν η λειτουργία πάλιν είδε το βρέφος ακέραιον ομού με τους Αγγέλους αναβαίνον εις τον ουρανόν» (Κ. Δουκάκη, Μέγας Συναξαριστής, Υάκινθος, Εν Αθήναις, 1895 σελ. 35).

Επίσης άγγελος κάποτε έβγαλε από ανυπέρβλητη δυσκολία και θλίψη τον απλούστατο άγιο των χρόνων μας παπα-Νικόλα Πλανά. Για μισό αιώνα λειτουργούσε καθημερινά, αφού ποτέ δεν αρρώστησε. Μια μέρα όμως είχε προχωρήσει αρκετά ο όρθρος και πρόσφορο δεν είχε βρεθεί ακόμη.

Οι Άγιοι αρχάγγελοι και οι ασώματες δυνάμεις των ουρανών. Η σημασία των ονομάτων τους!

                  

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η Αγία Γραφή δίνει σαφή και ακράδαντα μαρτυρία ότι οι άγγελοι ακαταπαύστως επικοινωνούν με τούτο τον κόσμο. Η Ιερά Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μάς διδάσκει τα ονόματα των επτά αρχηγών των αγγελικών δυνάμεων: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Σαλαθιήλ, Ιεγουδιήλ και Βαραχιήλ (ενίοτε συμπληρώνεται και ένας όγδοος, ο Ιερεμιήλ).

«Μιχαήλ» στην Εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «ποιός είναι όμοιος με τον Θεό;» (τις ως ο Θεός ημών;). Ο άγιος Αρχάγγελος Μιχαήλ απεικονίστηκε ήδη από τους πρώτους χριστιανούς ως στρατηγός, ο οποίος κρατάει στο δεξί χέρι του δόρυ, με το οποίο επιτίθεται στον Εωσφόρο, τον Σατανά, και στο αριστερό του χέρι κρατά ένα πράσινο κλαδί φοίνικα. Στην κορυφή του δόρατος υπάρχει μια λινή κορδέλα με κόκκινο σταυρό. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θεωρείται ως ο φρουρός της Ορθοδόξου πίστεως, ο οποίος μάχεται κατά των αιρέσεων.

«Γαβριήλ» σημαίνει «Άνθρωπος του Θεού», η «ισχύς του Θεού». Είναι ο αγγελιαφόρος των μυστηρίων του Θεού, ιδιαιτέρως δε της Ενσαρκώσεως του Θεού και όλων των σχετικών με αυτήν μυστηρίων. Απεικονίζεται συνήθως κρατώντας στο δεξί χέρι του φανάρι με φωτισμένη λαμπάδα και στο αριστερό του χέρι έναν καθρέφτη από πράσινο ίασπη. Ο καθρέφτης σηματοδοτεί τη σοφία του Θεού ως ένα κρυμμένο μυστήριο.

Κυριακή Ζʼ Λουκά: Η δύναμη του Θεού και η πίστη του ανθρώπου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                               

(Λουκ. η’ 41-56)

Όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν σ’ ένα βράχο, τον κάνουν να λάμπει. Όταν η φλόγα αγγίξει ένα άκαφτο κερί, το ανάβει. Όταν ο μαγνήτης αγγίξει ένα μεταλλικό αντικείμενο, το μαγνητίζει. Όταν το ηλεκτροφόρο καλώδιο αγγίξει ένα συνηθισμένο σύρμα, και τα δυο τους ηλεκτρίζονται.
Όλες αυτές οι φυσικές ενέργειες δεν είναι παρά εικόνες ή πνευματικά φαινόμενα. Όλα όσα συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο, είναι απλά η εικόνα όσων γίνονται στον εσωτερικό. Ολόκληρη η εφήμερη φύση είναι σαν ένα όνειρο, σε σχέση με την εσωτερική πραγματικότητα, σαν ένα παραμύθι, όταν μιλάμε με όρους αιώνιας ζωής.

Η ψυχή είναι η πραγματικότητα του σώματος. Ο Θεός είναι η πραγματικότητα της ψυχής. Όταν ο Θεός αγγίζει την ψυχή, την ζωοποιεί, της μεταδίδει την δράση. Όταν η ψυχή αγγίζει το σώμα, κάνει το ίδιο. Το σώμα λαβαίνει φως, ζεσταίνεται, δέχεται μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση από την ψυχή. Όταν η ψυχή αναχωρεί από το σώμα, όλ’ αυτά χάνονται, εξαφανίζονται. Η ψυχή δέχεται από το Θεό έναν ειδικό φωτισμό, θέρμη, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση. Κι όλ’ αυτά χάνονται όταν η ψυχή χωρίζεται από το Θεό.

Υπάρχει άνθρωπος σ’ ολόκληρο τον κόσμο που όταν αγγίζει μια νεκρή ψυχή την επαναφέρει στη ζωή, της μεταδίδει φως και θερμότητα, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό από την πηγή της ζωής; Υπάρχει κάποιος σ’ ολόκληρο τον κόσμο, από την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου, που όταν άγγιξε ένα νεκρό σώμα το έκανε να σηκωθεί, να μιλήσει και να περπατήσει; Σίγουρα πρέπει νά ‘χει υπάρξει.

