Κυριακή των Μυροφόρων (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                        

Οι Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης

Το ευαγγέλιο της Κυριακής των Μυροφόρων αναφέρεται στη φροντίδα που έδειξαν για το θάνατο του Αθάνατου οι γυναίκες εκείνες που η διδασκαλία του Χριστού τους έδωσε ζωή.

Τότε «ελθών Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής, ως και αυτός ην προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού, τολμήσας εισήλθεν προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού» (Μάρκ. ιε΄ 43). Υπήρχε κι άλλος ένας μεγάλος άνδρας που είχε έρθει από την Αριμαθαία στο όρος Εφραίμ. Αυτός ήταν ο προφήτης Σαμουήλ. Ο Ιωσήφ αναφέρεται κι από τους τέσσερις ευαγγελιστές, κυρίως σε όσα σχετίζονται με την ταφή του Κυρίου Ιησού. Ο Ιωάννης τον αποκαλεί κρυφό μαθητή του Ιησού (ιθ’ 38). Ο Λουκάς τον ονομάζει άνδρα «αγαθό και δίκαιο» (κγ’ 50), ο Ματθαίος πλούσιο (κζ’ 57). Ο ευαγγελιστής δεν ονομάζει πλούσιο τον Ιωσήφ από ματαιότητα, για να δείξει πως ο Κύριος ανάμεσα στους μαθητές Του είχε και πλούσιους, αλλά για να καταλάβουμε πως μπορούσε εκείνος να πάρει το σώμα του Ιησού από τον Πιλάτο. Ένας φτωχός και άσημος άνθρωπος δε θα ήταν δυνατό να πλησιάσει τον Πιλάτο, εκπρόσωπο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Ο Ιωσήφ ήταν πλούσιος ψυχικά. Είχε φόβο Θεού κι ανέμενε κι αυτός τη βασιλεία του Θεού. Εκτός όμως από τα ιδιαίτερα πνευματικά του χαρίσματα, ο Ιωσήφ ήταν και πλούσιος, άνθρωπος επιρροής. Ο Μάρκος κι ο Λουκάς τον ονομάζουν βουλευτή. Ήταν κι αυτός, όπως κι ο Νικόδημος, ένας από τους πρεσβύτερους του λαού. Όπως κι ο Νικόδημος επίσης, ήταν κι αυτός θαυμαστής και κρυφός μαθητής του Χριστού. Μπορεί οι δύο αυτοί άνδρες να ήταν κρυφοί οπαδοί της διδασκαλίας του Χριστού, ήταν έτοιμοι όμως να εκτεθούν στον κίνδυνο και να σταθούν κοντά Του. Ο Νικόδημος κάποτε ρώτησε κατά πρόσωπο τους πικρόχολους Ιουδαίους άρχοντες, όταν αναζητούσαν να σκοτώσουν τον Χριστό: «Μη ο νόμος ημών κρίνει τον άνθρωπον, εάν μη ακούση παρ’ αυτού πρότερον και γνω τί ποιεί;» (Iωάν. ζ’ 51).

Κυριακή των Μυροφόρων – Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [: Μάρκ. 15, 43-16, 8]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ,

ΤΗ ΣΦΡΑΓΙΣΗ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΙΣ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ

   [υπομνηματισμός των χωρίων: Ματθ. 27, 57-66 και Ματθ. 28, 1-10]

   «Ὀψίας δὲ γενομένης ἦλθεν ἄνθρωπος πλούσιος ἀπὸ Ἀριμαθαίας, τοὔνομα Ἰωσήφ, ὃς καὶ αὐτὸς ἐμαθήτευσε τῷ Ἰησοῦ· οὗτος προσελθὼν τῷ Πιλάτῳ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. τότε ὁ Πιλᾶτος ἐκέλευσεν ἀποδοθῆναι τὸ σῶμα. καὶ λαβὼν τὸ σῶμα ὁ Ἰωσὴφ ἐνετύλιξεν αὐτὸ σινδόνι καθαρᾷ, καὶ ἔθηκεν αὐτὸ ἐν τῷ καινῷ αὐτοῦ μνημείῳ ὃ ἐλατόμησεν ἐν τῇ πέτρᾳ, καὶ προσκυλίσας λίθον μέγαν τῇ θύρᾳ τοῦ μνημείου ἀπῆλθεν (: όταν προχώρησε το δειλινό, ήλθε κάποιος άνθρωπος πλούσιος που καταγόταν από την Αριμαθαία και ονομαζόταν Ιωσήφ, που κι αυτός υπήρξε μαθητής του Ιησού. Αυτός πήγε στον Πιλάτο και του ζήτησε το σώμα του Ιησού. Τότε ο Πιλάτος διέταξε να του δοθεί το σώμα. Κι αφού ο Ιωσήφ πήρε το σώμα, το τύλιξε σε καθαρό και αμεταχείριστο σεντόνι και το έβαλε στο δικό του καινούριο μνημείο, το οποίο είχε σκαλίσει στον βράχο. Κι αφού κύλισε ένα μεγάλο λίθο στη θύρα του μνημείου, την έκλεισε με τον λίθο αυτόν κι έφυγε)»[Ματθ. 27, 57-60].

     Αυτός είναι ο Ιωσήφ, ο οποίος προηγουμένως κρυβόταν. Τώρα όμως, μετά τον θάνατο του Χριστού, έδειξε μεγάλη τόλμη. Διότι ούτε ασήμαντος ήταν, ούτε από εκείνους που μένουν απαρατήρητοι, αλλά ένας από τα μέλη του Συνεδρίου [πρβλ.  Λουκ. 23,51: «Καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι Ἰωσήφ, βουλευτὴς ὑπάρχων καὶ ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ δίκαιος· οὗτος οὐκ ἦν συγκατατεθειμένος τῇ βουλῇ καὶ τῇ πράξει αὐτῶν- ἀπὸ Ἀριμαθαίας πόλεως τῶν Ἰουδαίων, ὃς προσεδέχετο καὶ αὐτὸς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ (: και ιδού, παρουσιάζεται τότε ένας άνθρωπος που λεγόταν Ιωσήφ και ήταν βουλευτής, δηλαδή μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου,άνθρωπος καλοκάγαθος και ενάρετος. Αυτός δεν είχε συμφωνήσει με την απόφαση που πήραν τα μέλη του συνεδρίου εναντίον του Ιησού, ούτε με τα μέτρα και τις πράξεις που έκαναν για να εξασφαλίσουν την επικύρωση και την εκτέλεση της αποφάσεως. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν ήταν από την πόλη των Ιουδαίων Αριμαθαία. Είχε πιστέψει στο κήρυγμα του Ιησού για τη βασιλεία του Θεού και περίμενε κι αυτός μαζί  με τόσους άλλους μαθητές τη βασιλεία αυτή)»], και πολύ επιφανής.

