Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες σπαταλούν τη διακονία τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν!

Αυτά τα επισημαίνει ένας ιερέας όχι ένας λαϊκός! Αλήθειες χωρίς (αλ)χημείες!

                                              

Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες (αρχιερείς και ιερείς) σπαταλούν τη διακονία τους, και μάλιστα τη ζωή τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν, να γίνουν ορατοί, να αποθεωθούν, να αποκτήσουν οι ίδιοι οπαδούς.

Άλλοι ίσως να μην αποκτήσουν ποτέ αναγνωρισιμότητα, εξωτερική επιτυχία ή το κύρος που συνοδεύει τη δημόσια προβολή.

Όμως αν αποδίδουν δόξα στον Χριστό και αγωνίζονται να Τον γνωρίσουν και να κάνουν γνωστό το όνομά Του, τότε τίποτα από όσα τους αφορούν δεν πάει χαμένο, διότι αποστολή του Πνεύματος του Θεού είναι να μεγιστοποιήσει τη δόξα του Χριστού σε ολόκληρο το σύμπαν.

Δεν είναι τα χαρίσματα ή τα κατορθώματά μας που μας κάνουν δυνατούς, αλλά το να υποτάσσουμε την αδυναμία μας στον παντοδύναμο Χριστό.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Ἐκκλησιασμός καί ἀνατροφή τῶν παιδιῶν

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἐκκλησιασμός καί ἀνατροφή τῶν παιδιῶν

«καὶ οἱ πατέρες μή παροργίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἀλλ’ ἐκτρέφετε αὐτὰ ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου».

(: Καὶ οἱ πατέρες μὴ ἐρεθίζετε καὶ μὴ προκαλεῖτε τὰ παιδιά σας νὰ θυμώσουν καὶ νὰ ὀργισθοῦν. Ἀλλὰ νὰ τὰ ἀνατρέφετε μὲ ἐπιμέλεια καὶ παιδαγωγία καὶ συμβουλές, ποὺ εἶναι σύμφωνες μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου).

Ποιὰ λοιπὸν εἶναι ἡ καλύτερη ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν; Αὐτὴ ποὺ γίνεται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

• Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης τονίζει:

«Θέλουμε νὰ ποῦμε στὰ παιδιά: «Παιδιά, μή φεύγετε ἀπό τήν Ἐκκλησία, Νὰ πηγαίνετε κάθε Κυριακή στὴν Ἐκκλησία. Νὰ ἐκκλησιάζεστε. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «τὸ ταμεῖον τῆς Χάριτος». Ἀπὸ κεῖ πηγάζει ὅλη ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου. Τήν εἰρήνη, τὴν ἀγάπη ἀπό τήν Ἐκκλησία θὰ τὰ πάρεις. Οὔτε στὰ παιχνίδια οὔτε μέσα στὴν κοινωνία θὰ τὰ βρεῖς αὐτά, ὅσο μέσα στήν Ἐκκλησία.

Ἐάν ἐσύ, αὐτόν τόν λόγο, τὸν ὁποῖον λές, δὲν τὸν ἔχεις σὲ πράξη, τὰ παιδιά δέν πληροφοροῦνται. Ὄχι. Πρέπει ἐσύ πρῶτος νὰ πᾶς στὴν Ἐκκλησία, νὰ γευθεῖς τὴν γλυκύτητα τῆς Ἐκκλησίας, οὕτως ὥστε, ὅταν τὸ πεῖς στὰ παιδιά, ἀπό μέσα «ἐρεύγεσαι» (= φανερώνεις, ἀποκαλύπτεις, βλ. Ματθ. 13, 35). Αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔχεις, τὸ λὲς καὶ στὰ παιδιά. Ὁπότε τὰ παιδιά πληροφοροῦνται.

Διότι αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔχεις, τό μεταδίδεις· βγαίνει μία ἀκτίνα Χάριτος ἀπό μέσα σου καί μεταδίδεται στὰ παιδιά. Τὰ παιδιά, τά ὁποῖα εἶναι βαπτισμένα καί σύ βαπτισμένος πληροφοροῦνται.   Ὅταν ὅμως ἐσύ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον λές, δὲν τὸ κάνεις, τὰ παιδιὰ δὲν πληροφοροῦνται, διότι ἀπό μέσα σου δέν βγαίνει Χάρις. Εἴτε τὸ ἄκουσες, εἴτε τὸ εἶδες, εἴτε τὸ καταφρόνησες. Καὶ τὰ παιδιὰ δὲν πληροφοροῦνται. Ὅταν ὅμως ἐσύ ὁ ἴδιος τὸ ἔχεις αὐτό, τό ὁποῖον λές, τότες τὰ παιδιά πληροφοροῦνται καί ἀκοῦνε. Μεταδίδεις, λέει, ἀπό τήν περιουσία σου, μεταδίδεις, τρόπον τινά, ἀπό αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἔχεις καὶ τὸ ζεῖς καὶ τὸ τρῶς. Αὐτὸ μεταδίδεις καὶ στὰ παιδιά. Τὰ παιδιὰ πληροφοροῦνται.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ποδοπατήσαμε κάθε τι που ήταν ιερό για τους πατέρες μας

Ό,τι ίσχυε για τους Σέρβους, ισχύει και για τους Έλληνες: Η αποστασία από τον Θεό είναι η πραγματική αιτία όλων των κακών.          

                             

“…και γι’ αὐτό στη συνέχεια ποδοπατηθήκαμε ἐμεῖς οι ἴδιοι…”

Ἀδελφοί μου, ἁμαρτήσαμε καὶ στὴ συνέχεια ἐξαγνιστήκαμε. Προσβάλαμε τὸν Παντοδύναμο Θεό μας, καὶ γι’ αὐτὸ τιμωρηθήκαμε. Σπιλώσαμε τὶς ψυχές μας καὶ ξεπλύναμε τὴν κάθε ἁμαρτία μας, μὲ τὸ αἷμα καὶ μὲ τὰ δάκρυά μας.

Ποδοπατήσαμε κάθε τι, ποὺ ἦταν ἱερὸ γιὰ τοὺς πατέρες μας, καὶ γι’ αὐτὸ στὴ συνέχεια ποδοπατηθήκαμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι.

Ἡ καταστροφὴ μας ἦταν ἀναμενόμενη ἀφοῦ τὰ σχολεῖα μας ἦταν χωρὶς πίστη στὸ Θεό, οἱ πολιτικοί μας δὲν ἦταν ἔντιμοι, ὁ στρατός μας δὲν εἶχε πατριωτισμὸ καὶ οἱ κυβερνῆτες μας δὲν εἶχαν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι καταστράφηκαν τὰ σχολεῖα, ὁ στρατὸς καὶ ὅλο τὸ κράτος μας.

Εἴκοσι χρόνια δὲν σεβόμασταν τὶς παραδόσεις μας, καὶ τώρα οἱ ἀλλοεθνεῖς μᾶς στέρησαν τὸ φῶς μὲ τὸ σκοτάδι τους.

Εἴκοσι χρόνια χλευάζαμε τοὺς προγόνους μας, ποὺ μὲ τὴν εὐσέβειά τους κατέκτησαν τὴ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Μὲ τὸ μέτρο ὅμως ποὺ κρίναμε τὸ Θεὸ καὶ τοὺς προγόνους μας, μὲ τὸ ἴδιο μέτρο καὶ ἐμεῖς κριθήκαμε.

