MINDFULNESS ΚΑΙ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ – ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ, ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ
Ὀρθοδοξία καί Οἰκουμενισμός
ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ: Η ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ;
Πόσα μπορείς να κάνεις ΑΝ θέλεις
Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο: Τὰ τέλη τῶν δικαίων
Ἄγνωστος συγγραφεύς
Ὁ Παναγιώτης Βασιλειάδης γεννήθηκε στὴν Τραπεζούντα τὸ 1880. Ἦταν ἔμπορος χαλκοῦ, ἀρκετὰ εὐκατάστατος. Ἡ γυναίκα του Δέσποινα ἦταν ἀπὸ φτωχὴ οἰκογένεια ἀλλὰ πλούσια σὲ ψυχικὲς ἀρετές. Ἀπέκτησαν ἑπτὰ παιδιά.
Ἦταν ἀγαπημένο ἀνδρόγυνο καὶ ὅλες τὶς ἀποφάσεις τὶς ἔπαιρναν ἀπὸ κοινοῦ. Συμφώνησαν ἀκόμη νὰ προστεθοῦν στὴν οἰκογένειά τους ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους καὶ ἄλλοι κοντινοὶ συγγενεῖς μὲ οἰκονομικὰ προβλήματα, χῆρες, ὀρφανὰ κ.α.
Καθὼς εἶχε μεγάλο σπίτι[1] καὶ ἐπειδὴ εἶχε σχέσεις μὲ ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας, φιλοξενοῦσε Μητροπολίτες καὶ ἱερεῖς ἀπὸ διάφορα μέρη πού ἔρχονταν στὴν Τραπεζούντα, φτωχούς, ἀστέγους καὶ περαστικούς. Ὁ Παναγιώτης, σὰν τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ, δὲν ἔδιωχνε κανέναν ἀπὸ τὸ σπίτι του. Ὅλους τούς ἀνέπαυε, τοὺς φιλοξενοῦσε καὶ τοὺς χόρταινε μὲ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἰδιαίτερα δὲ μὲ τὴν ἀρχοντική του ἀγάπη.
Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ δῶρα ποῦ τοῦ προσέφεραν οἱ φιλοξενούμενοι σώζεται μέχρι σήμερα. Εἶναι ἕνα προσευχητάρι μὲ ψαλμοὺς τυπωμένο στὴν Βενετία τὸ ἔτος 1780, στὴν Τούρκικη γλώσσα. Αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ἦταν τὰ ἀγαπημένα του βιβλία, τὰ ὁποῖα διάβαζε συχνά.
Σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ στὶς εὐκολίες καὶ στὶς δυσκολίες του πάντα κατέφευγε στὸν Θεό. Ἡ πίστη του στὸν Θεὸ ἦταν δυνατὴ καὶ ζωντανή. Πέντε φορὲς κάθε μέρα προσευχόταν λέγοντας πάντα στὴν ἀρχὴ τὸν ν’ ψαλμὸ «Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός…».
Ὅταν ἦταν μόνος του στὸ σπίτι τοῦ ἄρεσε νὰ ψέλνη. Συμβούλευε τὰ παιδιά του νὰ εἶναι ταπεινὰ καὶ νὰ μὴν ξεχνοῦν ὅτι «ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται»[2].
Βραδυφλεγής βόμβα η αργία του επισκόπου Μελόης
Γεώργιε, ποιος θα σε σταματήσει επιτέλους;
Εύλογη ερώτηση και σχολιασμός: Αγαπητοί αδελφοί, πριν διωχθεί ο Τυχικός ήταν ο Γεώργιος σωστός και δρούσε ορθόδοξα; Μα φυσικά όχι! Όμως όσο ο Πάφου δεν διωκόταν, δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξή σας. Δεν υπήρχε καμία καταγγελία τόσο των αιρετικών πρακτικών, όσο και του δικτατορικού τρόπου ποίμανσης (όπως εσείς ορθά καταγγέλετε) του Γεωργίου. Η Εκκλησία γνωρίζει μόνο έναν τρόπο σταματημού τέτοιων ψευδοποιμένων (αφού οι διαμαρτυρίες του ποιμνίου δεν εισακούγονται), όχι από προσωπολατρεία αλλά από ενδιαφέρον για ολόκληρη την Εκκλησία: Την διακοπή μνημόνευσής τους με σκοπό την σύγκλιση συνόδου και δια μέσου αυτής ή την μετάνοια τους ή την συνοδική τους καταδίκη.
