Ομιλία στην Κυριακή της Απόκρεω (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

        

(Ματθ. κε’ 31-46)

Οἱ στατιστικολόγοι ἐκτιμοῦν ὅτι πάνω στὴ γῆ ζοῦνε ἑνάμιση δισεκατομμύριο ἄνθρωποι [Αὐτὰ ἴσχυαν τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμ. ἔγραφε τὸ κείμενο αὐτὸ γύρω στὴν δεκαετία τοῦ 1930]. Ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ ἑνάμιση δισεκατομμύριο οὔτε ἕνας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ, μὲ τὶς διανοητικές του δυνατότητες, τί θὰ γίνει, ὅταν ἔρθει τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τί θὰ γίνουμε ἐμεῖς ὅταν πεθάνουμε. Κι ὅλες αὐτὲς οἱ χιλιάδες ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴ γῆ, δὲ θὰ μποροῦσαν οὔτε κι αὐτοὶ μὲ τὴ διαδικασία τῶν νοητικῶν λειτουργιῶν τους νὰ μᾶς ἀπαντήσουν μὲ σιγουριὰ καὶ σαφήνεια γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τί μᾶς περιμένει μετὰ τὸν θάνατό μας, νὰ μᾶς ποῦν ὁτιδήποτε ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ἀποδεχτοῦμε σὰν ἀληθινὸ μὲ τὴν καρδιὰ καὶ τὸ νοῦ μας.

Ἡ ζωή μας εἶναι σύντομη, οἱ μέρες μας μετρημένες. Ὁ χρόνος ὅμως εἶναι μεγάλος, μετριέται σὲ ἑκατοντάδες καὶ χιλιάδες χρόνια. Ποιός ἀπὸ μᾶς μπορεῖ νὰ ξεπεράσει τὰ ὅριά του καὶ νὰ φτάσει στὸ τέλος τοῦ χρόνου, νὰ δεῖ τὰ ἔσχατα γεγονότα καὶ νὰ πληροφορήσει ὅλους ἐμᾶς λέγοντας: «Ἔτσι κι ἔτσι θὰ γίνουν τὰ πράγματα στὸ τέλος τοῦ χρόνου. Αὐτὸ θὰ συμβεῖ στὸν κόσμο κι αὐτὸ θὰ γίνει μὲ σᾶς τοὺς ἀνθρώπους»; Κανένας. Ἀλήθεια, κανένας ἀπ᾽ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν. Ἐκτὸς κι ἂν ὑπῆρχε κάποιος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς πείσει πὼς εἶχε μπεῖ στὸ νοῦ τοῦ Δημιουργοῦ του κόσμου καὶ τῆς ἀνθρωπότητας, πὼς ἤξερε ὁλόκληρο τὸ σχέδιο τῆς δημιουργίας, πὼς ἦταν ζωντανὸς πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ κόσμου καὶ εἶχε καθαρὴ ἄποψη γιὰ τὸ τέλος τοῦ χρόνου καὶ τὰ γεγονότα ποὺ θὰ σημαδέψουν τὸ τέλος αὐτό. Ὑπάρχει τέτοιος ἄνθρωπος ἀνάμεσα στὰ δισεκατομμύρια ποὺ ζοῦν σήμερα; Ὄχι, οὔτε ὑπάρχει οὔτε ὑπῆρξε ποτέ.

Ὑπῆρχαν προφῆτες πού, ὄχι ἀπὸ δικό τους νοῦ ἀλλ᾽ ἀπὸ ἀποκάλυψη Θεοῦ, εἶπαν κάποια πράγματα, σύντομα καὶ ἀσαφῆ, γιὰ τὸ τί θὰ γίνει στὸ τέλος. Κι αὐτὸ ὄχι τόσο γιὰ νὰ δώσουν ἀκριβῆ περιγραφὴ τοῦ τέλους τοῦ κόσμου, ὅσο γιὰ νὰ προειδοποιήσουν μὲ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς ἀνομίας. Νὰ σκεφτοῦν περισσότερο τὰ φοβερὰ πράγματα ποὺ μᾶς περιμένουν κι ὄχι τὰ μικρὰ καὶ παροδικὰ ποὺ περνοῦν σὰν σύννεφο καὶ κρύβουν τὴν πύρινη καὶ φοβερὴ πραγματικότητα. Ν᾽ ἀναλογιστοῦν τὰ γεγονότα ἐκεῖνα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴ γῆ, ἡ ὕπαρξη τοῦ ἰδίου τοῦ κόσμου, τὰ ἄστρα κι ὁ κύκλος τοῦ εἰκοσιτετραώρου θὰ φτάσουν στὸ τέλος τους.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Κυριακή της Απόκρεω – Ο σκανδαλισμός

            «Ο ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ [: Α΄Κορ. 8,8-9,2]

  Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου  με θέμα:

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 14-2-1999] (Β 392)  [β΄έκδοσις]        

       Σήμερα, αγαπητοί μου, Κυριακή της Απόκρεω, η Εκκλησία μας πολύ σοφά έθεσε αποστολική περικοπή την προτροπήν του Αποστόλου Παύλου που λέγει: «Οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύωμεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα. Διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω».

      Βέβαια, αυτά τα λόγια που γράφει, αγαπητοί μου, ο απόστολος Παύλος εις την Α΄ προς Κορινθίους επιστολήν του έχουν ένα ιστορικό προηγούμενο· που αναφέρεται στα ειδωλόθυτα. «Εἰδωλόθυτον» είναι εκείνο το κρέας ή και όχι κρέας, μπορεί να είναι και καρπός, που εθυσιάστηκε εις τους θεούς, τους ψεύτικους θεούς.

     Το πράγμα ήταν αρχικά αδιάφορο. Αφού υπήρχε η γνώσις ότι δεν υπάρχουν άλλοι θεοί. Και συνεπώς τι σήμαινε η θυσία των κρεάτων σ’ αυτούς που …δεν υπάρχουν; Και συνεπώς δεν θα υπήρχε περίπτωσις μολύνσεως. Δηλαδή να φάει κανείς ειδωλόθυτον και να μολυνθεί· πνευματικά να μολυνθεί, ότι έφαγε κρέας που θυσιάστηκε εις τους θεούς. Αφού δεν υπάρχουν θεοί. Σας είπα, αρχικά δεν υπήρχε θέμα. Σιγά σιγά όμως υπήρξε θέμα. Δεν είχαν όλοι την πνευματικήν ωριμότητα να κάνουν αυτήν την σκέψη, ότι δεν υπάρχουν θεοί ψεύτικοι. Και διατηρούσαν την αίσθηση κάποιοι ότι μπορεί να υπάρχουν θεοί: «Πού το ξέρεις;». Ενώ, αυτούς που λάτρευαν πρωτύτερα, ενώ έγιναν Χριστιανοί, όμως έβαζαν κι ένα ερωτηματικό: «Κι αν υπάρχουν κι άλλοι θεοί;».

Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής, ας στρέψουμε κι εμείς το βλέμμα μας μαζί Της.

 

"Πάντα παρορών τα της σαρκός οφλήματα,

Σωτήρ ημών, εν πάση ηλικία, παντός γένους

ανθρώπων, προ του κριτηρίου σου στήσον

ακατακρίτους, σοι τω Κτίστη, απολογουμένους." 

Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής, στους πατέρες και αδελφούς μας που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή.

Και, καθώς μας υπενθυμίζει τους προαπελθόντες, ελπίζει να μας προετοιμάσει να περάσουμε τις υπόλοιπες μέρες της περιόδου αυτής, αλλά και τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή που πλησιάζει, όπως πρέπει.

Ας ακούσουμε τη Μητέρα μας, την Εκκλησία, και, τιμώντας τους πατέρες και αδελφούς μας, ας προσέξουμε να προετοιμαστούμε και για το δικό μας ταξίδι.

Ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, παίρνοντας την σταθερή απόφαση, να διαφυλάξουμε στο μέλλον τον εαυτό μας από κάθε κηλίδα.

Επειδή τίποτε ακάθαρτο δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού και κατά την Κρίση κανένας ακάθαρτος δεν θα δικαιωθεί, μην περιμένουμε να καθαριστούμε μετά τον θάνατο.

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Εἰς τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀποκρέω

    

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

1. Τὴν περασμένη Κυριακὴ ἡ Ἐκκλησία ἐμνημόνευε τὴν ἀπερίγραπτη φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς πού παρουσιάζεται μὲ τὴν παραβολὴ τοῦ σεσωσμένου Ἀσώτου. Τὴν σημερινὴ Κυριακὴ διδάσκει περὶ τῆς μελλούσης φρικωδεστάτης κρίσεως τοῦ Θεοῦ, χρησιμοποιώντας μία καλή τάξι καὶ ἀκολουθώντας τίς προφητικὲς φωνές· διότι, λέγει, «θὰ σοῦ ψάλω, Κύριε, ἔλεος καὶ κρίσι», καὶ «μία φορὰ ἐλάλησε ὁ Θεὸς καὶ ἄκουσα τὰ δύο αὐτά, ὅτι τὸ κράτος εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ ἰδικό σου, Κύριε, τὸ ἔλεος, διότι ἐσὺ θ’ ἀποδώσης στόν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του».

2. Τὸ ἔλεος λοιπὸν καὶ ἡ μακροθυμία προηγεῖται τῆς Θείας κρίσεως. Πραγματικὰ ὁ Θεός, ἔχοντας καὶ περιέχοντας κατ’ ἐξοχὴν ὅλες τίς ἀρετές, καὶ ὄντας συγχρόνως δίκαιος καὶ ἐλεήμων, ἐπειδὴ τὸ ἔλεος δέν συμβαδίζει μὲ τὴν κρίσι, σύμφωνα μὲ τὸ γραμμένο, «νά μὴ εὐσπλαγχνισθῆς πτωχὸ κατὰ τὴν κρίσι», εὐλόγως ὁ Θεὸς κατένειμε τὸ καθένα στόν καιρὸ του· τὸν παρόντα καιρὸ τὸν ὥρισε γιά τὴν μακροθυμία, τὸν μέλλοντα γιά τὴν ἀνταπόδοσι. Γι’ αὐτὸ τὰ τελούμενα στήν Ἐκκλησία ἡ Θεία Χάρις διέθεσε κατὰ τέτοιον τρόπο, ὥστε ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμενοι τοῦτο, ὅτι τὴν συγγνώμη γιά τὰ ἁμαρτήματα λαμβάνομε ἀπὸ τὰ ἐδῶ συμβαίνοντα, νά σπεύσωμε, ὅσο ζοῦμε ἀκόμη στόν παρόντα βίο, νά ἐπιτύχουμε τὸ αἰώνιο ἔλεος καὶ νά καταστήσουμε τοὺς ἑαυτοὺς μας ἀξίους τῆς Θείας φιλανθρωπίας. Διότι ἐκείνη ἡ κρίσις, ἡ τελευταία, εἶναι ἀνηλέητος γι’ αὐτόν πού δέν ἔδειξε ἔλεος.

3. Περὶ τῆς ἀπερίγραπτης λοιπὸν γιά μᾶς εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ ὁμιλήσαμε μόλις πρὸ ὀλίγου. Σήμερα δὲ θὰ μιλήσουμε περὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ περὶ τῆς φρικωδεστάτης κρίσεως καὶ περὶ ὅσων θὰ συμβοῦν κατ’ αὐτὴν ἀπορρήτως- πράγματα πού ὀφθαλμὸς δέν εἶδε καὶ οὖς δέν ἤκουσε καί πού δέν ἀνέβηκαν στή σκέψι ἀνθρώπου, ἂν αὐτή εἶναι ἀμέτοχη Θείου Πνεύματος, ποὺ ὑπερβαίνουν ὄχι μόνο τὴν ἀνθρωπίνη αἴσθησι, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ καὶ λόγο. Διότι, ἂν καὶ αὐτός πού μᾶς διδάσκει γιά ὅλα αὐτά εἶναι ἐκεῖνος πού γνωρίζει τὰ πάντα καὶ πρόκειται νά κρίνῃ ὅλη τή γῆ, ἀλλὰ συγκαταβαίνει πρὸς τὴν δυναμικότητα τῶν διδασκομένων, προσφέροντας τοὺς λόγους συμμέτρους πρὸς αὐτήν. Γι’ αὐτὸ εἰσάγονται ἀστραπὴ καὶ νεφέλες, σάλπιγξ καὶ θρόνος καὶ τὰ ὅμοια μὲ αὐτά, ἂν καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἐπαγγελία Του περιμένουμε καινοὺς οὐρανοὺς καὶ καινὴ γῆ, ἀφοῦ τὰ παρόντα θά παρέλθουν.

