276 Δισεκατομμύρια δολάρια για κρύσταλλα και ταρώ

Οι άνθρωποι που αρνούνται τον Θεό,  για να μείνουν τάχα ελεύθεροι, υποτάσσονται στην "θετική ενέργεια", συμβουλεύονται γκουρού, αγοράζουν κρυστάλλους και ρωτούν τα ταρώ.

ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ Η ΕΚΡΗΚΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ;

276 Δισεκατομμύρια δολάρια για κρύσταλλα και ταρώ

Ὑπάρχουν ἀριθμοὶ ποὺ δὲν εἶναι ἁπλῶς οἰκονομικὰ δεδομένα ἀλλά πιστοποιητικὰ θανάτου τῆς ψυχῆς. Σύμφωνα μὲ τὴν ἔκθεση τοῦ Business Research Insights (Φεβρουάριος 2026), ἡ παγκόσμια ἀγορὰ ἐσωτερικῶν προϊόντων καὶ ὑπηρεσιῶν — κρύσταλλοι, αἰθέρια ἔλαια, ταρώ, ἐφαρμογὲς διαλογισμοῦ, ἀστρολογικὰ κιτ, «ἐνεργειακὴ θεραπεία» — ἀναμένεται νὰ ἀνέλθει ἀπὸ 193,7 δισεκατομμύρια δολάρια τὸ 2026 στὰ 276,6 δισεκατομμύρια ἕως τὸ 2035, μὲ ἐτήσιο ρυθμὸ ἀνάπτυξης 4,04%. Πίσω ὅμως ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐντυπωσιακοὺς ἀριθμοὺς κρύβεται μία ἀνησυχητικὴ ἀλήθεια: ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, χωρὶς πνευματικὲς ρίζες, ἐπιστρέφει ὁλοταχῶς στὸν ἀποκρυφισμό, ντυμένο πλέον μὲ τὸν μανδύα τῆς «εὐεξίας», ὅπως ἔχουμε ἐπισημάνει μὲ πλῆθος ἄρθρων στὴν ἱστοσελίδα τῆς ἐνορίας μας.

Ἡ ἀγορὰ τῆς ψευδαίσθησης

Άγιος Ταράσιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο Ομολογητής

Η μεγάλη εικονομαχική έριδα στο Βυζάντιο (726-842) ανέδειξε μεγάλους Πατέρες και ομολογητές, οι οποίοι έδωσαν τιτάνιους αγώνες για την υπεράσπιση της ορθοδόξου πίστεως. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ταράσιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο Ομολογητής, ο οποίος έβαλε τη δική του σφραγίδα στην διάσωση της σώζουσας ορθόδοξης πίστης την ταραγμένη εκείνη εποχή.

Γεννήθηκε περί το 730 στην Κωνσταντινούπολη από ευγενείς γονείς. Ο πατέρας του ονομάζονταν Γεώργιος, ο οποίος ήταν πατρίκιος και υπηρέτησε ως έπαρχος της Βασιλεύουσας και δικαστής. Η μητέρα του ονομάζονταν Ευκρατία και ήταν πολύ ευσεβής. Αυτή μετέδωσε στον Ταράσιο βαθιά πίστη στο Θεό και ευσέβεια. Έκανε λαμπρές σπουδές και αναδείχτηκε ανώτερος κρατικός υπάλληλος. Υπηρέτησε ως ύπατος και πρωτασηκρήτης. Ανέβηκε στο αξίωμα των υπάτων. Έγινε ύπατος και τον εξέλεξαν ως πρώτο γραμματέα των μυστικών του αυτοκράτορα.

Η αυτοκράτειρα Ειρήνη Αθηναία (752-803), η οποία επιτρόπευε τον ανήλικο γιό της αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄(780-798), εκτιμούσε ιδιαιτέρως τις ικανότητες του Ταρασίου και τον θαύμαζε για την ευσέβειά του και την προσήλωσή του στην Ορθοδοξία. Μετά το θάνατο του Πατριάρχη Παύλου Δ΄ του Κυπρίου,  του πρότεινε να υπηρετήσει την Εκκλησία, προωθώντας τον για τη θέση του Πατριάρχη. Διέβλεπε στο πρόσωπό του τον σωστό εκκλησιαστικό ηγέτη, ο οποίος θα ειρήνευε την Εκκλησία και θα επούλωνε τις πληγές της από τους εικονομάχους εχθρούς της. Στην αρχή υπήρξε διστακτικός από ταπείνωση και έχοντας τη συναίσθηση του μεγάλου φορτίου του πατριαρχικού θρόνου, στην κρίσιμη εκείνη περίοδο. Δέχτηκε τελικά, αφού έλαβε την διαβεβαίωση ότι θα συγκροτούσε το παλάτι Οικουμενική Σύνοδο, για να θέσει τέρμα στο πρόβλημα της εικονομαχίας. Τα Χριστούγεννα του 784 χειροτονήθηκε ταυτόχρονα στους τρεις βαθμούς της Ιεροσύνης και αναδείχτηκε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ο βεβιασμένος τρόπος εκλογής του προκάλεσε χλιαρή αντίδραση του (ορθοδόξου τότε) πάπα Αδριανού Α΄, το ίδιο και στους  συγχρόνους του. Από τον ενθρονιστήριο λόγο του, που διέσωσε ο χρονικογράφος Θεοφάνης ο Ομολογητής, φαίνεται ο πόθος του για να επικρατήσει η πολυπόθητη ειρήνη στην Εκκλησία.

Εκοιμήθη ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

 

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

                                                

Εκοιμήθη, σήμερα Καθαρά Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026, ο π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος σε ηλικία 96 ετών.

Ο π.Στέφανος γεννήθηκε στη Δράμα της Μακεδονίας το 1930 από Έλληνα πατέρα και Ρουμάνα μητέρα.

Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στη Δράμα, περνώντας τα παιδικά του χρόνια με φτώχεια και πολλές στερήσεις.

Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό για 30 μήνες ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.

