π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Υπάρχει αντάλλαγμα της ψυχής; (Κυριακή Γ΄ Νηστειών)

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Μάρκ.8,34-9,1]

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

« ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ;»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 30-3-1997] [Β 353]  Έκδοσις Β΄

    Σήμερα, Κυριακή Γ΄Νηστειών, αγαπητοί μου, η επιλεγομένη της Σταυροπροσκυνήσεως. Η Εκκλησία μας προβάλλει τον Τίμιον Σταυρόν προς προσκύνησιν. Ο λόγος αυτής της σταυροπροσκυνήσεως είναι πρώτον η ενίσχυσις των πιστών εις το μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και όπως λέγει το Ωρολόγιον ότι συνήθως εις το μέσον ενός έργου υπάρχει φανερή πια η κόπωσις, ώστε κατά τρόπον τέτοιον να βοηθηθεί κανείς από αυτόν τον κάματον· βλέποντας προβαλλόμενον τον Τίμιον Σταυρόν. Και δεύτερον, η προβολή του Σταυρού του Χριστού, που είναι το σύμβολον του εσταυρωμένου βίου. Ο Χριστιανός πρέπει να έχει πάντοτε εσταυρωμένον βίον αν θέλει να είναι γνήσιος μαθητής του  μεγάλου διδασκάλου και εσταυρωμένου Ιησού Χριστού. Εάν αυτό το στοιχείο δεν υπάρχει στον Χριστιανόν, τότε είναι παντελώς αδύνατον να θεωρείται Χριστιανός. Και πρέπει το στοιχείο αυτό να το βιώνει. Να έχει, δηλαδή, τη μετοχή του εις τον Σταυρό του Χριστού.

      Όμως όλη αυτή η διαδικασία, το να είναι κανείς εκείνος που έχει δεχθεί τον Σταυρόν του Χριστού και είναι μέσα εις τον Σταυρόν του Χριστού και βιώνει τον Σταυρόν του Χριστού, αυτή όλη η διαδικασία, βέβαια, δεν είναι ένα παιχνίδι που μπορείς να δίνεις και να παίρνεις, που μπορείς να καταβάλεις και να αναιρείς. Είναι μία υπόθεση άκρως άκρως σοβαρή, ἐν οὐ παικτοῖς. 

Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν. (Μάρκ. η 34-θ 1)

                                        

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

 «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34). Αἴροντες τόν σταυρό, εὐαρεστοῦμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, Τόν ἀκολουθοῦμε. Ἄν ἀκολουθοῦμε τόν ἑαυτό μας, δέν μποροῦμε νά ἀκολουθοῦμε Ἐκεῖνον. Ὅποιος δέν ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτό του, δέν μπορεῖ νά Μέ ἀκολουθήσῃ (Ματθ. ι΄ 38).

Ἄν ἀκολουθήσῃς τόν δικό σου νοῦ καί ὄχι τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ, ἄν ἀκολουθήσῃς τό θέλημά σου καί ὄχι τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀναφέρεται στό ἅγιο Εὐαγγέλιο, ἡ ψυχή σου δέν εἶναι καθαρή, δέν εἶναι ἁγιασμένη, εἶναι χαμένη στήν ζούγκλα τῶν ψυχοφθόρων καί φρικτῶν πλανῶν. Διότι ἡ ἁμαρτία, τό κακό, κατόρθωσε νά χτίσῃ μέσα μας, δίπλα σέ ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή πού ἐλάβαμε ἀπό τόν Θεό, τήν δική της ψυχή. Ἄν ἡ ἁμαρτία μᾶς γίνῃ ἕξις, δημιουργεῖ μέσα μας τήν δική της ψυχή. Ἄν πράττομε τήν ἁμαρτία, ἐκείνη σταδιακά μορφώνεται στήν ψυχή μας. Κοντά σέ ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή, τήν ὁποία ὁ Θεός σοῦ ἔδωσε, ἐσύ φέρνεις ἕναν ξένο, ὁ ὁποῖος σέ αἰχμαλωτίζει. Αὐτός διαφεντεύει, ἐνῶ ὅ,τι θεϊκό εἶναι μέσα σου εἶναι σάν κοιμισμένο, σάν μουδιασμένο. Τό ἀπέρριψες, καί ἐκεῖνο δέν ζῆ μέσα σου, πεθαίνει.

Mέσω του ξύλου ασπαζόμαστε και προσκυνάμε εκείνον που σταυρώθηκε με τούτο το μέσο!

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

85. Του αυτού [του Αγίου Λεοντίου Νεαπόλεως της νήσου Κυπρίων Προς Ιουδαίους], από τον πέμπτο λόγο

Ξανά μας περιπαίζουν για τον τίμιο σταυρό και την παράσταση των θεοτύπωτων εικόνων και την προσκύνηση, ονομάζοντας μας οι αθεότατοι ειδωλολάτρες και ξυλόθεους.

Αν λοιπόν είμαι ξυλόθεος, όπως λες, εσύ άθεε, θα είμαι πάντως και πολύθεος.

Κι αν ήμουνα πολύθεος, θα έπρεπε να ορκίζομαι και να λέω· μα τους θεούς, όπως κι εσύ βλέποντας ένα μοσχάρι έλεγες· «Αυτοί είναι οι θεοί σου, Ισραήλ».

Άλλα δεν θα αξιωθείς να τ’ ακούσεις τούτο από χριστιανικά στόματα, αλλά συνηθίζεται η
μοιχαλίδα και άπιστη συναγωγή να διασύρει την ευπρεπέστατη Εκκλησία του Χριστού.

 86. Του αυτού·

Σταύρος Νικολαΐδης: Κατά Γιανναρά (ή ποιές πνευματικές πλάνες διαδίδονται και από ανθρώπους της Εκκλησίας)

Κι ενώ ήταν και είναι ξεκάθαρο ότι ο Γιανναράς διέδιδε πλάνες άνθρωποι της Εκκλησίας (εδώ), ακόμα και γνωστοί Αγιορείτες (εδώ), τον επαινούσαν και επαινούν ως μέγα θεολόγο.

(από το βιβλίο ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΕΤΑΙ, Εκδ. αμέθυστος, σελ. 70-78)

                        

Θα προσπαθήσουμε να θίξουμε, να ρίξουμε μια σύντομη ματιά, στο γιγαντιαίο φαινόμενο “Γιανναράς”, στον πολύ γνωστό μας συγγραφέα – προφήτη, καθώς με το τελευταίο του βιβλίο, “Ενάντια στη θρησκεία”, αισθάνεται πια σαν τον Μωϋσή, ο οποίος με τον γραπτό νόμο στην αγκαλιά, βγαί­νοντας από τον Γνόφο Αγνωσίας, αντίκρισε τον Χρυσό Μό­σχο των συμπατριωτών του, και τάσπασε όλα θυμωμένος, σαν τους Νεοέλληνες που τα σπάνε στα μπουζούκια! Το φαινόμενο “Γιανναράς” λοιπόν, ολοκληρώνεται σιγά – σιγά. Με τη “Στροφή” που ανακοινώνει το τελευταίο αυτό βιβλίο, εγγράφεται στη χορεία των δασκάλων του, Χάιντεγκερ και Βιτγκενστάιν.

Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός πως αυτοπροσδι­ορίζεται σαν Ορθόδοξος θεολόγος. Μετά τη φυλάκιση της Εκκλησίας πίσω από τα ράσα του κληρικαλισμού, τον ρόλο των προφητών ανέλαβαν αυτοί οι παλιοί διαφωτιστές, που εκθρόνισαν ακριβώς τον κλήρο από τον φανταστικό του θρόνο και ξαναφυλάκισαν την Εκκλησία πίσω από τη φαν­τασμαγορία των λέξεων, προσπαθώντας να επινοήσουν έναν καινούργιο Λόγο, ο οποίος θα βρίσκεται πλέον κάτω από την εξουσία τους. Η Βαβέλ βρίσκεται ακόμη μακρυά, γιατί, μυστηριωδώς, παρότι επιδιώκουν όλοι τους την πρωτοτυπία, λένε όλοι τους το ίδιο πράγμα, μέχρι ιλίγγου! Οι επαναλή­ψεις και η πλήξη που προκαλούν έχει καταντήσει υπαρξιακό μας φαινόμενο! Φυσικό φαίνεται! Όλοι οι φυλακισμένοι φωνάζουν για ελευθερία, όπως όλοι οι πεινασμένοι για ψω­μί! Δεν αντικαθίσταται όμως ο Λόγος από τις λέξεις, ούτε οι Ιδέες από τις έννοιες, ούτε οι Απόστολοι από τους παπάδες. Μάταιες και φαιδρές προσπάθειες των ανθρώπων να μι­μηθούν τον Κύριο με τις δικές τους δυνάμεις, χωρίς να ’χουν κατανοήσει ακόμη την άκρα ταπείνωση! Φουσκωμέ­νοι βάτραχοι κράζουν απελπισμένα ζητώντας την προσοχή μας καθώς στο πανηγύρι της ζωής, μας απειλούν με το τέλος! Ανακοινώνουν το Μηδέν, από το οποίο προέρχο­νται, και στο οποίο σιγά – σιγά όλοι τους επιστρέφουν, κα­θώς ο Κύ­ριος έναν λόγο διαθέτει γι’ αυτούς τους πλάνητες: Ούκ οίδα υμάς!

Μία ομιλία που πρέπει να διαβάσει κάθε Χριστιανός που αγωνίζεται να βελτιωθεί πνευματικά και να σωθεί!

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου από τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς» με θέμα:

«ΠΟΡΕΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 20-12-1986] [Σειρά Δ 52 Α+Β]    

          

       Όπως γνωρίζετε, για να μπορούμε να φθάσομε να επανορθώσομε το «κατ’ εἰκόνα», που ο Θεός μάς έβαλε μέσα μας και να φθάσομε εις το «καθ’ ὁμοίωσιν», που είναι ο σκοπός και ο προορισμός της ζωής μας, πρέπει να καταβάλομε αγώνα. Ο άνθρωπος μέσα εις τον Παράδεισον, ο Αδάμ, δεν είχε να καταβάλει κανένα αγώνα προκειμένου να τηρήσει την εντολή του Θεού και να ασκήσει γενικά την αρετή. Αλλά από την στιγμή που έπεσε, δημιουργήθηκε ένας πολύς κόπος προκειμένου να ανορθωθεί, ένας αγώνας.

      Γι’ αυτόν τον λόγο, για ότι η εικόνα του Θεού, όπως σας είπα που είναι πεσμένη πλέον - η εικόνα του Θεού είναι ο άνθρωπος- πρέπει να αγωνιστεί πάρα πολύ για να ανορθωθεί. Φυσικά ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να ανορθώσει την εικόνα του Θεού, τον εαυτόν του δηλαδή. Χρειάζεται ένα στοιχείο. Χρειάζεται την χάρη του Θεού. Η χάρις του Θεού δεν θα ήρχετο ποτέ, εάν δεν υπήρχε μία συμφιλίωσις του ανθρώπου με τον Θεό. Και αυτή η συμφιλίωσις έγινε με την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού. Γι'αυτό ήρθε ο Υιός του Θεού εις τον κόσμον. Δια να φέρει την χάρη. Να ΄ρθει το Πνεύμα του Θεού να μας βοηθήσει.

     Γι'αυτό ο Κύριος είπε: «Συμφέρει να φύγω τώρα, δια να έλθει ο άλλος Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον, Εκείνο το Οποίο θα σας βοηθήσει στον αγώνα σας, θα πάρετε την χάρη του Θεού και θα φθάσετε εις την Βασιλείαν που σας έχω ήδη ανοίξει με την δική μου άνοδο ως άνθρωπος, για να ακολουθήσετε κι εσείς τον ίδιο δρόμο». Διότι ποιος μπορούσε να φθάσει στην Βασιλεία του Θεού, εάν τον δρόμον δεν τον άνοιγε Αυτός ο Υιός του Θεού με την Ενανθρώπησή Του; Διότι ως Θεός φυσικά είναι στη Βασιλεία Του. Και ο δρόμος για τον άνθρωπο είναι κλειστός. Έπρεπε να ανοιχθεί από άνθρωπο αυτός ο δρόμος. Δηλαδή να νικηθεί ο θάνατος, να αφθαρτισθεί ο άνθρωπος και να συμφιλιωθεί με τον Θεό. Αυτά τα τρία έργα τα εργάστηκε ο Χριστός με την Ενανθρώπησή Του, με τον θάνατό Του και με την Ανάστασή Του και με την Ανάληψή Του. Μας άνοιξε, λοιπόν, τον δρόμο. Είδατε; Κατέβηκε στη Γη, όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, δια της πύλης της Βηθλεέμ. Και ανέβηκε εις τον ουρανόν δια της πύλης του Όρους των Ελαιών. Γιατί από εκεί ανελήφθη. Κατέβηκε και ανέβηκε.  Είναι ὁ καταβὰς καὶ ἀναβάς. Και σ’ αυτό το ανέβασμα παίρνει κι εμάς μαζί Του.

    Έτσι έχομε την Χάρη του Θεού. Σε μας, όμως, τι μένει; Σε μας μένει βεβαίως η προσπάθεια. 

Τὸ ζήτημα τοῦ κακοῦ

Στανιλοάε Δημήτριος

Πρεσβύτερος(+)

Τὸ ζήτημα τοῦ κακοῦ ἐξετάστηκε ἐλάχιστα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Σὲ σύγκριση μὲ τὰ ἄλλα χριστιανικὰ δόγματα, ἡ λύση της παρέμεινε ἐκπεφρασμένη σὲ ἕνα σχῆμα ποὺ φανερώνει, βέβαια τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ μιὰ διὰ τῆς ἀναπτύξεως θολωμένη ἀλήθεια. Τὸ κακὸ ἔχει τὴν καταγωγὴ καὶ τὴν ὑποστήριξή του στὴν ἐλεύθερη βούληση τῶν κτιστῶν πνευμάτων, εἴτε αὐτὰ τὰ πνεύματα ἀποτελοῦν ἕνα μέρος τῶν ἀγγέλων εἴτε εἶναι ἄνθρωποι. Αὐτὴ εἶναι ἡ χριστιανικὴ θέση. Ἀλλὰ μέχρι τὴν πλήρη κατανόησή της, ὁ δρόμος εἶναι μακρύς.