Ὁ φόβος τοῦ σκανδάλου (Α΄ Κορ. η΄ 8 – θ΄ 2)

Πόσο τρομερό είναι να σκανδαλίζουμε τους άλλους και σίγουρα θα δώσουμε λόγο γι' αυτό. Κι αν αυτό ισχύει για την βρώση ειδωλοθύτων πόσο περισσότερο ισχύει για την κοινωνία με την αίρεση.

                    

Μία ἑβδομάδα πρὶν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Σαρακοστὴ ἡ Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει γιὰ τὸ «στάδιο τῶν ἀρετῶν». Τὰ κύρια ἀθλήματα στὰ ὁποῖα θὰ κληθοῦμε ἰδιαίτερα τότε νὰ κοπιάσουμε εἶναι ἡ νηστεία καὶ ἡ προσευχή. Πρόκειται ὅμως γιὰ ἀσκήσεις ποὺ δὲν στοχεύουν σὲ αὐτόνομα βραβεῖα, καὶ μάλιστα σὲ βραβεῖα ποὺ ἀπειλοῦν νὰ μᾶς γεμίσουν μὲ αὐτάρκεια καὶ ἔπαρση. Σκοπὸς ὅλων τῶν ἀσκήσεων εἶναι τὸ κορυφαῖο στεφάνι ἀγάπης, ἕνα στεφάνι ἀπὸ ἄνθη ποὺ φυτρώνουν μόνο στὸ χῶμα τῆς ταπείνωσης. Ταπείνωση, λοιπόν, καὶ ἀγάπη εἶναι τὸ ἀχώριστο δίδυμο -ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἡ μία χωρὶς τὴν ἄλλη- στὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἀποβλέπουμε μὲ τὴν ἄθλησή μας μέσα στὴν ἐπικείμενη Σαρακοστή.

Προπάντων ἡ ἄγαπη

Τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς βοηθάει νὰ ἐμβαθύνουμε στὸ σωστὸ νόημα, ἰδιαίτερα, τῆς νηστείας. Γιὰ τὴν Ἐκκλησία «νηστεία» δὲν σημαίνει οὔτε δίαιτα οὔτε ἀόριστα κάποια ἄσκηση αὐτοκυριαρχίας. Τὸ νὰ τρώει κανεὶς ἢ νὰ μὴν τρώει, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, εἶναι μία ἠθικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἀδιάφορη πράξη. Ἀποκτάει πνευματικὴ διάσταση, ὅταν συνδέεται μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

Γιὰ τὸν πιστὸ «νηστεύω» σημαίνει «δὲν τρώω ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ ἀπὸ ὑπακοὴ στὴν Ἐκκλησία του». Ἀγάπη, βέβαια, γιὰ τὸν Χριστὸ δὲν νοεῖται χωρὶς ἀγάπη γιὰ κάθε ἄνθρωπο, ποὺ ὄχι ἁπλῶς πλάσθηκε «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ «Χριστὸς ἀπέθανε». Γι’ αὐτό, ὅποιος φέρνει καὶ τὸ παραμικρὸ ἐμπόδιο στὴ σωτηρία τοῦ συνανθρώπου του, εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνει». Διότι τὸ ἔργο ποὺ Ἐκεῖνος ἔκτισε μὲ τὴ σταυρική του θυσία, ὁ σκανδαλοποιὸς τὸ καταστρέφει μὲ τὴ φιλαυτία του.

Κυριακή της Απόκρεω – Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος για τα φοβερά και τρομερά στην Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ [: Ματθ. 25,31-46]

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

     Αγαπητοί μου αδελφοί, ακούστε για τη δεύτερη και φοβερή παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Έφερα στο νου μου την ώρα εκείνη και, καθώς αναλογίστηκα όσα πρόκειται τότε να συμβούν, κατατρόμαξα. Ποιος μπορεί να τα διηγηθεί; Ποια γλώσσα μπορεί να τα περιγράψει; Ποια αυτιά μπορούν να τα ακούσουν;

     Τότε ο Βασιλιάς της οικουμένης θα σηκωθεί από τον θρόνο της δόξας Του και θα έρθει για να κρίνει όλους τους κατοίκους της γης, αμείβοντας με αιώνια μακαριότητα τους άξιους και τιμωρώντας με αιώνια κόλαση τους αμαρτωλούς! Όταν τα φέρνω αυτά στο νου μου, τρόμος με κυριεύει. Παραλύω ολόκληρος. Τα μάτια μου δακρύζουν. Η φωνή μου κόβεται. Τα χείλη μου παγώνουν. Η γλώσσα μου τρέμει. Οι λογισμοί μου σταματούν. Αν και ο φόβος με πιέζει να σωπάσω, αναγκάζομαι να μιλήσω για χάρη της δικής σας ωφέλειας.

    Θα συμβούν τόσο μεγάλα και τρομακτικά γεγονότα, που ούτε έγιναν από την κτίση του κόσμου, ούτε θα γίνουν σ’ όλες τις γενιές. Αν μία δυνατή βροντή πολλές φορές μας τρομάζει και μας κόβει τα πόδια, για σκεφτείτε, πώς θ’ αντέξουμε ν’ ακούσουμε τον ήχο εκείνης της σάλπιγγας, που θα ηχήσει στα ουράνια δυνατότερα από κάθε βροντή, για να ξυπνήσει όλους τους νεκρούς, δίκαιους και άδικους;

Αν είχαμε την ακόλουθη σκέψη συνεχώς στο μυαλό μας, πόσο καλύτεροι Χριστιανοί θα είμασταν!

Είναι τρομερή η στιγμή όταν θα σταθούμε ενώπιον του Χριστού και θα δούμε Εκείνον για τον οποίο κάθε μας πράξη δεν ήταν αντάξια της ζωής μας, της πίστης μας, του Χριστού, που καλούμε Κύριο και Θεό μας.

Συναξάριον

Τοῦ Τριωδίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τῆς δευτέρας καὶ ἀδεκάστου Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μνείαν ποιούμεθα.

Στίχοι

Ὅτε κρίνων γῆν, ὁ Κριτὴς πάντων κάθῃ.

Τῆς, Δεῦτε, φωνῆς ἄξιον κᾀμὲ κρίνοις.

