άγ. Γρηγόριος ο Σιναΐτης: Ἡ μεγάλη αντίπαλος τῆς ἀλήθειας,...
Και τι θα έλεγε ο Άγιος, αν έβλεπε τους σημερινούς "ευσεβείς" κληρικούς να ονομάζουν μεν τον Οικουμενισμό πλάνη και αίρεση, αλλά, αντί να προστατεύσουν το ποίμνιο, όχι μόνο κοινωνούν μαζί του αλλά και τιμούν και επαινούν τους πρωτεργάτες του, τους εχθρούς της Αληθείας; Πώς θα ονόμαζε αυτούς τους ανθρώπους;
Ἡ μεγάλη αντίπαλος τῆς ἀλήθειας, αὐτὴ ποὺ τραβᾶ σήμερα τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀπώλεια, εἶναι ἡ πλάνη. Ἐξαιτίας τῆς κυριάρχησε στὶς ψυχὲς τῶν ραθύμων ἡ σκοτεινὴ ἄγνοια καὶ τοὺς ἀποξένωσε ἀπὸ τὸ Θεό.
Αὐτοὶ δὲν ἀναγνωρίζουν ὡς Θεὸ τὸ Χριστό, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀναγέννησε καὶ μᾶς φώτισε, ἢ τὸν πιστεύουν καὶ τὸν ἀναγνωρίζουν ἁπλῶς καὶ μόνο στὰ λόγια καὶ ὄχι στὴν πράξη. Πιστεύουν ὅτι μόνο στοὺς παλιούς φανερωνόταν ὁ Θεός, ὄχι ὅμως καὶ σ’ ἐμᾶς.
Άγιος Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού
ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΙΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΛΑΜΠΡΟΥ κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ως ο κατ’ εξοχήν «άνθρωπος του Θεού», αξιώθηκε να χαρακτηρισθεί μόνον ένας άγιος, ο άγιος Αλέξιος. Κι’ αυτό διότι, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αποτέλεσε γνήσιος τύπος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του αιωνίου προτύπου ανθρώπου.
Γεννήθηκε στη Ρώμη στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395-408) και Ονωρίου (395-423). Οι γονείς του ήταν ευλαβείς άνθρωποι και πλούσιοι. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ευφημιανός και ήταν συγκλητικός. Αγαπούσε τους φτωχούς και γι’ αυτό παρέθετε καθημερινά τρεις τράπεζες στο σπίτι του για τα ορφανά, τις χήρες και τους φτωχούς ξένους. Η μητέρα του ονομαζόταν Αγλαΐς και ήταν άτεκνη. Παρακαλούσαν και οι δυο τους το Θεό, νυχθημερόν, να τους χαρίσει γιο. Ο Θεός άκουσε την δέησή τους και τους χάρισε ένα χαριτωμένο αγόρι. Το μεγάλωσαν με αγάπη και του ενέπνευσαν πίστη στο Θεό. Του προσέφεραν επίσης σπουδαία μόρφωση, ώστε είχε γίνει μια σπουδαία προσωπικότητα, ένας σοφός άνδρας.
Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου οι γονείς του τον νύμφευσαν με μια ευγενή νέα, η οποία ανήκε σε βασιλική γενιά. Αλλά το ίδιο βράδυ του γάμου, ο Αλέξιος στο συζυγικό δωμάτιο, επέστρεψε το χρυσό δακτυλίδι και την ζώνη, (τα σύμβολα του γάμου), στη σύζυγό του. Ο γάμος είχε γίνει χωρίς τη θέλησή του, ο οποίος ήθελε να ακολουθήσει τον μονήρη βίο. Ήθελε να ανταλλάξει την ματαιότητα της γήινης δόξας με την άφθαρτη δόξα της ουράνιας βασιλείας του Θεού. Πήρε αρκετά χρήματα από τα πλούτη του, μπήκε σε πλοίο και έφυγε κρυφά για την Ανατολή.
Σχόλιο σε ιδέες του π. Νικολάου Λουδοβίκου – Οι Πατέρες για το κατ’ εικόνα και το σώμα (βίντεο)
Γράφει ο Καππαδόκης
Ο δυτικός τρόπος σκέψης
Οι ιδέες του π. Νικολάου στο θέμα της σεξουαλικότητας και της σωματικής – σαρκικής ζωής του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του τελευταίου αιώνα και το γενικότερο υλιστικό και αθεϊστικό πνεύμα του διαφωτισμού, όπως εξελίχθηκε μέχρι τις μέρες μας, γι’ αυτό και βλέπουμε να εκτιμάει θετικά όλα αυτά τα ρεύματα που γέννησε αυτό το πνεύμα.
Γι’ αυτό και ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της πρόταξης της ατομικής επιθυμίας έναντι της φύσεως, βασίζεται πάρα πολύ στην αρχαιοελληνική σκέψη των φιλοσόφων, την οποία προτάσσει ως αναμφισβήτητη αλήθεια, στο συγκεκριμένο θέμα η αρχαιοελληνική σκέψη παρουσιάζεται ως φέρουσα το πνεύμα της πλάνης. Ως κάτι που αντίκειται στον χριστιανισμό και γι’ αυτό εξ ορισμού πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτό αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί.
Υπάρχει λοιπόν αυτή η κατά το δοκούν χρήση της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας, στην μία περίπτωση να παρουσιάζεται ως η αυθεντική και γνήσια ανθρώπινη σκέψη την οποία δεν μπορεί να αντικρούσει κανένας, ούτε άπιστος, ούτε πιστός, και στην άλλη περίπτωση να χρησιμοποιείται εντέχνως η αντίθεση φιλοσοφίας και χριστιανισμού για να κεντρίσει την ορθόδοξη συνείδηση των πιστών, ούτως ώστε να τους χειραγωγήσει στο αντίθετο συμπέρασμα: για να είναι κάποιος γνήσιος ορθόδοξος χριστιανός πρέπει να μην ταυτίζεται με αυτές τις αρχαιοελληνικές σκέψεις.
