Ερώτηση στους "ευαίσθητους" κυρίως αριστερούς που αρνούνται να γιορτάζουν το ΟΧΙ

Ἐπειδὴ πολλοὶ κυρίως ἀριστερῆς ἰδεολογίας "εὐαίσθητοι" (εὐτυχῶς ὑπάρχουν καὶ γνωστὲς καὶ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις) ἀρνοῦνται νὰ γιορτάσουν τὴν ἐπέτειο τοῦ ΟΧΙ καὶ μηρυκάζουν συνέχεια τὸ ἐπιχείρημα τῶν γερμανοτσολιάδων, ποὺ ναὶ μὲν δυστυχῶς ὑπῆρξαν καὶ δυστυχῶς οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς δὲν τιμωρήθηκαν, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τοὺς ἥρωες τῆς Ἀλβανίας, στοὺς ὁποίους χρωστοῦν πολλὰ οἱ σημερινοὶ "φανφάρες", ἐμφανίστηκαν μετὰ τὴν συνθηκολόγηση τῆς Ἑλλάδος καὶ οὔτε ἀποτελοῦσαν την πλειοψηφεία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, οὔτε ἐξέφραζαν τὰ ἰδανικά του, παρουσιάζουμε τὴν στάση τῆς κομμουνιστικῆς/σοβιετικῆς Ρωσίας στὴν ἀρχὴ τοῦ πολέμου γιὰ νὰ διαπιστώσουμε ἂν αὐτὴ συμβάδιζε μὲ τὰ ἰδανικὰ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης καὶ ἐκφράζουμε παράλληλα τὴν ἀπορία, γιατί κανεὶς ἀπὸ τοὺς παραπάνω "εὐαίσθητους" δὲν ἀσχολεῖται μὲ αὐτὸ τὸ θέμα;

     

                               

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου 

Ἡ στάση γενικῶς τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων τῆς Εὐρώπης ἀπέναντι στὴ γερμανικὴ εἰσβολὴ καὶ τὴν ἐπέκταση τοῦ Ἄξονα κατὰ τὴν περίοδο 1939–1941 καθορίστηκε καθολικὰ ἀπὸ τὶς γεωπολιτικὲς σκοπιμότητες τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Μὲ αὐτὴ τὴν ὀνομασία εἶναι περισσότερο γνωστὸ τὸ Γερμανο-Σοβιετικὸ Σύμφωνο μὴ Ἐπίθεσης, ποὺ ὑπογράφτηκε στὴ Μόσχα στὶς 23 Αὐγούστου 1939, ἀνάμεσα στὸν Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τοῦ Γ’ Ράϊχ, Γιόακιμ φὸν Ρίμπεντροπ καὶ τὸν σοβιετικὸ ὁμόλογό του, Βιάτσεσλαβ Μολότοφ. Μὲ τὸ σύμφωνο αὐτὸ οἱ δύο χῶρες ὑποχρεώνονταν νὰ μὴν ἐπιτεθεῖ ἡ μία στὴν ἄλλη. Ἐπίσης καθεμία ἔπρεπε νὰ μείνει οὐδέτερη, ἂν ἡ ἄλλη ἀναμιχθεῖ σὲ πόλεμο.Τὸ σύμφωνο παρέμεινε σὲ ἰσχὺ ἕως τὶς 22 Ἰουνίου 1941, ὅταν ἡ Γερμανία τὸ παραβίασε. Πολλοὶ ἱστορικοὶ ὑποστηρίζουν, ὅτι τὸ σύμφωνο αὐτὸ ἦταν προϊὸν ρεαλιστικῆς ἀντιμετώπισης ἀπὸ τὸν Στάλιν, ποὺ ὑπάκουε σὲ γεωπολιτικοὺς λόγους καὶ ἐξοικονομία χρόνου. Ὅμως ἂν εἶναι ἔτσι, πῶς ἐξηγεῖται τὸ μυστικὸ συμπληρωματικὸ πρωτόκολλο ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι τὸ σύμφωνο συμφωνήθηκε ἀπὸ δύο ἀδίστακτους δικτάτορες καὶ ἀπὸ δύο φασιστικὲς ἰδεολογίες εἰς βάρος τῶν ἄλλων λαῶν; 

Στὸ σύμφωνο ὑπῆρξαν μυστικὰ προσαρτήματα, τὰ ὁποῖα προέβλεπαν ὅτι: 

H Πολωνία θὰ διαμελιστεῖ μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν μὲ σύνορα τοὺς ποταμοὺς Νάρεφ, Βιστούλα καὶ Σάν. 

Μὲ ἐξαίρεση τὴ Λιθουανία οἱ βαλτικὲς χῶρες, Φινλανδία καὶ Ρουμανία θὰ ἀνήκουν στὴ σοβιετικὴ σφαῖρα ἐπιρροῆς. 

Οἱ γερμανικὲς μειονότητες τῆς σοβιετικῆς σφαίρας (ὑπάρχουν στὶς βαλτικὲς χῶρες, στὴ Βεσσαραβία καὶ στὴν Μπουκοβίνα) θὰ πρέπει νὰ τὴν ἐγκαταλείψουν. 

