Ο π. Φιλόθεος Φάρος ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του σύγχρονου επαγγελματία, άπιστου και ασεβούς ιερέα και των επισκόπων που τους χειροτονούν!

Προειδοποιούμε τον αναγνώστη, ότι επειδή θα φρίξει με όσα διαβάσει, να μην χάσει την πίστη του στην Εκκλησία και το μυστήριο της ιερωσύνης. Για όσα παρακάτω ακολουθούν μας προετοίμασαν οι Άγιοι και ο Χριστός ο ίδιος.

Ἡ νέα ἱερωσύνη τῆς ἐμμένειας: Κριτικὴ εἰς τάς θέσεις τοῦ π. Φιλοθέου Φάρου

                        

Ἡ νέα ἱερωσύνη τῆς ἐμμένειας: Κριτικὴ εἰς τάς θέσεις τοῦ π. Φιλοθέου Φάρου

Τοῦ κ. Ν. Ρωμανοῦ, ἐκπαιδευτικοῦ-θεολόγου

   Στὸ παρὸν κείμενο θὰ σχολιάσουμε ὁρισμένες ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις ποὺ ἔδωσε ὁ π. Φιλόθεος Φάρος στὴν ἐκπομπὴ «Στούντιο 4» τῆς ΕΡΤ1, πρὶν ἀπὸ περίπου ἕνα χρόνο. Γνωρίζουμε ἀσφαλῶς ὅτι ὁ π. Φιλόθεος βρίσκεται πλέον σὲ πολὺ προχωρημένη ἡλικία καὶ γι’ αὐτὸ ὀφείλουμε ἐξαρχῆς νὰ διευκρινίσουμε ὅτι ἡ κριτική μας δὲν στρέφεται ἐναντίον τοῦ προσώπου του. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει νὰ κρίνουμε τὶς προθέσεις του οὔτε νὰ προβοῦμε σὲ προσωπικοὺς χαρακτηρισμούς. Μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ ἰδέες ποὺ δημοσίως ἐκφράζει καί, κυρίως, ἡ θεολογικὴ ἀντίληψη ποὺ φαίνεται νὰ βρίσκεται πίσω ἀπὸ αὐτές. Καὶ τοῦτο διότι ὁ π. Φιλόθεος Φάρος δὲν εἶναι ἕνας ἄγνωστος ἄνθρωπος ποὺ ἐξέφρασε ἁπλῶς κάποιες προσωπικὲς σκέψεις. Εἶναι ἱερέας, συγγραφέας μὲ πολυετῆ παρουσία στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο καὶ τὰ βιβλία του, τὰ ὁποῖα κυκλοφοροῦν, μεταξὺ ἄλλων, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἁρμός, ἔχουν διαβαστεῖ ἀπὸ εὐρὺ κοινό. Ἑπομένως, οἱ δημόσιες τοποθετήσεις του ἔχουν ἀναπόφευκτα ποιμαντικὴ καὶ θεολογικὴ βαρύτητα.

Γιατί, ὅμως, ἐπιλέγουμε νὰ σχολιάσουμε μία συνέντευξη ποὺ ἔδωσε σὲ τόσο προχωρημένη ἡλικία; Ἀκριβῶς ἐπειδὴ θεωροῦμε ὅτι μέσα σὲ αὐτὴ συνοψίζονται, μὲ ἕνα αὐθόρμητο καὶ ἄμεσο τρόπο, βασικὲς πεποιθήσεις ποὺ ἔχουν χαρακτηρίσει τὴ σκέψη του. Ἡ ἡλικία ἀσφαλῶς ἐπιβάλλει σεβασμὸ πρὸς τὸ πρόσωπο· δὲν μπορεῖ, ὅμως, νὰ μετατρέπεται σὲ θεολογικὴ ἀσυλία, ἰδίως ὅταν οἱ ἀπόψεις ποὺ ἐκφράζονται ἀφοροῦν τὸν Χριστό, τὴν Ἀνάσταση, τὴν αἰώνια ζωή, τὴν ἁμαρτία, τὴν ἱερωσύνη καί, τελικά, τὸν ἴδιο τὸν σκοπὸ τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔχοντας ἀναφέρει τὰ ἀνωτέρω εἰσαγωγικῶς ἐκτεθέντα, μποροῦμε νὰ ξεκινήσουμε τὸν σχολιασμό.

Τι έκανε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και τι δεν κάνουν οι σημερινοί ιεράρχες

        

του μακαριστού Νικολάου Σωτηρόπουλου

Το έτος 2007 ονομάστηκε έτος Άγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου, διότι με αυτό συμπληρώθηκαν 1600 έτη από τη μαρτυρική κοίμηση του μεγα­λυτέρου Πατρός και οικουμενικού δι­δασκάλου της Εκκλησίας μας. Επί τη έπετείω αυτή διοργανώθηκαν πολλές εκδηλώσεις, εκφωνήθηκαν πολλές ομιλίες και πλέχτηκαν για τον άγιο πολλά εγκώμια. Το κυριότερο όμως πράγμα δεν έγινε. Ποίο είναι αυτό; Ή μίμησις του αγίου και μάλιστα από τούς σημερινούς διαδό­χους του, τους επι­σκόπους. «Τιμή αγίου, μιμήσις αγίου» μάς λέγουν στα κηρύγμα­τα τους, δίχως όμως να είναι διατεθειμένοι νά εφαρμόσουν αυτοί πρώτοι αυτό πού κηρύττουν. “Ας αναφέρομε μερικά παραδείγμα­τα:

Ό I. Χρυσόστομος ήλεγξε σφό­δρα τούς σκληρούς και άσπλαχνους πλουσίους. Πόσοι επίσκοποι ελέγ­χουν σήμερα τούς πλουσίους; Οι πε­ρισσότεροι επιδιώκουν τη γνωριμία μαζί τους, διότι, ως πλούσιοι, είναι ισχυροί, και οι επίσκοποι μας θέλουν νά «τα έχουν καλά» με τούς ισχυρούς τής γης.

Ό Ί. Χρυσόστομος έκανε πολλά θαύματα, ένα μάλιστα απ’ αυτά την ήμερα τής ένθρονίσεώς του, όταν θε­ράπευσε ένα δαιμονισμένο, πού κυ­λιόταν και άφριζε τη στιγμή τής ενθρονίσεως! Το θαύμα αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση στο λαό. Πόσοι επί­σκοποι σήμερα μπορούν νά συνδέ­σουν και νά σφραγίσουν τη χειροτο­νία ή ένθρόνισή τους μ’ ένα θαύμα; Δημοσίως, ενώπιον του λαού, εξόρκισε το δαιμόνιο ο άγιος. Δυστυχώς στις ήμερες μας «δε­σπότης» Αθηναϊκού προαστίου απαγόρευ­σε τούς δημοσίους εξορκισμούς και ανάγ­κασε σέ παραιτήσει πα­σίγνωστο χαρισματούχο ιερομόναχο εξορ­κιστή, τής Ί. Συνόδου έπικροτούσης τον θρίαμβο αυτό του Σα­τανά!

Ό Ι. Χρυσόστο­μος ήλεγξε την ομοφυλοφιλία. Το βδελυρό αυτό αμάρτημα θεωρούσε «πάσης κολάσεως χείρον». Τούς ομο­φυλοφίλους θεωρούσε χειρότερους από τούς φονείς, «αλόγων ανοητότερους και κυνών αναιδέστερους»! Σή­μερα ή ομοφυλοφιλία κάνει θραύση στις τάξεις του άγαμου κλήρου, και οι επίσκοποι σιωπούν, ορισμένοι δε την καλύπτουν, προστατεύουν, προάγουν και προσπαθούν με επαίσχυντα Συνο­δικά έγγραφα νά την νομιμοποιή­σουν!

Λόγοι εἰς Εὐτρόπιον. Η απόδειξη του πώς μιλούν οι αληθινοί Επίσκοποι!

Χρυσόστομος: "Ἐγὼ, ὅμως, εἶμαι ἀχόρταγος! Δὲν θέλω νὰ σωθοῦν λίγοι ἀλλὰ ὅλοι! Κι ἂν ἕνας μόνο χαθεῖ, θὰ χαθῶ κι ἐγώ! Ἐμπρός! Μὴ στέκεσαι μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία! Τίποτα δὲν εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία! Ἡ ἐλπίδα σου ἡ Ἐκκλησία, ἡ σωτηρία σου ἡ Ἐκκλησία, τὸ καταφύγιό σου ἡ Ἐκκλησία!"