«εφʹ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25,40)

Η γαρ κρίσις ανέλεος τω μη ποιήσαντι έλεος. Κατακαυχάται έλεος κρίσεως. [Γιατί στην τελική κρίση, δεν θα υπάρχει έλεος γι’ αυτόν που δεν έδειξε ευσπλαχνία. Για τον φιλεύσπλαχνο όμως, η τελική κρίση θα είναι θρίαμβος.] (Ιακώβου 2,13)

Ενδύσασθε ουν, ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι και ηγαπημένοι, σπλάγχνα οικτιρμού. [Ενδυθείτε, λοιπόν, σαν εκλεκτοί του Θεού, αγιασμένοι και αγαπημένοι από τον Θεό, καρδιά ευσπλαγχνική και πονετική.] (Προς Κολοσσαείς 3,12)

ΠΕΝΤΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΔΟΞΟΥ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ...

Η Δευτέρα Παρουσία Του θα έλθει απροσδόκητα, σαν αστραπή...

  

Ώσπερ γάρ ή αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δασμών, ούτως έσται και ή παρουσία του Υιού τού ανθρώπου- όπου γάρ εάν η το πτώμα, εκεί συναχθήσονται οι αετοί. (Ματθ. 24, 27 )

Η Δεύτερα Παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού θά είναι θεϊκή Επιφάνεια εν δόξα. Ό Κύριός μας το επανέλαβε πολλές φορές. Έδώ, στο χωρίο αυτό, εκφράζει λεπτομερώς με τί θά μοιάζει ή θεϊκή Του Επιφάνεια. Θά είναι, λέει, σαν αστραπή. Μέσα άπ’ αυτή τήν παρομοίωση ό Θεός μάς αποκαλύπτει τα πέντε χαρακτηριστικά της ενδόξου Δευτέρας ελεύσεως Του.

Πρώτον. Ή Δευτέρα Παρουσία Του θά έλθει απροσδόκητα, σαν αστραπή. Γι’ αυτό Εκείνος μάς υπενθυμίζει: γρηγορείτε ούν, ότι ούκ οίδατε τήν ημέραν ουδέ τήν ώραν (Ματθ. 25,13).

Δεύτερον. Ή Δευτέρα Παρουσία Του θά είναι παμφαέστατη, σαν αστραπή, ήλιου φαεινότερη. Τότε ό ήλιος και τα άστρα θά σκοτιστούν. Ολόκληρο το σύμπαν θά χάσει τήν ακτινοβολία του, όταν Εκείνος εμφανιστεί έξαστράπτων από άκρου έως άκρου τού ουρανού!

Ο Κυθήρων αποκαλύπτει ότι δεν μνημονεύει τον ψευδαρχιεπίσκοπο Επιφάνιο Ουκρανίας και δεν κοινωνεί με όσους συλλειτουργούν μαζί του.

Η εγγραφή του διώκτη των Χριστιανών στην Ουκρανία Επιφανίου στα δίπτυχα έγινε με δικτατορικό τρόπο και όχι με ψηφοφορία. Έτσι αντικανονικά λειτουργούν οι Οικουμενιστές που έχουν διαλύσει τα πάντα στην Εκκλησία.

ΕΚΡΗΞΗ του μητροπολίτη Κυθήρων για τις φρικαλεότητες στην Εκκλησία του Ονούφριου- ΟΥΚΡΑΝΙΑ

             

Μνήμη αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης- Ομιλία Ιερού Χρυσοστόμου στο εδάφιο "Ἀσπάσασθε Πρίσκιλλαν καὶ Ἀκύλαν"

            

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΩΝ ΑΚΥΛΑ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

με θέμα το εδάφιο  «Ἀσπάσασθε Πρίσκιλλαν καὶ Ἀκύλαν»[Ρωμ.16,3]

       Σκέπτομαι πως πολλοί από σας απορείτε για την περικοπή αυτού του αποστολικού αναγνώσματος, ή καλύτερα θεωρείτε ασήμαντο και περιττό αυτό το μέρος της επιστολής, γιατί έχει μόνο χαιρετισμούς συνέχεια και μάλιστα τον ένα ύστερα από τον άλλο. Γι΄αυτό λοιπόν κι εγώ, ξεκινώντας από αλλού σήμερα, άφησα εκείνο το θέμα και ετοιμάζομαι να ασχοληθώ με αυτό, για να μάθετε ότι από τις θείες Γραφές τίποτε δεν είναι περιττό ούτε ασήμαντο, έστω και αν είναι ένα γιώτα ή μία οξεία αλλά και ένας απλός χαιρετισμός μας ανοίγει μεγάλο πέλαγος νοημάτων.

    Και γιατί λέγω ένας απλός χαιρετισμός; Πολλές φορές και η προσθήκη ενός γράμματος πρόσφερε ολόκληρη δύναμη νοημάτων. Και αυτό μπορεί να το δει κανείς στο όνομα του Αβραάμ [βλ. Γέν.17,5: «Καὶ οὐ κληθήσεται ἔτι τὸ ὄνομά σου Ἅβραμ, ἀλλ᾿ ἔσται τὸ ὄνομά σου Ἁβραάμ, ὅτι πατέρα πολλῶν ἐθνῶν τέθεικά σε (:Και το όνομά σου δεν θα είναι όπως μέχρι τώρα ‘’Άβραμ’’ –το οποίο σημαίνει πατέρας μεγάλος ή υψηλός· ή περάτης, διότι πέρασες από την Μεσοποταμία στην γη Χαναάν- · από τώρα και στο εξής θα ονομάζεσαι ‘’Αβραάμ’’ (:πατέρας λαών) διότι σε κατέστησα πατριάρχη και σε όρισα γενάρχη πολλών εθνών)»]. Γιατί, πώς δεν είναι παράλογο, όταν παίρνει  κανείς επιστολή από φίλο να μη διαβάζει μόνο το κύριο μέρος της επιστολής, αλλά και τον χαιρετισμό που βρίσκεται στο τέλος, και από εκεί μάλιστα να συμπεραίνει την διάθεση εκείνου που την έγραψε, όταν όμως γράφει ο Παύλος, ή, καλύτερα, όχι ο Παύλος, αλλά όταν η χάρη του Πνεύματος υπαγορεύει την επιστολή σε ολόκληρη πόλη και τόσο λαό και μέσω εκείνων σε όλη την οικουμένη, να θεωρεί πως είναι περιττό κάτι από τα περιεχόμενα και να το προσπερνάει επιπόλαια και να μην καταλαβαίνει ότι όλα αυτά έχουν κάνει τα άνω κάτω;

Η Εκκλησία δεν ξεχνάει κανέναν: Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω

                

Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω, λέγεται - «Σάββατο των Ψυχών» ή Ψυχοσάββατο. Είναι το πρώτο από τα δύο Ψυχοσάββατα του έτους (το δεύτερο επιτελείται το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής).

Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ' ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ' αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών».

Επειδή την Κυριακή της Απόκρεω ποιούμε ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και οι κεκοιμημένοι μας ακόμη δεν κρίθηκαν, τους μνημονεύουμε σήμερα και, επικαλούμενοι το άπειρο έλεος Του, παρακαλούμε τον Θεό με το μνημόσυνο πού κάνουμε, να τους αναπαύσει. Συγχρόνως δε, ενθυμούμενοι και εμείς το θάνατο και «διεγειρόμεθα προς μετάνοιαν...».

«Πᾶνος»

Βασ. Τουλουμτσής: «Ἡ ἑνότητα δόγματος καί ἤθους στούς Τρεῖς Ἱεράρχες ὡς θεμέλιο ἀληθοῦς Παιδείας».

–https://youtu.be/PhBUe7Zc2sE – ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΥΘΗΡΩΝ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

ΠΡΕΠΕΙ H ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ; .

 "τὸ ἀνώτατο κριτήριο ἀληθείας δὲν εἶναι ὁ ἐπίσκοπος, ἀλλ’ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ ἡ κοινὴ συνείδησι καὶ μαρτυρία τοῦ πιστοῦ κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ".          

                               

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος (50–119 μ.Χ.), δεύτερος ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας, ἀναφερόμενος στὴν ἀξία τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος, λέγει, ὅτι ὁ ἐπίσκοπος ἔχει τὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα. Γι’ αὐτὸ χωρὶς τὸν ἐπίσκοπο Ἐκκλησία δὲν γίνεται. Πολλοὶ ἐπίσκοποι κατὰ τὴ χειροτονία τους χρησιμοποιοῦν τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου, γιὰ νὰ ποῦν στὸ πλήρωμα ποὺ θὰ ποιμάνουν, ὅτι ἀξιώνουν πλήρη ὑπακοὴ στὸ πρόσωπό τους, θεωρώντας, ὅτι ὅποιος δὲν ὑπακούει δημιουργεῖ διαιρέσεις καὶ σχίσματα, διασπώντας τὴν ἑνότητα τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας.

Ὡστόσο, ὅπως ὑπάρχουν κανόνες ποὺ ἔχουν ἐξαιρέσεις, ἔτσι καὶ ἐδῶ. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἡ ὑπακοὴ στὸ πρόσωπο τοῦ ἐπισκόπου δὲν εἶναι ἀπροϋπόθετη. Θὰ πρέπῃ ὁ ἐπίσκοπος νὰ εἶναι ὑπόδειγμα πίστεως καὶ ζωῆς, νὰ ὀρθοτομῇ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ζῇ ἁγία ζωή. Σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸ νέο Θεολόγο, ὁ ἐπίσκοπος φέρει τὴν ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ τὴ θεία χάρι, ἐφόσον τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, θὰ προσθέταμε βεβαίως.

Στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία ἔχουμε δυστυχῶς ἀρκετὰ παραδείγματα ὄχι μόνο ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ ἀνωτέρων ἐκκλησιαστικῶν ἀξιωματούχων, οἱ ὁποῖοι ἀστόχησαν σὲ θέματα πίστεως καὶ περιέπεσαν σὲ αἱρετικὲς διδασκαλίες. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἀνώτατο κριτήριο ἀληθείας δὲν εἶναι ὁ ἐπίσκοπος, ἀλλ’ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ ἡ κοινὴ συνείδησι καὶ μαρτυρία τοῦ πιστοῦ κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Τονίζουμε τὸ ἐπίθετο «πιστοῦ», ἐννοώντας τὰ συνειδητὰ καὶ ἐνεργὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἁπλῶς τοὺς βαπτισμένους χριστιανούς.

Ὁ Ἅγιος Μελέτιος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας τῆς μεγάλης

                

Τὰς χεῖρας αἴρων Μελέτιος Κυρίῳ,

Ταῖς χερσί σου τίθημι τὴν ψυχήν, λέγει.

Δωδεκάτῃ Μελέτιος ἔδυ χθόνα πουλυβότειραν.

Ὁ Ἅγιος Μελέτιος γεννήθηκε περὶ τὸ 310 μ.Χ. στὴ Μελιτηνὴ τῆς Μικρᾶς Ἀρμενίας. Ἡ μαρτυρία περὶ τῆς πρώτης ἐμφανίσεώς του στὸ προσκήνιο τῆς ἱστορίας, λίγο μετὰ τὸ ἔτος 357 μ.Χ., τὸν καταδεικνύει ὡς ἀντίπαλο τῶν αἱρετικῶν Ὁμοιουσιανῶν καὶ ὀπαδὸ τοῦ Ἐπισκόπου Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης Ἀκακίου, ὁ ὁποῖος διὰ Συνόδου, τὸ ἔτος 358 μ.Χ., ἐκλέγει τὸν Ἅγιο Μελέτιο ὡς Ἐπίσκοπο Σεβαστείας. Λόγω ὅμως τῆς σφοδρῆς ἀντιδράσεως τῶν ὀπαδῶν τοῦ προηγούμενου Ἐπισκόπου Σεβαστείας Εὐσταθίου, παραιτεῖται καὶ μεταβαίνει στὴ Βέροια τῆς Συρίας.

 

Τὸ ἔτος 360 μ.Χ. ἐκλέγεται Πατριάρχης Ἀντιοχείας, μετατεθέντος τοῦ Πατριάρχου Εὐδοξίου στὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὅταν ὁ Ἅγιος ἔφθασε στὴν Ἀντιόχεια, ὅλοι οἱ πιστοὶ βγῆκαν στοὺς δρόμους, γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν καὶ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία του. Στὴ νέα ὅμως ἕδρα ὁ Ἅγιος Μελέτιος παρέμεινε ἕνα μόνο μῆνα, ἀφοῦ οἱ αἱρετικοὶ Ἀρειανοὶ ἔπεισαν τὸν αὐτοκράτορα Κωνστάντιο (337 – 361 μ.Χ.) νὰ τὸν ἐξορίσει στὴν Ἀρμενία καὶ νὰ ἐκλέξει στὴν θέση του τὸν παλαιὸ συνεργάτη τοῦ Ἀρείου, Εὐζώιο.