O Γιάννης Τσαρούχης και η «Παναγία της Νίκης»

Οι πραγματικοί καλλιτέχνες δεν έχουν πρόβλημα να εκφράσουν το ύψιστο, το καλό και το αγαθό, διότι το αναζητούν, δεν το ποδοπατούν! 

                

Στη φωτογραφία απεικονίζεται ο σπουδαίος ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, κρατώντας την “Παναγία της Νίκης”, τη συγκλονιστική εικόνα που ζωγράφισε ενώ βρισκόταν στο Αλβανικό Μέτωπο.

Ο Γιάννης Τσαρούχης στρατεύθηκε το 1939 και υπηρέτησε στο Κούτσι, στην Αλβανία.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου είχε αναλάβει τη δημιουργία καμουφλάζ στρατιωτικών εγκαταστάσεων και στολών, ενώ δεν σταμάτησε ούτε τότε να ζωγραφίζει, δημιουργώντας προσωπογραφίες των φαντάρων που πολεμούσαν με σθένος τους Ιταλούς.

Την ιστορία της Παναγίας της Νίκης είχε αφηγηθεί στο βιβλίο «Μαρτυρίες ’40-’41» του Κ. Χατζηπατέρα.

Όπως είχε αποκαλύψει, η ιδέα του πίνακα προήλθε όταν άκουσε κατά τη διάρκεια του συσσιτίου έναν φαντάρο να περιγράφει ότι είχε δει όραμα με την Παναγία.

Ο ανθυπασπιστής είχε αναφέρει ότι αρχικά την πέρασε για κάποια Αλβανή κατάσκοπο και ύψωσε το ρεβόλβερ του για να την πυροβολήσει, όμως τότε η γυναίκα ύψωσε την παλάμη της και του είπε:

«Μη χτυπάς, έχω να σου πω κάτι: τη Λαμπρή θα είσαστε σπίτι σας».

Ο Διοικητής αποφάσισε να χτίσει μια εκκλησία για την Παναγιά στο σημείο που του υπέδειξε ο φαντάρος και ζήτησε από τον Τσαρούχη να ζωγραφίσει τις τοιχογραφίες.

Μία φωτογραφία δείχνει περίτρανα τους λόγους του έπους και την νίκης

Στην ακόλουθη φωτογραφία διακρίνονται οι λόγοι του έπους και την νίκης του ΄40:

Η πίστη ότι με την βοήθεια του Θεού και της Παναγίας θα έρθει η νίκη, το θάρρος μπροστά στον ανώτερο εχθρό, η θυσία μάνας και γιου για την πατρίδα και το δίκαιο, η ταπείνωση και το σθένος που μόνο αυτή κατέχει και που τιμωρεί τον υπερήφανο.

Το έπος του '40: Σπάνια φωτογραφικά ντοκουμέντα από το αρχείο του Πολεμικού Μουσείου

            Ένα οπτικοποιημένο "Άξιον Εστί"

• HuffPost GreeceΑλέξης Γαγλίας

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Νικητήρια ιαχή μετά την κατάληψη υψώματος. 

Τέτοια μέρα πριν από 79 χρόνια, 28η Οκτωβρίου του 1940, η Ελλάδα έπαιρνε το βάπτισμα του πυρός στην πιο αιματοβαμμένη πολεμική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας. Η φασιστική Ιταλία απαιτεί να αναλάβει τον έλεγχο στρατηγικών σημείων της χώρας- στα βουνά της Ηπείρου αρχίζει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Το Έπος του ’40.

Τους ανθρώπους που τον έζησαν, στην πρώτη γραμμή ή στα μετόπισθεν, τους άντρες που πολέμησαν και δεν άφησαν τα κόκκαλά τους στο χιόνι, νέες τότε γυναίκες, νηστικά, σκελετωμένα παιδιά- αυτούς τους ανθρώπους τους έχουμε ζήσει κι εμείς. Και κάποιοι ζούνε ακόμα.

Οι ιστορίες και τα βιώματά τους, ακόμα κι αν πολλοί απέφευγαν να μιλούν εκτενώς, υπάρχουν σαν πρωτογενείς ιστορικές μαρτυρίες στο μνημονικό και των περισσότερων νεότερων Ελλήνων. Αν κάποια ιταλική ή γερμανική σφαίρα δεν είχε περάσει ξυστά από τον πρόγονό μας, δε θα είχαμε ποτέ υπάρξει- δεν είναι ο πόλεμος του ’40, ο αντιφασιστικός και αντιναζιστικός αγώνας της Ελλάδας ένα ηρωικό γεγονός σήμερα ανεπαίσθητο. Οι γενιές του τότε και του τώρα είναι πολύ κοντινές για να μην συνδέονται συναισθηματικά.

Στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας αυτή η συλλογική μνήμη του λαού είναι απτή. Οι φωτογραφίες της περιόδου ’40- ’41 οπτικοποιούν ιστορίες που έχουμε ακούσει με συναρπαστικό τρόπο, όπως μόνο η ορατή μνήμη και το φωτογραφικό στιγμιότυπο μπορούν. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.

