Τρίτος Όροφος: «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Η πραότητα, λοιπόν, κτίζει τον τρίτο όροφο της πυραμίδας του Παραδείσου. Η πραότητα είναι εγγονή της ταπεινοφροσύνης και θυγατέρα των δακρύων. Οι καλύτερες προσωπικότητες της Παλαιάς Διαθήκης, ο Σαμουήλ, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και η Παρθένος Μαρία, με προσευχές δακρύων ήρθαν από τον Θεό. Η ίδια η πραότητα είναι αρετή του θρήνου. Γι’ αυτό, σε κάθε περίπτωση, η πραότητα είναι στάλα δακρύων από καρδιάς τόσο αδιαχώριστη από τα προαναφερόμενα πρόσωπα. Η πραότητα μπορεί να έρθει μόνο στην τρίτη θέση και ο τρίτος όροφος μπορεί να οικοδομηθεί μόνο μετά τον πρώτο και τον δεύτερο. Όταν τα σύννεφα ρίξουν και την τελευταία σταγόνα, επικρατεί σιωπή: έτσι κι η πραότητα έρχεται μετά τα δάκρυα. Η πραότητα δεν ήταν άγνωστη στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Αναφέρει για παράδειγμα ότι ο Μωυσής ήταν πολύ πράος άνθρωπος, περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο πάνω στη γη (Αρ. 12, 3). Μιλά για την πραότητα του προπάτορα Ιακώβ και του βασιλιά Δαυΐδ (θυμήσου Κύριε, τον Δαυΐδ κι όλη την πραότητα του). Μόλις με τον Χριστό η πραότητα απαριθμείται ως αναγκαίο υλικό στην οικοδόμηση των ανθρώπινων ψυχών. Επειδή εγώ είμαι πράος, είπε ο Υιός του Θεού. Και όπως είναι Αυτός, τέτοιοι πρέπει να είναι και οι δικοί Του. Η πραότητα είναι η πρώτη αρετή του Χριστού την οποία οι άνθρωποι πρόσεξαν. Ιδού ο αμνός του Θεού! φώναξε ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος όταν είδε τον Μεσσία στον Ιορδάνη. Άλλοι σπρώχνονταν για να πλησιάσουν όσο το δυνατόν νωρίτερα τον Ιωάννη, να τον ακούσουν και να βαπτιστούν. Αλλά ο Ιησούς δεν έσπρωχνε˙ βάδιζε και περιδιάβαινε πράος. Όπως ο αμνός που κανέναν δε σπρώχνει. Όπως ο αμνός βαδίζει και περιδιαβαίνει.

Οἱ πλᾶνες τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης

Ἐπαναλαμβάνουμε τὶς πλᾶνες τῆς ληστρικῆς συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου γιὰ νὰ διαπιστώσει ὁ ἀναγνώστης, ὅτι οἱ σημερινὲς πληγὲς ποὺ βιώνουμε, ἔχουν τὴν αἰτία καὶ τὴν πηγή τους σ' αὐτὴν ἀκριβὼς τὴν σύνοδο καὶ τὴν αἵρεση ποὺ προώθησε: τὸν Οἰκουμενισμό

                    

Ἀπὸ τὶς 27 Ἰουνίου 2016 ἔχουν εἰσέλθει εἰς τὴν ἱστορίαν καὶ τὴν ζωὴν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας αἱ ἀποφάσεις τῆς συνόδου εἰς τὸ Κολυμπάριον Κρήτης. Τὰ κείμενα τῶν ἀποφάσεων ποὺ ἐδημοσιεύθησαν, κατ᾽ ἐντολὴν πρέπει νὰ ἔχουν «πανορθόδοξον κῦρος» (Κανονισμὸς ὀργανώσεως… Ἄρθρον 13, §2). ῾Όμως, κατὰ τούς παρελθόντας ἤδη ἐννέα μῆνας, αἱ ἀποφάσεις αὐταὶ ἔχουν γίνει «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» καὶ αἴτιον σφοδρᾶς διαμάχης. Ἔχουν δημοσιευθῆ πολλὰ σημαντικὰ ἐπικριτικὰ κείμενα ἀπὸ Ἀρχιερεῖς καὶ Ἱερὰς Συνόδους Ἐκκλησιῶν. Ἐπειδὴ τὰ κείμενα τῶν ἀποφάσεων τῆς συνόδου ἅπτονται τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ἡ ὁποία εἶναι ἡ βάσις καὶ τὸ θεμέλιον καὶ τῆς ἡμετέρας ἀσκήσεως ἐν Ἁγίῳ Ὄρει καὶ τῆς ὅλης ἀφιερώσεως τῆς ζωῆς ἡμῶν εἰς Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, καὶ ἐπειδὴ μᾶς ἐπιβάλλονται ὡς ἔχοντα πανορθόδοξον κῦρος, διὰ τοῦτο μετὰ προσοχῆς καὶ προσευχῆς τὰ ἐμελετήσαμεν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσπερασθοῦν μὲ ἀδιαφορίαν καὶ νὰ παραβλεφθοῦν, διότι δὲν εἶναι ἁπλαῖ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» προσωπικαὶ διακηρύξεις – ὅπως ἕως τώρα συνέβαινε – ἀλλ᾽ ἔχουν καὶ τὰς ὑπογραφὰς τῶν Προκαθημένων καὶ εὐαρίθμων Μητροπολιτῶν τῶν συνόδων δέκα αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν ἐκ τῶν δεκατεσσάρων εἰς τὸ σύνολον.

Πίστις, λοιπόν, τὸ προκείμενον καί «πίστις ἐστὶ τὸ πολεμούμενον καὶ κοινὸς σκοπὸς ἅπασι τοῖς ἐναντίοις καὶ ἐχθροῖς τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας, τὸ στερέωμα τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως κατασεῖσαι...» (Μ. Βασιλείου, Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος § 25, ΒΕΠΕΣ 52, σελ. 251). Εἰς τὴν ἰδίαν «συχνότητα» τῶν λόγων τοῦ Μ. Βασιλείου, ἔχομε νωποὺς τοὺς λόγους τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου: «Σήμερα προσπαθοῦν νὰ γκρεμίσουν τὴν πίστη, γι᾽ αὐτὸ ἀφαιροῦν σιγά-σιγὰ ἀπὸ καμμία πέτρα, γιὰ νὰ σωριασθῆ τὸ οἰκοδόμημα τῆς πίστεως. Ὅλοι ὅμως εὐθυνόμαστε γιὰ τὸ γκρέμισμα αὐτό. Ὄχι μόνον αὐτοὶ ποὺ ἀφαιροῦν τὶς πέτρες καὶ τὸ γκρεμίζουν, ἀλλὰ καὶ ὅσοι βλέπουμε νὰ γκρεμίζεται καὶ δὲν προσπαθοῦμε νὰ τὸ ὑποστυλώσουμε» (Ἁγίου Παϊσίου, Λόγοι Β´, Ἔκδ. Ἱ. Μ. Σουρωτῆς, σ. 20).

Ἀκολουθοῦντες, λοιπόν, τὰς ἐντολὰς καὶ τὴν παράδοσιν τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, ἐμελετήσαμεν μετὰ προσοχῆς καὶ προσευχῆς, ὅπως ἐλέχθη, τὰ συνοδικὰ κείμενα. Κάτωθι, ἀναφέρομεν συνοπτικῶς τὰς ἡμετέρας διαπιστώσεις.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ – ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Συγχαρητήρια στους υπογράφοντες την παρακάτω διακήρυξη/ομολογία Πίστεως. Ελπίζουμε μόνο να συνοδεύεται και από την ανάλογη διακοπή κοινωνίας με τους αιρετικούς οικουμενιστές που καταδικάζει η διακήρυξη αυτή (Στην διακήρυξη δεν υπάρχει η ξεκάθαρη σχετικά με την διακοπή έκφραση). Διότι τότε τι νόημα θα είχαν οι πηγές που η διακήρυξη αναφέρει: 

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός:

«Ουδέποτε εχωρίσθημεν από σας, αλλά εχωρίσθημεν από την αίρεση».

