ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 4, 18-22] ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

        

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 4, 18-22]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ (:Ἐνῶ λοιπὸν περπατοῦσε κοντὰ στὴ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δυὸ ἀδελφούς· τὸν Σίμωνα, τὸν ὁποῖο κατόπιν ὀνόμασε Πέτρο, καὶ τὸν Ἀνδρέα τὸν ἀδελφό του, οἱ ὁποῖοι ἔριχναν δίχτυα στὴ θάλασσα, διότι ἦταν ψαρᾶδες. Καὶ τοὺς λέει: ''Ἀκολουθῆστε με καὶ θὰ σᾶς κάνω ἱκανοὺς νὰ ἁλιεύετε ἀντὶ γιὰ ψάρια ἀνθρώπους· αὐτοὺς θὰ τοὺς ἑλκύετε στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ τὰ πνευματικὰ δίχτυα τοῦ κηρύγματος''. Καὶ αὐτοὶ ἀμέσως ἄφησαν τὰ δίχτυα τους καὶ Τὸν ἀκολούθησαν)» [Ματθ.4,18-20].

Βέβαια ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέγει ὅτι διαφορετικὰ προσκλήθηκαν αὐτοὶ οἱ δύο μαθητὲς ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἑπομένως, εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ παραπάνω πρόσκληση ποὺ τοὺς ἀπηύθυνε ὁ Κύριος καὶ ποὺ ἀναφέρει ἐδῶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος εἶναι ἡ δεύτερη στὴ σειρά. Αὐτὸ ἐπίσης μπορεῖ νὰ τὸ διαπιστώσει κανεὶς ἀπὸ πολλὰ σημεῖα. Στὸ εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννη λοιπὸν ἀναφέρεται ὅτι ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Πέτρος προσκλήθηκαν γιὰ πρώτη φορά, προτοῦ κλειστεῖ στὴ φυλακὴ ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής [βλ. Ἰω.1,35-36: «Τῇ ἐπαύριον πάλιν εἱστήκει ὁ Ἰωάννης καὶ ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ δύο, καὶ ἐμβλέψας τῷ Ἰησοῦ περιπατοῦντι λέγει· ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ. καὶ ἤκουσαν αὐτοῦ οἱ δύο μαθηταὶ λαλοῦντος, καὶ ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ (:τὴν ἄλλη μέρα ὁ Ἰωάννης στεκόταν πάλι στὸ συνηθισμένο μέρος ποὺ κήρυττε, καὶ μαζί του ἦταν καὶ δύο ἀπὸ τοὺς μαθητές του. Καὶ ἀφοῦ παρατήρησε μὲ εὐλάβεια τὸν Ἰησοῦ, ποὺ τὴ στιγμὴ ἐκείνη περπατοῦσε, εἶπε: "Αὐτὸς εἶναι τὸ Ἀρνίο ποὺ παρέδωσε ὁ Θεὸς Πατέρας του νὰ θυσιαστεῖ γιὰ χάρη μας". Οἱ δύο μαθητές τον ἄκουσαν νὰ τὸ λέει αὐτὸ καὶ ἀκολούθησαν τὸν Ἰησοῦ)»], ἐνῶ ἐδῶ στὸν Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο ἀναφέρεται ὅτι προσκλήθηκαν μετὰ τὴ φυλάκιση τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ [Ματθ. 4,12: «Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθῃ, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν (:ὅταν ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὁ Ἰωάννης παραδόθηκε στὴ φυλακὴ κατὰ διαταγὴ τοῦ βασιλιᾶ Ἡρώδη Ἀντύπα, ἀναχώρησε ἀπὸ τὴν Ἰουδαία καὶ πῆγε στὴ Γαλιλαία)» -βλ. παραπάνω Ματθ. 4,18-19: «Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»].

Ἐπίσης, στὸ κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγέλιο ὁ Ἀνδρέας καλεῖ τὸν Πέτρο [Ἰω. 1,41-42: «ἦν Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου εἷς ἐκ τῶν δύο τῶν ἀκουσάντων παρὰ Ἰωάννου καὶ ἀκολουθησάντων αὐτῷ.  εὑρίσκει οὗτος πρῶτος τὸν ἀδελφὸν τὸν ἴδιον Σίμωνα καὶ λέγει αὐτῷ· εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν· ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον Χριστός· καὶ ἤγαγεν αὐτὸν πρὸς τὸν Ἰησοῦν (:ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς μαθητὲς ποὺ ἄκουσαν ἀπὸ τὸν Ἰωάννη τὰ ὅσα εἶπε γιὰ τὸν Ἰησοῦ καὶ Τὸν ἀκολούθησαν, ἦταν ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου. Πρὶν ὅμως ἀκόμη βρεῖ ὁ ἄλλος μαθητὴς τὸν ἀδελφό του, βρίσκει ὁ Ἀνδρέας πρῶτος τὸν ἀδελφό του τὸν Σίμωνα καὶ τοῦ λέει: "Βρήκαμε τὸν Μεσσία"-ὄνομα ποὺ στὰ ἑλληνικὰ σημαίνει Χριστός-. Καὶ ἐνῶ εἶχε ἀρχίσει πιὰ νὰ νυχτώνει, τὸν ἔφερε τὴν ἴδια αὐτὴ μέρα στὸν Ἰησοῦ)»], ἐδῶ ὅμως καὶ τοὺς δύο τοὺς καλεῖ ὁ Χριστός.

KYΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [Ρωμ. 2, 10-16] ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

                        

KYΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [Ρωμ. 2, 10-16] 

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Δόξα δὲ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ Ἓλληνι (:Δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη θὰ ἀποδοθεῖ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἐργάζεται τὸ καλό, στὸν Ἰουδαῖο πρῶτα καὶ στὸν εἰδωλολάτρη Ἕλληνα)» [Ρωμ.2,10].

Ποιόν «Ἰουδαῖο» ἐννοεῖ ἐδῶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἢ γιὰ ποιούς «Ἕλληνες» μιλάει; Γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ· γιατί ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου δὲν ἔφθασε ἀκόμη στὰ χρόνια τῆς χάριτος, ἀλλὰ μένει ἀκόμη στὰ προηγούμενα χρόνια, προκαθορίζοντας ἀπὸ μακριὰ καὶ ἐξαφανίζοντας τὴ διαφορὰ τοῦ εἰδωλολάτρη καὶ τοῦ Ἰουδαίου, ὥστε, ὅταν τὸ κάνει αὐτὸ στὸν καιρὸ τῆς χάριτος, νὰ μὴ φανεῖ πιὰ ὅτι ἐπινοεῖ κάτι τὸ νέο καὶ ἐνοχλητικό. Ἐὰν λοιπὸν στὰ προηγούμενα χρόνια, ὅταν δὲν ἔλαμψε ἀκόμη ἡ τόσο μεγάλη χάρη, ὅταν τὰ πράγματα τῶν Ἰουδαίων ἦταν σὲ ὅλους σεβαστὰ καὶ ξακουστὰ καὶ λαμπερά, δὲν ὑπῆρχε καμία διαφορά, ποιό λόγο θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ στὴ συνέχεια ὕστερα ἀπὸ τὴν τόσο μεγάλη φανέρωση τῆς χάρης; Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ μὲ πολλὴ φροντίδα τὸ ἑτοιμάζει αὐτό· γιατί πραγματικὰ ὁ ἀκροατής, ἀφοῦ μάθει ὅτι αὐτὸ ἐπικρατοῦσε στὰ προηγούμενα χρόνια, θὰ τὸ παραδεχτεῖ αὐτὸ πολὺ περισσότερο μετὰ τὴν πίστη.