Παρ’ ὅλα αὐτά, ὁ Θεὸς μᾶς συγχώρεσε.

Οἱ ὑβριστικὲς σκέψεις μας, τὰ ὑβριστικὰ λόγια καὶ οἱ πράξεις μας, οἱ ἀτελείωτες προσβολὲς στὸν Μεγαλοδύναμο Θεό, κατὰ τὴν περίοδο τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων, καταδίκασαν τὸ λαό μας ἀρχικὰ σὲ θάνατο. Ἡ ποινὴ ἐπιβλήθηκε καὶ ἕνας στοὺς ὀκτὼ Σέρβους ἐκτελοῦνταν στὰ πρῶτα δύο χρόνια της κατοχῆς τῆς χώρας μας ἀπὸ τοὺς Γερμανούς.

Κυριακή ΙΔ’ Ματθαίου: Ομιλία ΜΑ’ στην παραβολή που καλεί στους γάμους του Υιού (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς)

                                  

Δίδεται και απάντηση προς εκείνους που λένε, γιατί ο Θεός κάλεσε εκείνους που καθόλου δεν υπάκουσαν, ή δεν υπάκουσαν με έργα, και γιατί έπλασε εκείνους που θα τιμωρηθούν.

1. Της παραβολής που αναγινώσκεται σήμερα στο Ευαγγέλιο του Κυρίου (Ματθ. κβ’, 2-14), θα πω στην αγάπη σας, το τελευταίο πρώτο, ότι δηλαδή πολλοί είναι οι καλεσμένοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί. Αυτό εξ άλλου ο Κύριος το δείχνει σε κάθε παραβολή, ώστε εμείς να φροντίσουμε να μην είμαστε απλώς από τους καλεσμένους, αλλά από τους εκλεκτούς. Διότι εκείνος που δεν είναι από τους εκλεκτούς, αλλά μόνο από τους καλεσμένους, όχι μόνο ξεπέφτει από το άδυτο φως, αλλά βγαίνει έξω και από το εξώτερο φως. Και θα δεθεί χειροπόδαρα, στα πόδια γιατί δεν έτρεξαν προς τον Θεό, και τα χέρια γιατί δεν εργάστηκαν τα έργα του Θεού, και παραδίδεται στον κλαυθμό και το τρίξιμο των δοντιών.

2. Ίσως θα απορούσε κανείς πρώτα, πώς ο Κύριος είπε πολλούς τους καλεσμένους και δεν είπε όλους τους ανθρώπους. Διότι αν δεν προσκλήθηκαν όλοι δεν θα είναι δίκαιο να εκπέσουν από τα αγαθά που υποσχέθηκε ο Κύριος, ούτε θα είναι δίκαιο να δοκιμάσουν τις απειλές των βασάνων. Ίσως θα υπάκουαν αν είχαν προσκληθεί. Όμως αυτό είναι εύλογο, ότι δηλαδή δεν αποδοκιμάσθηκαν δίκαια, αν δεν προσκλήθηκαν, δεν είναι όμως αληθινό εκείνο, το ότι δεν προσκλήθηκαν όλοι. Καθώς ο Κύριος υψωνόταν προς τον ουρανό μετά την Ανάσταση από τους νεκρούς, είπε στους μαθητές Του, «πηγαίνοντας σ’ ολόκληρο τον κόσμο να διακηρύξετε το Ευαγγέλιο σε όλη την κτίση» (Μάρκ. ιστ’, 15), και «κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και διδάξτε τους να τηρούν όλες τις εντολές που σας έδωσα» (Ματθ. κη’, 19 – 20). Και το ότι αυτή την παραγγελία την πραγματοποίησαν οι μαθητές, είναι αρκετό να το παρουσιάσει ο μέγας Παύλος, που είπε: «Μήπως, λέει, δεν άκουσαν το: Σ’ όλη τη γη αντήχησε η φωνή τους, και στα πέρατα της οικουμένης τα λόγια τους» (Ρωμ. ι, 18), δηλαδή των Αποστόλων. Ώστε προσκλήθηκαν όλοι και δικαίως όσοι δεν προσήλθαν στην πίστη, θα τιμωρηθούν. Πώς λοιπόν ο Κύριος δεν είπε ότι όλοι είναι καλεσμένοι, αλλά είπε πολλοί; 

Ἐπιφυλακή

                                

άγ. Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Τήρησε σθεναρά τήν πνευματική ἐπιφυλακή, ἐπειδή δέν γνωρίζεις πότε θά σέ καλέσει ὁ Κύριος κοντά Του. Κατά τήν ἐπίγειο ζωή σου, νά εἶσαι ἕτοιμος ἀνά πάσα στιγμή νά Τοῦ δώσεις λογαριασμό. Πρόσεχε νά μήν σέ πιάσει στά δίχτυα του ὁ ἐχθρός, ἤ νά σέ ξεγελάσει, προκαλώντας σε νά πέσεις σέ πειρασμό. Καθημερινά ἐξέταζε τήν συνείδησή σου, δοκίμαζε τήν καθαρότητα τῶν λογισμῶν σου, τίς προθέσεις σου.

Κάποτε ἦταν ἕνας βασιλιάς, ὁ ὁποῖος εἶχε ἕνα γιό πονηρό. Ἔχοντας χάσει κάθε ἐλπίδα γιά ἀλλαγή πρός τό καλύτερο, ὁ πατέρας καταδίκασε τόν γιό του σέ θάνατο. Τοῦ ἔδωσε ἕνα μήνα περιθώριο γιά νά προετοιμαστεῖ.

Πέρασε ὁ μήνας, καί ὁ πατέρας ζήτησε νά παρουσιασθεῖ ὁ γιός του. Πρός μεγάλη του ἔκπληξη, παρατήρησε πώς ὁ νεαρός ἦταν αἰσθητά ἀλλαγμένος: τό πρόσωπό του ἦταν ἀδύνατο καί χλωμό, καί ὁλόκληρο τό κορμί του ἔμοιαζε νά εἶχε ὑποφέρει.

«Πῶς καί σοῦ συνέβη τέτοια μεταμόρφωση, γιέ μου;» ρώτησε ὁ πατέρας.

«Πατέρα μου καί κύριέ μου,» ἀπάντησε ὁ γιός, «πῶς εἶναι δυνατόν νά μήν ἔχω ἀλλάξει, ἀφοῦ ἡ κάθε μέρα μέ ἔφερνε πιό κοντά στόν θάνατο;»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Β΄ Koρ. 1, 21-24 και 2, 1-4] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Β΄ Koρ. 1, 21-24 και 2, 1-4]

 ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

        […]«Ὁ δὲ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός, ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀῤῥαβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν(:Εκείνος δε ο Οποίος δίδει την ακλόνητη και βέβαιη πεποίθηση σε μας μαζί με σας, ώστε να μένουμε πιστοί στον Χριστό και ο Οποίος μας έχρισε με το Άγιο Πνεύμα, είναι ο Θεός. Αυτός και έβαλε την σφραγίδα Του επάνω μας, για να δείξει ότι είμαστε δικοί Του και έδωσε το Πνεύμα Του το Άγιο στις καρδιές μας ως προκαταβολή και εγγύηση για όλα όσα μας έχει υποσχεθεί)» [Β΄Κορ.1,21-22].