Λόγοι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου πρὸς τὸν αὐλικὸ Εὐτρόπιο, ποὺ κατήργησε τὸ ἄσυλο τῶν ναῶν!

                                      

Πρόλογος

Οἱ δυὸ λόγοι «Εἰς Εὐτρόπιον» τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου (354-407) εἶναι ἀναμφισβήτητα ἀπὸ τὰ πιὸ ἀντιπροσωπευτικὰ δείγματα, τόσο τῆς ρητορικῆς δεινότητος ὅσο καὶ τῆς ποιμαντικῆς δεξιοτεχνίας τοῦ μεγάλου ἱεράρχη. Ἀλλὰ ποιὸς ἦταν ὁ Εὐτρόπιος; Ἕνας εὐφυὴς καὶ πανοῦργος αὐλικός, ποὺ εἶχε κατορθώσει μὲ τέχνασμα νὰ δώσει ὡς σύζυγο στὸν τότε αὐτοκράτορα Ἀρκάδιο (395-408) τὴν Εὐδοξία, πανέμορφη κόρη στρατιωτικοῦ. Κερδίζοντας, ἔτσι, τὴν εὔνοια τῆς νεαρῆς αὐτοκράτειρας, ἀναρριχήθηκε στὴν ἐξουσία καὶ σύντομα ἔγινε πρωθυπουργός. Πανίσχυρος καὶ ἀσύδοτος καθὼς ἦταν, χρησιμοποιοῦσε ἀδίσταχτα κάθε μέσο γιὰ νὰ ἱκανοποιεῖ τὴν ἀχαλίνωτη φιλοδοξία καὶ τὴν ἀκόρεστη πλεονεξία του. Ὁ λαὸς τὸν μισοῦσε καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀσκοῦσε δριμύτατο ἔλεγχο τῶν παρανομιῶν καὶ τῶν ἐγκλημάτων του. Ἕνα ἀπὸ τὰ μέτρα ποὺ εἶχε πάρει ὁ Εὐτρόπιος γιὰ τὴν ἐξόντωση τῶν πολιτικῶν του ἀντιπάλων ἦταν καὶ ἡ κατάργηση τοῦ ἀσύλου τῶν ναῶν. Οἱ ὀδυνηρὲς συνέπειες, ὅμως, αὐτοῦ τοῦ μέτρου -τί τραγικὴ εἰρωνεία!- ἔπληξαν πρῶτα τὸν ἴδιο. Γιατί σύντομα τὰ πράγματα πῆραν ἄλλη τροπή. Τὸ 399, ἀφοῦ τὸ ποτήρι τῆς λαϊκῆς ἀγανακτήσεως ξεχείλισε, ὁ Ἀρκάδιος, μὲ ἀποφασιστικὴ ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ, ἀποφάσισε τὴν καθαίρεση τοῦ ἄνομου πρωθυπουργοῦ, ποὺ ἐγκαταλείφθηκε ἀμέσως ἀπ’ ὅλους. Κυνηγημένος ἀπὸ τὸν μανιασμένο ὄχλο, ποὺ διψοῦσε γιὰ ἐκδίκηση, καὶ βλέποντας νὰ κινδυνεύει ἄμεσα ἡ ζωή του, κατέφυγε στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ γαντζώθηκε ἔντρομος στὴν ἁγία Τράπεζα. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης, ἀφοῦ μὲ παρέμβασή του στὸν αὐτοκράτορα ἐξασφάλισε τὸ δικαίωμα τῆς ἀσυλίας, ἀνέβηκε στὸν ἄμβωνα τοῦ ναοῦ καὶ ἐκφώνησε τὸν πρῶτο «Εἰς Εὐτρόπιον» λόγο του, μὲ τὸν ὁποῖο κατόρθωσε νὰ τιθασεύσει τὴν παραφορᾶ τοῦ λαοῦ καὶ νὰ σώσει τὴ ζωὴ τοῦ ἔκπτωτου ἀξιωματούχου. Λίγες μέρες ἀργότερα, ὁ Εὐτρόπιος προσπάθησε νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη. Τὸ πλῆθος τὸν ἀναγνώρισε καὶ τὸν συνέλαβε. Παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπ’ αὐτὸ τὸ γεγονός, ὁ ἅγιος ἱεράρχης ἐκφώνησε τὸν δεύτερο «Εἰς Εὐτρόπιον» λόγο του. Τα ἀποσπάσματα τῶν δυὸ λόγων, που ἀκολουθοῦν σὲ ἐλεύθερη ἀπόδοση, ἐπικεντρώνονται σέ τρία θέματα: α) τὴν ἀκατάβλητη δύναμη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἴναι τὸ ἀσφαλὲς καταφύγιο ὅλων, β) τὴ ματαιότητα τῆς παρούσης ζωῆς καὶ γ) τὸ πνεῦμα τῆς ἀγωνιστικότητος καὶ αὐτοθυσίας, ποὺ πρέπει νὰ διακρίνει τὸν ἐπίσκοπο σὲ κάθε ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, ἔστω καὶ δευτερεῦον.

«Εἰς Εὐτρόπιον»

Λόγος Α΄

Πάντοτε, μὰ ἰδιαίτερα τώρα, εἶναι κατάλληλη ἡ στιγμὴ γιὰ νὰ ποῦμε: «Ὅλα εἶναι μάταια, ματαιότητα καὶ πάλι ματαιότητα» (Ἐκκλ. 1:2). Ποῦ τώρα ἡ λαμπρὴ ἀρχοντικὴ στολή;

Ένας φοβερός λόγος του ιερού Χρυσοστόμου για τους σύγχρονους Ποιμένες.

Αφιερώνεται στους ιερείς που λένε πολλά και δεν κάνουν τίποτα. Σε αυτούς που φωτογραφίζονται ακόμα και την ιερή ώρα της Θείας Κοινωνίας για αυτοπροβολή, αλλά μιλούν για ευσέβεια. Στους επισκόπους που τρομοκρατουν με κάθε τρόπο κλήρο και λαό. Στους θρασύστομους γέροντες, που χτυπούν τραπέζια μπροστά στις κάμερες κατηγορώντας πάντα άνευ οποιασδήποτε πατερικής αποδείξεως μόνο λαϊκούς, αλλά μπροστά στους επισκόπους ποιούν την νήσσαν. Στον κάθε επαγγελματία κληρικό που υποτίθεται τιμάει τον Άγιο αλλά τον αναιρούν με τις πράξεις τους. Και σε εμάς τους λαϊκούς που λέμε ότι αγαπάμε την Εκκλησία, αλλά ακολουθούμε αυτούς που Την εχθρεύονται!!! 

    

Τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα εἶναι ἀπὸ ἕναν φοβερὸ λόγο ποὺ ἀποδίδεται στὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, λίγο πρὶν «ἐκδημήσει ἐκ τοῦ σώματος». Πρόκειται γιὰ ἕνα λόγο ποὺ νομίζει κανεὶς πὼς τὸν ἔγραψε γιὰ τοὺς συγχρόνους Ἐπισκόπους καὶ Ποιμένες (Οἰκουμενιστὲς καὶ κοινωνοῦντες μετ' αὐτῶν), ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅσους πιστοὺς ἐπιθυμοῦν νὰ παραμείνουν στὸν ὀρθόδοξο δρόμο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας Παραδόσεως. Ἐπειδὴ εἶναι μεγάλος (23 σελίδες), ἀποσπάσαμε τὰ σημαντικότερα σημεῖα του (6 περίπου σελίδες).

Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Λόγος περὶ ψευδοπροφητῶν, καὶ ψευδοδιδασκάλων, καὶ ἀθέων αἱρετικῶν, καὶπερὶ σημείων τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος τούτου. Ἐρρήθη δὲ μέλλοντος αὐτοῦ ἐκδημεῖν ἀπὸ τοῦ σώματος.

Περὶ συντελείας ὁ λόγος, καὶ περὶ ψευδοπροφητῶν, καὶ ψευδοδιδασκάλων, καὶ περὶ ἀθέων αἱρετικῶν, χειμάῤῥων δίκην ἐπικλυσάντων πανταχοῦ, καὶ πλανώντων πολλούς.

Βλέπετε μὴ πλανηθῆτε· Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ· πανταχοῦ βλέπετε.