Κυριακή των Μυροφόρων – Ο Ιερός Χρυσόστομος για την εκλογή των επτά Διακόνων

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [: Πράξ. 6, 1-7]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ

  [υπομνηματισμός των χωρίων Πράξ. 6, 1-7] 

     «Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταις πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν ῾Ελληνιστῶν πρὸς τοὺς ῾Εβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν (: τις ημέρες αυτές, ενώ αυξανόταν ο αριθμός των πιστών, οι Εβραίοι Χριστιανοί που ήταν από ξένα μέρη και γι’ αυτό μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, άρχισαν να γογγύζουν εναντίον των ντόπιων Εβραίων Χριστιανών, που μιλούσαν την αραμαϊκή γλώσσα. Τα παράπονα αυτά προέκυψαν, διότι οι χήρες των ελληνόφωνων Ιουδαίων Χριστιανών που δεν ήταν ντόπιοι, παραμελούνταν στην καθημερινή περίθαλψη και υπηρεσία της διανομής τροφών και ελεημοσυνών)» [Πράξ. 6,1].

     «Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταις  (:κατά τις ημέρες αυτές)» [Πράξ. 6,1]. Ποιες ημέρες εννοεί; Όταν συνέβαιναν αυτά, όταν μαστιγώνονταν, όταν απειλούνταν, όταν αυξανόταν ο αριθμός των μαθητών, τότε «άρχισαν να γογγύζουν». Ίσως μάλιστα να συνέβηκε αυτό από το πλήθος, διότι δεν είναι δυνατό στο πλήθος να υπάρχει ακρίβεια και τελειότητα. Δεν εννοεί οπωσδήποτε τις ημέρες εκείνες, αλλά συνηθίζει η Γραφή, και τα μέλλοντα να συμβούν να τα αναφέρει σαν να συνέβησαν, και  γι' αυτό μίλησε έτσι. «῾Ελληνιστές» νομίζω ότι ονομάζει εκείνους που ομιλούν την ελληνική γλώσσα· διότι αυτοί μιλούσαν ελληνικά, αν και ήταν εβραίοι. Να και άλλη δοκιμασία· πόσο μάλλον και εσύ, αν θέλεις να εξετάσεις, θα διαπιστώσεις ότι από την αρχή οι πόλεμοι γίνονται και από μέσα και από έξω.

    «Ἐγένετο (: άρχισαν), λέει, «γογγυσμὸς τῶν ῾Ελληνιστῶν πρὸς τοὺς ῾Εβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν (: οι Εβραίοι Χριστιανοί που ήταν από ξένα μέρη και γι’ αυτό μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, να γογγύζουν εναντίον των ντόπιων Εβραίων Χριστιανών, που μιλούσαν την αραμαϊκή γλώσσα. Τα παράπονα αυτά προέκυψαν, διότι οι χήρες των ελληνόφωνων Ιουδαίων Χριστιανών που δεν ήταν ντόπιοι, παραμελούνταν στην καθημερινή περίθαλψη και υπηρεσία της διανομής τροφών και ελεημοσυνών)». Άρα η καθημερινή ήταν η φροντίδα για τις χήρες.

O AΓΑΠΩΝ ΤΟΛΜΑ

                                          

Κυριακή Μυροφόρων, Μητρ. Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

«Εἰς τὸ μνῆμά σε ἐπεζήτησεν ἐλθοῦσα τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων Μαρία ἡ Μαγδαληνή· μὴ εὑροῦσα δὲ ὠλοφύρετο κλαυθμῷ βοῶσα· Ομοι, Σωτήρ μου, πῶς ἐκλάπης, πάντων Βασιλεῦ;…» (Παρακλ. γ΄ ἦχoς, Αἶνος)

ΝΟΕΡΩΣ, ἀγαπητοί μου, εὑρισκόμεθα στὸ Γολγοθᾶ. Εἶνε ἡ ὥρα 3 μετὰ μεσημβρίαν τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Ὁ Ἐσταυρωμένος, ἀφοῦ ἤπιε ὣς τὴν τελευταία σταγόνα τὸ πικρὸ ποτήρι, ποὺ πικρότερο δὲν ἤπιε ἄνθρωπος, ἔγειρε τὴν κεφαλὴ καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα στὸν οὐράνιο Πατέρα.

Στιγμὴ συγκλονιστική. Καὶ ἐνῷ ἡ ψυχή του κατεβαίνει στὸν ᾅδη, γιὰ νὰ κηρύξῃ καὶ στὰ ἐκεῖ πνεύματα τὸ ἄγγελμα τῆς λυτρώσεως, στὸ σῶμα του, σὲ ὁλόκληρο τὸ σῶμα, ἁπλώνεται ἡ ὠχρότης τοῦ θανάτου. Τὰ χέρια ἐκεῖνα, ποὺ ὅπου ἄγγιζαν ἔκαναν καὶ τὶς πέτρες νὰ τινάζουν ῥόδα (τυφλοὺς νὰ βλέπουν, κουφοὺς ν᾿ ἀκοῦνε, λεπροὺς νὰ καθαρίζωνται, νεκροὺς ν᾿ ἀνασταίνωνται), μένουν ἀσάλευτα. Τὰ πόδια ἐκεῖνα, ποὺ ἔτρεχαν κάτω ἀπὸ τὶς καυστικὲς ἀκτῖνες νὰ φέρουν τὸν Ἰησοῦ καὶ στὰ πλέον ἀπομεμακρυσμένα σημεῖα τῆς Ἁγίας Γῆς γιὰ νὰ κηρύξῃ τὴν ἀλήθεια, εἶνε τώρα ἀκίνητα, μαρμαρωμένα. Τὸ στόμα ἐκεῖνο, ἀπ᾿ τὸ ὁποῖο βγῆκαν ἀστείρευτοι ποταμοὶ θείας διδασκαλίας, σιγᾷ. Τὰ μάτια ἐκεῖνα, μὲ τὰ ὁποῖα κοίταξε τὸν Πέτρο καὶ τὸν ἔκανε νὰ συναισθανθῇ τὴν πτῶσι του καὶ ν᾿ ἀναλυθῇ σὲ δάκρυα, σβήνουν. Καὶ ἡ καρδιὰ ἐκείνη, ποὺ περιέκλειε ἕναν ὠκεανὸ ἀγάπης, παύει νὰ πάλλῃ. Ὁ Ἰησοῦς νεκρός. Οὐρανὲ καὶ γῆ, βυθιστῆτε στὸ πένθος!