Μετά τη θητεία του εργάστηκε ως λογιστής.

Το 1957 νυμφεύθηκε την Ελένη Λιασκοπούλου (μετέπειτα Μοναχή Εφραιμία) από τη Θεσσαλονίκη, με την οποία απέκτησαν 7 παιδιά. 6 κορίτσια και 1 αγόρι.

Απορρίπτοντας σημαντική υποτροφία για σπουδές στην Γαλλία στην κλασική φωνητική μουσική, και έχοντας ιερατική κλήση, εισήλθε το έτος 1958 στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης.

Στις 22 Αυγούστου 1959 χειροτονείται Διάκονος και στις 26 Μαρτίου 1961 Πρεσβύτερος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Παντελεήμονα Παπαγεωργίου, ενώ τοποθετείται Εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Ευόσμου.

Το 1973 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Από το 1962 συνδέθηκε πνευματικά με τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη-Αριζονίτη, σύνδεσμος που απετέλεσε ορόσημο στη ζωή του.

Κύριε, μετανοώ για όλους όσους…

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς*

Μετανοώ γιά όλους τους μεριμνώντες, που, κάτω από το βάρος των μεριμνών τους, γονατίζουν και δεν γνωρίζουν να εναποθέτουν όλες τις μέριμνές τους Σε Σένα. 

Για τον αδύναμο άνθρωπο αβάστακτη είναι και η μικρότερη μέριμνα, ενώ γιά Σένα και ένα βουνό από μέριμνες είναι σαν μιά μπάλα χιονιού ριγμένη στην κάμινο του πυρός.

Μετανοώ γιά όλους τους αρρώστους, γιατί η αρρώστια είναι καρπός της αμαρτίας. Όταν με την μετάνοια καθαρισθεί η ψυχή, και η αρρώστια εξαφανίζεται μαζί με την αμαρτία, και εισέρχεσαι Εσύ στην ψυχή, Αιώνια Υγεία μου.

Μετανοώ για τους απίστους, που με την απιστία τους σωρεύουν μέριμνες και τις ασθένειες

και στους εαυτούς τους και στους φίλους τους.

Μετανοώ για όλους που βλασφημούν,

γιατί δεν γνωρίζουν ότι βλασφημούν τον Εσένα, τον Οικοδεσπότη που τους ντύνει και τους τρέφει.

Μετανοώ γιά όλους τους ανθρωποκτόνους, που αφαιρούν τη ζωή του άλλου γιά να φυλάξουν τη δική τους.

Συγχώρεσέ τους, Πολυέλεε, γιατί δεν γνωρίζουν τι κάνουν.

Γιατί δεν γνωρίζουν πως δεν υπάρχουν στο Σύμπαν δύο ζωές, αλλά μία.

Το πνευματικό ταξίδι της Μ. Σαρακοστής. Ξέρουμε όμως που πηγαίνουμε;

Ἡ Σαρακοστὴ εἶναι ἡ προετοιμασία μας γιά τὴν ἐπιστροφὴ, τὴν δική μας «διάβαση», τὸ «Πάσχα» μας στὴ νέα ἐν Χριστῷ ζωή

Πατήρ Ἀλέξανδρος Σμέμαν – Μεγάλη Σαρακοστή, πορεία πρὸς τὸ Πάσχα, ἀπὸ τὸ βιβλίο «Μεγάλη Σαρακοστή», ἐκδόσεις Ἀκρίτας, Ἀθήνα 1999

Ὅταν κάποιος ξεκινάει γιὰ ἕνα ταξίδι θὰ πρέπει νὰ ξέρει ποῦ πηγαίνει. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὴ Μεγάλη Σαρακοστή. Πάνω ἀπ᾿ ὅλα ἡ Μεγάλη Σαρακοστὴ εἶναι ἕνα πνευματικὸ ταξίδι ποὺ προορισμός του εἶναι τὸ Πάσχα, ἡ Ἑορτὴ Ἑορτῶν». Εἶναι ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν «πλήρωση τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶναι ἡ πραγματικὴ Ἀποκάλυψη». Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ… ἀρχίσουμε μὲ τὴν προσπάθεια νὰ καταλάβουμε αὐτὴ τὴ σχέση ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὴ Σαρακοστὴ καὶ τὸ Πάσχα, γιατὶ αὐτὴ ἀποκαλύπτει κάτι πολὺ οὐσιαστικὸ καὶ πολὺ σημαντικὸ γιὰ τὴ Χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή μας.

Ἄραγε εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἐξηγήσουμε ὅτι τὸ Πάσχα εἶναι κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ μία γιορτή, πολὺ πέρα ἀπὸ μία ἐτήσια ἀνάμνηση ἑνὸς γεγονότος ποὺ πέρασε; Ὁ καθένας πού, ἔστω καὶ μία μόνο φορά, ἔζησε αὐτὴ τὴ νύχτα «τὴ σωτήριο, τὴ φωταυγὴ καὶ λαμπροφόρο», ποὺ γεύτηκε ἐκείνη τὴ μοναδικὴ χαρά, τὸ ξέρει αὐτό.

Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὴ ἡ χαρά; Γιατί ψέλνουμε στὴν ἀναστάσιμη λειτουργία: νῦν πάντα επλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια»; Μὲ ποιὰ ἔννοια ἑορτάζομεν» – καθὼς ἰσχυριζόμαστε ὅτι τὸ κάνουμε – θανάτου τὴν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν…;

Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐρωτήσεις ἡ ἀπάντηση εἶναι: ἡ νέα ζωὴ ἡ ὁποία πρὶν ἀπὸ δυὸ χιλιάδες περίπου χρόνια ἀνέτειλεν ἐκ τοῦ τάφου», προσφέρθηκε σὲ μᾶς, σὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ πιστεύουν στὸ Χριστό. Μᾶς δόθηκε τὴ μέρα ποὺ βαφτιστήκαμε, τὴ μέρα δηλαδὴ ποὺ ὅπως λέει ὁ Ἀπ. Παῦλος: … συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν (Ρωμ. 6,4).