Τὰ ὀρθόδοξα φρονήματα τοῦ Ἁγίου, ὡς καὶ ἡ ἐξορία του καὶ ἡ ἀντικατάστασή του, συνετέλεσαν στὴ δημιουργία μεγάλης παρατάξεως ὀπαδῶν του, ποὺ ὀνομάσθηκαν «Μελετιανοί». Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑξαιρεῖ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐπιδράσεως τοῦ Ἁγίου Μελετίου στοὺς πιστοὺς τῆς Ἀντιόχειας σὲ τόσο λίγο χρονικὸ διάστημα. Καὶ ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὅτι ὁ Ἅγιος Μελέτιος θεμελίωσε τόσο καὶ ἐνέβαλε τέτοιο ζῆλο γιὰ τὴν πίστη στοὺς Χριστιανούς, ὥστε, παρὰ τὶς αἱρετικὲς δοξασίες καὶ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετώπισαν ἀργότερα, ἡ διδασκαλία του παρέμεινε ἄσειστη. Ἐπίσης, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος διηγεῖται τὸ ἀκόλουθο ἐπεισόδιο, τὸ ὁποῖο συνέβη κατὰ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ Ἁγίου ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια:

Με αφορμή την εορτή του αγ. Μελετίου Αντιοχείας ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ και ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ: Ένα άρθρο από το περιοδικό «ΣΤΑΥΡΟΣ»! Γιατι η αλήθεια δεν κρύβεται!

Παράλληλες ἐποχές: Οἰκονομία καὶ ὑπομονὴ εὔλογου χρόνου (ὄχι ὅπως σήμερα δεκαετίες). Ὕστερα Διαχωρισμὸς καὶ Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς! Καὶ μία εὔλογη ἐρώτηση: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἱερεῖς νὰ γράφουν δῆθεν ἐπιστημονικὰ καὶ νὰ ἐπαινοῦν τὸν ἅγ. Μελέτιο καὶ οἱ ἴδιοι νὰ μὴν διακόπτουν τὴν κοινωνία μὲ τὸν παρὰ τὰ ὅσα ἀποκαλύπτονται ἐπιμένοντα στὴν αἵρεση ἐπίσκοπο τους;

  

"Όταν επίσκοποι, τεταγμένοι να φυλάττουν την Ορδόδοξη πίστη, σιωπούν σκανδαλωδώς σε σοβαρά ζητήματα πίστεως, όταν καταπατούν, χάριν ευτελών υλικών συμφερόντων, Ιερούς Κανόνες· όταν διάγουν βίο φαύλο και διαφθαρμένο· όταν γίνωνται αίτιοι σκανδαλισμού μυριάδων ψυχών, τότε κάθε ευλαβής ψυχή εξανίσταται και διερωτάται, εάν πρέπη να διαχωρίση τις ευθύνες της". 

Πηγή: Περιοδικὸ «Σταυρός» Ο «ΣΤΑΥΡΟΣ» εἶναι μηνιαῖο χριστιανικό περιοδικό, τὸ ὁποῖο ἐκδίδεται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξο Ἱεραποστολικὴ Ἀδελφότητα «Ο Σταυρός» Ἡ Ἀδελφότης “ Ὁ Σταυρός ” ἱδρύθηκε τὸ ἔτος 1966 ἀπὸ τὸν τότε ἀρχιμανδρίτη καὶ ἱεροκήρυκα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἈΘηνῶν, μετέπειτα δὲ ἐπίσκοπο καὶ μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἑορδαίας, Αὐγουστῖνο Καντιώτη καὶ ἄλλα ἱεραποστολικὰ πρόσωπα, ποὺ εἶχαν συνδεθῆ πνευματικῶς μαζί του.

Γιά τον άγιο Μελέτιο, επίσκοπο Αντιοχείας, μιλήσαμε άλλοτε.

Είδαμε τον τρόπο, μέ τόν όποιο κατήλθε από του θρόνου. Εξωρίσθηκε από τον αρειανό αυτοκράτορα Κωνστάντιο, διότι δεν συμφώνησε προς τις αιρετικές δοξασίες του. Στο παρόν θα ιδούμε τις συνέπειες της εξορίας και του διωγμού του Μελετίου.

Ο λαός της Αντιοχείας δεν έμεινε απαθής θεατής της περιπέτειας του ποιμένα του. Δεν είχε την εσφαλμένη ιδέα, την οποία έχουν πολλοί από τους σημερινούς χριστιανούς, ότι δεν πρέπει να ενδιαφέρωνται για το τι κάνει ο επίσκοπος. Όταν είδε στον θρόνο του Μελετίου να έρχεται ο Ευζώνιος, επίσκοπος αιρετικός, ο λαός επαναστάτησε.

Επί 30 έτη οι Ορθόδοξοι της Αντιοχείας υπέμεναν και ανέχονταν, για χάρη της ενότητας της Εκκλησίας, μία κατάσταση δυσάρεστη. Θα έπρεπε να είχαν επαναστατήσει προ πολλού, από την στιγμή εκείνη, που οι αιρετικοί συκοφάντησαν αισχρώς και εξώντωσαν τον άγιο Ευστάθιο (330 μ.Χ.). Και όμως! Ανέχθηκαν. Όπως λέγει ο Θεοδώρητος: «τριάκοντα έτη μετά τας κατ’ Ευσταθίου του πανευφήμου γεγενημένας επιβουλάς, διετέλεσαν της αρειανικής ανεχόμενοι βδελυρίας». Έμειναν βεβαίως πιστοί στήν μνήμη του επισκόπου τους Ευσταθίου και απετέλεσαν την μερίδα των Ευσταθιανών, αλλά δεν έφθασαν μέχρι σχίσματος. Είχαν την ελπίδα, ότι τα πράγματα συντόμως θα μετεβάλλονταν. Και η ελπίδα φάνηκε ότι δικαιωνόταν, με την άνοδο στον θρόνο του αγίου Μελετίου. Αλλ' η μετά απ' ολίγο εξορία του έδειξε το αντίθετο, και έπεισε πλέον τους Ορθοδόξους, ότι έφθασε η ώρα του χωρισμού από την Εκκλησία, την οποία κυβερνούσαν οι αιρετικοί.

Στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας οι Όσιοι Τύχων και Χατζηγιώργης

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

Με αισθήματα βαθιάς κατάνυξης και πνευματικής χαράς, η Ορθόδοξη Εκκλησία υποδέχεται την επίσημη αναγνώριση δύο νέων Αγίων. 

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, υπό την προεδρία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr, προχώρησε στην Αγιοκατάταξη του Οσίου Τύχωνος του Ρώσου και του Οσίου Χατζηγιώργη του Αθωνίτου, επικυρώνοντας στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας αυτό που οι πιστοί βίωναν εδώ και δεκαετίες.