Στους τοίχους αρκετές εμβληματικές στιγμές της περιόδου- οι περισσότερες έχουν συμπεριληφθεί σε αφιερώματα και ντοκιμαντέρ της περιόδου ’40- ’41 και της Κατοχής που ακολούθησε. Στο υπόγειο, όμως, του Μουσείου, σε ογκώδεις φακέλους και ηλεκτρονικούς υπολογιστές φυλάσσονται χιλιάδες ακόμα εικόνες, αδημοσίευτες οι περισσότερες.

Διηγούνται όχι μόνο ηρωικές, εφ′ όπλου λόγχη επιθέσεις, αλλά και την καθημερινότητα στο μέτωπο και τα μετόπισθεν. Το ξεψείρισμα, τα γράμματα στη μάνα και στη γυναίκα, οι πετσοκομμένοι τραυματίες, οι αιχμάλωτοι, οι νεκροί με τα ανοιχτά μάτια. Δεν αντηχούν μόνο ”Αέρα!” αλλά και ”Όι, όι μάνα μου...”. Επιλέξαμε 70 από αυτές.

Το σύνολο του φωτογραφικού υλικού από το αρχείο του Πολεμικού Μουσείο συνθέτει ένα οπτικοποιημένο «Αξιον Εστί»- στις εικόνες που παρουσιάζουμε σήμερα προσπαθήσαμε να εικονογραφήσουμε έναν στίχο του έστω. Λίγες γραμμές- αράδες από την «Πορεία προς το Μέτωπο».

″Ξημερώνοντας τ′ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη που δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ′ την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σκεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο. Δώδεκα μέρες κιόλας είχαμε μεις πιο πίσω. στα χωριά. Κι απάνω που συνήθιζε τ′ αυτί μας πάλι στα γλυκά τριξίματα της γης, και δειλά συλλαβίζαμε το γαύγισμα του σκύλου ή τον αχό της μακρινής καμπάνας, να που ήταν ανάγκη, λέει, να γυρίσουμε στο μόνο αχολόι που ξέραμε: στο αργό και στο βαρύ των κανονιών, στο ξερό και στο γρήγορο των πολυβόλων. Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ′ τον άλλο, ίδια τυφλοί”. (Οδυσσέας Ελύτης, Ποίηση, Ίκαρος, Αθήνα 2002).

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Μεταφορά στρατιωτών μας στο μέτωπο

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Φωτογραφία στρατιώτη

Αυτός είναι ο πραγματικός αλτρουισμός! Έτσι μιλούν αυτοί που περήφανα και οικειοθελώς έδωσαν τα πάντα και δεν ζήτησαν τίποτα: "Αυτός έχει µικρά παιδιά που δεν πρέπει να µείνουν ορφανά"!:

Και σήμερα οι θιασώτες μίας υποτιθέμενης υψηλής διανόησης, πίνοντας κρασί και φορώντας ρούχα κάποιου γνωστού οίκου μόδας αρνούνται να τους επαινέσουν, δεν θέλουν ούτε καν να τους αναφέρουν, διότι θα τους μειώσει το προφίλ που έχουν τόσο πολύ φροντίσει.

Οι πεσόντες μας και οι παρελάσεις

Με τον τίτλο αυτό δημοσιεύεται στην Καθημερινή επιστολή της κ. Σταυρούλας Δουράκη-Ξανθάκου (που, όπως γνωρίζω από παλαιότερες επιστολές της, ζει στο Λονδίνο). Την αναδημοσιεύω γιατί είναι επίκαιρη από πολλές πλευρές.

‘«Σεβαστή µου µητέρα…». Έτσι άρχιζαν τα σύντοµα γράµµατα από το µέτωπο που έστελνε ο θείος µου ο Κώστας στη γιαγιά µου µε τα ταχυδροµικά δελτάρια. Ύστερα «ουδέν νεώτερον…» και τέλος το επίσηµο γράµµα που της έλεγε ότι ο γιος της πέθανε ηρωικά για την πατρίδα του, σε µια επικίνδυνη αποστολή για την οποία ο ίδιος δεν είχε κληρωθεί, παίρνοντας εθελοντικά τη θέση συστρατιώτη του, λέγοντας: «Αυτός έχει µικρά παιδιά που δεν πρέπει να µείνουν ορφανά». Το σώµα του έµεινε κάπου εκεί στα χιονισµένα βουνά της Αλβανίας, και η µητέρα του, µαζί µε την αδελφή του, τη µητέρα µου, έµειναν να αναρωτιούνται πώς ήταν οι τελευταίες του στιγµές και πώς θα αντιµετωπίσουν τον πόλεµο και την Κατοχή ολοµόναχες. Αυτός, όπως και τόσοι άλλοι, είχε εφαρµόσει στην πράξη µε τον πιο τραγικό τρόπο αυτά που είχε µάθει όταν έκανε τη στρατιωτική του θητεία. Αυτός δεν ήταν ο όψιµος πατριώτης που θα υπηρετήσει είκοσι µόνο ηµέρες, εξαγοράζοντας το υπόλοιπο της θητείας του µε τα dollars του, ο «θείος από το Σικάγο» που ήρθε στην Ελλάδα να δείξει στους Έλληνες πώς ζουν οι προοδευτικοί άνθρωποι στις «πολιτισµένες» χώρες.