Την ίδια ακριβώς χρήση κάνει και της δυτικής χριστιανικής σκέψης. Η τακτική δηλαδή είναι η εξής: Παρουσιάζεται η αντίθετη σκέψη από αυτήν που υποστηρίζουμε εμείς ως δυτική, ούτως ώστε αυτόματα να χειραγωγήσουμε την ορθόδοξη συνείδηση των πιστών στην δική μας θέση που είναι η αντίθετη. Αυτό είναι ένα φαινόμενο γενικότερο τελευταία από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές. Η υποτίμηση του Σταυρού έναντι της Ανάστασης που έγινε από τον μητροπολίτη Περιστερίου τα τελευταία χρόνια έγινε επάνω σε αυτήν την βάση: ότι η υπερτίμηση του Σταυρού είναι δυτικό πράγμα, οπότε εμείς πρέπει να πάμε στο αντίθετο άκρο αν θέλουμε να είμαστε ορθόδοξοι.
Η ορθόδοξη συνείδηση δηλαδή κρατείται σε μία ιδιότυπη ομηρία και απειλείται συνεχώς να μην κάνει αυτήν ή την άλλη κίνηση γιατί αμέσως καραδοκεί ο φόβος να χαρακτηριστεί ως αντορθόδοξη και δυτική. Γίνεται δηλαδή ψυχολογική χρήση του φόβου για να χειραγωγηθούν οι συνειδήσεις.
Πού εντοπίζεται ο αγώνας;
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στις Κιρκιζάτες, στις 17/3/1985)
Σήμερα είναι η εορτή της προσκυνήσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Έχει ταχθεί η προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού στην μέση της Σαρακοστής για τον εξής λόγο: Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της θυσίας. Γιατί ο Χριστός ήρθε στον κόσμο, για μας και για την σωτηρία μας. «Δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν», όπως λέμε στο Σύμβολο της Πίστεως. Και σταυρώθηκε για να μας απαλλάξει από τον κίνδυνο της αιωνίου καταδίκης, να μας ελευθερώσει από τον Άδη και από τον θάνατο και να μας οδηγήσει στην αιώνια ζωή. Να μας δώσει την ελπίδα της αθανασίας.
Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, για να μας ελευθερώσει από την αμαρτία, υπέφερε στην επίγεια ζωή Του. Και υπέφερε τις τελευταίες ημέρες ακόμα περισσότερο. Υπέμεινε εμπτυσμούς, χτυπήματα, ραπίσματα, βρισιές, μαστίγωση, κακοποίηση και τον θάνατο επάνω στον Σταυρό, για την σωτηρία μας. Και μας υπέδειξε, ότι ο άνθρωπος που θέλει να σώσει την ψυχή του πρέπει να τον ακολουθεί. Είπε: «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι». Όποιος θέλει να Με ακολουθήσει στην αιώνια δόξα κοντά στον Πατέρα, ας Με ακολουθήσει.
Πώς θα Με ακολουθήσει; Παίρνοντας τον σταυρό του. «Αράτω τον σταυρόν αυτού». Και μάλιστα, ξέρετε τι είπε ο Χριστός; Αυτό τον σταυρό, δεν τον παίρνουμε μια φορά στην ζωή μας, αλλά «καθ' ημέραν». Κάθε μέρα να κρατάει ο άνθρωπος τον σταυρό του.
Τι σημαίνει αυτό; Προσέξτε: Σταυρός μας δεν είναι κάτι που θα μας επιβάλλουν οι άλλοι, μια τιμωρία, ένα θάνατο, κάποιο κακό που θα μας προκαλέσουν και εμείς δεν θα το θέλουμε. Αλλά σταυρός μας, είναι κυρίως ο αγώνας που θα κάνουμε εναντίον του αμαρτωλού εαυτού μας. Ποιος είναι ο αμαρτωλός εαυτός μας;
Οἱ τρεῖς ἐχθροὶ
(ἀποσπάσματα ἀπὸ ἐπιστολὴ 9)
Νά, ἔμαθες ὅτι εἶσαι πηλός, πτωχὸς καὶ γυμνός. Τώρα ζήτησε ἀπ’ αὐτὸν ποὺ μπορεῖ νὰ ἀναπλάσει τὴ φύση νὰ σὲ πλουτίσει. Καί, ἄν σοῦ δώσει πολὺ ἢ λίγο, ἀναγνώρισε τὸν εὐεργέτη σου. Καὶ μὴ σφετερισθεῖς τὰ ξένα ὡς δικά σου. Μὲ πόνο καὶ δάκρυα θὰ λάβεις τὴ χάρη. Καὶ πάλι μὲ δάκρυα χαρᾶς καὶ εὐχαριστίας, μὲ φόβο Θεοῦ θὰ τὴν κρατήσεις. Μὲ θέρμη καὶ ζῆλο ἑλκύεται· μὲ ψυχρότητα καὶ ἀμέλεια χάνεται.
Δὲν σοὺ ζητεῖ περισσότερο ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ σοῦ δώσει τὰ ἅγιά Του χαρίσματα· μόνο νὰ ἀναγνωρίζεις ὅτι, ὅ,τι καλὸ καὶ ἂν ἔχεις, εἶναι δικό Του. Καὶ νὰ συμπαθεῖς αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει. Νὰ μὴν τὸν κρίνεις ὅτι δὲν ἔχει· ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός, φαῦλος, πονηρός, φλύαρος, κλέπτης, πόρνος καὶ ψεύτης. Ἐὰν ἀποκτήσεις αὐτὴ τὴν ἐπίγνωση, δὲν μπορεῖς ποτὲ νὰ κρίνεις κανένα, ἔστω καὶ ἂν τὸν βλέπεις νὰ ἁμαρτάνει θανάσιμα· γιατί ἀμέσως θὰ λές·
«Δὲν ἔχει, Χριστέ μου, τὴ χάρη σου, γι’ αὐτὸ ἁμαρτάνει.