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής:

«Αν όλη η οικουμένη κοινωνεί, εγώ δεν κοινωνώ με την πλάνη».

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ – ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Α. Νικολάου. Δρ. Θεολογίας

Με αφορμή την πρόσφατη εκκλησιαστική περιπέτεια του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού και την απαίτηση αποδοχής της λεγομένης Συνόδου της Κρήτης, ενώ τέσσερις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες δεν συμμετείχαν σε αυτήν και πολλοί Αρχιερείς, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί σε Κύπρο, Ελλάδα και σε όλη την Ορθοδοξία εξακολουθούν να διατυπώνουν σοβαρές αντιρρήσεις ως προς το περιεχόμενο και το κύρος της.

«Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις».(Β΄ Θεσσ. 2, 15)

Εμμένοντες στην πίστη των Αγίων Αποστόλων, των Αγίων Πατέρων και των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, υψώνουμε φωνή ομολογίας.

Δεν διεκδικούμε νέα πίστη.

Δεν αναζητούμε νέα εκκλησιολογία.

Δεν δεχόμαστε να παρουσιασθεί η Παράδοση των Αγίων ως παρωχημένη, σκληρή ή ακατάλληλη για τον σύγχρονο άνθρωπο.

Με πόνο αλλά και με παρρησία δηλώνουμε ότι δεν αποδεχόμαστε τη λεγομένη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» της Κρήτης ως Σύνοδο δεσμευτική για το πλήρωμα της Ορθοδοξίας, ούτε αποδεχόμαστε τις εκκλησιολογικές διατυπώσεις που, κατά την ομολογιακή μας συνείδηση, γεννούν σύγχυση περί της Μίας Εκκλησίας του Χριστού.

……………………………………………………………………


ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ


Μία σύναξη που προβάλλεται ως έκφραση της καθολικής συνειδήσεως της Ορθοδοξίας δεν μπορεί να παραβλέπει την απουσία τεσσάρων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Η Απουσία της Αντιοχείας, της Ρωσίας, της Γεωργίας και της Βουλγαρίας δεν αποτελεί λεπτομέρεια, αλλά σοβαρό εκκλησιολογικό γεγονός.

Η Εκκλησία δεν είναι κοινοβουλευτικός μηχανισμός, ώστε η αλήθεια να καθορίζεται από αριθμητικές πλειοψηφίες ή από διαδικαστικές αποφάσεις.

Πατερική μαρτυρία

Άγιος Βικέντιος Ληρίνης:

«Να κρατούμε εκείνο το οποίο πιστεύθηκε παντού, πάντοτε και από όλους».

Η καθολικότητα της Εκκλησίας δεν είναι ένας τίτλος που απονέμεται διοικητικά, αλλά η συμφωνία με την αποστολική και πατερική Παράδοση.

…………………………………………………………………………………..


ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΑΓΙΑ» ΚΑΘΕ ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΕΤΣΙ


Πρώτος Όροφος: «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                                 

Σ’ ένα ύψωμα πάνω από τα γαλάζια νερά της λίμνης Γενησαρέτ κάθεται ο Θείος Δημιουργός στο πράσινο χορτάρι και αρχίζει να αποκαλύπτει το σχέδιο ενός οικοδομήματος. Δεν έδειξε το σχέδιο σε χαρτί ούτε το έγραψε με πένα, αλλά το σφράγισε με δυνατούς λόγους στις ψυχές των μαθητών Του και στο λαό σαν διαμάντι πάνω στο βουλοκέρι. Οι πρώτοι λόγοι Του αποκαλύπτουν πώς ξεκινά η οικοδόμηση των πυραμίδων του παραδείσου, και πώς δομείτε ο πρώτος όροφος.

«Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

Τόσα μόλις είπε για την ανοικοδόμηση του πρώτου ευρύτερου και ισχυροτέρου ορόφου, που πρέπει να στηρίξει και να σηκώσει πάνω του όλο το υπόλοιπο παλάτι. Αλλά αυτό είναι αρκετό, ω χριστιανέ, μόνο εάν αληθινά επιθυμείς να κτίσεις τη βασιλική πυραμίδα για την οποία θα χαίρεσαι στον αιώνιο Παράδεισο. Γνωρίζεις και μόνος ότι όσο πιο βαθιά στη γη βρίσκονται τα θεμέλια ενός κτιρίου, τόσο πιο σταθερό είναι. Η δική μας ανθρώπινη φτώχεια είναι πολύ βαθιά, τόσο βαθιά και κρυμμένη, που πολλοί δεν φθάνουν ως τον πυθμένα της. Η ανθρώπινη φτώχεια δεν είναι κάποιο χάρισμα το οποίο αποκτάται εξωτερικά, αλλά ήδη πραγματική κατάσταση την οποία πρέπει μόνο να γνωρίσουμε. Αλλά ως την επίγνωση της φτώχειας μας δε φθάνουμε με την κολακευτική ενδοσκόπηση του εαυτού μας. Αυτός που δεν το κάνει, αυτός φθάνει στην επίγνωση της τριπλής φτώχειας:

1) Περί της πενίας της γνώσης του.

2) Περί της φτώχειας της καλοσύνης του.

3) Περί της ευτέλειας των έργων του.

Η ευτέλεια είναι το ανώτερο επίπεδο της φτώχειας. Εκείνη η πολύ μεγάλη φτώχεια, κυριολεκτικά μηδαμινότητα, που αισθάνεται ο άνθρωπος είτε παρατηρώντας τη δύναμη της σκέψης του, είτε του ήθους του, είτε των δραστηριοτήτων του. Θέλοντας να φθάσει στην επίγνωση της μοίρας του, ποιος είναι και από πού είναι και τι πρέπει να κάνει σ’ αυτόν τον περιπλεγμένο ιστό της ζωής. Αλλά βλέπει -ακόμα κι αν είναι ο πιο ευρυμαθής- ότι όλη του η γνώση μπροστά στην άγνοιά του είναι σαν σταγόνα στον ωκεανό. Θα ήθελε να υψωθεί με την καλοσύνη πάνω από κάθε άλλο ον στον κόσμο. Αλλά βλέπει πως πέφτει σε κάθε βήμα του στο βούρκο του κακού, της μοχθηρίας. Θα ήθελε πάντοτε να πράττει τα καλύτερα και μεγαλύτερα έργα, αλλά βλέπει την αδυναμία του, τη μηδαμινότητά του. Οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν μπορούν να τον βοηθήσουν, αφού και αυτοί είναι φτωχοί όπως κι αυτός, σύμφωνα με τους λόγους του ποιητή:

Δεύτερος Όροφος: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες ὅτι αὐτοὶ παρακληϑήσονται» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Ο δεύτερος όροφος είναι από δάκρυα.

                        

Όταν κτιστεί γερά ο πρώτο όροφος, ο χριστιανός βιάζεται να κτίσει τον δεύτερο. Ο πρώτος όροφος δεν προσελκύει τόσο με την ομορφιά του, όπως και το σίδερο δεν προσελκύει, αλλά είναι γερός και χρήσιμος όπως το σίδερο είναι γερό και χρήσιμο για τα ψηλά κτίσματα. Περισσότερο είναι μέσα στο χώμα παρά έξω από αυτό, περισσότερο αόρατο παρά ορατό, όπως κάθε θεμέλιο. Η ταπεινοφροσύνη δεν είναι κάποια αρετή που λάμπει και γυαλίζει. Ο πρώτος όροφος είναι γεμάτος από τις σκέψεις πάνω στην προσωπική μηδαμινότητα και από την αίσθηση της μηδαμινότητας και της αδυναμίας.

Ο δεύτερος όροφος είναι από δάκρυα.

«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες ὅτι αὐτοὶ παρακληϑήσονται»

Τα δάκρυα είναι παράξενο υλικό! Εντελώς απαλά, αλλά ασφαλή. Λάμπουν σαν οπάλιος λίθος. Και πράγματι αυτός ο δεύτερος όροφος, ο όροφος των δακρύων, φαίνεται σαν από πολύτιμο οπάλιο λίθο.