Ἐμοὶ δὲ δακρύειν ἐπέρχεται, ὅταν ἀκούσω ἀπὸ τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας τινὰς λέγοντας, μὴ εἰρῆσθαι ταῦτα ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς· καὶ τοῦτο οὐ μόνον παρὰ λαϊκῶν, ἀλλὰ καὶ παρὰ τῶν δοκούντων εἶναι ποιμένων, καὶ τόπους ἐπεχόντων ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ἀλλ' οὐ τρόπους·

Προσέχετε ἑαυτοῖς ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες· ἀλλ' ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς, ἀπὸ τῶν λόγων, ἐκ τῆς ψευδοπροφητείας, ἐκ τῆς ὑποκρίσεως αὐτῶν, ἐκ τῆς κακοδοξίας αὐτῶν, ἐκ τῆς βλασφημίας αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς. προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης αὐτῶν, ἤγουν τῆς αἱρέσεως αὐτῶν.

Δεῦρο τοίνυν παραγάγωμεν εἰς μέσον τοὺς θεολόγους, καὶ ἀκούσωμεν ἐξ αὐτῶν τί περὶ αἱρετικῶν παραγγελοῦσιν ἡμῖν.

Ἰωάννης λέγει· Εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς, καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει μεθ' ἑαυτοῦ, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ Χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε. Ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ χαίρειν, κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς.

Ἡ ἀπόδειξη ὅτι δὲν χρειάζεται ἡ ἄδεια ἢ ἡ εὐλογία τοῦ ἱερέως γιὰ νὰ ἀντιδράσει ὁ λαϊκὸς στὴν αἵρεση. Τὸ λένε οἱ Πατέρες!

Πολλοὶ λένε ὅτι δὲν ἀντιδροῦν ἐνάντια στὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπειδὴ δὲν ἔχουν εὐλογία ἀπὸ τὸν γέροντα ἢ τὸν ἱερέα τους. Μάλιστα λανθασμένα τονίζουν "τί νὰ κάνω ἐγὼ ὁ λαϊκός;" Ὅμως ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀποστομώνει, ὅσους δικαιολογοῦν τὴν ἀπραξία τους σὲ καιροὺς αἱρέσεως μὲ τὰ παρακάτω λόγια. Ἐπαινεῖ τὸ ποίμνιό του, ποὺ παρόλο ἀποίμαντο καὶ χωρὶς αὐτὸς νὰ τὸ ζητήσει ἰδιαιτέρως (ὁ Ἅγιος ἦταν στὴν πρώτη ἐξορία του) ἀντέδρασε καὶ ἐδίωξε τοὺς αἱρετικούς ψευδοποιμένες. Ὁ Ἅγιος μάλιστα τονίζει ὅτι οἱ πράξεις τοῦ ποιμνίου του εἶναι τὸ καύχημά του: "Ὅτι αἱρετικοὺς κατεπατήσατε, τοὺς παρανομήσαντας εἰς τὸ βάπτισμα διηλέγξατε. Μή τι μάτην ἔλεγον ὅτι σώφρων ἡ γυνὴ ἀπόντος τοῦ ἀνδρὸς τοὺς μοιχοὺς διήλεγξεν, οὐ παρόντος τοῦ ποιμένος τοὺς λύκους ἀπήλασεν, χωρὶς τοῦ κυβερνήτου οἱ ναῦται τὸ πλοῖον διέσωσαν, χωρὶς τοῦ στρατηγοῦ οἱ στρατιῶται τὸ τρόπαιον ἔστησαν, χωρὶς τοῦ διδασκάλου οἱ μαθηταί, χωρὶς τοῦ πατρὸς τὰ τέκνα, μᾶλλον δὲ οὐ χωρίς. Τὰ γὰρ ὑμέτερα κατορθώματα ἐμὸς στέφανος, ἐμὸν καύχημα".

Ἂς ἀκούσουμε ὁλόκληρο τὸν λόγο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων.

                                                                                              Α.Τ.

                    

Λόγος τοῦ ἁγίου Ἰωάννου, ὅτε ἦλθεν ἀπὸ Ἀσίας

1 Μωϋσῆς ὁ μέγας, ὁ τοῦ Θεοῦ θεράπων, τὸ κεφάλαιον τῶν προφητῶν, ὁ τῆς θαλάσσης ὁδοιπόρος, ὁ τοῦ ἀέρος ἡνίοχος, ὁ τοῦ μάννα τραπεζοποιός, ὁ ῥιφεὶς παρὰ τῆς τεκούσης καὶ σωθεὶς παρὰ τῆς πολεμούσης (ἐξέθηκεν μὲν γὰρ αὐτὸν ἡ μήτηρ, ἀνείλατο δὲ αὐτὸν ἡ Αἰγυπτία καὶ ἔθρεψεν), ὁ ἐν Αἰγύπτῳ τρεφόμενος καὶ ἐν οὐρανῷ πολιτευόμενος, ὁ τοιοῦτον καὶ τηλικοῦτον κατὰ τῶν Αἰγυπτίων τρόπαιον στήσας, ὁ θάλασσαν πήξας καὶ πέτραν διαρρήξας καὶ ὡς φίλος διαλεγόμενος τῷ Θεῷ·

2 Ὁ τοσοῦτος καὶ τηλικοῦτος, ἵνα τεσσαράκοντα μόνον ἡμέρας καταλίπῃ τὸν ἑαυτοῦ λαόν, εὗρεν αὐτοὺς στασιάζοντας καὶ παρανομοῦντας. Ἐγὼ δέ, οὔτε τεσσαράκοντα ἡμέρας, ἀλλὰ καὶ πεντήκοντα καὶ ἑκατὸν καὶ πλείους, εὗρον ὑμᾶς καὶ συγκεκροτημένους καὶ φιλοσοφίαν καὶ μείζονα τὴν εὐσέβειαν ἐπιδεικνυμένους· ἀλλ’ ἐπειδὴ λαὸς οὗτος ἐκείνου σωφρονέστερος.

Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἐλευθερία. Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης

                                                    

Ὁ ὑπερήφανος δὲν ἀναζητεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ προτιμᾶ νὰ κατευθύνει ὁ ἴδιος τὴ ζωή του. Καὶ δὲν καταλαβαίνει πώς, χωρὶς τὸν Θεό, δὲν ἐπαρκεῖ τὸ λογικό τοῦ ἀνθρώπου γιὰ νὰ τὸν καθοδηγεῖ. Κι ἐγώ, ὅταν ἐζοῦσα στὸν κόσμο, προτοῦ νὰ γνωρίσω τὸν Κύριο καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἐστηριζόμουν στὸ λογικό μου. Ὅταν, ὅμως, ἐγνώρισα μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τότε παραδόθηκε ἡ ψυχή μου στὸν Θεὸ καὶ δέχομαι ὁτιδήποτε θλιβερό μοῦ συμβεῖ καὶ λέω: «Ὁ Κύριος μὲ βλέπει … Τί νὰ φοβηθῶ;» Προηγουμένως, ὅμως, δὲν μποροῦσα νὰ ζῶ κατ’ αὐτὸ τὸν τρόπο.

Γιὰ ὅποιον παραδόθηκε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἡ ζωὴ γίνεται πολὺ εὐκολότερη, γιατί στὶς ἀρρώστιες, στὴ φτώχεια καὶ στὸ διωγμὸ σκέφτεται: «Ἔτσι εὐδόκησε ὁ Θεὸς καὶ πρέπει νὰ ὑπομείνω γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου».

Νά, ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια πάσχω ἀπὸ πονοκέφαλο καὶ δύσκολα τὸν ὑποφέρω, ἀλλὰ μὲ ὠφελεῖ, γιατί μὲ τὴν ἀσθένεια ταπεινώνεται ἡ ψυχὴ. Ἡ ψυχή μου ἐπιθυμεῖ διακαῶς νὰ προσεύχεται καὶ νὰ ἀγρυπνεῖ ἀλλὰ ἡ ἀσθένεια μὲ ἐμποδίζει, διότι τὸ ἄρρωστο σῶμα ἀπαιτεῖ ἀνάπαυση. Καὶ παρακάλεσα πολὺ τὸν Κύριο νὰ μὲ θεραπεύσει, ἀλλὰ δὲν μὲ ἄκουσε. Κι αὐτὸ σημαίνει, πὼς αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν πρὸς ὄφελός μου.