Δύο Φάροι του Αγίου Όρους

Η απόφαση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια τυπική διοικητική πράξη, αλλά μια ομολογία της ζωντανής παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στον σύγχρονο κόσμο.

• Ο Όσιος Τύχων (1884-1968): Ο ασκητής της Καψάλας, που υπήρξε ο πνευματικός οδηγός του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, υπήρξε το υπόδειγμα της απόλυτης ακτημοσύνης και της αδιάλειπτης προσευχής. 

Η ζωή του ήταν μια διαρκής Θεία Λειτουργία.

• Ο Όσιος Χατζηγιώργης (1809-1886): Μια από τις επιβλητικότερες μορφές του 19ου αιώνα στο Άγιο Όρος. 

Η αυστηρότητα της ασκήσεώς του και η πνευματική του ακτινοβολία δημιούργησαν μια ολόκληρη γενιά μοναχών που βάδισαν στα ίχνη της πατερικής παράδοσης.

Η Σημασία για τον Σύγχρονο Κόσμο

Η ευγονική δικτατορία είναι εδώ: Πάνελ για τα αγέννητα ΑμΕΑ – «Να αφήνουμε τα μωρά με σύνδρομο Down και αυτισμό να γεννιούνται;»

Εκτρώσεις: Φρίκη με τον ρατσισμό των πάνελ για τα αγέννητα ΑμΕΑ – «Να αφήνουμε τα μωρά με σύνδρομο Down και αυτισμό να γεννιούνται;»

                    

Ελευθέριος Ανδρώνης

Θεώρησα απαραίτητο να γραφτεί ένα συμπληρωματικό άρθρο για τις αμβλώσεις, όταν άκουσα μια φρικιαστική κουβέντα σε πάνελ «πρωινάδικου» που αυτές τις μέρες είχε αναλάβει την υπεράσπιση της θανάτωσης των αγέννητων παιδιών.

Στα πλαίσια του γενικότερου «δαιμονισμού» τους για όσα ορθότατα είπε ο Άρης Σερβετάλης, ακούστηκε μια «πανελίστρια» να λέει το εξής απίστευτο:

«Άρα να μην κάνουμε και προγεννητικό έλεγχο, να μην κάνουμε αμνιοπαρακέντηση και να αφήνουμε όλα τα μωρά με σύνδρομο Down και αυτισμό να γεννιούνται, εντάξει τι να πούμε…»

Πραγματικά, τι να πούμε με μια τόσο αηδιαστική δήλωση; Με μία πρόταση αποκαλύφθηκε όλη η σαπίλα της μισανθρωπίας τους. Μάλιστα η παρουσιάστρια της εκπομπής που εμφανίζεται και ως… υπερασπίστρια των δικαιωμάτων, συμφώνησε απόλυτα με τη ρατσιστική προτροπή θανάτωσης των ΑμΕΑ, συμπληρώνοντας «σωστά – σωστά»!

Άγιος Χαράλαμπος, Επέβαλε στους γερμανούς αξιωματικούς τη σωτηρία των Φιλιατρών!

                                Ο άγιος Χαράλαμπος με σκηνές από το μαρτύριό του.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

[Γράφει ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης, π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος]:

Το Γερμανικό Στρατηγείο από την Τρίπολι διέταξε [το 1943 κατά την περίοδο της κατοχής] τον Γερμανό Διοικητή των Φιλιατρών, Κοντάου ονόματι, για κάποιο σαμποτάζ που είχαν κάνει οι αντάρτες, να κάψουν την πόλιν των Φιλιατρών, να σκοτώσουνε ένα αριθμόν προκρίτων Φιλιατρινών και να συλλάβουνε 1.500 άλλους Φιλιατρινούς και να τους στείλουν στη Γερμανία, από όπου φυσικά δεν επρόκεπο να γυρίση κανένας πίσω.

Ο αξιωματικός Κοντάου έδωσε µε την σειρά του διαταγή στους στρατιώτες του να προχωρήσουν την άλλη ηµέρα στις έξη το πρωί µε τα σύνεργα της καταστροφής, χωρίς οίκτο στην εκτέλεσι της διαταγής. Αυτό, το έμαθε στην Τρίπολι ο ιεροκήρυξ Αρχιμανδρίτης Θεόδωρος Κωτσάκης, που κατήγετο από τα Φιλιατρά, θλίψις και στενοχώρια κατέλαβε όλους, δεν ξέρανε τι να κάνουνε για να γλυτώσουν τα Φιλιατρά και τους Φιλιατρινούς.

Επήρε κάποιον που εγνώριζε τα γερμανικά και πήγε στο σπίτι του Γερμανού στρατηγού στη Τρίπολι. Σταθήκανε στο διάδροµο. Αλλά ακούσανε µέσα στο γραφείο του στρατηγού φωνές, κακό, βρισιές, αναστάτωση µεγάλη. Κάποια Ελληνίδα τον τράβηξε από το ράσο να φύγη, για να µην τους εκτελέσουν επί τόπου και αυτούς.

Βγαίνοντας τότε ο ιεροκήρυξ, ειδοποίησε όλα τα σπίτια των Φιλιατρινών στην Τρίπολι να προσευχηθούν τη νύκτα στον Άγιο Χαράλαμπο, τον πολιούχο των Φιλιατρών για να βάλη το χέρι του. Αυτός δε κλείστηκε στο δωμάτιό του και προσευχότανε µε πόνο. Το ίδιο κάνανε στα Φιλιατρά οι κάτοικοι, που κάτι µυριστήκανε και αυτοί.

Ο Άγιος άκουσε την προσευχή τους και έκανε το θαύμα.

Ο Άγιος παρουσιάζεται την νύκτα στον Κοντάου που κοιµότανε. Παρουσιάστηκε σαν γέροντας σοβαρός, μεγαλοπρεπής, ιεροπρεπής, ιεροφορεμένος και µε κατάλευκη γενειάδα. Ήτανε µια φυσιογνωμία, που δεν την είχε δη ποτέ στη ζωή του ο προτεστάντης ή μάλλον άπιστος Γερμανός.