«Ἓλληνες» ὅμως ἐδῶ λέγει ὄχι τοὺς εἰδωλολάτρες, ἀλλὰ τοὺς θεοσεβεῖς, ἐκείνους ποὺ πείθονταν στὸν φυσικὸ νόμο τῆς συνειδήσεως, ἐκείνους ποὺ δὲν τηροῦσαν βέβαια τίς ἐντολὲς ποὺ εἶχαν δοθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ στοὺς Ἰουδαίους μέσῳ τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου, τηροῦσαν ὅμως ὅλα αὐτὰ ποὺ συντελοῦσαν στὴν εὐσέβεια. Τέτοιοι ἄνθρωποι ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Μελχισεδέκ, τέτοιος  ἦταν ὁ Ἰώβ, τέτοιοι ἦταν οἱ Νινευίτες, τέτοιος ἦταν ὁ Κορνήλιος. Ἤδη λοιπὸν ὑπονομεύει ἀπὸ πρὶν τὴ διαφορὰ τῆς περιτομῆς καὶ τῆς ἀκροβυστίας καὶ ἀπὸ πολὺ νωρίτερα ἐξαφανίζει αὐτὴ τὴ διαφορά, ὥστε καὶ χωρὶς ὑποψία νὰ κάμει αὐτὸ καὶ ἀπὸ ἄλλη ἀνάγκη νὰ τοὺς ὁδηγήσει σὲ αὐτὸ τὸ συμπέρασμα ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ τοὺς διδάξει, πρᾶγμα ποὺ πάντοτε εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς σύνεσης τοῦ ἀποστόλου. Ἐὰν λοιπὸν φανέρωνε αὐτὸ στὰ χρόνια τῆς χάριτος, θὰ φαινόταν πὼς ὁ λόγος ἦταν πολὺ ὕποπτος, ἐνῶ τὸ νὰ ἀλλάξει τὸν λόγο γι᾿ αὐτοὺς μὲ βάση τὸ συμπέρασμα ἐκεῖνο, τὴν ὥρα ποὺ μιλοῦσε γιὰ τὴν κακία καὶ τὴν πονηρία ποὺ ἐπικρατοῦσε στὸν κόσμο, ἔκανε ἀνύποπτη τὴ διδασκαλία.

Χρονικό της ανακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς (φωτο)(12-16.6.2014)

του Μοναχού Παΐσιου Καρεώτη

Φίλος αγαπητός εκ Σερβίας με προέτρεψε να παρευρεθούμε στην ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς και στην Θεία Λειτουργία της μνήμης του. Μέσα μου υπήρχε υλικό, και έτσι η φωτιά άναψε. Θυμήθηκα τη ζωή και τα του Αγίου, την υπομονή και την σταθερότητά του στην ομολογία του Χριστού, την μαρτυρία του μέσα σε μία γενέα άπιστη και διεστραμμένη.

Με την φωτιά αυτή μέσα μου, παρακίνησα και δύο αδερφούς Αγιορείτας Ιερομονάχους, οι οποίοι και αυτοί άναψαν, ως φιλάγιοι και ευλαβώς έχοντες προς τον Άγιον. Έτσι ξεκινήσαμε, και Τετάρτη πετάξαμε για Βελιγράδι, όπου μας περίμενε ο φίλος εκ Σερβίας για να μας μεταφέρει στο Βάλιεβο. Εκεί μας περίμενε ευγενικώς και ο επίσκοπος Α…, ο νεοεκλεγείς ως Α…, αλλά λόγω μεγάλης καθυστερήσεως του αεροπλάνου, έφυγε, αλλά μας μήνυσε ότι είμαστε φιλοξενούμενοι του Πατριαρχείου, και ότι έδωσε εντολή στην αυριανή Θεία Λειτουργία να λειτουργήσει και ο π. Α… στη Ιερά Μονή Τσέλιε. Θαύμασα, άνωθεν, την φυσική ωραιότητα του Βελιγραδίου, η οποία παραμένει μία βιώσιμη πόλις, πνιγμένη στο πράσινο, και ελπίζω οι ρυθμοί αναπτύξεως να μην την φέρουν προς την ασφυξία του τσιμέντου.

Φθάσαμε στο Βάλιεβο για διανυκτέρευση, και μαζί με μας έφθασαν και περί τις 10 ευλαβέστατες μοναχές από το Μαυροβούνι, με την ηγουμένη Αγγελίνα. Όλοι, φιλοξενούμενοι του αγαπητού φίλου. Μας συγκίνησε η φιλοξενία και η ευλάβεια όλων των μελών της οικογένειας. Εδώ ακούσαμε τα πρώτα απαγορευτικά, ότι ο επίσκοπος Γιέφτιτς ήθελε να είναι παρόντες μόνο οι δικοί του. Εμείς σχολιάσαμε, ότι από την ώρα που είναι Άγιος ο π. Ιουστίνος, ανήκει στην εκκλησία, και δεν είναι ιδιωτική υπόθεση κανενός. Ο τοπικός επίσκοπος έχει τον πρώτο λόγο και όλοι ακολουθούμε. Έτσι δεν δώσαμε σημασία στις αιθέριες απαγορεύσεις.