Γεώργιε, ποιος θα σε σταματήσει επιτέλους;
Η κυρίαρχη οργή και ο φόβος που συζητιούνται παντού για την εξουσία στην Εκκλησία της Κύπρου
Δεν είναι πια ψίθυροι. Δεν είναι υπερβολές κάποιων «λίγων». Είναι η κυρίαρχη συζήτηση στην κυπριακή κοινωνία. Στα καφενεία, έξω από τις εκκλησίες μετά τη λειτουργία, στα σπίτια, στους χώρους εργασίας, ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους που μέχρι πρότινος δεν τολμούσαν ούτε να σκεφτούν κριτικά. Το ερώτημα ακούγεται παντού και γίνεται ολοένα πιο πιεστικό: τι συμβαίνει στην Εκκλησία της Κύπρου και μέχρι πού θα φτάσει αυτή η κατάσταση;
Στο κέντρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος. Όχι πια μόνο ως θρησκευτικός ηγέτης, αλλά ως το πρόσωπο στο οποίο αποδίδεται –στην κοινή αντίληψη– η πλήρης συγκέντρωση εξουσίας, η καλλιέργεια φόβου και η συστηματική αποδόμηση της συνοδικότητας.
Αυτό που λέγεται ανοιχτά πια είναι σκληρό: ότι η Εκκλησία δεν διοικείται συνοδικά, αλλά μονοπρόσωπα. Ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν λειτουργεί ως πρώτος μεταξύ ίσων, αλλά ως απόλυτος άρχων. Ότι γνωρίζει τις αδυναμίες, τους φόβους και τα «ευαίσθητα σημεία» πολλών και τα κρατά ως μοχλό πίεσης. Και όπου αυτό δεν αρκεί, λέγεται πως χρησιμοποιούνται υποσχέσεις, οι οποίες μοιράζονται εύκολα και ξεχνιούνται εξίσου εύκολα.
Υπέροχο: Παρατηρήσεις ἑνὸς Λαϊκοῦ πάνω στὴ Μαρτυρία τῆς Πίστης

Μέρος 1-2
Γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ πληρότητα τῆς μαρτυρίας εἶναι προφανῶς ἐκείνη τῶν μαρτύρων. Ὁ μάρτυρας εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μαρτυρεῖ κατὰ τὴν πιὸ ἀκριβῆ ἔννοια μπρὸς στὸ δικαστήριο τῶν ἰσχυρῶν αὐτοῦ του κόσμου, ποὺ μαρτυρεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ μόνος Κύριος, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος καὶ ὄχι ὁ Καίσαρ. Ὅμως δὲν ὑπάρχει σ’ αὐτοὺς τοὺς μάρτυρες καμιὰ ἐξημμένη ἀναζήτηση τῆς αἱματηρῆς μαρτυρίας, ἡ βεβαιότητά τους δὲν εἶναι ποτὲ μία πρόκληση ἀλλὰ μία ἀπάντηση ποὺ ἡ βάση της εἶναι πάντοτε ἡ ἀγάπη τῶν ἐχθρῶν (κάνω τὴ σκέψη ἑνὸς σύγχρονου δικαστῆ μίας ἀνατολικῆς χώρας : «ἐπιμένουν νὰ μᾶς ἀγαπᾶνε»). Οἱ μάρτυρες ἀφομοιώνονται μὲ τὸ ἔνδοξο σῶμα τοῦ Ἀναστάντος καὶ γίνονται κατὰ κάποιο τρόπο Εὐχαριστία: Ἔτσι καὶ ὁ ἅγιος Πολύκαρπος μέσα στὴ πυρά, «ὄχι σὰ μία σάρκα ποὺ καίγεται ἀλλὰ σὰν ἕνα ψωμὶ ποὺ ψήνεται», λέει ἡ παλιὰ διήγηση. Καὶ εἶναι μία πολὺ βαρειὰ τιμὴ καὶ ἕνα ἔργο πολὺ δύσκολο νὰ μιλᾶ κανεὶς — ὅσο λίγο καὶ ἂν εἶναι — στ’ ὄνομα μίας Ἐκκλησίας ποὺ γνώρισε στὸν 20ον αἰώνα τόσους μάρτυρες καὶ ποὺ γνωρίζει ἀκόμα καὶ σήμερα τόσους ὁμολογητές. Πέρα ἀπὸ τὸ σιδηροῦν παραπέτασμα, ἡ πίστη αὐτὴ καθ’ αὐτὴ εἶναι μία πράξη. Ὑπάρχει ἡ λειτουργικὴ προσευχὴ καὶ τὸ λειτουργικὸ χαμόγελο, «ἡ ταπεινὴ παραδοχὴ τῶν βασάνων μέσα στὴν ἀγάπη τῶν ἐχθρῶν».