Ὡστόσο κάποτε ἡ Ἐκκλησία δέχτηκε μεγάλη πίεση γιὰ νὰ ἀναπτύξει τὴν περὶ τῆς πηγῆς τοῦ κακοῦ θεωρία, κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν γνωστικῶν. Ὅλα τὰ γνωστικὰ ρεύματα βασανίζονταν μὲ τὸ ἐρώτημα «ἀπὸ ποῦ προέρχεται τὸ κακό». Κι ὅλα ἔφτασαν σὲ δυϊστικὲς λύσεις, ὁρίζοντας πάνω στὴν ἔννοια τοῦ κακοῦ μία ἰδιαίτερη ἀρχή, τῆς ὁποίας τὸ πεδίο ἀναμειγνύεται τὸ πολὺ μὲ ἐκεῖνο τοῦ καλοῦ, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ φτάσει στὸν πυρήνα του, δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀλλοιώσει, μεταμορφώνοντάς το σὲ κακό. Τὰ γνωστικὰ ρεύματα κατευθύνθηκαν ὅλα στὸ μανιχαϊσμὸ ποὺ ἀνάγει τὸ κακὸ στὴν ὕλη, στὸ σῶμα ὡς ἰδιαίτερη καὶ αὐτεξούσια ὑπαρξιακὴ ἀρχή.

Ὁ ἐκπεφρασμένος κίνδυνος ἐξ αὐτῶν τῶν ρευμάτων καθὼς καὶ ἐκεῖνος τοῦ μανιχαϊσμοῦ φαίνεται ὅτι δὲν ἦταν τόσο σοβαρὸς ἔτσι ὥστε νὰ προκαλέσει στὴν Ἐκκλησία μία ἐντονότερη ἐνασχόληση ὅσον ἀφορᾶ τὸ δογματικὸ ζήτημα τοῦ κακοῦ. Σ’ αὐτὸ συνεισέφερε, ἀσφαλῶς, καὶ ἡ αἰσιόδοξη ἄποψη τῆς δικῆς μας Ἐκκλησίας περὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἡ θεία εἰκόνα δὲν ἀλλοιώθηκε ριζικὰ στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἀμαυρώθηκε σὲ κάποιο βαθμό, ἔτσι ὥστε ἀκόμη καὶ τὸν πιὸ ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο τὸν πλησιάζουμε μὲ ἐμπιστοσύνη, μὲ ἐλπίδα, βλέποντας περισσότερο τὶς καλές του ἀναλαμπὲς παρὰ τὶς σκιὲς τοῦ κακοῦ. Ἐμᾶς, τοὺς μεγαλωμένους στὸ πνεῦμα τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, καμία ἁμαρτία, καμιὰ πτώση ἑνὸς ἀνθρώπου, δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς στερήσει τὴν ἐλπίδα νὰ τὸν ξαναδοῦμε ἀναγεννημένο, δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς καταστρέψει τὴν πεποίθηση ὅτι ὡστόσο παρέμειναν ἐν αὐτῷ μυστικὲς πτυχές, τὶς ὁποῖες ἂν θὰ μπορούσαμε νὰ τὶς ἀφυπνίσουμε, θὰ μᾶς καθήλωναν μὲ τὴ λεπτότητα τῆς καλοσύνης τους.

"Kόλαση είναι ακριβώς η έλλειψη επικοινωνίας των ανθρώπων"

Όλο και γίνομαι χειρότερος!

ΠΕΜΠΤΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

«Ὀλισθαίνων τοῖς χείροσι προσεπεκτείνομαι καί τῷ μώλωπι τραῦμα προσεπιτίθημι˙ ἴασαι, Χριστέ, τήν λιθώδη μου πώρωσιν, ταῖς τῶν Ἀποστόλων, Οἰκτίρμον, ἱκεσίαις» (ωδή η΄).

(Την ώρα που γλιστράω στην αμαρτία, επεκτείνομαι ακόμη περισσότερο στα χειρότερα, όπως και στους μώλωπες που μου προξενούν οι αμαρτίες εγώ προσθέτω κι άλλο τραύμα. Γιάτρεψε, Χριστέ, την πώρωσή μου που ’ναι σκληρή σαν λίθος, με τις ικεσίες των Αποστόλων Σου).

Ο άγιος υμνογράφος Ιωσήφ επισημαίνει στον ύμνο την τραγωδία στην οποία βρίσκεται ο άνθρωπος, δηλαδή ο καθένας μας, όταν αμαρτάνει και δεν μετανοεί όπως πρέπει. Όπως είναι γνωστό, η αμαρτία δεν είναι μία επιλογή του ανθρώπου χωρίς επιπτώσεις στη ζωή του. Δυστυχώς τα αποτελέσματά της είναι ο ίδιος ο θάνατος, πνευματικός και σωματικός – «τά γάρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» κατά τον Απόστολο – που σημαίνει ότι η αμαρτία όχι μόνο έχει αντίκτυπο στην υγεία του σώματος, αλλά πρωτίστως της ίδιας της ψυχής: ο αμαρτάνων αλλοιώνεται ψυχολογικά, συναισθηματικά, βουλητικά, με άμεση επίπτωση και στις σκέψεις του.  Το συνολικό αποτέλεσμα, κατά τον υμνογράφο μας, είναι ότι η αμαρτία σκληραίνει την ψυχή μας, την κάνει σαν πέτρα, γεγονός που κάνει τον άνθρωπο να νιώθει τις απαρχές της κόλασης.

Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου! Ἀνάλυση στὴ Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως Σωτήρος Βριλησσίων παρουσιάζει μια παραγωγή της διαδικτυακής τηλεόρασης της ενορίας, με θέμα την Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.

Η Εκκλησία της Κύπρου προχωρεί σε διαδικασίες για νέο Μητροπολίτη Πάφου

Το θέμα είναι αν το ποίμνιο θα δεχθεί τον νέο μητροπολίτη ή θα υπάρξουν αντιδράσεις όχι τύπου δημοσιεύσεων (όπως μέχρι τώρα) αλλά όπως προστάζει η Εκκλησία σε τέτοιες περιπτώσεις. Οι δε ιεράρχες που υποστήριξαν τον Τυχικό, θα ευλογήσουν τώρα την εκλογή του νέου Μητροπολίτου; 

Για την εκκλησία της Κύπρου δεν υπάρχει θέμα Τυχικού, δήλωσε ο Εκπρόσωπος Τύπου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου Χρηστάκης Ευσταθίου, σημειώνοντας ότι με βάση την αναδιάρθρωση του καταστατικού χάρτη, στην οποία εστιάζει, θα προχωρήσει στη διαδικασία για νέο Μητροπολίτη Πάφου.