Κυριακή Ζ' Λουκά: Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [: Γαλ. 2, 16-20]

                       

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ (:Επειδή όμως μάθαμε από τη δική μας πείρα ότι δεν γίνεται δίκαιος ο άνθρωπος και δεν σώζεται με την τήρηση των τυπικών διατάξεων του μωσαϊκού νόμου, αλλά μόνο με την πίστη στον Ιησού Χριστό, γι' αυτό λοιπόν και εμείς πιστέψαμε στον Ιησού Χριστό, για να γίνουμε δίκαιοι και να σωθούμε από την πίστη στον Χριστό και όχι από τα έργα του μωσαϊκού νόμου· διότι όπως αναφέρεται και στους Ψαλμούς, με τα έργα του νόμου δεν θα δικαιωθεί και δεν θα σωθεί κανένας άνθρωπος)» [Γαλ.2,16· ερμ. απόδοση Παν. Τρεμπέλα].

Πρόσεξε και εδώ πώς με ασφάλεια λέγει τα πάντα. «Διότι όχι όμως ως κακό αλλά ως ασθενή στο να μας εξασφαλίσει τη σωτηρία», λέγει, «εγκαταλείψαμε τον μωσαϊκό νόμο». Εάν λοιπόν ο μωσαϊκός νόμος δεν παρέχει δικαίωση και σωτηρία στον άνθρωπο, είναι περιττή η περιτομή. Αλλά εδώ μεν έτσι αναφέρει· προχωρώντας όμως δείχνει ότι όχι μόνο είναι περιττή η περιτομή, αλλά και επικίνδυνη· κάτι το οποίο είναι και περισσότερο αξιοπαρατήρητο, το ότι δηλαδή στην αρχή μεν λέγει ότι «δεν δικαιώνεται ο άνθρωπος από τα έργα του νόμου», προχωρώντας όμως ομιλεί και με πιο βαριές εκφράσεις.

«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; (:Αλλά όμως εάν υποθέσουμε ότι η τήρηση του μωσαϊκού νόμου είναι επιβεβλημένη, και συνεπώς εμείς που αφήσαμε τον νόμο, αμαρτήσαμε και βρεθήκαμε να είμαστε αμαρτωλοί μόνο και μόνο επειδή ζητούμε να δικαιωθούμε και να σωθούμε με την πίστη και την κοινωνία μας με τον Χριστό, τότε γεννιέται το άτοπο ερώτημα: “Άραγε ο Χριστός είναι υπηρέτης της αμαρτίας, αφού Αυτός μας ώθησε να αφήσουμε τον μωσαϊκό νόμο;”. Μη συμβεί να πούμε τέτοια βλασφημία)» [Γαλ.2,17]. «Διότι εάν δεν έχει δύναμη», λέγει, «η πίστη στον Χριστό να δικαιώσει, αλλά υφίσταται πάλι η αναγκαιότητα του μωσαϊκού νόμου, εκείνοι οι οποίοι εγκατέλειψαν τον νόμο για τον Χριστό και δεν δικαιώνονται από την άφεση, αλλά κατακρίνονται, θα βρούμε να γίνεται αίτιος της κατακρίσεως Αυτός, για τον οποίο, αφού εγκαταλείψαμε τον νόμο, καταφύγαμε στην πίστη».

Κυριακή Ζ΄ Λουκά: Λόγος εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν

Κυριακή Ζ΄ Λουκά: Λόγος εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

                                  

Η Ευαγγελική περικοπή της Θείας Λειτουργίας.

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον: Η’ 41 – 56.

Τω καιρώ εκείνω, ήλθεν προς τον Ιησούν ανήρ ώ όνομα Ιάειρος, και αυτός άρχων της συναγωγής υπήρχε, και πεσών παρά τους πόδας του Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού, ότι θυγάτηρ μονογενής ήν αυτώ ως ετών δώδεκα, και αύτη απέθνησκεν. Εν δέ τω υπάγειν Αυτόν, οι όχλοι συνέπνιγον Αυτόν. Και γυνή ούσα εν ρύσει αίματος απο ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ’ ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν, ήψατο του κρασπέδου του ιματίου Αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής. Και είπεν ο Ιησούς: τίς ο αψάμενός μου; Αρνουμένων δέ πάντων, είπεν ο Πέτρος και οι σύν αυτώ: επιστάτα, οι όχλοι συνέχουσί σε και αποθλίβουσι, και λέγεις τίς ο αψάμενός μου; Ο δέ Ιησούς είπεν: ήψατό μου τις’ εγώ γάρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ’ εμού. Ιδούσα δέ η γυνή ότι ουκ έλαθε, τρέμουσα ήλθε, και προσπεσούσα αυτώ δι’ ήν αιτίαν ήψατο αυτού απήγγειλεν αυτώ ενώπιον παντός του λαού, και ως ιάθη παραχρήμα. Ο δέ είπεν αυτή: θάρσει, θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε, πορεύου εις ειρήνην. Έτι Αυτού λαλούντος, έρχεταί τις παρά του αρχισυναγώγου λέγων αυτώ, ότι τέθνηκεν η θυγάτηρ σου, μή σκύλλε τον διδάσκαλον. Ο δέ Ιησούς ακούσας, απεκρίθη αυτώ λέγων: μή φοβού, μόνον πίστευε, και σωθήσεται. Ελθών δέ εις την οικίαν, ουκ αφήκεν εισελθείν ουδένα, ει μή Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον και τον πατέρα της παιδός και την μητέρα. Έκλαιον δέ πάντες και εκόπτοντο αυτήν. Ο δέ είπε: μή κλαίετε, ουκ απέθανεν αλλά καθεύδει. Και κατεγέλων Αυτού, ειδότες ότι απέθανεν. Αυτός δέ εκβαλών έξω πάντας και κρατήσας της χειρός αυτής, εφώνησε λέγων: η παίς, εγείρου. Και επέστρεψε το πνεύμα αυτής, και ανέστη παραχρήμα, και διέταξεν αυτή δοθήναι φαγείν. Και εξέστησαν οι γονείς αυτοίς. Ο δέ παρήγγειλεν αυτοίς μηδενί ειπείν το γεγονός.