Εἶναι λοιπὸν ἀκόμα, γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ πληρότητα τῆς μαρτυρίας, ἐκείνη τοῦ «ἀποστολικοῦ ἀνθρώπου». Ὁ ἀποστολικὸς ἄνθρωπος, ὓστερ’ ἀπὸ χρόνια παραμερισμοῦ, ταπείνωσης, σιωπηλῆς ἐργασίας, συνεχοῦς προσευχῆς, κατὰ κάποιο τρόπο φλογίζεται ἀπὸ τὸ ἄκτιστο φῶς ποὺ ἐκρέει ἀπὸ τὴ θεία Μετάληψη, καὶ πραγματοποιεῖ τὶς ὑποσχέσεις ποὺ ἔγιναν ἀπὸ τὸ Χριστὸ στοὺς Ἀποστόλους (τὴ διάκριση τῶν πνευμάτων, τὸν ἐξορκισμό, τὴ θεραπεία), βρίσκοντας τὸ λόγο ποὺ ἀγγίζει τὴ καρδιά, μαρτυρώντας ταυτόχρονα μὲ τὸ λόγο καὶ μὲ τὴν ἰσχὺ μίας ἀνακαινισμένης ζωῆς. Ἰδού, φυσικά, τί πρέπει νὰ μᾶς κάνη μετριόφρονες. Ἂς μὴ ξεχνᾶμε ὅμως — καὶ ἐκεῖ εἶναι αὐτὸ ποὺ διαφοροποιεῖ τὴν ὀρθόδοξη θέση ἀπὸ ἐκείνη ἑνὸς Kierkegaard — ἂς μὴ ξεχνᾶμε τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας: τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὁλόκληρη εἶναι ἀποστολική, ὅτι εἶναι ὁλόκληρη αὐτόπτης μάρτυς τοῦ Ἀναστάντος. Κάθε χριστιανός, ἐφ’ ὅσον ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἕνας μάρτυρας ὑπεύθυνος τῆς ἀλήθειας, ἐφ’ ὅσον εἶναι «λειτουργικὸς ἄνθρωπος» — «εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν» ψάλλει ὁ λαὸς μετὰ τὴν Κοινωνία — εἶναι λοιπόν, κατὰ ἕνα ταπεινὸ μέρος, ἕνας αὐτόπτης μάρτυρας καὶ ἕνας ἀποστολικὸς ἄνθρωπος.
Ἡ διάκριση τῶν λογισμῶν. Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Ἀντίρρησις καὶ ἀνατροπὴ τοῦ «Συμφώνου» τῶν ἐν Ἰταλίᾳ «χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν»
Ἀντίρρησις καὶ ἀνατροπὴ τοῦ «Συμφώνου» τῶν ἐν Ἰταλίᾳ «χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν»
Τοῦ κ. Nikolò Ghigi: Ὑποψηφίου διδάκτορος εἰς τάς Ἐπιστήμας τῆς Ἀρχαιότητος εἰς τό Πανεπιστήμιον Ca’ Foscari τῆς Βενετίας, μέ ἑστίασιν εἰς τήν θρησκευτικήν διαμάχην τοῦ Θ΄ αἰῶνος
Στὶς 23 τοῦ περασμένου Ἰανουαρίου, στὸ Μπάρι, πόλι τῆς νότιας Ἰταλίας ἐπιφανὴς, διότι ὑπεδέχθη τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου Νικολάου, ἔλαβε χώρα στὸ πλαίσιο τῆς λεγόμενης «ἑβδομάδας προσευχῆς γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν» μιὰ οἰκουμενιστικὴ συνάντησι ὑπὸ τὴν ὀνομασία «Συμπόσιον τῶν ἐν Ἰταλίᾳ Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν».
Σὲ αὐτὴ συμμετεῖχαν ἐκπρόσωποι τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς (παπικῆς) ὁμολογίας, τῆς Ἀγγλικανικῆς, Προτεστάντες διαφόρων δογμάτων, ἀκόμη καὶ Ὀρθόδοξοι. Μετὰ τὸ τέλος τῶν ἐργασιῶν, ὑπεγράφη ὑπὸ τῶν ἐκπροσώπων τῶν παρισταμένων ὁμολογιῶν ἕνα ἔγγραφο ποὺ ὀνομάστηκε «Σύμφωνον». Ἂν καὶ αὐτὸ τὸ κείμενο εἶναι πολὺ σύντομο καὶ ἐστερημένο ὑψηλοῦ θεολογικοῦ περιεχομένου – οὔτε ἄλλωστε ἐπεδίωκε νὰ τὸ ἔχη, ἀφοῦ ὁ χαρακτήρας του εἶναι καθαρῶς πρακτικός, διπλωματικὸς καὶ πολιτικός – ἐντούτοις περιέχει θέσεις λίαν ἐπικίνδυνες καὶ ἀντίθετες πρὸς τὴν ὀρθὴ διδασκαλία, πρὸς ἐντροπὴ τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ συνυπέγραψαν αὐτὸ.
