Εννέα φορές πήγα να προσευχηθώ με πίστη, ελπίζοντας ότι την πίστη μου δεν θα την απεδοκίμαζε ο Κύριος.

              Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης

                      

Ήταν δυο μικρά παιδιά,- ο Παύλος και η Όλγα. Χάρη στο άπειρο έλεος του Κυρίου, που ανταποκρίθηκε στις προσευχές της αναξιότητός μου, έγιναν καλά από την αρρώστια τους.

Στην περίπτωση του Παύλου, η αρρώστια έφυγε μες από ένα ήσυχο ύπνο. Και το προσωπάκι της Όλγας φωτίσθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη με τη χαρά της υγείας.

Εννέα φορές πήγα να προσευχηθώ με πίστη, ελπίζοντας ότι την πίστη μου δεν θα την απεδοκίμαζε ο Κύριος.

Αρκεί να κρούη κανείς και η πόρτα θα του ανοιχθή. Μπορεί εγώ να ήμουν ανάξιος, αλλά ο Κύριος χάρις στο άπειρό του έλεος θα με άκουε. ο άδικος κριτής λύγισε τέλος στις επίμονες παρακλήσεις της γυναικός που τον ενωχλούσε με το αίτημά της.

Η θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ, Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου– Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Το σημερινό ευαγγέλιο μας μιλάει για τις μεγάλες προσπάθειες και τον αγώνα που κατέβαλαν άνθρωποι με πραγματική πίστη για να παρουσιαστούν μπροστά στον Κύριο.

Τέσσερις άνθρωποι μετέφεραν έναν συνάνθρωπο ή φίλο τους που ήταν παραλυτικός. Τον μετέφεραν με το κρεβάτι του, αφού ήταν τόσο αδύνατος κι αβοήθητος, ώστε δε θα μπορούσε να μεταφερθεί διαφορετικά. Μάταια όμως προσπαθούσαν να περάσουν ανάμεσα από το πυκνό πλήθος και να πλησιάσουν τον Κύριο.

Κι αφού αυτό δεν μπορούσαν να το κατορθώσουν, ανέβηκαν στην οροφή τής οικίας, την άνοιξαν, και με μεγάλη προσπάθεια κατέβασαν το κρεβάτι οπού κείτονταν ο άρρωστος και το ακούμπησαν μπροστά στα πόδια τού θαυματουργού Ιατρού. Τόσο μεγάλη ήταν η πίστη τους στο Χριστό.

«Ιδών δε Ιησούς την πίστιν αυτών λέγει τώ παραλυτικώ΄ τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» (Μάρκ. Β’ 5). Οι αμαρτίες σου συγχωρούνται, είπε ο Ιησούς στον παραλυτικό. Ο Χριστός δεν περίμενε ν’ ακούσει να εκφράζεται με λόγια η πίστη τους. Την είδε.

Η πνευματική Του όραση εισχώρησε στα μύχια τής ανθρώπινης καρδιάς. Και κει, στα βάθη της, είδε τη μεγάλη τους πίστη. Με τα σωματικά Του μάτια είδε τις προσπάθειες και τον αγώνα τους να φέρουν τον άρρωστο άνθρωπο μπροστά Του. Η πίστη τους επομένως ήταν ολοφάνερη.

Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου – Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για τη θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ

                         ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ.9,1-8]

                                        

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ

    «Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. Καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον· καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου (:και αφού μπήκε σε ένα πλοίο, πέρασε στην απέναντι όχθη της λίμνης, και ήλθε στη δική Του πόλη, την Καπερναούμ. Τότε Του έφεραν έναν παράλυτο, που τον είχαν βάλει πάνω σε ένα κρεβάτι. Και καθώς ο Ιησούς είδε την πίστη που είχε και ο παράλυτος κι εκείνοι που τον μετέφεραν, είπε στον παράλυτο, ο οποίος ανησυχούσε και φοβόταν μήπως οι αμαρτίες του γίνουν εμπόδιο στη θεραπεία του: “Έχε θάρρος, παιδί μου˙ έχουν συγχωρηθεί οι αμαρτίες σου”)» [Ματθ. 9,1-2].

      «Δική Του πόλη» ονομάζει εδώ την Καπερναούμ· διότι άλλη μεν Τον έφερε στον κόσμο, η Βηθλεέμ, άλλη Τον ανέθρεψε, η Ναζαρέτ και άλλη Τον είχε διαρκώς κάτοικό της, η Καπερναούμ [πρβλ. Ματθ. 4,12-16: «Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ,  ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς (:όταν άκουσε ο Ιησούς ότι ο Ιωάννης παραδόθηκε στη φυλακή απ’ τον βασιλιά Αντίπα, αναχώρησε και πήγε στη Γαλιλαία. Κaι αφού άφησε τη Ναζαρέτ, πήγε και κατοίκησε στην Καπερναούμ, η οποία ήταν κτισμένη κοντά στη λίμνη της Γαλιλαίας, στα σύνορα των φυλών Ζαβουλών και Νεφθαλείμ. Έτσι επαληθεύθηκε και πραγματοποιήθηκε εκείνο που είπε ο Θεός μέσω του προφήτου Ησαΐα: “Η χώρα της φυλής Ζαβουλών και η χώρα της φυλής Νεφθαλείμ, που εκτείνονται κοντά στη θάλασσα και πέρα από τον Ιορδάνη ποταμό, στα ανατολικά του, η Γαλιλαία, στην οποία κατοικούν πολλοί εθνικοί. Ο λαός που κάθεται καθηλωμένος κι ακίνητος στο πνευματικό σκοτάδι της ειδωλολατρικής πλάνης και της ασεβείας είδε μεγάλο πνευματικό φως, τον Χριστό˙ κι έλαμψε φως από τον ουρανό σε εκείνους που κάθονται στη χώρα που σκιάζεται από το πυκνότατο σκοτάδι της αμαρτίας και του θανάτου”)».

Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Ρωμ. 12,6-14]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   «Καθάπερ γὰρ ἐν ἑνὶ σώματι μέλη πολλὰ ἔχομεν, τὰ δὲ μέλη πάντα οὐ τὴν αὐτὴν ἔχει πρᾶξιν, οὕτως οἱ πολλοὶ ἓν σῶμά ἐσμεν ἐν Χριστῷ, ὁ δὲ καθ᾿ εἷς ἀλλήλων μέλη (: διότι όπως σε ένα σώμα έχουμε πολλά μέλη και όλα τα μέλη δεν έχουν το ίδιο έργο, έτσι οι πολλοί πιστοί στην Εκκλησία είμαστε ένα σώμα εξαιτίας της ενώσεώς μας με τον Χριστό, και ο καθένας μας είμαστε μέλη ο ένας του άλλου. Συνεπώς οφείλουμε να συνεργαζόμαστε με ταπείνωση και ο καθενός να υπηρετεί όλο το σώμα της Εκκλησίας)»[ Ρωμ.12,4-5]

   Πάλι χρησιμοποιεί το ίδιο παράδειγμα, που χρησιμοποίησε και στην επιστολή προς τους Κορινθίους, για να καταπολεμήσει το ίδιο ακριβώς πάθος· καθόσον είναι μεγάλη η δύναμη του φαρμάκου και η επίδραση του παραδείγματος αυτού προς διόρθωση της αρρώστιας της αλαζονείας. «Για ποιον λόγο, λοιπόν», λέγει, «υπερηφανεύεσαι εσύ; Ή γιατί πάλι  άλλος εξευτελίζει τον εαυτό του; Δεν είμαστε ένα σώμα όλοι, και μεγάλοι και μικροί; Όταν λοιπόν κατά το σπουδαιότερο είμαστε ένα και μέλη ο ένας του άλλου, γιατί με την αλαζονεία ξεχωρίζεις τον εαυτό σου; Γιατί περιφρονείς τον αδελφό σου; Εφόσον, όπως ακριβώς εκείνος είναι μέλος σου, έτσι και εσύ είσαι μέλος εκείνου· και είναι μεγάλη και ως προς αυτό η ισοτιμία σας».

    Αναφέρει λοιπόν δύο πράγματα που είναι ικανά να εξαλείψουν την αλαζονεία τους· και ότι είμαστε μέλη ο ένας του άλλου, όχι ο μικρός του μεγάλου μόνο, αλλά και ο μεγάλος του μικρότερου, και ότι όλοι αποτελούμε ένα σώμα· ή καλύτερα και τρία· καθόσον έδειξε πως είναι χάρισμα αυτό που μας δόθηκε. Μην υπερηφανεύεσαι λοιπόν· γιατί το χάρισμα σου δόθηκε από τον Θεό, δεν το έλαβες εσύ, ούτε το βρήκες. Γι’ αυτό και μιλώντας για τα χαρίσματα, δεν είπε ότι «ο ένας έλαβε μεγαλύτερο και ο άλλος μικρότερο», αλλά τι; Είπε ότι ο καθένας έλαβε «διαφορετικό» χάρισμα. «Έχοντας λοιπόν», λέγει, «χαρίσματα», όχι μεγαλύτερα και μικρότερα, αλλά «διαφορετικά».

Ο ηγούμενος της νέας Εσφιγμένου λειτούργησε στην Λάβρα του Κιέβου με τους αχειροτόνητους σχισματικούς καταληψίες

Δυστυχώς το Άγιον Όρος από θεματοφύλακας της Ορθοδοξίας κατάντησε πειθήνιον όργανο του πατρ. Βαρθολομαίου.

Archimandrite Bartholomew and Serhiy Dumenko at the Lavra's Dormition Cathedral. Photo: OCU

Ο ηγούμενος της νέας Εσφιγμένου λειτούργησε στην Λάβρα του Κιέβου με τους αχειροτόνητους σχισματικούς καταληψίες

Ο Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος, παρευρισκόμενος σε εορτασμό στη Λαύρα, διαβεβαίωσε τους παρευρισκόμενους ότι η δημιουργία της OCU δεν ήταν πολιτική πράξη.

Στις 10 Ιουλίου 2026, πραγματοποιήθηκε «λειτουργία» της σχισματικής OCU στον Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Λαύρας Κιέβου-Πετσέρσκ , στην οποία παρευρέθηκε ο ηγούμενος της νέας Μονής  Εσφιγμένου, Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος, μαζί με αρκετούς άλλους μοναχούς.

Στην ομιλία του, ο Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος δήλωσε ότι η δημιουργία της «ανεξάρτητης Εκκλησίας της Ουκρανίας» «δεν είναι πολιτική πράξη» και «όχι απλώς διοικητική αλλαγή», αλλά μάλλον «βαθύ πνευματικό κίνημα» και «επιστροφή στην αλήθεια». Ο Αγιορείτης προσκεκλημένος συνέδεσε την ιστορία της OCU με το όνομα του Αγίου Αντωνίου και κάλεσε τους πιστούς να «ενωθούν γύρω από τη Λαύρα» και να υποστηρίξουν τη δομή του Ντουμένκο.

Καταλαβαίνουν τα παιδιά μέσα στην μήτρα;

 

Όπως δείχνουν τα επιστημονικά στοιχεία, τα αγέννητα μωρά ​​κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης έχουν αντίληψη

 

Έχουν τα έμβρυα αισθητηριακές εμπειρίες; Τι μπορεί άραγε να αντιληφθεί ένα αγέννητο παιδί και σε ποια ηλικία κύησης;

Στα πλαίσια της συζήτησης για τον εμβρυϊκό πόνο και την εμβρυϊκή συνείδηση, ορισμένες ομάδες υποστηρίζουν ότι τα έμβρυα δεν έχουν αισθητηριακές εμπειρίες σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Λένε ότι μέσα στο εμβρυϊκό αίμα κυκλοφορούν «νευροαναστολείς» οι οποίοι ναρκώνουν συνεχώς τα παιδιά, που δεν βιώνουν πόνο (ή οτιδήποτε άλλο) μέχρι να γεννηθούν. Αυτή η εικασία τους εξυπηρετεί καθώς θέλουν να ακούγεται ότι τα αγέννητα παιδιά είναι μειονεκτικοί οργανισμοί, οπότε δεν έχουν ανθρώπινη υπόσταση, ούτε δικαιώματα. Άλλοι προβάλλουν τέτοια επιχειρήματα προσπαθώντας να χαράξουν μια γραμμή μεταξύ των νεογέννητων, – τα οποία θεωρούν άτομα με πλήρη δικαιώματα και αξία- , και των εμβρύων, τα οποία χαρακτηρίζουν ως «εν δυνάμει» πρόσωπα, που δεν αξίζουν ακόμη το ίδιο επίπεδο φροντίδας και προστασίας. Ωστόσο, οι γιατροί που κάνουν ενδομήτριες επεμβάσεις στα αγέννητα παιδιά, δίνουν αναισθησία και στο έμβρυο γιατί γνωρίζουν εμπειρικά ότι πονάει και το αντιμετωπίζουν ως ιδιαίτερο ασθενή με δικές του ανάγκες.⁽¹⁾