Μία απόφαση ως αχτίδα ελπίδας στηνΑυστρία: Νόμος απαγορεύει την παρένθετη μητρότητα – τα παιδιά δεν είναι προϊόντα.

Στην Ελλάδα;

👶 Τα παιδιά είναι δώρο, όχι προϊόν που δημιουργείται κατά παραγγελία. Η επιθυμία απόκτησης παιδιού δεν δικαιολογεί την εκμετάλλευση μιας γυναίκας, ούτε μετατρέπει την ανθρώπινη ζωή σε αντικείμενο συναλλαγής.

Η απόφαση της Αυστρίας να αναγνωρίσει την επί πληρωμή παρένθετη μητρότητα ως εμπορία ανθρώπων αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για την υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η βιομηχανία της παρένθετης μητρότητας εκμεταλλεύεται συστηματικά φτωχές και κοινωνικά δοκιμαζόμενες γυναίκες, επιστρατεύοντάς τες σε μια διαδικασία που βάζει σε κίνδυνο την υγεία τους και βασίζεται στην δημιουργία και την καταστροφή της πλεονάζουσας ή ανεπιθύμητης εμβρυϊκής ζωής.

Οι συμβάσεις παρένθετης μητρότητας περιλαμβάνουν όρους που ασκούν πίεση στις γυναίκες να προχωρήσουν σε άμβλωση εάν κυοφορούν δίδυμα ή εάν διαγνωστεί κάποια εμβρυϊκή ανωμαλία.

Bundesliga: Επίκληση Χριστού υπό διωγμό – Επίκληση του Σατανά στο απυρόβλητο!

Bundesliga: Επίκληση Χριστού υπό διωγμό – Επίκληση του Σατανά στο απυρόβλητο!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Δεν είναι η πρώτη φορά που το γερμανικό ποδόσφαιρο προσφέρει στιγμές ανόθευτου woke φασισμού, αλλά είναι η πρώτη φορά που ο χριστιανισμός στοχοποιείται τόσο απροκάλυπτα στη Bundesliga, σε σημείο που οποιαδήποτε επίκληση στον Χριστό (ακόμα και ως συμβολική χειρονομία) κηρύσσεται αυτομάτως έκφραση… μίσους!

Αυτό ακριβώς συνέβη με έναν πανηγυρισμό που πραγματοποίησε μετά από γκολ, ο παίκτης της Μπορούσια Ντόρτμουντ, Φέλιξ Ενμέτσα. Ως Ευαγγελικός, ο Ενμέτσα είναι μέλος του αντίστοιχου χριστιανικού δικτύου Ballers in God («Μπαλαδόροι του Θεού»), το οποίο συνιστά μια κοινότητα επαγγελματιών αθλητών που μοιράζονται τη χριστιανική πίστη και την ομολογούν δημόσια. Ο Ενμέτσα λοιπόν, πανηγύρισε με μια χαρακτηριστική χειρονομία από τη καμπάνια των Ballers in God, η οποία αποκαλείται «The King’s Return». Την έκανε αφαιρώντας ένα νοητό στέμμα από το κεφάλι του και τοποθετώντας το νοερά στα πόδια του Χριστού.

Κι όμως αυτός ο καθόλου προκλητικός πανηγυρισμός στάθηκε αρκετός για να ξεσπάσει πόλεμος κατά του ποδοσφαιριστή, κατά της Ντόρτμουντ, κατά του Γιούργκεν Κλοπ (προπονητή της εθνικής ποδοσφαίρου Γερμανίας) και ασφαλώς κατά του χριστιανισμού γενικότερα (ακόμα και της νοθευμένης ομολογίας των Ευαγγελιστών). Το δίκτυο δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών φορέων ARD (κάτι σαν την ΕΡΤ της Γερμανίας) ξεκίνησε woke «εισαγγελική» (δηλαδή δημοσιογραφική) έρευνα για τον εν λόγω σύλλογο των Ευαγγελιστών και αμέσως εξαπολύθηκε δικαιωματιστικό ανάθεμα σε καθετί «ακουμπούσε» τον «μιαρό» ποδοσφαιριστή.

Η ιερά – woke – εξέταση απεφάνθη ότι οι Ballers in God είναι «ακραίο ριζοσπαστικό δίκτυο» με «ομοφοβικές» και «μισογυνικές» θέσεις, επειδή χαρακτηρίζουν την ομοφυλοφιλία ως αμαρτία και την προώθηση των αμβλώσεων ως δαιμονικό σχέδιο. Αυτά ήταν αρκετά ώστε το «πολύχρωμο» κονκλάβιο να βγάλει αφρούς και να ζητήσει άμεσα να πέσουν κεφάλια. Οι οπαδοί της Ντόρτμουντ κατήγγειλαν τις χριστιανικές θέσεις ως «κοσμοθεωρία στην οποία οι άνθρωποι υποτιμώνται ή αποκλείονται λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, της ταυτότητας φύλου, του τρόπου ζωής ή των προσωπικών τους αποφάσεων».

Ποῦ ἔχουμε φθάσει! Σήμερα θεωροῦν τὶς νέες ταυτότητες ὑποταγὴ στὸν Ἀντίχριστο ἀλλὰ ὑποβαθμίζουν τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ τὴν αἵρεση ποὺ ἀποτελοῦν μέγα σημεῖο!

Ἡ συμφωνία τῶν Ἁγίων δὲν προειδοποίησε γιὰ ταυτότητες ὡς σημεῖο, ἀλλὰ γιὰ μίαν ἐκκοσμικευμένη καὶ ὑποταγμένη στὴν ἐξουσία κάθε εἴδους καὶ στὴν αἵρεση Ἐκκλησία.

"Ὑπὸ τὴν πόρνην αὐτὴν ἐννοοῦνται ὅλοι γενικῶς οἱ χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι, ὅπου καὶ ἂν εἶναι (ἂν καὶ οὗτοι παραμένουσι χριστιανοί), ἐργάζονται διὰ τὴν καταστροφὴν τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ εἰς ὠφέλειαν τοῦ ἐρυθροῦ θηρίου τῆς ἀθεΐας ἢ καὶ λαϊκοί, ἢ καὶ ἱερεῖς ἢ καὶ ἐπίσκοποι καὶ μητροπολῖται καὶ πατριάρχαι καὶ πάπαι εἶναι οὗτοι".

Τρομερὰ ἐπίκαιρη ὁμιλία τοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου:

        

Ἀπομαγνητοφώνηση: «Φιλορθόδοξος Ἕνωσι “Κοσµᾶς Φλαµιᾶτος”»

3 Μαΐου 2011

Ἡ ἐκκοσμίκευση ποὺ ἐπεκτείνεται στὴν ζωὴ τῆς συγχρόνου Ἐκκλησίας, ἐξομοιώνει προοδευτικὰ τὴν «Ἐκκλησία» μὲ τὴν «πόρνη Βαβυλώνα» τῆς Ἀποκαλύψεως, σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τῶν Πατέρων.

Γιατί, κατὰ τὸν προφητικὸν λόγον τοῦ π. Ἀθανάσιου, δὲν εἶναι μόνο ἡ αἵρεση ποὺ ἀκυρώνει τὸ σωτηριολογικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση.

Ἂς τὰ δοῦν αὐτὰ οἱ σύγχρονοι ἐπίσκοποι καὶ ὅλοι ἐμεῖς οἱ πιστοί, καθόσον ἀποδεχόμαστε τὴν ἐκκοσμίκευση στὴν ἐκκλησιαστική μας ζωή, παράλληλα μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς παναρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος:

…Πολλὲς φορὲς καὶ ἡ Νέα Ρώμη [Κωνσταντινούπολις] ἐρωτοτρόπησε μὲ τὴν κοσμικὴν ἐξουσίαν καὶ πολλὲς φορὲς, χάριν αὐτῆς τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, ἐπρόδωσε τὴν ἀποστολή της…Ἔτσι, ἀπεγυμνώθη ἀπὸ τὸ ποίμνιό της σιγά-σιγά, καὶ στὴν ἐποχή μας, πλέον δὲν ἔχει ἔδαφος νὰ ποιμάνει Ἐκκλησίες… Ἔτσι, ἡ Νέα Ρώμη, ἡ Κωνσταντινούπολη, χάνει τὸ ἔδαφός της, χάνει δηλ. τὸ ποίμνιό της, καὶ ὅ,τι τῆς ἔχει ἐναπομείνει· καὶ σήμερα πιά, γίνεται χειραγωγὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, αὐτῆς τῆς παναιρέσεως, καὶ τοῦ ἐκκοσμικευμένου χριστιανισμοῦ, γίνεται χειραγωγὸς παρασύρουσα καὶ τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες τὶς ὁμόδοξες χριστιανικές. Ὅλα αὐτὰ γίνονται στὶς ἡμέρες μας…

Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ εἰς τὴν τρίτην Ρώμην, τὴν Μόσχα. Καὶ ἐκείνη μὲ τὴν σειρά της, ἔφτασε νὰ διαδεχθεῖ τὴν δευτέραν καὶ τὴν πρώτην Ρώμην, καὶ νὰ ἀποδειχθεῖ στὴ διαγωγὴ ὅ,τι ἦτο ἡ δευτέρα, ἀλλὰ προπαντῶς ἡ πρώτη Ρώμη μὲ τοὺς διωγμοὺς τῶν χριστιανῶν (αὐτὰ στὸν αἰῶνα μας), ὅταν ἐπεκράτησεν ὁ Κομμουνισμός.