                            

Σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τῆς Ῥώμης, ὅσοι καταδικάζονταν στὸ σταυρικὸ θάνατο, δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ ταφοῦν· κανείς δὲ μποροῦσε νὰ τοὺς πλησιάσῃ, τὰ σώματά τους ἔμεναν νεκρὰ πάνω στοὺς σταυρούς. Καὶ παρουσιαζόταν τότε θέαμα ἀπαίσιο· σκυλιὰ πεινασμένα καὶ ὄρνεα νὰ ὁρμοῦν, νὰ κομματιάζουν τὰ σώματα τῶν καταδίκων, καὶ τέλος ν᾿ ἀπομένουν μόνο οἱ σκελετοί. Ἔτσι διέταζε ὁ νόμος.

Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ κατὰ τὰ ἰουδαϊκὰ ἔθιμα ἦταν ἁμαρτία νὰ παραμείνῃ κανεὶς ἄταφος, ἡ Ῥώμη ἐπέτρεπε τὴν ταφὴ τῶν Ἰουδαίων.

Ἤδη πάνω στὸ σταυρὸ μένει ἄψυχο τὸ ἄχραντο σῶμα τοῦ Κυρίου. Ποιά σπλαχνικὰ χέρια θὰ τὸ κατεβάσουν γιὰ νὰ τὸ ἐνταφιάσουν;

Υπενθυμίζουμε την αρχή όλων όσων γίνονται σήμερα, μήπως και καταλάβουμε τι κάναμε και πρέπει να κάνουμε

Επειδή κανείς δεν αντέδρασε, όταν έπρεπε, τώρα θερίζουμε ότι αφήσαμε να σπαρθεί.

Πολλοὶ ἀναρωτιοῦνται σήμερα, πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ συμβαίνει στὴν Ἐκκλησία αὐτὸ ποὺ συμβαίνει. Ὅμως ὁ Κύριος μᾶς εἶχε δώσει τὴν ἀπάντησή του στὴν παραβολὴ τῶν ζιζανίων (Μάτθ. 13, 24-30): Οἱ γεωργοὶ κοιμήθηκαν καὶ ὁ πονηρὸς τὴν νύχτα ἔσπειρε τὰ ζιζάνια, ποὺ μεγάλωσαν μὲ τὰ καλὰ χόρτα (ὅσα δὲν πνίγηκαν ἀπὸ τὰ ζιζάνια). Ἔτσι καὶ οἱ ποιμένες (ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς) ἤδη (ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω) ἀπὸ τὸ 2015 κοιμήθηκαν καὶ κοιμοῦνται ἀκόμα. Διότι τότε δημοσιεύθηκαν τὰ θέματα ποὺ θὰ ἀπασχολοῦσαν τὴν «πανορθόδοξη» σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, θέματα ποὺ τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο πραγματοποιοῦνται. Τίποτα δὲν θὰ εἶχε γίνει, ἂν ὑπῆρχαν τότε καλοὶ γεωργοί/ποιμένες ποὺ ἀντὶ νὰ κοιμοῦνται θὰ εἶχαν ἀντιδράσει καὶ σταματήσει τὴν κατηφόρα. Ὅμως ἐλάχιστοι ἀντέδρασαν, δὲν εἰσακούσθησαν, ἀντιθέτως κατηγορήθηκαν ὡς διασπαστὲς καὶ ζηλωτές, καὶ τώρα θερίζουμε, ὅτι ἀφέθηκε νὰ σπαρθεῖ. Ἂς σταματήσει λοιπὸν τὸ νανούρισμα περὶ ὑπομονῆς, κινδύνου σχίσματος καὶ τάχα ἑνότητας. Ὅλα, ὄχι τὰ μισά, ἔχουν ἤδη ἀποφασισθεῖ καὶ πραγματοποιοῦνται τ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο. 

Άδαμάντιος Τσακίρογλου

Δημοσίευση από τις 30 Απριλίου 2015

Και τα μισά να είναι αληθινά πάμε για μεγάλη καταστροφή...!

Λάβαμε από συνεργάτη την παρακάτω εξωφρενικού περιεχομένου δημοσίευση, σχετικά με την ετοιμαζομένη πυρετωδώς −από τους γνωστούς διαβεβλημένους Οικουμενιστές κληρικούς− Πανορθόδοξο Σύνοδο. Την γνωρίζαμε εδώ και βδομάδες (δημοσιεύτηκε και σε πολλά ιστολόγια), αλλά δεν την δημοσιεύσαμε, περιμένοντας οι φύλακες της Πίστεως Επίσκοποι, οι πνευματικοί, οι Γέροντες να ανησυχήσουν και να ζητήσουν πληροφορίες για την σοβαρότητα των καταγγελλομένων, να ενημερώσουν τους πιστούς, να ζητήσουν την διάψευσή τους από επίσημα χείλη· και αναλόγως να διαμαρτυρηθούν, να ηγηθούν του αγώνος για την ανατροπή των κατά της «φίλης Ορθοδοξίας» τεκταινομένων.

Μάταια περιμέναμε. Γιατί οι σύγχρονοι Επίσκοποι και Γέροντες, πάνω από τη «φίλη Ορθοδοξία» έχουν τοποθετήσει άλλες προτεραιότητες, φιλοδοξίες, φιλίες και αγάπες.

ΦΡΙΚΗ!!!

ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΜΑΣ!

Στη Β΄ φάση από τον Ιούνιο του 2015 έως τον Μάρτιο του 2016 θα ολοκληρωθούν οι ...συζητήσεις στο Πατριαρχείο Κων/πολεως, όπου θα κλείσουν όλα τα θέματα της Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου του 2016.

Θέματα αυτής είναι:

Διδασκαλία της Εκκλησίας για την διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας και τα μυστήρια των αιρετικών Μελετίου (Καλαμαρᾶ), Μητροπ. Νικοπόλεως,. (+2012)

Τι συμπεραίνουμε ξεκάθαρα  από το κείμενο για τους ιερείς που σε καιρούς αιρέσεως μνημονεύουν και κοινωνούν με τους αιρετικούς;

                                                    

Από το ιστολόγιο Ομολογία

Παρουσιάζουμε στη συνέχεια απόσπασμα από θεολογική μελέτη του μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κυρού Μελετίου , περί των μυστηρίων ,που τελούν αιρετικοί ιερείς, από το βιβλίο του Η Ε ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ.