Απόδοση:

Εκείνη την εποχή, ήρθε προς τον Ιησού κάποιος που τον έλεγαν Ιάειρο και ήταν άρχοντας της συναγωγής. Αυτός έπεσε στα πόδια του Ιησού, και τον παρακαλούσε να πάει στο σπίτι του, γιατί είχε μια μοναχοκόρη δώδεκα χρονών, που ήταν ετοιμοθάνατη. Την ώρα που ο Ιησούς βάδιζε προς το σπίτι, τα πλήθη τον περιέβαλλαν ασφυκτικά. Κάποια γυναίκα, που υπέφερε από αιμορραγία δώδεκα χρόνια και είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία στους γιατρούς, χωρίς κανένας να μπορέσει να την κάνει καλά, πήγε πίσω από τον Ιησού, άγγιξε την άκρη του ρούχου του, κι αμέσως η αιμορραγία της σταμάτησε. Τότε ο Ιησούς είπε: «Ποιος με άγγιξε;» Ενώ όλοι αρνιούνταν, ο Πέτρος και όσοι ήταν μαζί του έλεγαν: «Διδάσκαλε, οι όχλοι έχουν στριμωχτεί κοντά σου και σε πιέζουν, κι εσύ λες ποιος με άγγιξε;» Ο Ιησούς όμως είπε: «Κάποιος με άγγιξε, γιατί εγώ ένιωσα να βγαίνει από μένα δύναμη». Μόλις η γυναίκα είδε ότι δεν ξέφυγε την προσοχή του, ήρθε τρέμοντας κι έπεσε στα πόδια του και μπροστά σ’ όλο τον κόσμο του είπε για ποια αιτία τον άγγιξε, κι ότι είχε γιατρευτεί αμέσως. Εκείνος της είπε: «Θάρρος, κόρη μου, η πίστη σου σε έσωσε∙ πήγαινε στο καλό».

Ενώ ο Ιησούς ακόμα μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του άρχοντα της συναγωγής και του λέει: «Η κόρη σου πέθανε∙ μην ενοχλείς πια το δάσκαλο». Όταν το άκουσε ο Ιησούς, του είπε: «Εσύ μη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί». Φτάνοντας στο σπίτι, δεν άφησε κανέναν να μπει μέσα μαζί του, εκτός από τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, καθώς και τον πατέρα και τη μητέρα του κοριτσιού. Όλοι έκλαιγαν και τη θρηνολογούσαν. Ο Ιησούς όμως τους είπε: «Μην κλαίτε∙ δεν πέθανε αλλά κοιμάται». Εκείνοι τον περιγελούσαν, βέβαιοι πως είχε πεθάνει. Ο Ιησούς αφού τους έβγαλε όλους έξω, έπιασε το κορίτσι από το χέρι και του είπε δυνατά: «Κορίτσι, σήκω!» Το πνεύμα της επέστρεψε, κι αυτή αμέσως σηκώθηκε. Ο Ιησούς τότε διέταξε να της δώσουν να φάει. Οι γονείς της έμειναν κατάπληκτοι. Εκείνος όμως τους είπε να μην πουν σε κανέναν τι είχε γίνει.

(Επιμέλεια: Νικολέτα – Γεωργία Παπαρδάκη)

Λόγος του Αγίου Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν

Το έργον επρόφθασε τους λόγους, και οι Φαρισαίοι απεστομώθησαν ακόμη περισσότερο. Διότι ήταν αρχισυνάγωγος αυτός που ήλθε, και το πένθος βαρύ. Το παιδί μονογενές και στο άνθος της ηλικίας του, μόλις δώδεκα ετών. Και το ανέστησε δια μιάς. Εάν δε ο Λουκάς λέγει ότι ήλθαν και είπαν «μη σκύλλε, μη ταλαιπωρείς τον διδάσκαλον’ τέθνηκε γαρ», θα απαντήσωμε τούτο, ότι το «άρτι ετελεύτησε» το είπεν εκείνος στοχαζόμενος τον χρόνο της οδοιπορίας ή για να επαυξήσει την συμφορά. Συνηθίζουν, όσοι παρακαλούν, να μεγαλοποιούν με τα λόγια την συμφορά τους, και να προσθέτουν κάτι επιπλέον ώστε να προσελκύσουν περισσότερο τους ικετευομένους. Κοίτα όμως την απλοϊκότητά του. Δύο πράγματα απαιτεί από τον Χριστόν, και να έλθει ο ίδιος, και να βάλει το χέρι του επάνω. Πράγμα που σημαίνει ότι η μικρή ανέπνεε ακόμη όταν την άφησε. Το ίδιο απαιτούσε και εκείνος ο Σύρος Νεεμάν από τον Προφήτην. Ζητούσε, λέγει, και να εξέλθει, και το χέρι να βάλει επάνω. Πράγματι, όσοι είναι πιο παχείς στον νου, χρειάζονται και την όραση και τα αισθητά πράγματα.

«ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Κυριακή Ζ΄ Λουκά – Κάποιες πτυχές του μυστηρίου του θανάτου

                                            

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8, 40-56]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-11-1997]    (Β 365)

     Ο Κύριος, αγαπητοί μου, επιστρέφει από την Γαλιλαία στην Ιουδαία. Και ο λαός Τον υποδέχεται με ενθουσιασμό, γιατί «ἦσαν», όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς, « ἦσαν πάντες προσδοκῶντες αὐτόν». Τον περίμεναν με χαρά -το «προσδοκῶ», επί αγαθών πραγμάτων. Τον περίμεναν με χαρά. Τα πλήθη είχαν αναγνωρίσει την αξία της παρουσίας του Χριστού, έστω κι αν ακόμη δεν εγνώριζαν του Ποιος ήταν ο Ιησούς ως ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος.

       Ανάμεσα στο πλήθος ήταν κι ένας αρχισυνάγωγος, που το όνομά του ήταν Ιάειρος. Αυτός ήλθε, αφού γονάτισε μπροστά εις τον Ιησούν, και Τον παρακαλούσε να θεραπεύσει την δωδεκαετή θυγατέρα του, μονογενές παιδί, δεν είχε άλλο παιδί, που εκινδύνευε να πεθάνει. Κι ενώ ο Κύριος επορεύετο προς το σπίτι του Ιαείρου, κάποιος υπηρέτης του φθάνει λέγοντας ότι «Τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου, μή σκύλλε τόν διδάσκαλον». «Η κόρη σου πέθανε. Μην ενοχλείς περισσότερο τον διδάσκαλον». Δηλαδή «να μην έρθει στο σπίτι, μην τον ενοχλείς».

     Μπορούμε να εννοήσομε, αγαπητοί μου, τα αισθήματα, την καρδιά του Ιαείρου, εκείνη την στιγμή; «Δεν πρόλαβε να πάει ο Κύριος; Δεν πρόλαβε να την θεραπεύσει; Πέθανε;…». Πολύ οδυνηρά αισθήματα πραγματικά. Επόμενον, λοιπόν, ήταν να κλονιστεί. Και τότε ο Ιησούς τού λέγει: «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε καί σωθήσεται». «Μόνον να πιστεύεις και θα σωθεί». Αλήθεια, τι παρήγορος είναι αυτή η φωνή του Χριστού την ώρα εκείνη! : «Μὴ φοβοῦ». Όμως τι συνιστά αυτή η φράσις του Κυρίου; Τι ήθελε να πει; Να πιστεύει. Την πίστιν ήθελε να πει.

Περί κακού ή διαβόλου, Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

                                        

Περί κακού ή διαβόλου

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως 

Διαβλέπω ότι πολλοί εκπλήττεσθε ακούγοντας ακόμη και το όνομα διάβολος, και με θεωρείτε άνθρωπο οπισθοδρομικό και όχι του πολιτισμένου αυτού αιώνα, επειδή φρονώ και λέγω τέτοιες φαντασιώδεις και ανύπαρκτες ιδέες του μεσαίωνα. Και βεβαίως, ποιος από εμάς δεν έχει ακούσει τις πιο ανόητες γνώμες περί κακού ή διαβόλου πολλών, οι οποίοι, όχι αστειευόμενοι, αλλά σοβαρολογώντας λέγουν: «Τι θα πει διάβολος; Διάβολος είναι ο άνθρωπος». Ακούτε, αγαπητοί αδελφοί, φρικτή βλασφημία, προερχόμενη από παχυλή αμάθεια; Ο άνθρωπος, το ύψιστο των δημιουργημάτων στον ορατό κόσμο, να λέει τον όμοιό του και κατ’ εικόνα Θεού πλασθέντα άνθρωπο διάβολο!

Ω! πόσα κακά προξενεί η κουφότητα και η αλαζονεία, σε συνδυασμό με την ημιμάθεια! Άλλοι πάλι, εντελώς άγευστοι των Αγίων Γραφών, διατείνονται πεισματωδώς, ότι η ιδέα περί της υπάρξεως του διαβόλου είναι αντίθετη των Ιερών Γραφών. Αλλά εμείς, αντί ν’ απαριθμούμε τις ανόητες περί κακού ή διαβόλου ιδέες πολλών, εκθέτουμε πολύ περιληπτικά τις περί κακού ή διαβόλου ιδέες της Φιλοσοφίας και της Αγίας Γραφής.

Όσοι από τους προγόνους μας φιλοσόφησαν απλανώς περί των πραγμάτων του κόσμου, εύρισκαν πόρισμα της έρευνάς τους ότι υπάρχει Νους μέγας, Νους τέλειος και αγαθός, ο οποίος δημιούργησε το σύμπαν αρμονικότατα, και ότι το τελειότατο των δημιουργημάτων του είναι ο άνθρωπος, τον οποίο Αυτός έφερε στο είναι για να ευδαιμονεί και να απολαμβάνει τα αγαθά Του.

Ο Παπακώστας, άλλο ένα πρότυπο ιερέως, που ελέγχει τους σημερινούς επαγγελματίες!

Ο Παπακώστας μπροστά στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που χτίστηκε το 1841 στην Μικρόπολη .

Ας θυμηθούμε την ιστορία ενός αληθινού αγωνιστή, ενός άξιου ιερέα που σηκώσε στις πλάτες του τα δύσκολα χρόνια της πατρίδας μας στη Μικρόπολη και την ευρύτερη περιοχή (Καλαπότι, Χαριτωμένη, Καλή Βρύση, Γραμμένη).