Το θέμα της αντίληψης του πόνου και των άλλων ερεθισμάτων είναι πολύ σημαντικό γιατί η αντίληψη του πόνου και άλλων αισθημάτων από το έμβρυο κάνει ακόμη μαρτυρικότερη και ανηθικότερη την έκτρωση του αγέννητου παιδιού. 

Ας δούμε όμως ποιες είναι οι νεότερες γνώσεις που τεκμηριώνουν ότι υπάρχει αντίληψη του  πόνου και γενικότερα αίσθηση από το έμβρυο. ⁽²⁾

Τον Ιανουάριο του 2026, ένα διεθνές γυναικολογικό περιοδικό δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «A Rudimentary Consciousness Appears in the Late Fetal Period», «Μια στοιχειώδης συνείδηση ​​εμφανίζεται στην όψιμη εμβρυϊκή περίοδο» του Carlo Bellieni. Σε αυτό, ο Bellieni υποστηρίζει ότι ο «ελάχιστοςκοινός παρονομαστής» της συνείδησης είναι η μνήμη, και έτσι αναζητά μελέτες για την εμβρυϊκή μνήμη. Επίσης, αξιολογεί την έρευνα σχετικά με την εμβρυϊκή ανατομία και την αντίληψη. Συνολικά, εξετάζει 31 κλινικές δοκιμές από την τελευταία δεκαετία που σχετίζονται με αυτούς τους τρεις τομείς και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που υποστηρίζουν τις μορφές συνείδησης πριν από την γέννηση.

Τι υποδηλώνουν τα στοιχεία;

Εμβρυϊκή Ανατομία

Κτηνολατρεία: Το Θηρίο στη θέση του Ανθρώπου (Παναγιώτης Λιάκος)

«Όταν ο Καίσαρας είδε κάποτε στη Ρώμη κάποιους πλούσιους ξένους να περιφέρουν στην αγκαλιά τους και να χαϊδεύουν μικρά σκυλάκια και μαϊμούδες, ρώτησε αν οι γυναίκες στη χώρα τους δεν γεννούν παιδιά. Τους νουθέτησε έτσι με τρόπο πολύ αρχοντικό, επειδή σπαταλούν στα ζώα την έμφυτη τάση μας για αγάπη και στοργή, η οποία οφείλεται στους ανθρώπους».

Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι, Περικλής, κεφ. 1, στ. 1-5

Το απόσπασμα από τον Περικλή του Πλουτάρχου είναι συγκλονιστικό. Στην ακμάζουσα Ρώμη της ύστερης Δημοκρατίας και των πρώτων αυτοκρατορικών χρόνων, η εισροή τεράστιου πλούτου από τις κατακτημένες επαρχίες συνδυάστηκε με μια σταδιακή αποδόμηση του πολιτικού ιστού. Ο πολίτης έπαυε να είναι ενεργό υποκείμενο της πόλεως, το οποίο αυτοθεσμίζεται και συμμετέχει στο κοινό γίγνεσθαι, και μετατρεπόταν σε ιδιώτη (idiot), σε έναν υπήκοο αποκομμένο από το κοινό αγαθό, παραδομένο στην καταναλωτική ευμάρεια και την ατομική εξασφάλιση.

Σ’ αυτό το πλαίσιο της υλικής αφθονίας και του υπαρξιακού κενού, εμφανίζονται οι «πλούσιοι ξένοι» που περιφέρουν επιδεικτικά σκυλάκια και πιθήκους. Ο Καίσαρας παρεμβαίνει με μια ερώτηση που συνιστά ηγεμονική νουθεσία. Η ερώτησή του, αν οι γυναίκες τους δεν γεννούν πλέον παιδιά, αναδεικνύει την τρομακτική μετάθεση του «φιλοστόργου» και του «φιλητικού» (όπως αναφέρει το αρχαίο κείμενο) προς τα άλογα όντα. Η στοργή και η αγάπη είναι δυνάμεις εγγενώς προορισμένες για την ανθρώπινη κοινωνία και την αναπαραγωγή του κοινού βίου και οφείλονται πρώτα στους ανθρώπους.

Αυτό που στην εποχή του Πλουτάρχου αποτελούσε εξαίρεση ή σύμπτωμα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ελίτ, στις μέρες μας, στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο, έχει μετατραπεί σε καθολικό φαινόμενο. Η σύγχρονη κτηνολατρεία είναι το άκρατο σύμπτωμα της κατάρρευσης της κοινωνίας των πολιτών και της επικράτησης του απόλυτου, ναρκισσιστικού ατομικισμού.

Η δυτική νεωτερικότητα χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη αποδόμηση των νοημάτων. Ο άνθρωπος του σύγχρονου αστικού τοπίου, εγκλωβισμένος στη γραφειοκρατική καπιταλιστική δομή, έχει χάσει τη δυνατότητα να νοηματοδοτεί τη ζωή του μέσα από τη συλλογική πράξη, τη δημιουργία και την πολιτική αυτονομία. Το άτομο αναδιπλώνεται στον μικρόκοσμό του, μετατρέποντας την ιδιωτική του σφαίρα σε μοναδικό πεδίο ύπαρξης.

Απομίμηση σχέσης

Μέσα σε αυτή την υπαρξιακή μοναξιά, το ζώο γίνεται το έσχατο καταφύγιο. Η σχέση μαζί του αποτελεί υποκατάστατο της χαμένης κοινωνικότητας. Πρόκειται για μια ψευδαισθητική απόπειρα του ατόμου να συγκροτήσει μια «κοινότητα» του ενός, ένα φαντασιακό καταφύγιο όπου ο ίδιος είναι ο απόλυτος κυρίαρχος, αποκομμένος από την αγωνία και τις απαιτήσεις της πραγματικής ανθρώπινης συνάντησης.