Σε δηλώσεις του στο ΚΥΠΕ και ερωτηθείς σχετικά, ο κ. Ευσταθίου ξεκαθάρισε ότι για την Εκκλησία της Κύπρου δεν υπάρχει θέμα Τυχικού, προσθέτοντας πως η Εκκλησία «το έχει προσπεράσει» και έχει περάσει στην επόμενη φάση που είναι η αναθεώρηση του καταστατικού χάρτη και από εκεί και πέρα η εκλογή νέου Μητροπολίτη. Όπως σημείωσε, η Εκκλησία επικεντρώνεται πλέον στα επόμενα βήματα που αφορούν τη διοικητική και θεσμική της λειτουργία.

Ερωτηθείς εάν υπάρχει κάποια εξέλιξη σε σχέση με την προσφυγή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο κ. Ευσταθίου ανέφερε πως η δεύτερη προσφυγή του τέως Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν τους ενδιαφέρει ως Εκκλησία της Κύπρου και πως αυτό αποτελεί θέμα προσωπικό δικό του, το οποίο δεν επηρεάζει τις διαδικασίες και τον σχεδιασμό της Εκκλησίας.

Ἡ Ὀρθοδοξία σήμερα. Πόσο ἀνήκει στούς καιρούς μας ἤ ποιές προσαρμογές ἐπιβάλλονται;

Ιεροκατήγορος και ο μακαριστός π. Θεόκλητος;

Η Ορθοδοξία σήμερα παρουσιάζεται με ελαττωμένη ακτινοβολία στο επίπεδο των οργάνων της, τους Κληρικούς. 

π. Θεόκλητος Διονυσιάτης

Ο τίτλος είναι, σαφώς καθοριστικός, ως χρονικός προσδιορισμός της Ορθοδοξίας σήμερα και ως διαστολή από το χθες. Δηλαδή, υπό την σύγχρονη οπτική γωνία, τί είναι η Ορθοδοξία, ποιό είναι το μήνυμά της, ποιά στοιχεία τη συγκροτούν, πόσον απηχεί σήμερα, τί παλαιό από το σώμα της πρέπει ν αποβληθεί, τί νέο μπορεί και πρέπει να προσλάβει, τέλος, πόσο ανήκει στους καιρούς μας ή ποιές πρόσαρμογές επιβάλλονται;

Βέβαια, οι προτάσεις και τα ερωτήματα περιορίζονται στον ελλαδικό χώρο, όσο και αν η Ορθοδοξία δεν γνωρίζει όρια, ούτε εποχές, ούτε ιστορικές μεταβολές του κόσμου, γιατί είναι υπέρχρονη κατά τη θεανθρώπινη δομή της. Εκείνο το οποίο μεταβάλλεται, υπόκειται σε αλλοιώσεις, είναι όχι η Ορθοδοξία, αλλά οι ορθόδοξοι, ως ελεύθερες και τρεπτές προσωπικότητες.

Ορθοδοξία είναι ο Χριστός, ορθοδόξως ερμηνευθείς και βιωθείς, παρατεινόμενος στους αιώνες.

Σβήνοντας τη λέξη «γυναίκα»

  

Σβήνοντας τη λέξη «γυναίκα»

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός

Η Karleen Gribble, Καθηγήτρια στη Σχολή Νοσηλευτικής και Μαιευτικής του Πανεπιστημίου Western Sydney της Αυστραλίας, υποστηρίζει σε μια εκτενή επιστημονική της παρέμβαση ότι σε τομείς όπως η ιατρική, η νοσηλευτική και εν γένει η δημόσια υγεία (ιδίως γύρω από ζητήματα όπως η εγκυμοσύνη, η μητρότητα και ο θηλασμός) αντικαθίσταται όλο και περισσότερο η λέξη «γυναίκα» (sex-based language) με ουδέτερη ως προς το φύλο γλώσσα, λόγω της αυξανόμενης επιρροής της «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology).

Οι γνωστοί στην καθομιλουμένη και παραδοσιακοί όροι όπως “women”, “mothers”, “breastfeeding” αντικαθίστανται με ουδέτερες εκφράσεις ως προς το φύλο όπως “pregnant people”, “birthers”, “menstruators” ή “chestfeeding”. Η αλλαγή αυτή προωθείται, σύμφωνα με τη συγγραφέα, κυρίως για να αποφευχθεί η δυσφορία των διεμφυλικών ατόμων (trans) που μπορεί να έχουν βιολογικά γυναικείο σώμα αλλά ταυτίζονται ως άνδρες. 

Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

                                     

Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Όλοι συζητούν για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Οι γεννήσεις μειώνονται, η Ελλάδα γερνά. Οι συνέπειες ήδη φαίνονται στον τομέα της Εθνικής Άμυνας (μείωση στρατευσίμων), της κοινωνικής ασφάλισης, της λειτουργίας των σχολείων. Τι λύσεις υπάρχουν;

Βεβαίως είναι χρήσιμα τα επιδόματα και οι άλλες οικονομικές και διοικητικές διευκολύνσεις που ανακοινώνονται κατά καιρούς. Όμως το δημογραφικό πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται μόνο με υλικές παροχές. Απαιτούνται πρότυπα και αξίες. Πρέπει να έχει η κοινωνία μας ιδεολογική και αξιακή υποδομή ώστε να σέβεται την οικογένεια.

Οι περισσότεροι πολύτεκνοι που γνωρίζω δεν είναι πλούσιοι. Είναι άνθρωποι χαμηλών ή μεσαίων εισοδημάτων. Αλλά έχουν πίστη στον Θεό. Η πολυτεκνία στην Ελλάδα στηρίζεται από την Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση και τον υγιή πατριωτισμό. Προσωπικά γνωρίζω κληρικούς και λαϊκούς πολύτεκνους, οι οποίοι δεν ανήκουν στις ευημερούσες τάξεις. Κάνουν απλώς αυτό που πιστεύουν.

Προτείνω, λοιπόν:

1. Να αναγνωρίσουν οι κυβερνώντες ότι πρέπει να παύσουν να νομοθετούν υπό το άγχος ενός δήθεν προοδευτισμού. Η ψήφιση του νόμου για την «ισότητα στον γάμο» δεν απαντούσε σε καμία πραγματική ανάγκη της κοινωνίας, ενώ έρχεται σε αντίθεση με την προσπάθεια δημογραφικής ανάκαμψης των Ελλήνων. 

2. Η δημόσια τηλεόραση και το σχολείο να συντελέσουν στην προβολή της ελληνικής παραδοσιακής οικογένειας και μάλιστα της πολύτεκνης. Τα ελληνόπουλα υφίστανται την προπαγάνδα διαφορετικών ηθών και εθίμων από τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης. Η Πολιτεία και η Παιδεία οφείλουν να δώσουν τα πρότυπα που θα συμβάλουν στη δημογραφική αναδημιουργία. Να γίνει σαφές ότι τα φύλα είναι δύο. Άρσεν και θήλυ εποίησεν ο Θεός! 