     Πάλι από τα περασμένα επιβεβαιώνει τα μέλλοντα. Γιατί εάν Αυτός είναι που μας κρατά σταθερούς στην πίστη μας προς τον Χριστό, δηλαδή, Εκείνος που δε μας αφήνει να παρασαλευτούμε από την πίστη μας στον Χριστό, και είναι Αυτός που μας έχρισε και έδωσε στις καρδιές μας το Άγιο Πνεύμα, πώς δεν θα μας δώσει και την ρίζα και την πηγή, δηλαδή την αληθή γνώση για Αυτόν, τη μετάληψη του Αγίου Πνεύματος, πώς δεν θα μας δώσει τα όσα προέρχονται από αυτά; Γιατί, εάν εκείνα δίνονται για αυτά, πολύ περισσότερο Αυτός θα μας δώσει και εκείνα. Και εάν αυτά μας τα έδωσε ενώ ήμασταν εχθροί Του, πολύ περισσότερο θα μας τα χαρίσει εκείνα τώρα που γίναμε φίλοι Του.  Γι' αυτό δεν είπε απλώς «Πνεύμα», αλλά το ονόμασε «αρραβώνα», για να παίρνει από αυτό θάρρος για όλα. Γιατί, εάν δεν επρόκειτο να μας δώσει το παν, δεν θα δεχόταν να μας δώσει τον αρραβώνα, και να μας καταστρέψει έτσι χωρίς κανένα σκοπό.

      Και πρόσεχε την ευγνωμοσύνη του Παύλου. «Γιατί», λέγει, «τι χρειάζεται να λέω ότι δεν ανήκει σε εμάς η αλήθεια των υποσχέσεων; Ακριβώς αυτό, το ότι παραμένετε εσείς αμετάτρεπτοι και σταθεροί, δεν οφείλεται σε μας, αλλά και αυτό είναι έργο του Θεού»· γιατί λέγει: «Ὁ δὲ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός (:Εκείνος λοιπόν, ο Οποίος δίδει την ακλόνητη και βέβαιη πεποίθηση σε μας μαζί με σας, ώστε να μένουμε πιστοί στον Χριστό και ο Οποίος μας έχρισε με το Άγιο Πνεύμα, είναι ο Θεός)». Επομένως δεν είμαστε εμείς εκείνοι που σας στηρίζουμε· γιατί και εμείς έχουμε ανάγκη Εκείνου που στηρίζει. Ώστε κανένας από εμάς ας μην νομίζει ότι κινδυνεύει το κήρυγμα· Αυτός ανέλαβε το παν, σε Αυτόν ανήκει η φροντίδα του παντός.

ΈΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΙ: "Τα ουρλιαχτά στην προκυμαία της Σμύρνης"

Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε

«Το χειρότερο, είπε, ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία».

Με τα παραπάνω λόγια ένας αξιωματικός πολεμικού πλοίου των ΗΠΑ αγκυροβολημένου στη Σμύρνη, περιγράφει στον πολεμικό ανταποκριτή της καναδικής εφημερίδας “Toronto Star”, Έρνεστ Χεμινγουέι, την τραγωδία.

«Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε. Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα. Το παράξενο ήταν, είπε [ο αξιωματούχος του αμερικάνικου πολεμικού που διηγείται την ιστορία], πώς ούρλιαζαν κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν αυτή την ώρα. Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους τους προβολείς και αυτές τότε σταματούσαν».

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΛΟΓΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ – ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ;

Κέντρο της Αποκάλυψης δεν είναι οι καβαλάρηδες και ο φόβος. Είναι ο Χριστός.

Στο 6ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν το Αρνίο ανοίγει τις τέσσερις πρώτες σφραγίδες, εμφανίζονται τέσσερα άλογα: λευκό, κόκκινο, μαύρο και χλωρό (Αποκ. 6,1-8).

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΑΛΟΓΟ

Ο αναβάτης εξέρχεται «νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ». Κατά την ερμηνεία που παραδίδει ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας, συνδέεται με τη νικηφόρο εξάπλωση του Ευαγγελίου. Άλλοι ερμηνευτές το συνδέουν με την κατάκτηση. Πάντως η Γραφή δεν λέει ότι ο λευκός καβαλάρης είναι ο Αντίχριστος, όπως συχνά ακούγεται.

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΛΟΓΟ

Συμβολίζει τον πόλεμο, τη βία και την αιματοχυσία. Στον αναβάτη δίνεται να αφαιρέσει την ειρήνη από τη γη, ώστε οι άνθρωποι «ἀλλήλους σφάξωσι».

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ

Ο αναβάτης κρατά ζυγαριά. Συμβολίζει την πείνα, τη στέρηση και την έλλειψη βασικών αγαθών. Η τροφή γίνεται τόσο πολύτιμη, ώστε μετριέται και ζυγίζεται.

4 Σεπτεμβρίου: Μνήμη αγίου ιερομάρτυρος Βαβύλα- Ιερού Χρυσοστόμου, Στον άγιο ιερομάρτυρα Βαβύλα

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΒΑΒΥΛΑ

    α.  Εγώ ήθελα, βέβαια, σήμερα να εκπληρώσω την υπόσχεση που σας είχα δώσει, όταν βρέθηκα εδώ την προηγούμενη φορά· αλλά τι να κάνω; Παρουσιάστηκε στο μεταξύ ο μακάριος Βαβύλας και μας κάλεσε κοντά του, όχι με τη φωνή του, αλλά ελκύοντάς μας με την πνευματική λάμψη που εκπέμπει η μορφή του. Μη δυσανασχετείτε, λοιπόν, που αναβάλλεται η εξόφληση του χρέους· όσο περισσότερο παρατείνεται, τόσο περισσότερο αυξάνεται και ο τόκος που θα λάβετε. Γιατί θα σας το εξοφλήσουμε το χρέος μαζί με τον τόκο του, όπως ακριβώς διέταξε και ο Δεσπότης, που μας το εμπιστεύθηκε ως παρακαταθήκη [βλ. Ματθ. 25,27: «Ἔδει οὖν σε βαλεῖν τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ (:Έπρεπε,  λοιπόν, εσύ να καταθέσεις το χρήμα μου στους τραπεζίτες, κι όταν θα ερχόμουν εγώ, θα έπαιρνα με τόκο αυτό που μου ανήκει)»]. Να είστε, λοιπόν, ήσυχοι για όσα σας οφείλονται, αφού και το κεφάλαιο και το κέρδος του παραμένουν δικά σας· ας μην αφήσουμε να περάσει ανεκμετάλλευτο το κέρδος που μας προέκυψε σήμερα, αλλά ας εντρυφήσουμε στα θαυμαστά επιτεύγματα του μακαρίου Βαβύλα.