Είμαστε σίγουροι ότι δεν μπορούμε να σηκώσουμε τον προσωπικό μας σταυρό;
Thomas Elliot: ο άνθρωπος, όταν κουράζεται, δεν μπορεί να εναποθέσει τον προσωπικό του σταυρό, γιατί απλώς δεν τον έχει καν αναλάβει.
Παράδεισος σε φυλακή
Ἐνδιαφέρουσα πραγματικὴ ἱστορία
Σημείωση ἐκδότου: Τὸ βιβλιαράκι αὐτὸ βρέθηκε χωρὶς χρονολογία ἐκδόσεως. Λόγω ὅμως τῆς ὠφελείας του ἐκδίδεται καὶ πάλι πρὸς διδασκαλία ὅλων, ἰδιαιτέρως ὅμως πρὸς παρηγοριὰ τῶν δοκιμαζόμενων συνανθρώπων μας στὶς φυλακές.
Εἶναι πολλὰ χρόνια. Περισσότερα ἀπὸ εἴκοσι πέντε. Εὑρέθηκα στὴν ἱστορικὴ πόλι τῆς Πελοποννήσου καὶ πρώτη πρωτεύουσα τῆς Ἑλλάδος, τὸ εὐγενικὸ Ναύπλιο. Τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ τοῦ δίνει ἡ ἱστορία του ἀπὸ τοὺς ἀρχαιότατους χρόνους, καὶ μάλιστα κατὰ τὴν ἐθνεγερσία τοῦ 1821, καὶ τὴν γραφικότητα ποὺ παίρνει ἀπὸ τὴν τοποθεσία του στὸν ἤρεμο μυχὸ τοῦ Ἀργολικοῦ κόλπου μὲ τὰ καταγάλανα νερά του, – αὐτὴ τὴν χαριτωμένη καὶ ἰδιότυπη μικρὴ πόλη τὴ σκιάζουν δυὸ ὄγκοι φυσικοί, πέτρινοι, ἀπότομοι. Βουνὸ τὸ ἕνα καὶ βράχος, ὁλόισα στημένος στὴν βορειοανατολικὴ πλευρὰ τοῦ Ἀναπλιοῦ, μὲ τὰ χίλια περίπου σκαλοπάτια του καὶ τὶς ντάπιες καὶ τὰ φρούριά του, -τὸ Παλαμήδι- ρίχνει τὴ μελανὴ σκιά του, σχεδὸν ὅλη τὴν ἡμέρα, στὴν εὐγενικιὰ πόλη. Νησὶ τὸ ἄλλο, μικρὸ ἀλλὰ βραχῶδες, μέσ᾿ στὸ μυχὸ τοῦ ἤρεμου Ἀργολικοῦ, φρούριο σωστὸ μὲ τὶς πολεμίστρες καὶ τὶς ντάπιες του κι αὐτό, -τὸ Μπούρτζι- μελανιάζει μὲ τὴ βαρειὰ σκιά του τὰ ἤρεμα καὶ ὁλόφωτα νερὰ τοῦ Ἀργολικοῦ, – ἀντίθεση ἀπαίσια καὶ ἀνορθογραφία χτυπητὴ στὴν χαρὰ τῆς γύρω φύσης!
Ἀλλὰ γιὰ μένα, καὶ τὸ Παλαμήδι καὶ τὸ Μπούρτζι μοῦ ἦσαν πιὸ ἀπαίσια, ἀπὸ τὸν σκοπό ποὺ ὑπηρετοῦσαν! Τὸ Παλαμήδι ἦταν ἡ πιὸ μεγάλη καὶ πιὸ αὐστηρὴ φυλακὴ τοῦ Κράτους, ποὺ στὰ ὑπόγεια καὶ σκοτεινὰ κελλιά του ἔμεναν γιὰ πάντα ἐγκάθειρκτοι οἱ μεγαλύτεροι ἐγκληματίες, θανατηφόροι κι ἰσοβίτες. Τὸ Μπούρτζι, μονάχο κι ἤρεμο καὶ σκοτεινό, ἔκλεινε στὰ σκοτεινὰ πηγάδια του, τὶς πιὸ μισητὲς καὶ θλιβερὲς ὑπάρξεις, ποὺ καὶ ὁ θρῦλλος καὶ ἡ ὄψη τους προξενοῦσε φρίκη σ᾿ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, φυλακισμένους καὶ ἐλεύθερους: τοὺς μπόγηδες. Τοὺς θανατηφόρους ἐκείνους ἐγκληματίες, πού, γιὰ νὰ σώσουν τὸ τομάρι τους, ἐδέχτηκαν θεληματικὰ νὰ μείνουν ἰσόβια φυλακισμένοι στὸ ἀπαίσιο ἐκεῖνο φρούριο, καὶ νὰ κόβουν στὴν καρμανιόλα τά κεφάλια τῶν συνανθρώπων τους θανατηφόρων, – παίρνοντας μάλιστα καὶ μιὰ ἀσήμαντη καταραμένη ἀμοιβὴ γιὰ κάθε κεφάλι! Ἦσαν οἱ δήμιοι!
π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Η ομολογία του Χριστού εις την γενεάν μας (Κυριακή Γ΄ Νηστειών-Σταυροπροσκυνήσεως)
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ[:Μάρκ.8,34-9,1]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΑΝ ΜΑΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 21-3-1982] [ Β68 ]
Υπάρχει, αγαπητοί μου, η αντίληψις ότι το Ευαγγέλιον αποτείνεται σε τάξεις ανθρώπων, ότι δηλαδή άλλο είναι για εκείνους οι οποίοι μένουν στας πόλεις και εργάζονται και ζουν μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον α ή β, άλλο είναι το Ευαγγέλιον εκείνο ή άλλες οι υποχρεώσεις εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι μένουν εις την ύπαιθρο ή κατοικούν σε ένα μοναστήρι.