Νὰ εἴμαστε αἰσιόδοξοι ὅ,τι καὶ ἂν συμβαίνει

 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος 

 Ὑπάρχει ἕνας ἀνάπηρος ἄνθρωπος γεμᾶτος αἰσιοδοξία, τὸν ὁποῖο ἔχω δεῖ μὲ τὰ ἴδια μου τὰ μάτια. Εἶναι ἕνας στρατιώτης ποὺ πληγώθηκε στὸν πόλεμο. Μιὰ ἐχθρικὴ σφαῖρα διαπέρασε τὸ σῶμα του, τὸν πλήγωσε δίπλα στὴ μέση του. Μὲ κάλεσε νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ. Μπήκαμε μέσα στὸ μισοσκότεινο δωμάτιο. Σὲ μία μεγάλη καρέκλα, μὲ πλάτη δίπλα στὸ παράθυρο, καθόταν ὁ γνωστός μου. Μὲ κοίταξε καὶ μοῦ εἶπε:

«Κάθομαι ἐδῶ ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ καὶ παρατηρῶ τὴ ζωὴ ἀπὸ τὸ παράθυρο. Ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ καὶ καμιὰ φορὰ ἀπὸ τὸ ἕνα πρωὶ ὡς τὸ ἄλλο πρωί. Ξέρετε πὼς ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος βρεθεῖ μέσα σ’ ἕνα ἄδειο πηγάδι καὶ ἀπὸ κεῖ παρατηρήσει μέρα μεσημέρι τὸν οὐρανό, θὰ δεῖ τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ; Καὶ ἐγὼ παρατηρῶ μέσα ἀπὸ τὸ μισοσκόταδό μου τοὺς ἀνθρώπους καὶ μοῦ φαίνονται σὰν ἀστέρια λαμπερὰ ποὺ φέγγουν, κινοῦνται κυκλικὰ καὶ ἀδιάκοπα. Ὅσο συμμετεῖχα στὸν στρόβιλο τῆς ζωῆς δὲν ἤξερα ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι τόσο ὡραία καὶ τόσο γλυκεῖα. Ἀπὸ τότε ποὺ ἔχασα τὰ πόδια μου, κέρδισα τὰ μάτια μου. Ναὶ βλέπω αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀπὸ τότε ποὺ κάθισα σ’ αὐτὴν τὴν καρέκλα. Ἡ ζωὴ εἶναι ὡραία καὶ γεμάτη ἁρμονία.

Ἡ ἀρρώστια δὲν εἶναι μεγάλο κακὸ καὶ ὁ θάνατος ἐπίσης δὲν εἶναι οὔτε μεγάλο οὔτε μικρὸ κακό. Δὲν αἰσθάνομαι τὰ πόδια μου καθόλου. Δὲν στηρίζουνε αὐτὰ ἔμενα ἀλλὰ ἐγὼ αὐτά. Ἀλλὰ ὑπάρχει κάτι ποὺ στηρίζει ἐμένα ὅπως ἐγὼ κρατῶ τὰ παράλυτα πόδια μου. Ἄν δὲν ὑπῆρχε αὐτό, θὰ ἤμουν ὅλος παράλυτος. Αὐτὸ ποὺ μὲ κρατᾷ εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ ψυχική μου αἰσιοδοξία. Ἡ ψυχή μου γιὰ καιρὸ ἦταν παράλυτη. Ἡ ὀπτικὴ τῆς ψυχῆς μου κυρίως ἦταν παράλυτη, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ βλέπει τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὸ νόημα αὐτῆς τῆς ζωῆς.

Ἡ ψυχή μου περιφερόταν στὸ σκοτάδι καὶ τῆς φαινόταν ὅλος ὁ κόσμος σκοτεινός. Ἡ μοναδική της δραστηριότητα ἦταν ἡ ὑποταγὴ στὸ σῶμα, ἡ σκλαβιὰ στὸ σῶμα. Τὸ σῶμα μου ἔσερνε τὴν ψυχὴ πίσω του, ὅπως τραβᾷ ὁ κυνηγὸς τὸν σκύλο του ἀπὸ τὸ λουρί. Ἡ ψυχή μου χοροπηδοῦσε, χόρευε στὴ σκόνη καὶ στὴ λάσπη, ἀκολουθῶντας τὸ σῶμα, ὑπακούοντας πάντα στὴν θέληση τοῦ σώματος.

"Ο Θεός δεν σκανδαλίζεται με αυτό που εσύ θεωρείς τα χάλια σου".

                      

Και επιχειρώ εδώ μια απλοϊκή απάντηση.

- Βλέπω τον εαυτό μου να πέφτει ξανά και ξανά σε αμαρτίες, να επαναλαμβάνει σφάλματα, να κουβαλά αδυναμίες που θα ήθελα να είχαν ήδη ξεπεραστεί. Κι όμως, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, νιώθω ότι ο Θεός δεν αποσύρει τη φροντίδα Του. Με σκεπάζει με μια πρόνοια μυστική και διακριτική. Δεν με προστατεύει επειδή το αξίζω αλλά επειδή με αγαπά.

Η αμαρτία έχει πόνο. Δεν είναι αθώα. Πληγώνει, σκοτεινιάζει, βαραίνει την ψυχή. Όμως η Αγάπη Του Θεού επιμένει. Η Αγάπη Του δεν εξαρτάται από την επίδοσή μου ούτε από την ηθική μου ακεραιότητα.

Όταν στρέφομαι προς Εκείνον με συντετριμμένη καρδιά, χωρίς διάθεση αυτοδικαίωσης, γεννιέται μέσα μου μια πνευματική παρηγορία. Μια ήρεμη βεβαιότητα ότι δεν είμαι εγκαταλειμμένος. Έτσι γίνεται αισθητή η Παρουσία Του, όχι ως εξωτερικό φαινόμενο αλλά ως εσωτερικός ησυχασμός και αγαπητικός γλυκασμός.

Και πέρα από τις προσωπικές μας εμπειρίες. 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗ ΡΗΣΗ: «ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ;»

ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗ ΡΗΣΗ:  «ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ;»

εἰσαγωγικὸ ἀπὸ entaksis:   Στὸ πλαίσιο τῆς ποιμαντικῆς διακονίας καὶ τῆς μελέτης τῶν Πατερικῶν κειμένων, ἐρχόμαστε συχνά ἀντιμέτωποι μὲ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ποὺ προκαλοῦν ἀπορίες ἢ ἀποτελοῦν ἀφορμὴ παρανοήσεων. Ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον παρεξηγημένα σημεῖα εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου: «τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου, καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου;». Τὸ συγκεκριμένο χωρίο ἀποτελεῖ διαχρονικὰ προσφιλὲς ἐπιχείρημα τῶν πάσης φύσεως αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι, στὴν προσπάθειά τους νὰ μειώσουν τὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἑρμηνεύουν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ὡς δῆθεν περιφρόνηση ἢ ἀποκήρυξη τῆς Μητέρας Του. Ὁ Μέγας Φώτιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, μὲ  τὸ βάθος τῆς ἑρμηνευτικῆς του δεινότητας, ἀναλαμβάνει νὰ διαλύσει κάθε σκιὰ σκανδάλου καὶ νὰ ἀποστομώσει τὶς κακόδοξες δοξασίες. Στὴν 45η ἐρώτησή του, ἀναλύει πῶς ὁ Χριστὸς ὄχι μόνο δὲν περιφρόνησε τὴ Θεοτόκο, ἀλλὰ ἀντιθέτως, ἀναδεικνύει τὴν πνευματικὴ συγγένεια ὡς τὴν ὑψίστη τιμή, μετατρέποντας τὴν ἀνθρώπινη σχέση σὲ οὐράνια δόξα. Μέσα ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Ἁγίου, κατανοοῦμε ὅτι ἡ φαινομενικὴ «ἐπιτίμηση» ἦταν στὴν πραγματικότητα μία ἀπάντηση στοὺς ἐμπαθεῖς Ἰουδαίους καὶ μία πρόκληση πρὸς ὅλους μας νὰ καταστοῦμε οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς τηρήσεως τοῦ θελήματός Του. Τὸ ἐπίμαχο ἐδάφιο (Ματθαῖον ιβ΄, 47-50): «εἶπε δέ τις αὐτῷ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἔξω ἑστήκασι ζητοῦντές σοι λαλῆσαι. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ εἴποντι αὐτῷ· τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου, καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου; καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου· ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αὐτός μου ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν».