     Το πώς, λοιπόν, ποίμανε την Εκκλησία του τόπου μας και διέσωσε το ιερό, αυτό, σκάφος μέσα από θύελλες, τρικυμίες και κύματα, πόση παρρησία έδειξε απέναντι στον αυτοκράτορα, πώς έδωσε τη ζωή του για το ποίμνιό του και δέχθηκε εκείνον τον μακάριο μαρτυρικό θάνατο, αυτά και άλλα παρόμοια θα τα αφήσουμε να τα διηγηθούν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία διδάσκαλοι και ο κοινός μας πνευματικός πατέρας[Με την έκφραση “κοινὸς πατὴρ ἡμῶν” ο Ιερός Χρυσόστομος αναφέρεται στον επίσκοπο Αντιοχείας Φλαβιανό, τον κοινό πνευματικό πατέρα της τοπικής Εκκλησίας (ο λόγος αυτός εκφωνήθηκε περίπου το 387 μ.Χ.), στον οποίο αναθέτει, μαζί με τους πρεσβύτερους διδασκάλους, τη διήγηση των παλαιότερων γεγονότων της ζωής του αγίου Βαβύλα]. Γιατί τα παλαιότερα γεγονότα μπορούν να σας τα αφηγηθούν καλύτερα οι μεγαλύτεροι στην ηλικία. Όσα, όμως, συνέβησαν πιο πρόσφατα, στη δική μας εποχή, θα σας τα διηγηθώ εγώ, ο νεότερος· εννοώ όσα έγιναν μετά τον θάνατο και την ταφή του μάρτυρα, όταν τα λείψανά του βρίσκονταν στο προάστιο[Εννοεί εδώ το γνωστό προάστιο της Αντιόχειας, τη Δάφνη].

Ο Μόσχας Κύριλλος δεν πήγε στο Κολυμπαρι για λόγους πρωτείου και όχι επειδή αντιμάχεται τον Οικουμενισμό

Ο Πατριάρχης Μόσχας ως προετοιμασία για την Ένωση των Εκκλησιών έχει ήδη υπογράψει (όπως ο πατριάρχης Βαρθολομαίος) με τον Πάπα ΚΟΙΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ για το ΠΡΩΤΕΙΟ και τη ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ 

                     

TO ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2016 ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ  (ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΡΩΣΟΙ) ΥΠΟΓΡΑΨΑΝ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ

ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ ROME REPORTS ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Ο ΠΑΠΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΣΧΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ  ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟΓΡΑΨΑΝ. Ο ΤΟΤΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΙΑΦΩΝΗΣΕ ΣΤΑ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΣΗΜΕΙΑ. 

„According to the Moscow Patriarchate, the consensus has been reached, even if the Georgian Orthodox Church "disagreed with the individual paragraphs" of the document.“ (εδώ)

3 ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΩΜΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΟΤΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΜΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ

ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΟΤΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΜΗΣ....ΠΡΕΠΕΙ...ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ..ΟΧΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ..ΑΛΛΑ ΔΙΑ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ..ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ..(ΟΠΩΣ ΣΤΗ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΣΤΗ ΚΡΗΤΗ..ΥΠΗΡΧΕ ΠΑΠΙΚΟΣ).

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἕνα ἀξιόλογο ἱστορικὸ κείμενο 

Ἐπειδὴ γιὰ μία ἀκόμα φορὰ κύκλοι ἐπιχειροῦν νὰ ἀναδείξουν τὴν Ρωσία ὡς προστάτιδα τὴ Ὀρθοδοξίας καὶ ἐνάντια τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου του Κολυμπαρίου, παρουσιάζουμε μία ἐπιστολὴ τοῦ ἀναγνωρισμένου γιὰ τοὺς ἀγῶνες του γέροντος Γαβριὴλ Διονυσιάτη, ἡ ὁποία ὀνομάζει ξεκάθαρα τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Οἰκουμενισμὸ αἵρεση, καυτηριάζει γενικὰ τὸ οἰκουμενιστικὸ ὀλίσθημα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἰδιαίτερα τὸ ὀλίσθημα τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ 1976 ἀναγνώρισε μυστήρια στοὺς Παπικοὺς καὶ εἶχε μυστηριακὴ κοινωνία μαζί τους. Καὶ ἐρωτοῦμε: 

Ὅταν, ὀρθῶς, παρουσιάζουμε τὴν προδοσία του πάτρ. Βαρθολομαίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, τὴν προδοσία τῶν Ρώσων, γιατί τὴν ἀποκρύβουμε; 

Ὅταν, ὀρθῶς, παρουσιάζουμε τὴν εὐθύνη του πάτρ. Βαρθολομαίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ γιὰ τὴν πνευματικὴ πτώση στὴν Ὀρθοδοξία, τὴν εὐθύνη τῶν Ρώσων, γιατί τὴν ἀποκρύβουμε; 

Πότε πῆραν πίσω οἱ Ρῶσοι τὴν ἀναγνώριση μυστηρίων καὶ τὴν μυστηριακὴ κοινωνία μὲ τοὺς Παπικοὺς καὶ ἐμεῖς δὲν τὸ μάθαμε; Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ συμφωνία της Ἀβάνας μεταξὺ Κυρίλλου καὶ Πάπα δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἀπὸ τὶς συμφωνίες Βαρθολομαίου καὶ Πάπα! 

Σὲ τί προφύλαξε τοὺς Ρώσους ἡ διατήρηση τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου ἀπὸ τὴν φοβερὴ προδοσία, ἀφοῦ κατηγοροῦμε τὸ νέο ἡμερολόγιο ὡς Παπικό; 

Ποιά εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς παπικῆς συμπεριφορᾶς του πάτρ. Βαρθολομαίου ποὺ κάνει, ὅ,τι θέλει, χωρὶς νὰ ἐνημερώνει κανέναν καὶ τῶν Ρώσων Πατριαρχῶν, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ γέρων Γαβριὴλ παραδέχεται ὅτι "Θεωροῦμεν ἀντικανονικὴ καὶ ἀντορθόδοξον τήν, ὡς εἴρηται, ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ ἀπόψεως δογματικῆς τοιάϋτης, ὡς ληφθεῖσαν μονομερῶς καὶ ἐν ἀγνοίᾳ τῆς Μητρὸς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ τῶν λοιπῶν ὁμοδόξων Ἐκκλησιῶν"; 

Θὰ τὸ ἐπαναλάβουμε ἂν καὶ γινόμαστε κουραστικοί: Ἀγῶνας γιὰ τὴν πίστη, ὁ ὁποῖος ἐθελοτυφλεῖ ἀπὸ τὸ ἕνα μάτι δὲν πρόκειται νὰ ἐπιφέρει κάτι καλό. 

Α.Τ.

«Μετά κατωδύνου ψυχής επληροφορήθημεν και ημείς την απόφασιν της Ρωσικής Εκκλησίας «περί μυστηριακής κοινωνίας προς Ρωμαιοκαθολικούς».

                                    

Ο Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης (+1983) για τη μετάδοση των Μυστηρίων στους παπικούς.

επιμέλεια: Νικόλαος Δ. Γεωργαντώνης

Πολύ ενδιαφέρουσα και σημαντική είναι η ανοιχτή επιστολή που συνέγραψε το 1970 ο Ηγούμενος της Ι. Μ. Διονυσίου Αγ. Όρους, Γέρων Γαβριήλ, διαμαρτυρόμενος για το τρομερό ολίσθημα της Ρωσικής Διοικούσας Εκκλησίας, της υποκινούμενης εκείνη την εποχή από το άθεο καθεστώς, να μεταδώσει τα Άχραντα Μυστήρια στους ρωμαιοκαθολικούς της Ρωσίας. Η απογοήτευση του γέροντα ήταν πολύ μεγάλη και αποτυπώνεται στην επιστολή αυτή που αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο (κατά τον χαρακτηρισμό του π. Θεοκλήτου) για την κατοχύρωσή της ιεροκανονικώς.