Ο Κύριος, για να βγάλει ακριβώς αυτή την αντίληψη, θέλοντας να μιλήσει για την αυταπάρνηση, η οποία οδηγεί τον άνθρωπο, οφείλει να οδηγεί τον άνθρωπο μέχρι θανάτου, τι κάνει; «Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ…». Ώστε δεν ομιλεί μόνο εις τους μαθητάς Του, οι οποίοι υποτίθεται ότι αποτελούν τον στενότερόν του κύκλον, που θα πρέπει εκείνοι να βιώσουν κατά έναν άλλον τρόπον το Ευαγγέλιον. Αλλά καλεί και τον όχλον, καλεί και τον λαόν, που δείχνει ότι το Ευαγγέλιον είναι το ίδιο ή οφείλει να είναι το ίδιο στην εφαρμογή του, τόσο για εκείνους οι οποίοι έχουν ειδικήν αποστολήν, όσο και δια τον πολύν λαόν, οπουδήποτε κι αν μένει. Είτε εις την πόλιν, είτε εις την επαρχίαν. Είτε εις τον πρώτον αιώνα είτε εις τον εικοστόν πρώτον αιώνα. Οπουδήποτε και σε οποιανδήποτε περιοχή, το Ευαγγέλιον οφείλει να βιωθεί εξίσου το ίδιο από όλους. Πόσο σπουδαίο είναι αυτό! Όταν στην εποχή μας ακούμε να υπάρχουν συγχρονιστικές τάσεις για το Ευαγγέλιον. Πόσο, αλήθεια, έρχεται να τονίσει την ανάγκη ότι το Ευαγγέλιον είναι πάντοτε το ίδιο.
Αγ. Γρηγορίου Παλαμά: Στον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό.
Αγίου Γρηγορίου Παλαμά.
Ο Σταυρός του Χριστού προαναγγελλόταν και προτυπωνόταν μυστικά από παλαιές γενεές, και κανείς ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με τον Θεό χωρίς τη δύναμη του Σταυρού. Πραγματικά μετά την προγονική εκείνη παράβαση στον παράδεισο του Θεού δια του δέντρου, η μεν αμαρτία αναπτύχθηκε, εμείς δε πεθάναμε, έχοντας υποστεί και πριν από τον σωματικό θάνατο, τον θάνατο της ψυχής, όπως προκύπτει από τον χωρισμό της από τον Θεό. Όσο ζούσαμε μετά την παράβαση, ζούσαμε στην αμαρτία και τη σαρκική ζωή· η δε αμαρτία «τῷ γὰρ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται· οὐδὲ γὰρ δύναται· οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες Θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται (:δεν υποτάσσεται στον νόμο του Θεού, επειδή ούτε έχει και τη δύναμη να υποταχθεί. Όσοι λοιπόν είναι παραδομένοι σε σαρκική και κοσμική ζωή δεν μπορούν να αρέσουν στον Θεό)»[Ρωμ. 8, 7-8].
Επειδή λοιπόν, όπως λέγει ο απόστολος: «Ἡ γὰρ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός· ταῦτα δὲ ἀντίκειται ἀλλήλοις, ἵνα μὴ ἃ ἂν θέλητε ταῦτα ποιῆτε (: Η κατώτερη φύση μας, που υπηρετεί τις επιθυμίες της σάρκας, επιθυμεί εναντίον της ανώτερης πνευματικής φύσεώς μας, που εμπνέεται από το Άγιο Πνεύμα. Αλλά και η ανώτερη αυτή φύση μας επιθυμεί εναντίον της κατώτερης φύσεώς μας. Και τα δύο αυτά, δηλαδή η σάρκα και το πνεύμα, αντιμάχονται το ένα το άλλο, έτσι ώστε να μην κάνετε χωρίς αντίδραση εκείνα που θέλετε. Ούτε το κακό δηλαδή χωρίς αντίδραση, διότι τότε εξεγείρεται μέσα σας η φωνή της συνειδήσεως˙ ούτε το καλό, διότι πολλές φορές πρέπει να ασκήσετε βία στον εαυτό σας για να το κάνετε. Όταν λοιπόν κυριαρχήσει μέσα σας το πνεύμα, θα υποταχθεί η σάρκα με τις επιθυμίες της, και εσείς δεν θα πραγματοποιήσετε ποτέ καμιά επιθυμία της σάρκας)» [Γαλ. 5,17], ο δε Θεός είναι πνεύμα και αυτοαγαθότης και αρετή, και κατ’ εικόνα και ομοίωση Αυτού είναι το δικό μας πνεύμα, ως προς τα οποία αχρειώθηκε εξαιτίας της αμαρτίας, πώς θα ήταν δυνατό να ανανεωθεί και να συμφιλιωθεί οποιοσδήποτε με τον Θεό κατά το πνεύμα, χωρίς να καταργηθεί η αμαρτία και η ζωή κατά σάρκα; Τούτο δε είναι ο Σταυρός του Κυρίου, η κατάργηση της αμαρτίας. Γι΄αυτό, ένας από τους θεοφόρους πατέρες μας, όταν ρωτήθηκε από κάποιον άπιστο αν πιστεύει στον Εσταυρωμένο, «ναι», λέγει, «σε Αυτόν που σταύρωσε την αμαρτία». Πολλοί δε φίλοι του Θεού έχουν αποκαλυφθεί από τον ίδιο τον Θεό, και πριν από τον μωσαϊκό νόμο και μετά τον μωσαϊκό νόμο, χωρίς να έχει φανεί ακόμη ο Σταυρός. Εξάλλου ο βασιλεύς και προφήτης Δαβίδ, με τη βεβαιότητα ότι υπήρχαν οπωσδήποτε τότε φίλοι του Θεού, λέγει: «Ἐμοὶ δὲ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου, ὁ Θεός (: Από εμένα τιμήθηκαν πάρα πολύ οι φίλοι Σου, Θεέ μου)» [Ψαλμ. 138,17]. Πώς λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι που διετέλεσαν φίλοι του Θεού πριν από τη σταυρική θυσία του Χριστού, θα σας το υποδείξω εγώ, αν μου προσφέρετε φιλόθεα και φιλήκοα τα αυτιά σας.