Ἁρματωμένος τὴν ἁρματωσιὰ τοῦ Θεοῦ. Κόντογλου Φώτης

                               

Ὁ ἅγιος Δημήτριος ὁ Μυροβλήτης

Μεθαύριο εἶναι ἡ γιορτὴ τοῦ ἁγίου Δημητρίου, μεγάλη γιορτὴ γιὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, πλὴν ἰδιαίτερα γιὰ τὴ Θεσσαλονίκη, ποὺ εἶναι κ’ ἡ πατρίδα του. Ἐκεῖ θὰ γίνει φέτος μεγαλύτερη πανήγυρη, ἐπειδὴ γιορτάζουνε τὰ ἐγκαίνια τῆς φημισμένης ἐκκλησιᾶς του, ποὺ κάηκε στὰ 1917 καὶ τώρα εἶναι πάλι ξανακαινουργιευμένη ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου τῆς Παιδείας.

H πρώτη ἐκκλησιὰ ἤτανε ἕνα χτίριο ἀπὸ τὰ πιὸ ἀρχαῖα τῆς χριστιανοσύνης, χτισμένη ἑκατὸ χρόνια ὕστερα ἀπὸ τὰ 313 μ.X., ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Δημήτριος. Ἀλλὰ κάηκε ὕστερα ἀπὸ 300 χρόνια καὶ ξαναχτίσθηκε τὸν καιρὸ ποὺ βασίλευε Λέοντας ὁ Σοφός. Αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ καὶ κάθε ἄλλη πληροφορία γιὰ τὸ χτίριο, γιὰ τὰ ψηφιδωτὰ ποὺ στολίζουνε τοὺς τοίχους, γιὰ τὶς τοιχογραφίες, μπορεῖ κανένας νὰ τὰ μελετήσει καταλεπτῶς σ\’ ἕνα χρήσιμο βιβλίο ποὺ ἔγραψε τελευταία στὴν ἁπλὴ γλῶσσα ὁ ξεχωριστὸς βυζαντινολόγος Ἀνδρέας Ξυγγόπουλος, καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης.

O ἅγιος Δημήτριος μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Γεώργιο, εἶναι τὰ δύο παλληκάρια τῆς χριστιανοσύνης. Αὐτοὶ εἶναι κάτω στὴ γῆ, κ\’ οἱ δύο ἀρχάγγελοι Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ εἶναι ἀπάνω στὸν οὐρανό. Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τοὺς ζωγραφίζανε δίχως ἅρματα, πλὴν στὰ κατοπινὰ τὰ χρόνια τοὺς παριστάνουνε ἁρματωμένους μὲ σπαθιὰ καὶ μὲ κοντάρια καὶ ντυμένους μὲ σιδεροπουκάμισα. Στὸν ἕναν ὦμο ἔχουνε κρεμασμένη τὴν περικεφαλαία καὶ στὸν ἄλλον τὸ σκουτάρι, στὴ μέση εἶναι ζωσμένοι τὰ λουριὰ ποὺ βαστᾶνε τὸ θηκάρι τοῦ σπαθιοῦ καὶ τὸ ταρκάσι πόχει μέσα τὶς σαγίτες καὶ τὸ δοξάρι.

Τὰ τελευταῖα χρόνια, ὕστερα ἀπὸ τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης, οἱ δύο αὐτοὶ ἅγιοι καὶ πολλὲς φορὲς κι’ ἄλλοι στρατιωτικοὶ ἅγιοι ζωγραφίζουνται καβαλλικεμένοι ἀπάνω σὲ ἄλογα, σὲ ἄσπρο ὁ ἅγιος Γεωργης, σὲ κόκκινο ὁ ἅγιος Δημήτρης. Κι’ ὁ μὲν ἕνας κονταρίζει ἕνα θεριὸ κι’ ὁ ἄλλος ἕναν πολεμιστή, τὸν Λυαῖο.

Εκεί όπου πέρασε η λόγχη, αναδύεται ευωδία. Εκεί όπου φάνηκε ο θάνατος, η πίστη μαρτυρεί τη ζωή.

                       

[...]Ο Άγιος Δημήτριος δεν αρνήθηκε τον Κύριό του μπροστά στην απειλή του θανάτου. Παρέμεινε πιστός, ακόμη κι όταν η ομολογία της πίστεώς του τον οδήγησε στο μαρτύριο. Οι λόγχες διαπέρασαν το σώμα του, αλλά δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την ψυχή του. Η ανθρώπινη βία άγγιξε τη σάρκα του, όχι όμως την ελεύθερη παράδοσή του στην αγάπη του Θεού.

Και τότε η λόγχη του μαρτυρίου γίνεται για εμάς κάτι περισσότερο από ένα ιστορικό γεγονός. Γίνεται μια γέφυρα που μας οδηγεί στον Γολγοθά, εκεί όπου η λόγχη άνοιξε την πλευρά του Εσταυρωμένου Χριστού.

Από την πληγωμένη πλευρά του Κυρίου ανέβλυσε αίμα και ύδωρ. Η Εκκλησία βλέπει σε αυτό το γεγονός ένα βαθύ σημείο του μυστηρίου της σωτηρίας, μια μαρτυρία της αγάπης του Θεού που προσφέρεται στον άνθρωπο μέχρι τέλους.