Ἔτσι τὸ Πάσχα πανηγυρίζουμε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σὰν γεγονὸς ποὺ ἔγινε καὶ ἀκόμη γίνεται σὲ μᾶς. Γιατὶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς ἔλαβε τὸ δῶρο αὐτῆς τῆς νέας ζωῆς καὶ τὴ δύναμη νὰ τὴν ἀποδεχτεῖ καὶ νὰ ζήσει διὰ μέσου της. Εἶναι ἕνα δῶρο ποὺ ριζικὰ ἀλλάζει τὴ διάθεσή μας ἀπέναντι σὲ κάθε κατάσταση αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀκόμη καὶ ἀπέναντι στὸ θάνατο. Μᾶς δίνει τὴ δύναμη νὰ ἐπιβεβαιώνουμε θριαμβευτικὰ τό: νικήθηκε ὁ θάνατος».

Μή αποστρέψης τό πρόσωπό σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι

Μή αποστρέψης τό πρόσωπό σου

από τού παιδός σου, ότι θλίβομαι

ταχύ επάκουσόν μου πρόσχες

τή ψυχή μου, καί λύτρωσαι αυτήν.

    

«Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου…»

Ακούστε τή θαυμάσια μελωδία τού στίχου τούτου, αυτή τήν κραυγή πού ξαφνικά γεμίζει τήν εκκλησία "...ότι θλίβομαι!" - καί θά καταλάβετε τό σημείο από τό οποίο ξεκινάει η Μεγάλη Σαρακοστή: τό μυστηριώδες μίγμα τής ελπίδας μέ τήν απογοήτευση, τού φωτός μέ τό σκοτάδι. Η όλη προετοιμασία έφτασε πιά στό τέλος.

Στέκομαι μπροστά στό Θεό, μπροστά στή δόξα καί στήν ομορφιά τής Βασιλείας Του. Συνειδητοποιώ ότι ανήκω σ' αυτή, ότι δέν έχω άλλη κατοικία, ούτε άλλη χαρά, ούτε άλλο σκοπό. Συναισθάνομαι ακόμα ότι είμαι εξόριστος από αυτή μέσα στό σκοτάδι καί στή λύπη τής αμαρτίας γι' αυτό "θλίβομαι"!

Τελικά παραδέχομαι ότι μόνο ο Θεός μπορεί νά μέ βοηθήσει σ' αυτή τή θλίψη, ότι μόνον σ' Αυτόν μπορώ νά πώ "πρόσχες τή ψυχή μου". Μετάνοια πάνω απ' όλα, είναι τό απελπισμένο κάλεσμα γιά τή θεία βοήθεια.

"Οὐκ ἔστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ"

Ψάλλει ο παπά Ισαάκ Λιβανέζος (Ατάλλα) Πνευματικό τέκνο και βιογράφος του Όσιου Παϊσιου του Αγιορείτη.

            

Μια διδακτική ιστορία για τη Σαρακοστή αλλά και για το πως θα έπρεπε η Εκκλησία να ελέγχει κάθε άθεη και εγκληματική εξουσία από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς

                                         

Οἱ διὰ Χριστὸν σαλοὶ διακρίνονται ἀπὸ μιὰ σπάνια ἔλλειψη φόβου. Ὁ μακάριος Νικόλαος ἔτρεχε ἀνάμεσα στοὺς δρόμους τοῦ Πσκὼφ προσποιούμενος τὸν τρελό, ἐλέγχοντας τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὶς κρυφὲς ἁμαρτίες τους καὶ προφητεύοντας ἐκεῖνα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοὺς συμβοῦν.

Ὅταν ὁ Ἰβὰν ὁ Δ΄ ὁ Τρομερὸς κατέφθασε στὸ Πσκώφ, ὁλόκληρη ἡ πόλη διασαλεύτηκε ἀπὸ τὸν τρόμο γιὰ τὸ φοβερὸ τσάρο. Γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν οἱ κάτοικοι τοποθέτησαν στὴν εἴσοδο κάθε σπιτιοῦ ψωμὶ καὶ ἁλάτι, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι, φοβισμένοι, δὲν ἐμφανίστηκαν. Ὅταν ὁ κυβερνήτης τῆς πόλης πρόσφερε στὸν τσάρο ψωμὶ καὶ ἁλάτι σ’ ἕνα δίσκο, ὁ τσάρος ἔσπρωξε μακριά τον δίσκο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσουν καταγῆς τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἁλάτι. Τότε ἐμφανίστηκε μπροστά του ὁ ὅσιος Νικόλαος: ντυμένος μὲ ποδήρη χιτώνα, δεμένο μὲ σκοινὶ στὴ μέση, χοροπηδοῦσε γύρω του μ’ ἕνα μπαστούνι, σὰν παιδί. Τοῦ φώναζε: «Ἰβάνουσκα, Ἰβάνουσκα, φάε ψωμὶ κι ἁλάτι καὶ μὴν τρῶς ἀνθρώπινο αἷμα».

Ο όσιος Παΐσιος για τον αγώνα της Μεγάλης Σαρακοστής

                                              

Καλὴ Σαρακοστὴ καὶ καλὸ Τριήμερο.

Πιστεύω αὐτὴν τὴν Σαρακοστὴ νὰ μὴν ἔχετε πολλὲς δουλειὲς καὶ νὰ συμμετάσχετε ψυχικὰ στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου, δουλεύοντας περισσότερο πνευματικά.

Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀρχίζει τὸ Τριώδιο, πρέπει νὰ ἀρχίζη κανεὶς νὰ ὁδεύη πρὸς τὸν Γολγοθά. Καί, ἂν ἀξιοποιήση πνευματικὰ αὐτὴν τὴν περίοδο, ὅταν πεθάνη, θὰ ὁδεύση ἡ ψυχή του πρὸς τὰ ἄνω, χωρὶς νὰ ἐμποδίζεται ἀπὸ «διόδια» καὶ τελώνια. Κάθε χρόνο ἔρχονται αὐτὲς οἱ ἅγιες ἡμέρες, ἀλλὰ καὶ κάθε χρόνο μᾶς φεύγει καὶ ἕνας χρόνος· καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Τὸν ἀξιοποιήσαμε πνευματικὰ ἢ τὸν σπαταλήσαμε στὰ ὑλικά;

Μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες κοσμικὲς ἀλλοιώσεις τῆς ἐποχῆς μας, ἔχει χάσει τὴν ἔννοιά του καὶ τὸ Τριήμερο, γιατί οἱ κοσμικοὶ κάθε ἑβδομάδα ἔχουν τριήμερο –Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή– μὲ ζωὴ κοσμική. Εὐτυχῶς ποὺ διατηρεῖται καὶ ἡ πραγματικὴ πνευματικὴ ἔννοια τοῦ Τριημέρου στὰ μοναστήρια καὶ σὲ λίγες χριστιανικὲς οἰκογένειες στὸν κόσμο, καὶ ἔτσι κρατιέται ὁ κόσμος. Ἡ πολλὴ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία ποὺ γίνεται κάθε χρόνο σ’ αὐτὸ τὸ Τριήμερο, στὴν ἀρχὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, φρενάρει τὸν κόσμο ἀπὸ πολλὰ πνευματικὰ ὀλισθήματα, ποὺ γίνονται συνήθως στὰ κοσμικὰ τριήμερα.

Μία αρχή διωγμών; Τα προβλήματα που δημιουργούνται απο τον νέο νόμο για τους ιδιωτικούς ναούς

Εισαγωγικά

Με τον νόμο που ψηφίσθηκε από την Ολομέλεια της Βουλής την 1η Αυγούστου 2025 και περιλαμβάνει διατάξεις αρμοδιότητας της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, με την επωνυμία: «Σύσταση νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Ελληνορθόδοξη Ιερά Βασιλική Αυτόνομη Μονή του Αγίου και Θεοβάδιστου όρους Σινά στην Ελλάδα», ρυθμίσεις θεμάτων αρμοδιότητας Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων, ενίσχυση της ασφάλειας στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, διατάξεις για τον αθλητισμό και λοιπές ρυθμίσεις», εισάγεται για πρώτη φορά ένα συνεκτικό, σαφές και λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο για τη ρύθμιση των ιδιωτικών χώρων λατρείας.

Ειδικότερα, το άρθρο 31 του εν λόγω νομοθετήματος καθορίζει με κανονιστική ακρίβεια τις προϋποθέσεις ίδρυσης, λειτουργίας και εποπτείας ιδιωτικών λατρευτικών χώρων που εξυπηρετούν τις ανάγκες πιστών της κατ' άρθρο 3 του Συντάγματος Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού.

Ο νέος νόμος για τους ιδιωτικούς ναούς παρουσιάστηκε ως μια προσπάθεια οργάνωσης και «θεσμικής τακτοποίησης» ενός πεδίου που μέχρι σήμερα λειτουργούσε με αποσπασματικούς κανόνες. Σύμφωνα με την αιτιολογία του, στόχος είναι η διασφάλιση της εκκλησιαστικής τάξης, η αποφυγή αυθαιρεσιών και η προστασία των πιστών από φαινόμενα σύγχυσης ή παραπλάνησης.

Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή της ρύθμισης εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Η καθιέρωση υποχρεωτικής άδειας για τη λειτουργία ιδιωτικού ναού, η δυνατότητα ανάκλησής της με αόριστα κριτήρια και η σύνδεση της εκκλησιαστικής κρίσης με άμεσες διοικητικές συνέπειες δημιουργούν ένα νέο, αυστηρό πλαίσιο. Το πλαίσιο αυτό επηρεάζει όχι μόνο την εκκλησιαστική διοίκηση, αλλά και τον πυρήνα της θρησκευτικής ελευθερίας, την ασφάλεια δικαίου και την ισότητα μεταχείρισης.

Ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας. Ἅγιος Τύχων Ἐπίσκοπος Ζαντόνκ

                              

Δύσκολος εἶναι, τό ἀναγνωρίζω, ὁ ἀγώνας ἐνάντιον αὐτοῦ τοῦ ἐχθροῦ· εἶναι ὅμως ἀπαραίτητος. Πολλοί κάνουν πολέμους καί νικοῦν ἄλλους ἀνθρώπους· εἶναι ὅμως αἰχμάλωτοι καί δοῦλοι στά πάθη τους. Δέν ὑπάρχει πιό ἐνδοξη νίκη ἀπό τή νίκη πάνω στόν ἑαυτό μας. Βραβεῖο χωρίς νίκη δέν ὑπάρχει. Καί νίκη χωρίς ἀγώνα δέν ὑπάρχει.

Ἀδελφέ μου, ἄς καταπιαστοῦμε μ’ αὐτόν τόν ἀγώνα, γιά νά κερδίσουμε μέ τή βοήθεια τοῦ Χριστοῦ τή νίκη, νά πάρουμε ἀπ’ Αὐτόν τό στεφάνι τῆς ἀρετῆ”ς καί νά θριαμβεύσουμε αἰώνια στή Βασιλειά Του.

Ἄς διατυπώσουμε τώρα μερικές σκέψεις, πού δίνουν βοήθεια καί ἐνίσχυση στόν ἀγώνα:

§ Ν’ ἀκοῦς καί νά προσπαθεῖς νά κατανοεῖς τό λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ μᾶς ἀποκαλύπτονται ἡ ἁμαρτία καί ἡ ἀρετή, ὥστε ν’ ἀποφεύγουμε τήν πρώτη καί νά ἐπιδιώκουμε τή δεύτερη: «Πᾶσα γραφή θεόπνευστος καί ὠφέλιμος πρός διδασκαλίαν, πρός ἐλέγχον, πρός ἐπανόρθωσιν, πρός παιδείαν τήν ἐν δικαιοσύνῃ, ἵνα ἄρτιος ᾖ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, πρός πᾶν ἔργον ἀγαθόν ἐξηρτισμένος» (Β΄ Τιμ. 3, 16-17). Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ «μάχαιρα τοῦ Πνεύματος» (Ἐφεσ. 6, 17), μέ τήν ὁποία σφαγιάζεται ὁ ἐχθρός τῆς ψυχῆς.

Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου

                                  Μαρκίων

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ ποὺ παροικεῖ στὴ Σμύρνη, πρὸς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ ποὺ παροικεῖ στὸ Φιλομήλιο καὶ πρὸς ὅλες τὶς παροικίες τῆς ἁγίας καὶ καθολικῆς Ἐκκλησίας ποὺ βρίσκονται σὲ κάθε τόπο• εὔχομαι τὸ ἔλεος, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ πληθαίνουν ἀνάμεσά σας.

Προοίμιο

Ι. Σᾶς γράφουμε, ἀδελφοί, τὰ σχετικὰ μὲ τοὺς μάρτυρες καὶ τὸν μακάριο Πολύκαρπο, ὁ ὁποῖος τερμάτισε τὸν διωγμό, ὡσὰν μὲ τὸ μαρτύριό του νὰ τὸν σφράγισε. Ὅλα σχεδὸν ὅσα συνέβησαν, καταδεικνύει ἀπὸ ἐπάνω ὁ Κύριος σὲ ἐμᾶς τὸ μαρτύριο ποὺ εἶναι σύμφωνο μὲ τὸ Εὐαγγέλιο. Διότι περίμενε ὁ Πολύκαρπος νὰ παραδοθεῖ, ὅπως εἶχε κάνει κι ὁ Κύριος, γιὰ νὰ τὸν μιμηθοῦμε κι ἐμεῖς, ὥστε νὰ μὴ φροντίζουμε μόνον ὅ,τι ἐνδιαφέρει ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, ἀλλὰ νὰ φροντίζουμε καὶ γιὰ τὴν ὠφέλεια τῶν πλησίον μας. Διότι γνώρισμα τῆς αὐθεντικῆς καὶ σταθερῆς ἀγάπης εἶναι νὰ ἐπιδιώκει κανεὶς ὄχι μόνον τὴν ἐπίτευξη τῆς δικῆς του σωτηρίας, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ἀδελφῶν του.

Τὰ μαρτύρια τῶν χριστιανῶν

ΙΙ. Εἶναι πράγματι μακάρια καὶ γενναῖα ὅλα τὰ μαρτύρια ποὺ ἔγιναν σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γι\’ αὐτὸ στὸν Θεὸ ὀφείλουμε νὰ ἀναθέτουμε μὲ περισσότερη εὐλάβεια τὴ φροντίδα γιὰ ὅλα τὰ πράγματα τῆς ζωῆς μας. Ποιὸς λοιπὸν δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ θαυμάσει τὴ γενναιότητα, τὴν καρτερία καὶ τὴν ἀγάπη τους ποὺ εἶχαν γιὰ τὸν Κύριο; Μὲ τὸ μαστίγωμα καταξέσχιζαν τὸ κορμὶ τῶν μαρτύρων, μέχρι τοῦ σημείου νὰ διακρίνεται ἡ δομὴ τῆς σάρκας, ὡς τὶς ἐσωτερικὲς φλέβες καὶ ἀρτηρίες• ἐκεῖνοι ὅμως ὑπέμειναν θαρραλέα, ὥστε οἱ παρευρισκόμενοι νὰ αἰσθάνονται οἶκτο καὶ νὰ ξεσποῦν σὲ ὀδυρμό. Ἔφθασαν ἐπίσης σὲ τέτοιο βαθμὸ γενναιότητας, ὥστε κανένας ἀπὸ τοὺς μάρτυρες νὰ μὴ βγάλει ἄχνα καὶ στεναγμό, φανερώνοντας σὲ ὅλους μας ὅτι τὴν ὥρα ποὺ βασανίζονταν οἱ μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἀπόντες ἀπὸ τὴ σάρκα τους, ἤ καλύτερα ὅτι ἦταν ἐκεῖ παρὼν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ ὁμιλοῦσε μαζί τους. Καὶ καθὼς ἦταν προσηλωμένοι στὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ, περιφρονοῦσαν τὰ ἐγκόσμια βάσανα, ἐξαγοράζοντας ἐντὸς μιᾶς ὥρας τὴν αἰώνια κόλαση. Ἀκόμη καὶ τὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς, στὸ ὁποῖο ρίχνονταν ἀπὸτοὺς ἀπάνθρωπους βασανιστές, τοὺς φαινόταν δροσερό. Γιατί ἕνα μέλημα εἶχαν μπροστὰ στὰ μάτια τους, τὸ νὰ ξεφύγουν τὸ αἰώνιο πῦρ ποὺ

Ἐπιτρέπεται νά παραχωρῶμεν Ἱ. Ναούς μας εἰς μή Ὀρθοδόξους διά μυστήρια;

† Ὁ Ἀντινόης Παντελεήμων (Λαμπαδάριος)

Ἐφησυχάζων Μητρ. Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς

Ἐπιτρέπεται νά παραχωρῶμεν Ἱ. Ναούς μας εἰς μή Ὀρθοδόξους διά μυστήρια;

  Πρόσφατα δέχτηκα τὴν πιὸ πάνω ἐρώτηση καὶ ἀπαντῶ:

   Ὄχι, φυσικά!  Δὲν ἐπιτρέπεται!

Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες ἔχουν δικούς τους ναοὺς καὶ δικό τους λειτουργικὸ τυπικό. Ἂς πᾶνε στοὺς δικούς τους ναοὺς καὶ αἴθουσες.