Στὸ πρῶτο ἄρθρο διακηρύσσεται ὅτι «ἡ ἑνότητά μας ἔχει τὴν πηγήν της ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μόνῳ Κυρίῳ καὶ Σωτῆρι, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς ὁδηγεῖ στὴν οἰκοδόμησι σχέσεων ἀληθινῆς κοινωνίας» καὶ ὅτι «κάθε διαίρεσις καὶ παρεξήγησις μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν μας εἶναι μιὰ πληγὴ στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ φανερώνει τὴν ἁμαρτία τῶν Ἐκκλησιῶν». Τὸ κείμενο δὲν εἶναι ἐξ ἑαυτοῦ ἐπικίνδυνο, ἀλλὰ εἶναι ἀνοικτὸ σὲ ἐπικίνδυνες ἑρμηνεῖες: τὸ δεύτερο μέρος θὰ μποροῦσε νὰ ὑποδηλώνη τὴν ἐσφαλμένη θεωρία ὅτι οἱ διάφορες χριστιανικὲς ὁμολογίες εἶναι ὅλες τμήματα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖον αὐτή τὴ στιγμὴ εἶναι δῆθεν διαιρεμένον, καταλήγοντας ἔτσι στὴν «θεωρία τῶν κλάδων». Ἐπίσης, καὶ τὸ πρῶτο μέρος εἶναι ἀμφίσημο: ἡ «ἑνότητά μας» προϋποθέτει κάτι ποὺ ἤδη ὑφίσταται, καὶ δὲν γίνεται κατανοητὸ τί εἶναι οἱ «σχέσεις ἀληθινῆς κοινωνίας» ποὺ θέλουν νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὴν στιγμὴ ποὺ δὲν ὑπάρχει κοινωνία πίστεως. Ἀκόμη καὶ ἡ δήλωσι ὅτι πηγή τῆς ἑνότητας εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ πηγὴ τῆς κοινωνίας τὸ Πνεῦμα, εἶναι λόγια μὲν ἀληθινά, ἀλλὰ μόνο στὴν περίπτωσιν ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ εἰς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ ὄχι στὸ σύνολο τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, ποὺ σφετερίζονται τὸ ὄνομα τῶν χριστιανῶν, ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ θεωροῦνται τέτοιοι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Θὰ μπορούσαμε ἐπίσης νὰ ἀναρωτηθοῦμε γιὰ ποιὸ Πνεῦμα μιλοῦμε, ἐκεῖνο ποὺ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρός ἢ ἐκεῖνο ποὺ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ; Ἢ ἀκόμη καὶ γιὰ ποιὸν Χριστόν, ἀφοῦ μεταξὺ τῶν ὑπογραψάντων ὑπῆρξαν μονοφυσίτες, ἀλλὰ καὶ ριζοσπάστες προτεστάντες ποὺ φθάνουν νὰ ἀρνοῦνται τὴ θεότητα τοῦ Σωτῆρος!
Πόσο αξιόπιστο είναι το Κοράνι;
Ἱερέας Ἰωάννης Βασίλιε
Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΡΑΝΙΟΥ
Εἰσαγωγικὸ ἀπό entaksis: Ἡ σύγχρονη ἰσλαμική ἀπολογητική προβάλλει συχνά τόν ἰσχυρισμό τῆς «ἀπόλυτης καί ἀδιατάρακτης διατηρήσεως» τοῦ Κορανίου, ὑποστηρίζοντας ὅτι τό κείμενο πού ἀναγινώσκεται σήμερα ταυτίζεται πλήρως, μέχρι κεραίας, μέ τήν ἀρχική ἀποκάλυψη τοῦ 7ου αἰῶνος. Ὁ ἰσχυρισμός αὐτός ἀποτελεῖ τόν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς δογματικῆς ἀνωτερότητας τοῦ Ἰσλάμ ἔναντι τῶν λοιπῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οἱ οποῖες κατηγοροῦνται γιά παραφθορά τῶν γραφῶν τους. Ὡστόσο, μία προσεκτική ἐξέταση τῶν ἀρχαιότερων καί πλέον ἀξιόπιστων ἰσλαμικών πηγῶν (ὅπως οἱ συλλογές Χαντίθ τῶν Al-Bukhari καί Muslim), καθώς καί ἡ ἐπιστημονική μελέτη τῶν πρώιμων χειρογράφων, ἀποκαλύπτουν μία πολύ πιό σύνθετη πραγματικότητα. Ἡ ἱστορία τῆς συλλογῆς, τῆς ἐπιλογῆς καί τῆς τελικής τυποποιήσεως τοῦ κορανικοῦ κειμένου βρίθει ἀναφορῶν γιά ἀπώλειες στίχων, καύση ἐναλλακτικῶν κωδίκων καί σημαντικές κειμενικές ἀποκλίσεις μεταξύ τῶν κορυφαίων συντρόφων τοῦ Μωάμεθ. Στό παρόν ἄρθρο, ἐπιχειρεῖται μία ἀνατομία τῆς διαδικασίας συγκροτήσεως τοῦ Κορανίου, βασισμένη ὄχι σέ ἐξωτερικές ἐπικρίσεις, ἀλλά στά ἴδια τά δεδομένα τῆς ἰσλαμικής παραδόσεως. Σκοπός εἶναι νά καταδειχθεῖ ἡ ἀπόσταση μεταξύ τοῦ λαϊκοῦ θρησκευτικοῦ μύθου καί τῆς ἱστορικής πραγματικότητος, ὅπως αὐτή καταγράφηκε ἀπό τούς πρώτους μουσουλμάνους λογίους. |
Παρουσίαση τοῦ προβλήματος
Οἱ σύγχρονοι ἰσλαμιστές κήρυκες λένε συχνά ὅτι τό κείμενο τῆς Βίβλου εἶναι ἀλλοιωμένο, ἐνῷ τό κείμενο τοῦ Κορανίου ἔχει διατηρηθεῖ πλήρως στό πρωτότυπο ἀπό τόν ἱδρυτή τοῦ Ἰσλάμ, χωρίς καμία διαφοροποίηση ἤ παραλλαγή στό κείμενο. Ἐπιπλέον, οἱ σύγχρονοι μουσουλμάνοι ἰσχυρίζονται ὅτι ὅλοι οἱ σύντροφοι τοῦ Μωάμεθ ἤξεραν τό κείμενο τοῦ Κορανίου ἀπ’ ἔξω καί δέν χρειαζόταν νά γραφτεῖ.