Ο Χριστός δεν απάντησε στο μίσος με μίσος ούτε στη βία με εκδίκηση. Πάνω στον Σταυρό, μέσα στην απόλυτη ταπείνωση, φανέρωσε τη δύναμη μιας αγάπης που δεν καταργείται από τον πόνο. Η λόγχη δεν έγινε η τελευταία λέξη της ζωής Του. Η τελευταία λέξη ανήκει στην Ανάσταση.

Ο Άγιος Δημήτριος, μιμούμενος το Πάθος του Κυρίου του, έγινε μάρτυρας αυτής της αγάπης. Το μαρτύριό του δεν εξισώνεται με τη μοναδική λυτρωτική θυσία του Χριστού· αποτελεί, όμως, ομολογία πίστεως και ελεύθερη προσφορά ολόκληρης της ύπαρξής του στον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Κύριο.

Κι εγώ, μπροστά σε αυτή τη μαρτυρία, αναρωτιέμαι: πόσες λόγχες κρατώ μέσα μου χωρίς να το καταλαβαίνω;

Για να μην ξεχνάμε και οι λαϊκοί τις ευθύνες μας: Αυτούς που ορθά ελέγχαμε, τώρα, ενώ δεν άλλαξαν, τους πλύναμε στην κολυμβήθρα της λήθης, ωσάν να μην έγινε ποτέ τίποτα και τους ονομάζουμε ευσεβείς!.

Ας διαβάσουμε τα παρακάτω και ας αναλογισθούμε, γιατί υπάρχει τόση σιωπή σήμερα, ενώ και οι ιεράρχες δεν άλλαξαν και τα κακώς κείμενα αυξάνονται συνεχώς!

Κείμενο του Φώτη Κόντογλου από την δεκαετία του 60 ("Ασάλευτο θεμέλιο"):

«Οἱ ἀνάξιοι κληρικοὶ βλάπτουν τὴν Ἐκκλησία:

«Πάντα σὲ κάθε ἐποχὴ ὑπῆρχαν οἱ ἀνάξιοι κληρικοὶ κοντὰ στοὺς ἁγίους ρασοφόρους. Ἀλλὰ σήμερα τὸ πρᾶγμα χειροτέρεψε κατὰ πολύ. Μία ἀπὸ τὶς πολλὲς αἰτίες αὐτῆς τῆς θλιβερῆς καταστάσεως εἶναι, τὸ ὅτι γίνονται συχνὰ κληρικοὶ κάποιοι ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν κλίση στὴν θρησκεία καὶ ποὺ γι’ αὐτοὺς τὸ ρασοφορεῖν εἶναι ἕνα ἐπάγγελμα. Ἐπειδή, λοιπόν, λείψανε, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν μας οἱ ἱερωμένοι ποὺ ἔχουν φωτιὰ μέσα τους, ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ βραδυπορῆ ἀσυγκίνητη καὶ ἀδιάφορη γιὰ ὅσα ἔπρεπε νὰ τὴν ἐνδιαφέρουν ζωηρά, ἀδιάφορη γιὰ τὸ ὅτι τὸ ποίμνιό της σκανδαλίζεται καὶ δοκιμάζεται σκληρὰ ἀπὸ τὰ καμώματα μερικῶν ἱερωμένων, ἀδιάφορη γιὰ τὴν παραμόρφωση τῆς ἱερᾶς παραδόσεως, ἀδιάφορη γιὰ τὰ τέκνα της ποὺ τὴν ἀρνοῦνται, γιὰ νὰ πυκνώσουν τὶς τάξεις τῶν αἱρετικῶν, μὲ κίνδυνο  αὐτὴ ἡ αἱμοραγία της νὰ καταντήση θανάσιμη γι’ αὐτήν...

Κείμενο από το 2013 (επί κρίσεως):

Δυστυχώς! Η ανυπαρξία ποιμένων διαπιστώνεται σε όλους τους τομείς κι όχι μόνο στα δογματικά θέματα

 Πηγή:   Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

                                                                    

Τι κάνει σήμερα η Ελληνική Ορθοδοξία; Τι κάνει η ιεραρχία της Ελληνικής Εκκλησίας; Πως αντιμετωπίζει τους ολετήρες που κυβερνούν δολοφονώντας με αργό θάνατο τους πολίτες, που στέλνουν καθημερινά σε ανείπωτη απελπισία και οδηγούν ανθρώπους σε απονενοημένες πράξεις αυτοχειρίας;

Η απάντηση είναι τραγική. Η απάντηση είναι τόσο ισοπεδωτική όση είναι και η παντελής απουσία των ιεραρχών. Των ιεραρχών που ευλογούν κυβερνήσεις λαθρελλήνων, των ιεραρχών που συναγελάζονται ή σιωπούν σε πολιτικές που δολοφονούν και που στηρίζουν με την φυσική τους παρουσία (ως ιεράρχες) πολιτικούς που δεν ανήκουν στο σώμα της Εκκλησίας και λειτουργούν εξόφθαλμα τόσο κατά του ποιμνίου της Εκκλησίας όσο και κατά της ίδιας της Εκκλησίας στην οποία έχουν κηρύξει έναν ανηλεή πόλεμο (έχοντας στοχεύσει όχι μόνο στην περιουσία της, αλλά στην αλλοίωση της πίστης των ίδιων των χριστιανών…).