(Επίκαιροι συνειρμοί... ) Ιερού Χρυσοστόμου, Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενον και αυτόν σε εξορία

Ὁ δικός μας συνειρμός: Τὸ κείμενο ἀτὸ δημοσιεύθηκε προφανῶς πρὸς στήριξη του ἀδίκως διωχθέντος μήτρ. Πάφου Τυχικοῦ. Ὅμως διαβάζοντάς το ἀποδεικνύεται γιὰ μία ἀκόμα φορὰ ὅτι οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι δὲν διαβάζουν ὅσα γράφουν καὶ διαβάζουν. Διότι ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μιλάει μὲν γιὰ ὑπομονὴ καὶ πίστη στοὺς ἄδικούς διωγμούς, ἀλλὰ λέει καὶ κάτι ἄλλο. Λέει ὅτι ὁ μοιχεπιβάτης ἐπίσκοπος: "πίεσε όλους τους αδελφούς που δεν ήθελαν να έχουν κοινωνία μαζί του. Μάλιστα πολλοί από αυτούς για μένα πέθαναν και στη φυλακή." Διότι οἱ διωγμοὶ καὶ οἱ ἀγῶνες δὲν γίνονται ὅταν κάποιος διαμαρτύρεται μόνο γραπτῶς καὶ συνεχίζει νὰ ἔχει κοινωνία μὲ αὐτὸν ποὺ κατηγορεῖ σὰν νὰ μὴν συμβαίνει τίποτα. ΟΙ διωγμοὶ γίνονται, ὅταν οἱ πιστοὶ πράττουν αὐτὸ ποὺ ἔπραττε πάντα ἡ Ἐκκλησία σὲ περίπτωση ἀμετανοήτων αἰρετιζόντων κληρικῶν καὶ μοιχεπιβατῶν: τὴν διακοπὴ κοινωνίας καὶ μνημόνευσής του ὡς ὀρθοτομοῦντες. Αὐτὸ φοβοῦνται πάνω ἀπὸ ὅλα καὶ αὐτὸ ἐπιφέρει μία σύνοδο ποὺ λύνει τὰ προβλήματα καὶ ἐπαναφέρει τὰ πάντα στὴν σωστὴ κατάσταση. Γι αὐτὸ καὶ διώκουν ὅσους τὸ πράττουν. Δὲν φοβούνται δημοσιεύσεις ποὺ ἐνῶ μιλοῦν γιὰ Ἁγίους ἀποκρύπτουν ἢ διαστρεβλώνουν τὴν διδασκαλία τους. Διαβάζουμε ἀπὸ τὸν βίο του ἁγ. Χρυσοστόμου τὰ ἑξῆς ἀποδεικτικά: "Οἱ Χριστιανοὶ τῆς πόλης ἔμειναν πιστοὶ στὸν Χρυσόστομο. Ἀπέφευγαν νὰ λειτουργοῦνται στοὺς ναοὺς ποὺ μνημονευόταν ὁ Ἀρσάκιος. Ὅποιος ἀρνιόταν νὰ ἀναγνωρίσει τὸν Ἀρσάκιο καταδικαζόταν σὲ ἐξορία ἢ θάνατο καὶ ἔκαναν κατάσχεση τῆς περιουσίας του. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Χρυσοστόμου, ἀφοῦ δὲν εἶχαν πιὰ ναούς, ἔκαναν τὴν Θ. Λειτουργία σὲ ἰδιωτικὲς κατοικίες. Ὅταν τὸ μάθαιναν αὐτὸ οἱ κρατικοὶ ὑπάλληλοι, τότε ἔκαναν κατάσχεση τῆς κατοικίας. Οἱ πιστοὶ τοῦ Ἰωάννου κατέφευγαν τότε στὸ δάσος. Στὶς 18 Νοεμβρίου 404 ἐμφανίστηκε ἕνας νόμος, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει στὸν Θεοδοσιανὸ Κώδικα καὶ ἀναφέρει ὅτι οἱ διοικητὲς τῶν ἐπαρχιῶν πρέπει νὰ προσέχουν καὶ νὰ φροντίζουν νὰ μὴν γίνονται ἀπαγορευμένες συναντήσεις αὐτῶν ποὺ ἀπορρίπτουν τὶς Θ. Λειτουργίες στοὺς ναοὺς καὶ τὴν κοινωνία (μήπως αὐτὸ δὲν γίνεται καὶ σήμερα;) μὲ τοὺς ἁγίους Ἐπισκόπους Πορφύριο Ἀντιοχείας, Θεόφιλο Ἀλεξανδρείας καὶ Ἀρσάκειο Κων/πόλεως. Ὁ χρονογράφος Νικηφόρος γράφει περὶ αὐτοῦ του νόμου: “Ὅταν κάποιος ἐπίσκοπος ἀρνιόταν νὰ ἔχει κοινωνία μὲ τὸν Θεόφιλο, Ἀρσάκιο καὶ τὸν Πορφύριο, ἔχανε τὸν θρόνο του καὶ τὴν περιουσία του”. Ὅποιος ἦταν ὀπαδὸς τοῦ Χρυσοστόμου, ἔχανε ἐπίσης ὅλη του τὴν περιουσία…" (ἐδῶ). Ἐδῶ φαίνεται καὶ κάτι ἀκόμα: Ὅσοι διέκοπταν τὴν κοινωνία τῶν ψευδοποιμένων δὲν τὸ ἔκαναν, ἀφοῦ πρῶτα ἐξασφάλισαν τὴν σύνταξή τους, προσποιούμενοι μετά τους μάρτυρες. Δὲν τὸ ἔκαναν φτιάχνοντας ὁμαδοῦλες. Δὲν κοιτοῦσαν μόνο τὴν αὐτοπροβολή τους μὲ ἄρθρα καὶ ἡμερίδες φροντίζοντας μόνο γιὰ τὴν πρωτοκαθεδρία τους, ἀλλὰ ἀδιαφορώντας γιὰ κάθε ἀνάγκη γιὰ τὴν ποίμανση τοῦ ποιμνίου. Δὲν τὸ ἔκαναν δημοσιεύοντας σοφιστικὰ κείμενα γιὰ τὴν ἀποτείχιση, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι σφυρίζουν ἀδιάφορα, συκοφαντώντας μάλιστα, ὅσους τοὺς τὸ ὑποδεικνύουν. Τὸ ἔκαναν ἑνωμένοι καὶ μία μόνο ἔγνοια: Τὴν σωτηρία τοῦ ποιμνίου ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστός. Εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι ὅ,τι συμβαίνει σήμερα δὲν συμβαίνει μόνο γιατί αὐξήθηκε τρομερὰ ἡ ἀποστασία. Συμβαίνει καὶ γιατί μειώθηκε τρομερὰ ἡ ἀναδεδειγμένη ὀρθὴ ἀντίδραση τῶν πιστῶν. Ὑπάρχει ἀκόμα καιρός. Ἂς πράξουμε ὁ καθένας μας τὸ σωστὸ ἔχοντας στὸ μυαλό μας αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ Ἅγιος: "τὴν ὑπομονὴ τῶν δικαίων".

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

-Θα μπορούσε κάλλιστα να απευθύνεται και προς τον αδίκως εκθρονισθέντα Επίσκοπο Τυχικό...

………………………………………………

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

           «Πρὸς Κυριακὸν ἐπίσκοπον ἐν ἐξορία ὄντα καὶ αὐτόν»

   [Στην επιστολή του αυτή –επιστολή ρκε΄(125)- ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί όλη τη δύναμη της καλάμου του για να ενθαρρύνει και στηρίξει τον επίσκοπο Κυριακό, που αντικανονικά κι αυτός την ίδια περίοδο βρίσκεται επίσης εκθρονισμένος σε εξορία].

            Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενο και αυτόν σε εξορία

     Εμπρός, λοιπόν, ας αφαιρέσω πάλι την πληγή της λιποψυχίας και ας διαλύσω τους λογισμούς που σχηματίζουν αυτό το νέφος. Γιατί τι είναι εκείνο που σε στενοχωρεί και αγωνιάς; Ότι είναι φοβερή η συμφορά και λυπηρό το ναυάγιο που βρήκε την Εκκλησία; Αυτό το γνωρίζω και εγώ και κανείς δεν αντιλέγει. Εάν, όμως, θέλεις, σου αναπαριστώ την εικόνα αυτών που έγιναν. Βλέπουμε θάλασσα που αναταράσσεται από κάτω από τον ίδιο τον βυθό της. Οι ναύτες, αντί να κρατούν τα πηδάλια και τα κουπιά, αφού περιέπλεξαν τα χέρια στα γόνατα και γεμάτοι έκπληξη από το αναπότρεπτο κακό, δεν βλέπουν τον ουρανό, ούτε το πέλαγος, ούτε την ξηρά, αλλά είναι ξαπλωμένοι στα στρώματα και θρηνούν και κλαίνε[Για να παραστήσει ζωηρά την αναταραχή που δημιουργήθηκε στους κόλπους της Εκκλησίας ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί συνήθως την εικόνα της θαλασσοταραχής· βλ. και επιστολή 4^η προς την Ολυμπιάδα].

Κοσμικαί ἐκδηλώσεις πρός ἐκκλησιαστικά πρόσωπα.

Αμέτρητες φωτογραφίες, εκδηλώσεις, δημόσια προβολή. Όλα στον βωμό της σκοπιμότητας και της αυτοπροβολής, που καμία σχέση δεν έχουν με την ταπεινή νύφη του Χριστού, την Εκκλησία.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ εἶναι σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ προσεκτικὸς καὶ ἀκούραστος τηρητὴς τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ ὅταν ἀκόμα κατέχει ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα. Τὸ θεωρεῖ πνευματικὴ πτώση νὰ ἀκολουθήσει τὴν τακτικὴ τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη τους, δὲν μιλοῦν γιὰ ἁμαρτίες, δὲν τοὺς συγκινεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν Ἐκκλησία τὴ θεωροῦν ἕνα θεσμὸ ποὺ δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς μας (τὶς ἁμαρτωλὲς ἐννοεῖται) καὶ γι᾽ αὐτὸ ἡ παρουσία τους στὸ ναὸ εἶναι σπανιότατη. Μόνο ἀπὸ κάποια κοινωνικὴ ὑποχρέωση παρουσιάζονται γιὰ λίγο. 

Οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι μὲ τοὺς τίτλους τῶν σπουδῶν, μὲ τὰ ἀξιώματα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, μὲ τὸν πλοῦτο, μὲ τὴν κοινωνικὴ ἀναγνώριση, τὴν ποικίλη δραστηριότητά τους, τὴν ἐπίδοση καὶ τὶς διακρίσεις στὸ χῶρο τῆς ἐπιστήμης, τῶν τεχνῶν καὶ τῶν γραμμάτων, ἀλλὰ μὲ ἀπουσία χριστιανικοῦ ἤθους, εἶναι πολλὲς φορὲς πρόθυμοι νὰ χρησιμοποιήσουν καὶ τοὺς ἀνώτερους ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας προκειμένου νὰ προβληθοῦν.

Ιερό Γέλιο. Ένα ανορθολογικό και εκστατικό φαινόμενο στον Πεντηκοστιανικό χώρο

                                  

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Το φαινόμενο του λεγομένου «ιερού γέλιου» αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αμφιλεγόμενα φαινόμενα που συνδέονται με το αιρετικό Πεντηκοστιανό κίνημα του λεγομένου Τρίτου Κύματος, από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Η εμφάνισή του εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο των παραδόξων φαινομένων που σχετίζονται με τη λεγομένη «Ευλογία του Τορόντο» (TorontoBlessing), όπου τέτοιου είδους εκδηλώσεις έγιναν ιδιαίτερα διαδεδομένες. Το φαινόμενο αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, τόσο εντός όσο και εκτός των Πεντηκοστιανικών κύκλων, καθώς εγείρει θεολογικά και ψυχολογικά ερωτήματα (S. Großmann, WehtderGeist, wowirwollen? Der „Toronto-Segen“ und der Weg der charismatischen Bewegung, 1995).

α) Περιγραφή του φαινομένου

Το «ιερό γέλιο» περιγράφεται ως μια ξαφνική και ανεξέλεγκτη έκρηξη γέλιου που εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια λατρευτικών συναθροίσεων. Οι συμμετέχοντες βιώνουν παράδοξη κατάσταση, η οποία εκφράζεται μέσα από γέλιο που μπορεί να κυμαίνεται από ήπιο έως έντονα υστερικό. Συχνά, το φαινόμενο συνοδεύεται από σωματικές αντιδράσεις, όπως πτώση στο έδαφος, αδυναμία ελέγχου του σώματος ή και προσωρινή απουσία επαφής με το περιβάλλον.

Το «ιερό γέλιο» δεν εμφανίζεται ως μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάσσεται σε ένα σύνολο γνωρισμάτων που χαρακτηρίζουν το Τρίτο Κύμα και περιλαμβάνουν και άλλες ασυνήθιστες σωματικές εκδηλώσεις.

Ασταμάτητοι αφού το ποίμνιο αδιαφορεί!

 Προτεστάντες δωρίζουν την Καινή Διαθήκη στην Ι.Μ. Αλεξανδρουπόλεως

Ι.Μ. Αλεξανδρουπόλεως

Δωρεά και παραλαβή αντιτύπων Καινής Διαθήκης

Περισσότερα από 400 αντίτυπα Καινής Διαθήκης των εκδόσεων της Ελληνικής Βιβλικής  Εταιρείας παρέλαβε την Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026 ο  Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Άνθιμος. Δωρητής των δερματόδετων εντύπων ήταν ο κ.  Γιώργος Τόλιας, Ποιμένας της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Γλυφάδας Αττικής και αποτελεί μία ευγενική χειρονομία προς την Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως. Ο κ. Τόλιας, ο οποίος κατά τη διαδικασία της παράδοσης,  συνοδεύονταν από τον Αιδέσιμο  της Ευαγγελικής Εκκλησίας Αλεξανδρούπολης, κ. Στάθη Τανατζή καθώς και από 4 νεαρά μέλη της ευαγγελικής εκκλησίας από τις ΗΠΑ, εξέφρασε την χαρά του για την ευκαιρία που του δόθηκε από την πλευρά του Μητροπολίτη, ώστε να προχωρήσει σε αυτή την κίνηση.