Στον αλαζόνα δεν υπάρχουν δάκρυα. Επαίρεται επειδή δεν μπορεί να κλάψει και ποτέ δεν έκλαψε. Δε γνωρίζει ότι αυτό είναι αδυναμία και όχι δύναμη. Από τα μάτια του εμφανίζεται ξηρό πυρ, που εξαπλώνει την ξηρότητα στις ανθρώπινες καρδιές. Η αλαζονεία μεγαλώνει σε ρηχή γη πάνω στην πέτρα. Όμως στο βάθος εμφανίζεται η υγρασία. Η συντριβή ενώπιον του Θεού μοιάζει με βαθύ όργωμα στο οποίο εμφανίζεται υγρασία. Ο συντετριμμένος και ταπεινός τω πνεύματι κλαίει. Η ψυχή του είναι γεμάτη δάκρυα και το μαρτυρούν τα μάτια του. Κάποιος από τους Ορθόδοξους διδασκάλους μιλούσε για δύο βαπτίσματα: ένα στο νερό κι ένα στα δάκρυα. Άλλος πάλι είπε: κλάψε μέρα και νύκτα και μη γνωρίσεις κορεσμό στο κλάμα!

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί

Ο πόλεμος των λογισμών

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί: της απιστίας, της βλασφημίας και της πορνείας.

Για να κοπάσει αυτός ο πόλεμος, πρέπει πρώτα να γνωρίζεις πότε αμαρτάνεις και πότε όχι:

Δεν αμαρτάνεις όταν ο νους, η βούληση, δε συγκατατίθεται στους λογισμούς, πολύ περισσότερο όταν τους αποστρέφεται ή τους περιφρονεί. 

Αμαρτάνεις, κάποτε και θανάσιμα, όταν ο νους αυτοπροαίρετα συγκρατεί τους λογισμούς και η καρδιά ηδύνεται και ευχαριστείται μ’ αυτούς.

Όποιος πολεμείται από πονηρούς λογισμούς και δεν τους αποδέχεται, ταράσσεται όμως νομίζοντας ότι αμάρτησε, αυτός είναι μικρόψυχος, εμπαίζεται από το διάβολο και δε γνωρίζει να διακρίνει μεταξύ προσβολής και συγκαταθέσεως.

Μην παραξενεύεσαι που οι ίδιοι λογισμοί φέρνουν μαζί τους και θάνατο και ζωή, αιώνιο θάνατο ή αιώνια ζωή. Σ’ εκείνον που τους αποδέχεται προκαλούν θάνατο. Σ’ εκείνον που τους αποστρέφεται και τους πολεμά χαρίζουν ζωή, και αυξάνουν το μισθό του στον ουρανό.

Ευχαριστίες στον π. Δημήτριο Αθανασίου

             

Ἔχει δημοσιευθεῖ στὸ ἱστολόγιο "Ομολογία" (ἐδῶ) μία ἀνακοίνωση τοῦ π. Δημητρίου Ἀθανασίου, χημικοῦ, στὴν ὁποία ὁ π. Δημήτριος κατά την γνωστή του τακτική ἐξαπολύει ἕνα κρεσέντο χαρακτηρισμῶν καὶ ὕβρεων ἐναντίον μου, διότι ἐνῶ αὐτός ἔχει τέτοια ἀναγνωσιμότητα ἐγώ, παρότι λαϊκὸς καὶ ὅτι ἄλλο μοῦ προσάπτει, τόλμησα νὰ τὸν ἐλέγξω για πράγματα ποὺ ὁ ἴδιος δὲν κάνει: Δηλ. ἐνῶ ὁ ἴδιος μιλάει μὲν ἐπιφανειακὰ καὶ ἐπιστημονικὰ γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό, γιὰ τὶς οἰκουμενιστικὲς δραστηριότητες τοῦ μητροπολίτου του Ἄρτης Καλλινίκου, τῆς συμπροσευχῆς του μὲ οἰκουμενιστὲς καὶ σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας (ἐδῶ) κι (ἐδῶ), μὲ ξεκάθαρους αἱρετίζοντες ἐπισκόπους, ὅπως ὁ Μεσσηνίας (ἐδῶ) κλπ. ἀλλὰ καὶ τοῦ προκατόχου του Ἰγνατίου ποὺ ὑπέγραψε στὸ Κολυμπάρι ὄλες τὶς προδοτικὲς γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἀποφάσεις (ἐδῶ) ὁ κατὰ τὰ ἄλλα λαλίστατος κατήγορός μου τηρεῖ παρατεταμένη σιγὴ ἀσυρμάτου γιὰ λόγους εὐνόητους.

Τὸν εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὸν χρόνο ποὺ ἀφιέρωσε ἐναντίον μου καὶ τοῦ εὔχομαι ἀκόμα μεγαλύτερη ἀναγνωσιμότητα, ἡ ὁποία, ὅπως ὁ ἴδιος γράφει, τὸν χαροποιεῖ ἀφάνταστα.

Α.Τ.

Βασιλείου του Μεγάλου, Στον άγιο μάρτυρα Μάμαντα

2 Σεπτεμβρίου-Μνήμη αγίου Μάμαντος: 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΥΡΑ ΜΑΜΑΝΤΑ

      Έχω πλήρη επίγνωση του ύψους των εγκωμίων που επιβάλλει η εορταστική αυτή σύναξη· έχω, όμως, ταυτόχρονα επίγνωση και της δικής μου ανεπάρκειας και αδυναμίας να ανταποκριθώ σε αυτό. Γιατί η περίσταση απαιτεί να αρθρωθεί ένας λόγος αντάξιος των παρευρισκομένων, των προσδοκιών που έχουν εναποθέσει σε εμάς και, βέβαια, του ίδιου του θέματος. Καθώς σήμερα τελούμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα τη μνήμη του μάρτυρα, κάθε νους είναι προσηλωμένος και κάθε ακοή προετοιμασμένη, προσδοκώντας να ειπωθεί κάτι αντάξιό του· και ο πόθος προς αυτόν είναι που οδηγεί ολόκληρο το εκκλησίασμα στη σύναξη. Γιατί τα ευγνώμονα παιδιά θέλουν τα εγκώμια των πατέρων τους να είναι αντάξια του μεγαλείου τους και δεν θα ανέχονταν το μεγαλείο εκείνων που εγκωμιάζονται να διακυβεύεται εξαιτίας της ανεπάρκειας του ομιλητή. Έτσι, όσο μεγαλύτερος είναι ο ζήλος των ακροατών, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η ευθύνη του ομιλητή.

    Τι θα κάνουμε λοιπόν; Και πώς θα ικανοποιήσουμε τις προσδοκίες σας, χωρίς συγχρόνως κι εμείς να φύγουμε χωρίς να έχουμε προσφέρει τίποτε σε όσους βρίσκονται εδώ; Θα παρακαλέσουμε, λοιπόν, τον καθένα να ανακαλέσει και να ανανεώσει στον νου του όσα είχε ήδη στη μνήμη του όταν ήλθε, να τραφεί από τα δικά του πνευματικά αποθέματα και, βρίσκοντας χαρά στα εφόδια που ήδη διαθέτει, να αναχωρήσει. Θυμηθείτε, σας παρακαλώ, τον μάρτυρα, όσοι δεχθήκατε τη βοήθειά του μέσα από όνειρα· όσοι, όταν βρεθήκατε σε αυτόν εδώ τον τόπο, τον είχατε συμπαραστάτη στην προσευχή σας· όσοι, όταν επικαλεστήκατε το όνομά του, νιώσατε έμπρακτα την παρουσία και τη βοήθειά του· θυμηθείτε πόσους οδοιπόρους επανέφερε στον δρόμο τους, πόσους θεράπευσε από ασθένειες, σε πόσους επέστρεψε παιδιά που είχαν ήδη πεθάνει και σε πόσους χάρισε περισσότερα χρόνια ζωής. Συγκεντρώστε, λοιπόν, όλες αυτές τις εμπειρίες και συνθέστε όλοι μαζί, με τη συνεισφορά του καθενός, το εγκώμιο του μάρτυρα. Μοιραστείτε μεταξύ σας όσα γνωρίζει ο καθένας· κι εκείνο που κάποιος δεν γνωρίζει, ας το μαθαίνει από αυτόν που το γνωρίζει. Και έτσι, αφού με την κοινή συνεισφορά σας παραθέσετε ο ένας στον άλλο ένα κοινό πνευματικό γεύμα, δείξτε επιείκεια και στη δική μας αδυναμία.