Ὁ μακαριστὸς Ἰωάννης Κορναράκης γιὰ τὸν † Ἀλβανίας Ἀναστάσιο, τὸν ὁποῖο (φεῦ) ἀντιοικουμενιστὲς θεωροῦν μὴ Οἰκουμενιστή!!!

Ὁ μακαριστὸς Ἰωάννης Κορναράκης στὸ 11σέλιδο Ὑπόμνημά του πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδο τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2003, καταγγέλλει ὅλους τοὺς νεωτεριστὲς οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους καὶ μεταξὺ ἄλλων γράφει χαρακτηριστικά γιὰ τὸν †Ἀναστάσιο (ὁ ὁποῖος ὑπενθυμίζουμε στοὺς ὑπερασπιστές του διετέλεσε πρόεδρος τοῦ Π.Σ.Ε., μέλος ὅλων τῶν οἰκουμενιστικῶν ὀργανώσεων καὶ συμμετεῖχε ἐνεργὰ σὲ  ὅλες αὐτὲς τὶς συνελεύσεις ποὺ προδόθηκε ἡ Πίστη μας καὶ τὶς ὁποῖες καταδίκασαν ὍΛΟΙ οἱ Ἅγιοι καὶ φωτισμένοι ἄνθρωποι τῶν τελευταίων 60 χρόνων ἀπὸ ὍΛΕΣ τὶς ὀρθόδοξες χῶρες):

«Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας, ὅμως, στὸ ἔργο τοῦ Ἴχνη ἀπὸ τὴν ἀναζήτηση τοῦ ὑπερβατικοῦ, ἀντικαθιστᾶ τὴν φράση “διὰ τοῦ εὐαγγελίου”, μὲ τὴν φράση “διὰ τῆς ἐκκλησίας”, ἀναπτύσσοντας, ἔτσι, τὴν διδασκαλία τῆς ἀόρατης σωτηρίας! Μὲ τὴν παραχάραξη αὐτή, ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ ξεπεράσει τὴν αὐθεντικὴ ἀποστολικὴ διδασκαλία περὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἐθνῶν, διὰ τῆς ἀπὸ μέρους τους ἀποδοχῆς, ἐφαρμογῆς καὶ βιώσεως τοῦ Εὐαγγελίου. Σημειώνοντας δὲ ὅτι, “οἱ παλαιότεροι ὅσο καὶ οἱ νεότεροι θεολόγοι τῆς ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τόνισαν ὅτι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ καὶ πέραν τῶν ὁρίων τῆς ὁρατῆς Ἐκκλησίας”, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι, σὲ αὐτὴν τὴν “ἀόρατη Ἐκκλησία”, καὶ τὰ ἔθνη “δύνανται νὰ ἀνήκωσι ἀοράτως καὶ οἱ ἐθνικοί, οἱ ἑτερόδοξοι…” (σσ. 423-4)».

Καὶ κλείνει ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς καὶ (σὲ ἀντίθεση μὲ σύγχρονους "ὁμολογητές") ὑπερασπιστὴς τῆς Πίστεως Κορναράκης τὸ ὑπόμνημά του:

Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά: Συμφωνία με την Αίγυπτο θα υπογράψει ο Αρχιεπίσκοπος Συμεών – Στηρίζουν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες

                              

Σε συμφωνία για το καθεστώς της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά κατέληξαν η αιγυπτιακή κυβέρνηση και η Σιναϊτική Αδελφότητα, με τον Αρχιεπίσκοπο Συμεών να ανακοινώνει ότι αποδέχεται την προοπτική υπογραφής της, έχοντας εξασφαλίσει και την ομόφωνη υποστήριξη των Ορθόδοξων Εκκλησιών. Τι αναφέρει στη δήλωσή του για το καθεστώς της ιστορικής Μονής

Σε συμφωνία για το καθεστώς της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά κατέληξαν η αιγυπτιακή κυβέρνηση και η Σιναϊτική Αδελφότητα, ανοίγοντας τον δρόμο για τη διευθέτηση των εκκρεμών ζητημάτων που αφορούν την ιστορική μονή, η οποία λειτουργεί αδιάλειπτα εδώ και περίπου 15 αιώνες.

Ο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ Συμεών ανακοίνωσε ότι η Σιναϊτική Αδελφότητα αποδέχεται την προοπτική υπογραφής της συμφωνίας, έχοντας εξασφαλίσει την ομόφωνη υποστήριξη των Ορθόδοξων Εκκλησιών που ενημερώθηκαν αναλυτικά για το περιεχόμενό της. Η υπογραφή αναμένεται να πραγματοποιηθεί στο προσεχές διάστημα, μόλις το επιτρέψει η κατάσταση της υγείας του Αρχιεπισκόπου, ενώ η ακριβής ημερομηνία θα καθοριστεί σε συνεννόηση με τους πατέρες της μονής και την αιγυπτιακή κυβέρνηση.