Ὡστόσο, ὅλοι αὐτοί οἱ ἰσχυρισμοί εἶναι πέρα γιά πέρα ψεύτικοι, ὄχι μόνο σύμφωνα μέ τήν ἀντικειμενική ἐπιστήμη καί τά δεδομένα γιά τό περιεχόμενο τῶν χειρογράφων τοῦ Κορανίου πού σώζονται, ἀλλά καί σύμφωνα μέ τίς ἴδιες τίς ἰσλαμικές πηγές πού θεωροῦνται οἱ πιό ἔγκυρες, ὅπως τό Sahih Bukhari καί τό Sahih Muslim.
Ποιος ἔγραψε τό Κοράνι
Ἄς ξεκινήσουμε μέ τό γεγονός ὅτι ἡ ἱστορία πώς δῆθεν ὅλοι ἤ οἱ περισσότεροι σύντροφοι τοῦ ἱδρυτή τοῦ Ἰσλάμ ἤξεραν τό Κοράνι ἀπ’ ἔξω δέν εἶναι παρά ἕνα πολύ μεταγενέστερο ἐφεύρημα. Ἡ πρώτη ἀπόδειξη γι’ αὐτό εἶναι ὅτι, ὅπως ἀναφέρουν οἱ ἴδιες οἱ ἰσλαμικές πηγές, τή στιγμή πού πέθανε ὁ Μωάμεθ τό Κοράνι δέν ὑπῆρχε ἀκόμη ὡς ὁλοκληρωμένο κείμενο:
«Εἶπε ὁ Ad-Dairakuli στό βιβλίο του “Ὠφέλειες”: Μᾶς διηγήθηκε ὁ Ἰμπραήμ ἰμπν Μπασάρ ἀπό τόν Σουφιάν ἰμπν Οὐέιν, ἀπό τόν Ζούγκρι, ἀπό τόν Οὐμπάιντ, ἀπό τόν Ζαΐντ ἰμπν Θάμπιτ, ὁ ὁποῖος εἶπε: Ὅταν πέθανε ὁ προφήτης, τό Κοράνι δέν εἶχε ἀκόμη συγκεντρωθεῖ σέ καμία μορφή».¹
Ἑπομένως, ἀφοῦ τό Κοράνι δέν ὑπῆρχε ἀκόμη, πῶς γινόταν νά τό ξέρουν ἀπ’ ἔξω; Στήν καλύτερη περίπτωση, κάποιοι μαθητές μπορεῖ νά ἤξεραν ἀπ’ ἔξω κάποια σκόρπια ἀποσπάσματα, ἀλλά τίποτα περισσότερο.
Μιά δεύτερη ἀπόδειξη ὅτι ὁ μύθος πώς «οἱ σύντροφοι ἤξεραν ἀπ’ ἔξω ὅλο τό Κοράνι» εἶναι ψεύτικος, εἶναι τό γεγονός ὅτι, σύμφωνα μέ τό Sahih al-Bukhari, ὁ χαλίφης Ἀμπού Μπάκρ, μετά ἀπό ἐπιμονή τοῦ φίλου του Οὐμάρ ἰμπν Χατάμπ, ἀποφάσισε νά συγκεντρώσει τό Κοράνι μετά ἀπό μιά μάχη. Αὐτό θά ἦταν μιά πράξη χωρίς νόημα ἄν αὐτό τό ἴδιο τό Κοράνι ὑπῆρχε ἤδη στό μυαλό τοῦ Ἀμπού Μπάκρ καί τοῦ Οὐμάρ – τῶν πιό κοντινῶν συντρόφων τοῦ Μωάμεθ. Ἄν τό ἤξεραν, δέν θά χρειαζόταν καμία προσπάθεια γιά τή συλλογή καί τή σύνταξη τοῦ κειμένου: θά ἀρκοῦσε νά φωνάξουν ἕναν ἄνθρωπο πού ἤξερε γραφή καί νά τοῦ τό ὑπαγορεύσουν, συγκρίνοντας αὐτά πού εἶχαν ἀπομνημονεύσει.