Ο Παπα-Κώστας δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος. Τελειόφοιτος του Γυμνασίου Σερρών, εγγράμματος και βαθιά σεβαστός από την εκκλησία αλλά και από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής .

Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών της Μακεδονίας .

Σε εποχές που οι ιερείς δεν είχαν μισθό από την Εκκλησία ούτε παγκάρι, εκείνος όργωνε την περιοχή με το γαϊδουράκι του για να λειτουργήσει αφιλοκερδώς σε τέσσερις εκκλησίες, να παντρέψει και να βαφτίσει – ακόμα και κάτω από τις καρυδιές, όταν το απαιτούσαν οι συνθήκες.

Περὶ πίστεως. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

σ.σ. Αξίζει να διαβαστεί μέχρι τέλους


                            

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου, εἶνε ὁ ἱδρυτὴς τῆς ἁγίας μας θρησκείας, εἶνε ὁ ἀρχηγὸς τῆς πίστεώς μας. Δὲν εἶνε ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος, ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι· δὲν εἶνε ἕνας φιλόσοφος, ἕνας μεγάλος ἄνδρας τῆς ἱστορίας. Εἶνε κάτι παραπάνω. Εἶνε παραπάνω ἀπ᾿ ὅλους τοὺς μεγάλους, παραπάνω ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἁγίους, παραπάνω ἀπὸ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους· εἶνε ὁ βασιλεὺς τῶν ἀγγέλων, εἶνε τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς ἁγίας Τριάδος, εἶνε Θεός! Κι ἂν ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι σιωπήσουμε, καὶ οἱ πέτρες ἀκόμα θὰ φωνάξουν ὅτι «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν» (Φιλ. 2,11 καὶ θ. Λειτ.). Θεός! Τὸ φωνάζουν τὰ θαύματά του. Πόσα θαύματα; Ἀναρίθμητα· ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ τὰ μετρήσῃ. Ἂν μετράῃ κανεὶς τὰ ἄστρα τ᾿ οὐρανοῦ, τὴν ἄμμο τῆς θαλάσσης, τὰ φύλλα τῶν δασῶν, τότε μπορεῖ νὰ μετρήσῃ καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Δύο θαύματα τοῦ Χριστοῦ διηγεῖται σήμερα τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 8,41-56)· τὸ ἕνα εἶνε θεραπεία μιᾶς γυναίκας, τὸ ἄλλο εἶνε ἡ ἀνάστασι μιᾶς κόρης. Ἂς τὰ δοῦμε κάπως λεπτομερέστερα.

Το ποίμνιο αρχίζει να λέει οχι στην αυτοπροβολή των επισκόπων!

Ο ΠΟΙΜΕΝΑΣ, ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΕΙΕΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ

Στα ονομαστήρια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεωργίου, οι ιερείς και οι ιεροψάλτες στάθηκαν στις θέσεις τους. Ο λαός, όμως, το ποίμνιο για το οποίο υπάρχει η ποιμαντική διακονία, ήταν αισθητά απών. Και οι άδειες καρέκλες καταγράφηκαν από τις κάμερες.

Κατά τις πληροφορίες που έχουν τεθεί υπόψη μας, ο ίδιος ο Μητροπολίτης κατέβαλε το κόστος μετάδοσης από τον εκκλησιαστικό σταθμό 4Ε. Αν αυτό ισχύει, ποιο ήταν το ποσό και ποιος ήταν ο σκοπός της μετάδοσης; Για να μεταφερθεί σε όλη την Ελλάδα η εικόνα μιας πανηγυρικής ακολουθίας ή, τελικά, η σιωπηλή μαρτυρία των άδειων καθισμάτων;

Η λατρεία δεν είναι τηλεοπτικό θέαμα. Είναι σύναξη του λαού του Θεού. Ο κλήρος και οι πιστοί αποτελούν το σώμα της Εκκλησίας· ο ποιμένας καλείται να οδηγεί το ποίμνιο, να το ποιμαίνει με αγάπη και να το κρατά κοντά στον Χριστό. Όταν ο λαός απομακρύνεται, οι άδειες θέσεις δεν είναι απλώς μια εικόνα. Είναι ένα κάλεσμα για αυτοκριτική, μετάνοια και επιστροφή.

Η αφιλοχρηματία και η ευλογημένη φιλανθρωπία του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη. Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

                                            

Η αφιλοχρηματία και η ευλογημένη φιλανθρωπία του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Στη βουλγαρική κατοχή κάηκε το χωριό Βαθύλακκος. Οι κάτοικοι έμειναν δίχως και αυτά τα απολύτως αναγκαία. Ο όσιος Γεώργιος μόλις το έμαθε, ό,τι είχε το μοναστήρι τους τα έστειλε· κρεββάτια του ξενώνος, καρέκλες, τρόφιμα, ρούχα και λοιπά.

Ο όσιος Γεώργιος πρόσφερε αφειδώλευτα μεγάλη ελεημοσύνη στην πόλη της Δράμας. Εκτός από τους φυλακισμένους, φρόντιζε τους φτωχούς, τους ασθενείς, τους ηλικιωμένους. Ό,τι χρήματα του έδιναν για σαρανταλείτουργα ή μνημόνευση ονομάτων, τα δαπανούσε στην καλή θυρωρό των ουρανών, τη φιλανθρωπία.