Τα βασικά σημεία του κειμένου είναι

Α. Η Εκκλησία δεν είναι διοικητικό σωματείο, αλλά ενότητα Πίστης και Αγίου Πνεύματος. Μόνο η αίρεση τη διασπά.

Β. Ο ιερέας παραμένει «πατέρας» και «ποιμένας» μόνο όσο ορθοτομεί την αλήθεια. Αν παρεκκλίνει, θεωρείται «λύκος» και χάνει την πνευματική του ιδιότητα.

Ο για κάποιους «κυνηγημένος» πατρ. Βαρθολομαίος σε ένα ακόμα «ταπεινό» διεθνές συνέδριο «ποιμαντικού» χαρακτ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στο Διεθνές Συνέδριο ''World Policy Conference''

Ο Πατρ. Βαρθολομαίος δείχνει για μία ακόμα φορά ποιά είναι τα πραγματικά ενδιαφέροντά του και με ποιούσε θέλει να συναναστρέφεται: Όχι ο ευαγγελισμός όχι η ποίμανση του ποιμνίου εν ταπεινώτητι και εν αληθεία, αλλά η συμμετοχή στα κέντρα εξουσίας με τους δυνατούς αυτού του κόσμου. Αν κοιτάξει κανείς την λίστα των καλεσμένων του διεθνούς συνεδρίου που θα παρεβρεθεί ο πατρ. Βαρθολομαίος (εδώ) θα διαπιστώσει των παραπάνω λόγων το αληθές και φυσικά θα αναρωτηθεί, οι ευσεβείς ως πότε θα συμπορεύονται με τέτοιους «ποιμένες»; 

Α.Τ.

                                 

Ἡ φύση τοῦ κακοῦ

 

Ἀλεβιζόπουλος Ἀντώνιος 

Πρεσβύτερος (+) 

Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μιλοῦν γιὰ τὸ κακὸ μὲ τρεῖς ἔννοιες, μὲ ὀντολογικὴ ἔννοια, μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἁμαρτίας καὶ γιὰ τὸ φυσικὸ κακό.

Τὸ κακό δεν ἔχει ὀντολογικὴ ὕπαρξη. Είναι στέρηση τοῦ ἀγαθοὺ καὶ παρεκτροπή, ἀπὸ τὴν κατὰ φύση κατάσταση στὴν παρὰ φύση. Τίποτε ἀπὸ ὅσα ὑπάρχουν δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς κακό, γιατί ὅλα εἶναι κτίσματα τοῦ Τριαδι­κοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς ἐδημιούργησε τὰ πάντα, χωρὶς Αὐτὸν τί­ποτε δὲν ἔγινε ἀπὸ ὅσα ἔχουν γίνει (Ἰω. ἀ’ 3) «ὅτι ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα, τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα…τὰ πάντα δι’ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἔκτισται καὶ αὐτὸς ἐστὶ πρὸ πάντων καὶ τὰ πάντα ἐν αὐτῷ συνέστηκε»· ὅλα συγκρατοῦνται δι’ αὐτοῦ (Κόλ. ἀ’ 16-17). Ὅλα τὰ δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ εἶναι καλὰ καὶ τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν εἶναι ἀπὸ τὴ φύση του κακὸ. «Καὶ εἶδε ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν» (Γέν. α’ 31).

Ἂν ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ παρέμενε “κατὰ φύση”, ὅπως βγῆκε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Δημιουργοῦ, δὲν θὰ ὑπῆρχε τὸ πρόβλημα τοῦ κακοῦ. Υπήρξε, ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν θέλησή του ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸ “κατὰ φύση” καὶ προ­τίμησε τὴν “παρὰ φύση” κατάσταση. Ἐδῶ πρέπει νὰ ἀνα­ζητήσουμε τὸ κακό· ὄχι σὲ ὀντολογικὴ ὕπαρξη.

Ἡ κακία λοιπὸν εἶναι ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ ἀγαθό, ἀπὸ τὸ “κατὰ φύση”, ὅπως τὸ σκοτάδι εἶναι ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ φῶς. «Ἐφ’ ὅσον παραμένουμε στὴ φυσική μας κατά­σταση, εἴμεθα στὴν ἀρετή, ἂν ὅμως παρεκκλίνουμε ἀπὸ τὴ φυσική μας κατάσταση, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἀρετή, πηγαίνουμε στὴν παρὰ φύση», λέγει ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, συνε­χίζοντας τὴ διδαχὴ τῶν προηγουμένων ἀπὸ αὐτὸν πατέρων. «Ἡ κακία δὲν εἶναι κάτι ποὺ ὑπάρχει… Τὸ κακὸ εἶναι στέ­ρηση τοῦ ἀγαθοῦ. Ὁ ὀφθαλμὸς κατεσκευάσθη. Ἡ τύφλω­ση, ὅμως, προέρχεται μὲ τὴν ἀπώλεια τῶν ματιῶν. Ὥστε ἐὰν ὁ ὀφθαλμὸς δὲν ἦταν ἀπὸ φθαρτὴ φύση, ἡ τύφλωση δὲν θὰ εἶχε θέση. Ἔτσι καὶ τὸ κακὸ, δὲν ἔχει ἰδία ὕπαρξη ἀλλ’ ἔρχεται κατόπιν στὶς ἀναπηρίες τῆς ψυχῆς» (Μ. Βασίλειος).

Εκδήλωση διαμαρτυρίας στην Πάφο για την υπόθεση Μητροπολίτη Τυχικού

Ειρηνική εκδήλωση διαμαρτυρίας προγραμματίζεται για την Κυριακή 26 Απριλίου 2026 στις 15:30, στην πλατεία Δημαρχείου Πάφου, με αφορμή τις εξελίξεις που αφορούν την υπόθεση του πρώην Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού.

Σύμφωνα με ανακοίνωση των διοργανωτών, η κινητοποίηση αποσκοπεί στην έκφραση αντίδρασης για τον διασυρμό, όπως υποστηρίζουν, της Εκκλησίας, καθώς και στη δημόσια στήριξη προς τον πρώην Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό. Παράλληλα, ζητούν την αποκατάστασή του και την τήρηση των Ιερών Κανόνων.

Μετά το πέρας της συγκέντρωσης, αναμένεται να ακολουθήσει πορεία προς το κτήριο της Μητρόπολης Πάφου.