Πώς Θα Σωθούμε: Ευλάβεια, προσοχή και ανδρεία (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

                             

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Ευλάβεια, προσοχή και ανδρεία

Η δυσκολία του πνευματικού αγώνα για την κατόρθωση της αρετής οφείλεται στην αντίδραση και την εναντίωση δύο παραγόντων, που δεν είναι άλλοι από την αδαμιαία ανθρώπινη φύση και την κακή έξη, τη ριζωμένη δηλαδή συνήθεια της αμαρτίας. Γι΄αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι τραβάνε τον εύκολο δρόμο, γι΄αυτό περνούν από την πλατεία και ευρύχωρη πύλη της αμαρτίας, όχι επειδή αυτή είναι φυσική τάχα ενώ η αρετή αφύσικη, μα επειδή η ξεπεσμένη και διεφθαρμένη ανθρώπινη φύση έχει χάσει εκούσια τη φυσική της κλίση προς το αγαθό και έχει αποκτήσει την παρά φύσιν κλίση προς την αμαρτία. Συμβαίνει εδώ ό,τι και με τους αρρώστους, που η γεύση τους αλλοιώνεται, κι έτσι το νόστιμο φαγητό τους φαίνεται άνοστο και το γλυκό τους φαίνεται πικρό.

Δεν έχουμε, λοιπόν, παρά να θεραπεύσουμε τη φύση μας, ώστε να ξαναβρεί την υγεία της, να ποθεί δηλαδή την αρετή και ν΄αποστρέφεται το κακό, γιατί αλλιώς είναι αδύνατο να ξεριζωθούν από μέσα μας τα πάθη και να προκόψουμε στην πνευματική ζωή. Στη θεραπεία αυτή συμβάλλουν καθοριστικά η ευλάβεια, η προσοχή και η ανδρεία.

Η ευλάβεια είναι ο δρόμος του ουρανού, είναι πνοή του Αγίου Πνεύματος, είναι καταύγασμα της θείας χάριτος, είναι απαύγασμα των τριών θεολογικών αρετών -της πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης-, είναι η νοερή και καρδιακή έλλαμψη, που γεννιέται από τη μελέτη και τη βίωση των θείων πραγμάτων, και που μεταμορφώνει τον άνθρωπο, κάνοντάς τον φίλο του Θεού και εχθρό του διαβόλου, εραστή της αρετής και αντίπαλο της κακίας.

Όσοι λοιδορούν και υποτιμούν τους νόμους της Εκκλησίας υβρίζουν και υποτιμούν τον ίδιο τον Χριστό...

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Μπορεί αδελφοί σύντομα να βιώσετε μια περίοδο αναταραχής και μερικοί να κληθείτε να πάρετε το μονοπάτι της άρνησης των Ιερών νόμων και να υποταχθείτε σε «νόμους» που θεσπίζονται από την απλή ανθρώπινη εξουσία...

Προσέξτε απο ένα τέτοιο μονοπάτι που πήρε ο κλέφτης που ηταν στα αριστερά γιατί με το βάρος της βλασφημίας και της ύβρεως του Χριστού πήγε είς την αιώνια καταδίκη!

Όσοι λοιδορούν και υποτιμούν τους νόμους της Εκκλησίας υβρίζουν και υποτιμούν τον ίδιο τον Χριστό που είναι η κεφαλί της Εκκλησίας• γιατί οι νόμοι της Εκκλησίας εδόθησαν από το Άγιο Πνεύμα διαμέσω των Αποστόλων!

Ανοιχτή επιστολή προς το μητροπολιτικό συμβούλιο της Ιεράς Μητροπόλεως Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας.

            

Από αριστερά: Φωτεινή Μπατσέλα, Νικόλαος Βενιζέλος, Μητροπολίτης Κλεόπας, Κυριακή Παπαδοπούλου, Rafail Poumeyrau gomos.se/en

Χρήστος Τιμούδας
3/7/2026

Με αφορμή την ανακοίνωση του μητροπολίτη Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας κ. Κλεόπα, στις 12/6/2026, ότι, ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης του ναού της ενορίας του Γκέτεμποργκ «Κατόπιν των απαιτουμένων ενεργειών, μελετών και εγκρίσεων από το Μητροπολιτικό Συμβούλιο…» έργο συνολικού κόστους 11.000.000 κορωνών Σουηδίας, απευθύνουμε αυτήν την ανοιχτή επιστολή, προς τα μέλη του μητροπολιτικού συμβουλίου, πρωτίστως προς τα τέσσερα λαϊκα μέλη αυτού, τους άμισθους εθελοντές, που όμως είναι εξ ίσου συνυπεύθυνοι με τον μισθωτό πρόεδρο αυτού, μητροπολίτη Κλεόπα, με μισθό 17.000 ευρώ τον μήνα, αφού μόνο με τις υπογραφές τους εγκρίνονται και υλοποιούνται τα έργα.

Για τις αρμοδιότητες του μητροπολιτικού συμβουλίου, στην σελίδα της μητρόπολης διαβάζουμε τα εξής:

Το Μητροπολιτικό Συμβούλιο της Ιεράς Μητροπόλεως Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας είναι το ανώτατο συλλογικό διοικητικό και διαχειριστικό όργανο της τοπικής Εκκλησίας, το οποίο λειτουργεί με έδρα τη Στοκχόλμη. Απαρτίζεται από κληρικούς και λαϊκούς παράγοντες της Μητρόπολης και πρόεδρός του είναι ο εκάστοτε Μητροπολίτης (ο οποίος είναι ο Σεβασμιώτατος κ. Κλεόπας).

Το όργανο αυτό είναι αρμόδιο για μια σειρά από ζωτικά ζητήματα, όπως:

• Η έγκριση των προϋπολογισμών, των απολογισμών και η διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας της Μητρόπολης και των Ενοριών.