Ένας συγγενής του οσίου ανέφερε πως κάποτε ο υιός του είχε επισκεφθεί το μοναστήρι. Στον δρόμο σκεφτόταν: «Αχ να μου έδινε ο Γέροντας κάτι που το έχω τόση ανάγκη». Πράγματι ήταν πολύ φτωχός. Όταν έφθασε, χωρίς να προλάβει να πει τίποτε, του είπε ο όσιος: «Πήγαινε στο αναλόγιο της εκκλησίας και θα βρεις ένα κομπόδεμα, είναι για σένα…». Ο ίδιος αναφέρει: «Ήταν πολύ ελεήμων, συνέχεια φόρτωνε ζώα με διάφορα τρόφιμα και τα μοίραζε σε φτωχές οικογένειες κοντινών χωριών».

Η Μόσχα στην Αφρική: ένας ιδιότυπος εκκλησιαστικός ιμπεριαλισμός

Ο αγώνας πρωτείου μεταξύ Βαρθολομαίου και Κυρίλλου συνεχίζεται           

                                

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Υπάρχει μια βαθιά προσβολή προς την ίδια την Εκκλησία όταν η δίψα για εξουσία εμφανίζεται ως ποιμαντική μέριμνα. Όταν η επέκταση βαφτίζεται ιεραποστολή, η δημιουργία τετελεσμένων παρουσιάζεται ως προστασία των πιστών και η παραβίαση της εκκλησιαστικής τάξης επιστρατεύει το όνομα της Ορθοδοξίας για να δικαιολογηθεί.

Αυτή την προσβολή διαπράττει η εκκλησιαστική ηγεσία της Μόσχας με την εγκατάσταση και την εδραίωση παράλληλης δικαιοδοσίας με το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Αφρική.

Η απόφαση της 29ης Δεκεμβρίου 2021 είναι αποκαλυπτική: η ρωσική Σύνοδος συγκρότησε Εξαρχία Αφρικής, δημιούργησε δύο εκκλησιαστικές περιφέρειες και ανακοίνωσε την αποδοχή 102 κληρικών του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας από οκτώ χώρες. Στο ίδιο το ρωσικό κείμενο, η ενέργεια συνδέεται ευθέως με τη στάση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας απέναντι στην ουκρανική αυτοκεφαλία.Δηλαδή η Εκκλησία της Μόσχας φέρεται εκδικητικά κατά τρόπο απαράδεκτο. 

Η αλληλουχία επιτρέπει μια σαφή πολιτική και εκκλησιαστική ανάγνωση: η Αλεξάνδρεια διαφώνησε με τη Μόσχα και η Μόσχα μετέφερε την αντιπαράθεση μέσα στο ποίμνιό της. Η Αφρική έγινε πεδίο αντιποίνων για μια απόφαση που αφορούσε την Ουκρανία.

Αυτή είναι η λογική  της αυτοκρατορίας: όποιος δεν ευθυγραμμίζεται, τιμωρείται.

Τί είναι αίρεσις; «ο κόσμος σήμερον δεν δίδει σημασίαν εις την σοβαρότητα του εκ της αιρέσεως κινδύνου».

                          ΤΙ  ΕΙΝΑΙ  ΑΙΡΕΣΙΣ;

                                      

ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ:

«ο κόσμος σήμερον δεν δίδει σημασίαν εις την σοβαρότητα του εκ της αιρέσεως κινδύνου».

... Αίρεσις είναι η δηλητηριώδης τροφή της ψυχής· είναι η νοθεία των σωτηρίων φαρμάκων· είναι η υποκλοπή της ιεράς παρακαταθήκης· είναι η παραχάραξις των νομισμάτων της αληθείας· είναι η παραποίησις του τελείου· είναι η παρέκλισις εκ της ορθής γραμμής την οποίαν χαράσσει ο λόγος του Θεού. Αίρεσις είναι η παραδοχή θρησκευτικών ιδεών, τας οποίας η Εκκλησία καταδικάζει ως ψευδείς και αντικειμένας εις την ορθήν αυτής πίστιν. Αίρεσις είναι έγκλημα κατά του κύρους και της αυθεντίας της Εκκλησίας την οποίαν ο Χριστός ίδρυσεν ως στύλον και εδραίωμα της αληθείας.

Αλλ' ο κόσμος σήμερον δεν δίδει σημασίαν εις την σοβαρότητα του εκ της αιρέσεως κινδύνου.

Σημείον και τούτο των καιρών.

Ω κόσμε! Προσέχεις τα μικρά. Προσέχεις το γάλα σου να είναι γνήσιον, η τροφή σου να είναι καθαρά και βιταμινούχος, τα φάρμακά σου να είναι δραστήρια, τα νομίσματά σου και τα χαρτονομίσματά σου να μη είναι κίβδηλα, τα αρχαιολογικά σου μνημεία να μην υποστούν την παραμικράν φθοράν, τα μέσα συγκοινωνίας, με τα οποία κάνεις τα ταξίδια σου, να μην παρεκκλίνουν από τας γραμμάς των.

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς: Γιατί οι άδικοι προοδεύουν;

                        

Μέχρι πότε προοδεύουν; Και τί συμβαίνει στο τέλος σ΄ αυτούς και στους απογόνους τους; Αναρωτήθηκες ποτέ; Να μη σκοντάφτουν οι σκέψεις σου όταν βλέπεις ότι κάποιος καυχιέται με τη δύναμη και ξεχνά το Δωρητή της δύναμης.

