Οἱ ἐπὶ Βέκκου Ἁγιορεῖτες Πατέρες ἀπαντοῦν στοὺς ἀπανταχοῦ διαστρεβλωτὲς τῶν θείων ἐντολῶν.

                  

                                «καί ὁ Θεός τοῦτο ἐσήμανεν, οὕτως εἰπών˙ «Ἱερεῖς ἠθέτουν νόμον μου καί ἐβεβήλουν τά ἅγιά μου – πῶς; – ὅτι βεβήλοις καί ὁσίοις οὐ διέστελλον, ἀλλ’ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά»

        

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἔχουν γραφτεῖ τόσα καὶ τόσα κείμενα γιὰ τὴν στάση καὶ τὴν διδασκαλία τῶν ἐπὶ Βέκκου ὁμολογητῶν τῆς Πίστεως Ἁγιορειτῶν Πατέρων. Τῶν Πατέρων αὐτῶν δηλαδὴ ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ψευτοσύνοδο στὴν Λυὼν τῆς Γαλλίας καὶ τὴν ὑποταγὴ τῶν ὀρθοδόξων ὄχι μόνο στὸν Πάπα ἀλλὰ καὶ στὴν παπικὴ θεωρία περὶ πρωτείου, ἐπισκοποκρατείας. Ἐπίσης ἀναφέρει ξεκάθαρα τὸ θέμα τῆς ἀδιάκριτης μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ὅσους ἀπειθοῦν καὶ διαστρέφουν τὸ δόγμα στὴν Ἐκκλησία.

Τὰ κείμενα αὐτὰ ἦταν ὅλα τόσο καλά, ποὺ ἡ ἐπανάληψη τοῦ θέματος φαίνεται περιττή. Ὅμως ἡ πρόσφατη ἐπανεμφάνιση διαφόρων διαστρεβλωτῶν τῶν θείων ἐντολῶν καὶ τῶν ἀγώνων τῶν Ἁγίων (π.χ. ἐδῶ) καὶ ὁ κίνδυνος κακῆς ἐπιρροῆς τους στοὺς πιστούς, μᾶς ἀναγκάζει νὰ ἐπαναλάβουμε τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων αὐτῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, στοὺς ὁποίους φυσικὰ καὶ σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν μεταπατερικὴ θεώρηση ὀφείλουμε νὰ ὑπακοῦμε. Καὶ ὁφείλουμε νὰ ὑπακοῦμε, διότι στὴν διδασκαλία αὐτή, ποὺ ἐκφράστηκε μέσῳ μίας ἐπιστολῆς στὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Η΄ Παλαιολόγο καὶ ὑπὸ τὴν πατριαρχεία τοῦ φιλοπαπικοῦ Ἰωάννη Βέκκου (ὅπως τώρα ἐπὶ Βαρθολομαίου), συνοψίζεται ὁλόκληρη ἡ ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία γιὰ τὴν στάση τῶν Ὀρθοδόξων σὲ καιροὺς αἱρέσεως. Ὥστε ἡ ἐπανάληψή της θὰ μᾶς ὠφελήσει. Τὴν διδασκαλία αὐτὴ κατακρεούργησαν καὶ κατακρεουργοῦν οἱ ἀπανταχοῦ μεταπατερικοὶ ἀλλὰ καὶ ὅσοι θέλουν νὰ δικαιολογήσουν τὴν φοβία και ἀδράνειά τους ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς σὲ συνέδρια, συνεντεύξεις, ὁμιλίες κλπ..

Ιστορικές αποδείξεις της Παπικής εχθροπραξίας κατά των Ορθοδόξων. Αυτά που αποκρύβουν σήμερα οι Οικουμενιστές!

         