Στη δήλωσή του, ο κ. Συμεών κάνει λόγο για μια εξέλιξη που ενισχύει την εμπιστοσύνη μεταξύ της Μονής Σινά και της Αιγύπτου, ενώ παράλληλα αναδεικνύει την ενότητα των Ορθόδοξων Εκκλησιών της Ανατολής.

Ο αποκαλυπτικός διάλογος που είχαν ο Μέγας Αντώνιος και ο Δαίμονας

                                 

Από τον βίο του Μεγάλου Αντωνίου

Ο διάλογος που είχε ο Μέγας Αντώνιος και ο δαίμονας στην έρημο είναι ένα από τα πιο αποκαλυπτικά ορθόδοξα κείμενα για τον διάβολο, τους υπηρέτες του δαίμονες, το κοσμικό κράτος που διά του χρήματος έχει στήσει και για τις παγίδες που στήνει στους ανυποψίαστους Χριστιανούς.

Ὅταν ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἠσκήτευεν εἰς τὴν ἔρημον, νὰ καὶ ἔρχεται ὁ Δαίμων τὰ μεσάνυκτα, καὶ τοῦ ἐκτύπησε τὴν πόρτα διὰ νὰ τοῦ ἀνοίξῃ.

Ἐσηκώθη λοιπὸν ὁ Μέγας Ἀντώνιος, καὶ ἀφοῦ ἄνοιξε τὴν πόρτα του, βλέπει ἔξαφνα ἄνθρωπον ἀλλόκοτον καὶ ἔστεκεν ἔξω.

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ποῖος εἶσαι ὁποῦ μοῦ κτυπᾶς τὰ μεσάνυκτα τὴν πόρταν, καὶ τὶ θέλεις»;

Λέγει του ὁ μιαρὸς Δαίμων «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Δαίμων».

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἅγιος «Πῶς ἦλθες, παγκάκιστε ἐδῶ»;

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Δαίμων «Ἦλθα νὰ σοῦ εἰπῶ πῶς μάχονται οἱ καλόγηροι καὶ λοιποὶ Χριστιανοί, ὑβριζόμενοι κατὰ πᾶσαν ὥραν, καὶ πῶς τοὺς κοσμικοὺς γυρίζω εὔκολα εἰς τὸ θέλημά μου».

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Παγκάκιστε, διατὶ κάμνεις αὐτό»;

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά - «Αποδεχόμενοι και αρνούμενοι τον Χριστόν»

                                             

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ[:Λουκά 8, 26-39]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-10-1982] (Β78)

    «Ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν· ὁ δὲ ἀνήρ ἐδέετο αὐτοῦ εἶναι σὺν αὐτῷ».

      Από τότε, αγαπητοί μου, που ήλθε ο Κύριος εις τον κόσμον και οι άνθρωποι άκουσαν για τ΄όνομά Του, ουσιαστικά χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα. Σε εκείνους που απεδέχθησαν τον Χριστόν και εις εκείνους οι οποίοι απώθησαν τον Χριστόν. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή δίδει την εικόνα, αυτή, ανάγλυφη. Πώς δηλαδή ο μεν δέχεται, οι δε απωθούν. Και πράγματι, αυτός ο πρώην δαιμονιζόμενος, ο οποίος είχε δαιμόνια πολλά, από χρόνου ικανού και ήτο αντικοινωνικότατος και επικινδυνωδέστατος κοινωνικά, αυτός που δεν έμενε ούτε σε σπίτι, παρά στους αγρούς και στα μνήματα, και αλυσοδένετο και τα έσπαζε τα δεσμά, αυτός ο άνθρωπος, σωφρονών και ιματισμένος και ευγνωμονών κάθεται στα πόδια του Ιησού και Τον παρακαλεί να είναι μαζί Του.

      Αντιθέτως, οι Γεργεσηνοί, οι συμπατριώται του, στην πόλιν των οποίων ο Κύριος ήδη πήγαινε, όταν άκουσαν τα γενόμενα, πώς οι δαίμονες έφυγαν από τον συμπατριώτην των, τον πρώην δαιμονισμένο, μπήκαν μέσα εις τους χοίρους και οι χοίροι επνίγησαν, χιλιάδες χοίροι, τότε επήγαν όλοι να δουν τον Κύριον και εφοβήθησαν και παρεκάλεσαν τον Κύριον να φύγει όχι μόνον από την πόλιν των, αλλά και από τα περίχωρα της πόλεώς των, διότι… διότι «ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν». Και ο Κύριος, αφού Τον παρεκάλεσαν να μην μπει εις την πόλη τους, τότε έκανε μεταβολή, ξαναμπήκε στο πλοιάριο και πέρασε απέναντι στη λίμνη, από τη λίμνη.