Κυριακή Γ΄ Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως) – Ο Ιερός Χρυσόστομος για την αυταπάρνηση στην οποία μας καλεί ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ
[:Μάρκ.8,34-38 και 9,1]
Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ
ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
«Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι (:εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του και ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί ακόμη και θάνατο σταυρικό και βίαιο. Και ας με ακολουθήσει μιμούμενος σε όλα το παράδειγμά μου. Και μη διστάσει να προβεί στις αποφάσεις και τις θυσίες αυτές)» [Ματθ.16,24].
Κυριακή Γ΄Νηστειών - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Εβρ.4,14-16 και 5, 1-6]
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ
[…] Όμως ο απόστολος Παύλος δεν αναθέτει τα πάντα στον ιερέα, αλλά ζητάει και τη δική μας συνδρομή, και εννοώ την ομολογία της πίστης. «Ἒχοντες οὖν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας (:αφού λοιπόν, σύμφωνα και με όσα είπαμε, έχουμε μεγάλο Αρχιερέα, ο οποίος έχει πλέον διασχίσει τους ουρανούς και μπήκε στον τόπο της αιώνιας αναπαύσεως, στην ουράνια βασιλεία Του όπου μας περιμένει, τον Ιησού δηλαδή, ο οποίος δεν είναι ένας απλός άνθρωπος αλλά και ο Υιός του Θεού, ας κρατούμε καλά την ομολογία της πίστεώς μας προς Αυτόν)» [Εβρ.4,14].
Ποια ομολογία εννοεί; Ότι υπάρχει ανάσταση, ότι υπάρχει ανταπόδοση, ότι υπάρχουν άπειρα αγαθά, ότι ο Χριστός είναι Θεός, ότι η πίστη είναι ορθή. Αυτά ας ομολογήσουμε, αυτά ας κρατάμε σταθερά. Και ότι αυτά είναι αληθινά, φαίνεται από το ότι ο αρχιερέας είναι μέσα. Επομένως ας ομολογήσουμε, αυτά ας κρατάμε σταθερά. Και ότι αυτά είναι αληθινά, φαίνεται από το ότι ο αρχιερέας είναι μέσα. Επομένως ας ομολογήσουμε ότι δεν έχουμε πέσει. Αν και τα πράγματα δεν είναι κοντά, εμείς όμως ας ομολογήσουμε· αν ήταν πριν από λίγο, ήταν ψέμα. Ώστε και αυτό είναι αληθινό, το ότι μετατίθενται.
π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Υπάρχει αντάλλαγμα της ψυχής; (Κυριακή Γ΄ Νηστειών)
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Μάρκ.8,34-9,1]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
« ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ;»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 30-3-1997] [Β 353] Έκδοσις Β΄
Σήμερα, Κυριακή Γ΄Νηστειών, αγαπητοί μου, η επιλεγομένη της Σταυροπροσκυνήσεως. Η Εκκλησία μας προβάλλει τον Τίμιον Σταυρόν προς προσκύνησιν. Ο λόγος αυτής της σταυροπροσκυνήσεως είναι πρώτον η ενίσχυσις των πιστών εις το μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και όπως λέγει το Ωρολόγιον ότι συνήθως εις το μέσον ενός έργου υπάρχει φανερή πια η κόπωσις, ώστε κατά τρόπον τέτοιον να βοηθηθεί κανείς από αυτόν τον κάματον· βλέποντας προβαλλόμενον τον Τίμιον Σταυρόν. Και δεύτερον, η προβολή του Σταυρού του Χριστού, που είναι το σύμβολον του εσταυρωμένου βίου. Ο Χριστιανός πρέπει να έχει πάντοτε εσταυρωμένον βίον αν θέλει να είναι γνήσιος μαθητής του μεγάλου διδασκάλου και εσταυρωμένου Ιησού Χριστού. Εάν αυτό το στοιχείο δεν υπάρχει στον Χριστιανόν, τότε είναι παντελώς αδύνατον να θεωρείται Χριστιανός. Και πρέπει το στοιχείο αυτό να το βιώνει. Να έχει, δηλαδή, τη μετοχή του εις τον Σταυρό του Χριστού.
Όμως όλη αυτή η διαδικασία, το να είναι κανείς εκείνος που έχει δεχθεί τον Σταυρόν του Χριστού και είναι μέσα εις τον Σταυρόν του Χριστού και βιώνει τον Σταυρόν του Χριστού, αυτή όλη η διαδικασία, βέβαια, δεν είναι ένα παιχνίδι που μπορείς να δίνεις και να παίρνεις, που μπορείς να καταβάλεις και να αναιρείς. Είναι μία υπόθεση άκρως άκρως σοβαρή, ἐν οὐ παικτοῖς.
Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν. (Μάρκ. η 34-θ 1)
«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34). Αἴροντες τόν σταυρό, εὐαρεστοῦμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, Τόν ἀκολουθοῦμε. Ἄν ἀκολουθοῦμε τόν ἑαυτό μας, δέν μποροῦμε νά ἀκολουθοῦμε Ἐκεῖνον. Ὅποιος δέν ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτό του, δέν μπορεῖ νά Μέ ἀκολουθήσῃ (Ματθ. ι΄ 38).
