Απίστευτα πράγματα: Τα έγγραφα Επστάιν αποκαλύπτουν το σατανικό δίκτυο της Ελίτ

                            

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε: Τα έγγραφα Επστάιν αποκαλύπτουν το σατανικό δίκτυο της Ελίτ

Οι εξουσιαστές της Δύσης νοιώθοντας «θεοί» τελικά έγιναν δαίμονες - Παιδεραστία, όργια, αποκρυφισμός, ευγονική και πολιτικές πλεκτάνες συγκλονίζουν τον πλανήτη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε διάπλατα και η μυρωδιά βορβόρου κατέκλυσε ολόκληρη την υφήλιο με τη δημοσιοποίηση των εγγράφων του Τζέφρι Επστάιν από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

Ασύλληπτα εγκλήματα έρχονται στο φως, που μέχρι πρότινος κατατάσσονταν στη σφαίρα των «θεωριών συνομωσίας» και όποιοι τα συζητούσαν αντιμετωπίζονταν με χλεύη. Τεχνολογικοί κροίσοι, κορυφαίοι επιχειρηματίες, επιστήμονες, πολιτικοί, αξιωματούχοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, αλλά και ο Ντόναλντ Τραμπ «φιγουράρουν» ως ονόματα που σχετίζονται – αποδεδειγμένα ή αναπόδεικτα –  σε ένα κυριολεκτικά σατανικό δίκτυο.

Μέσα από την ανάγνωση των αποδεσμευμένων εγγράφων, ο αυτόχειρας (;) Τζέφρι Επστάιν φαντάζει σαν «αρχιερέας» ενός πολυπλόκαμου εωσφορικού συστήματος που εξασφάλιζε παράνομη σάρκα, εξουσία, διασυνδέσεις και οργιαστική αυθαιρεσία για την ελίτ.

Σε μια παλιά συνέντευξη του Επστάιν που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες, ο συνομιλητής του τον ρωτά με σοβαρό ύφος αν είναι ο διάβολος, διότι διαθέτει την ίδια διάνοια με εκείνον. «Σε ρωτάω γιατί και ο σατανάς που ήταν αρχάγγελος, επαναστάτησε κατά του Θεού και κατέληξε στην κόλαση γιατί είπε ότι προτιμά να κυριαρχεί στην κόλαση, παρά να υπηρετεί στον παράδεισο», είπε ο δημοσιογράφος, με τον Επστάιν να απαντά με φανερή αμηχανία ότι δεν είναι ο διάβολος, «αλλά έχω έναν καλό καθρέφτη». 

Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες. (Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου)

Μήνυμα Τριωδίου

γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες.

Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου,

Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, Ἅγιον Ὄρος.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 21.1//3.2.2026

Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ.

Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα, νὰ μὴν πληγώνουμε, νὰ μὴν στεναχωροῦμε ἀνθρώπους. Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέει: «Ἔχε τὸ στόμα σου γλυκό, τὴ γλῶσσα σου γλυκιά, γιὰ νὰ ἔχεις φίλους ὅλους τοὺς ἀνθρώπους».

Πολλὰ διαζύγια μὲ τὴ γλῶσσα, πολλὲς φιλίες χαλοῦνε μὲ τὴ γλῶσσα. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα. Πρὶν μιλήσουμε ὅλοι μας νὰ μὴν ξεχνοῦμε τρία πράγματα. Πρῶτον, πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὴν καλοσύνη παρὰ μὲ τὴ βία, τὴ διπλωματία καὶ ἄλλα μέσα. Ἡ καλοσύνη εἶναι τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγουν ὅλες οἱ σκουριασμένες κλειδαριές. Δεύτερον, πρὶν μιλήσουμε...να μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἑλληνικὸς λόγος:

«Πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὸ χαμόγελο παρὰ μὲ τὸ σπαθί». Τὸ σπαθὶ κόπτει τὰ πάντα, δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ χαμόγελο εἶναι μιὰ μικρὴ καμπύλη, διορθώνει ὅμως χίλια δυὸ στραβὰ πράγματα. Τρίτον, πρὶν μιλήσουμε, νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει μιὰ ἀραβικὴ παροιμία: «Ὁ γλυκομίλητος μπορεῖ νὰ θηλάσει καὶ λέαινα». Ἔχει μεγάλη δύναμη ὁ καλὸς ὁ λόγος.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΡΙΤΙΚΗ

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Στὶς μέρες μας ἀκοῦμε συχνὰ νὰ χαρακτηρίζονται κάποιοι συνάνθρωποί μας ὡς «τοξικοί». Ἂν καὶ ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται ἀκριβὴς περιγραφὴ γιὰ ὅσους μᾶς δυσκολεύουν ἢ μᾶς στενοχωροῦν, κρύβει μία βαθύτερη προβληματικὴ ποὺ ἀκουμπᾶ τὰ ὅρια τῆς μαγείας καὶ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ δὲν γνωρίζει τὶς θεωρίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ἡ σύνδεση αὐτὴ ἴσως φανεῖ ὑπερβολική. Ὅμως ἡ λογικὴ τῆς τοξικότητας βασίζεται στὴν ἰδέα ὅτι ὁ ἄλλος δὲν εἶναι ἁπλῶς δύσκολος στὸν χαρακτήρα, ἀλλὰ ἐκπέμπει μία «ἀρνητικὴ ἐνέργεια» ποὺ μᾶς δηλητηριάζει — μία ἀντίληψη ποὺ ἀναβιώνει παλιὲς προλήψεις ὅπως τὸ «κακὸ μάτι» ἢ τὴ «γρουσουζιά», ντυμένες μὲ σύγχρονο, δῆθεν ἐπιστημονικὸ μανδύα.

Ἡ κρυμμένη μεταφυσικὴ τῶν ψυχολογικῶν σχολῶν

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε πῶς ἐπικράτησε ὁ ὅρος, πρέπει νὰ ἀνατρέξουμε στὶς θεμελιώδεις σχολὲς τῆς σύγχρονης ψυχολογίας. Αὐτὲς παρουσιάζονται συχνὰ ὡς «ἀθῶες» ἐπιστῆμες, καθαρὰ ἐμπειρικές. Ὅμως κουβαλοῦν κοσμοθεωρίες μὲ ἔντονες πνευματικὲς καταβολές.