Αυτά κηρύττουν οι σύγχρονοι "ποιμένες". Όσοι είναι ορθόδοξοι, γιατί, ενώ γνωρίζουν, τους ακολουθούν;

Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας: «Απατώμεθα και αμαρτάνομεν, εάν νομίζωμεν ότι η Ορθόδοξος πίστις κατήλθεν εξ’ ουρανού και ότι τα άλλα δόγματα είναι ανάξια. Τριακόσια εκατομμύρια ανθρώπων εξέλεξαν τον Μουσουλμανισμόν διά να φθάσουν εις τον Θεόν των και άλλαι εκατοντάδες εκατομμυρίων είναι Διαμαρτυρόμενοι, Καθολικοί, Βουδισταί. Σκοπός κάθε θρησκείας είναι να βελτιώση τον άνθρωπον». (Πηγή : «Ορθόδοξος Τύπος», Δεκέμβριος 1968).

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, στην Παγκόσμια Διάσκεψη Θρησκείας και Ειρήνης στην Riva del Garda της Ιταλίας στις 4 Νοεμβρίου 1994: «…Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Προτεστάντες και Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδοί, Βουδιστές και Κομφουκιανοί, ήλθε ο καιρός όχι απλώς για προσέγγιση, αλλά για μια συμμαχία και συλλογική προσπάθεια προς τον σκοπόν της καθοδηγήσεως του κόσμου, μακράν των ψευδοπροφητών του εξτρεμισμού και της μισαλλοδοξίας» (Πηγή: Περιοδικόν «Επίσκεψις» 494 (1994) 23 και εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» (11.9.2009).

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (4ον)

 

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (4^ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 31^η Αυγούστου 2026

Μέρος τέταρτον.

    Συνεχίζοντας τον σχολιασμό μας στις Κριτικές παρατηρήσεις επί του έκτου συνοδικού κειμένου με τίτλο: «Σχέσις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», από το σημείο, όπου είχαμε σταματήσει στο προηγούμενο, τρίτο μέρος, σημειώνουμε τα εξής:

3. Η ψευδοσύνοδος μας δίδει μια ψευδή και παραπλανητική εικόνα των μέχρι σήμερα διεξαχθέντων θεολογικών διαλόγων.

    α) Στην 6η παράγραφο γίνεται επαινετική αναφορά στους μέχρι σήμερα διεξαχθέντες διαλόγους, (διαχριστιανικούς και διαθρησκειακούς),  και τονίζεται «ότι δια του διαλόγου, [η Εκκλησία], δίδει δυναμικήν μαρτυρίαν του πληρώματος της εν Χριστώ αληθείας και των πνευματικών αυτής θησαυρών προς τους εκτός αυτής». Ωστόσο η  πικρή αλήθεια είναι ότι δυστυχώς στους μέχρι σήμερα διεξαχθέντες διάλογους όχι μόνον «δυναμικήν μαρτυρίαν….» δεν μπορέσαμε να δώσουμε, όπως ισχυρίζεται ο συντάκτης, αλλά αντιθέτως φθάσαμε σε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς ανεπίτρεπτους, σε δογματικής φύσεως θέματα, που ισοδυναμούν με προδοσία της πίστεως.

    Οι μέχρι τώρα γενόμενοι Διάλογοι, όπως απέδειξαν τα πράγματα, υπηρέτησαν και εξακολουθούν να υπηρετούν και να προωθούν τα σκοτεινά σχέδια  της Νέας Εποχής, την ομογενοποίηση όλων των θρησκειών, προκειμένου έτσι να οικοδομηθεί το νέο θρησκευτικό μοντέλο της πανθρησκείας, η οποία θα προετοιμάσει το έδαφος για την έλευση του Αντιχρίστου.Όπως είναι γνωστό, ο πρώτος και κύριος σκοπός της Νέας Εποχής είναι η δημιουργία των καταλλήλων προϋποθέσεων για την οικοδόμηση μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων, δηλαδή η ενοποίηση της ανθρωπότητος, πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και θρησκευτική και η επίτευξη μιας παγκόσμιας κυβερνήσεως υπό την ηγεσία ενός νέου Μεσσία, ο οποίος θα είναι ταυτόχρονα πολιτικός ηγέτης και θρησκευτικός, της νέας παγκόσμιας θρησκείας που θα προέλθει από την ομογενοποίηση και τον συγκερασμό όλων των θρησκειών του κόσμου. Αυτήν όμως την ιδέα της συγκρητιστικού τύπου ομογενοποιήσεως της ανθρωπότητος, που οραματίζονται οι σχεδιαστές της Νέας Εποχής, ομολογούν επίσης οι πρωτεργάτες των Διαθρησκειακών Διαλόγων.

    Παρά κάτω περιοριζόμαστε να παραθέσουμε μερικές μόνον αποκαλυπτικές δηλώσεις, αλλά και συγκεκριμένες πράξεις συμβολικού χαρακτήρα, ορισμένων εξ’ αυτών. Ο νυν Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, στην Παγκόσμια Διάσκεψη Θρησκείας και Ειρήνης στην Riva del Garda της Ιταλίας στις 4 Νοεμβρίου 1994, εδήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής: «…Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Προτεστάντες και Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδοί, Βουδιστές και Κομφουκιανοί, ήλθε ο καιρός όχι απλώς για προσέγγιση, αλλά για μια συμμαχία και συλλογική προσπάθεια προς τον σκοπόν της καθοδηγήσεως του κόσμου, μακράν των ψευδοπροφητών του εξτρεμισμού και της μισαλλοδοξίας».

Η λατινοποίηση της Εκκλησίας προχωράει γοργά! Ο πατρ. Ιεροσολύμων Θεόφιλος επικαλείται τον "αείμνηστο φίλο" του(!!!) Πάπα Φραγκίσκο και τον "άγιος Φραγκίσκο της Ασσίζης" για τον ρόλο ειρηνοποιού που διεκδικεί!

πατρ. Ιεροσολύμων Θεόφιλος: "Στο πνεύμα του ομώνυμου φίλου μου, του αείμνηστου Πάπα Φραγκίσκου, θυμάμαι τα λόγια του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης: «Κύριε, κάνε με όργανο της ειρήνης Σου»." Αφιερώνεται σε "αγωνιστή" ιερέα που για λόγους καριέρας άφησε την ομολογία και ακολούθησε τον πατρ. Ιεροσολύμων. Μήπως έχει κι αυτός φίλο τον Πάπα και ως Άγιο τον Φραγκίσκο Ασσίζης;

Μήνυμα Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου στον Τραμπ για την Ουκρανία

Σε συνέντευξή του στο Breitbart News, ο Πατριάρχης Ιερεσολύμων Θεόφιλος Γ΄, δήλωσε ότι σχεδιάζει να αναλάβει μια αποστολή για να συναντήσει τόσο τον Ρώσο Πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν όσο και τον Ουκρανό, Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, με σκοπό να συμβάλει στην εξεύρεση λύσης που θα οδηγήσει στο τέλος του ρωσικού πολέμου στην Ουκρανία, ο οποίος έχει διαλύσει την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ο Θεόφιλος Γ΄ συναντήθηκε με τον Αμερικανό Πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, στο Λευκό Οίκο νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι, για να απονείμει στον Τραμπ μία από τις υψηλότερες τιμητικές διακρίσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τον Μεγάλο Σταυρό του Τάγματος του Αγίου Τάφου.

Ο Ορθόδοξος ηγέτης έφυγε επίσης από το Λευκό Οίκο με την ευλογία του Τραμπ, προκειμένου να συμβάλει στη διαμεσολάβηση για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ερωτηθείς για τον ρόλο του και τον ρόλο του Πατριαρχείου στην προσπάθεια να επουλωθεί το ρήγμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, που βρίσκεται στο επίκεντρο του ρωσικού πολέμου στην Ουκρανία, ο Θεόφιλος Γ΄ τόνισε ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων «κατέχει μοναδική θέση στον χριστιανικό κόσμο».