Από την πλευρά του ο Μητροπολίτης κ. Άνθιμος εμφανίστηκε ικανοποιημένος για την σχετική πρωτοβουλία, διαβεβαιώνοντας πως τα αντίτυπα της Καινής Διαθήκης, και πρωτίστως, βεβαίως, το περιεχόμενο της, αποτελεί το πνευματικό εφόδιο κάθε Χριστιανού ανεξαρτήτως δόγματος. «Έτσι κι εμείς, ως Μητρόπολη θα έχουμε ακόμη μία ευκαιρία, ακόμη μία δυνατότητα να δίνουμε με άνεση αυτή την καλαίσθητη έκδοση της Βιβλικής Εταιρείας σε εκπροσώπους φορέων και πιστούς της περιοχή μας» τόνισε ο κ. Άνθιμος.

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

«Ανάξιος» καi «Αίσχoς» κατά την εις επίσκοπο χειροτονία του μοιχεπιβάτη Γρηγορίου.

 Έφεραν κόσμος από αλλού με πούλμαν για να καλύψουν τις διαμαρτυρίες

–https://youtu.be/OiGjR5O1ujA – AlphaNews Live

άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Οἱ αἱρετικοὶ

                            

                         Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Στ’ ἀλήθεια δὲν ξέρει κανεὶς ποῦ βρίσκεται ἡ μεγαλύτερη παραφροσύνη τοῦ σύγχρονου κόσμου ποὺ ἔχει ἐκπέσει ἀπὸ τὸ Χριστό: στὴν προσωπικὴ ζωὴ τοῦ καθενὸς ἢ στὸ γάμο; στὸ σχολεῖο ἢ στὴν πολιτική; στὶς οἰκονομικὲς δομὲς ἢ στὶς νομικὲς διατάξεις; στὸν πόλεμο ἢ στὴν εἰρήνη; Παντοῦ βλέπει κανεὶς αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε χυδαῖο καὶ βάρβαρο. Ἐκεῖ ποὺ ὁ Χριστὸς εἶναι περισσότερο ἀπών, ἐκεῖ περισσεύει τὸ χυδαῖο καὶ τὸ βάρβαρο. Τὸ ψεῦδος καὶ ἡ βία θριαμβεύουν.

Ἂς αἰσχύνονται οἱ αἱρετικοὶ θεολόγοι καὶ οἱ προϊστάμενοι τῶν αἱρετικῶν ἐκκλησιῶν ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀναδείχθηκαν κυρίαρχοι καὶ ἡγεμόνες ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς. Ἔχουν κάθε λόγο νὰ αἰσχύνονται. Γιατί σὰν ἄλλοι ἀνόητοι Γαλάτες, ἐνῷ ἄρχισαν μὲ τὸ πνεῦμα τελειώνουν στὴ σάρκα – ὦ ἀνόητοι Γαλάται… οὕτως ἀνόητοί ἐστε; ἐναρξάμενοι πνεύματι νῦν σαρκὶ ἐπιτελεῖσθε; (Γάλ. 3:1,3). Αὐτοὶ εἶναι οἱ κύριοι ἔνοχοι γιὰ τὸ ὅτι οἱ λαοί τους ξέφυγαν ἀπὸ τὸν ὀρθὸ δρόμο καὶ ἄρχισαν νὰ χωλαίνουν καὶ ἀπὸ τὰ δύο πόδια, προσκυνῶντας πότε τὸ Θεὸ στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ πότε τοὺς χρυσοῦς μόσχους στὴ Σαμάρεια.

Γέροντας Ιάκωβος-Θα έλθει ο καιρός που ο ένας δεν θα θέλει να δει τον άλλον

                            

Η ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΗ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ.

Ο Γέροντας Ιάκωβος Βαλοδήμος ο ασκητής της Ηπείρου, άφησε σημαντικές πνευματικές παρακαταθήκες και προφητικές νουθεσίες. «Θα έρθει καιρός που ο ένας δεν θα θέλει να δει τον άλλον», έλεγε καλώντας τους πιστούς σε εξομολόγηση, μετάνοια και ζωή κοντά στον Θεό.

Ανάμεσα στις φωτισμένες μορφές της νεότερης εκκλησιαστικής ιστορίας ξεχωρίζει ο Γέροντας Ιάκωβος Βαλοδήμος, ένας ταπεινός ασκητής που άφησε βαθύ πνευματικό αποτύπωμα στην Ήπειρο και ιδιαίτερα στα χωριά του Ζαγορίου. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη ολοκληρωτικά στον Θεό, στην προσευχή, στην ιεραποστολή και στη διακονία των ανθρώπων που αναζητούσαν παρηγοριά και καθοδήγηση.

Ο Γέροντας έζησε μακριά από τις κοσμικές επιδιώξεις, επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο της άσκησης, της αυταπάρνησης και της συνεχούς πνευματικής εγρήγορσης. Για εκείνον, οι στερήσεις δεν αποτελούσαν βάρος αλλά ευλογία. Αντιμετώπιζε τις δυσκολίες ως ευκαιρίες πνευματικής καλλιέργειας και θεωρούσε ότι μέσα από τις δοκιμασίες ο άνθρωπος πλησιάζει περισσότερο τον Θεό.

Όσοι τον γνώρισαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο απλό, προσιτό και γεμάτο αγάπη. Παρά την αυστηρή ασκητική του ζωή, διέθετε ιδιαίτερη πραότητα και μπορούσε να προσεγγίζει τον κάθε άνθρωπο με τρόπο πατρικό. Τα λόγια του ήταν κατανοητά ακόμη και στους πιο απλούς ανθρώπους, ενώ οι συμβουλές του είχαν πάντοτε ως κέντρο την πίστη, τη μετάνοια και την ταπείνωση.

Για να μην ξεχνάμε, τι πρεσβεύει ο πατρ. Ιεροσολύμων Θεόφιλος

"δεν πρέπει ποτέ να χάσουμε την προσοχή μας στην πορεία προς την ένωση των Εκκλησιών, για την οποία προσευχόμαστε σε κάθε Λειτουργία και η οποία θα αποκαταστήσει το κοινό ποτήριο, όταν για άλλη μια φορά θα είμαστε σε θέση να γιορτάσουμε μαζί στο (κοινό) θυσιαστήριο".

Τόν Λατῖνον Πατριάρχην ὑπεδέχθη ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά Πατέρων Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων.