Ἡ ψυχαναλυτικὴ σχολή, παρὰ τὸν ὑλιστικό της χαρακτήρα, δὲν ἔμεινε ἀνεπηρέαστη καθώς ὁ Φρόυντ ἐνεπλάκη σὲ πειράματα παραψυχολογίας (μεταφορὰ σκέψης), ἐνῶ ὁ Γιουνγκ, μὲ ἀρχέτυπα, συλλογικὸ ἀσυνείδητο καὶ συγχρονικότητα, οἰκοδόμησε μεταφυσικὴ κοσμοθεωρία κοντὰ στὴν ἀλχημεία καὶ τὸν γνωστικισμό. Ἡ Gestalt ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὸν Βουδισμὸ Zen, ἡ ἀνθρωπιστικὴ ψυχολογία (Ρότζερς, Μάσλοου) ἀπὸ ἀνατολικὲς πνευματικότητες (αὐτοπραγμάτωση χωρὶς Θεό, ἐσωτερικὴ θεότητα). Ὁ Γιάλομ, στὴν ὑπαρξιακή του προσέγγιση, θέτει τὸ ἄγχος τοῦ θανάτου καὶ τὴν ἀνοησία ὡς θεμελιακὲς συνθῆκες χωρὶς μεταφυσικὴ ἀσφάλεια. Ἀκόμα καὶ ἡ γνωσιακὴ-συμπεριφορικὴ θεραπεία, ἡ πιὸ «δυτική», κουβαλᾶ κρυφὴ ἠθικὴ φιλοσοφία —σχεδὸν στωική— ποὺ ἀγνοεῖ τὴν παράδοση τῆς Χάρης.

Ἡ γέννηση καὶ ἡ πολιτικοποίηση τοῦ ὅρου «τοξικότητα»

Στην εποχή μας πολλοί θα τον ονόμαζαν ειρωνικά "υπερομολογητή" και "ακραίο"

 Ο Φώτης Μαρτίνος ο εγγονός του Κόντογλου σκιαγραφεί την Ορθόδοξη ακεραιότητα του παπού του και τους αγώνες του με το εκκλησιαστικό κατεστημένο της εποχής. Ανατρέχει στα δύσκολα χρόνια που έζησε ο παππούς του μέχρι τον θάνατό του, ως συνέπεια των συγκρούσεων που είχε δημιουργήσει, επικρίνοντας μέσα από τα άρθρα του το έργο κάποιων εκκλησιαστικών λειτουργών της εποχής του, και όχι μόνο.

Τα έβαλε με Αρχιεπισκόπους ( σσ δηλ. με δεσποτάδες), είχε φτάσει μέχρι και τον Πατριάρχη, στέλνοντάς του αυστηρές επιστολές και λαμβάνοντας πίσω αυστηρές προειδοποιήσεις.

«Από το 1955 και μετά, τα χρόνια δυσκόλευαν όλο και περισσότερο, γιατί είχε δημιουργήσει πολλές κόντρες και με το καθηγητικό, αλλά και με το ιεραρχικό κατεστημένο. Τα έβαλε με Αρχιεπισκόπους, είχε φτάσει μέχρι και τον Πατριάρχη, στέλνοντάς του αυστηρές επιστολές και λαμβάνοντας πίσω αυστηρές προειδοποιήσεις. Μάλιστα, σταμάτησαν να του δίνουν πια εικονογραφήσεις εκκλησιών και τον απέκλεισαν ακόμη και από το έργο της Καπνικαρέας, το οποίο είχε ξεκινήσει, αλλά δεν κατάφερε να ολοκληρώσει. Κι έφτασε στο σημείο, όταν σε εκείνον και τη γιαγιά μου συνέβη το σοβαρό αυτοκινητικό ατύχημα το 1963, να μην έχει πια τίποτα. Ζούσε μόνο από τις βοήθειες που του παρείχε ο εκδότης του και νονός μου, Αλέκος Παπαδημητρίου».

Τον Ιούλιο του 1965, δύο χρόνια μετά το ατύχημα, ο Κόντογλου πεθαίνει ύστερα από μετεγχειρητική μόλυνση και το σπίτι του στα Πατήσια γεμίζει από κόσμο.

Πηγή 

Άλλη μία απόδειξη ότι ο Οικουμενισμός είναι Παναίρεση, γιατί περιλαμβάνει όλες τις αιρέσεις, στην ποκειμένη τον συγκριτισμό.

Ερωτήσεις για δυνατούς λυτές: Όποιος δέν δέχεται τέτοιου είδους συμπροσευχές αρνείται το συνοδικό σύστημα της Εκκλησίας; Ο Αρχιεπίσκοπος κάθε Εκκλησίας εκφράζει την σύνοδο της Εκκλησίας αυτής, όταν συμμετέχει σε τέτοιες αιρετικές συναντήσεις;

ΗΠΑ: Οικουμενιστική – διαθρησκειακή δέηση σε ορθόδοξο ναό με ΛΟΑΤΚΙ-επίσκοπο

Φωτό 

ΗΠΑ: Οικουμενιστική – διαθρησκειακή δέηση σε ορθόδοξο ναό με ΛΟΑΤΚΙ-επίσκοπο

Ο αρχηγός της Ελληνικής Αρχιεπισκοπής στις ΗΠΑ τέλεσε δέηση με λουθηρανή επισκόπισσα, την πρώτη ανοιχτή λεσβία με αυτό το αξίωμα στη Νέα Υόρκη.

Στις 30 Ιανουαρίου 2026 στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας της Νέας Υόρκης της Αρχιεπισκοπής του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις ΗΠΑ πραγματοποιήθηκε οικουμενική δέηση με τη συμμετοχή εκπροσώπων διαφόρων χριστιανικών ομολογιών, συμπεριλαμβανομένης μιας ανοιχτής λεσβίας επισκόπισσας και μιας ιέρειας που προωθεί τη θεωρία του φύλου.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της 58ης ετήσιας Εβδομάδας Προσευχής για τη Χριστιανική Ενότητα, που οργανώθηκε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν η επίσκοπος Katrina Foster από την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής (ELCA), η πρώτη γυναίκα και η πρώτη ανοιχτά εκπρόσωπος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στη θέση επισκόπου της Συνόδου Metropolitan New York, καθώς και η ιέρεια Kirsten Guidero, οικουμενική και διαθρησκειακή εκπρόσωπος της Επισκοπικής Εκκλησίας των ΗΠΑ.

Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης, Για τη διακωμώδηση του Σταυρού, του εξευτελισμού της Αγίας Γραφής, του χλευασμού του Αγίου Τάφου

Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

27. Στον Ολυμπιόδωρο

Ότι οι ειδωλολάτρες, με τα επιχειρήματα που νομίζουν ότι μειώνουν τα επιχειρήματα των Χριστιανών, με αυτά ανατρέπουν τα δικά τους.