• Η λήψη αποφάσεων για μεγάλα έργα συντήρησης και αποκατάστασης ναών (όπως η εκ βάθρων επισκευή του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος στο Γκέτεμποργκ).

• Ο στρατηγικός σχεδιασμός, η οργάνωση φιλανθρωπικών προγραμμάτων και πνευματικών δράσεων της Μητρόπολης (π.χ. οι θερινές κατασκηνώσεις νέων).

Η δράση και τα πρακτικά του Μητροπολιτικού Συμβουλίου γίνονται ευρέως γνωστά μέσα από τα επίσημα δελτία τύπου και τις ανακοινώσεις που αναρτώνται περιοδικά στα επίσημα μέσα ενημέρωσης, όπως η ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το ιστολόγιο Φως Φαναρίου, αλλά και η επίσημη σελίδα της Μητρόπολης στο Facebook.

Τελικά κάνουν τα ράσα τον παπά;

Φυσικα πρεπει εδω να τονιστεί, οτι παπας χωρίς ράσο δεν υπάρχει. Το ράσο είναι ένα   τιμημένο ένδυμα. Το πνεύμα του κειμένου είναι άλλο και κατευθύνεται στους κληρικούς που δεν εχουν συναίσθηση τι ενδυμα φορούν.

Τελικά κάνουν τα ράσα τον παπά;

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης 

«Όποτε τυχαίνει να συναπαντήσω κανέναν παπά, και προ πάντων αν τύχη να είναι ευμορφάνθρωπος, στέκουμαι και τον θαυμάζω για την μεγαλοπρέπεια του, για το επιβάλλον και μαζί για την σεμνότητα που έχει η όψη του, και για την εμπιστοσύνη που έχει το παρουσιαστικό και η αμφίεσή του. Ιερό πρόσωπο! Αλλά και τι γραφικότητα έχει όλο το παράστημά του. 

Είμαι ζωγράφος, το μάτι μου είναι ακονισμένο στο τι είναι γενικά το έμορφο κι' όχι μοναχά δεν βρίσκω κανένα ψεγάδι απάνω του, αλλά και τον θαυμάζω. Και να συλλογίζεσαι πως υπάρχουν κάποιοι Έλληνες, και θεολόγοι μάλιστα, που ξυνίζουνε τα μούτρα τους, που τον βρίσκουνε ''αντιαισθητικόν''! Αντιαισθητικόν βρίσκουνε τον Όμηρο, τον μάντη Τειρεσία, τον Μέντορα, τον Αχιλλέα με τα μαύρα στριφτά γένια, τον Θεμιστοκλή, τον άγιο Βασίλειο, τον άγιο Λουκιανό που τον είδε και τάχασε ο σκληρός Διοκλητιανός, τον άγιο Νικόλαο, τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο, τον Θανάση Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Ησαΐα Σαλώνων, τέλος βρίσκουνε άσχημο τον πνευματικό λέοντα με την φυσική χαίτη του, και έχουνε για όμορφον εκείνον τον μαδημένον, που είναι σαν το κριάρι που το κουρέψανε και γίνηκε αγνώριστο, με τα στραβά ποδάρια του, με το λαιμό της γαλοπούλας και με το κωμικό μούσι! Μη χειρότερα! Πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος από ξιπασιά για να φανή ευρωπαϊσμένος! Εμείς που κάτι λογάμε από τέχνη, νοιώθουμε αυτά τα αισθήματα, κ' οι απελέκητοι και κακόγουστοι ''αχαλούν για την άκομψον και βάρβαρον εμφάνισιν των κληρικών''! Ποιοί; εκείνοι που το μάτι τους θέλει να βλέπει τριμμένα κι' ανέκφραστα σχήματα.»

Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀνθεῖ, διότι ἀρνοῦνται οἱ πιστοὶ νὰ ἐργασθοῦν. Και πάλι στην Γερμανία!

Κάνετε λάθος, κύριοι του Ο.Τ.! Ο Οικουμενισμός ανθεί γιατί κυρίως εσείς και οι όμοιοί σας δεν σταθήκατε στο ύψος των ευθυνών σας μάλλον υπό τον φόβο να χάσετε αναγνώστες. Εάν από την αρχή είχατε στηρίξει τον αγιοπατερικά κατοχυρωμένο αντιαιρετικό αγώνα και όχι τον χαρτοπόλεμο που τόσα χρόνια πετάτε, τότε ίσως τα πράγματα ήταν αλλιώς. Μην ξεχνάτε ότι πολλοί πιστοί που δεν εργάζονται εσάς διαβάζουν.

«Ὁ Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως Ἐμμανουὴλ (κατὰ κόσμον Ἰωάννης Σφιατκὸς) τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εὑρέθη προσφάτως εἰς τὴν Γερμανίαν εἰς οἰκουμενικὴν λατρευτικὴν σύναξιν, ὅπου προσ­ηύχετο καὶ ἐμοίραζε σταυροὺς μαζὶ μὲ Προτεστάντισσα «ἐπίσκοπον»!!!

Ἡ σύναξις αὐτὴ ἀποτυπώνει τὴν ρηχὴν «θρησκευτικὴν» προσέγγισιν τῶν αἱρετικῶν καὶ ὁλόκληρον τὸ ἐγχείρημα τοῦ λεγομένου οἰκουμενικοῦ κινήματος, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν πραγματικότητα ἀποτελεῖ μία κοινωνικὴν ἐνασχόλησιν, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἀπολύτως καμίαν σχέσιν μὲ τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς.

Εἰς μίαν ἐντυπωσιακὴν ἐπίδειξιν ἑνότητος καὶ ἐνθαρρύνσεως, χριστιανοὶ ἀπὸ διαφόρους ὁμολογίας ἑώρτασαν τὴν κεντρικὴν Οἰκουμενικὴν Λειτουργικὴν Σύναξιν εἰς τὸ Καθολικὸν Συνέδριον τοῦ 2026 εἰς τὸ Βύρσμπουργκ. Πλῆθος ἐπισκεπτῶν συνεκεντρώθησαν εἰς τὸν Καθεδρικὸν Ναὸν μὲ τὸ σύνθημα “Θᾶρρος, σηκωθεῖτε!”, τὸ ὁποῖ­ον ἀπετέλεσε τὸ κεντρικὸν θέμα ὁλοκλήρου τῆς τελετῆς, τοῦ κηρύγματος καὶ τοῦ μουσικοῦ προγράμματος.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Είναι καθήκον του λαού να φωνάξει ανάξιος στην χειροτονία ενός κληρικού και να μην δεχθεί τις αποφάσεις μίας ψευτοσυνόδου!