Με αφορμή μια πρόσφατη εκδήλωση που έγινε από κάποια Ιερά Μητρόπολη της Βορείου Ελλάδος, στην οποία δεν αναφέρθηκε καθόλου ο αρχηγικός ρόλος του Γέροντα Γαβριήλ στον αγώνα κατά του Οικουμενισμού, παρά μόνο οι αγαθές σχέσεις που είχε με τον μακαριστό Αθηναγόρα, πριν μάλιστα ο τελευταίος αρχίσει να πραγματοποιεί τους αντικανονικούς και αντορθόδοξους οικουμενιστικούς ακροβατισμούς, παραθέτουμε αυτολεξεί από το βιβλίο του πνευματικού τέκνου του γέροντα, π. Θεόκλητου Διονυσιάτη «Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ, Γαβριήλ Διονυσιάτης», (εκδ. Παπαδημητρίου 1987) :

«Μετά κατωδύνου ψυχής επληροφορήθημεν και ημείς την απόφασιν της Ρωσικής Εκκλησίας «περί μυστηριακής κοινωνίας προς Ρωμαιοκαθολικούς».

Η απόφασις αυτή, πρωτοφανής και πρωτάκουστος εις την ζωή της Εκκλησίας μας, κατετάραξε και κατελύπησε τους Αγιορείτας Πατέρας, όλως ιδιαιτέρως δε την Ι. Κοινότητα, ήτις δι’ επείγοντος τηλεγραφήματος διεβίβασε προς την Μητέρα Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν την λύπην και κατάπληξιν αυτής επί τη ανεπιτρέπτω, μονομερεί και αντικανονική ταύτη αποφάσει της Ρωσικής Εκκλησίας.

Δεν ανέμενε ποτέ κανείς τοιάυτην απόφασιν εκ μέρους της μαρτυρικής, όσον και συντηρητικής Ρωσικής Εκκλησίας, διακριθείσης πάντοτε δια την προσήλωσιν εις το δόγμα, την τάξιν και τας κανονικάς παραδόσεις της αμωμήτου Ορθοδοξίας μας.

Ἡ Πηγή καί τό Ποτάμι Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

                      

Ὅλα τά ποτάμια πᾶνε στήν θάλασσα· καί ἡ θάλασσα νερό δέν χορταίνει (Ἐκκλ. 1,7)!

Τί ὄμορφα λόγια!

Ποτάμια εἶναι οἱ ἅγιοι. Ἔργο τους καί ἀποστολή τους εἶναι, μέ τά ἔργα τους, μέ τίς ἀρετές τους, καί μέ τά λόγια τους, νά ποτίζουν τήν διψασμένη γῆ: τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, πού ζοῦν σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ζωή στήν γῆ κατά σάρκα.

Μά ὅση δραστηριότητα καί ἄν ἀναπτύσσουν οἱ ἅγιοι, καί ὅσες καί ἄν δίνουν συμβουλές, οἱ ἄνθρωποι θά μένουν διψασμένοι, ἄν δέν ψάξουν νά βροῦνε οἱ ἴδιοι τόν τρόπο, νά ξαναγυρίσουν μόνοι τους, μέ τήν καρδιά τους, στήν Πηγή ἐκείνη, ἀπό τήν ὁποία ξεπηγάζουν τά ἔργα πού κάνουν οἱ ἅγιοι.

Καί ὅσο θά τό ἀμελοῦν, ὅσο θά ἀμελοῦν νά ξαναγυρίσουν μέσα τους, στήν καρδιά τους, στόν ἔσω ἄνθρωπο καί νά πιαστοῦν ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ μας, καί νά δεθοῦν μέ πόθο μαζί Του, τό χέρι τους, σέ ὅ,τι κι ἄν προσπαθοῦν νά κάμουν, θά πέφτει πάντα ἄψυχο· καί ὁ λόγος τους, ὄχι ἁπλᾶ δέν θά δροσίζει τά χείλη τους, ἀλλά ἀντίθετα, ὅλο καί πιό πολύ θά τά στεγνώνει!

Τρίτος Όροφος: «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Η πραότητα, λοιπόν, κτίζει τον τρίτο όροφο της πυραμίδας του Παραδείσου. Η πραότητα είναι εγγονή της ταπεινοφροσύνης και θυγατέρα των δακρύων. Οι καλύτερες προσωπικότητες της Παλαιάς Διαθήκης, ο Σαμουήλ, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και η Παρθένος Μαρία, με προσευχές δακρύων ήρθαν από τον Θεό. Η ίδια η πραότητα είναι αρετή του θρήνου. Γι’ αυτό, σε κάθε περίπτωση, η πραότητα είναι στάλα δακρύων από καρδιάς τόσο αδιαχώριστη από τα προαναφερόμενα πρόσωπα. Η πραότητα μπορεί να έρθει μόνο στην τρίτη θέση και ο τρίτος όροφος μπορεί να οικοδομηθεί μόνο μετά τον πρώτο και τον δεύτερο. Όταν τα σύννεφα ρίξουν και την τελευταία σταγόνα, επικρατεί σιωπή: έτσι κι η πραότητα έρχεται μετά τα δάκρυα. Η πραότητα δεν ήταν άγνωστη στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Αναφέρει για παράδειγμα ότι ο Μωυσής ήταν πολύ πράος άνθρωπος, περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο πάνω στη γη (Αρ. 12, 3). Μιλά για την πραότητα του προπάτορα Ιακώβ και του βασιλιά Δαυΐδ (θυμήσου Κύριε, τον Δαυΐδ κι όλη την πραότητα του). Μόλις με τον Χριστό η πραότητα απαριθμείται ως αναγκαίο υλικό στην οικοδόμηση των ανθρώπινων ψυχών. Επειδή εγώ είμαι πράος, είπε ο Υιός του Θεού. Και όπως είναι Αυτός, τέτοιοι πρέπει να είναι και οι δικοί Του. Η πραότητα είναι η πρώτη αρετή του Χριστού την οποία οι άνθρωποι πρόσεξαν. Ιδού ο αμνός του Θεού! φώναξε ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος όταν είδε τον Μεσσία στον Ιορδάνη. Άλλοι σπρώχνονταν για να πλησιάσουν όσο το δυνατόν νωρίτερα τον Ιωάννη, να τον ακούσουν και να βαπτιστούν. Αλλά ο Ιησούς δεν έσπρωχνε˙ βάδιζε και περιδιάβαινε πράος. Όπως ο αμνός που κανέναν δε σπρώχνει. Όπως ο αμνός βαδίζει και περιδιαβαίνει.