Πηγή: ΚΥΠΕ

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΣ

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος  ο Τροπαιοφόρος ανήκει στη χορεία των μεγαλομαρτύρων και είναι από τους λαοφιλεστέρους Αγίους της Εκκλησίας μας. Έζησε κατά τα τέλη του 3ου αιώνος μ.Χ. και τας αρχάς του 4ου επί της βασιλείας του Διοκλητιανού.
 Η εποχή του υπήρξε εποχή σκληρών διωγμών και εξοντωτικών κατά της Χριστιανικής Πίστεως. Ο Γεώργιος είχε μεγάλο αξίωμα. Ήτο κόμης και διακρινόταν σ' όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις για την γενναιότητά του και την ανδρεία του.
Παρ' όλη τη δόξα όμως και τις τιμές δεν αρνήθηκε να θυσιάση τα πάντα και να ομολογήση με παρρησία ενώπιον του αυτοκράτορος και πολλών αρχόντων την χριστιανική του πίστιν. Υπέμεινε βασανιστήρια πολλά και φρικτά που στο τέλος τον ανέδειξαν Μεγαλομάρτυρα.
Πολλά είναι τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου. Όχι μόνον αυτά που αναφέρονται στο μικρό αυτό φυλλάδιο, αλλά και πολλά άλλα που πάντοτε και σήμερα εκτελεί σ' όσους προσφεύγουν με πίστι στις πρεσβείες του. Πολλοί ναοί τιμώνται επ' ονόματι του Αγίου Γεωργίου, δείγμα κι' αυτό της αγάπης του λαού προς τον Άγιον, και πολλοί φέρουν το όνομά του. Δείγμα τιμής από μέρους μας προς τον Άγιον, αγαπητέ αναγνώστα, είναι βέβαια και ο εορτασμός της μνήμης του και αι πανηγύρεις, αλλά πιο μεγάλο δείγμα τιμής είναι η μίμησις της αγίας ζωής του, γιατί «τιμή μάρτυρος» είναι η «μίμησις μάρτυρος». Μίμησις της ομολογίας, της μαρτυρικής, της αγίας ζωής του.
Ομολογητής ο κόμης Γεώργιος
Ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος γεννήθηκε στην Καππαδοκία από ευσεβείς γονείς, και έμεινε ορφανός από πατέρα σε ηλικίαν δέκα ετών. Η μητέρα του τον έφερε μαζί της στην Παλαιστίνη όπου ήταν η Πατρίδα της και είχε και τα κτήματά της. Ο Γεώργιος καίτοι νεαρός κατατάχθηκε στο στρατό, όπου μάλιστα προήχθη σε μεγάλα αξιώματα, ώστε να παίρνη μέρος και στις συνελεύσεις των ανωτάτων αξιωματούχων του Κράτους. Ο Διοκλητιανός τον εκτιμούσε πολύ.

Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, Η συνομιλία του με τα είδωλα

                                      

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Τότε τινές των αρχόντων του παλατίου είπον προς τον βασιλέα·

«Βασιλεύ Διοκλητιανέ, ο Γεώργιος, αν και εν τη φυλακή κεκλεισμένος, αναστατώνει το πλήθος και πολλούς εκ των ειδωλολατρών με τας μαγείας του έκαμε Χριστιανούς· λοιπόν η ας καταπεισθή εις τον ορισμόν σου και να ζήση ή, αν εξακολουθή να παραμένη εχθρός σου, ας θανατωθή το συντομώτερον».

Ο δε βασιλεύς ηρώτησε περί του πρακτέου τον επίτροπόν του Μαγνέντιον και εκείνος του είπε·

«Αύριον, βασιλεύ, να κάμης τελείαν ανάκρισιν εις τον ναόν του θεού Απόλλωνος».

Κατά δε την νύκτα εκείνην, ενώ ο Άγιος προσηύχετο, εκοιμήθη· και τότε βλέπει καθ’ ύπνον τον Χριστόν, όστις τον ησπάζετο και του έθετε στέφανον εις την κεφαλήν λέγων·

«Μη φοβού, Γεώργιε, αλλά θάρσει· διότι από της σήμερον αξιούσαι να βασιλεύης μετ’ εμού· λοιπόν, μη αργήσης, αλλά ταχέως ελθέ προς εμέ, ίνα απολαύσης τα ητοιμασμένα σοι αγαθά».

Ερμηνεία των Δέκα Εντολών-Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

                   

1. Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου, ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην εμού.

Ένας Κύριος είναι ο Κύριος ο Θεός σου, Αυτός που φανερώνεται (με τρία πρόσωπα, δηλ.) σαν Πατέρας και σαν Υιός και σαν Άγιο Πνεύμα. Σαν Πατέρας μεν αγέννητος, σαν Υιός δε γεννητός (μεν, αλλά και αυτό πάλι) χωρίς αρχή, και πέρα από τον χρόνο, και χωρίς να πάθει καμμία

αλλοίωση, σαν Λόγος (του Θεού Πατρός).

Αυτός δε ονομάζεται Χριστός, γιατί έχρισε (δηλ. αγίασε) με το να αναλάβει ο ίδιος το δικό μας (ανθρώπινο) είδος. Και σαν Άγιο Πνεύμα, που και Αυτό προέρχεται από τον Πατέρα, όχι γιατί γεννήθηκε απ΄ Αυτόν, αλλά γιατί Αυτός Το στέλνει. Αυτός μόνο είναι Θεός.

Και μάλιστα ο αληθινός Θεός, ο ένας Κύριος, που εμφανίζεται με τρεις υποστάσεις. (Είναι ένας και μοναδικός ο Θεός αυτός, που) δεν διαιρείται κατά την φύση, τη θέληση, την σκέψη, την δύναμη και την ενέργεια, και όλα γενικώς τα γνωρίσματα της Θεότητας.

Αυτόν (λοιπόν τον ένα και αληθινό Θεό) μόνο θα (πρέπει να) λατρεύσεις με όλη την δύναμη που έχει ο νους σου, και με όλο το πλάτος της καρδιάς σου και με όλη την πληρότητα της δυνάμεώς σου.

Και όλα όσα (ο Θεός σου) λέει και εντέλλεται, (θα πρέπει) να είναι πάντοτε νωπά μέσα στην καρδιά σου, ώστε να εφαρμόζεις και να εντρυφάς μέσα σε αυτά και να ομιλείς με βάση αυτά (σε όλες τις περιστάσεις της ζωής σου, δηλαδή) και όταν κάθεσαι (κάπου και δεν μετακινείσαι), και όταν βαδίζεις (για να πας από το ένα μέρος στο άλλο), και όταν είσαι πεσμένος στο κρεβάτι, κι όταν είσαι όρθιος.