             

Πνευματικές συμβουλές του π. Παϊσίου Ολάρου. Αρχιμανδρίτης Ιωαννίκιος Μπάλαν

                            

Πνευματικές συμβουλές του π. Παϊσίου Ολάρου

Αρχιμανδρίτης Ιωαννίκιος Μπάλαν 

– Γέροντα Παΐσιε, τι πνευματικές συμβουλές δίνετε στους μαθητές σας;

Πριν γίνω ιερέας και Πνευματικός, τους πλέον γνωστούς εκ των λαϊκών, τους προέτρεπα να προσεύχονται πολύ, να διαβάζουν το Ψαλτήριο, να κάνουν μετάνοιες, να νηστεύουν, να συμφιλιώνονται μεταξύ τους και να εξομολογούνται στον Πνευματικό της Σκήτης. Τα πνευματικά μου παιδιά όμως, ήμουν υποχρεωμένος να τα διδάσκω περισσότερο με τα έργα και λιγότερο με τα λόγια μου. Όταν μ’ έβλεπαν να τρέχω στην προσευχή, να νηστεύω, να σιωπώ και να συμπεριφέρομαι μαζί τους με πραότητα, αναγκάζονταν και οι ίδιοι να κάνουν τα ίδια και ανώτερα έργα από μένα. Όταν χειροτονήθηκα, ήμουν υποχρεωμένος να προσπαθώ να τους ωφελήσω και με τα λόγια, διότι δεν ανταποκρινόμουν με την ζωή μου. Μόνο με την χάρη του Θεού προσπαθούσα να τους ειρηνεύσω όλους και να επιστρέψουν στα κελλιά τους ψυχικά αναπαυμένοι.

– Ποια ποιμαντική μέριμνα σας φαίνεται δυσκολότερη, των λαϊκών ή των μοναχών;

– Είναι δυσκολότερη η ποιμαντική καθοδήγηση των μοναχών και ιερέων από ό,τι των λαϊκών, επειδή αυτοί έχουν δώσει υποσχέσεις στον Θεό. Έχουν μεγάλη ευθύνη, διότι γνωρίζουν τον λόγο του Θεού και τους ιερούς Κανόνες κι όμως δεν εκτελούν τα καθήκοντά τους συνειδητά. Δηλαδή αμαρτάνουν με την θέλησή τους κι έχουν επίγνωση του κακού. Ενώ οι λαϊκοί έχουν λιγότερη ευθύνη και πολλοί απ’ αυτούς σφάλλουν από άγνοια. Εδώ εκπληρώνεται ο λόγος του Ευαγγελίου που λέει ότι «σ’ αυτόν που του δίνεται πολύ, πολύ θα του ζητηθεί και σ’ αυτόν που του δίνεται λίγο, λίγο θα του ζητηθεί» (Λουκ. 12:47-48).

Ένα "αλλιώτικο δέντρο" μέσα στον κήπο της Ορθοδοξίας

 "η αρετή φαίνεται από τα έργα." Ιδίως στο θέμα της αιρέσεως και της ευσεβείας, πάτερ!

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου(ΜΑ)- Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου

Η καταξιωμένη Αμερικανίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων Maria Gianferrari σε ένα πόνημά της παρομοιάζει τον άνθρωπο μ' ένα "δέντρο". Συγκεκριμένα το τιτλοφορεί: "Γίνε δέντρο!" Παράξενος και συνάμα υπερρεαλιστικός ως τίτλος. Κι όμως θέλοντας να τονίσει τη σπουδαιότητα της στροφής του καθενός προς τη φύση, κάνει αυτόν τον ιδιότυπο συσχετισμό. Ειδικότερα γράφει ότι "όλοι είμαστε σαν δέντρα: η σπονδυλική μας στήλη, κορμός. Το δέρμα μας, ο φλοιός. Η καρδιά μας που μας ζωοποιεί, μοιάζει με ξύλο στο κέντρο του κορμού." Και μεις, όπως τα δέντρα, παίρνουμε ενέργεια από τον αέρα και τον ήλιο. Αλλά κι όπως οι άνθρωποι κι αυτά μοιράζονται την τροφή και τους διαθέσιμους πόρους. Και καταλήγει η συγγραφέας στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν καλύτεροι, εάν εμπνευστούν από την ομορφιά και την αρμονία των υπέροχων δέντρων.

Όμως θα δημιουργηθεί ο εύλογος προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ του δέντρου και της Αγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακής που τιμά η Εκκλησία κατ' έτος στις 7 Ιουλίου; Την απάντηση μας τη δίδει ο ιερός υμνογράφος, όταν την ίδια την παρομοιάζει μ' ένα δέντρο με καρποφόρα κλαδιά. Θα σημειώσει: "Ῥίζης, εὐκλεοῦς Κυριακή, κλάδος ὡραιότατος ὤφθης, καρπὸν σωτήριον, φέρων τῆς ἀθλήσεως, τὰ κατορθώματα, καὶ μαραίνων ἐν χάριτι, φυτὰ ἀσεβείας." Η Αγία Κυριακή αναφέρει το στιχηρό του εσπερινού της 7ης Ιουλίου, προέρχονταν από ένδοξη "ρίζα" και φάνηκε σαν ένα πανέμορφο κλαδί το οποίο έφερε σωτήριο καρπό. Με τους αγώνες και το μαρτύριό της πρόσφερε τα κατορθώματα της πίστης και με τη χάρη του Θεού κατάφερε να μαράνει τα φυτά της ασεβείας. Επομένως κατανοείται πως συμβολικά χρησιμοποιείται η εικόνα του δέντρου προκειμένου να δηλωθεί η θεάρεστη βιωτή και οι μεγάλοι άθλοι της αγίας μέσα σε μια ειδωλολατρική εποχή.