Με αφορμή την εορτή του αγ. Χαραλάμπους: Τὸ χρέος τοῦ ἀληθινοῦ ποιμένα

Η μεγάλη πληγή της εποχής μας: Αφού τα λέτε, γιατί δεν τα κάνετε; Αφού η Εκκλησία γέμισε λύκους, γιατί δεν τους διώχνετε; 

            

Λαμπρόπουλος Βαρνάβας 

Ἀρχιμανδρίτης 

Πόσες, ἄραγε, φορὲς θὰ εἶχε διαβάσει ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἅγιος ἱερομάρτυς Χαράλαμπος τὶς ποιμαντικὲς ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς ἀποστόλους Τιμόθεο καὶ Τίτο. Ἀμέτρητες φορὲς θὰ εἶχε σταθεῖ καὶ στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὴ δεύτερη ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Τιμόθεο, ὅπου ὁ Παῦλος θέτει τὰ θεμέλια τῆς ζωῆς τοῦ ἀληθινοῦ ποιμένα. Πάνω σ’ αὐτὰ τὰ θεμέλια ἔχτισε τὴν ἱερατική του διακονία καὶ ὁ ἅγιος Χαράλαμπος καὶ ἔτσι ἔγινε «στῦλος ἀκλόνητος τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ καὶ λύχνος ἀείφωτoς τῆς οἰκουμένης».

Πατέρας καὶ πρότυπο

Ὁ ἀληθινὸς ποιμένας πρῶτα ἀπὸ ὅλα εἶναι ἕνας στοργικὸς πατέρας, ποὺ θέλει νὰ ἀπευθύνεται σὲ κάθε «πρόβατό» του μὲ τὴν προσφώνηση «τέκνον μου». Τὴν τρυφερότητα τῆς φράσης τοῦ Παύλου δὲν τὴν ἀφήνει ἀσχολίαστη ὁ ἐπίσης ἀληθινὸς ποιμένας ἱερὸς Χρυσόστομος λέγοντας: «Μετὰ πολλῆς φιλοστοργίας τὴν παραίνεσιν προσάγει, καλώντας τὸν Τιμόθεο ὄχι ἁπλῶς τέκνον, ἀλλὰ τέκνον ἐμόν. Καὶ σ’ αὐτὴ τὴ στοργὴ στηρίζει καὶ τὴν προτροπή: «Ἂν εἶσαι παιδί μου, μιμήσου τὸν πατέρα».

Τὸ χρυσὸ στόμα τῆς Ἐκκλησίας ἐπισημαίνει τὸ μυστικὸ κλειδὶ τῆς ποιμαντικῆς τοῦ ἀποστόλου, ποὺ δὲν εἶναι τόσο ἡ διδασκαλία μὲ τὰ λόγια ὅσο μὲ τὸ παράδειγμα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει τὴν ἐπιστολὴ του ὄχι ἀπὸ τὸ ἄνετο γραφεῖο του ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὴ φυλακή, «κακοπαθῶν μέχρι δεσμῶν ὡς κακοῦργος». Καὶ μόνο αὐτὴ τὴ φράση νὰ ἔγραφε πρὸς τὸν Τιμόθεο, θὰ ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ ἀποτελέσει τὸ πιὸ ὑψηλὸ σεμινάριο ποιμαντικῆς. «Δὲν ὑπάρχει», λέει ὁ Χρυσορρήμων, «μεγαλύτερη πηγὴ θάρρους γιὰ τὸν μαθητὴ ποὺ παλεύει στὴ θάλασσα ἀπὸ τὸ νὰ δεῖ τὸν δάσκαλό του νὰ ναυαγεῖ καὶ νὰ σώζεται. Ἀνάλογο κουράγιο παίρνει ὁ στρατιώτης στὸν πόλεμο βλέποντας τὸν στρατηγὸ νὰ τραυματίζεται καὶ νὰ συνεχίζει τὸν ἀγώνα. Ἔτσι καὶ ὁ Τιμόθεος, ἀκούγοντας ὅτι ὁ Παῦλος, ποὺ μὲ τὸ κήρυγμά του ἐξουσίαζε ὅλη τὴν οἰκουμένη, βρίσκεται σὲ δεσμὰ καὶ σὲ θλίψεις, χωρὶς μάλιστα νὰ ἀπελπίζεται ποὺ ὅλοι οἱ δικοί του τὸν ἐγκατέλειψαν, θεωρεῖ φυσικὸ τὸ νὰ πάθει κι αὐτὸς τὰ ἴδια κακοπαθώντας γιὰ τὸν Χριστό».

Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές η Εκκλησία μας λέει να σχολάσουμε. Τι σημαίνει αυτό;

                        

-Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές η Εκκλησία μας λέει να σχολάσουμε. Είναι αυτό σαν να σταματάει ο χρόνος για λίγο για μας:

-Αρχιμανδρίτης Πέτρος, Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας: 

Ξέρετε, οι άνθρωποι πολύ συχνά μας λένε ότι «σήμερα ο ρυθμός της ζωής είναι πολύ γρήγορος και δεν υπάρχει χρόνος να προσευχηθούμε». Μπορεί κάποιος να περάσει 3 ώρες στο ίντερνετ χωρίς να καταλάβει πότε πέρασε η ώρα. Αλλά αν έρθει στον ναό νιώθει ότι «είναι μεγάλες οι ακολουθίες στην Ορθόδοξη Εκκλησία». Αυτός που περνά κάθε μέρα 4 ώρες στο ίντερνετ, στην καλύτερη περίπτωση θα μαζέψει κάποιες γνώσεις που δεν είναι πάντοτε σίγουρο για το πόσο έγκυρες και ακριβείς είναι. Στη χειρότερη περίπτωση όμως ερημώνεται μέσα του, ξεραίνεται η καρδιά του. Ενώ αυτός που θα δώσει 4 ώρες κάθε μέρα να προσευχηθεί, έχει πολύ μεγάλη αλλαγή στην πνευματική του κατάσταση. Δεν λέει η Γραφή· «τρέξτε για να μάθετε ότι είμαι Θεός», αλλά «σχολάσατε και γνώτε, ότι εγώ ειμι ο Θεός». Να μην απατούμε τους εαυτούς μας ότι με το να βλέπουμε τηλεόραση και να τραβάμε το κομποσκοίνι κάναμε τον κανόνα της προσευχής μας. 

«Σχολάσατε», σημαίνει να τα αφήσουμε όλα και να πούμε τώρα για 5 λεπτά, μισή ώρα, όσο μπορούμε, υπάρχει μόνο ο Κύριος και εγώ πάνω στη γη. Έτσι πρέπει να είναι η αληθινή σχόλη για να πιάσει μέσα μας η χάρη της προσευχής. Αλλιώς παίρνουμε λίγους κόκκους άμμου από την ακροθαλασσιά.