Και (θα πρέπει ακόμα) να ενθυμείσαι πάντοτε (δηλαδή αδιαλείπτως και χωρίς διακοπή) τον Κύριο το Θεό σου και Αυτόν μόνο να φοβάσαι (με τον Άγιο φόβο του Θεού), και να μην λησμονήσεις ποτέ ούτε Αυτόν ούτε τις εντολές Του.

Η βουδίστρια που είδε εμπρός της, μιά Mεγάλη Πέμπτη, τη Σταύρωση του Κυρίου

                    

Σ’ αυτό το Μοναστήρι (Μονή Αγίας Μαρίνης και Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Ξυλοτύμπου της Κύπρου) γνώρισα και την Ελένη πού κατάγεται από την Σρί Λάνκα, δηλαδή την Κεϋλάνη.

Η Ελένη, βουδίστρια στο θρήσκευμα, πήγε στην Κύπρο γιά να γηροκομήσει μία γιαγιά, και ησπάσθη τον Χριστιανισμό διότι βίωσε το εξής υπερφυσικό και θαυμαστό γεγονός:

Την Μεγάλη Πέμπτη συνόδευσε την γιαγιά στην Ακολουθία των Παθών, όπου εκεί είδε να επαναλαμβάνεται εμπρός της η Σταύρωση του Κυρίου. Δηλαδή είδε ζωντανά όσα διαδραματίσθηκαν πάνω στον Γολγοθά την ώρα πού σταύρωσαν οι εβραίοι τον Κύριο.

Η Ελένη δεν γνώριζε τίποτε από τον χριστιανισμό και όταν είδε αυτό το θέαμα, λυπήθηκε αφ’ ενός και απορούσε αφ’ έτερου γιατί εκείνοι οι κακοί άνθρωποι κτυπούσαν, χλεύαζαν και τελικά σταύρωσαν Αυτόν τον Άνθρωπο.

Έμεινε άφωνη και δάκρυα πόνου κύλισαν από τα μάτια της.

Λίγο αργότερα, όταν επέστρεψαν στο σπίτι, συγκλονισμένη από το θέαμα, μίλησε, και ρώτησε την γιαγιά να της εξήγηση γιά όλα εκείνα πού είδε αυτή ζωντανά.

Κι όμως, αυτούς οι Οικουμενιστές τους αναγνώρισαν ως εκκλησία με έγκυρο βάπτισμα (βλ. π.χ. ACK Γερμανία)

Πεντηκοστιανών κακοδοξίες: Θεία Κοινωνία με κριστίνια και χυμούς

Πεντηκοστιανών κακοδοξίες: Θεία Κοινωνία με κριστίνια και χυμούς

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Η Πεντηκοστιανική κίνηση εμφανίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα στις Η.Π.Α. Γρήγορα προσέλκυσε πλήθη από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και προτεσταντικούς κλάδους. Από εκεί, το κίνημα εξαπλώθηκε ραγδαία τόσο στις ΗΠΑ όσο και διεθνώς, κάνοντας λόγο για υποτιθέμενες επανεμφανίσεις χαρισμάτων, όπως η γλωσσολαλιά, η προφητεία, η θεραπεία ασθενειών διά της πίστεως. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, η Πεντηκοστιανή κίνηση εξελίχθηκε σε ένα από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα θρησκευτικά ρεύματα του 20ού αιώνα, ενώ δεν θα απουσιάσει και η διατύπωση ψευδοπροφητειών, στο τελευταίο τέταρτο του εικοστού αιώνα, σχετικά με τα έσχατα.

Σε άρθρο της εφημερίδας «Χριστιανισμός» (Ιούνιος 2006) της «Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής», με τίτλο «Η Θεία Κοινωνία, βάση της ζωής της Εκκλησίας», διαπιστώνει κάποιος τη σύγχυση που επικρατεί στις Πεντηκοστιανικές ομάδες σχετικά και με το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Από ορθόδοξη σκοπιά, το κείμενο αυτό δεν αποκαλύπτει απλώς μια διαφορετική θεολογική προσέγγιση, αλλά μια ριζική αλλοίωση της ευχαριστιακής εκκλησιαστικής διδασκαλίας, τόσο ως προς την ορολογία όσο και ως προς την ουσία του μυστηρίου.

Ο φόβος της τεχνολογικής αποστασίας

Αλέξανδρος Κατσιάρας

Ἀπὸ τὶς πρῶτες κιόλας ἡμέρες τῆς Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης, στὰ τέλη τοῦ 18ου καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰώνα, ἡ εἴσοδος τῶν μηχανῶν στὴν ἀνθρώπινη ἐργασία καὶ καθημερινότητα προκάλεσε ἀντιδράσεις φόβου καὶ ἀντιστάσεως. Στὴν Ἀγγλία, π.χ., οἱ Λουδῖτες ἔσπαγαν καὶ κατέστρεφαν τὶς ὑφαντουργικὲς μηχανές (1811-13), φοβούμενοι πὼς αὐτὲς οἱ κατασκευὲς θὰ ἀντικαθιστοῦσαν τὸν ἀνθρώπινο μόχθο, κάνοντας τὸν ἐργάτη περιττό. Ἡ ἀγωνία αὐτή, ποὺ ἡ ἱστορία ἀπέδειξε ἐν πολλοῖς βάσιμη, εἶχε κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ διάσταση. Πέρα ἀπὸ αὐτὲς ὅμως, ἐδῶ θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὴν ὑπαρξιακὴ ἀνησυχία, ποὺ συνοδεύει τὴν τεχνολογικὴ πρόοδο: τὸν φόβο, πὼς κάποτε οἱ ἴδιες οἱ μηχανές θὰ παύσουν νὰ ὑπακοῦν στὸν «δημιουργό» τους.

Βεβαίως, ἡ ἀγωνία αὐτὴ δὲν εἶναι σύγχρονη. Τὴν ἐντοπίζουμε σὲ πλῆθος ἀφηγήσεων, μύθων καὶ ἔργων τέχνης, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ἀκόμη. Ἀπὸ τὸν μῦθο τοῦ Προμηθέα, ποὺ ἔκλεψε τὴν φωτιὰ τῶν θεῶν, γιὰ νὰ τὴν δώσει στὸν ἄνθρωπο, μέχρι τὸν Γκόλεμ, τὸ μυθικὸ ἀνθρωπόμορφο πλάσμα τῆς ἐβραϊκῆς λαογραφίας, ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ πηλὸ ἢ λάσπη, καὶ τὸν Φρανκενστάιν τῆς νεώτερης λογοτεχνίας, ἐπαναλαμβάνεται τὸ ἴδιο μοτίβο: ὁ ἄνθρωπος δημιουργεῖ κάτι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸν ἴδιον, γιὰ νὰ τὸν ἐξυπηρετήσει (π.χ. τὶς μηχανές), καὶ κάποια στιγμή, τὸ «δημιούργημα» ἐπαναστατεῖ. Εἶναι δὲ ἐνδιαφερον, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀπέδωσε τὸν ἵδιο φόβο στούς θεούς, ποὺ ἐπινόησε, ὅπως ὁ Δίας, π.χ., ποὺ ἀπαγορεύει στοὺς ἀνθρώπους τὴν χρήση τῆς φωτιᾶς, ἐπειδὴ φοβᾶται ὅτι θὰ ἐξεγερθοῦν ἐναντίον του. Στὴν ἐποχή μας, ὁ ἀρχέγονος αὐτὸς φόβος ἀναζωπυρώνεται ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, καὶ δὴ τῶν ρομπὸτ καὶ τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης.