Ἄν ἀκολουθήσῃς τόν δικό σου νοῦ καί ὄχι τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ, ἄν ἀκολουθήσῃς τό θέλημά σου καί ὄχι τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀναφέρεται στό ἅγιο Εὐαγγέλιο, ἡ ψυχή σου δέν εἶναι καθαρή, δέν εἶναι ἁγιασμένη, εἶναι χαμένη στήν ζούγκλα τῶν ψυχοφθόρων καί φρικτῶν πλανῶν. Διότι ἡ ἁμαρτία, τό κακό, κατόρθωσε νά χτίσῃ μέσα μας, δίπλα σέ ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή πού ἐλάβαμε ἀπό τόν Θεό, τήν δική της ψυχή. Ἄν ἡ ἁμαρτία μᾶς γίνῃ ἕξις, δημιουργεῖ μέσα μας τήν δική της ψυχή. Ἄν πράττομε τήν ἁμαρτία, ἐκείνη σταδιακά μορφώνεται στήν ψυχή μας. Κοντά σέ ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή, τήν ὁποία ὁ Θεός σοῦ ἔδωσε, ἐσύ φέρνεις ἕναν ξένο, ὁ ὁποῖος σέ αἰχμαλωτίζει. Αὐτός διαφεντεύει, ἐνῶ ὅ,τι θεϊκό εἶναι μέσα σου εἶναι σάν κοιμισμένο, σάν μουδιασμένο. Τό ἀπέρριψες, καί ἐκεῖνο δέν ζῆ μέσα σου, πεθαίνει.
Mέσω του ξύλου ασπαζόμαστε και προσκυνάμε εκείνον που σταυρώθηκε με τούτο το μέσο!
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
85. Του αυτού [του Αγίου Λεοντίου Νεαπόλεως της νήσου Κυπρίων Προς Ιουδαίους], από τον πέμπτο λόγο
Ξανά μας περιπαίζουν για τον τίμιο σταυρό και την παράσταση των θεοτύπωτων εικόνων και την προσκύνηση, ονομάζοντας μας οι αθεότατοι ειδωλολάτρες και ξυλόθεους.
Αν λοιπόν είμαι ξυλόθεος, όπως λες, εσύ άθεε, θα είμαι πάντως και πολύθεος.
Κι αν ήμουνα πολύθεος, θα έπρεπε να ορκίζομαι και να λέω· μα τους θεούς, όπως κι εσύ βλέποντας ένα μοσχάρι έλεγες· «Αυτοί είναι οι θεοί σου, Ισραήλ».
Άλλα δεν θα αξιωθείς να τ’ ακούσεις τούτο από χριστιανικά στόματα, αλλά συνηθίζεται η
μοιχαλίδα και άπιστη συναγωγή να διασύρει την ευπρεπέστατη Εκκλησία του Χριστού.
86. Του αυτού·
Σταύρος Νικολαΐδης: Κατά Γιανναρά (ή ποιές πνευματικές πλάνες διαδίδονται και από ανθρώπους της Εκκλησίας)
Κι ενώ ήταν και είναι ξεκάθαρο ότι ο Γιανναράς διέδιδε πλάνες άνθρωποι της Εκκλησίας (εδώ), ακόμα και γνωστοί Αγιορείτες (εδώ), τον επαινούσαν και επαινούν ως μέγα θεολόγο.
(από το βιβλίο ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΕΤΑΙ, Εκδ. αμέθυστος, σελ. 70-78)
Θα προσπαθήσουμε να θίξουμε, να ρίξουμε μια σύντομη ματιά, στο γιγαντιαίο φαινόμενο “Γιανναράς”, στον πολύ γνωστό μας συγγραφέα – προφήτη, καθώς με το τελευταίο του βιβλίο, “Ενάντια στη θρησκεία”, αισθάνεται πια σαν τον Μωϋσή, ο οποίος με τον γραπτό νόμο στην αγκαλιά, βγαίνοντας από τον Γνόφο Αγνωσίας, αντίκρισε τον Χρυσό Μόσχο των συμπατριωτών του, και τάσπασε όλα θυμωμένος, σαν τους Νεοέλληνες που τα σπάνε στα μπουζούκια! Το φαινόμενο “Γιανναράς” λοιπόν, ολοκληρώνεται σιγά – σιγά. Με τη “Στροφή” που ανακοινώνει το τελευταίο αυτό βιβλίο, εγγράφεται στη χορεία των δασκάλων του, Χάιντεγκερ και Βιτγκενστάιν.
Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός πως αυτοπροσδιορίζεται σαν Ορθόδοξος θεολόγος. Μετά τη φυλάκιση της Εκκλησίας πίσω από τα ράσα του κληρικαλισμού, τον ρόλο των προφητών ανέλαβαν αυτοί οι παλιοί διαφωτιστές, που εκθρόνισαν ακριβώς τον κλήρο από τον φανταστικό του θρόνο και ξαναφυλάκισαν την Εκκλησία πίσω από τη φαντασμαγορία των λέξεων, προσπαθώντας να επινοήσουν έναν καινούργιο Λόγο, ο οποίος θα βρίσκεται πλέον κάτω από την εξουσία τους. Η Βαβέλ βρίσκεται ακόμη μακρυά, γιατί, μυστηριωδώς, παρότι επιδιώκουν όλοι τους την πρωτοτυπία, λένε όλοι τους το ίδιο πράγμα, μέχρι ιλίγγου! Οι επαναλήψεις και η πλήξη που προκαλούν έχει καταντήσει υπαρξιακό μας φαινόμενο! Φυσικό φαίνεται! Όλοι οι φυλακισμένοι φωνάζουν για ελευθερία, όπως όλοι οι πεινασμένοι για ψωμί! Δεν αντικαθίσταται όμως ο Λόγος από τις λέξεις, ούτε οι Ιδέες από τις έννοιες, ούτε οι Απόστολοι από τους παπάδες. Μάταιες και φαιδρές προσπάθειες των ανθρώπων να μιμηθούν τον Κύριο με τις δικές τους δυνάμεις, χωρίς να ’χουν κατανοήσει ακόμη την άκρα ταπείνωση! Φουσκωμένοι βάτραχοι κράζουν απελπισμένα ζητώντας την προσοχή μας καθώς στο πανηγύρι της ζωής, μας απειλούν με το τέλος! Ανακοινώνουν το Μηδέν, από το οποίο προέρχονται, και στο οποίο σιγά – σιγά όλοι τους επιστρέφουν, καθώς ο Κύριος έναν λόγο διαθέτει γι’ αυτούς τους πλάνητες: Ούκ οίδα υμάς!