Ὅμως, ἀντίθετα μέ ὅσα λένε οἱ σημερινοί προπαγανδιστές, βλέπουμε ὅτι οὔτε ὁ Ἀμπού Μπάκρ οὔτε ὁ Οὐμάρ εἶχαν τό Κοράνι εἴτε γραπτά εἴτε ἀπομνημονευμένο, καί ἔπρεπε νά ψάξουν κάποιον γιά νά συνθέσει αὐτό τό κείμενο γι’ αὐτούς.
Στή συνέχεια, τά χαντίθ πού μάζεψε ὁ Μπουχάρι διηγοῦνται ὅτι γιά τό ἔργο τῆς συλλογῆς τοῦ Κορανίου ἐπιστρατεύτηκε ἕνας ἀπό τούς γραμματεῖς τοῦ Μωάμεθ, ὁ Ζαΐντ ἰμπν Θάμπιτ, ὁ ὁποῖος ἐπίσης δέν εἶχε τό κείμενο τοῦ Κορανίου σέ καμία μορφή καί, ὅπως ὁ Οὐμάρ καί ὁ Ἀμπού Μπάκρ, δέν εἶχε ἰδέα τί εἶναι τό Κοράνι ὡς σύνολο. Μάλιστα, κανείς ἀπό τούς τρεῖς αὐτούς μεγάλους συντρόφους δέν μπόρεσε νά ἀπαγγείλει ἀπ’ ἔξω καμία σούρα ὥστε οἱ ἄλλοι δύο νά τήν ἐλέγξουν μέ τή δική τους ἐκδοχή, γιά νά ξεκινήσει ἡ διαδικασία τῆς συλλογῆς.
Παπαδιαμαντικό Συναξάρι ενός σύγχρονου αγίου, του παπα- Νικόλα Πλανά

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ: Ο ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ
Κυριακή της Ορθοδοξίας. Για μία ακόμα φορά οι ορθόδοξοι Ποιμένες την γιόρτασαν αν-Ορθόδοξα και άνευ ομολογίας!

Κυριακή της Ορθοδοξίας -«Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος έστιν»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
«Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος έστιν»
(Αποσπάσματα από τον ένθρονιστήριον λόγον του αειμνήστου Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, 1974)
*****
* Η Εκκλησία του Χριστού είναι Καθολική με την έννοιαν, ότι κατέχει όλο το πλήρωμα της αληθείας και της χάριτος διά τον φωτισμόν και την απολύτρωσιν του κόσμου και επί πλέον είναι Καθολική με την έννοιαν ότι «δυνάμει» τείνει, όχι να κατακτήση, αλλά να αγιάση τον κόσμον. Κεφαλή της Εκκλησίας ο Χριστός και ημείς μέλη εκ μέρους συνδεόμενοι διά της κοινής πίστεως «εν τω συνδέσμω της αγάπης».
* Όσο περισσότερο αγιάζομε ο καθένας τον εαυτόν μας, τόσο περισσότερο αγιάζεται το σώμα της Εκκλησίας και κατά τον ανθρώπινο χαρακτήρα της, διότι κατά τον θείον της χαρακτήρα είναι τόσον αγία όσον και ο Θεάνθρωπος Ιησούς. Η Ιστορία της Εκκλησίας είναι ιστορία αγώνος εξαγιασμού των πιστών της.
* Όλοι όσοι πιστεύουν αληθινά, αγαπούν εν αληθεία όσοι δεν πιστεύουν αληθινά αγαπούν εν υποκρίσει. Εμείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί αγαπούμε όλους και επιθυμούμε να έρθουν σε επίγνωση της αληθείας. Έτσι μας δίδαξε «ο Θεός της αγάπης» έτσι αναπαύεται η συνείδησίςμας.Δεν εχθραινόμεθα προς τους ανθρώπους εξ αιτίας της αιρέσεως η της απιστίας των, αλλά και δεν θα αγαπήσωμεν ποτέ την απιστίαν η την αίρεσιν χάριν των ανθρώπων, διότι θα αποξενωθούμε από τον Θεόν.
Έτσι "τιμούν" την Κυριακή της Ορθοδοξίας οι "ορθόδοξοι" επίσκοποι

Συμπεράσματα σχετικὰ μὲ τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Εἶχα τὴν χαρὰ νὰ διαβάσω τὴν ἐργασία τοῦ θεολόγου Βασιλείου Τουλουμτσῆ μὲ τίτλο: «Τὸ Εκκλησιολογικό πλαίσιο και οι προϋποθέσεις αποδοχής των αιρετικών σύμφωνα με τα πρακτικά της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Η πίστη ως θεμέλιο ενότητος της Εκκλησίας» (Αθήνα 2022). Στὴν ἐργασία αὐτὴ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἰδιαίτερα ἐπίκαιρη ἐπισήμανση, ὅτι χωρὶς τὴν ὀρθὴ πίστη ἑνότητα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κρυστάλλινη διαχρονικὴ ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία σχετικὰ μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν ἀντιμετώπισή τους καὶ τὴν θαυμάσια ἀνάλυση τῶν σχετικῶν μὲ τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο θεολογικῶν θεμάτων, διαπίστωσα καὶ πολλὰ σημεῖα ποὺ ἀναφέρονται στὴν Ἀποτείχιση ὡς συνεχῆ ἐκκλησιαστικὴ πρακτικὴ σὲ καιροὺς αἱρέσεως καὶ στὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἀποτείχιση θέματα π.χ. Οἰκονομία καὶ Ἀκρίβεια.