Θυμήσου πως ο υπερήφανος και καυχόμενος Γολιάθ σκοτώθηκε από τη σφεντόνα ενός αγοριού, του Δαβίδ. Να μη συγχύζεται η καρδιά σου όταν βλέπεις πως κάποιος πλουτίζει με άδικο τρόπο. Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Θυμήσου τους πλούσιους πολίτες στα Σόδομα, πως σε μία στιγμή ρίχτηκε πάνω τους φωτιά και έγιναν στάχτη μ’ όλο τους τον πλούτο. Εσύ είσαι χριστιανός, και ο χριστιανός παρατηρεί τα γεγονότα στην άλλη γραμμή, στην ολότητα, και όχι επί μέρους.

Την πρόοδο του αδίκου ο χριστιανός δεν εκτιμά σαν κάποιο τετελεσμένο γεγονός αλλά περιμένει να δει τι ακολουθεί. Αυτός ξέρει πως ο άδικος δεν προοδεύει ούτε με τη δική του δύναμη ούτε με το δικό του μυαλό αλλά μόνο επειδή ο Θεός του επιτρέπει να προοδεύει, μπας και κάποια στιγμή θυμηθεί το Θεό.

Αφού είναι ανείπωτα ελεήμων ο Θεός μας, και επιτρέπει στους αδίκους εκείνο που αυτοί επιθυμούν, μπας και κάποια στιγμή σκεφθούν, ότι αυτό είναι από το Θεό και ντραπούν για την αδικία τους και διορθωθούν.

Η προειδοποίηση του π. Αθανασίου Μυτιληναίου που έγινε πραγματικότητα (βίντεο από 3:40)!

«ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΕΓΙΝΕ, ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΝΕΚΡΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΜΟΥΣΕΙΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ» π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

youtube.com

Να προσευχόμαστε πάντα, ακούραστα. Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

                                           

Να προσευχόμαστε πάντα, ακούραστα

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας 

Δεν ακούει ο Θεός εκείνες τις προσευχές που δεν Του είναι ευάρεστες. Δεν δέχεται τις παρακλήσεις που στρέφονται κατά των ανθρώπων. Όταν, παραδείγματος χάριν, του ζητούμε να τιμωρήσει τους δικούς μας εχθρούς. Πολλές φορές ασυνείδητα ζητούμε στις προσευχές μας κάτι βλαβερό για τον πλησίον· τέτοιες ευχές ο Θεός δεν εισακούει. Και όταν ο θείος απόστολος Παύλος προσευχόταν να απαλλαχθεί από τις διώξεις και προσβολές του χαλκευτή Αλέξανδρου, δεν τον άκουσε ο Θεός. Αρνήθηκε την παράκλησή του αυτή. «Αρκεί σοι η χάρις μου· η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται», του είπε ο Κύριος (Β’ Κορ. 12:9)

Όταν δεν έχουμε δύναμη, τότε είμαστε δυνατοί και έχουμε παρρησία στον Κύριο. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, μόνο πνευματικά αγαθά να ζητούμε από τον Θεό, και όχι αυτά που στην αφροσύνη μας εμείς τα θεωρούμε καλά. Ο Θεός καλύτερα από μας γνωρίζει τι χρειαζόμαστε και τι μας είναι ωφέλιμο. Μας δίνει πάντα αυτά που μας χρειάζονται. Υπάρχουν περιπτώσεις, και το είδαμε σήμερα, όταν τιμωρούνται όχι ένας ή περισσότεροι άνθρωποι, αλλά ολόκληρος ο λαός.

Προσευχόμαστε κάθε μέρα και με ζήλο παρακαλούμε τον Κύριο να σταματήσουν οι βροχές που καταστρέφουν τους αγρούς μας. Και όμως δεν σταματούν. Τι σημαίνει αυτό; Δεν ακούει τις παρακλήσεις μας ο Θεός και δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να τον ικετεύουμε; Όχι. Πρέπει να ξέρουμε ότι όταν ο Θεός στέλνει συμφορά που πλήττει ολόκληρο τον λαό, τότε όλος ο λαός πρέπει να Τον ικετεύει για σωτηρία. Πρέπει όλοι να κάνουν αυτό που έκαναν κάποτε οι κάτοικοι της Νινευή, όταν έμαθαν από τον προφήτη ότι αποφάσισε ο Θεός να καταστρέψει την πόλη. Τι έκαναν τότε λοιπόν; Όλος ο λαός τρεις μέρες και τρεις νύχτες προσευχόταν ολόψυχα. Και επειδή προσεύχονταν όλοι, ο Θεός τους λυπήθηκε. Και τώρα που μας απειλούν οι βροχές, είναι πολλοί αυτοί που προσεύχονται και ικετεύουν τον Κύριο;

Ο οικουμενισμός έχει πρόσωπο: είναι παναίρεση και έχει συγκεκριμένους φορείς!

Πως να ονομάζει ο Πειραιώς τα πράγματα με το όνομά τους όταν ο ίδιος συμμετέχει και προσκυνάει αυτούς που καταγγέλλει;

 

Ο οικουμενισμός έχει πρόσωπο: είναι παναίρεση και έχει συγκεκριμένους φορείς

Γεώργιος Αποστολάκης

Η ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς για την «Οικουμενική Κίνηση» περιέχει ορθές επισημάνσεις για τον δογματικό σχετικισμό, τις ασάφειες των διαλόγων και τον κίνδυνο να εμφανίζεται η ενότητα ως ήδη επιτευγμένη. Αλλά η κριτική μένει μετέωρη όσο μιλά για μια απρόσωπη «Κίνηση» και δεν λέει καθαρά τι είναι ο οικουμενισμός, ποιοι τον προωθούν και ποιες συγκεκριμένες πράξεις τους τον εκφράζουν.