Ἐπί τῇ ἐπισήμῳ ἐπισκέψει ταύτῃ ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον Pierre Battista Pizzaballa διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

(Μετάφραση για το orthopraxia.gr)

Μακαριώτατε,

Με την ευκαιρία της επίσημης επίσκεψής σας ως Νέος Λατίνος Πατριάρχης της Ιερουσαλήμ, σας καλωσορίζουμε όχι ως ξένο, αλλά ως παλιό και αξιόπιστο φίλο. Η είδηση ότι ο αγιώτατος Πάπας Φραγκίσκος σας διόρισε ως Λατίνο Πατριάρχη καλωσορίστηκε ευρέως τόσο από την κοινότητά σας, όσο και από όλους όσους έχουν δεσμευτεί για την ευημερία της χριστιανικής παρουσίας στους Αγίους Τόπους.

Για πολλά χρόνια, πρώτα ως Κουστωδός και έπειτα ως Επίσκοπος, αποδειχτήκατε πιστός πάστορας προς όλους εκείνους που σας ανατέθηκε η φροντίδα τους, στο πνεύμα των λόγων του Αγίου Παύλου. Είστε βαθιά εξοικειωμένος με τους ανθρώπους σας σε αυτό το μέρος και είμαστε ευτυχείς που, ως νέος Λατινος Πατριάρχης, έχουμε έναν συνάδελφο με εμπειρία που κατανοεί τα προβλήματα και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι χριστιανικές κοινότητες στην εποχή μας.

Κατά τη διάρκεια της θητείας σας ως Κουστωδός, και συνεχίζοντας μετά το διορισμό σας ως Αποστολικός Διαχειριστής, η συνεργασία που δημιουργήθηκε μεταξύ των Αδελφοτήτων μας, αλλά και των κοινοτήτων μας, παρήγαγε «απτά φρούτα» που ήταν ζωτικής σημασίας για να βοηθήσουν όλους μας να αντιμετωπίσουμε τα κοινά προβλήματα που συναντήσαμε αμυνόμενοι ως προς την υπεράσπιση της χριστιανικής παρουσίας στην αγία Γη και τη διαφύλαξη της ακεραιότητας των Αγίων Τόπων για ολόκληρο τον κόσμο.

Οι Άγιοι τα έλεγαν, αλλά ποιός τους ακούει...

                                   

''Νά πηγαίνετε στούς ναούς ὅπου λειτουργοῦν ἄξιοι ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι δέν ὑποτάχθηκαν στίς ἐντολές τῆς σχισματικῆς αὐτῆς ὀργάνωσης (σσ. ή των οικουμενιστών).

Ἀκόμη καί ἐάν ὅλοι οἱ ναοί πέσουν στά χέρια τους καί δέν ἔχετε ποῦ νά πᾶτε, καλύτερα νά μήν πᾶτε πουθενά, παρά σ΄ αὐτούς.  Νά μήν ἔχετε καμιάν ἐπικοινωνία μέ τούς σχισματικούς, οὔτε νά ἐπιχειρήσετε διαλόγους μαζί τους.'' 

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, Αρχιεπ. Κριμαίας

Βιβλίο: Αρχ. Νεκτάριου Αντωνόπουλου - Ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς Βόϊνο-ΓιασενέτσκιἝνας ἅγιος Ποιμένας καί γιατρός χειρουργός 1877-1961) απόσπασμα απο την Διαθήκη του σελ, 116.

Πηγή

Πάφος – Κάλεσμα διαμαρτυρίας. ΑΝΑΞΙΟΣ. Ούτε θεόκλητος, ούτε δημόκλητος ο Γρηγόριος.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Την Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2026, ώρα 8 π.μ., καλούμε το χριστεπώνυμο πλήρωμα έξω από τον καθεδρικό Ναό Αποστόλου Βαρνάβα, στη Λευκωσία, δίπλα από την Αρχιεπισκοπή, σε διαμαρτυρία και ένσταση κατά της αντικανονικής εκλογής του ψευδομητροπολίτου Πάφου Γρηγορίου, φωνάζοντας όσοι πιστοί ως από μία καρδιά με μία φωνή το ΑΝΑΞΙΟΣ. Ούτε θεόκλητος, ούτε δημόκλητος.

Σε όσους απέμεινε έστω και ένα ηλεκτρόνιο αγάπης για το δίκαιο και την υπεράσπιση της Αλήθειας, τους περιμένουμε.

Την Πέμπτη επίσης, στις 6 μ.μ., θα γίνει η ψευδοενθρόνιση, στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Θεοδώρου στην Πάφο. 

Πηγή 

Εκεί οδηγεί η έλλειψη κάθε μέτρου εις το όνομα της προσωπικής ελευθερίας και του αναπροσδιορισμου των πάντων!.

Η τρέλα των "Θεριανς", γυναίκες και άνδρες που ζουν σε κλουβιά σκύλων και μιλούν «αλογίσια»

«Το μικρό ποίμνιο του Χριστού είναι άτρωτο από κάθε προπαγάνδα»

                                 

«Γνωρίζω πως πολλούς από εσάς αναστάτωσε η ξαφνική άνοδος της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας και ότι αυτό σας θλίβει. Μην ανησυχείτε όμως… Πέστε μου σας παρακαλώ. Θυμάστε τα λόγια του Χριστού από το ευαγγέλιο του Αποστόλου Λουκά: «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον, ότι ευδόκησεν ο Πατήρ ημών δούναι υμίν την Βασιλείαν».

Μας έχει μιλήσει επανειλημμένως για το μικρό Του ποίμνιο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Το μικρό Του ποίμνιο κρατάει από τους Αποστόλους. Και μετά πλήθαινε όλο και περισσότερο… Το μικρό ποίμνιο υπάρχει παντού, παρά τη μεγάλη έξαρση της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας. Υπάρχει μέχρι τις ημέρες μας. Όλοι εσείς που με ακούτε, αποτελείτε το μικρό αυτό ποίμνιο. Μάθετε, λοιπόν, και να ελπίζετε ότι το μικρό αυτό ποίμνιο του Χριστού είναι ακατανίκητο. Κανείς δεν μπορεί να του κάνει τίποτα. Αυτό δεν φοβάται, γιατί γνωρίζει και κρατάει μέσα του τα μεγάλα λόγια του Χριστού: …«οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

Άγιος Λουκάς Κριμαίας ο Ιατρός: Να μην συναναστρέφεστε με αιρετικούς!

«Να το ξέρετε, να το θυμάστε και να μην συναναστρέφεστε με τους αιρετικούς… πρέπει να ξέρουμε πως οι καινούριες αυτές αιρέσεις δεν λένε τίποτε καινούριο αλλά επαναλαμβάνουν αυτά που ήδη έχουν πει οι παλαιοί αιρετικοί».