Απορώ πως, όχι μόνο οι απαίδευτοι των Ελλήνων [των ειδωλολατρών], αλλά και αυτοί που έχουν ως επάγγελμα τη σοφία, και αυτοί που καμαρώνουν για την ευγλωττία τους και καυχώνται για την διαλεκτική τους ικανότητα, και στηρίζονται σε συλλογισμούς, και που βλέπουν βέβαια τις αντιθέσεις των λογισμών, δεν βλέπουν όμως τις αντιθέσεις των πραγμάτων, δεν αισθάνονται, ότι με αυτά που τοξεύουν το θείο κήρυγμα, με αυτά ντροπιάζουν μάλλον τους εαυτούς τους.

Γιατί προκαλεί κάποια άμιλλα στους εξουσιαζόμενους η υπεροχή αυτών που εξουσιάζουν.

Αυτοί λοιπόν ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς είναι νεκρός, για να αποδειχθεί το πλήθος των δικών τους θεών πιο αδρανές και από τον νεκρό.

Διακωμωδούν τον σταυρό, για να διακωμωδηθούν οι ίδιοι περισσότερο, πολιορκημένοι και νικημένοι ατιμωτικά από τον σταυρό.

Η πίστη θέλει πράξεις, όχι λόγια (άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης)

Για όσους από εμάς επαναπαύονται, επειδή μιλούν χωρίς όμως να πράττουν.

Επιστολή 275.-ΣΤΟΝ ΕΚΛΑΜΠΡΟΤΑΤΟ ΙΕΡΑΚΑ. Για τον λόγο και τον βίο.

Βίος χωρίς λόγο ωφελεί, ως από τη φύση του, περισσότερο, παρά ο λόγος χωρίς βίο.

Γιατί ο πρώτος, και όταν σιωπά, ωφελεί, ενώ ο άλλος, και όταν φωνάζει, ενοχλεί.

Εάν όμως ο λόγος και ο βίος συμπέσουν, αποτελούν κόσμημα όλης της ενάρετης ζωής. (ΕΠΕ έργα Ισιδώρου τόμος 2,391)

Επιστολή 73.-ΣΤΟΝ ΠΑΛΛΑΔΙΟ. Ότι η πίστη, χωρίς τα έργα, δεν σώζει τον άνθρωπο.

Κινδυνεύεις (πώς αλήθεια να σε προσφωνήσω, για να σε ονομάσω όπως σου αξίζει), να αγνοείς, αυτά που είναι ολοφάνερα ακόμα και στα μικρά παιδιά.

Να μη νομίζεις λοιπόν, ότι η πίστη (εάν βέβαια πρέπει να ονομάσω πίστη αυτήν που κατηγορείται από τα ίδια τα έργα σου) θα μπορέσει να σε σώσει.

Γιατί η πίστη, που από την αρχή σε δικαίωσε, απαιτεί πράξεις κατάλληλες προς αυτήν, χωρίς τις οποίες δεν είναι δυνατόν να σωθείς.

Γιατί αυτός που έγινε αποδεκτός κατά χάρη, είναι σωστό να διακρίνεται και για τις αρετές του, για να μη κυριευθεί στο μέλλον και από την αχαριστία. (ΕΠΕ τόμος 3,91)

Πηγή

Ποιός είναι ακραίος, ο κάθε ένας που αγωνίζεται παρἀ της αμαρτίες του να μιμηθεί τους Αγίους ή αυτός που διαστρεβλώνει τους αγώνες και την διδασκαλία τους.

Ξαναπαρουσιάζουμε αποσπάσματα απο τον διάλογο του αγ. Μαξίμου του Ομολογητού με εκπροσώπους της ακόμα μη καταδικασμένης αίρεσης των Μονοθελητών και Μονοενεργητών, τον Επίσκοπο Θεοδόσιο και δύο ύπατους. Διαβάζοντάς τα είναι να απορεί κάποιος πως πολλοί σημερινοί Χριστιανοί, κυρίως ιερείς, διαστρεβλώνουν την διδασκαλία των Αγίων και λένε άλλα αντ' ἀλλων! Ρωτάμε έναν διαδικτυακά λαλίστατο ιερέα: Ο Άγιος που δεν κοινωνούσε με κανένα απὸ τα πατριαρχεία της Ανατολής λόγω αιρέσεως αμφισβητούσε το συνοδικό σύστημα της Εκκλησίας;

                            

«[Αφηγείται ο ίδιος ο Άγιος ] Χτες δεκαοκτώ του μηνός, που ήταν της αγίας Πεντηκοστής, ο Πατριάρχης με ερώτησε και μου είπε·

«Ποιας Εκκλησίας είσαι; του Βυζαντίου; Της Ρώμης; Της Αντιόχειας; Της Αλεξάνδρειας; Των Ιεροσολύμων; Να, όλες ενώθηκαν μαζί με τις επαρχίες τους. Αν λοιπόν είσαι της καθολικής Εκκλησίας, να ενωθείς, μήπως, ανοίγοντας και βαδίζοντας ένα νέο και παράξενο δρόμο στη ζωή σου, πάθεις αυτό που δεν περιμένεις».

Σ’ αυτούς απάντησα· «Καθολική Εκκλησία αποφάνθηκε ο Θεός των όλων, ότι είναι η ορθή και σωτήρια ομολογία σ’ αυτόν, μακαρίζοντας τον Πέτρο για την καλή ομολογία που του έκανε. Ας μάθω όμως την ομολογία, με βάση την οποία έγινε η ένωση όλων των Εκκλησιών, και δεν χωρίζομαι από το καλό που έγινε».… «Άκουσε λοιπόν», είπαν· «ο δεσπότης και πατριάρχης έκρινε καλό με επιστολή του πάπα Ρώμης να αναθεματιστείς, αν δεν υπακούσεις, και να υποστείς τον θάνατο που θα σου ορίσουν». «Ό,τι όρισε ο Θεός για μένα πριν από τους αιώνες, αυτό ας εκπληρωθεί, απάντησα σ’ αυτούς όταν τους άκουσα»» (Φιλοκαλία ΕΠΕ τόμος 15Β,σελ.451-453).

Μία μελέτη που αποδεικνύει ότι, όσα συμβαίνουν σήμερα σχετικά με τα φύλα και την ταυτότητά τους, προέρχονται από την διδασκαλία παλαιών αιρέσεων που σήμερα επανεμφανίζονται.