«Εδώ αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά η Εκκλησία», είπε ο Θεόφιλος Γ΄ στο Breitbart News.

«Το Πατριαρχείο αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως η “Μητέρα Εκκλησία”, καθώς και ως η Εκκλησία της Αγίας Γης, η Εκκλησία που διακονεί στους τόπους όπου έλαβαν χώρα τα γεγονότα της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους.

Επομένως, η αποστολή του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων δεν περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη εκκλησία ή αποκλειστικά στη φροντίδα συγκεκριμένων ιερών τόπων.

Τρία σημεία σημαντικά για το πρόσωπο του Χριστού

ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΙΩΘΟΣ ΑΥΤΩ ΑΝΕΣΤΗ ΑΝΑΓΝΩΝΑΙ (Αρχή της Ινδίκτου)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Ναζαρέτ, οὗ ἦν τεθραμμένος, καὶ εἰσῆλθεν κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ ἀνέστη ἀναγνῶναι” (Λουκ. 4,16)“

Εκείνο τον καιρό ήρθε ο Ιησούς στη Ναζαρέτ, όπου είχε μεγαλώσει. Το Σάββατο πήγε όπως συνήθιζε στη συναγωγή και σηκώθηκε να διαβάσει τις Γραφές”

    

Η αρχή του νέου εκκλησιαστικού έτους που ταυτίζεται με την αρχή της Ινδίκτου, ρωμαϊκού τρόπου μέτρησης του χρόνου για φορολογικούς και άλλους λόγους, μας φέρνει μπροστά σε ένα απόσπασμα από τον ευαγγελιστή Λουκά, στο οποίο ο Χριστός βρίσκεται στην ιδιαίτερη πατρίδα Του, την Ναζαρέτ, όπου είχε μεγαλώσει. Εισέρχεται την ημέρα του Σαββάτου στη συναγωγή της πατρίδας Του, όπως το συνήθιζε και σηκώνεται, όπως είχε το δικαίωμα, για να διαβάσει τις Γραφές, ένα απόσπασμα από την Παλαιά Διαθήκη, ενώπιον των συμπατριωτών Του και επιλέγει το απόσπασμα του προφήτη Ησαΐα που αναφέρεται στην αποστολή του Μεσσία.

Ο προφήτης αναφέρει ότι ο Μεσσίας θα είναι αυτός που θα αποσταλεί από το Άγιο Πνεύμα ν’ αναγγείλει το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς και να θεραπεύσει τους συντριμμένους ψυχικά. Στους αιχμαλώτους να κηρύξει απελευθέρωση και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους, να φέρει λευτεριά στους τσακισμένους, να αναγγείλει του καιρού τον ερχομό που ο Κύριος θα φέρει τη σωτηρία στο λαό Του. Όλα αυτά, όπως θα πει στους έκπληκτους συμπατριώτες Του, εκπληρώνονται στο πρόσωπό Του. Εκείνοι θα Τον αρνηθούν και ο Χριστός δεν θα επιστρέψει ποτέ στην πατρίδα Του, αφού ουδείς προφήτης δεκτός εν τη πατρίδι αυτού.

Ο ευαγγελιστής Λουκάς μας δείχνει τρία σημεία σημαντικά για το πρόσωπο του Χριστού, πολύτιμα και για όλους εμάς.

«Καλή κι Ευλογημένη Εκκλησιαστική Χρονιά»

    

                                 

1η Σεπτεμβρίου: ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ (δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους)

Ἀπολυτίκιον - Ἦχος β'. «Ὁ πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσία θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου Κύριε, φυλάττων ἐν εἰρήνῃ τοὺς Βασιλεῖς καὶ τὴν πόλιν σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, καὶ σῶσον ἡμᾶς». Κοντάκιο

«Ὁ τῶν αἰώνων Ποιητὴς καὶ Δεσπότης, Θεὲ τῶν ὅλων, ὑπερούσιε ὄντως, τὴν ἐνιαύσιον εὐλόγησον περίοδον, σώζων τῷ ἐλέει σου τῷ ἀπείρω, Οἰκτίρμον, πάντας τοὺς λατρεύοντας σοὶ τῷ μόνω Δεσπότη, καὶ ἐκβοώντας φόβω Λυτρωτά· Εὔφορον πάσι τὸ ἔτος χορήγησον.»

«Λέξις λατινική (indictio) όρισμόν σημαίνουσα καθ’ όν κατά δεκαπενταετή περίοδον επληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ινδικτιώνος είσήγαγεν ό Αύγουστος Καίσαρ (1 -14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) έγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε ή εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την α’ Σεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους. «Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου, Ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾿ ἀνθρώπους Νέε.».

Η Ινδικτιώνα είναι ένας γενικότερος τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού ή για την ακρίβεια από το 3 π.Χ.

Αρχή της Ινδίκτου

   

Τελικὰ γιὰ ποιόν ἀγωνιζόμαστε;

Τὸν τελευταῖο καιρὸ προβάλλονται σὲ πολλὰ ἱστολόγια ἄρθρα/ἀναλύσεις γιὰ τὰ οἰκουμενιστικὰ κείμενα καὶ τὶς προδοτικὲς συμφωνίες πρὸ καὶ μετὰ τὴν ληστρικὴ σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου. Στὰ ἄρθρα αὐτά (π.χ. ἐδῶ κι ἐδῶ) οἱ συγγραφεῖς, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἱερεῖς, κάνουν ὡσὰν αὐτοὶ νὰ ἀνακάλυψαν τὸν τροχὸ καὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ ὅσα ἔχουν σχέση μὲ αὐτόν, λὲς καὶ ἐμφανίστηκε αὐτὸς τώρα, κάνοντας ἀναλύσεις πάνω στὶς ἀναλύσεις, ἀλλὰ ἀκόμα χειρότερα: Μιλοῦν γιὰ τὴν αἵρεση ἀλλὰ οὔτε οἱ ἴδιοι φεύγουν ἀπὸ τὴν κοινωνία μαζί της δηλ. ἀποτειχίζονται οὔτε καλοῦν τοὺς πιστοὺς νὰ τὸ πράξουν. Ἡ στάση τους δείχνει, ὅτι δὲν νοιάζονται οὔτε γιὰ τὸ ποίμνιο οὔτε γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν ἑνότητα τῶν ἀγωνιζόμενων πιστῶν. Τὸ μόνο ποὺ ζητοῦν ὁ καθένας γιὰ τὸν ἑαυτὸ του εἶναι ὁ τίτλος τῆς αὐθεντίας, τὴν ὁποία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Πίστη ὑπερασπίζουν μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια. Ἐμεῖς ρωτοῦμε ὅμως: Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι; 

Στούς «τὰ πάντα καλῶς διαταξαμένους θείους Πατέρας», ἡ ἐπιθυμία ἀναγνώρισης τῆς αὐθεντίας τους δὲν ὑπῆρχε οὔτε κατὰ διάνοια. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἔνοιαζε δὲν ἦταν ἡ ἀνάδειξή τους ἀλλὰ ἡ προστασία τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως. Γιὰ τοὺς θείους Πατέρες ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς ἔμοιαζε μὲ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν προβάτων ἀπὸ τοὺς λύκους, τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ φίδι, τῶν ὑγιῶν ἀνθρώπων ἀπὸ μιὰ λοιμώδη ἀσθένεια καὶ κολλητικὴ πανδημία· ἔξοδος καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἕνα σπίτι ποὺ καίγεται· ἡ ἀποτείχιση πραγματοποιεῖται γιὰ νὰ μὴν καοῦν ὅσοι θέλουν νὰ σωθοῦν μαζὶ μὲ ὅσους θεληματικὰ παραμένουν μέσα στὴ φωτιὰ τῆς Παναιρέσεως! Γιατὶ πράγματι, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀλήθεια· ὁ πιστὸς καταβροχθίζεται καὶ καίγεται ἀπὸ τὸν λύκο καὶ τὴν φωτιὰ τῆς αἱρέσεως, ὅπως μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι, ὅταν μένει σὲ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἐπηρεάζεται ἀνεπαισθήτως καὶ αἰσθητῶς, καὶ μολύνεται καὶ ἔτσι χάνεται. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἔχει προειδοποιήσει ὅτι τοῦτο συμβαίνει καὶ γιὰ μικρότερης σημασίας συνομιλίες καὶ συναναστροφές: "μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί" (Α΄ Κορ. ιε΄33). Καὶ ἄρα ὁ πιστὸς πρέπει νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὅσους κοινωνοῦν μὲ αὐτούς, "ὡς ἀπὸ ὄφεως" (Μ. Φώτιος), ὅπως δηλαδή, ὅταν συναντᾶ μπροστά του ἕνα φίδι, ἢ ὅπως, ὅταν βρεθεῖ κάποιος σὲ ἕνα χῶρο ποὺ ὑπάρχει κολλητικὴ ἀσθένεια, ἂν θέλει νὰ σωθεῖ καὶ νὰ μὴ κολλήσει.