                          

Την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Αγία μας Εκκλησία πανηγυρίζει το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, της ορθής πίστεως, η οποία καταπάτησε όλες της αιρέσεις και στερεώθηκε για πάντα. Γι' αυτό η Κυριακή αυτή καλείται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Οι αιρέσεις φάνηκαν ήδη απαρχής του χριστιανισμού. Οι ίδιοι οι Απόστολοι του Χριστού προειδοποιούσαν τους συγχρόνους τους, και μαζί τους και εμάς, για τον κίνδυνο από τους ψευδοδιδασκάλους.

Ο Άγιος Απόστολος Πέτρος στη Β' Καθολική επιστολή γράφει το εξής: «Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι, επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν, και πολλοί εξακολουθήσουσιν αυτών ταις ασελγείαις, δι' ους η οδός της αληθείας βλασφημηθήσεται» (Β' Πετ. 2, 1-2).

Ο Άγιος Παύλος, επιστρέφοντας στην Παλαιστίνη από την Ελλάδα, έκανε στάση στην Έφεσο. Εκεί στους χριστιανούς κατοίκους της πόλεως έλεγε: «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαροίς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου, και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πραξ. 20, 29-30).

Πολλοί τέτοιοι ψευδοδιδάσκαλοι και σχισματικοί υπήρχαν στους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Μερικές αιρέσεις τάραζαν την Εκκλησία ολόκληρους αιώνες, όπως για παράδειγμα οι αιρέσεις του Αρείου, του Μακεδονίου, του Ευτηχούς, του Διοσκόρου, του Νεστορίου και επίσης η αίρεση της εικονομαχίας. Οι αιρέσεις αυτές προκάλεσαν πολλές διαταραχές στην Εκκλησία και την βασάνισαν πολύ. Υπήρχαν πολλοί ομολογητές και μάρτυρες που έχυσαν το αίμα τους υπερασπιζόμενοι την αληθινή πίστη στον αγώνα κατά των ψευδοδιδασκάλων και των αιρετικών.

Η Eπισκοπή ως κλήση και όχι ως διεκδίκηση. Μια Πατερική και Κανονική προσέγγιση στην υπόθεση Τυχικού και Γρηγορίου

Η ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΩΣ ΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

ΜΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΥΧΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Γεώργιος Επιφανίου καθηγητής Θεολογίας

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε αντιλήφθηκε την επισκοπή ως δικαίωμα ή προσωπική κατάκτηση. Η επισκοπή είναι κλήση του Θεού μέσα από την Εκκλησία, διακονία, σταυρός και ευθύνη ενώπιον του Χριστού.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Εἴ τις ἐπισκοπῆς ὀρέγεται, καλοῦ ἔργου ἐπιθυμεῖ» (Α΄ Τιμ. 3,1). Οι Πατέρες όμως διευκρινίζουν ότι ο λόγος αυτός δεν αποτελεί άδεια φιλαρχίας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύει ότι ο Απόστολος μιλά για την επιθυμία της διακονίας και της θυσίας και όχι για την επιθυμία εξουσίας, πρωτείων ή δόξας.

Ο ίδιος ο Χρυσόστομος, στο έργο του «Περί Ιερωσύνης», παρουσιάζει την επισκοπή ως φοβερό λειτούργημα, μπροστά στο οποίο ο άνθρωπος οφείλει να τρέμει και όχι να φιλοδοξεί. Δεν επαινείται εκείνος που αναζητεί θρόνους αλλά εκείνος που αναλαμβάνει υπακοή στην κλήση της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον περίφημο λόγο του «Περί Φυγής», περιγράφει πώς απέφυγε τη χειροτονία επειδή θεωρούσε τον εαυτό του ανεπαρκή για τόσο μεγάλο έργο. Η στάση αυτή έγινε υπόδειγμα για την Ορθόδοξη παράδοση. Ο άγιος δεν παρουσιάζεται ως διεκδικητής επισκοπής αλλά ως άνθρωπος που φοβάται την ευθύνη της.

Ἡ τραγωδία τῆς ἐκκοσμίκευσης, τὴν ὁποία ἀκόμα καὶ τυφλοὶ τὴν βλέπουν.

      

Ἡ μὲν ἀποδοχὴ τῆς ἐκκοσμίκευσης ἀλλὰ καὶ ἡ ἄρνηση ἔμπραχτης μετανοίας ὡς τρανταχτὴ ἀπόδειξη τῆς σημερινῆς πτώσης τῶν ποιμένων

Παραθέτω δύο ἀποσπάσματα ὁμιλιῶν τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Χριστοδούλου (+), στὰ ὁποῖα ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ὄχι μόνο παραδέχεται τὴν ἐκκοσμίκευση στὶς τάξεις τῶν κληρικῶν καὶ ἰδιαίτερα τῶν ἐπισκόπων, ἀλλὰ ἀναλύει μὲ σαφήνεια τὶς πτυχὲς τῆς ἠθικῆς καὶ πνευματικῆς πτώσεως καὶ προδοσίας τῶν σημερινῶν ψευδοποιμένων, τὴν ὁποία ἀκόμα καὶ τυφλοὶ τὴν βλέπουν: 

Τὴν κρατικοδίαιτη ὑπαλληλική τους ταυτότητα καὶ συμπεριφορά, τὸν αὐτοπροσδιορισμό τους ὡς δεσπότες/τύραννοι/φεουδάρχες καὶ ὄχι ὡς ποιμένες, τὴν δραστηριότητά τους ὡς ἀστέρες τῶν ΜΜΕ καὶ τῆς κοσμικῆς σκηνῆς γιὰ τὸ θεαθῆναι, τὴν παντελὴ ἔλλειψη θεαρέστου λόγου καὶ σταυρικῆς θυσίας, τὴν ἄρνηση μίμησης τῶν Ἁγίων, τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν προσφυγὴ σὲ αἱρετικοῦ καὶ κοσμικοῦ χαρακτῆρος λόγο, τὸν καιροσκοπισμό, μὲ λίγα λόγια τὴν ἐκκοσμίκευση. Στὸ δεύτερο δὲ ἀπόσπασμα μιλάει σαφέστατα γιὰ τὰ οικονομικὰ καὶ σεξουαλικὰ σκάνδαλα τοῦ κλήρου.

Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ πεῖ, ὅτι αὐτὸ δείχνει τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἐπισκόπου αὐτοῦ. Ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι. Ἀντιθέτως ἀποτελεῖ ἕνα τρανταχτὸ παράδειγμα, ὅτι ἡ ἀποδοχὴ τῆς ἁμαρτίας χωρὶς ἔμπραχτη ἀλλαγὴ πρὸς τὸ καλύτερο (κάτι ποὺ ὅλοι μας λίγο πολὺ πράττουμε), ὄχι μόνο δὲν σώζει, ἀλλὰ ἐπιδεινώνει τὴν ψυχικὴ μας κατάσταση. Διότι παρόλο ποὺ ὁ Χριστόδουλος παραδέχθηκε αὐτὴ τὴν πτώση καὶ προδοσία, ἀντὶ ὡς Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὡς νέος Χρυσόστομος καὶ ἔχοντας τὴν ὑποστήριξη τοῦ λαοῦ νὰ καθαρίσει τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ αὐτὰ τὰ νοσηρὰ χαρακτηριστικά, τὰ διατήρησε καὶ χειροτόνησε (ἢ εὐνόησε τὴν χειροτονία) ρασοφόρους ποὺ ὄχι μόνο τὰ διέθεταν, ἀλλὰ τὰ πολλαπλασίασαν καὶ τὰ ἐπιδείνωσαν μὲ ἀποτέλεσμα τὴν τραγικὴ σημερινὴ κατάσταση. Ἔτσι δὲν πρέπει νὰ μᾶς προκαλεῖ ἐντύπωση ἡ προδοσία τῶν σημερινῶν ψευδοποιμένων. Βλέπουμε μάλιστα, ὅτι σίγουρα κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς σιωποῦν μπροστὰ στὴν αἵρεση καὶ στὴν ἐκκοσμίκευση ἐκβιαζόμενοι, ἐπειδὴ μπλέχτηκαν με τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο τρόπο στᾶ παρακάτω ἀναφερόμενα σκάνδαλα καὶ ἔτσι χειραγωγοῦνται. Ὅσοι μάλιστα ἀπὸ αὐτοὺς ἐπιτίθενται στοὺς Χριστιανούς, ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν κάθαρση τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὰ νοσηρὰ στοιχεῖα, μὲ χαρακτηρισμοὺς ὅπως, φανατικοί, ζηλωτές, ταλιμπάν, ὑπερβολικοί, ὑβριστές κλπ. ἂς ἀναζητήσουν τὸν λόγο σὲ αὐτὸν ποὺ τοὺς χειροτόνησε ἢ χειροτόνησε τοὺς μέντορές τους, παρότι γνώριζε τὰ σκάνδαλα αὐτά.

Ὁ ἀναγνώστης ἂς βγάλει τὰ συμπεράσματά του.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

«Δεν είμεθα εκκοσμικευμένοι και αλλοτριωμένοι;

Πῶς ἔζησαν καὶ πέθαναν οἱ ἀπόστολοι

    Μελέτιος Καλαμαρᾶς, Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης

Ποιοί ἦταν οἱ Ἀπόστολοι καὶ πῶς πέθαναν;

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει:

«Ὁ Θεὸς ἐμᾶς τοὺς ἀποστόλους μᾶς ἔβαλε, σὲ ὅλη μας τὴν ζωὴ νὰ μοιάζουμε μὲ καταδίκους σὲ θάνατο, ποὺ περιμένουν τὴν ἐκτέλεση• σὰν νὰ εἴμαστε οἱ χειρότεροι ἄνθρωποι τοῦ κόσμου! Μέχρι τὴν στιγμὴ αὐτὴ δὲν ἔχομε ὄχι νὰ διασκεδάσωμε, ἀλλὰ οὔτε νὰ φᾶμε. οὔτε νὰ πιοῦμε, οὔτε νὰ ντυθοῦμε! Ἔχομε καταντήσει καρπαζοεισπράκτορες. Τρέχομε ἀπὸ τόπο σὲ τόπο. Καὶ ζοῦμε μὲ τὸν ἱδρῶτα μας. Μὲ τὸν κόπο τῶν χειρῶν μας. Μᾶς βρίζουν. Μᾶς κατατρέχουν. Μᾶς βλασφημοῦν. Καταντήσαμε τὰ σκουπίδια τοῦ κόσμου. Ζοῦμε μὲ τὴν κοινὴ καταφρόνηση ὅλων. Σὰν νὰ εἴμαστε καθάρματα» (Α’ Κορινθ. 4,9-13)!

Κάπως ἔτσι ἔζησαν οἱ ἀπόστολοι, ποὺ ἐπῆγαν νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο στὰ πολιτισμένα μέρη τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου!

Ἐκεῖνοι ποὺ ἐπῆγαν στὴν Σκυθία, στὴν Αἰθιοπία καὶ στὶς Ἰνδίες, πόσο χειρότερο θὰ ὑπέφεραν!

Δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ εἰποῦμε: Ἔζησαν σὰν σκυλιά!

Καὶ πῶς ἀπέθαναν; Σὰν κακοῦργοι!

Ὅλοι μὲ οἰκτρὸ θάνατο. Καὶ ὅλοι προτίμησαν τὸν θάνατο, παρὰ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους: Ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεός. Ὅτι σταυρώθηκε γιά μᾶς. Ὅτι ἐτάφη. Ὅτι ἀνέστη ἐκ νεκρῶν. Ὅτι κάθεται ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός . Ὅτι θὰ ἔλθη πάλι, νὰ κρίνῃ ζῶντας καὶ νεκρούς.

Ἀρκοῦσε νὰ ἀρνηθοῦν αὐτὴν τὴν πίστη, ὄχι μόνο γιὰ νὰ γλυτώσουν τὸν θάνατο, ἀλλὰ καὶ νὰ ζήσουν ζωὴ ἀνέσεως καὶ χαρᾶς. Μὰ ὅλοι προτίμησαν τὸν θάνατο. Ὅλοι!

Καὶ τί θάνατο;

Γιατί ὀνομάζεται ὁ διάβολος ὄχι μόνο ἐχθρός ἀλλά καί ἀντίπαλος;

                     

Γιατί ὀνομάζεται ὁ διάβολος ὄχι μόνο ἐχθρός ἀλλά καί ἀντίπαλος; Ἐχθρός ὀνομάζεται γιατί μισεῖ τόν ἄνθρωπο, μισεῖ τό καλό, θέλει το κακό. Ἀντικείμενος ὀνομάζεται ἐπειδή ἐπιχειρεῖ νά ἐμποδίσει καθετί καλό. 

Θέλει κανείς να προσευχηθεῖ; Ἐκεῖνος ἀντιστέκεται ἐμποδίζοντας μέ κακούς λογισμούς, μέ αἰχμαλωσία τοῦ νοῦ, μέ «ἀκηδία». 

Θέλει κανείς νά κάνει ἐλεημοσύνη; Ἐκεῖνος ἐμποδίζει μέ τή φιλαργυρία, μέ τήν τσιγγουνιά. 

Θέλει κανείς νά ἀγρυπνήσει; Ἐκεῖνος ἐμποδίζει μέ τήν ὀκνηρία καί τή ραθυμία. 

Καί ἔτσι μᾶς ἐναντιώνεται σε καθετί, σε κάθε καλό μέ τό ὁποῖο καταπιανόμαστε. Γι' αὐτό ὀνομάζεται ὄχι μόνο ἐχθρός, ἀλλά καί ἀντίπαλος.