ΕΡΩΤΗΣΗ 45η: Πώς πρέπει να εννοήσουμε το χωρίο, «ποια είναι η μητέρα μου και ποιοι οι αδελφοί μου;». Γιατί πολλοί αυτό το θεώρησαν αφορμή σκανδάλου.

Δεν είναι καθόλου θαυμαστό αν κάποιος, που δεν έχει σταθερή γνώμη, σκοντάφτει σε πράγματα στα οποία για τους πολλούς διαλάμπει η σωτηρία και η ωφέλεια. Θαυμαστό είναι το ότι και τους ηθελημένα τυφλούς ανέχεται το φορητό φως να φωτίζει το νού τους και να τους χειραγωγεί, και δεν τους κάνει ανίκανους να βλέπουν την αλήθεια. Γιατί και ο Κύριος και Σωτήρας μας έγινε γι’ αυτούς που χάνονται εμπόδιο και πέτρα σκανδάλου και πέτρα που δεν κρίθηκε κατάλληλη να μπει στο θεμέλιο ως αγκωνάρι, όχι ότι αυτός ήταν τέτοιος πραγματικά, αλλά οι πλανημένοι νόμιζαν πως ήταν τέτοιος. Και στο χωρίο αυτό λοιπόν δεν αρνείται τη μητέρα του, όπως θέλουν οι ασεβείς με την ασεβή γνώμη τους. Το «ποια είναι η μητέρα μου;» που είπε, δεν τον είπε τον λόγο αυτόν ο Σωτήρας γιατί περιφρονούσε τη μητέρα του. Αυτός δηλαδή που όταν ήταν παιδί ανώριμο ακόμα κατά τον φυσικό νόμο υπάκουε στη μητέρα του και παντού φύλαγε για τη μητέρα του τον πρώτο λόγο, πώς αυτός όταν ωρίμασε στην ηλικία θα ήταν δυνατό να δείχνει διαγωγή όχι σωστή και περιφρονητική; Δεν είναι λοιπόν τα λόγια αυτά ενός που απορρίπτει τη μητέρα του, μακριά μια τέτοια σκέψη, αλλά κάποιου που βλέπει αλλιώς τα πράγματα.

Απάντηση από τον π. Αθανάσιο Μυτιληναίο σε όσους με αφορμή τον πόλεμο προφητειολογούν:

Σώσον με, Κύριε, ότι εκλέλοιπεν όσιος· ότι ωλιγώθησαν αι αλήθειαι από των υιών των ανθρώπων.

Βλέπετε; Ρίξτε μια ματιά στην πατρίδα μας. Θα βρείτε πολλούς ευσεβείς;... “Εκλέλοιπεν όσιος!” Έχει εκλείψει ο ευσεβής άνθρωπος. Θα μου πείτε “γιατί τα λέμε αυτά;”. Οφείλουμε να τα επισημάνουμε. Για να θρηνήσουμε; Αγαπητοί μου, ΚΑΙ για να θρηνήσουμε! Αλλά, κυριότατα, για να φυλάξουμε τον εαυτόν μας! 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Όσο πηγαίνουμε προς το τέλος, τα πράγματα δε θα είναι καλύτερα, αλλά θα είναι χειρότερα. Μερικοί νομίζουν και ονειρεύονται ότι θα έρθει μία χρυσή εποχή, που θα τρώμε με χρυσά κουτάλια, θα υπάρχει μόνο η Βασιλεία του Θεού επάνω εις τη Γη κτλ.. Βέβαια, περιττό να σας πω ότι κάτι τέτοια, συνήθως, τα λένε οι χιλιασταί. Αλλά, δυστυχώς, δεν τα λέγουν οι χιλιασταί (μόνο), κάποτε τα λέγουν και οι Ορθόδοξοι, γιατί ερμηνεύουν στραβά εκείνα τα 1000 χρόνια, ότι θα επικρατήσει η Βασιλεία τού Θεού πάνω στη Γη.

Και, με την ευκαιρία, θα σας έλεγα ότι αυτά τα διαβόητα 1000 χρόνια, που τά ΄χουν τόσο κακοποιήσει, κυρίως, οι αιρετικοί (και μάλιστα οι χιλιασταί, όπου κ τ’ όνομά τους “χιλιασταί”, από τα 1000 χρόνια), δεν είναι παρά ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Γι’ αυτό βάζει 1000 το Πνεύμα τού Θεού, όπως βάζει “10 Παρθένοι”, για να πει “οι μισές Παρθένοι στάθηκαν ευσεβείς κ οι άλλες μισές όχι”, για να μην αρχίζει να βγάζει ποσοστά ο άνθρωπος και να πει πόσοι θα σωθούν. Στρογγυλός αριθμός, 10. Πέντε και πέντε. Έτσι κι εδώ. “1000” σημαίνει πάρα πολλά κι όχι 1000 χρόνια! Αλλά σημαίνει πάρα πολλά χρόνια. Πόσα; Ο Θεός ξέρει! Και είναι τα χρόνια, που μεσολαβούν, κατά την Ορθόδοξη διδασκαλία τής εκκλησίας μας, ανάμεσα σε δύο αφετηρίες: στην Πρώτη Παρουσία τού Χριστού κ εις τη Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού. Αυτό το διάστημα, το μεταξύ των δύο Παρουσιών τού Χριστού, είναι τα 1000 χρόνια της Αποκαλύψεως. Και αυτά τα 1000 χρόνια, που λέγει ότι θα δεθεί ο Σατανάς, δεν είναι παρά ο λεγόμενος “χρόνος τού Ευαγγελίου”. Έτσι ερμηνεύουν οι Πατέρες τής Εκκλησίας μας. Δηλαδή ο χρόνος, ο καιρός, που κηρύσσεται το Ευαγγέλιον. Και όποιος δέχεται το Ευαγγέλιον, πραγματικά, ζει την Ειρήνη τού Θεού.