Μία ομιλία που πρέπει να διαβάσει κάθε Χριστιανός που αγωνίζεται να βελτιωθεί πνευματικά και να σωθεί!
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου από τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς» με θέμα:
«ΠΟΡΕΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 20-12-1986] [Σειρά Δ 52 Α+Β]
Όπως γνωρίζετε, για να μπορούμε να φθάσομε να επανορθώσομε το «κατ’ εἰκόνα», που ο Θεός μάς έβαλε μέσα μας και να φθάσομε εις το «καθ’ ὁμοίωσιν», που είναι ο σκοπός και ο προορισμός της ζωής μας, πρέπει να καταβάλομε αγώνα. Ο άνθρωπος μέσα εις τον Παράδεισον, ο Αδάμ, δεν είχε να καταβάλει κανένα αγώνα προκειμένου να τηρήσει την εντολή του Θεού και να ασκήσει γενικά την αρετή. Αλλά από την στιγμή που έπεσε, δημιουργήθηκε ένας πολύς κόπος προκειμένου να ανορθωθεί, ένας αγώνας.
Γι’ αυτόν τον λόγο, για ότι η εικόνα του Θεού, όπως σας είπα που είναι πεσμένη πλέον - η εικόνα του Θεού είναι ο άνθρωπος- πρέπει να αγωνιστεί πάρα πολύ για να ανορθωθεί. Φυσικά ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να ανορθώσει την εικόνα του Θεού, τον εαυτόν του δηλαδή. Χρειάζεται ένα στοιχείο. Χρειάζεται την χάρη του Θεού. Η χάρις του Θεού δεν θα ήρχετο ποτέ, εάν δεν υπήρχε μία συμφιλίωσις του ανθρώπου με τον Θεό. Και αυτή η συμφιλίωσις έγινε με την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού. Γι'αυτό ήρθε ο Υιός του Θεού εις τον κόσμον. Δια να φέρει την χάρη. Να ΄ρθει το Πνεύμα του Θεού να μας βοηθήσει.
Γι'αυτό ο Κύριος είπε: «Συμφέρει να φύγω τώρα, δια να έλθει ο άλλος Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον, Εκείνο το Οποίο θα σας βοηθήσει στον αγώνα σας, θα πάρετε την χάρη του Θεού και θα φθάσετε εις την Βασιλείαν που σας έχω ήδη ανοίξει με την δική μου άνοδο ως άνθρωπος, για να ακολουθήσετε κι εσείς τον ίδιο δρόμο». Διότι ποιος μπορούσε να φθάσει στην Βασιλεία του Θεού, εάν τον δρόμον δεν τον άνοιγε Αυτός ο Υιός του Θεού με την Ενανθρώπησή Του; Διότι ως Θεός φυσικά είναι στη Βασιλεία Του. Και ο δρόμος για τον άνθρωπο είναι κλειστός. Έπρεπε να ανοιχθεί από άνθρωπο αυτός ο δρόμος. Δηλαδή να νικηθεί ο θάνατος, να αφθαρτισθεί ο άνθρωπος και να συμφιλιωθεί με τον Θεό. Αυτά τα τρία έργα τα εργάστηκε ο Χριστός με την Ενανθρώπησή Του, με τον θάνατό Του και με την Ανάστασή Του και με την Ανάληψή Του. Μας άνοιξε, λοιπόν, τον δρόμο. Είδατε; Κατέβηκε στη Γη, όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, δια της πύλης της Βηθλεέμ. Και ανέβηκε εις τον ουρανόν δια της πύλης του Όρους των Ελαιών. Γιατί από εκεί ανελήφθη. Κατέβηκε και ανέβηκε. Είναι ὁ καταβὰς καὶ ἀναβάς. Και σ’ αυτό το ανέβασμα παίρνει κι εμάς μαζί Του.
Έτσι έχομε την Χάρη του Θεού. Σε μας, όμως, τι μένει; Σε μας μένει βεβαίως η προσπάθεια.
Τὸ ζήτημα τοῦ κακοῦ
Τὸ ζήτημα τοῦ κακοῦ ἐξετάστηκε ἐλάχιστα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Σὲ σύγκριση μὲ τὰ ἄλλα χριστιανικὰ δόγματα, ἡ λύση της παρέμεινε ἐκπεφρασμένη σὲ ἕνα σχῆμα ποὺ φανερώνει, βέβαια τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ μιὰ διὰ τῆς ἀναπτύξεως θολωμένη ἀλήθεια. Τὸ κακὸ ἔχει τὴν καταγωγὴ καὶ τὴν ὑποστήριξή του στὴν ἐλεύθερη βούληση τῶν κτιστῶν πνευμάτων, εἴτε αὐτὰ τὰ πνεύματα ἀποτελοῦν ἕνα μέρος τῶν ἀγγέλων εἴτε εἶναι ἄνθρωποι. Αὐτὴ εἶναι ἡ χριστιανικὴ θέση. Ἀλλὰ μέχρι τὴν πλήρη κατανόησή της, ὁ δρόμος εἶναι μακρύς.