Ἂς μὴ ξεχνᾶμε, ὅλως ἰδιαιτέρως ἐμεῖς οἱ Καλύμνιοι καὶ γενικότερα ὅλοι οἱ Δωδεκανήσιοι, ὅτι οἱ παπποῦδες καὶ οἱ γονεῖς μας ἀντιστάθηκαν στοὺς Τούρκους (1453-1912) καὶ δὲν μάθανε Τούρκικα. Ἐπὶ δὲ τῶν Λατίνων-Ἰταλῶν κατακτητῶν (1912-1945) δὲν δέχτηκαν νὰ τοὺς ἐπιβληθεῖ ἡ Ἰταλικὴ γλώσσα ὡς κύριο μάθημα στὰ σχολεῖα μας. Οὔτε δέχτηκαν νὰ γίνει ἡ ἀπόσπαση ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ νὰ γίνει τὸ Αὐτοκεφάλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Δωδεκανήσου, δηλαδὴ νὰ τοὺς κάνουν Οὐνίτες. Ἀλλά, πολὺ περισσότερο, δὲν δέχτηκαν νὰ γίνεται τὸ Βάπτισμα διὰ ραντισμοῦ, ὅπως τὸ κάνουν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί.

Ἂς θυμηθοῦμε τὸν Πετροπόλεμο τοῦ 1935, καὶ τὸν ὅρκο πού δώσανε οἱ τότε Ἱερεῖς μας, τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν καὶ τὴν κήρυξη τῶν Ὀρθοδόξων σὲ κατάσταση διωγμοῦ.

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΠΑΤΕΡΑ-Γερόντισσας Ξένης τῆς τυφλῆς

Γερόντισσα Ξένη η τυφλή (+1923) 

(Πρώτη ἡγουμένης τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Τριάδος Αἰγίνης καὶ πρώτης μαθήτριας τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου).

                    

Θεέ μου, μὴ παρίδῃς με (=μὴ μὲ παραβλέπεις)

ταχὺ ἐπάκουσόν μου,

καὶ τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα (=τὰ μάτια) Θεέ μου, φώτισόν μου.

Πεπλανημένον πρόβατον, εἶμαι καὶ ζήτησόν με,

Χριστέ μου ὡς φιλάνθρωπος, καὶ ἀνακάλεσόν με.

Νὰ μοῦ χαρίσῃς δάκρυα,ὡς τὸν Δαβὶδ νὰ κλαίω,

καὶ ὡς τὸν Πέτρον νὰ θρηνῶ, ὡς τὸν ληστὴν νὰ λέγω.

Τὸ μνήσθητί μου, Κύριε, μὲ πόνον νὰ φωνάζω,

αὶ ὡς ὁ ἄσωτος υἱός, Τὸ: Ἥμαρτον να κράζω.

Μὲ ἀρετὰς καὶ χάριτας, στόλισον τὴν ψυχήν μου,

Διὰ νὰ γίνω νύμφη σου, Παμπόθητε Σωτήρ μου.

Παράσχου μοι (δός μου) τὴν χάριν σου,

Καὶ τὴν βοήθειάν σου, νὰ εὐλογῶ διὰ παντός

τὸ μέγα ὄνομά σου.

πηγή/αντιγραφή

Κυριακή της Τυρινῆς: Ἡ συγχώρησις τῶν ἀδελφῶν προϋπόθεσις τῆς ἑνώσεώς μας μὲ τὸν Χριστὸ

                                  

Γεώργιος Καψάνης

Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους

Ὁμιλία εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Συγχωρήσεως, τὴ 24η Φεβρουάριου 1992, Κυριακή τῆς Τυρινῆς.

Εὐχαριστοῦμε τὸν Κύριο, ποὺ μᾶς ἀξίωσε κι ἀπόψε, ἀδελφωμένοι ὅλοι, νὰ ἑορτάσουμε τὴν Κυριακή της Τυρινῆς· καὶ θὰ μᾶς ἀξιώση μετ’ ὀλίγον νὰ συγχωρηθοῦμε καὶ συγχωρημένοι καὶ ἀγαπημένοι νὰ μποῦμε στὴν εὐλογημένη καὶ ἁγία περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.

Εἶναι Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τοῦ Ὀρθοδόξου Γένους μας ἀπόψε οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ στὶς πόλεις καὶ στὰ χωριά, ἐκεῖ ποὺ ὑπῆρχε παλαιότερα εὐσέβεια καὶ ὅπου ὑπάρχει ἀκόμα κάποια εὐσέβεια, οἱ Χριστιανοὶ νὰ πηγαίνουν στὸν Ἑσπερινό της Συγχωρήσεως, νὰ ἀκοῦν τὰ ὡραία γράμματα, τὰ ὁποῖα ὠθοῦν τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν πνευματικὸ ἀγώνα, καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ συγχωροῦνται ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ μεταξὺ των. Καὶ μετὰ νὰ πηγαίνουν στὰ σπίτια των, νὰ παραθέτουν κοινὴ τράπεζα, συγγενεῖς καὶ φίλοι, καὶ νὰ εὐφραίνωνται οἰκογενειακῶς. Καὶ συγχωρεμένοι ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ νὰ ἀρχίζουν τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή, καὶ μάλιστα σὲ μερικὰ μέρη νὰ κρατοῦν καὶ τὸ Τριήμερο.