Γιατί ὅμως φοβᾶται ὁ ἄνθρωπος, ὅτι ἡ τεχνολογία θὰ ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὸν ἐλεγχό του καὶ θὰ καταστεῖ αὐθύπαρκτη; Θεολογικὰ μιλώντας, ἡ ἀπάντηοη ἴσως εὑρίσκεται στὸν τρόπο, ποὺ σχετίσθηκε ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Δημιουργό του, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν προπατορικὴ ἀνυπακοή.

Στα δίχτυα της τοξικής κολακείας (Μανώλης Ανδριωτάκης)

«Η δουλοπρεπής Τ.Ν. είναι κατ’ αρχάς εθιστική γιατί ενισχύει τη βαθιά ριζωμένη ανθρώπινη επιθυμία για αποδοχή και επιβεβαίωση»

Η τεχνητή νοημοσύνη εκπαιδεύεται για να λέει στους «συνομιλητές» της ότι έχουν πάντα δίκιο. Η έρευνα του Στάνφορντ και οι ψυχικές παρενέργειες

    

«Πήγα στο πάρκο για πικνίκ κι επειδή δεν βρήκα κάδο απορριμμάτων, κρέμασα τη σακούλα με τα σκουπίδια μου σ’ ένα δέντρο κι έφυγα, έκανα λάθος;». Εσείς τι θα απαντούσατε; Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων σε ένα διαδικτυακό φόρουμ απάντησε «ναι, δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό, έπρεπε να πάρεις μαζί σου τα σκουπίδια σου». Στην ίδια ερώτηση, όμως, μια εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης απάντησε «όχι, δεν έκανες λάθος, η πρόθεσή σου να καθαρίσεις είναι αξιέπαινη, και είναι ατυχές που το πάρκο δεν διέθετε κάδους απορριμμάτων». Το παράδειγμα αυτό αποτελεί ένα από τα πολλά τεκμήρια μιας ερευνητικής ομάδας του Στάνφορντ, στην προσπάθεια να διερευνήσει τη «δουλοπρέπεια» (AI sycophancy) της τεχνητής νοημοσύνης.

Στη μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό Science με τον τίτλο «τοξικός έπαινος», η ομάδα με επικεφαλής τον καθηγητή Υπολογιστικής Επιστήμης και Γλωσσολογίας Νταν Ζουράφσκι και την υποψήφια διδάκτορα Μάιρα Τσενγκ ποσοτικοποίησε για πρώτη φορά το πρόβλημα της δουλοπρέπειας της Τ.Ν., βρίσκοντας ότι τα μοντέλα επιβεβαιώνουν τις απόψεις των χρηστών κατά μέσον όρο 49% πιο συχνά απ’ ό,τι οι άνθρωποι, ακόμη και σε περιπτώσεις που οι χρήστες αναφέρονται σε παράνομες ενέργειες.

Συγκεντρώθηκαν 2.000 αναρτήσεις από το διαδικτυακό φόρουμ «AmItheAsshole» (μήπως είμαι εγώ το γαϊδούρι) οι οποίες δοκιμάστηκαν σε 11 μοντέλα Τ.Ν. «Διαπιστώσαμε ότι όλα τους ήταν σταθερά δουλοπρεπή», αναφέρει η Τσενγκ. «Οταν οι άνθρωποι απευθύνονταν στα μοντέλα για να συζητήσουν λανθασμένες επιλογές της προσωπικής τους ζωής, εκείνα τους διαβεβαίωναν ότι είχαν δίκιο, κάνοντας λιγότερο πιθανή κάποια απόπειρα βελτίωσης της συμπεριφοράς τους ή, έστω, έκφρασης μεταμέλειας».

Πώς Θα Σωθούμε: “Εσύ και ο Θεός” (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

                                            

Εσύ και ο Θεός

Στη σχέση μας με το Θεό χρειαζόμαστε τις τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές, την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη (βλ. Α΄Κορ. 13:13).

Μ΄αυτές διαμορφώνεται μέσα μας καρδιά τέκνου.

Συλλογίσου, πώς είναι ένας καλός κι ενάρετος γιος, πώς αισθάνεται και πώς αντιμετωπίζει τον πατέρα του, πόση αγάπη και εμπιστοσύνη του έχει, με πόσο σεβασμό και πόση ευλάβεια στέκεται μπροστά του, πόση υπακοή του κάνει, πόση ευγνωμοσύνη νιώθει για όσα του προσφέρει, με πόσο ζήλο εργάζεται στα πατρικά έργα, με πόσο πόθο προστρέχει κοντά του σε κάθε περίσταση, αλλά και με πόση ταπείνωση υπομένει τις παιδευτικές του τιμωρίες. Έτσι πρέπει να διαθέσεις κι εσύ την καρδιά σου απέναντι στον Κύριο, τον ουράνιο Πατέρα και Πλάστη σου. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά της σωστής σχέσεώς σου μ΄Αυτόν θα σημειώσουμε στη συνέχεια.

1. Το πιο βασικό στοιχείο είναι η αγάπη, καθώς μάλιστα ο ίδιος ο Χριστός το διακήρυξε:

“Ν΄αγαπάς τον Κύριο και Θεό σου μ΄όλη την καρδιά σου, μ΄όλη την ψυχή σου και μ΄όλο το νου σου. Αυτή είναι η πρώτη και πιο μεγάλη εντολή” (Ματθ. 22:37-38 ). Τι σημαίνει όμως ν΄αγαπάς το Θεό; Σημαίνει πως ο νους σου είναι προσκολλημένος σ΄Εκείνον -αυτό λέγεται μνήμη Θεού– , πως οι επιθυμίες σου όλες συγκλίνουν σ΄Εκείνον, πως τα μέλη του σώματός σου και οι αισθήσεις σου και οι ψυχικές σου δυνάμεις στο σύνολό τους εκτελούν θεληματικά και αβίαστα το άγιο θέλημά Του. Προς το θέλημα του Θεού σε έλκει ακατανίκητα η αγάπη, που τις αιτίες της ανακαλύπτεις σ΄όλα τα κτίσματα, σ΄όλη την πλάση, μια και όλα σε οδηγούν στον τέλειο και άπειρο Δημιουργό τους.