Τὶς διαπιστώσεις μου αὐτὲς παρουσιάζω ἀμέσως παρακάτω παραθέτοντας καὶ τὰ σχετικὰ χωρία ἀπὸ τὸ βιβλίο (με μπλέ), ὥστε κάποιος καὶ δυνατότητα σύγκρισης νὰ ἔχει καὶ ἂν τυχὸν βρεῖ κάποιο λάθος μου νὰ μὲ διορθώσει:
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία δείχνει, ὅτι κανεὶς πραγματικὰ εὐσεβὴς ἱερέας καὶ ἀρχιερέας δὲν ἀποφάσισε νὰ συμφωνήσει ἢ συμβιβάστηκε μὲ τὴν αἵρεση ἔστω καὶ κατ’ οἰκονομία καὶ δὲν ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του ἢ συμφώνησε διὰ σιωπῆς σὲ κάποιο αἱρετικὸ κείμενο (βλ. π.χ. Κολυμπάρι, Κούβα). Ἀντιθέτως ὅλοι διέκοψαν κάθε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἐδῶ τοὺς Εἰκονομάχους (πρέπει νὰ τονισθεῖ: πρὶν τὴν συνοδική τους καταδίκη) καὶ ἔφθασαν μέχρι τὸ σημεῖο νὰ παραιτηθοῦν τῆς ἀρχιερωσύνης τους, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σημερινοὺς ποὺ κάνουν τὰ πάντα γιὰ μὴν χάσουν τὸν θρόνο τους.
Πρέπει μάλιστα νὰ τονισθεῖ, ὅτι ἕνα πατριαρχεῖο ποὺ κοινωνοῦσε μὲ αἱρετικούς (καὶ πάλι, πρὶν τὴν καταδίκη τους) δὲν θεωρεῖτο εὐσεβές. Ἀντιθέτως αὐτὸ τὸ πατριαρχεῖο (καθὼς καὶ οἱ ἀρχιερεῖς), ποὺ διέκοπτε τὴν κοινωνία καὶ προωθοῦσε τὴν σύγκλιση συνόδου πρὸς καταδίκη της, θεωρεῖτο ὀρθόδοξο.
Ὁ χρονογράφος Θεοφάνης… σημειώνει τα εξής χαρακτηριστικά: «ὁ δὲ γενναῖος τοῦ Χριστοῦ (σσ. πατριάρχης Γερμανός) δοῦλος μηδ’ ὅλως πεισθεὶς τῇ μυσαρᾷ κακοδοξίᾳ αὐτοῦ (σσ. τοῦ Αὐτοκράτορα), τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομήσας ἀπετάξατο τὴν ἀρχιερωσύνην ἐπιδοὺς τὸ ὠμοφόριον καὶ εἰπὼν μετὰ πολλοὺς διδασκαλικοὺς λόγους: “ἐὰν ἐγώ εἰμι Ἰωνᾶς, βάλετέ με εἰς τὴν θάλασσαν. Χωρὶς γὰρ οἰκουμενικῆς συνόδου καινοτομῆσαι πίστιν ἀδύνατόν μοι, ὦ βασιλεῦ“ καὶ ἀπελθὼν… εἰς τὸν γονικὸν οἶκον ἡσύχασεν“… Τα λοιπά πατριαρχεία τάχθηκαν αμέσως κατά του νεοφανούς εικονομαχικού διατάγματος, καταδικάζοντας την εικονομαχία και διακόπτοντας την εκκλησιαστική κοινωνία με το πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης (σελ. 27).
ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΑΓ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς
ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
(Ἀποσπάσματα)
Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.
Σήμερα, ἀδελφοί καί ἀδελφές, εἶναι ἡ ἁγία Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, μία ἀπό τίς πενήντα δύο Κυριακές τοῦ ἔτους πού ὀνομάζεται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.
Μεγάλη καί ἁγία Κυριακή. Κυριακή, κατά τήν ὁποία ἑορτάζεται ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψεύδους, ἐναντίον κάθε ἀναλήθειας, ἐναντίον κάθε αἱρέσεως, ἐναντίον κάθε ψευδοθεοῦ· νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψευδοῦς διδασκαλίας, ἐναντίον κάθε ψευδοῦς φιλοσοφίας, ἐπιστήμης, πολιτισμοῦ, εἰκόνος. Ἁγία νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτό σημαίνει ἁγία νίκη τῆς Παναληθείας.