Δυστυχῶς τὰ ξενικὰ ἔθιμα, τὰ ὁποῖα εἰσέβαλαν στὸν τόπο μας τὰ τελευταία χρόνια, κατήργησαν ἐν πολλοῖς αὐτὴν τὴν εὐλογημένη συνήθεια, αὐτὸ τὸ ὡραῖο ὀρθόδοξο χριστιανικὸ ἔθιμο. Ἀλλὰ καὶ κάποια κατάλοιπα τοῦ ἀρχαίου εἰδωλολατρικοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὰ ὁποία δυστυχῶς μέχρι τώρα δὲν ξερίζωσε ὁ Χριστιανισμὸς καὶ στὴν πατρίδα μας, οἱ καρναβαλικὲς ἑορτές, οἱ ὁποῖες τώρα καὶ γιὰ λόγους κερδοσκοπικοὺς προβάλλονται, ἀντιστρατεύονται αὐτὴν τὴν ὡραία καὶ πνευματικὴ συνήθεια τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ μας. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι νὰ διασκεδάζη ὁ λαὸς αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ἀλλὰ ὄχι χριστιανικά, καὶ γι’ αὐτὸ νὰ μὴ ἔχη καὶ ἀληθινὴ χαρά. Ὁ διάβολος τὰ κατάφερε ἔτσι, ὥστε οἱ ἡμέρες αὐτὲς γιὰ πολλοὺς ἀδελφούς μας Ἕλληνες Χριστιανοὺς ἀπὸ ἡμέρες πνευματικῆς προετοιμασίας ποὺ εἶναι γιὰ τὸν ἀγώνα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς νὰ γίνωνται ἡμέρες μεγάλων ἁμαρτημάτων καὶ αἰσχρουργιῶν, διὰ τὰς ὁποίας ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει ὅτι «αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν» (Ἔφεσ. ἐ΄ 12). Ἰδίως στὶς πόλεις ἐκεῖνες ποὺ γίνονται οἱ καρναβαλικὲς ἑορτὲς ἀκολουθοῦν πολλὲς φρικτὲς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Χαίρεται ὁ διάβολος καὶ λυπεῖται ὁ Χριστός. Καὶ ὅλα αὐτὰ στὴν Ὀρθόδοξο πατρίδα μας.

Το στάδιο των αρετών

                                    

Το στάδιο των αρετών άνοιξε, όσοι θέλουν ν' αγωνισθούν ας εισέλθουν...

Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τὸν καλὸν τῆς Νηστείας ἀγῶνα, οἱ γὰρ νομίμως ἀθλοῦντες, δικαίως στεφανοῦνται, καὶ ἀναλαβόντες τὴν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ, τῷ ἐχθρῷ ἀντιμαχησώμεθα, ὡς τεῖχος ἄῤῥηκτον κατέχοντες τὴν Πίστιν, καὶ ὡς θώρακα τὴν προσευχήν, καὶ περικεφαλαίαν τὴν ἐλεημοσύνην, ἀντὶ μαχαίρας τὴν νηστείαν, ἥτις ἐκτέμνει ἀπὸ καρδίας πᾶσαν κακίαν. Ὁ ποιῶν ταῦτα, τὸν ἀληθινὸν κομίζεται στέφανον, παρὰ τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως.

Έντιμη νηστεία δεν είναι εκείνη που αποφεύγει μόνο τις τροφές, μα εκείνη που φυγαδεύει και τις αμαρτίες.
Νηστεύεις; Απόδειξε το δια των έργων σου. Πώς; Αν δεις φτωχό, να τον ελεήσεις. Αν δεις εχθρό, να συμφιλιωθείς μαζί του. Να νηστεύουν τα χέρια, παραμένοντας καθαρά από την αρπαγή και την πλεονεξία. Να νηστεύουν τα πόδια, ξεκόβοντας από τους δρόμους που οδηγούν σε αμαρτωλά θεάματα. Να νηστεύουν τα μάτια και όλες οι αισθήσεις...

Κυριακή της Τυρινής: Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε!

                                

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε! Ἀκόμη κι ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.

Οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν ὁδηγήσει στήν ἀγκάλη Σου περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι οἱ φίλοι μου. Οἱ φίλοι μου μέ ἔχουν προσδέσει στή γῆ, ἐνῶ οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν λύσει ἀπό τή γῆ καί ἔχουν συντρίψει ὅλες τίς φιλοδοξίες μου στόν κόσμο.

Οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν ἀποξενώσει ἀπό τίς ἐγκόσμιες πραγματικότητες καί μέ ἔκαναν ξένο καί ἀπισυσχετισμένον ἀπό τή ζωή τοῦ κόσμου. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνα κυνηγημένο ζῶο βρίσκει πιό ἀσφαλές καταφύγιο ἀπό ἕνα ἄλλο πού ζῆ στήν ἡσυχία, ἔτσι κι ἐγώ. Καταδιωγμένος ἀπό τούς ἐχθρούς, ἔχω ἀνακαλύψει τό ἀσφαλέστερο καταφύγιο καί προφυλάσσομαι κάτω ἀπό «τή σκιά τῶν πτερύγων Σου», ὅπου οὔτε φίλοι οὔτε ἐχθροί μποροῦν νά ἀπωλέσουν τήν ψυχήν μου.

Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε! Ἀκόμα καί ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.

Αὐτοί μᾶλλον, παρά ἐγώ, ἔχουν ὁμολογήσει τίς ἁμαρτίες μου ἐνώπιον τοῦ κόσμου. Αὐτοί μαστίγωναν κάθε φορά πού ἐγώ δίσταζα νά τιμωρήσω τόν ἑαυτόν μου. Μέ βασάνιζαν, κάθε φορά πού ἐγώ προσπαθοῦσα νά ἀποφύγω τά βάσανα. Αὐτοί μέ ἐπέπληταν, κάθε φορά πού ἐγώ κολάκευα τόν ἑαυτόν μου. Αὐτοί μέ κτυποῦσαν κάθε φορά πού ἐγώ εἶχα παραφουσκώσει ἀπό τήν ἀλαζονεία.

Ο Ιερός Χρυσόστομος για την αξία της αποταμίευσης ουράνιων θησαυρών.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ [: Ματθ. 6,14-21]

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗΣ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ

[Υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ. 6,19-23]

   

«Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διαρύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν (: Μη συσσωρεύετε για τον εαυτό σας θησαυρούς πάνω στη γη, όπου ο σκόρος και η φθορά της σαπίλας ή της σκουριάς αφανίζουν τα αποθηκευμένα είδη του πλούτου και όπου οι κλέφτες τρυπούν τους τοίχους των θησαυροφυλακίων και τα κλέβουν. Μαζεύετε για τον εαυτό σας θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε ο σκόρος ούτε η σαπίλα και η σκουριά αφανίζουν τους αποθηκευμένους θησαυρούς σας και όπου οι κλέφτες δεν τρυπούν τους τοίχους των θησαυροφυλακίων σας, ούτε κλέβουν. Πρέπει λοιπόν να θησαυρίζετε θησαυρούς στον ουρανό, για να είναι και η καρδιά σας προσκολλημένη στον Θεό και στα ουράνια˙διότι εκεί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας)» [Ματθ. 6,19-21].