      Και γεννιέται ένα ερώτημα: Οι άνθρωποι αποδέχονται και απωθούν; Δηλαδή όταν Ενηνθρώπησε ο Υιός του Θεού και ήλθε στον κόσμον, οι άνθρωποι δεν ανεγνώρισαν τον Δημιουργόν των; Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι Τον δέχονται ευχαρίστως και οι άνθρωποι που στέκονται εχθρικά απέναντί Του και αρνητικά;

Ψυχασθένεια και Δαιμονισμός

 

 Ψυχασθένεια και Δαιμονισμός

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

ΓΕΝΙΚΑ: Δαιμονισμός είναι η κατάσταση στην οποία ένα άτομο βρίσκεται υπό τον έλεγχο μοχθηρού υπερφυσικού όντος. Οι περιγραφές περιλαμβάνουν απώλεια μνήμης ή προσωπικότητας, μυϊκούς σπασμούς ή αδυναμία. Περιγραφές αναφέρουν πρόσβαση σε μυστικά άλλων, ομιλία αγνώστων γλωσσών, αλλαγή στη φωνή, την έκφραση, τη δομή του προσώπου, εμφάνιση αμυχών, δαγκωματιών ή τραυματισμών και υπερφυσική δύναμη. Ο δαιμονισμένος χάνει κάθε δυνατότητα αυτοελέγχου, ώσπου να ελευθερωθεί, συνήθως με εξαναγκασμό μέσω της διαδικασίας εξορκισμού. Στη διάρκεια του δαιμονισμού παρατηρείται απώλεια μνήμης, διαταραχές προσωπικότητας, λιποθυμίες και άλλα, τα οποία μοιάζουν με κρίσεις επιληψίας, γι’ αυτό συχνά υπάρχουν διαμάχες μεταξύ επιστήμης και εκκλησίας πάνω στο θέμα αυτό.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Από την αρχαιότητα οι λαοί είχαν να κάνουν με κακόβουλα πνεύματα που έμπαιναν στα σώματα τους και προκαλούσαν διάφορες ασθένειες. Κάθε πολιτισμός είχε αναφορές για καταλήψεις από δαιμονικά όντα και τελετουργικά εξορκισμού. Βαβυλώνιοι, Ακκάδιοι, Ασσύριοι, Ινδοί, ήταν εξοικειωμένοι με το φαινόμενο και ανέπτυσσαν τρόπους καταπολέμησης, όπως προσευχές και ξόρκια. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν περιστατικά «εθελοντικής» κατάληψης, μιας που οι πιστοί καλούσαν τους θεούς να μπουν μέσα τους. Ιέρειες του Απόλλωνα εισέπνεαν φύλλα βοτάνων για να μπει ο θεός μέσα τους και να δώσει τους χρησμούς του. Οι πρωτόγονοι πίστευαν πως τα πνεύματα έκλεβαν ανθρώπινες ψυχές φέρνοντας κακοτυχία. Οι σαμάνοι αναλάμβαναν να βρουν το χαμένο πνεύμα του ανθρώπου και να διώξουν το κακό. Στη διάρκεια της κατάληψης οι ιερείς αναλάμβαναν να διώξουν τα κακά πνεύματα απο τους δαιμονισμένους με διάφορους τρόπους προκαλώντας πόνο, πολλές φορές μαστιγώνοντας τους ανθρωπους.

Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                              

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8, 26-39]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ  ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ

     «Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;

(:και όταν ο Κύριος ήλθε στην απέναντι όχθη, στη χώρα των Γεργεσηνών, Τον συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι που έβγαιναν από τα μνήματα που υπήρχαν εκεί, στα οποία ευχαριστιούνταν να κατοικούν. Ήταν και οι δύο επιθετικοί και πολύ επικίνδυνοι˙ τόσο, ώστε να μην μπορεί κανείς να περάσει απ’ τον δρόμο εκείνο. Και ξαφνικά απ’ τον φόβο τους κραύγασαν δυνατά και είπαν: “Ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα σε μας και σε σένα, Ιησού, υιέ του Θεού; Ήλθες εδώ πρόωρα, πριν από τον καιρό της παγκόσμιας κρίσεως, για να μας βασανίσεις;”)» [Ματθ.8, 28-29].

    Επειδή ο κόσμος θεωρούσε τον Ιησού ακόμη ως έναν απλό άνθρωπο, ήρθαν τώρα οι δαίμονες και ανακηρύσσουν τη θεότητά Του. Και αυτοί που την τρικυμισμένη πρώτα και τώρα, έπειτα από την εντολή Του, ησυχασμένη θάλασσα, δεν την άκουγαν που μαρτυρούσε με την απότομη γαλήνευσή της την ομολογία του Δημιουργού της, άκουγαν τους δαίμονες που κραύγαζαν αυτά, που ακριβώς και εκείνη κραύγαζε με τη γαλήνη της. Κι έπειτα, για να μη θεωρηθεί ότι η διακήρυξη αυτή των δαιμόνων απέβλεπε στην κολακεία του Ιησού που λίγο πριν με ένα πρόσταγμά Του είχε επιβληθεί στα στοιχεία της φύσης και είχε κοπάσει την τρικυμία, φωνάζουν δυνατά, βασιζόμενοι στην πείρα τους και λέγουν: «Ήρθες εδώ πρόωρα για να μας βασανίσεις;». Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ομολογούν την έχθρα τους προς τον Κύριο, για να μη θεωρηθεί ύποπτη κολακείας η παράκλησή τους· γιατί δέχονταν αόρατα χτυπήματα και τους έδερνε χειρότερη από όσο την θάλασσα τρικυμία κι ένιωθαν να τρυπιούνται και να καίγονται και να παθαίνουν αθεράπευτα κακά και από την παρουσία Του μονάχα.