Tο ανδρόγυνο θεολογικό και ανθρωπολογικό μοντέλο του Γνωστικισμού

      


Αρχιμ. Θεόφιλος Λεμοντζής, Δρ. Θεολογίας

Με το όνομα χριστιανικός Γνωστικισμός χαρακτηρίζεται ένας μεγάλος αριθμός θρησκευτικών συστημάτων, τα οποία επιδιώκουν μέσω της Γνώσεως κάποιων αποκαλυφθεισών αληθειών να λυτρώσουν τον άνθρωπο. Η έννοια της Γνώσης είναι κοινή σ’ όλα τα γνωστικά συστήματα και είναι αυτό το στοιχείο, το οποίο ώθησε τόσο τους αρχαίους, όσο και τους σύγχρονους συγγραφείς να ονομάσουν την κίνηση αυτή «Γνωστικισμό», ή αλλιώς «Γνώσις» και τούς πιστούς αυτής της κίνησης «Γνωστικούς».

Ο όρος «Γνώσις» δηλώνει ότι οι Γνωστικοί γνωρίζουν κάτι το οποίο αγνοείται από τούς κοινούς ανθρώπους. Ο Γνωστικός δεν γνωρίζει κάποιο μυστήριο επειδή το διδάχθηκε από κάποιον, αλλά επειδή του αποκαλύφθηκε. Η απόκτηση της υπερφυσικής αυτής γνώσης είχε από μόνη της λυτρωτικό χαρακτήρα. Διεκήρυτταν με κομπασμό οι Γνωστικοί :«ημείς δ’ εσμέν, οι πνευματικοί, οι εκλεγμένοι από του ζώντος ύδατος του ρέοντος Ευφράτου διά της Βαβυλώνος μέσης το οικείον, διά της πύλης οδεύοντες αληθινής, ήτις εστίν Ιησούς ο μακάριος και εσμέν εξ απάντων ανθρώπων ημείς Χριστιανοί μόνοι». Ο Γνωστικισμός, η «ψευδώνυμος Γνώσις», σύμφωνα με τον Επιφάνιο Κύπρου, δεν αποτελεί ενιαίο σύστημα αλλά εκπροσωπείται από πολλές θρησκευτικές ομάδες, όντας «πολυκέφαλος πλάνη», σύμφωνα με τον Ιππόλυτο Ρώμης, όπως οι Ουαλεντιανοί, οι Μανιχαίοι, οι Οφίτες, οι Ναασηνοί, οι Βασιλειδιανοί, οι Μαρκιωνίτες, κ.α., οι οποίες όμως ομάδες και θεολογικά συστήματα μοιράζονται κοινές προϋποθέσεις και αρχές.

Μία επιστολή με πολλά μηνύματα για την τραγική κατάσταση και πτώση των σημερινών εκκλησιαστικών ταγών

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Επιστολή προς τον Ιννοκέντιο Επίσκοπο Ρώμης

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Επιστολή προς τον Ιννοκέντιο Επίσκοπο Ρώμης

εἰσαγωγικό entaksis:   Ἡ βίαιη ἐπέμβαση στὴν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸ Πάσχα τοῦ 404 μ.Χ. ἀποτέλεσε τὸ ἀποκορύφωμα μιᾶς βαθιᾶς πολιτικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς κρίσεως, ἡ ὁποία εἶχε ἤδη κλονίσει τὴ ζωὴ τῆς πρωτευούσης.

 Στὸ ἐπίκεντρο τῶν γεγονότων βρέθηκε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τοῦ ὁποίου ὁ ποιμαντικὸς καὶ ἐλεγκτικὸς λόγος συγκρούσθηκε μὲ τὴν αὐλικὴ νοοτροπία καὶ τὴν κατάχρηση τῆς ἐξουσίας.   Ἡ ρήξη μὲ τὴν Αὐτοκράτειρα Εὐδοξία*, ἡ ὁποία ἐξέλαβε τὰ κηρύγματά του ὡς ἔμμεση προσβολὴ τοῦ προσώπου της, συνδυάσθηκε μὲ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς σχεδιασμοὺς τοῦ Θεοφίλου Ἀλεξανδρείας. Μέσω τῆς παρανόμου Συνόδου τῆς Δρυὸς ἐπεβλήθη ἡ ἀντικανονικὴ καθαίρεση τοῦ Ἁγίου, χωρὶς δίκαιη ἀκρόαση καὶ κατὰ παράβαση τῶν ἱερῶν κανόνων. Ὅμως ἡ ἀπόφαση αὐτὴ συνάντησε τὴ σθεναρὴ ἀντίσταση τοῦ λαοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ παρέμενε πιστὸς στὸν ποιμενάρχη του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κρατικὴ ἐξουσία κατέφυγε στὴ βία, ἐπιστρατεύοντας στρατιωτικὰ ἀποσπάσματα ποὺ εἰσέβαλαν στοὺς ναοὺς κατὰ τὴ διάρκεια τῶν πασχαλινῶν βαπτίσεων, προκαλώντας σκηνὲς βαναυσότητος καὶ βεβηλώσεως.  Ἡ παροῦσα Α’ ἐπιστολὴ** πρὸς τὸν Ἰννοκέντιο, Ἐπίσκοπο Ῥώμης, δὲν γράφεται ἐκ τῆς ἐξορίας, ἀλλὰ ἐνῶ τὰ γεγονότα βρίσκονται ἀκόμη σὲ ἐξέλιξη. Ὁ Χρυσόστομος καταγγέλλει τὶς παρανομίες καὶ ζητεῖ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη, ἀποκαλύπτοντας τὴν ἐπικίνδυνη σύμπραξη πολιτικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας ποὺ ὁδήγησε στὴ βαθιὰ πληγὴ τῆς Ἐκκλησίας.

   Στὸν δεσπότη μου, τὸν αἰδεσιμώτατο καὶ θεοφιλέστατο ἐπίσκοπο Ἰννοκέντιο, ὁ Ἰωάννης χαίρει ἐν Κυρίῳ.