Ὡστόσο κάποτε ἡ Ἐκκλησία δέχτηκε μεγάλη πίεση γιὰ νὰ ἀναπτύξει τὴν περὶ τῆς πηγῆς τοῦ κακοῦ θεωρία, κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν γνωστικῶν. Ὅλα τὰ γνωστικὰ ρεύματα βασανίζονταν μὲ τὸ ἐρώτημα «ἀπὸ ποῦ προέρχεται τὸ κακό». Κι ὅλα ἔφτασαν σὲ δυϊστικὲς λύσεις, ὁρίζοντας πάνω στὴν ἔννοια τοῦ κακοῦ μία ἰδιαίτερη ἀρχή, τῆς ὁποίας τὸ πεδίο ἀναμειγνύεται τὸ πολὺ μὲ ἐκεῖνο τοῦ καλοῦ, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ φτάσει στὸν πυρήνα του, δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀλλοιώσει, μεταμορφώνοντάς το σὲ κακό. Τὰ γνωστικὰ ρεύματα κατευθύνθηκαν ὅλα στὸ μανιχαϊσμὸ ποὺ ἀνάγει τὸ κακὸ στὴν ὕλη, στὸ σῶμα ὡς ἰδιαίτερη καὶ αὐτεξούσια ὑπαρξιακὴ ἀρχή.
Ὁ ἐκπεφρασμένος κίνδυνος ἐξ αὐτῶν τῶν ρευμάτων καθὼς καὶ ἐκεῖνος τοῦ μανιχαϊσμοῦ φαίνεται ὅτι δὲν ἦταν τόσο σοβαρὸς ἔτσι ὥστε νὰ προκαλέσει στὴν Ἐκκλησία μία ἐντονότερη ἐνασχόληση ὅσον ἀφορᾶ τὸ δογματικὸ ζήτημα τοῦ κακοῦ. Σ’ αὐτὸ συνεισέφερε, ἀσφαλῶς, καὶ ἡ αἰσιόδοξη ἄποψη τῆς δικῆς μας Ἐκκλησίας περὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἡ θεία εἰκόνα δὲν ἀλλοιώθηκε ριζικὰ στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἀμαυρώθηκε σὲ κάποιο βαθμό, ἔτσι ὥστε ἀκόμη καὶ τὸν πιὸ ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο τὸν πλησιάζουμε μὲ ἐμπιστοσύνη, μὲ ἐλπίδα, βλέποντας περισσότερο τὶς καλές του ἀναλαμπὲς παρὰ τὶς σκιὲς τοῦ κακοῦ. Ἐμᾶς, τοὺς μεγαλωμένους στὸ πνεῦμα τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, καμία ἁμαρτία, καμιὰ πτώση ἑνὸς ἀνθρώπου, δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς στερήσει τὴν ἐλπίδα νὰ τὸν ξαναδοῦμε ἀναγεννημένο, δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς καταστρέψει τὴν πεποίθηση ὅτι ὡστόσο παρέμειναν ἐν αὐτῷ μυστικὲς πτυχές, τὶς ὁποῖες ἂν θὰ μπορούσαμε νὰ τὶς ἀφυπνίσουμε, θὰ μᾶς καθήλωναν μὲ τὴ λεπτότητα τῆς καλοσύνης τους.
"Kόλαση είναι ακριβώς η έλλειψη επικοινωνίας των ανθρώπων"
Όλο και γίνομαι χειρότερος!
ΠΕΜΠΤΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
«Ὀλισθαίνων τοῖς χείροσι προσεπεκτείνομαι καί τῷ μώλωπι τραῦμα προσεπιτίθημι˙ ἴασαι, Χριστέ, τήν λιθώδη μου πώρωσιν, ταῖς τῶν Ἀποστόλων, Οἰκτίρμον, ἱκεσίαις» (ωδή η΄).
(Την ώρα που γλιστράω στην αμαρτία, επεκτείνομαι ακόμη περισσότερο στα χειρότερα, όπως και στους μώλωπες που μου προξενούν οι αμαρτίες εγώ προσθέτω κι άλλο τραύμα. Γιάτρεψε, Χριστέ, την πώρωσή μου που ’ναι σκληρή σαν λίθος, με τις ικεσίες των Αποστόλων Σου).
Ο άγιος υμνογράφος Ιωσήφ επισημαίνει στον ύμνο την τραγωδία στην οποία βρίσκεται ο άνθρωπος, δηλαδή ο καθένας μας, όταν αμαρτάνει και δεν μετανοεί όπως πρέπει. Όπως είναι γνωστό, η αμαρτία δεν είναι μία επιλογή του ανθρώπου χωρίς επιπτώσεις στη ζωή του. Δυστυχώς τα αποτελέσματά της είναι ο ίδιος ο θάνατος, πνευματικός και σωματικός – «τά γάρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» κατά τον Απόστολο – που σημαίνει ότι η αμαρτία όχι μόνο έχει αντίκτυπο στην υγεία του σώματος, αλλά πρωτίστως της ίδιας της ψυχής: ο αμαρτάνων αλλοιώνεται ψυχολογικά, συναισθηματικά, βουλητικά, με άμεση επίπτωση και στις σκέψεις του. Το συνολικό αποτέλεσμα, κατά τον υμνογράφο μας, είναι ότι η αμαρτία σκληραίνει την ψυχή μας, την κάνει σαν πέτρα, γεγονός που κάνει τον άνθρωπο να νιώθει τις απαρχές της κόλασης.
Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου! Ἀνάλυση στὴ Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων
Ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως Σωτήρος Βριλησσίων παρουσιάζει μια παραγωγή της διαδικτυακής τηλεόρασης της ενορίας, με θέμα την Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)