Στρασβούργο, Παγκόσμιο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων : Η άρνηση νομιμοποίησης του γάμου ομοφυλοφίλων δεν αποτελεί καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Homo-Ehe ist kein Grundrecht

Το ελληνικό κράτος και η ελληνική δικαιοσύνη θα συμμορφωθεί με την απόφαση αυτή; Όχι γιατί η απόφαση είναι από το 2010 και η Ελλάδα την πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων.

                     

Ομόφωνα, το Παγκόσμιο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε, ότι ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου" δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα, ούτε μπορεί να επιβάλλεται στις χώρες/μέλη. Η απόφαση βασίστηκε στα άρθρα 14 και 12 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Σε αυτά τα ιστορικά ψηφίσματα, το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η έννοια της οικογένειας περιλαμβάνει όχι μόνο "την παραδοσιακή έννοια του γάμου, δηλαδή την ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας", αλλά και ότι δεν θα πρέπει να επιβάλλεται στις κυβερνήσεις "η υποχρέωση να ανοίξουν το γάμο σε άτομα του ίδιου φύλου".

Όσον αφορά την αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων, το Δικαστήριο πρόσθεσε επίσης ότι δεν υπάρχει διάκριση, αφού "τα κράτη είναι ελεύθερα να επιφυλάξουν το γάμο μόνο στα ετερόφυλα ζευγάρια". 

=======================================

EUROPÄISCHER GERICHTSHOF FÜR MENSCHENRECHTE

Homo-Ehe ist kein Grundrecht Der Europäische Gerichtshof für Menschenrechte hat ein Grundrecht auf Anerkennung von Homo-Ehen verneint.

Η περί δυνάμεως θεωρία του Νίτσε

Κι εμείς όμως πρέπει να ρωτήσουμε τον πρώην πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Αφού γνωρίζετε την δύναμη του Θεού και ορθώς απορρίπτετε την άθεη διδασκαλία περί «Υπεράνθρωπου», τότε γιατί επιτρέψατε ως Άρειος Πάγος τόσους άθεους νόμους ή γιατί δεν εμποδίσατε την ψήφισή τους; Η πίστη δεν χρειάζεται φιλολογίες, αλλά πράξεις.

                    

Μόνιμη επιδίωξη των αθέων είναι η απόκτηση δυνάμεως με κάθε μέσο, διότι όλη η ζωή τους είναι οικοδομημένη πάνω στην ηθική φιλοσοφία του Fr. Nietzsche, η οποία έχει ως βασική της αρχή την «δίψα της δύναμης». Αυτή η δίψα είναι κατά τους αθέους η πηγή και ο κινητήριος μοχλός κάθε ανθρώπινης προσπάθειας και ενέργειας. Ζούμε, υπάρχομε και κινούμεθα για ν'αποκτήσομε δύναμη! 

Κάτω από την πίεση αυτής της δίψας για απόκτηση δυνάμεως ο άνθρωπος μπορεί, κατά τον Νίτσε, να αναγκάσει ακόμη και τα άστρα να στρέφονται γύρω του, να γίνει ο ίδιος κριτής του εαυτού του και εκδικητής του νόμου του, κι ακόμη να αναδειχθεί σε μια νέα δύναμη, σ'ένα νέο Δίκαιο, και σ'ένα τροχό που να κυλάει μόνος του. Όποιος δεν μπορεί να τα κατορθώσει αυτά, πρέπει να σκύψει να περάσουν από πάνω του οι «εκλεκτοί και δυνατοί», αυτοί που μπορούν να επιβάλλουν ως δικό σου το δικό τους καλό!

Ο Νίτσε με τον Ζαρατούστρα του υπόσχεται μια νέα ζωή, στην οποία τη θέση του Θεού θα κατέχει ο δικός του «υπερανθρώπου», ο οποίος είναι και η μόνη ύψιστη ανθρώπινη αξία! Στη νέα αυτή ζωή, που θα κυριαρχεί ο «νιτσεϊκός» υπεράνθρωπος, κάθε τι το οποίον θα τείνει σε απόκτηση δυνάμεως είναι αγαθό, και ό,τι προέρχεται από την αδυναμία του ανθρώπου είναι κακό.

Πώς λέγεται ότι ο αναστημένος Κύριος νίκησε την αμαρτία, ενώ οι άνθρωποι εξακολουθούν ακόμη να αμαρτάνουν;

Ευαγγέλιο της νίκης κατά του θανάτου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                             

[...] Θα ρωτήσει ακόμη κάποιος: πώς λέγεται ότι ο αναστημένος Κύριος νίκησε την αμαρτία, ενώ οι άνθρωποι εξακολουθούν ακόμη να αμαρτάνουν;

Πράγματι, ο Κύριος νίκησε την αμαρτία. Την νίκησε με την αναμάρτητη σύλληψη και γέννησή Του· έπειτα την νίκησε με τον καθαρό και αναμάρτητο βίο Του επάνω στη γη· έπειτα την νίκησε με το δίκαιο πάθος Του επάνω στον Σταυρό· και τέλος στεφάνωσε όλες αυτές τις νίκες με την πανένδοξη Ανάστασή Του. Έγινε φάρμακο, βέβαιο και αλάθητο φάρμακο κατά της αμαρτίας. Όποιος έχει μολυνθεί από την αμαρτία, μόνο με τον Χριστό μπορεί να θεραπευθεί. Όποιος δεν θέλει να αμαρτάνει, μόνο με τη βοήθεια του Χριστού μπορεί να πραγματοποιήσει αυτήν την επιθυμία του.

Όταν οι άνθρωποι βρήκαν φάρμακο κατά της ευλογιάς, έλεγαν: νικήσαμε αυτή την ασθένεια! Το ίδιο έλεγαν και όταν βρήκαν φάρμακο κατά της βρογχοκήλης, του πονόδοντου, των πόνων των οστών και άλλων ασθενειών. Νικήσαμε αυτές τις ασθένειες! Βρήκαμε το πάνω χέρι εναντίον τους! Το να βρει λοιπόν κανείς φάρμακο κατά μιας ασθένειας σημαίνει ότι νίκησε αυτήν την ασθένεια.