Ὑπάρχει ἕνα μικρὸ σύγγραμμα τοῦ ρώσου ἐπισκόπου Νοβογορόδ Ἰννοκεντίου [στὸ ὁποῖο] προσπαθεῖ νὰ ἑρμηνεύσει μερικὰ σημεῖα τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ θέλει νὰ δείξει τὴν πραγμάτωση τῶν ὅσων τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως ἀναφέρει, ὡς πρὸς τὰ τελεσιουργούμενα εἰς τὴν ἐποχήν μας, μὲ τὸν διωγμὸν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὶς ἀντίθεες δυνάμεις…

Στὸν χλευασμὸ νὰ ἀπαντᾶς μὲ χαμόγελο. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Ὁ χλευασμὸς τους προέρχεται ἀπὸ τὴν μοχθηρὴ καρδιά· τὸ χαμόγελό σου ἂς εἶναι χωρὶς κακία. Ὁ χλευασμὸς ἁρμόζει στὴν ἄγνοια, ἐνῶ στὴ γνώση ἁρμόζει τὸ χαμόγελο. Μὲ τὸν χλευασμό τους αὐξάνουν τὴν τιμὴ τῆς προσευχῆς σου μπροστὰ στὸν αἰώνιο Δικαστή. Ἀφοῦ στὸν Θεὸ εἶναι πιὸ ἀγαπητὴ ἡ προσευχὴ τῆς θαρραλέας ψυχῆς, περικυκλωμένης ἀπὸ τὰ βέλη τῆς κακίας, τοῦ μίσους, τοῦ φθόνου καὶ τοῦ χλευασμοῦ. Ὅλα αὐτὰ τὰ βέλη ἔχουν ἀμβλυμμένη τὴν κορυφὴ καὶ αἰχμηρὴ τὴν βάση, ὥστε ἀποκρούονται ἀπὸ ἐσένα καὶ λαβώνουν τοὺς ἴδιους τοὺς τοξότες.

Ἡ γυναίκα, τοῦ βασιλιᾶ Δαυίδ, Μελχόλ, χλεύασε κάποια φορὰ τὴν ἔνθερμη προσευχὴ τοῦ ἄντρα της. Ἀπὸ τὸν χλευασμὸ αὐτὸ ὁ Θεὸς βρέθηκε περισσότερο προσβεβλημένος ἀπ’ ὅ,τι ὁ βασιλιὰς Δαυίδ. Γι’ αὐτὸ ὁ Ὕψιστος τιμώρησε τὴν Μελχόλ: «καὶ τῇ Μελχὸλ θυγατρὶ Σαοὺλ οὐκ ἐγένετο παιδίον ἕως τῆς ἡμέρας τοῦ ἀποθανεῖν αὐτὴν» (Βασ. Β΄ 6, 23). Ὅποιος παρατηρεῖ προσεχτικὰ τὴ μοίρα τῶν ἀνθρώπων καὶ τὰ γεγονότα, αὐτὸς μπορεῖ νὰ βεβαιωθεῖ ὅτι καὶ στὶς μέρες μας ὁ Θεὸς τιμωρεῖ αὐστηρά τοὺς χλευαστὲς τῆς ἱερότητας.

Κι ἐσὺ – ἐὰν νομίζεις ὅτι ὁποιοσδήποτε λόγος εἶναι πιὸ δυνατὸ φάρμακο γι’ αὐτοὺς ἀπὸ τὴ σιωπὴ – πὲς στοὺς χλευαστές σου: μὲ ἀπατοῦν τὰ μάτια μου ἢ βλέπω καλά; Ἐσεῖς ποὺ κάθε μέρα παρακαλᾶτε τοὺς ἐμπόρους καὶ τοὺς γαιοκτήμονες καὶ τοὺς χωροφύλακες, τὴν μία γιὰ τὸ ἕνα καὶ τὴν ἄλλη γιὰ τὸ ἄλλο, χλευάζετε ἐμένα, ἐπειδὴ παρακαλῶ τὸν αἰώνιο Δημιουργό μας; Δὲν εἶναι πιὸ γελοῖο νὰ παρακαλᾶς τὸν ἀνήμπορο παρὰ τὸν Παντοδύναμο; Δὲν εἶναι παράλογο νὰ προσκυνᾶς τὴ σκόνη παρὰ τὸν Ζωοδότη καὶ Κύριο;

Απόρριψη της Παραδόσεως από Εικονομάχους καὶ Οικουμενιστές.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι Παναίρεση. Ἰσχύουν λοιπὸν γι’ αὐτὸν –κατὰ μείζονα λόγο– ὅσα οἱ Ἅγιοι ἔχουν διδάξει γιὰ τὶς ἄλλες αἱρέσεις.

Ὁ καθηγητὴς Κωνσταντῖνος Κορναράκης στὸ θαυμάσιο ἔργο του «Ἡ Θεολογία τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων κατὰ τὸν Ὅσιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη», παρουσιάζει μὲ σαφήνεια  τὶς σοβαρότατες ἐπιπτώσεις ποὺ εἶχε στὸ Δόγμα καὶ στὸ Ἦθος τῆς Ἐκκλησίας ἡ αἵρεση τῆς Εἰκονομαχίας.

Ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ κάνει ἐντύπωση εἶναι ἡ διαπίστωση ὅτι, οἱ οὐσιαστικὲς παρατηρήσεις τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου –ὅπως τὶς παρουσιάζει ὁ καθηγητὴς Κορναράκης– ταιριάζουν ἀπόλυτα στὴν αἵρεση τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμό. Ὡσὰν ὁ ὅσιος νὰ ἔγραφε ἀκριβῶς γιὰ τοὺς σύγχρονους Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς ψευτο-ἀντι-Οἰκουμενιστές! Ἂν ἀλλάξετε τὴ λέξη «Εἰκονομάχοι» καὶ βάλετε τὴ λέξη «Οἰκουμενισμός», νομίζει κανεὶς πὼς ὁ Ὅσιος ἀναφέρεται στὴ σύγχρονή μας αἵρεση.

Διαβάζοντας κανεὶς τὸ βιβλίο τοῦ καθηγητὴ Κωνσταντίνου Κορναράκης, διαπιστώνει ὅτι ἐπιβεβαιώνεται ἡ ὀρθότητα τῶν θέσεων τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ὅπως τὶς παραθέτει στὰ βιβλία του. Καὶ δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι διαφορετικά, ἀφοῦ ὁ π. Εὐθύμιος μελετᾶ ἐπὶ δεκαετίες, βιώνει καὶ «παραδίδει» ὄχι δικές του θεολογίες, ἀλλὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου.

Συγκεκριμένα ὁ κ. Κορναράκης γράφει:

Ὁ βίος καὶ τὰ ἔργα τῶν αἱρετικῶν (Εἰκονομάχων τότε καὶ Οἰκουμενιστῶν σήμερα) διαψεύδουν τὴν διαβεβαίωσή τους ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξοι, ἀφοῦ ἀπορρίπτουν πτυχὲς τῆς Πίστεως (ὅπως π.χ. τὸ ἔνατο καὶ δέκατο ἄρθρο τοῦ «Πιστεύω» οἱ Οἰκουμενιστές). Αὐτὴ ἡ ἀπόρριψη καταδεικνύει τὴν ἀποκοπῆς τῆς σχέσεως κάθε αἱρετικοῦ μὲ τὸ Θεό (τῶν Εἰκονομάχων καὶ Οἰκουμενιστῶν). Ἀποτελεῖ δὲ προϊὸν «ἐσκοτισμένης καρδίας».