Αλλά μόνο, βεβαίως, όποιος άνθρωπος ή όποια οικογένεια ή όποιος λαός ακολουθεί το Ευαγγέλιον τότε έχει Ειρήνη, τότε γι’ αυτούς είναι δεμένος ο Σατανάς! Δε μένει πιο πολύς χρόνος, για να σας εξηγήσω τι σημαίνει “δεμένος” κι, όπως λέγει μέσα το Βιβλίο τής αποκαλύψεως ότι θα λυθεί ο Σατανάς πάει να πει ότι οι άνθρωποι θ’ αρχίσουν ν’ αποδέχονται εκείνα, τα οποία κάποτε είχαν ζήσει στον καιρό τής ειδωλολατρείας, όπως θα το δούμε στη συνέχεια. Συνεπώς, δεν πηγαίνουμε σε καλύτερες ημέρες! Πηγαίνουμε σε χειρότερες ημέρες! Σε ημέρες περισσότερου και περισσότερου πειρασμού! Όλη η Αγία Γραφή, όλο το πνεύμα τής Αγίας Γραφής αυτό το πράγμα το δείχνει! Γι’ αυτό, αν πιστεύουμε αυτά τα 1000 χρόνια, θα νομίζαμε και θα λέγαμε στον εαυτό μας ότι δεν είναι ανάγκη πια, τα πράγματα θα ‘ρθούν όμορφα και δεν υπάρχει λόγος ν’ αγωνιζόμαστε. Όχι! Πρέπει να επιτείνουμε περισσότερο και περισσότερο τον αγώνα μας αυτόν!

Εξάλλου, ο Κύριος ειπε τα εξής, στο Κατά Ματθαίον 24 Κεφ. : “Και τότε ( = πότε; Τις παραμονές τής Δευτέρας τού Χριστού Παρουσίας. Προσέξτε με, σε όλη την ιστορία, αλλά ειδικότερα και τονισμένα στις ημέρες που θα ξανάρθει ο Χριστός) σκανδαλισθήσονται πολλοί” ( = ποιοι; Από τους Χριστιανούς!). Σε τι θα σκανδαλισθούν; Στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Δεν είχε πει ο Κύριος στους 11 Μαθητάς Του να Τον περιμένουν και να μην κοιμηθούν εις τον Κήπον τής Γεθσημανής; “Για να μη σκανδαλισθείτε” τούς είπε! Αλλά προσέθεσε. Σε τι να σκανδαλισθούν; Ακούστε, παρακαλώ. “Σκάνδαλο” θα πει πως έχω ένα παλούκι -τα λέω και λίγο απλούστερα, για να είμαι κατανοητός- το οποίον εκείνος που περπατάει δεν το βλέπει. Κι εκεί σκοντάφτει και πέφτει επάνω στο παλούκι. Αυτό θα πει “σκανδαλίζομαι”. Έπεσα στο παλούκι επάνω. Σκόνταψα, δηλαδή. Όταν, όμως, βλέπω και το δω το παλούκι, τότε δεν πέφτω απάνω του. Άρα δεν σκανδαλίζομαι.

Τι ήταν ο σκανδαλισμός τότε στο πρόσωπο του Χριστού; Όταν ο Κύριος τους το είπε αυτό, σε λίγο θα έβλεπαν να Τον συλλαμβάνουν τον Κύριον. Και εκείνοι ήδη είχαν πιστέψει ότι είναι ο Υιός τού Θεού! Δεν είχε πει ο Ναθαναήλ “Συ είσαι, Κύριε, ο Υιός τού Θεού, ο Βασιλιάς τού Ισραήλ” ; Δεν είχε πει ο Απόστολος Πέτρος “Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός τού Θεού τού ζώντος” ; Τώρα Τον βλέπουν να συλλαμβάνεται από μερικούς στρατιώτες, απ’ τους υπηρέτας τού ναού!

Π. Σεραφείμ Ρόουζ: Προέσχατα και έσχατα

"Λέμε ότι ζούμε σε χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ισχύει... Οι αληθινοί Χριστιανοί σ’ αυτές τις τρομερές ημέρες θα έπρεπε καλύτερα ν’ αρχίσουν να σοβαρεύονται σχετικά με την πίστη τους"

π. Σεραφείμ Ρόουζ

Φαίνεται πως ο σατανάς εισέρχεται τώρα γυμνός στην ανθρώπινη ιστορία. Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν υπόσχονται να είναι πιο τρομερά απ’ όσο μπορεί να φανταστεί εύκολα κανείς τώρα. Αυτό το ένα ξέσπασμα ενέργειας εμπνευσμένης από το σατανά οδήγησε 1000 σχεδόν ανθρώπους σε επαναστατική αυτοκτονία• τι θα γίνει με τους πολλούς άλλους, θύλακες σατανικής ενέργειας, μερικούς πολύ ισχυρότερους από αυτή τη μικρή κίνηση, που δεν έχουν εκδηλωθεί ακόμα;

Μια ρεαλιστική άποψη της θρησκευτικής κατάστασης του σύγχρονου κόσμου είναι αρκετή για να εμπνεύσει σε κάθε σοβαρό Ορθόδοξο Χριστιανό ανησυχία και τρόμο για τη δική του σωτηρία. Οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες είναι τεραστίων διαστάσεων: «Διότι θα έρθει τότε θλίψη τόσο μεγάλη, που δεν έγινε από την αρχή του κόσμου μέχρι σήμερα και ούτε θα γίνει» (Ματθ. 24:21). Μερικές από αυτές τις δοκιμασίες θα έρθουν από την πλευρά των ευχάριστων πλανών, από τα «σημεία και ψεύτικα θαύματα» που αρχίσαμε από τώρα ακόμα να βλέπουμε• άλλα θα έρθουν από το τρομερό και φανερό κακό που είναι ήδη ορατό στο Jonestown, την Καμπότζη και το αρχιπέλαγος Γκουλάγκ.

Αυτοί που θέλουν να είναι αληθινοί Χριστιανοί σ’ αυτές τις τρομερές ημέρες θα έπρεπε καλύτερα ν’ αρχίσουν να σοβαρεύονται σχετικά με την πίστη τους, μαθαίνοντας τι είναι ο αληθινός Χριστιανισμός, μαθαίνοντας να προσεύχονται στο Θεό εν πνεύματι και αληθεία, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουν ποιος είναι ο Χριστός, στον Οποίο μονάχα έχουμε σωτηρία.

Η Ορθόδοξη ασκητική κοσμοθεωρία δίνει το μόνο μέσο με το οποίο οι άνθρωποι, έχοντας λάβει το Άγιο Πνεύμα με το Βάπτισμα και το Χρίσμα τους, μπορούν πραγματικά να συνεχίσουν να αποκτούν το Άγιο Πνεύμα στη ζωή τους• και διδάσκει πως να διακρίνουμε την πνευματική πλάνη και να φυλαγόμαστε από αυτήν.

Εδώ στη Δύση ζούμε σε έναν ανόητο παράδεισο ο οποίος µπορεί να χαθεί, και πιθανώς θα χαθεί σύντομα. Αρχίστε να προετοιμάζεστε – όχι με την αποθήκευση τροφίμων ή τέτοιων εξωτερικών πραγμάτων όπως µερικοί κάνουν ήδη στην Αμερική, αλλά με την εσωτερική προετοιμασία των Ορθόδοξων Χριστιανών.