Οἱ πλᾶνες τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης

Ἐπαναλαμβάνουμε τὶς πλᾶνες τῆς ληστρικῆς συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου γιὰ νὰ διαπιστώσει ὁ ἀναγνώστης, ὅτι οἱ σημερινὲς πληγὲς ποὺ βιώνουμε, ἔχουν τὴν αἰτία καὶ τὴν πηγή τους σ' αὐτὴν ἀκριβὼς τὴν σύνοδο καὶ τὴν αἵρεση ποὺ προώθησε: τὸν Οἰκουμενισμό

                    

Ἀπὸ τὶς 27 Ἰουνίου 2016 ἔχουν εἰσέλθει εἰς τὴν ἱστορίαν καὶ τὴν ζωὴν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας αἱ ἀποφάσεις τῆς συνόδου εἰς τὸ Κολυμπάριον Κρήτης. Τὰ κείμενα τῶν ἀποφάσεων ποὺ ἐδημοσιεύθησαν, κατ᾽ ἐντολὴν πρέπει νὰ ἔχουν «πανορθόδοξον κῦρος» (Κανονισμὸς ὀργανώσεως… Ἄρθρον 13, §2). ῾Όμως, κατὰ τούς παρελθόντας ἤδη ἐννέα μῆνας, αἱ ἀποφάσεις αὐταὶ ἔχουν γίνει «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» καὶ αἴτιον σφοδρᾶς διαμάχης. Ἔχουν δημοσιευθῆ πολλὰ σημαντικὰ ἐπικριτικὰ κείμενα ἀπὸ Ἀρχιερεῖς καὶ Ἱερὰς Συνόδους Ἐκκλησιῶν. Ἐπειδὴ τὰ κείμενα τῶν ἀποφάσεων τῆς συνόδου ἅπτονται τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ἡ ὁποία εἶναι ἡ βάσις καὶ τὸ θεμέλιον καὶ τῆς ἡμετέρας ἀσκήσεως ἐν Ἁγίῳ Ὄρει καὶ τῆς ὅλης ἀφιερώσεως τῆς ζωῆς ἡμῶν εἰς Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, καὶ ἐπειδὴ μᾶς ἐπιβάλλονται ὡς ἔχοντα πανορθόδοξον κῦρος, διὰ τοῦτο μετὰ προσοχῆς καὶ προσευχῆς τὰ ἐμελετήσαμεν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσπερασθοῦν μὲ ἀδιαφορίαν καὶ νὰ παραβλεφθοῦν, διότι δὲν εἶναι ἁπλαῖ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» προσωπικαὶ διακηρύξεις – ὅπως ἕως τώρα συνέβαινε – ἀλλ᾽ ἔχουν καὶ τὰς ὑπογραφὰς τῶν Προκαθημένων καὶ εὐαρίθμων Μητροπολιτῶν τῶν συνόδων δέκα αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν ἐκ τῶν δεκατεσσάρων εἰς τὸ σύνολον.

Πίστις, λοιπόν, τὸ προκείμενον καί «πίστις ἐστὶ τὸ πολεμούμενον καὶ κοινὸς σκοπὸς ἅπασι τοῖς ἐναντίοις καὶ ἐχθροῖς τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας, τὸ στερέωμα τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως κατασεῖσαι...» (Μ. Βασιλείου, Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος § 25, ΒΕΠΕΣ 52, σελ. 251). Εἰς τὴν ἰδίαν «συχνότητα» τῶν λόγων τοῦ Μ. Βασιλείου, ἔχομε νωποὺς τοὺς λόγους τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου: «Σήμερα προσπαθοῦν νὰ γκρεμίσουν τὴν πίστη, γι᾽ αὐτὸ ἀφαιροῦν σιγά-σιγὰ ἀπὸ καμμία πέτρα, γιὰ νὰ σωριασθῆ τὸ οἰκοδόμημα τῆς πίστεως. Ὅλοι ὅμως εὐθυνόμαστε γιὰ τὸ γκρέμισμα αὐτό. Ὄχι μόνον αὐτοὶ ποὺ ἀφαιροῦν τὶς πέτρες καὶ τὸ γκρεμίζουν, ἀλλὰ καὶ ὅσοι βλέπουμε νὰ γκρεμίζεται καὶ δὲν προσπαθοῦμε νὰ τὸ ὑποστυλώσουμε» (Ἁγίου Παϊσίου, Λόγοι Β´, Ἔκδ. Ἱ. Μ. Σουρωτῆς, σ. 20).

Ἀκολουθοῦντες, λοιπόν, τὰς ἐντολὰς καὶ τὴν παράδοσιν τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, ἐμελετήσαμεν μετὰ προσοχῆς καὶ προσευχῆς, ὅπως ἐλέχθη, τὰ συνοδικὰ κείμενα. Κάτωθι, ἀναφέρομεν συνοπτικῶς τὰς ἡμετέρας διαπιστώσεις.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ – ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Συγχαρητήρια στους υπογράφοντες την παρακάτω διακήρυξη/ομολογία Πίστεως. Ελπίζουμε μόνο να συνοδεύεται και από την ανάλογη διακοπή κοινωνίας με τους αιρετικούς οικουμενιστές που καταδικάζει η διακήρυξη αυτή (Στην διακήρυξη δεν υπάρχει η ξεκάθαρη σχετικά με την διακοπή έκφραση). Διότι τότε τι νόημα θα είχαν οι πηγές που η διακήρυξη αναφέρει: 

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός:

«Ουδέποτε εχωρίσθημεν από σας, αλλά εχωρίσθημεν από την αίρεση».

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής:

«Αν όλη η οικουμένη κοινωνεί, εγώ δεν κοινωνώ με την πλάνη».

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ – ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Α. Νικολάου. Δρ. Θεολογίας

Με αφορμή την πρόσφατη εκκλησιαστική περιπέτεια του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού και την απαίτηση αποδοχής της λεγομένης Συνόδου της Κρήτης, ενώ τέσσερις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες δεν συμμετείχαν σε αυτήν και πολλοί Αρχιερείς, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί σε Κύπρο, Ελλάδα και σε όλη την Ορθοδοξία εξακολουθούν να διατυπώνουν σοβαρές αντιρρήσεις ως προς το περιεχόμενο και το κύρος της.

«Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις».(Β΄ Θεσσ. 2, 15)

Εμμένοντες στην πίστη των Αγίων Αποστόλων, των Αγίων Πατέρων και των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, υψώνουμε φωνή ομολογίας.

Δεν διεκδικούμε νέα πίστη.

Δεν αναζητούμε νέα εκκλησιολογία.

Δεν δεχόμαστε να παρουσιασθεί η Παράδοση των Αγίων ως παρωχημένη, σκληρή ή ακατάλληλη για τον σύγχρονο άνθρωπο.

Με πόνο αλλά και με παρρησία δηλώνουμε ότι δεν αποδεχόμαστε τη λεγομένη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» της Κρήτης ως Σύνοδο δεσμευτική για το πλήρωμα της Ορθοδοξίας, ούτε αποδεχόμαστε τις εκκλησιολογικές διατυπώσεις που, κατά την ομολογιακή μας συνείδηση, γεννούν σύγχυση περί της Μίας Εκκλησίας του Χριστού.

……………………………………………………………………


ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ


Μία σύναξη που προβάλλεται ως έκφραση της καθολικής συνειδήσεως της Ορθοδοξίας δεν μπορεί να παραβλέπει την απουσία τεσσάρων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Η Απουσία της Αντιοχείας, της Ρωσίας, της Γεωργίας και της Βουλγαρίας δεν αποτελεί λεπτομέρεια, αλλά σοβαρό εκκλησιολογικό γεγονός.