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΠΡΟΣ ΚΛΑΙΡΚΙΟ

ΑΒΡΑΑΜ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

    Εδιάβασα, ότι κατά το τέλος τού ιδ’ αιώνος, έτος 1405, ο πόλεμος των Σαρακηνών για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ, ο οποίος υπεκινήθη από τους Λατί­νους, όχι μόνον έγινε αιτία πολλής καταστροφής για την Ανατολική Εκκλησία, αλλά και για τη Δυτική. Καθότι οι τότε Πάπες της Ρώμης» επειδή ευρήκαν την ευκαιρία να ενεργήσουν, για να μη τεθούν υπό την εξουσία κανενός, κινούσαν πάντα λίθον, ώστε να επιτύχουν να υποταχθούν σε αυτούς όλοι οι άλλοι. Διότι όσον ο πόλεμος παρετείνετο και οι χριστιανοί της Δύσεως κατέφευγον στην Ανατολή, τόσον oι Πά­πες επετίθεντο, καθώς μαρτυρεί ο Όθων Επίσκοπος Φρισιγένσης, και ο Αββάς Ουρσπεργένσης, οι οποίοι εξιστορούσαν τη βίαιη συμπεριφορά των Παπών. Τό­σα δε κακά προξένησε ο πόλεμος αυτός στην Δύση δια των επιβουλών των Παπών, ώστε ο Αντώνιος ο Κόκκος στην αρχή τού Δ’ βιβλίου της Θ’ εννάδος, να  ειπή ότι κατά την εποχή τού (Πάπα) Πασχάλη τού Β’ ο Φλουέντιος ο επίσκοπος της Ιταλικής πόλεως Φλω­ρεντίας, εβεβαίωνε χωρίς αμφιβολία, ότι εγεννήθη ο Αντίχριστος.

Εδιάβασα (ακόμη), ότι στην Ανατολή, με αφορμή δήθεν την ευσέβεια, προέβαλαν οι Πάπες Πατριάρ­χες στις Εκκλησίες και έπραξαν όσα άλλα ενόμιζαν ότι τους συνέφεραν, για να υποταχθούν οι Ορθόδοξοι στον ανομότατο ζυγό του Πάπα. Γι’ αυτό ο Ευγένιος ο Γ’ έλεγε: αυτός ο πόλεμος, αν και για τί­ποτε άλλο δεν ήταν ωφέλιμος, όμως μας ωφελεί, διότι βοηθεί να τοποθετηθούν Λατίνοι ποιμένες στις Εκκλησίες της Ανατολής. Αλλά και διότι όχι μόνον έβλαψαν την Εκκλησία της Ανατολής δι’ αυτού τού άνομου πολέμου, αλλά και την αυτοκρατορία. Διότι βλέποντας ο Ιννοκέντιος ο Γ την διχόνοια που είχε τότε το βασίλειο της Κωνσταντινουπόλεως, παρακί­νησε το στράτευμα, το οποίο ήταν έτοιμο για τον Συριακό πόλεμο, να στραφή κατά της Κωνσταντι­νουπόλεως˙ και αυτό το γράφει και ο Χωνιάτης.

Επίσης όταν εκυρίευσαν την Ιερουσαλήμ οι Λατίνοι, ετοποθέτησαν με απόφαση τού Πάπα δικό τους πατριάρχη τον Αρνούλφον, αφού εξεδίωξαν από τον θρόνο τον κανονικό πατριάρχη Συμεών και ότι και την τάξη τού Αποστολικού θρόνου ανέτρε­ψαν, διότι μετέβαλαν τις επισκοπές και τις Μητρο­πόλεις.

Γιατί ο Χριστός είπε «Πίετε εξ’ αυτού πάντες» και δεν είπε και «Λάβετε φάγετε πάντες»

Σε κάθε Θεία Λειτουργία, κατά την Αγία Αναφορά, ο ιερέας, ευχαριστεί ιδιαιτέρα τον Θεό για την έλευση του Υιού του στον κόσμο, αλλά και για την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

Διηγείται μάλιστα και τα σχετικά με τον Μυστικό Δείπνο, επαναλαμβάνοντας τα ίδια λόγια του Κυρίου(Μτθ 26, 26-28) :

«…λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τό σῶμά μου…»

και «…πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τό αἷμά μου…»

Κάποια στιγμή, βρέθηκαν κάποιοι «ευσεβείς» -ικανοί χειριστές της γλώσσας- και διαπίστωσαν ένα λάθος στη διατύπωση αυτών των λόγων και μάλιστα πρότειναν την «διόρθωσή τους».

Γιατί, έλεγαν, δε γίνεται ο Κύριος να είπε για το μεν Σώμα Του, «Λάβετε φάγετε», έτσι αορίστως (δηλαδή ούτε πόσοι,ούτε ποιοί), και αμέσως μετά, να λέει για το Αίμα Του, «Πίετε εξ αυτού πάντες», προτρέποντας άπαντες να πιουν από τους παρόντες στον Μυστικό Δείπνο.

Το μεγαλύτερο θαύμα είναι να βλέπουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοούμε...

ι

πηγή

Ενθρονίστηκε ο νέος Πατριάρχης Γεωργίας Σίο Γ΄

Του Αιμίλιου Πολυγένη για Ρομφαια

---

Σε ατμόσφαιρα κατάνυξης και ιστορικής σημασίας, η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία εισήλθε σήμερα, Τρίτη 12 Μαΐου 2026, σε μια νέα εποχή.