Πώς Θα Σωθούμε: Τα τέσσερα “έσχατα” (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

                                        

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Τα τέσσερα “έσχατα”

Ο Σοφός Σειράχ μας δίνει μια συμβουλή θαυμάσια και ψυχωφελέστατη: “Μιμνήσκου τα έσχατά σου, και εις τον αιώνα ουχ αμαρτήσεις” (7:36). Δηλαδή, “να θυμάσαι πάντα τα τέλη της ζωής σου, και ποτέ δεν θ΄αμαρτήσεις”.

Τα “έσχατα” αυτά είναι:

α) ο σωματικός θάνατος του ανθρώπου,

β) η Δευτέρα παρουσία του Χριστού,

γ) η δόξα του Παραδείσου και

δ) η οδύνη της κολάσεως.

Όποιος τα θυμάται και τα μελετάει με το νου του συνεχώς, πολιτεύεται ενάρετα και θεάρεστα. Ας τα εξετάσουμε, λοιπόν, με τη σειρά.

α΄. Ο θάνατος

Ο άγιος Ιωάννης ο ελεήμων, πατριάρχης Αλεξανδρείας (610-619), για να χαράξει βαθιά μέσα στο νου του τη μνήμη του θανάτου και να την έχει πάντα ζωηρή μπροστά στα μάτια του, πρόσταξε να φτιάξουν τον τάφο του, αλλά να μην τον τελειώσουν. Ύστερα είπε στον κατασκευαστή να έρχεται σε κάθε επίσημη γιορτή, τότε που φορούσε τη λαμπρή αρχιερατική του στολή, και να του λέει δυνατά, μπροστά σε όλους: “Δέσποτα, το μνήμα σου είναι ατέλειωτο μέχρι σήμερα. Δώσε μου την άδεια να το τελειώσω, γιατί δεν ξέρεις πότε θα σε επισκεφθεί ο θάνατος”. Αυτό το έκανε ο άγιος, για να μην ξεγελαστεί από την πρόσκαιρη τιμή του αρχιερατικού αξιώματος, που μπορεί να εμπνεύσει την έπαρση, αλλά να θυμάται πάντα το θάνατο, που ταπεινώνει και… προσγειώνει.

Η αληθινή φιλοσοφία είναι η μελέτη του θανάτου, σύμφωνα με τον Μέγα Βασίλειο. Μ΄αυτή τη μελέτη φιλοσόφησε κι εσύ, αδελφέ, αν θέλεις να βρίσκεσαι μέσα στην πραγματικότητα. Θά ΄ρθει ώρα, και δεν ξέρεις πότε, που θα σβήσει η ζωή σου, και μαζί μ΄αυτήν όλα τα όνειρα, όλες οι αυταπάτες. Η γη θα καταπιεί αμείλικτα το σώμα σου, που θα γίνει τροφή των σκουληκιών. Άχρηστες θ΄αποδειχθούν η γνώση και η σοφία σου. Οι κληρονόμοι θ΄αρπάξουν την περιουσία σου, που με τόσους μάταιους μόχθους έφτιαξες. Και οι δαίμονες, αλίμονο, θα περιλάβουν την ψυχή σου, που για όλα αγωνίστηκε όσο ήταν σ΄αυτόν τον κόσμο, εκτός από το σπουδαιότερο: τη σωτηρία της!

Την ώρα εκείνη, καθώς θα βρίσκεσαι μπροστά στην οδυνηρή αυτή αλήθεια, την αλήθεια που ως τότε περιφρονούσες ή αμφισβητούσες, θα μετανοείς όψιμα και θα θρηνολογείς ανώφελα. Γιατί θα είναι πολύ αργά…

Πράγματι, φοβερό είναι του θανάτου το μυστήριο! Φρίκη προξενεί σε όλους, άρχοντες και υπηκόους, πλούσιους και φτωχούς, άνδρες και γυναίκες, νέους και γέρους, σοφούς και απλοϊκούς, κληρικούς και λαϊκούς, πιστούς και άπιστους. Η Ιστορία έχει διασώσει κάποιες λεπτομέρειες από το θάνατο ή και τις τελευταίες στιγμές ορισμένων μεγάλων ανδρών, στιγμές που συγκλονίζουν και διδάσκουν.

Γιὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμὰ

Γεώργιος Καψάνης

Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους

Σήμερα ἑορτάσαμε τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τοῦ Παλαμᾶ. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος εἶναι ἕνας μεγάλος θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας, μεγάλος διδάσκαλος πνευματικός, μεγάλος Ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τὸν 14ο αἰώνα οἱ δυτικοί, ὅπως καὶ σήμερα ἔτσι καὶ τότε, ἐμφοροῦνταν ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τί εἶναι ἡ θεία Χάρη καὶ πῶς ἐνεργεῖ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Προσπαθοῦσαν ὀρθολογιστικὰ νὰ ἑρμηνεύσουν τὸ τί εἶναι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ.

Τότε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς δίδαξε τὴν ὀρθή, τὴν Ὀρθόδοξο θεολογία τοῦ Εὐαγγελίου, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων. Ὅτι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἄκτιστη, δὲν εἶναι κτίσμα, δὲν εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, καὶ ἁγιάζει τὸν ἄνθρωπο, φωτίζει τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀκόμη κάνει τὸν ἄνθρωπο, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό, θεὸ κατὰ χάρη.

Ησυχασμός: Η κορυφαία έκφραση της ορθοδόξου πνευματικότητας

ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ: Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Η λέξη Ησυχασμός παράγεται από το ρήμα ησυχάζω που σημαίνει βρίσκομαι σε κατάσταση σιγής, ηρεμίας και αυτογνωσίας. Ο ησυχαστής μοναχός, αλλά και λαϊκός, πλημμυρισμένος από θείο έρωτα, προσπαθεί να αποβάλλει κάθε κοσμική ενασχόληση και σκέψη, αποζητά την ησυχία και επικεντρώνεται στη μνήμη του Θεού, λέγοντας αδιάλειπτα την νοερά προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό». 

Η άσκηση αυτή καθαρίζει την καρδιά από κάθε πάθος και το νου από τους ακάθαρτους λογισμούς, τους οποίους υπαγορεύουν οι δαίμονες. Ο ησυχαστής έτσι αποκτά «νουν Χριστού», όπως είπε ο απόστολος Παύλος. Το μυαλό του, η καρδιά του, οι αισθήσεις του και γενικά ολόκληρη η ψυχοσωματική του υπόσταση γεμίζει από την άκτιστη χάρη και την παρουσία του Θεού, τον καθαρίζει από τους ρύπους της αμαρτίας, τον αγιάζει, τον καθιστά μέτοχο των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Με την συνεχή άσκηση ο ησυχαστής αισθάνεται με τις σωματικές του αισθήσεις, βλέπει με τα σωματικά μάτια του το άκτιστο θείο φως, αυτό το φως που είδαν οι άγιοι απόστολοι στο όρος Θαβώρ.