Οἱ ὁμοιότητες τῶν ἀντιΠαραδοσιακῶν μεθοδεύσεων τῆς Εἰκονομαχίας μὲ αὐτὲς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἐκπληκτικές. Γράφει ὁ Ὅσιος ὅτι παραμερίζονται ἀπὸ τὴν κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας ὕμνοι «θεοπαράδοτοι» «ἡ Εὐχαριστία ἀναθεωρουμένη, συντομεύεται· τροπάρια ἁγίων, ἀγρυπνίαι καί τινες τῶν ἀκολουθιῶν παύονται· πολλαὶ δὲ τῶν ἑορτῶν νηστειῶν καὶ παραμονῶν καταργοῦνται ἐν τῷ Τυπικῷ τῆς Ἐκκλησίας»! (Ἀκριβῶς ὅπως σήμερα μὲ τὸν Οἰκουμενισμό).

Στὸν ἀντίποδα τοῦ αἱρετικοῦ βίου τοῦ εἰκονομάχου εὑρίσκεται ὁ βίος τοῦ ὀρθοδόξου! Μεγάλο βάρος δίνει ὁ Ὅσιος στὸν ἀγῶνα τῶν μοναχῶν γιὰ τὴν διατήρηση τῆς Πίστεως. Οἱ μοναχοὶ ἀποτελοῦν τὰ «νεῦρα τῆς Ἐκκλησίας», καὶ εἶναι ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν εὐθύνη τῆς ὑπερασπίσεως τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν «ὁμολογία» καὶ τὸ «μαρτύριο», ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ἔσχατη ἔκφραση τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἡ ἔκφραση τοῦ ὀρθοδόξου βίου δὲν ἐξαντλεῖται στὴν προσκύνηση καὶ τιμὴ πρὸς τὶς εἰκόνες (ἢ στὶς ὁμιλίες, τὰ Ἀνακοινωθέντα καὶ τὸν χαρτοπόλεμο τῶν συγχρόνων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν), ἀλλὰ στὸ μαρτύριο ὑπὲρ τῆς Πίστεως, τὴν θυσία τῶν ἐκκλησιαστικῶν θέσεων ποὺ κατεῖχαν, ἀκόμα καὶ τοῦ λειτουργήματός τους ὑπὲρ τῆς Πίστεως.

Με αφορμή της εορτή του αγ. Θεοδώρου του Στουδίτου: Ασυνέπεια, η μεγάλη πληγή της εποχής μας!

                                

τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Μία μεγάλη πληγὴ τῆς ἐποχῆς μας εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι πολλοὶ μιλοῦν, ἀλλὰ λίγοι πράττουν. Πολλοὶ κάνουν μὲ περισσὴ ἔπαρση τὸν δάσκαλο ἀλλὰ τὸν λόγο ποὺ διδάσκουν δὲν τὸν κρατοῦν. Δηλ. πολλοὶ χαρακτηρίζονται ἀπὸ μία ἀσυνέπεια, ἀφοῦ ἄλλα γράφουν καὶ ἄλλα κάνουν. Καὶ δὲν σταματοῦν μόνο στὴν ἀσυνέπεια, ἀλλὰ ἐπικαλοῦνται γιὰ τὴν στάση τους καὶ τοὺς Ἁγίους χρησιμοποιώντας τὴν διδασκαλία τους ἐπιλεκτικά καὶ παρουσιάζουν ἑαυτοὺς ὡς μιμητὲς τῶν Ἁγίων. Ἔτσι μὲ ἀφορμὴ τὴν αὐριανὴ ἑορτὴ τοῦ ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, μιλοῦν γιὰ τὴν διδασκαλία του χωρὶς ὅμως νὰ τὴν ἐφαρμόζουν. 

Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα θὰ εἶχε ἀμέσως μετὰ τὸ Κολυμπάρι ἀποτειχιστεῖ, οἱ ἴδιοι ὅμως ὄχι μόνο δὲν μιμήθηκαν τὸν Ἅγιο μετὰ τὸ Κολυμπάρι, ἀλλὰ ἐξακολουθοῦν καὶ δὲν ἀποτειχίζονται (μυστικὴ ἢ κρυφὴ ἀποτείχιση δὲν ὑπάρχει), φθάνοντας μάλιστα στὸ σημεῖο πάλι μὲ περισσὴ ἔπαρση νὰ αὐτοανακηρύσσονται καὶ εἰδήμονές της ἀνακαλύπτοντας ξαφνικά... τὸν τροχό. 

Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα δὲν θὰ συλλειτουργοῦσε μὲ κληρικοὺς ποὺ μνημονεύουν οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους διότι «πλὴν μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων» οἱ ἴδιοι ὅμως συλλειτουργοῦν καὶ μνημονεύουν οἰκουμενιστὲς καὶ φιλοσχισματικούς (βλ. Οὐκρανία) ἐπισκόπους. Καὶ ὄχι μόνο μνημονεύουν ἀλλὰ καὶ στηρίζουν βλάσφημους καὶ αἱρετικοὺς ἐπισκόπους ὅπως π.χ. ὁ Περιστερίου Γρηγόριος ποὺ ἀπομάκρυνε τὸν Ἐσταυρωμένο πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα.

Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα θὰ συμβούλευε τοὺς πιστοὺς νὰ συμπροσεύχονται μὲν, ἀλλὰ νὰ μὴν δέχονται τὴν Θεία Κοινωνία ἀπὸ κληρικοὺς ποὺ ναὶ μὲν εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀπὸ φόβο ἢ συμφέρον ὅμως δὲν ἀποτειχίστηκαν καὶ δὲν σκέφτονται ὅτι καὶ οἱ ἴδιοι ἀνήκουν σὲ αὐτὴ τὴν κατηγορία, ἄρα πῶς μιλοῦν γιὰ ἀποτείχιση καὶ πῶς κουνοῦν τὸ δάκτυλο στοὺς ἄλλους; Οὔτε μετανοοῦν οὔτε ὁμολογοῦν τουλάχιστον τὴν ἀδυναμία τους (ἂν ὑποθέσουμε ὅτι αὐτὴ ὑπάρχει). Ξεχνοῦν ὅτι στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει ἕνα ἀδιάσειστο κριτήριο εὐσεβείας ἐν καιρῶ αἱρέσεως, ὁ διωγμός. Ὁ ἀσυνεπής, ὁ δειλός, ὁ ὑποκριτής, ὁ συμβιβασμένος δὲν διώκεται Ὁ Ἅγιος ὅμως σὲ ἀντίθεση μὲ αὐτοὺς διδάσκει: "οὐδεμία γάρ κοινωνία, ὦ φιλότης, δεδιωγμένοις καί ἀδιώκτοις καί οὐ μόνον ἀδιώκτοις, ἀλλά καί ὑποτελοῦσι τοῖς διώκταις" (Ἐπιστολή Βασιλείῳ ἡγουμένῳ P.G. 99, 1449Α).

Παράδοση καὶ Παραδόσεις. Λαμπρόπουλος Βαρνάβας Ἀρχιμανδρίτης

                                         

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ἀφορμὴ γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ μᾶς ἔδωσε ἕνα προτεσταντικὸ βιβλιαράκι μὲ τίτλο: «ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ – ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ἤ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ; – Βοήθημα γιὰ μελέτη μὲ βάση τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία». Εἶναι ἔκδοση τῆς «Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας», μίας ἀπὸ τὶς πολλὲς Πεντηκοστιανὲς ὁμάδες ποὺ ὑπάρχουν στὴν χώρα μας. Ἱδρύθηκε τὸ 1982 ἀπὸ τὸν Γεώργιο Κρίσιλα, ἄλλοτε ποιμένα τῆς «’Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς» καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν ἀνήκει σὲ καμία ὀργάνωση – ἑλληνικὴ ἢ ξένη – δὲν κατευθύνεται ἀπὸ πουθενά, εἶναι ἀδέσμευτη καὶ αὐτοσυντήρητη.