α΄. Πιστεύω ὅτι καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν δική μας ἐπιστολή, ἡ εὐσέβειά σας θὰ ἔχει πληροφορηθεῖ τὴν παρανομία ποὺ διαπράχθηκε ἐδῶ. Διότι τὸ μέγεθος τῶν δεινῶν δὲν ἄφησε σχεδὸν κανένα μέρος τῆς οἰκουμένης ποὺ νὰ μὴν ἀκούσει γι’ αὐτὴ τὴν χαλεπὴ τραγωδία· καθὼς ἡ φήμη, μεταφέροντας τὰ γεγονότα ἕως καὶ τὶς ἐσχατιὲς τῆς γῆς, προκάλεσε παντοῦ μεγάλο θρῆνο καὶ ὀδυρμό. Ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν πρέπει μόνο νὰ θρηνοῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ διορθώνουμε καὶ νὰ φροντίζουμε ὥστε νὰ σταματήσει αὐτὸς ὁ βαρύτατος χειμώνας τῆς Ἐκκλησίας, θεωρήσαμε ἀναγκαῖο νὰ πείσουμε τοὺς κυρίους μου, τοὺς τιμιώτατους καὶ εὐλαβέστατους ἐπισκόπους Δημήτριο, Πανσόφιο, Πάππο καὶ Εὐγένιο, νὰ ἀφήσουν τὶς δικές τους ἐκκλησίες καὶ νὰ τολμήσουν νὰ διασχίσουν τόσο πέλαγος καὶ νὰ ξεκινήσουν μία μακρινὴ ἀποδημία, ὥστε νὰ τρέξουν πρὸς τὴν ἀγάπη σας καί, ἀφοῦ σᾶς ἐνημερώσουν για ὅλα μὲ σαφήνεια, νὰ μεριμνήσουν ὥστε νὰ γίνει ἡ διόρθωση τὸ συντομότερο δυνατό. Μαζὶ μὲ αὐτοὺς στείλαμε καὶ τοὺς τιμιώτατους καὶ ἀγαπητοὺς διακόνους Παῦλο καὶ Κυριακό· ὅμως καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, μὲ τὴ μορφὴ ἐπιστολῆς, θὰ ἐνημερώσουμε ἐν συντομίᾳ τὴν ἀγάπη σας γιὰ ὅσα συνέβησαν.

Η αρχή του Τριωδίου δεν είναι άσκηση, αλλά στάση

 

                    

πηγή

ΟΙ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΪ ΜΠΕΡΝΤΙΑΕΦ

Ο Νικολάι Μπερντιάεφ, Ρώσος φιλόσοφος του 20ού αιώνα, άσκησε επιρροή σε ορισμένους Έλληνες θεολόγους και στοχαστές. Οι ιδέες του για την πρωταρχική ελευθερία, την άρνηση της αιώνιας κόλασης, τον υπερ-μυστικισμό και την «εσωτερική Εκκλησία» προκάλεσαν συζητήσεις γύρω από την πνευματική ελευθερία του ανθρώπου και τη σχέση φιλοσοφίας και Ορθοδοξίας. Παρά την εκτίμηση που έτυχαν, οι θέσεις του συγκρούονται με τα βασικά δόγματα της Εκκλησίας. Το κείμενο του π.Σεραφείμ Ρόουζ ακολουθούν μερικές παρατηρήσεις δικές μας:

    Ο Νικολάι Μπερντιάεφ (1874–1949) σε καμία κανονική εποχή δεν θα θεωρούνταν ορθόδοξος χριστιανός. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως γνωστικιστής-ουμανιστής, ένας φιλόσοφος που αντλούσε την έμπνευσή του περισσότερο από δυτικούς αιρετικούς και «μυστικιστές» παρά από ορθόδοξες πηγές. Το γεγονός ότι εξακολουθεί να αποκαλείται σε ορισμένους ορθόδοξους κύκλους «ορθόδοξος φιλόσοφος» ή ακόμα και «θεολόγος» αποτελεί απλώς μια θλιβερή συνέπεια της θρησκευτικής άγνοιας των καιρών μας. Θα παραθέσουμε μερικά αποσπάσματα από τα έργα του. Κοιτάζοντας αφ’ υψηλού τους Πατέρες της Ορθοδοξίας, το «μοναστικό ασκητικό πνεύμα της ιστορικής Ορθοδοξίας» και, στην ουσία, όλο τον «συντηρητικό Χριστιανισμό που… κατευθύνει όλες τις πνευματικές προσπάθειες του ανθρώπου προς τη μετάνοια και τη σωτηρία», ο Μπερντιάεφ αναζητούσε αντ’ αυτού μια «εσωτερική Εκκλησία», μια «Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος», εκείνη την «πνευματική θεώρηση της ζωής που τον 18ο αιώνα βρήκε καταφύγιο στις μασονικές στοές».

Πίστευε ότι η «Εκκλησία βρίσκεται ακόμη σε δυνητική κατάσταση», ότι «είναι ατελής», και περίμενε τον ερχομό μιας «οικουμενικής πίστης», μιας «πληρότητας της πίστης», η οποία θα ένωνε όχι μόνο τα διάφορα ρεύματα του Χριστιανισμού (διότι «ο Χριστιανισμός πρέπει να είναι ικανός να υφίσταται σε ποικίλες μορφές στην Καθολική Εκκλησία»), αλλά επίσης και τις «μερικές αλήθειες όλων των αιρέσεων» και όλη την «ουμανιστική δημιουργική δραστηριότητα του σύγχρονου ανθρώπου… ως θρησκευτική εμπειρία καθαγιασμένη εν τω Πνεύματι».

«Εκσυγχρονιστές» ιερείς με την ευλογία των Επισκόπων τους έκαναν τις Εκκλησίες τόπο διασκεδάσεως και μετά μιλούν στον λαό για… ευσέβεια!

 Δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες από εκδηλώσεις/συναυλίες σε ναούς και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. 

Ιερόσυλη συναυλία-αφιέρωμα στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκυ Θεοδωράκη έλαβε χώρα την 25η Οκτωβρίου 2025 στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος Βιέννης.

Στη συναυλία συμμετείχαν η Ορχήστρα και η Χορωδία του Ωδείου Άνω ΠόληςΘεσσαλονίκης, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Παναγιώτη Διαμαντή. Τραγούδι Alexandros Tzovani Υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Αυστρίας και της Ελληνικής Πρεσβείας στη Βιέννη.

Οι Φωτογραφίες είναι από το ιστολόγιο τας θύρας

Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Ο Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος και η επιβεβαίωση της προφητείας του Ησαΐα

    

Ο Άγιος Συμεών κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην Εκκλησία μας, καθώς θεωρείται ο πρώτος αναγνωρισμένος Άγιος. Η ζωή κ η πορεία του σηματοδοτούν τη μετάβαση από την Παλαιά Διαθήκη στην Καινή, καθώς υπήρξε μελετητής των προφητειών κ μάρτυρας της εκπλήρωσής τους, ενώ ταυτόχρονα είχε κ προφητικό χάρισμα. Με την παρουσία κ τη σοφία του, συνέδεσε δύο εποχές κ έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αντίληψη του θείου σχεδίου της σωτηρίας.

Τον 3ο αιώνα π.Χ., στην Αλεξάνδρεια, μια ομάδα από 72 Εβραίους λόγιους, οι οποίοι γνώριζαν άριστα τόσο την εβραϊκή όσο κ την ελληνική γλώσσα, ανέλαβε το σπουδαίο έργο της μετάφρασης της Παλαιάς Διαθήκης. Εκείνη την εποχή, η ελληνική ήταν η κοινή γλώσσα επικοινωνίας κ το εγχείρημα αυτό είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς επέτρεψε σε ένα ευρύτερο κοινό να έχει πρόσβαση στα ιερά κείμενα. Η μετάφραση αυτή δεν ήταν απλά μια γλωσσική μεταφορά, αλλά αποτέλεσε κ μια ερμηνευτική προσέγγιση που έδωσε νέα διάσταση στην κατανόηση των Γραφών.