Η Εκκλησία δεν είναι κοινοβουλευτικός μηχανισμός, ώστε η αλήθεια να καθορίζεται από αριθμητικές πλειοψηφίες ή από διαδικαστικές αποφάσεις.

Πατερική μαρτυρία

Άγιος Βικέντιος Ληρίνης:

«Να κρατούμε εκείνο το οποίο πιστεύθηκε παντού, πάντοτε και από όλους».

Η καθολικότητα της Εκκλησίας δεν είναι ένας τίτλος που απονέμεται διοικητικά, αλλά η συμφωνία με την αποστολική και πατερική Παράδοση.

…………………………………………………………………………………..


ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΑΓΙΑ» ΚΑΘΕ ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΕΤΣΙ


Πρώτος Όροφος: «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                                 

Σ’ ένα ύψωμα πάνω από τα γαλάζια νερά της λίμνης Γενησαρέτ κάθεται ο Θείος Δημιουργός στο πράσινο χορτάρι και αρχίζει να αποκαλύπτει το σχέδιο ενός οικοδομήματος. Δεν έδειξε το σχέδιο σε χαρτί ούτε το έγραψε με πένα, αλλά το σφράγισε με δυνατούς λόγους στις ψυχές των μαθητών Του και στο λαό σαν διαμάντι πάνω στο βουλοκέρι. Οι πρώτοι λόγοι Του αποκαλύπτουν πώς ξεκινά η οικοδόμηση των πυραμίδων του παραδείσου, και πώς δομείτε ο πρώτος όροφος.

«Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

Τόσα μόλις είπε για την ανοικοδόμηση του πρώτου ευρύτερου και ισχυροτέρου ορόφου, που πρέπει να στηρίξει και να σηκώσει πάνω του όλο το υπόλοιπο παλάτι. Αλλά αυτό είναι αρκετό, ω χριστιανέ, μόνο εάν αληθινά επιθυμείς να κτίσεις τη βασιλική πυραμίδα για την οποία θα χαίρεσαι στον αιώνιο Παράδεισο. Γνωρίζεις και μόνος ότι όσο πιο βαθιά στη γη βρίσκονται τα θεμέλια ενός κτιρίου, τόσο πιο σταθερό είναι. Η δική μας ανθρώπινη φτώχεια είναι πολύ βαθιά, τόσο βαθιά και κρυμμένη, που πολλοί δεν φθάνουν ως τον πυθμένα της. Η ανθρώπινη φτώχεια δεν είναι κάποιο χάρισμα το οποίο αποκτάται εξωτερικά, αλλά ήδη πραγματική κατάσταση την οποία πρέπει μόνο να γνωρίσουμε. Αλλά ως την επίγνωση της φτώχειας μας δε φθάνουμε με την κολακευτική ενδοσκόπηση του εαυτού μας. Αυτός που δεν το κάνει, αυτός φθάνει στην επίγνωση της τριπλής φτώχειας:

1) Περί της πενίας της γνώσης του.

2) Περί της φτώχειας της καλοσύνης του.

3) Περί της ευτέλειας των έργων του.

Η ευτέλεια είναι το ανώτερο επίπεδο της φτώχειας. Εκείνη η πολύ μεγάλη φτώχεια, κυριολεκτικά μηδαμινότητα, που αισθάνεται ο άνθρωπος είτε παρατηρώντας τη δύναμη της σκέψης του, είτε του ήθους του, είτε των δραστηριοτήτων του. Θέλοντας να φθάσει στην επίγνωση της μοίρας του, ποιος είναι και από πού είναι και τι πρέπει να κάνει σ’ αυτόν τον περιπλεγμένο ιστό της ζωής. Αλλά βλέπει -ακόμα κι αν είναι ο πιο ευρυμαθής- ότι όλη του η γνώση μπροστά στην άγνοιά του είναι σαν σταγόνα στον ωκεανό. Θα ήθελε να υψωθεί με την καλοσύνη πάνω από κάθε άλλο ον στον κόσμο. Αλλά βλέπει πως πέφτει σε κάθε βήμα του στο βούρκο του κακού, της μοχθηρίας. Θα ήθελε πάντοτε να πράττει τα καλύτερα και μεγαλύτερα έργα, αλλά βλέπει την αδυναμία του, τη μηδαμινότητά του. Οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν μπορούν να τον βοηθήσουν, αφού και αυτοί είναι φτωχοί όπως κι αυτός, σύμφωνα με τους λόγους του ποιητή:

Δεύτερος Όροφος: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες ὅτι αὐτοὶ παρακληϑήσονται» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Ο δεύτερος όροφος είναι από δάκρυα.

                        

Όταν κτιστεί γερά ο πρώτο όροφος, ο χριστιανός βιάζεται να κτίσει τον δεύτερο. Ο πρώτος όροφος δεν προσελκύει τόσο με την ομορφιά του, όπως και το σίδερο δεν προσελκύει, αλλά είναι γερός και χρήσιμος όπως το σίδερο είναι γερό και χρήσιμο για τα ψηλά κτίσματα. Περισσότερο είναι μέσα στο χώμα παρά έξω από αυτό, περισσότερο αόρατο παρά ορατό, όπως κάθε θεμέλιο. Η ταπεινοφροσύνη δεν είναι κάποια αρετή που λάμπει και γυαλίζει. Ο πρώτος όροφος είναι γεμάτος από τις σκέψεις πάνω στην προσωπική μηδαμινότητα και από την αίσθηση της μηδαμινότητας και της αδυναμίας.

Ο δεύτερος όροφος είναι από δάκρυα.

«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες ὅτι αὐτοὶ παρακληϑήσονται»

Τα δάκρυα είναι παράξενο υλικό! Εντελώς απαλά, αλλά ασφαλή. Λάμπουν σαν οπάλιος λίθος. Και πράγματι αυτός ο δεύτερος όροφος, ο όροφος των δακρύων, φαίνεται σαν από πολύτιμο οπάλιο λίθο.

Στον αλαζόνα δεν υπάρχουν δάκρυα. Επαίρεται επειδή δεν μπορεί να κλάψει και ποτέ δεν έκλαψε. Δε γνωρίζει ότι αυτό είναι αδυναμία και όχι δύναμη. Από τα μάτια του εμφανίζεται ξηρό πυρ, που εξαπλώνει την ξηρότητα στις ανθρώπινες καρδιές. Η αλαζονεία μεγαλώνει σε ρηχή γη πάνω στην πέτρα. Όμως στο βάθος εμφανίζεται η υγρασία. Η συντριβή ενώπιον του Θεού μοιάζει με βαθύ όργωμα στο οποίο εμφανίζεται υγρασία. Ο συντετριμμένος και ταπεινός τω πνεύματι κλαίει. Η ψυχή του είναι γεμάτη δάκρυα και το μαρτυρούν τα μάτια του. Κάποιος από τους Ορθόδοξους διδασκάλους μιλούσε για δύο βαπτίσματα: ένα στο νερό κι ένα στα δάκρυα. Άλλος πάλι είπε: κλάψε μέρα και νύκτα και μη γνωρίσεις κορεσμό στο κλάμα!

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί

Ο πόλεμος των λογισμών

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί: της απιστίας, της βλασφημίας και της πορνείας.