Δὲν θὰ προσπαθήσωμε στὰ περιωρισμένα πλαίσια αὐτῆς τῆς εἰσηγήσεως νὰ ἀνασκευάσωμε σελίδα πρὸς σελίδα τὸ βιβλιαράκι, στὸ ὁποῖο ἀναφερθήκαμε. Θὰ ἦταν ὄχι μόνο μάταιο ἀλλὰ καὶ λανθασμένη ποιμαντικὴ τακτική, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω. Ἁπλῶς τὸ χρησιμοποιοῦμε σὰν ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἐκθέσωμε κάποιες πλευρὲς τοῦ τεραστίου θέματος ποὺ λέγεται ΠΑΡΑΔΟΣΗ.

Τί εἶναι ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας; Ποιὰ ἡ σχέση της μὲ τὴν Ἁγία Γραφή; Πῶς ἔζησε ἡ Ἐκκλησία τὰ πρῶτα χρόνια χωρὶς τὴν Γραφή; Καὶ ἂν ἡ μόνη ἐγγυημένη ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Ἁγία Γραφὴ (sola scriptura), τότε, σὲ ποιὰ γραπτὴ αὐθεντία στηριζόταν ἡ πίστη τοῦ Ἀβραὰμ ἢ τοῦ Νῶε ἢ τοῦ Μωυσῆ πρὶν λάβη τὶς πλάκες τοῦ Νόμου;

Ἐπίσης, ἂν οἱ ἀπόστολοι δὲν ἄφηναν γραπτὰ κείμενα, ποιὸς θὰ μᾶς παρέδιδε ἐγγυημένα τὴν – οὕτως ἢ ἄλλως – προφορικὴ διδασκαλία τοῦ Χρίστου; Πρὶν ὁριστικοποιηθεῖ ὁ Κανόνας τῆς Καινῆς Διαθήκης, στὴν αὐθεντία τίνος στηριζόταν ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας;

Ο Οριενταλισμός, οι σιωπές της ιστορίας …και ο Παπαδιαμάντης (Αντώνης Σμυρναίος, Καθ. Νεοελληνικής Ιστορίας, Ιστορίας της Νεοελλ. Εκπαίδευσης και Διδακτικής της Ιστορίας ΠΤΔΕ, Παν. Θεσσαλίας)

                  Μία υπέροχη ανάλυση, που αξίζει να διαβαστεί                       

                                                

Στα 1978 ο Αμερικανοπαλαιστίνιος διανοητής Έντουαρντ Σαΐντ δημοσίευσε το εμβληματικό έκτοτε βιβλίο του Οριενταλισμός, καταδικάζοντας με αυτό την δυτικοκεντρική αντίληψη του 18^ου και του 19^ου αιώνα για τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, της Ασίας και της Βόρειας Αφρικής. Αυτές εκλήφθηκαν συλλήβδην ως στατικές, παθητικές, ανοργάνωτες και οπισθοδρομικές, σε αντίθεση με τις δυτικές κοινωνίες που εκλαμβάνονταν εκ προοιμίου ως ανεπτυγμένες και προοδευτικές, λογικές και ευέλικτες. Ο Οριενταλισμός αυτός αποτελούσε ουσιαστικά «ένα εργαλείο δυτικής προβολής και θέλησης για τη διακυβέρνηση της Ανατολής», επακόλουθο της διαρκούς ισχυο-θηρίας των δυτικών, η οποία εκφραζόταν όχι μόνο πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά αλλά πλέον και πολιτιστικά, επιβάλλοντας έτσι πάνω της το Βάρος του Λευκού Ανθρώπου, όπως υπερηφανευόταν ο Ρ. Κίπλιγκ.

Βεβαίως, ήδη οι έννοιες του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού και της πνευματικής και διανοητικής αποικιοκρατίας στις οποίες αναφερόταν είχαν ήδη επεξεργαστεί και από άλλους διανοητές, όπως ήταν ο Αντόνιο Γκράμσι και ο Μισέλ Φουκώ. Αλλά ο Σαΐντ τις κρυστάλλωσε ακόμη περισσότερο, επικρίνοντας μάλιστα, όχι μόνο τους δυτικούς οριενταλιστές, αλλά και τους επίδοξους κλώνους τους, τις αραβικές δηλαδή ελίτ, οι οποίες λειτουργούσαν μέσα σε μια ατμόσφαιρα «αυτο-οριενταλισμού». Αυτές δηλαδή οι ελίτ με τους «οργανικούς τους διανοουμένους» είχαν εσωτερικεύσει και ουσιαστικοποιήσει τη ρομαντική εκδοχή των αλλοδαπών οριενταλιστών για την αμείλικτη αναγκαιότητα ενός αναπόδραστα βίαιου και άμεσου εκσυγχρονισμού των υπανάπτυκτων κοινωνιών τους, όντας μάλιστα απόλυτα βέβαιοι ότι ο δυτικός κόσμος που εισέβαλλε απρόσκλητα σε αυτές ανήκε ανέκαθεν στη «σωστή μεριά της ιστορίας».

Αυτή όμως η κοινή αντίληψη των οριενταλιστών και των αυτο-οριενταλιστών ήταν ικανή να μετασχηματίσει και την ιστορία/ιστοριογραφία. Παρόλο που η Μέση Ανατολή μετείχε πάντοτε μιας μακραίωνης ιστορικής παράδοσης, εφόσον σπουδαίοι πολιτισμοί είχαν αναδυθεί μέσα από τα εδάφη της, η ευρωκεντρική, ηγεμονική αντίληψη για την ιστορία τους κατέτασσε, όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά στην κατηγορία των «λαών χωρίς ιστορία», λαών δηλαδή οι οποίοι περίμεναν εναγωνίως τη Δύση να αρθρώσει με τον ορθολογικό και επιστημονικό της λόγο τη δική τους ιστορία.

Άγιος Νεκτάριος: Ένας αμνός που δεν χωρούσε η εποχή του - Πόσο μάλλον η δική μας

Άγιος Νεκτάριος: Ένας αμνός που δεν χωρούσε η εποχή του - Πόσο μάλλον η δική μας

Ελευθέριος Ανδρώνης

Αδικημένος, πικραμένος, κατατρεγμένος, πάμφτωχος. Ο Άγιος Νεκτάριος, αυτό το σπάνιο μαργαριτάρι στο αιώνιο στέμμα της Ορθοδοξίας, είναι η απάντηση ότι το θυσιαστικό πνεύμα των Αγίων δεν είναι μια θεωρητική ηθικολογία, αλλά ένας βίος που διαχρονικά στάζει αίμα.

Από επίσκοπος Πενταπόλεως, βρέθηκε στην απόλυτη εξαθλίωση που θα μπορούσε να βρεθεί ιεράρχης. Συκοφαντημένος από κύκλους του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, αυτοεξόριστος στην Αθήνα, χωρίς χρήματα για τροφή και στέγη, επαίτης μιας ευκαιρίας να υπηρετήσει ξανά τον Χριστό. Διψώντας, όχι να λάβει πίσω τα αξιώματά του, όχι να αποκαταστήσει τη φήμη του, αλλά πάνω απ’ όλα να γίνει ξανά εργάτης στην υπηρεσία του ποιμνίου. Σαν φάρος που τα κρύσταλλά του θρυψαλιάστηκαν από τη φουρτούνα, το φως έσβησε, τα πλοιαράκια έχασαν τον προσανατολισμό, όμως αυτό το φως έμελλε να λάμψει ξανά, χιλιάδες φορές λαμπρότερο.

Μετά την εξοργιστική πλεκτάνη που στήθηκε εναντίον του Αγίου, εκείνος θα μπορούσε να αναλωθεί σε χρόνια προστριβών και διενέξεων για να βρει το δίκιο του. Δεν το έκανε. Έστειλε μεν κάποιες επιστολές διαμαρτυρίας, έπραξε τα ιεροκανονικά ζητώντας έστω δυνατότητα απολογίας, όχι όμως για να καθαρίσει το δικό του όνομα, αλλά για να επουλωθεί ο σκανδαλισμός των πιστών και να ειρηνεύσει η Εκκλησία. Όμως ο Θεός δεν αφαίρεσε τον σταυρό της αδικίας από τους ταπεινωμένους ώμους του Αγίου. Ακατανόητο για πολλούς τότε. Δικαιωμένο και πάνσοφο σχέδιο, εξετάζοντάς το, σήμερα.