Στην ιστορία, αυτή η μετάφραση είναι γνωστή ως η “Μετάφραση των Εβδομήκοντα”, παρά το γεγονός ότι οι μελετητές ήταν συνολικά 72. Ανάμεσα στους λόγιους αυτούς βρισκόταν κ ένας νέος άντρας, ο Συμεών, ο οποίος ξεχώριζε για τη σοφία κ τη θεολογική του κατάρτιση. Η αποστολή που ανέλαβε δεν ήταν απλή, καθώς απαιτούσε βαθιά γνώση της εβραϊκής παράδοσης αλλά κ της ελληνικής σκέψης. Ο Συμεών, με επιμέλεια κ ευλάβεια, συμμετείχε ενεργά στη μετάφραση, φέρνοντας στο φως τα κείμενα που θα επηρέαζαν την πνευματική πορεία αμέτρητων γενεών.

Ο Άγιος Συμεών δεν ήταν μόνο ένας από τους μεταφραστές, αλλά κ ένας άνθρωπος που αξιώθηκε να δει την εκπλήρωση των προφητειών που μελετούσε. Η αγιοσύνη του αναγνωρίστηκε, καθώς ο ίδιος, με πίστη κ προσμονή, περίμενε να δει τον Μεσσία. Σύμφωνα με την παράδοση, του είχε αποκαλυφθεί ότι δεν θα έφευγε από τον κόσμο πριν αντικρίσει τον Χριστό. Η συνάντησή του με το Θείο Βρέφος στον Ναό σφράγισε την πνευματική του πορεία κ τον κατέταξε στους μεγάλους δίκαιους της πίστης μας.

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσες απαντήσεις υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή.

                            

                            Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Το ότι δεν βρίσκεις στην Αγία Γραφή απάντηση σε κάποιο σου ερώτημα, σημαίνει ή ότι έθεσες ασήμαντο ερώτημα ή ότι δεν μπόρεσες να διαβάσεις την Αγία Γραφή και να πάρεις την τελική απάντηση.

Στην Αγία Γραφή ο Θεός έδειξε:

Τί είναι ο κόσμος, από πού προέρχεται, για ποιο λόγο υπάρχει, προς τα πού πορεύεται, πού θα καταλήξει.

Τί είναι ο άνθρωπος, από πού έρχεται, που πηγαίνει, ποια είναι η ουσία του, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειωθεί.

Τί είναι τα ζώα, τί είναι τα φυτά, για ποιο λόγο υπάρχουν, τί εξυπηρετεί η ύπαρξή τους, τί προσφέρουν.

Τί είναι το καλό, από πού προέρχεται, πού οδηγεί, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς αποκτάται.

Τί είναι το κακό, από πού προέρχεται, πώς υπάρχει, για ποιό λόγο υπάρχει, πώς θα τελειώσει.

Τί είναι δίκαιοι και τί αμαρτωλοί, πώς από έναν αμαρτωλό βγαίνει δίκαιος και πώς ένας επηρμένος δίκαιος μπορεί να καταντήσει αμαρτωλός. πώς ο άνθρωπος υπηρετεί τον Θεό και πώς τον διάβολο. ολόκληρος ο δρόμος από το αγαθό ως το κακό, από τον Θεό ως τον διάβολο.

Όλα, από την αρχή ως το τέλος, ολόκληρος ο δρόμος του ανθρώπου από την σάρκα ως το Θεό, από τη σύλληψή του μέχρι την εκ νεκρών ανάστασή του.

Άλλος ένας νεωτερισμός: Ανώνυμη ομολογία Πίστεως.

 Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο η παρακάτω ομολογία Πίστεως, η οποία ναι μεν είναι ορθή σε όσα λέγει, αλλά της λείπει κάτι: Τα ονόματα όσων την υπογράφουν (Ό,τι γράφεται στο τέλος δεν είναι ονόματα αλλά τίτλοι και γενικές αναφορές). Η ανώνυμη ομολογία Πίστεως αποτελεί νεωτερισμό των καιρών μας και (δυστυχώς) αντί για ομολογία, τουτέστιν ανδρεία, φανερώνει δειλία και επιφυλακτικότητα. Μάλιστα πρέπει να ρωτήσουμε και το εξής. Αφού η Ομολογία αυτή αναφέρει την διδασκαλία του αγ. Θεοδώρου του Στουδίτου "ότι η κοινωνία με αιρετικούς, άμεση ή έμμεση, αποτελεί συμμετοχή στο κακό", τότε γιατί δεν ανακοινώνει ότι διακόπτει την κοινωνία με τους Οικουμενιστές καθώς, όπως ορθά η ομολογία σημειώνει «Ο οικουμενισμός είναι το κοινό όνομα όλων των αιρέσεων – παναίρεση»;

Και κάτι τελευταίο: γιατί ως εικόνα της Ομολογίας εμφανίζεται ο μητρ. Τυχικός, ο οποίος μεν αδίκως και αντικανονικώς διώκεται, όμως και την διακοπή κοινωνίας με αιρετίζοντες (αποτείχιση) δηλ. αυτό που διδάσκει η Ομολογία καταδίκασε, και συγγνώμη από τους Οικουμενιστές ζήτησε και μικτούς γάμους (εδώ) επέτρεψε;

Α.Τ.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ κατά του

 Οικουμενισμού ως Παναίρεσης

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

Κατά του Οικουμενισμού ως Παναίρεσης

Με βάση την Αγία Γραφή, τους Ιερούς Κανόνες

 και τη Φωνή των Αγίων Πατέρων και Γερόντων

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ανθρώπινο οικοδόμημα, ούτε θρησκευτικός οργανισμός που εξελίσσεται σύμφωνα με τα ρεύματα της εποχής. Δεν αποτελεί προϊόν διαλόγων, συμφωνιών ή ιστορικών συμβιβασμών. Είναι το Σώμα του Χριστού, η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15).

Η Εκκλησία δεν κατέχει απλώς την αλήθεια· είναι η φανέρωση της Αλήθειας μέσα στον κόσμο, διότι κεφαλή της είναι ο ίδιος ο Χριστός.