Γι' αυτὸ καὶ στὰ κείμενά τους μιλοῦσαν σὲ Προστακτική (ὄχι μὲ προτροπὲς δυνητικοῦ χαρακτῆρος), ὅπως "διδάσκουν" πολλοί, χρησιμοποιοῦσαν γλώσσα δραματικὴ γεμάτη εἰκονισμοὺς καὶ παρομοιώσεις. Καλοῦσαν σὲ κάθε εὐκαιρία τοὺς πιστοὺς νὰ πράξουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Ἀποστόλων σὲ καιρὸ αἱρέσεως. Δὲν ἔγραφαν ἐπιστημονικὰ δοκίμια γιὰ νὰ ἀποκομίζουν ἐπαίνους καὶ ἀναγνωρίσεις, ἀποκρύπτωντας μάλιστα ἀπὸ φθόνο τὸν κόπο κι ἄλλων ἐργατῶν τοῦ ἀμπελῶνος. Γι' αὐτὸ καὶ διώκονταν σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σημερινοὺς "εἰδικούς" ποὺ μιλοῦν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, ἀσκοῦν κριτικὴ σὲ ὅσους "τοὺς παίρνει" ἀφήνοντας ἀπ' ἔξω ὅσους θὰ ἔπρεπε νὰ θίξουν, γιατὶ ἔτσι ἐξασφαλίζουν τὰ συμφέροντά τους. Παράλληλα δείχνουν νὰ μὴν ἀγαποῦν νὰ μὴν καίγονται γιὰ τοὺς ἀδελφούς τους.

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας ἦταν καὶ εἶναι πασιφανές, ὅτι ὁ κάθε πιστός, ποὺ θεωρεῖ τὴν Ἐκκλησία, Σῶμα Χριστοῦ καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς, μέλη τοῦ Σώματος αὐτοῦ, ὅταν βλέπει πὼς τὰ μέλη τοῦ Σώματος ἔχουν μολυνθεῖ ἢ κινδυνεύουν νὰ μολυνθοῦν ἀπὸ τὶς μολυσματικὲς ἀσθένειες ποὺ περικλείονται στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπὸ ἀγάπη καὶ καθῆκον πρὸς τὸν Χριστό, τὴν Ἐκκλησία (τὸ σπίτι του), τοὺς ἀδελφούς του καὶ τὸν ἑαυτό του, ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἐνδιαφέρον πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀληθινὴ Πίστη, ἀγωνίζεται θυσιαστικὰ ἐναντίον κάθε ἐπιβουλῆς κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, κρούοντας καὶ γι’ αὐτοὺς τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ἔστω κι ἂν μένει μόνος, ὡς πρὸς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνδιαφέρεται κάποιος γιὰ τοὺς Πατέρες καὶ ἀδελφούς του, νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν αὐτοτέλεια καὶ τὴν διατήρηση τῆς Μίας Ἐκκλησίας τοῦ Ἰησοῦ καὶ αὐτό του τὸ ἐνδιαφέρον νὰ εἶναι (ὅπως κάποιοι ἀνοήτως τὸ χαρακτηρίζουν καὶ μάλιστα ἐπαινετικά) ἐπιστημονικό! Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζουν ἱερεῖς ὅτι ἀγωνιζόμενοι πιστοί, μένουν ἀκοινώνητοι, ἀλειτούργητοι ἦ κάνουν ἑκατοντάδες χιλιόμετρα γιὰ νὰ βροῦν ἱερέα καὶ αὐτοὶ νὰ περιορίζουν τὴν ποιμαντική τους δραστηριότητα σὲ δημοσίευση μελετῶν ποὺ στοχεύουν μόνο στὴν προσωπική τους ἀνάδειξη.

Ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι καὶ μετὰ εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες καὶ ὅσοι τοὺς μνημονεύουν καὶ κοινωνοῦν μαζί τους, ἕνα πράγμα φοβοῦνται, τὴν διακοπὴ μνημοσύνου. Γι’ αὐτὸ καὶ προβαίνουν σὲ ἀπειλές, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ διωγμοί, καὶ ἡ παρερμηνεία καὶ διαστρέβλωση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων, ποὺ τὴν πραγματοποιοῦν μὲ ἐξοργιστικὴ φυσικότητα, σὰν νὰ κάνουν τὴν πιὸ ἅγια πράξη, θυμίζοντας τὸ τοῦ Κυρίου· «πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ» (Ἰω. 16, 2).

Ὡς ἐκ τούτων καταδεικνύεται ὅτι οἱ αἱρετικοί, ἢ οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς αἱρετικούς, εἶναι (μεταφορικὰ καὶ κυριολεκτικά) “μισθωτοὶ” ποιμένες (Ἰω. 10,12) πολλὲς φορὲς καὶ "κακοὶ" ποιμένες, καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, ἐκεῖνο ποὺ φοβοῦνται καὶ τρέμουν εἶναι νὰ μὴ χάσουν τὴν ἐξουσία τους, τὴν κοινωνία-ἀναγνώριση-ἀλληλοϋποστήριξη ἀπὸ συναδέλφους ἱερωμένους, τὸ κύρος ποὺ τοὺς δίδει τὸ ἀξίωμά τους κι ὄχι ἡ κοινωνία τους μὲ τὸν Θεό, Τὸν ὁποῖο ἐγκαταλείπουν καὶ προσβάλλουν, ἀφοῦ δὲν ἀγωνίζονται γιὰ νὰ ἀποδιώξουν τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ λυμαίνονται τὴν Ἐκκλησία Του! Ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ κοινωνικὴ προβολή, τὰ ἔσοδα, ἡ ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων τους.

Οἱ ψευδεῖς διαβεβαιώσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅτι "ὅλα πᾶνε καλά", ἢ ὅτι "δὲν προδίδουμε τὴν πίστη", ἢ ὅτι ὅλα αὐτὰ "τὰ κάνουμε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τοὺς ἑτερόδοξους", παρότι διαψεύδονται καθημερινῶς ἀπὸ τὶς νέες προδοσίες, ἀπὸ τὴν σιωπηρή (ἢ καὶ φανερή) ἀποδοχὴ νέων κακοδοξιῶν (λεκτικῶν ἢ πρακτικῶν), οὐδόλως προβληματίζει τοὺς ποιμένες αυτούς, κι αὐτὸ εἶναι ποὺ τοὺς κατατάσσει στοὺς ψευδοποιμένες. Συνεχίζουν νὰ ἔχουν τὰ μάτια κλειστὰ στὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως, στὸ ξεπούλημά της, ἀρκεῖ αὐτοὶ νὰ ἀρθρογραφοῦν καὶ νὰ ἀναδεικνύονται ὡς συγγραφεῖς!