Έτσι λειτουργεί η Εκκλησία που έχει επίγνωση του ρόλου της και των ευθυνών της

Η Εκκλησία της Γεωργίας σπάει τη σιωπή της για τις “επιθέσεις” που δέχεται από την ΕΕ – Παρασκήνια και αποκαλύψεις

Στην αντεπίθεση περνά το Πατριαρχείο Γεωργίας δίνοντας τη δική του απάντηση για τα πρόσφατα ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης τα οποία κάνουν αναφορά ότι η Εκκλησία αποτελεί μέρος ενός ρωσικού δικτύου επιρροής.

Η Εκκλησία της Γεωργίας έκρινε απαραίτητο ότι θα πρέπει να σπάει τη σιωπή της. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Imedi Kviris ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Δημοσίων Σχέσεων του Πατριαρχείου, Πρωτοπρεσβύτερος π. Ανδρέας Τζαγμάιτζε περιγράφει το πώς καθορίζονται οι σχέσεις εδώ και χρόνια με τους εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο π. Ανδρέας κληθείς να σχολιάσει την έκθεση τόνισε ότι αποτελεί μια τρανή απόδειξη για το πώς δημιουργούνται τα αντιευρωπαϊκά αισθήματα στη γεωργιανή κοινωνία επισημαίνοντας ότι το ψήφισμα αποτελεί ένα ατυχές γεγονός που αδικεί κατάφορα την Εκκλησία.

Πιέσεις για γάμους ατόμων του ιδίου φύλου

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ο εκπρόσωπος της Γεωργιανής Εκκλησίας αποκάλυψε άγνωστες πτυχές του παρελθόντος με εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης επισημαίνοντας μάλιστα ότι η πολιτική της στοχοποίησης της Εκκλησίας είναι αποτέλεσμα της μη συμπόρευσης σε ζητήματα που για την κοινωνία είναι κόκκινες γραμμές.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο κοσμήτορας θυμήθηκε ένα γεγονός που συνέβη το 2023 και δεν ήταν γνωστό μέχρι τώρα. “Δεν θίξαμε το θέμα τότε, επειδή υπήρχε ήδη πόλωση στην κοινωνία. Το θέμα αφορά την επίσκεψη της Βελγίδας Υπουργού  Εξωτερικών στο Πατριαρχείο τον Αύγουστο του 2023”, ανέφερε. Ο π. Ανδρέας Τζαγμάιτζε αναφερόταν στη συνάντηση με την Χατζά Λαμπίμπ η οποία σήμερα είναι Ευρωπαία επίτροπος ανθρωπιστικής βοήθειας και διαχείρισης κρίσεων, ενώ το διάστημα 2022 – 2024 είχε διατελέσει Υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου.

“Η κα Χάτζα Λαμπίμπι ήρθε στο Πατριαρχείο και, μεταξύ άλλων, μας ρώτησε για περίεργα και ανήκουστα πράγματα. Είπε ότι το Πατριαρχείο έχει αρκετή επιρροή στην κοινωνία, ότι η γεωργιανή κοινωνία υστερεί πολύ σε σχέση με τις τάσεις του 21ου αιώνα, ότι οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου είναι απαράδεκτοι για την κοινωνία και μας ζήτησε να βοηθήσουμε στη διάδοση αυτού του γεγονότος”, αποκάλυψε.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας κατά της δουλείας και του εμπορίου σκλάβων.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, μιλούσε και αγωνιζόταν κατά της δουλείας και υπέρ των δικαιωμάτων των Μαύρων της Αφρικής. Εκείνων των οποίων απόγονοι είναι οι σημερινοί Αφροαμερικανοί. Ο Καποδίστριας, έμπειρος και διορατικός διπλωμάτης αλλά και βαθιά ανθρωπιστής, βρισκόταν πάντοτε ένα βήμα μπροστά από την εποχή του.

Στο Συνέδριο της Βιέννης (1814-15) όπου οι τέσσερις νικήτριες δυνάμεις (Αγγλία, Αυστρία, Πρωσία, Ρωσία) ασχολήθηκαν με την διανομή της Ευρώπης μετά την ήττα του Ναπολέοντα, ο Καποδίστριας έθεσε για πρώτη φορά το ζήτημα των δικαιωμάτων των Μαύρων της Αφρικής και την κατάργηση της δουλείας. Ήταν η εποχή που τα καράβια των δουλεμπόρων μετέφεραν τους Αφρικανούς από τα δυτικά παράλια της «Μαύρης» Ηπείρου στην Αμερική, προκειμένου να πωληθούν ως δούλοι, στα σκλαβοπάζαρα. Οι προτάσεις του, αν και καταρχήν έγιναν δεκτές, δεν υλοποιήθηκαν στην πράξη διότι, όπως ήταν αναμενόμενο, συνάντησαν την αντίδραση των εκπροσώπων των δυνάμεων εκείνων, τα συμφέρονταν των οποίων πλήττονταν από την τυχόν κατάργηση του δουλεμπορίου.

Τρία χρόνια αργότερα, στο Συνέδριο του Αιξ-λα-Σαπέλ (σημερινό Άαχεν) του 1818, ο Καποδίστριας, με την έγκριση του Τσάρου Αλεξάνδρου, υπέβαλε υπόμνημα που περιείχε σχέδιο για την ταχεία και αποτελεσματική καταπολέμηση της δουλεμπορίας. Στο υπόμνημά του ο Καποδίστριας πρότεινε τη λήψη αυστηρών μέτρων για την αποτελεσματική πάταξη του δουλεμπορίου με την ενεργό συμμετοχή όλων των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Μεταξύ αυτών πρότεινε:

«Προαίρεση θερμή μέσα σέ μιά ὥρα μπορεῖ νά προσφέρει στον Θεό ὅσα δέν προσφέρει νωθρή προαίρεση σε πενήντα χρόνια»

                        

Εἶπε ὁ ἀββᾶς: «Ὑπάρχουν διάφορες ὁρμές τῆς προαίρεσης. Μιά προαίρεση θερμή μπορεῖ μέσα σέ μιά ὥρα να προσφέρει στον Θεό ὅσα δεν προσφέρει ἄλλη προαίρεση νωθρή μέσα σέ πενήντα χρόνια. Καί ἄν δοῦν οἱ δαίμονες ὅτι κάποιος βρίσθηκε ἤ ἐξευτελίσθηκε ἤ ἀδικήθηκε ἤ ὁτιδήποτε ἄλλο ἔπαθε καί λυπᾶται, ὄχι γιατί ἄδικα ἔπαθε, ἀλλά γιατί δέν σήκωσε μέ γενναιότητα τήν ἀδικία, μιά τέτοια ὁρμή τή φοβοῦνται οἱ δαίμονες· γιατί γνωρίζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός πῆρε τόν δρόμο τῆς ἀλήθειας καί θέλει νά βαδίσει σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ».