Κάθε προσπάθεια να σχετικοποιηθεί η αλήθεια της Εκκλησίας, να εξισωθεί με την πλάνη ή να παρουσιαστεί ως μία από τις πολλές «εκφράσεις» του χριστιανισμού, δεν αποτελεί απλή θεολογική αστοχία, αλλά απευθείας αλλοίωση της εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας. Στο πλαίσιο αυτό, ο οικουμενισμός δεν είναι μια ουδέτερη ή καλοπροαίρετη κίνηση συνεννόησης, αλλά μια βαθιά εκκλησιολογική πλάνη, η οποία δικαίως χαρακτηρίστηκε από αγίους της Εκκλησίας ως παναίρεση, διότι περιλαμβάνει και νομιμοποιεί όλες τις αιρέσεις.

……………………………………..


Η Αγία Γραφή και η Μοναδικότητα της Εκκλησίας


Ο ίδιος ο Χριστός μίλησε με απόλυτη σαφήνεια:

«Οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18)

Δεν μίλησε για εκκλησίες, ούτε για κλάδους, ούτε για διαφορετικές σωτηριολογικές πορείες. Η Εκκλησία είναι μία, όπως ένας είναι ο Χριστός. Ο Απόστολος Παύλος το διακηρύσσει χωρίς καμία επιφύλαξη:

«Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα» (Εφ. 4,5)

Η Αγία Γραφή δεν γνωρίζει θεολογικό πλουραλισμό ούτε «μερική αλήθεια». Αντιθέτως, είναι απολύτως κατηγορηματική:

Ὁ Τελώνης καὶ ὁ Φαρισαῖος

                            

Anthony Bloom

Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Στὸ ταξίδι μας πρὸς τὴν Τεσσαρακοστὴ καὶ τὸ Πάσχα, συναντοῦμε ἕναν ἀριθμὸ παραβολῶν ποὺ πρέπει νὰ μᾶς προετοιμάσουν στὸ ταξίδι μας. Καὶ ἡ σημερινὴ παραβολὴ μᾶς μιλάει γιὰ τὸν Τελώνη καὶ τὸν Φαρισαῖο.

Ὁ Τελώνης εἰσῆλθε στὴν ἐκκλησία γνωρίζοντας ὅτι δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ βρίσκεται ἐκεῖ. Μὲ ποιὰ ἔννοια; Ἡ ἐκκλησία εἶναι ἕνα μικρὸ μέρος στὴ γῆ ποὺ εἶναι ὁλοκληρωτικὰ ἀφιερωμένο στὸν Θεό, ποὺ ἀνήκει στὸν Θεὸ, ἐκεῖ ὅπου ἔχει δικαίωμα νὰ ζεῖ, ἐκεῖ ὅπου ἐρχόμαστε νὰ συναντήσουμε Αὐτὸν καὶ κανέναν ἄλλο. Ὦ, φυσικὰ, ὅλους τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ μαζί μ’ Ἐκεῖνον. Καὶ ὁ Τελώνης στάθηκε στὴν πόρτα γνωρίζοντας ὅτι εἶναι ἕνας ξένος καὶ ὅτι ἡ μόνη του ἐλπίδα βρισκόταν στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ. Εἶχε πεῖ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, « Παιδί μου, δῶσε μου τὴν καρδιά σου – ὅλα τὰ ὑπόλοιπα εἶναι δικά μου».

Ἔτσι μποροῦμε νὰ ἔλθουμε καὶ νὰ προσφέρουμε τὴν καρδιά μας στὸν Θεὸ καὶ μόνο τότε μποροῦμε νὰ βαδίσουμε σ’ αὐτὸν τὸν ἱερὸ τόπο.

Ἡ φαρισαϊκὴ δομὴ τῆς ψυχικῆς συγκρούσεως

                        

Κορναράκης 'Ιωάννης

Ὅμότιμος Καθηγητής Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας καὶ Ἐξομολογητικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Μία βασικὴ δομὴ τῆς ψυχικῆς συγκρούσεως εἶναι καὶ ἡ φαρισαϊκή. Τὰ κεντρικὰ χαρακτηριστικά της ”φαρισαϊκῆς” δομῆς εἶναι σὲ πρώτη φάση δύο: ἡ ἐξωτερικὴ συμπεριφορὰ καὶ ἡ ἐσωτερικὴ ψυχοδυναμικὴ δραστικότητα.

Ἡ ἐξωτερικὴ ”φαρισαϊκὴ” συμπεριφορά: Ἡ φαρισαϊκὴ δομὴ τῆς ψυχικῆς συγκρούσεως ἐκφράζεται μὲ τὰ ἑξῆς ἰδιαίτερα στοιχεῖα.

1) Μὲ πληθωρικὴ εὐσέβεια ἢ τήρηση τῶν θρησκευτικῶν τύπων. Στὴ συμπεριφορὰ τοῦ Φαρισαίου κυριαρχεῖ ἡ ἀγχώδης τάση γιὰ βίωση καὶ πλήρωση κάθε θρησκευτικοῦ ”τύπου”, ποὺ θεωρεῖται ἀπαραίτητος γιὰ τὴν αὐτοβεβαίωση τῆς θρησκευτικῆς ὑπεροχῆς. Ὁ Φαρισαῖος ἔχει τὴ δίψα τοῦ θρησκευτικοῦ βιώματος.

2) Μὲ διακήρυξη τῆς θρησκευτικῆς ὁλοκληρώσεως. Ἡ Φαρισαϊκὴ δομὴ τῆς ψυχικῆς συγκρούσεως ὠθεῖ πρὸς διακήρυξη τῆς θρησκευτικῆς ὁλοκληρώσεως. Ὁ φαρισαῖος αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ βεβαιώσει τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση αὐτὴ καὶ μάλιστα νὰ τοὺς πείσει. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ χρησιμοποιεῖ τὴ στατιστική. Τὰ βιωματικὰ στοιχεῖα τῆς εὐσέβειάς του ἀντικειμενοποιοῦνται μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε νὰ μποροῦν νὰ μετρηθοῦν καὶ νὰ ἀξιολογηθοῦν.

3) Μὲ σύγκριση τῆς ἀτομικῆς θρησκευτικότητας μὲ ἐκείνην τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ὁ Φαρισαῖος δὲν εἶναι κοινωνικὸς μὲ τὴ βαθύτερη σημασία τῆς λέξης αὐτῆς. Ἔχει ὅμως ἀνάγκη τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους γιὰ νὰ βεβαιώσει τὴ θρησκευτική του ὑπεροχή. Ἂν καὶ ἀπομονώνεται γιὰ νὰ προβάλλει τὴ θρησκευτική του ὑπεροχή, συγχρόνως ἐπικαλεῖται τὶς ἀδυναμίες καὶ τὶς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων ἀνθρώπων γιὰ νὰ βιώσει τὴν ἱκανοποίηση τῆς θρησκευτικῆς του αὐτάρκειας.