Επηρεασμένος από τους Λατίνους και ακατήχητος και ο Άγιος Νεκτάριος κύριοι ρασοφόροι, που δεν θέλετε τον Εσταυρωμένο πίσω από την Αγία Τράπεζα;

Οι Άγιοι δείχνουν ξεκάθαρα τί είναι ευσεβές και τι ασεβές. Όμως ο Περιστερίου και οι υποστηρικτές του κληρικοί ούτε βούλονται συνιέναι ούτε βούλονται, αν κάνουν λάθος να το διορθώσουν, αλλά κουνούν το δάκτυλο στους ελεγκτές τους.

...''έτρεχεν'' εις τον όπισθεν της Αγίας Τραπέζης επί ξύλου κρεμάμενον Σωτήρα...

                    

Μόλις εσήμαινε το σήμαντρον εισήρχετο μετά σπουδής ο Άγιος Νεκτάριος εκ της θύρας του Ιερού και πρώτον έκαμε τρεις μετανοίας έμπροσθεν της Αγίας Τραπέζης, ησπάζετο το Ιερόν Ευαγγέλιον, την Αγίαν Τράπεζαν και κατόπιν ''έτρεχεν'' εις τον όπισθεν της Αγίας Τραπέζης επί ξύλου κρεμάμενον Σωτήρα και Λυτρωτήν ημών Κύριον Ιησούν Χριστόν και κλίνων τα της ψυχής και του σώματος γόνατα, ενηγκαλίζετο τον Σταυρόν και με στεναγμούς αλαλήτους, με λυγμούς και δάκρυα κατανύξεως ησπάζετο τον Τίμιον Σταυρόν και ως να έβλεπε τον Ίδιον τον Χριστόν τον Βασιλέα του παντός, συνωμίλει δια της προσευχής.

Τας ιεράς και συγκινητικάς εκείνας στιγμάς ουδέποτε ελησμόνησα, ούτε θα λησμονήσω. Αι ολίγαι εκείναι στιγμαί ήσαν δι' εμέ μία διδασκαλία σπουδαιοτάτη, ψυχωφελεστάτη και ανωτέρα από όσας ήκουσα και εδιδάχθην από πολλούς διδασκάλους, καθηγητάς, θεολόγους, σοφολογιωτάτους και κήρυκας του Θείου λόγου. 

Ἡ ἀξία συμμετοχὴ τῶν πιστῶν εἰς τὴν Θείαν Κοινωνίαν

"λόγῳ τῆς βεβήλωσης τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, κολάστηκαν καὶ οἱ δύο καὶ ὄχι μόνο ὁ λαϊκὸς ποὺ κοινωνοῦσε ἀναξίως, ἀλλὰ καὶ ὁ ἱερέας ποὺ τοῦ ἔδωσε τὴν εὐλογία"

 

Ἡ ἀξία συμμετοχὴ τῶν πιστῶν εἰς τὴν Θείαν Κοινωνίαν

Τοῦ κ. Περικλέους Ἠλία Νταλιάνη, Θεολόγου

1ον

    Σὲ βίντεο ποὺ κυκλοφορεῖ στὸ διαδίκτυο, ὁ κατὰ τὰ ἄλλα ἄξιος Μακαριστὸς Μητροπολίτης πρώην Σιατίστης Παῦλος (†) μὲ θέμα τὴν συνεχῆ Μετάληψη (τὸ ἔτος 2017 πρὸ “Κορωνοϊοῦ”), ὁμιλεῖ “γιὰ τὴν ἀνάγκη συνεχοῦς συμμετοχῆς στὴν Θεία Κοινωνία”, ἀλλὰ δὲν λέει ἐσφαλμένα (ὅπως δυστυχῶς ἀποκομμένα κάνουν καὶ οἱ Προτεστάντες, ἀλλὰ καὶ οἱ νεωτεριστὲς ἐκκοσμικευμένοι Ὀρθόδοξοι), ὅτι ὁ τρώγων καὶ πίνων ἀναξίως, κατάκριμα ἔχει καὶ κόλαση, ὅπως ὁ Ἰούδας ποὺ κοινώνησε καὶ δαιμονίστηκε, ἐνῶ ἀντίθετα ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία κοινώνησε μία φορὰ καὶ σώθηκε, γιατί κοινώνησε ἀξίως.

 Μάλιστα λέγει ἐσφαλμένα ὁ Σιατίστης Παῦλος ὅτι “δὲν συνδέεται ἡ νηστεία μὲ τὴν θεία Κοινωνία” καὶ αὐτὸ τὸ ἀντιγράφουν καὶ τὸ λένε πολλοὶ σήμερα χωρὶς νὰ γνωρίζουν τὸ θέμα ….Σύμφωνα μὲ τὸ ἀρχαῖο ἔθιμο τῆς Ἐκκλησίας (ποὺ ἐπικυρώνεται ἀπὸ τον ΚΘ΄ Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου), οἱ πιστοὶ ὀφείλουν νὰ προσέρχονται στὸ θυσιαστήριο τελείως νηστικοὶ (μὲ ἀπόλυτη ἀποχὴ ἀπὸ τροφὴ καὶ νερὸ τουλάχιστον ἀπὸ τὰ μεσάνυκτα τῆς προηγούμενης ἡμέρας).

Ἐδῶ δημιουργεῖται τὸ ἑξῆς ἐρώτημα. Πόσοι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κοινωνοῦν – ἢ ποὺ κοινωνᾶτε συν­εχῶς – ἔχουν ἁγιάσει μετὰ θάνατον καὶ μάλιστα διάφοροι οἰκουμενιστὲς κληρικοί, οἱ ὁποῖοι κοινωνοῦν σὲ κάθε θεία Λειτουργία πού τελοῦν;;;

"Δεν είναι η κάθε ειρήνη άψογη και καλή...''

                       

"Δεν είναι κάθε ειρήνη άψογη και καλή, αλλά πολλές φορές είναι επισφαλής, και μακριά από τη θεία αγάπη, ιδιαίτερα αν ειρηνεύουμε και συμφωνούμε στην κατάλυση της αλήθειας..."

                    Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

''Το Γνώθι Σαυτόν, Κείμενα Αυτογνωσίας''

65 χρόνια από την αγιοκατάταξη του αγίου Νεκταρίου

    

65 χρόνια από την αγιοκατάταξη του αγίου Νεκταρίου

Του π. Ηλία Μάκου

 Ο βίος του Αγίου Νεκταρίου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως, είναι πασίγνωστος, γιατί καθημερινά  σώζει ανθρώπινες ψυχές.

  Μπορεί να συκοφαντήθηκε, να φθονήθηκε και να εκδιώχθηκε από άτομα, τα οποία στη συνέχεια μετανόησαν για την αδικία, μάλιστα κλήθηκε να αναλάβει και τον Πατριαρχικό θρόνο Αλεξανδρείας, μετά το θάνατο του Σωφρονίου, αλλά το αρνήθηκε, να περιπλανήθηκε, να πέθανε πάμφτωχος στο νοσοκομείο, αλλά ούτε για μια στιγμή δεν τον εγκατέλειψε η χάρη του Θεού.

  Έτσι ανακηρύχθηκε άγιος, πριν ακριβώς 65 χρόνια, στις 20 Απριλίου του 1961, που με τα θαύματά του είναι καθημερινά παρών στη ζωή των πιστών. Η αντοχή του στις κάθε είδους κακουχίες ήταν αξιοθαύμαστη.

Από την Αλεξάνδρεια κυνηγημένος Επίσκοπος, περιφερόμενος ιεροκήρυκας, διευθυντής της Ριζαρείου Εκκηλσιαστικής Σχολής, όπου οι πνευματικοί κόποι του κορυφώνονται και στα χρόνια του η Σχολή γνωρίζει με την πολύμορφη δράση του ημέρες αληθινής δόξας.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΠΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ και πως οι σημερινοί επίσκοποι αρνούνται τον Άγιο και δέχονται τον Πάπα.

Τόσο τιμούν τον Άγιο! Ο άγ. Νεκτάριος λέει "ὁ Πάπας ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός. Ὁ Πάπας ὑπέκυψε στὸν τρίτο καὶ τελευταῖο πειρασμὸ τοῦ Κυρίου στὴν ἔρημο." Oι σημερινοί οικουμενιστές επίσκοποι όμως που υποτίθεται τιμούν τον Άγιο, ονομάζουν τον Πάπα "δεύτερο πνεύμονα της Εκκλησίας" και "πεφιλημένον αδελφόν εν Χριστώ" με ιερωσύνη και Μυστήρια και του ψέλνουν πολυχρόνια στους ναούς.

                                      

«Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, “τῶν Ἀποστόλων” καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης.Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης. Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ. Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.