Η λεγόμενη «Οικουμενική Κίνηση» είναι ο σύγχρονος οικουμενισμός: η προσπάθεια να οικοδομηθεί χριστιανική ενότητα με διαχριστιανικούς διαλόγους, κοινές προσευχές και συμβολικές συμπράξεις, ενώ θεμελιώδεις δογματικές διαφορές παραμένουν. Δεν πρόκειται απλώς για ευγενική επικοινωνία ή για συνεργασία σε κοινωνικά ζητήματα. Όταν η κοινή παρουσία, οι συμπροσευχές και η κοινή ευλογία καλλιεργούν την εντύπωση ότι οι διαιρέσεις είναι σχεδόν λυμένες, διακυβεύεται η σαφής ομολογία της Ορθοδόξου πίστεως.

Από αυτή την άποψη, ο οικουμενισμός είναι παναίρεση: δεν προσβάλλει ένα μόνο δόγμα, αλλά υπονομεύει το κριτήριο με το οποίο διακρίνεται η αλήθεια από την πλάνη. Αυτή είναι η θεολογική κρίση που συνδέεται με την αυστηρή καταδίκη του οικουμενισμού από τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, τον οποίο η ανακοίνωση της Μητροπόλεως «ξεχνάει». Το ερώτημα προς τη Μητρόπολη είναι ακριβώς γιατί, ενώ περιγράφει τους κινδύνους της οικουμενιστικής πρακτικής, δεν διατυπώνει καθαρά τη θέση αυτή.

Επειδή μας κατηγορούν ότι λέμε παραμύθια: Καρδινάλιος μοιράζει Αντίδωρο στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Άαχεν Γερμανίας [Βίντεο]

Για να μην ξεχνάμε όσα έχουν γίνει και γίνονται: «Θα τρελαθώ! Δεν υπάρχει αυτό που ζώ»!!!

Ἀθῶοι φονιάδες καὶ κακοῦργοι ἀναίσθητοι

 

Κόντογλου Φώτης

Μαθαίνει κανένας τὰ κακουργήματα ποὺ γίνουνται σήμερα, κι ἀνατριχιάζει περισσότερο ἀπ’ ἄλλη φορά, ἀπὸ τὴν ἀναισθησία, ἀπὸ τὴν ἀπάθεια, ἀπὸ τὴν πώρωση ποὺ ἔχουνε κεῖνοι ποὺ τὰ κάνουνε, σὰν νὰ εἶναι ἀληθινοὶ σατανάδες, καὶ σὰν νὰ εἶναι ὁ σκοτωμὸς ἡ φυσικὴ τροφὴ τῆς ψυχῆς τους.

Ἄλλη φορά οἱ φονιάδες σκοτώνανε, οἱ περισσότεροι, χωρὶς νὰ τὸ θέλουνε, μέσα στὴ ζάλη τους. Ἕνα σύννεφο ἀπὸ θυμὸ ἢ ἀπὸ ζήλεια ἢ ἀπὸ πνιγμένο δίκιο, θόλωνε τὰ μάτια τους γιὰ μία στιγμή. Μὰ ὕστερα σκόρπιζε αὐτὸ τὸ σύννεφο, τὰ μάτια τους καθαρίζανε, καὶ μετανιώνανε. Πολλὲς φορὲς κλαίγανε, θέλανε νὰ σκοτωθοῦνε, ντρεπόντανε τὸν κόσμο. Τώρα οἱ φονιάδες, κ’ οἱ ἄλλοι ποὺ κάνουνε κακὲς πράξεις, εἶναι ὁλότελα μαυρόψυχοι, ξεροί, παγωμένοι, ἀναίσθητοι σατανάδες, βουβοὶ καὶ ψυχροὶ κακοῦργοι. Καὶ τί; Μικροὶ καὶ μεγάλοι, χωριάτες καὶ σπουδαγμένοι! Ἕνα πράγμα φοβερό!

Αὐτὲς οἱ σκέψεις μὲ κάνανε νὰ θυμηθῶ κάποιους φονιάδες, ποὺ ἔζησα μαζί τους τὸν καιρὸ ποὺ ἤμουνα πολὺ νέος, καὶ ποὺ εἴχανε κάνει τὴν ἁμαρτία τοῦ σκοτωμοῦ μέσα στὴν ἄναψη τῆς ψυχῆς τους. Αὐτοὶ ἤτανε ζεστοὶ φονιάδες, νὰ ποῦμε, δὲν ἤτανε ψυχροί, σὰν τοὺς περισσότερους σημερινούς. Ἔνιωθες πὼς ἤτανε ἄνθρωποι σὰν κ’ ἐσένα κι ὄχι φίδια κρύα, ὅπως εἶναι οἱ σημερινοὶ φονιάδες, χωρὶς καρδιά, ἐκτρώματα βουβά, παγωμένα, ὁλότελα ξένα γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό, ἐκείνους τοὺς παλιοὺς φονιάδες τοὺς λέγω ἀθώους φονιάδες, μπροστὰ στοὺς καινούργιους, ποὺ εἶναι, οἱ περισσότεροι, κακοῦργοι μέχρι κόκκαλο, σατανόψυχοι, ἀμετανόητοι.