Τοὺς ἀφήνει ψυχρὰ ἀδιάφορους τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ αἵρεση μὲ τὴν μεσοβέζικη τακτικὴ ἀντιμετωπίσεώς της, τὴν ἀδιαφορία καὶ τὸν στρουθοκαμηλισμὸ δὲν ὀπισθοχωρεῖ, δὲν μειώνεται, δὲν ἐξαλείφεται, ἀλλ’ ἀντίθετα μεγαλώνει, ἀνδρώνεται, ἐπεκτείνεται, ἐπικρατεῖ.

Δὲν διανοοῦνται νὰ στρέψουν τὰ μάτια τους στὴν ζωὴ τῶν Ἁγίων –παρότι κάθε μέρα τοὺς ἐπαινοῦν σὲ πανηγυρικὰ συλλείτουργα– καὶ νὰ τοὺς μιμηθοῦν. Νὰ μιμηθοῦν τὴν ὁμολογία τους, τὸν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῆς αἱρέσεως. Κι ὅμως, ὁ καλὸς στρατηγός, ὅταν βλέπει ὅτι ἡ τακτικὴ ποὺ ἐφαρμόζει στὴν καταπολέμηση τοῦ ἐχθροῦ δὲν ἀποδίδει, τὴν ἀλλάζει. Αὐτοὶ ὅμως ἀμετανόητοι καὶ ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως παραμένουν στὴν ἴδια ὀλέθρια τακτική τους. Γιατὶ δὲν θέλουν τὴν συμπόρευση μὲ τὸν νικητὴ Χριστό, ποὺ μόνος, καθήμενος σὲ ἵππο λευκὸ «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. στ΄ 2), ἀλλὰ τοὺς ἐνδιαφέρει, τοὺς δίνει ἀσφάλεια ἡ συμπόρευση μὲ τοὺς πολλούς.

Ἐμεῖς παρακαλοῦμε παρόλα αὐτὰ τοὺς ἱερεῖς αὐτοὺς νὰ ἀφήσουν τὴν ἐπιστημονογραφία καὶ νὰ ἀρχίσουν μὲ τὴν ποιμαντική. Νὰ ἀγνοήσουν τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ ἐπιδιώξουν τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τὸν Θεό καὶ τὸ ποίμνιό Του. Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά γιὰ κανέναν μας. Ὅλοι μας μποροῦμε. Ὅσο εἶναι ἀκόμα καιρός, ἂς ἐφαρμόσουμε ὅλοι, μὲ ὁμόνοια, ἑνότητα, ταπείνωση καί, βέβαια, ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΟ πνεῦμα τὶς συγκεκριμένες Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ὡς πρὸς τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Τὸ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ τῶν Ἁγίων εἶναι εὔκολα καὶ γρήγορα ψηλαφίσημο καὶ μποροῦμε νὰ τὸ συγκρίνουμε μὲ τὸ ΑΝΤΙΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ποὺ μᾶς συνιστοῦν οἱ σύγχρονοι ψευδοποιμένες.  Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Κι ἐμεῖς θὰ τοὺς στηρίξουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις, ὡς ἁρμόζει σὲ ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ἡ μάστιγα τῆς διγλωσσίας

     

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους λόγους ποὺ ὁ ἀντιαιρετικὸς/ἀντιοικουμενιστικὸς ἀγῶνας δὲν φέρει καρπούς, ἀλλὰ ἀντιθέτως καὶ ἡ αἵρεση προχωράει καὶ τὸ ἀντιαιρετικὸ μέτωπο εἶναι διασπασμένο, ἀσυνεπὲς καὶ στάσιμο εἶναι ἡ διγλωσσία, ἡ ὁποία πιὰ ἔχει πάρει μέγεθος μάστιγος.

Ἀντίθετα μὲ τὴν θετικὴ κοινωνικὴ ἀντίληψη, ἡ διγλωσσία, «γλῶσσα διττή» κατὰ τοὺς Πατέρες, ἀντιμετωπίζεται στὴν Ἐκκλησία ὡς μεγάλη ἁμαρτία, πηγὴ τραγικῶν λαθῶν καὶ ὀλέθριων γιὰ τὴν ψυχὴ ἐπιλογῶν, ἀναξιοπιστία, αὐτοαπάτη καὶ ἀπάτη, ἰδίως ἂν ὁ δίγλωσσος εἶναι ποιμένας. Διότι αὐτὸς ἐξαπατᾶ καὶ παρασύρει καὶ τοὺς ἄλλους. Τὸ κυριότερον ὅμως ἡ διγλωσσία ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τοὺς θεόπνευστους συγγραφεῖς ὡς ὑποκρισία καὶ ψεῦδος καὶ ὡς ἐκ τούτου αἰτία καταδίκης.

Οἱ περισσότερες ἀναφορές περὶ διγλωσσίας βρίσκονται στὴ Σοφία Σειράχ. Ἐκεῖ ἡ διγλωσσία παρουσιάζεται μεταξὺ ἄλλων ὡς ἑξῆς:

Πως θα κηρύξουν τον Απόστολο της ερχομένης Κυριακής οι σημερινοί Επίσκοποι;

«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει (:Προσέχετε σαν άγρυπνοι φρουροί. Μένετε σταθεροί και όρθιοι στην πίστη)»!

Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Α΄Κορ.16,13-24]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

     Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος, για να δείξει ότι όχι στους διδασκάλους, αλλά και στους εαυτούς τους πρέπει να έχουν τις ελπίδες της σωτηρίας τους, λέγει: «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει (:Προσέχετε σαν άγρυπνοι φρουροί. Μένετε σταθεροί και όρθιοι στην πίστη)»· στην πίστη, όχι στην κοσμική σοφία· διότι δεν είναι δυνατόν στη διαρκώς μεταβαλλόμενη κοσμική σοφία να μένει σταθερός κανείς, αλλά διαρκώς περιφέρεται· όπως ακριβώς βέβαια, αντιθέτως, στην πίστη μπορεί να μένει σταθερός. «Ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε. πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω (:Να αγωνίζεστε σαν άντρες γενναίοι. Πάρτε δύναμη και θάρρος. Όλα όσα κάνετε, ας γίνονται με αγάπη)» [Α΄ Κορ. 16,13-14].

     Με το να λέγει λοιπόν αυτά φαίνεται μεν ότι παροτρύνει, αλλά όμως στην πραγματικότητα κατηγορεί τους Κορινθίους ως ράθυμους. Γι’ αυτό λέγει: «Μένετε άγρυπνοι και προσεκτικοί», σαν να κοιμούνται· «σταθείτε στερεοί και ακλόνητοι στην πίστη», σαν να κλονίζονται· «Να είστε ανδρείοι και δυνατοί», σαν να έχουν χαυνωθεί· «όλα όσα λέτε και κάνετε ας γίνονται με αγάπη», σαν να βρίσκονταν σε έχθρα. Και την μεν προτροπή «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει (:Μένετε άγρυπνοι και προσεκτικοί. Σταθείτε στερεοί και ακλόνητοι στην πίστη)» τη λέγει σχετικά με αυτούς που τους εξαπατούν, ενώ την προτροπή «ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε (:να είστε ανδρείοι και δυνατοί)» τη λέγει σχετικά με εκείνους που τους επιβουλεύονται, την δε «πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω (: ό,τι λέτε και κάνετε να γίνεται με αγάπη)», πράγμα που είναι σύνδεσμος τελειότητας και ρίζα και πηγή των αγαθών, σχετικά με εκείνους που προκαλούσαν ταραχές και προσπαθούσαν να τους διασπάσουν.

Πώς θα κηρύξουν το Ευαγγέλιο της ερχομένης Κυριακής οι σημερινοί Επίσκοποι;

"ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ τοὺς ποιμένας καὶ ἐκζητήσω τὰ πρόβατά μου ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν καὶ ἀποστρέψω αὐτοὺς τοῦ μὴ ποιμαίνειν τὰ πρόβατά μου, καὶ οὐ βοσκήσουσιν ἔτι οἱ ποιμένες αὐτά· καὶ ἐξελοῦμαι τὰ πρόβατά μου ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν. καὶ οὐκ ἔσονται αὐτοῖς ἔτι εἰς κατάβρωμα"

Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 21,33-46]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΜΠΕΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ ΤΗΣ

     «Ἄλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησεν (:Ακούστε και άλλη παραβολή: ένας άνθρωπος οικοδεσπότης φύτεψε αμπέλι και ύψωσε γύρω από αυτό ένα φράκτη και έσκαψε μέσα σε αυτό ένα πατητήρι και μία δεξαμενή και έκτισε πύργο, για να μένουν οι εργάτες και οι φύλακες· εμπιστεύτηκε αυτό σε κάποιους γεωργούς και αναχώρησε σε άλλη χώρα).

      ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ (:Όταν λοιπόν πλησίασε ο καιρός του τρυγητού, έστειλε τους δούλους του στους γεωργούς, για να πάρουν τους καρπούς που αυτός δικαιούνταν). καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν (:Οι γεωργοί, όμως, όντας μοχθηροί και άπληστοι, συνέλαβαν τους δούλους και άλλον έδειραν, άλλον φόνευσαν, άλλον λιθοβόλησαν). πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως(:Πάλι ο οικοδεσπότης έστειλε άλλους δούλους, περισσοτέρους από τους πρώτους και έκαμαν και σε αυτούς τα ίδια). ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου (:Ύστερα πάλι έστειλε προς αυτούς τον υιό του λέγοντας: ‘’Οι άνθρωποι αυτοί θα ντραπούν τουλάχιστον το παιδί μου’’). οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ (:Οι γεωργοί όμως, όταν είδαν τον υιό, είπαν μεταξύ τους: ‘’Αυτός είναι ο κληρονόμος· ελάτε, ας τον φονεύσουμε και ας καταλάβουμε οριστικά πλέον εμείς την κληρονομία του). καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν(:Και αφού τον συνέλαβαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και εκεί τον φόνευσαν).

Η εκκλησιαστική διπλωματία των σημερινών ποιμένων ως απόδειξη ανακολουθίας και εις βάρος των Ι. Κανόνων.

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ πατριαρχείου Μόσχας ἐφαρμόζοντας τοὺς Ι. Κανόνες δήλωσε, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ συλλειτουργεῖ μὲ ἱεράρχες (τῆς Βουλγαρίας) ποὺ δέχθηκαν σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία σχισματικοὺς (τῆς Οὐκρανίας). Κι ἐμεῖς ρωτοῦμε. Οἱ ἱεράρχες τῆς Ἑλλάδος δὲν δέχθηκαν σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικούς; Τότε πὼς συλλειτούργησαν οἱ Ρῶσοι μὲ τὸν Κερκύρας; Ὁ δὲ Νεκτάριος πὼς μνημονεύει τοὺς κοινωνοῦντες μὲ τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικοὺς Ἕλληνες ἱεράρχες, ὅταν οἱ Ρῶσοι συλλείτουργοί του πράττουν τὸ ἀντίθετο; Κι ἂν ἰσχύει αὐτὸ ποὺ δήλωσε ὁ Νεκτάριος, ὅτι «Στὴ Θεία Λειτουργία ὁ Πατριάρχης Κύριλλος εἶπε μόνο «πάσης Ἐπισκοπῆς Ὀρθοδόξων, δὲν μνημόνευσε κανέναν», τότε γιατί κατηγοροῦνται (καὶ ἀπὸ τὸν Νεκτάριο) οἱ ἀποτειχισμένοι ὑπὲρ Πίστεως πιστοὶ ποὺ ἐφαρμόζοντας τοὺς Ι. Κανόνες μνημονεύουν κι αὐτοὶ ὑπὲρ πάσης ἐπισκοπῆς Ὀρθοδόξων; Πόσο θὰ πληρώνει ἀκόμα ἡ Ἐκκλησία τὴν ἐκκλησιαστικὴ διπλωματία εἰς βάρος τῶν Ι. Κανόνων καὶ τῆς Πίστης; 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Η Ιερά Σύνοδος του πατριαρχείου Μόσχας διαπίστωσε την αδυναμία να συλλειτουργεί με τους ιεράρχες της Εκκλησίας της Βουλγαρίας που δέχθηκαν σε εκκλησιαστική κοινωνία σχισματικούς

Τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας παρακολούθησαν χθες, 30 Μαΐου 2024, την εισήγηση του προέδρου του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων (ΤΕΕΣ) του Πατριαρχείου Μόσχας μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Αντωνίου σχετικά με το συλλείτουργο, που τέλεσαν ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας με εκπροσώπους των ουκρανικών σχισματικών κοινοτήτων (Πρακτικά υπ’ αριθμ. 60), αναφέρει η ιστοσελίδα Patriarchia.ru

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος προέστη στις 19 Μαΐου 2024 της Θείας Λειτουργίας στο Καθολικό της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Βαλουκλή στην Πόλη, όπου συμμετείχαν εκπρόσωποι μιας εκ των σχισματικών δομών, που δραστηριοποιούνται στην Ουκρανία. Μεταξύ των συλλειτουργησάντων ήταν και ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας: οι μητροπολίτες Φιλιππουπόλεως Νικόλαος, Στάρα Ζαγορά Κυπριανός, Δωροστόλου Ιάκωβος και οι επίσκοποι Βελικίας Σιώνιος και Σμόλιαν Βησσαρίων.

Εις μνήμην του ομολογητού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη. Τον εδίωξαν, Ναζί, Συνεργάτες των Γερμανών, Αριστεροί, Σκοπιανοί, Δικτάτορες, πολιτικοί, αλλά οι μεγαλύτεροι εχθροί του ήταν μέσα στην ίδια την Εκκλησία!

Ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης ο Ομολογητής, ένας Επίσκοπος των εσχάτων (μαρτυρίες και αποσπάσματα από άρθρα του κ. Α. Γαλανού)

(+28/8/2010)

                

Ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης ο Ομολογητής, ένας Επίσκοπος των εσχάτων. Έπραττε ό,τι δεν πράττουν οι σημερινοί Επίσκοποι: 

Ήταν ΑΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΟΣ. Αρνιόταν να πιάνει χρήματα στα χέρια του. Τον μισθό του τον διέθετε υπέρ τής Εκκλησίας. Δεν απέκτησε ποτέ περιουσία και αναχώρησε για την αιωνιότητα πάμπτωχος.  

Ως Επίσκοπος αρνιόταν να φορέσει ΜΙΤΡΑ, διότι θεωρούσε ότι η μίτρα ΔΕΝ είναι εκκλησιαστικό στοιχείο, αλλά κοσμικό, αυτοκρατορικό στοιχείο. (Μέχρι την πτώση τής Κωνσταντινουπόλεως, οι Πατριάρχες και Επίσκοποι ΔΕΝ φορούσαν μίτρα). Στη χειροτονία τού Αυγουστίνου, ως Επισκόπου, του φόρεσαν μια μίτρα στο κεφάλι. Ωστόσο, μετά από τη χειροτονία του, δεν την φόρεσε ποτέ ξανά. 

Αρνιόταν να δέχεται φιλοφρονήσεις και επαίνους, έλεγε δε χαρακτηριστικά: «Ό,τι καλό βλέπετε επάνω μου, δεν είναι δικό μου, είναι του Θεού! Κι αν βλέπετε κάτι κακό πάνω μου, είναι εμού του Αυγουστίνου».

Στη διάρκεια της κατοχής, στη Μακεδονία, δυνάμεις των Γερμανών καθώς επίσης και Έλληνες συνεργάτες τους επιχείρησαν, κάποιες φορές, να συλλάβουν τον Ιεροκήρυκα Αυγουστίνο και να τον εκτελέσουν, διότι θεωρούσαν ότι είναι επικίνδυνος για τους κατακτητές. Κάποια φορά αποφασίστηκε η θανάτωσή του αλλά, τελικά, σώθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

(Παναγιώτη Μύρου, "Η Αντίσταση της Αγάπης", βιβλίο, Θεσσαλονίκη 1985, σελίδες 241 - 259 και 263 - 275).

ΔΕΝ φοβόταν δικτάτορες, πολιτικούς, Προέδρους αλλά και Πρωθυπουργούς.  Στη διάρκεια της δικτατορίας (67’-‘74) ασκούσε κριτική στη στρατιωτική κυβέρνηση.