   […] Αφού έβγαλε από την ψυχή μας το νόσημα της κενοδοξίας, στην κατάλληλη στιγμή πλέον ομιλεί και περί ακτημοσύνης˙διότι τίποτε δεν προετοιμάζει τόσο τον άνθρωπο στην αγάπη των χρημάτων, όσο ο έρως της κενοδοξίας: για τη δόξα οι άνθρωποι επινοούν και τις αγέλες των δούλων, και το πλήθος των ευνούχων, και τα χρυσοστόλιστα άλογα και τα αργυρά τραπέζια και τα  άλλα που είναι περισσότερο ακόμη καταγέλαστα· όχι βέβαια για να ικανοποιήσουν κάποια ανάγκη, ούτε για να απολαύσουν κάποια ηδονή, αλλά για να επιδειχθούν στους πολλούς.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ [:Ματθ.6,14-21] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

                                    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ [:Ματθ. 6,14-21]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[...] Ἔπειτα, ὅπως εἶπα παραπάνω, θέλοντας ὁ Κύριος νὰ δείξει ὅτι περισσότερο ἀπὸ ὅλα τὰ πάθη ἀποστρέφεται καὶ μισεῖ τὴ μνησικακία καὶ πιὸ πολὺ ἀπὸ ὅλα ἐπιδοκιμάζει τὴν ἀρετὴ τῆς συγχωρητικότητας ποὺ εἶναι ἀντίθετη στὴν κακία αὐτή, καὶ ἀμέσως μετὰ τὴν παράδοση τῆς Κυριακῆς προσευχῆς, ὑπενθύμισε πάλι τὸ κατόρθωμα αὐτό, ὁδηγῶντας τὸν ἀκροατὴ στὴν τήρηση τῆς ἐντολῆς αὐτῆς καὶ μέσῳ τῆς ἐπικείμενης τιμωρίας ἀπὸ τὴν παράβασή της καὶ μέσῳ τῆς καθορισμένης ἀμοιβῆς ἀπὸ τὴν ὑπακοὴ σὲ αὐτήν. «Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν (:Πρέπει λοιπὸν νὰ ἔχετε ὑπόψη σας ὅτι, ἂν καὶ ἐσεῖς συγχωρεῖτε μὲ ὅλη σας τὴν καρδιὰ τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ἔκαμαν σὲ σᾶς οἱ ἄλλοι)», λέγει, «ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος (:καὶ ὁ Πατέρας σας ὁ οὐράνιος θὰ συγχωρήσει τὰ δικά σας ἁμαρτήματα)· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν (:ἐὰν ὅμως δὲν δώσετε συγχώρηση στοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὰ ἁμαρτήματά τους ἀπέναντι σὲ σᾶς, τότε οὔτε ὁ Πατέρας σας θὰ συγχωρήσει τίς δικές σας ἁμαρτίες πρὸς Αὐτόν)» [Ματθ. 6,14-15].

Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν πάλι ἀνέφερε τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὸν Πατέρα, ὥστε καὶ μὲ αὐτὰ νὰ συγκρατήσει τὸν ἀκροατή, ἐὰν ἐπρόκειτο, μολονότι κατάγεται ἀπὸ τέτοιον Πατέρα, νὰ μεταβληθεῖ σὲ θηρίο καί, παρὰ τὴν κλήση του στὸν οὐρανό, νὰ ἔχει φρόνημα γήινο, βιοτικὸ καὶ ὑλιστικό· διότι δὲν πρέπει βέβαια νὰ γίνουμε παιδιὰ Του διὰ τῆς χάριτος μόνο, ἀλλὰ καὶ μὲ τίς πράξεις μας. Καὶ τίποτε δὲν μᾶς ἐξομοιώνει τόσο μὲ τὸν Θεό, ὅσο τὸ νὰ παρέχουμε τὴ συγγνώμη μας στοὺς πονηροὺς καὶ σὲ ὅσους μᾶς ἀδικοῦν· ὅπως ἀκριβῶς λίγο πρωτύτερα εἶχε διδάξει, ὅταν ἔλεγε ὅτι «ὁ ἥλιος ἀνατέλλει καθημερινὰ καὶ γιὰ τοὺς πονηροὺς καὶ τοὺς ἀγαθούς» [Ματθ. 5,45: «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς. ὅπως γένησθε υἱοὶ τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς, τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους (:Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέω νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ εὔχεστε στὸν Θεὸ τὸ καλὸ γι᾿ αὐτοὺς ποὺ σᾶς καταριοῦνται, νὰ εὐεργετεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς μισοῦν καὶ νὰ προσεύχεστε γιὰ χάρη ἐκείνων ποὺ σᾶς μεταχειρίζονται ὑβριστικὰ καὶ περιφρονητικὰ καὶ σᾶς καταδιώκουν ἄδικα, ἀκόμη κι ὅταν ὁ διωγμός τους αὐτὸς σᾶς γίνεται γιὰ τίς θρησκευτικές σας πεποιθήσεις. Γιὰ νὰ μοιάσετε ἔτσι καὶ νὰ γίνετε παιδιὰ τοῦ Πατέρα σας ποὺ εἶναι στοὺς οὐρανούς· διότι καὶ Αὐτὸς τὸν ἥλιο, ποὺ εἶναι δικός Του, τον ἀνατέλλει χωρὶς διακρίσεις σὲ πονηροὺς καὶ καλούς, καὶ βρέχει τὴ βροχή Του σὲ δικαίους καὶ ἀδίκους)»].

Η δικαιολογία μας έβγαλε από τον Παράδεισο

               

πηγή