Ἡ παραβολή Τελώνου καί Φαρισαίου

         

Γιαννακόπουλος Ἰωήλ

Ἀρχιμανδρίτης

Αὐτή ἔχει ὡς ἑξῆς: « Εἶπεν ὁ Κύριος πρός τινας τούς πεποιθότας ἐφ’ ἑαυτοῖς, ὅτι εἰσί δίκαιοι καί ἐξουθενοῦντας τούς λοιπούς τήν παραβολήν ταύτην ». Ὑπῆρχον ἄνθρωποι, ἄν ὄχι oἱ Φαρισαῖοι ὁμόφρονες των ὃμως, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦντες τήν συνοδείαν τοῦ Ἰησοῦ εἶχον μεγάλην ἰδέαν διά τόν ἑαυτόν των, διά τήν ἀρετήν των, ἐθεώρουν τόν Θεόν ὀφειλέτην των καί περιεφρόνουν τούς ἄλλους ἁμαρτωλούς. Πρός αὐτούς ὁ Κύριος εἶπε τήν παραβολήν ταύτην. «Ἄνθρωποι δύο ἄνεβησαν» ἐκ τῆς κάτω πόλεως «εἰς τό ἱερόν» χῶρον τοῦ ναοῦ, ὃπου ἦτο τό θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων « προσεύξασθαι » νά προσευχηθῶσιν. «Ὁ εἷς» ἦτο « Φαρισαῖος καί ὁ ἕτερος Τελώνης». Φαρισαῖοι ἦσαν οἱ θεωρούμενοι ὡς εὐλαβεῖς Ἑβραῖοι, οἱ ζηλωταί τοῦ Ἑβραϊκοῦ Νόμου. Τελῶναι δέ ἦσαν οἱ εἰσπράκτορες τῶν δημοσίων φόρων, οἱ ὁποῖοι ἠδίκουν τούς φορολογουμένους Ἑβραίους. Ἑπομένως ἔχομεν δύο τύπους ἀνθρώπων, τούς δικαίους καί ἁμαρτωλούς.

«Ὁ Φαρισαῖος σταθείς» ὁ Φαρισαῖος ὄρθιος «πρός ἑαυτόν» ἤτοι ἐνδομύχως, ἰδιωτικῶς οὐχί λειτουργικῶς «ταῦτα προσηύχετο. Ὁ Θεός, εὐχαριοτῶ σοι, ὃτι οὐκ εἰμί ὧσπερ οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων» δέν εἶμαι ὃπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι ἤτοι «ἃρπαγες, ἂδικοι, μοιχοί ἢ καί ὡς οὗτος ὁ Τελώνης∙ νηστεύω δίς τοῦ Σαββάτου». Δίς τοῦ Σαββάτου σημαίνει δίς τῆς ἑβδομάδος. Οἱ Εβραῖοι ἐνήστευον Δευτέραν καί Πέμπτην ὂχι ὑπό τοῦ νόμου ὑποχρεούμενοι ,ἀλλά κάμνοντες ἔργον περισσευούσης ἀξιομισθίας. «Ἀποδεκατῶ πάντα ὃσα κτῶμαι» δίδω τό 1)10 κατά τόν νόμον εἰς τόν Ναόν, καί εἰς τά ἐλάχιστα, ὃπου ὁ νόμος δέν ἐπέβαλλε, συνεχίζει ὁ Φαρισαῖος. Δία τοῦτο ἐθεώρει τόν Θεόν ὀφειλέτην του!

Τι σημαίνει "περίοδος Τριωδίου";

                                

π. Συμεών Κραγιόπουλου:

(Σχόλιο στην Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου)

          «Τριώδιο»: Η ετυμολογία της λέξεως

Σήμερα, όπως τό ξέρουμε όλοι, είναι η Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, και αρχίζει το Τριώδιο. Είναι η Κυριακή που μας εισάγει στο Τριώδιο, στην περίοδο του Τριωδίου.

Καίτοι τα έχουμε πει και άλλη φορά, με πολύ λίγα λόγια να σας πω τι σημαίνει Τριώδιο, και από που πήρε αυτήν την ονομασία η περίοδος αυτή, για να το γνωρίζετε και να μην μπερδεύεστε. Οι περισσότεροι θα το ξέρετε, αλλά ίσως μερικοί δεν το ξέρετε. Γιατί αρκετοί όταν ακούν Τριώδιο, εννοούν χορούς και τέτοια. Ακόμη και το ραδιόφωνο και η τηλεόραση αναφέρονται στην περίοδο του Τριωδίου σαν περίοδο χορών και διασκεδάσεων.

Η περίοδος αυτή είναι ειδική περίοδος και έχει ειδικό σκοπό. Ονομάζεται Τριώδιο από το βιβλίο που η Εκκλησία μας

άρχισε να χρησιμοποιεί από χθες το απόγευμα στον εσπερινό. Μαζί με την Παρακλητική, που έχει τα αναστάσιμα, χρησιμοποίησε η Εκκλησία μας χθες στον εσπερινό και σήμερα στον όρθρο το βιβλίο που λέγεται Τριώδιο. Από σήμερα μέχρι το Μέγα Σάββατο χρησιμοποιεί η Εκκλησία μας το Τριώδιο. Επομένως, όλη αυτή η περίοδος, από σήμερα μέχρι το Μέγα Σάββατο, είναι περίοδος Τριωδίου.

Λέγεται Τριώδιο το βιβλίο, όπως το είπαμε και άλλη φορά, αλλά πιθανόν μερικοί ή να μη θυμούνται ή και να μην το έχουν ακούσει, διότι οι κανόνες που περιέχονται στο βιβλίο αυτό έχουν συνήθως τρεις ώδές. Δηλαδή σε κάθε όρθρο, είτε είναι Κυριακή είτε είναι καθημερινή, διαβάζουμε τον έξάψαλμο, ψάλλουμε τα καθίσματα, την «Τιμιωτέραν», τους αίνους, την δοξολογία, αλλά ψάλλουμε και κανόνες. Οι κανόνες είναι μία ομάδα τροπαρίων, και σε κάθε ορθρο μπορεί να λέγονται δύο-τρεις κανόνες. Ο κάθε κανόνας έχει εννέα ωδές. Δηλαδή τρία-τέσσερα τροπάρια αποτελούν την πρώτη ωδή. Άλλά τόσα τροπάρια αποτελούν τη δευτέρα ωδή. Άλλα τόσα τροπάρια την τρίτη ωδή μέχρι και την ενάτη ωδή. Οι ωδές αυτές έγιναν με βάση τις ωδές της Παλαιάς Διαθήκης.