Για να κοπάσει αυτός ο πόλεμος, πρέπει πρώτα να γνωρίζεις πότε αμαρτάνεις και πότε όχι:

Δεν αμαρτάνεις όταν ο νους, η βούληση, δε συγκατατίθεται στους λογισμούς, πολύ περισσότερο όταν τους αποστρέφεται ή τους περιφρονεί. 

Αμαρτάνεις, κάποτε και θανάσιμα, όταν ο νους αυτοπροαίρετα συγκρατεί τους λογισμούς και η καρδιά ηδύνεται και ευχαριστείται μ’ αυτούς.

Όποιος πολεμείται από πονηρούς λογισμούς και δεν τους αποδέχεται, ταράσσεται όμως νομίζοντας ότι αμάρτησε, αυτός είναι μικρόψυχος, εμπαίζεται από το διάβολο και δε γνωρίζει να διακρίνει μεταξύ προσβολής και συγκαταθέσεως.

Μην παραξενεύεσαι που οι ίδιοι λογισμοί φέρνουν μαζί τους και θάνατο και ζωή, αιώνιο θάνατο ή αιώνια ζωή. Σ’ εκείνον που τους αποδέχεται προκαλούν θάνατο. Σ’ εκείνον που τους αποστρέφεται και τους πολεμά χαρίζουν ζωή, και αυξάνουν το μισθό του στον ουρανό.

Ευχαριστίες στον π. Δημήτριο Αθανασίου

             

Ἔχει δημοσιευθεῖ στὸ ἱστολόγιο "Ομολογία" (ἐδῶ) μία ἀνακοίνωση τοῦ π. Δημητρίου Ἀθανασίου, χημικοῦ, στὴν ὁποία ὁ π. Δημήτριος κατά την γνωστή του τακτική ἐξαπολύει ἕνα κρεσέντο χαρακτηρισμῶν καὶ ὕβρεων ἐναντίον μου, διότι ἐνῶ αὐτός ἔχει τέτοια ἀναγνωσιμότητα ἐγώ, παρότι λαϊκὸς καὶ ὅτι ἄλλο μοῦ προσάπτει, τόλμησα νὰ τὸν ἐλέγξω για πράγματα ποὺ ὁ ἴδιος δὲν κάνει: Δηλ. ἐνῶ ὁ ἴδιος μιλάει μὲν ἐπιφανειακὰ καὶ ἐπιστημονικὰ γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό, γιὰ τὶς οἰκουμενιστικὲς δραστηριότητες τοῦ μητροπολίτου του Ἄρτης Καλλινίκου, τῆς συμπροσευχῆς του μὲ οἰκουμενιστὲς καὶ σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας (ἐδῶ) κι (ἐδῶ), μὲ ξεκάθαρους αἱρετίζοντες ἐπισκόπους, ὅπως ὁ Μεσσηνίας (ἐδῶ) κλπ. ἀλλὰ καὶ τοῦ προκατόχου του Ἰγνατίου ποὺ ὑπέγραψε στὸ Κολυμπάρι ὄλες τὶς προδοτικὲς γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἀποφάσεις (ἐδῶ) ὁ κατὰ τὰ ἄλλα λαλίστατος κατήγορός μου τηρεῖ παρατεταμένη σιγὴ ἀσυρμάτου γιὰ λόγους εὐνόητους.

Τὸν εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὸν χρόνο ποὺ ἀφιέρωσε ἐναντίον μου καὶ τοῦ εὔχομαι ἀκόμα μεγαλύτερη ἀναγνωσιμότητα, ἡ ὁποία, ὅπως ὁ ἴδιος γράφει, τὸν χαροποιεῖ ἀφάνταστα.

Α.Τ.

Βασιλείου του Μεγάλου, Στον άγιο μάρτυρα Μάμαντα

2 Σεπτεμβρίου-Μνήμη αγίου Μάμαντος: 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΥΡΑ ΜΑΜΑΝΤΑ

      Έχω πλήρη επίγνωση του ύψους των εγκωμίων που επιβάλλει η εορταστική αυτή σύναξη· έχω, όμως, ταυτόχρονα επίγνωση και της δικής μου ανεπάρκειας και αδυναμίας να ανταποκριθώ σε αυτό. Γιατί η περίσταση απαιτεί να αρθρωθεί ένας λόγος αντάξιος των παρευρισκομένων, των προσδοκιών που έχουν εναποθέσει σε εμάς και, βέβαια, του ίδιου του θέματος. Καθώς σήμερα τελούμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα τη μνήμη του μάρτυρα, κάθε νους είναι προσηλωμένος και κάθε ακοή προετοιμασμένη, προσδοκώντας να ειπωθεί κάτι αντάξιό του· και ο πόθος προς αυτόν είναι που οδηγεί ολόκληρο το εκκλησίασμα στη σύναξη. Γιατί τα ευγνώμονα παιδιά θέλουν τα εγκώμια των πατέρων τους να είναι αντάξια του μεγαλείου τους και δεν θα ανέχονταν το μεγαλείο εκείνων που εγκωμιάζονται να διακυβεύεται εξαιτίας της ανεπάρκειας του ομιλητή. Έτσι, όσο μεγαλύτερος είναι ο ζήλος των ακροατών, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η ευθύνη του ομιλητή.

    Τι θα κάνουμε λοιπόν; Και πώς θα ικανοποιήσουμε τις προσδοκίες σας, χωρίς συγχρόνως κι εμείς να φύγουμε χωρίς να έχουμε προσφέρει τίποτε σε όσους βρίσκονται εδώ; Θα παρακαλέσουμε, λοιπόν, τον καθένα να ανακαλέσει και να ανανεώσει στον νου του όσα είχε ήδη στη μνήμη του όταν ήλθε, να τραφεί από τα δικά του πνευματικά αποθέματα και, βρίσκοντας χαρά στα εφόδια που ήδη διαθέτει, να αναχωρήσει. Θυμηθείτε, σας παρακαλώ, τον μάρτυρα, όσοι δεχθήκατε τη βοήθειά του μέσα από όνειρα· όσοι, όταν βρεθήκατε σε αυτόν εδώ τον τόπο, τον είχατε συμπαραστάτη στην προσευχή σας· όσοι, όταν επικαλεστήκατε το όνομά του, νιώσατε έμπρακτα την παρουσία και τη βοήθειά του· θυμηθείτε πόσους οδοιπόρους επανέφερε στον δρόμο τους, πόσους θεράπευσε από ασθένειες, σε πόσους επέστρεψε παιδιά που είχαν ήδη πεθάνει και σε πόσους χάρισε περισσότερα χρόνια ζωής. Συγκεντρώστε, λοιπόν, όλες αυτές τις εμπειρίες και συνθέστε όλοι μαζί, με τη συνεισφορά του καθενός, το εγκώμιο του μάρτυρα. Μοιραστείτε μεταξύ σας όσα γνωρίζει ο καθένας· κι εκείνο που κάποιος δεν γνωρίζει, ας το μαθαίνει από αυτόν που το γνωρίζει. Και έτσι, αφού με την κοινή συνεισφορά σας παραθέσετε ο ένας στον άλλο ένα κοινό πνευματικό γεύμα, δείξτε επιείκεια και στη δική μας αδυναμία.