Καί θυμήθηκε τό περιστατικό μέ τόν ἅγιο Παχώμιο, τότε πού τοῦ ἔβαλε τίς φωνές ὁ ἀδελφός του ὁ μεγαλύτερος λέγοντάς του «πάψε νά εἶσαι φανταγμένος», ἐπειδή ἤθελε νά ἐπεκτείνει τό μοναστήρι σύμφωνα μέ τήν πληροφορία πού εἶχε ἀπό τόν Θεό. Κι ἐκεῖνος μόλις τ᾽ ἄκουσε λέει ὁ βιογράφος του ταράχθηκε, γιατί πίστευε ότι κάνει κάτι καλό· ὅμως δέν ἀντιμίλησε καθόλου, καθώς πάντοτε κυριαρχούσε στά αἰσθήματά του· ἀλλ' ὅταν ἔφθασε ἡ νύκτα, κατέβηκε σ' ἕνα μικρό κατώι καί ἄρχισε νά κλαίει λέγοντας στην προσευχή του:

Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος: Σε περίοδο παρακμής επικρατούν τα ανθρωπάκια ρασοφόρα ή μη.

ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ  ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΡΑΣΟΦΟΡΑ ἢ ΜΗ

Δύο πολύ μικρά ἀποσπάσματα σε κύκλο Ἐρμηνείας Ἁγίας Γραφῆς ἀνδρῶν, ἀπό τὸν Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη (Φλώρινα 13.2.1981 & 17.3.1981

(Το ἀφιερώνουμε στους επιστήμονας, στους χριστιανούς & στὰ ἰστολόγια που μάχονται, στέκονται όρθια &  διψοῦν για δικαιοσύνη

α) Σέ περίοδο παρακμῆς ατὰ ἀνθρωπάκια ποὺ δὲν προσέφεραν τίποτε στην κοινωνία αὐτὰ ἐπικρατοῦν ρασοφόρα ἢ μή, & οἱ ἄλλοι κάθονται στὴ γωνιά τους, πίνουν το κώνειο τους & καταδικάζονται σέ ἀφανισμό, γιατί δὲν ὑπάρχουν συμπαραστάται ν᾽ἀγωνιστοῦν ὑπέρ αὐτῶν….

β)  Νὰ προσπαθοῦμε νὰ εἴμαστε δίκαιοι ὅσο μποροῦμε, ἀλλα και κάτι ἄλλο, τὸ ὅποιο εἶναι σπουδαῖο & ἔχει στοιχεῖο την δικαιοσύνη.

Νὰ διψᾶμε νὰ πεινᾶμε τη δικαιοσύνη…

Ἔὰν σε μια κοινωνία ἢ σε μια πόλη κάποιος ἀδικεῖται, θὰ πρέπει νὰ βρεθῆ κάποιος νὰ ὑποστηρίξη τὸ δίκαιό του, σὰν δικό του δίκαιο. Ἐὰν ὅμως μεσα στὴν πόλη αὐτὴ  δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας νὰ τὸν ὑπερασπιστῆ & λένε: «Δεν βαριέσαι! Τό παιδάκι μου, ἡ οικογένειά μου να εἶναι καλά! Οὐ τώρα, ἐγώ να ἀνακατεύομαι μὲ αὐτά».

Περισυλλογὴ καὶ λατρεία

Ἡ περισυλλογὴ καὶ ἡ προσευχὴ συχνὰ συγχέονται, ἀλλά, ἂν ἡ περισυλλογὴ ἐξελίσσεται σὲ προσευχή, δὲν ὑπάρχει κανένας κίνδυνος ἀπ’ αὐτὴ τὴ σύγχυση. Κίνδυνος ὑπάρχει μόνο ὅταν ἡ προσευχὴ ἐκφυλίζεται σὲ περισυλλογή. Περισυλλογὴ ἀρχικὰ σημαίνει σκέψη , ἀκόμα καὶ ὅταν τὸ ἀντικείμενο τῆς σκέψης εἶναι ὁ Θεός. Ἂν ἡ σκέψη φέρνει σιγά-σιγά τὸ ἀποτέλεσμα νὰ ὁδηγούμαστε σὲ μιὰ κατάσταση εὐλάβειας καὶ λατρείας, ἂν ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ προβάλει τόσο ἰσχυρὰ ὥστε νὰ νιώθουμε κοντά Του καὶ ἂν λίγο- λίγο ἀπὸ τὴν περισυλλογὴ μεταφερόμαστε στὴν προσευχή, πάει καλά. Δὲν ἐπιτρέπεται ὅμως ποτὲ νὰ συμβεῖ τὸ ἀντίθετο καὶ ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἄποψη ὑπάρχει ἀπόλυτη διαφορὰ μεταξὺ περισυλλογῆς καὶ προσευχῆς.

Ἡ βασικὴ διάκριση μεταξὺ περισυλλογῆς καὶ καθημερινῶν τυχαίων σκέψεων εἶναι ὅτι στὴν περισυλλογὴ ὑπάρχει συνοχὴ σκέψεων. Ἡ περισυλλογὴ εἶναι ἀσκητικὴ προσπάθεια ποὺ γίνεται μόνο μὲ διανοητικὴ νηφαλιότητα. Ὁ Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, μιλῶντας γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο σκέπτονται συνήθως οἱ ἄνθρωποι, λέει ὅτι οἱ σκέψεις βουίζουν γύρω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας, σὰν σμῆνος κουνουπιῶν, πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις, μονότονα, χωρὶς σκοπὸ καὶ χωρὶς συγκεκριμένη κατάληξη.