Ποιός ὅμως εἶναι ἡ Παναλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Ποιός εἶναι ἡ Ἀλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Αὐτός πού εἶπε γιά τόν ἑαυτό Του: Ἐγώ εἰμί ἡ ἀλήθεια! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Ὁ Θεός ἐν σαρκί. Νά, αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια στόν γήινο κόσμο μας, αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια γιά τόν ἄνθρωπο. «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί». Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἔλαβε σῶμα, ὥστε μέ τό σῶμα μας νά εἰπῇ σέ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους τί εἶναι ἀλήθεια, πῶς ζῆ κανείς ἐν ἀληθείᾳ, πῶς πεθαίνει γι’ αὐτήν, καί πῶς δι’ αὐτῆς ζῆ αἰωνίως. Ὁ Χριστός συνεκέντρωσε ὅλες τίς ἀλήθειες καί μᾶς ἔδωσε τήν Παναλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας. [σελ. 81-82]
Ὅταν ὁ Θεός κατέβηκε σέ αὐτόν τόν κόσμο, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, Αὐτός ἔγινε ὁρατός γιά μᾶς τούς ἀνθρώπους. Ὁ Θεός ἔγινε ὁρατός. Καί ἐμεῖς βλέποντάς Τον, στήν πραγματικότητα βλέπουμε τόν Ζῶντα Θεό. Αὐτός εἶναι ἡ ζῶσα Εἰκών τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο.
Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς: Ο Θρίαμβος της Εκκλησίας
Κυριακή της Ορθοδοξίας - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ [:Εβρ. 11, 24-26 και 32-40]
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ
Έπειτα πάλι αναφέρει άλλο γνωστό στους Εβραίους παράδειγμα και μάλλον ανώτερο από το προηγούμενο. Ποιο λοιπόν είναι αυτό; «Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ (:εξαιτίας της πίστεώς του ο Μωυσής, όταν μεγάλωσε και έγινε άνδρας, αρνήθηκε να ονομάζεται βασιλόπουλο, γιος της κόρης του Φαραώ·), μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν (:θεώρησε καλύτερο και προτίμησε να κακοπαθεί μαζί με τον λαό του Θεού, παρά να έχει τις πρόσκαιρες απολαύσεις της αμαρτίας, να ζει δηλαδή άνετα και με τιμές ως Αιγύπτιος άρχοντας με τους ειδωλολάτρες που καταπίεζαν τους Ισραηλίτες), μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ· ἀπέβλεπε γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν(:Θεώρησε μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς και τα αγαθά της Αιγύπτου τις περιφρονήσεις που έμοιαζαν με τον ονειδισμό και την περιφρόνηση που αργότερα θα υπέμενε ο Χριστός. Και αυτά όλα διότι είχε καρφωμένα τα μάτια του στις ουράνιες ανταμοιβές)» [Εβρ.11,24-26].
Σαν να τους έλεγε: «κανείς από σας δεν άφησε ανάκτορα και μάλιστα ανάκτορα λαμπρά, ούτε τέτοιους θησαυρούς, ούτε περιφρόνησε τον τίτλο του υιού του βασιλιά, όπως έκανε ο Μωυσής». Και ότι δεν τα άφησε τυχαία, το φανέρωσε λέγοντας:
«ἠρνήσατο (:αρνήθηκε)»· δηλαδή, τα μίσησε, τα αποστράφηκε· εφόσον ο ουρανός ήταν μπροστά του, ήταν περιττό να θαυμάζει τα ανάκτορα της Αιγύπτου.
Κυριακή της Ορθοδοξίας – Ο Ιερός Χρυσόστομος για την κλήση του Φιλίππου και του Ναθαναήλ

Περιγραφή από την κηδεία του μεγάλου Κωστή Παλαμά

"Μόλις μπήκαμε στην εκκλησία ακούσαμε ένα σύθρηνο γυναικών σε λίγο αρχίζει ο Δαμασκηνός την νεκρώσιμη ακολουθία. ξαφνικά και χωρίς καμία προαναγγελία προβάλλει ο Σιλεκιανός ο οποίος ακουμπάει το χέρι του στο φέρετρο και αρχίζει ν απαγγέλει εκείνο το συγκλονιστικό του ποίημα "Ηχήστε οι σάλπιγγες..... σ αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα".
Ηταν τέτοιος ο ήχος ώστε αναταραχτήκαμε όλοι. Μέσα στο εκκλησίασμα δημιουργήθηκε τέτοια ταραχή ώστε εκείνο το σύθρηνο των γυναικών ήταν σαν ένα χωρικό αρχαίας τραγωδίας, ένας κύκλος θρήνου και λόγου.
Τελειώνει η κηδεία και φωνάζει ο Σικελιανός
"Ελάτε οι νέοι. Εσάς σκεπτόταν ο Παλαμάς όταν έγραφε" .