Μετά από σχεδόν μισό αιώνα, η ηγεσία της Εκκλησίας πέρασε στα χέρια του Αγιωτάτου Πατριάρχη Σίο Γ΄, η ενθρόνιση του οποίου τελέστηκε στον εμβληματικό Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος Σβετιτσκόβελι.

Η διαδικασία ακολούθησε πιστά τους αρχαίους εκκλησιαστικούς κανόνες, υπογραμμίζοντας τη συνέχεια της γεωργιανής παράδοσης.

Η ιστορική στιγμή κορυφώθηκε όταν η αρχαία πατριαρχική μίτρα τοποθετήθηκε στην κεφαλή του νέου προκαθημένου από τον Μητροπολίτη Τσατούρας κ. Δανιήλ, σηματοδοτώντας την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του.

Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο Πατριάρχης Σίο Γ΄ ενδύθηκε τα αρχιερατικά άμφια και τα αρχιερατικά εγκόλπια σε μια ιεροτελεστία που συνδέει το παρόν με το βυζαντινό και γεωργιανό παρελθόν.

Κραυγές και ουρλιαχτά μέσα στον ναό (βίντεο). Το φαινόμενο των συναυλιών στους ναούς έχει ξεπεράσει κάθε όριο με ευθύνη των επισκόπων αλλά και των πιστών που τις ανέχονται.

Ο μητροπολίτης Καβάλας Στέφανος στις 26.4.2026 με πρόφαση την έλευση της εικόνας της Παναγίας Σουμελά στην Καβάλα, έβαλε μέσα στον ιερό ναό του Αγίου Παύλου (άλλος χώρος δεν υπήρχε; Ας πήγαιναν στο πνευματικό κέντρο) και μετά το πέρας της Θείας λειτουργίας μικτές χορωδίες να τραγουδήσουν μουσικές συνθέσεις με άθλιες κραυγές. Ακούστε και συμπεράνατε: 

Ολόκληρο το βίντεο ΕΔΩ

Είναι ο Οικουμενισμός κατεγνωσμένη από Σύνοδο αίρεση; Η απάντηση είναι ναί!

Το φθινόπωρο του 1948 πραγματοποιήθηκε η Πρώτη Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, στην οποία όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες έλαβαν πρόσκληση συμμετοχής. Η πανορθόδοξος σύνοδος της Μόσχας απάντησε:

"όλες οι Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες που συμμετέχουν στην παρούσα Διάσκεψη, είναι αναγκασμένες να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στην Οικουμενική Κίνηση, στο σύγχρονο σχέδιό της".

                

Η απόρριψη και καταδίκη του Οικουμενισμού από το Πανορθόδοξο Συνέδριο της Μόσχας 

8-18 Ιουλίου 1948

Οι ακόλουθες εκκλησιαστικές αντιπροσωπείες από τις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες συμμετείχαν στην Σύνοδο:

Από την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως : Έξαρχος του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως για την Ευρώπη, Μητροπολίτης Θυατείρων Γερμανός, Μητροπολίτης Ρόδου Τιμόθεος και Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Μαροϊτάκης. Από την Εκκλησία Αντιοχείας : Μητροπολίτης Έμεσης Αλέξανδρος, Μητροπολίτης Λιβάνου Ηλίας και Αρχιμανδρίτης Βασίλειος. Η Εκκλησία της Αλεξάνδρειας εμπιστεύτηκε την εκπροσώπηση του ονόματός της στις εορταστικές εκδηλώσεις και στη Διάσκεψη της Αντιοχειανής Αντιπροσωπείας. Εκ της Γεωργιανής Εκκλησίας : Ο Παναγιώτατος Καθολικός-Πατριάρχης Καλλίστρατος, ο Μητροπολίτης Ουρμπνίσι Μελχισεδέκ, ο Μητροπολίτης Κουτάισι και Γαενάτα Εφραίμ, οι Αρχιερείς A. Savchuk και H. Degdariani, ο Πρωτοδιάκονος A. Akhobadze. Εκ της Σερβικής Εκκλησίας: Ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Γαβριήλ, ο Μητροπολίτης Σκοπίων Ιωσήφ, ο Επίσκοπος Braničevo Veniamin, ο Dr. Pavel Dretsuna, ο κ. Dušan Dožić. Από την Ρουμανική Εκκλησία : Αγιώτατος Πατριάρχης Ιουστινιανός, Αρχιεπίσκοπος Κραϊόβας Φιρμιλιανός, Επίσκοπος Κλουζ Νικόλαος, Επίσκοπος Μπουζέου Άντιμ, Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου, Καθηγητής-Πρωτιεπίσκοπος Π. Βιντιλέσκου, Αρχιεπίσκοπος Συμεών Νεάγκα, κ. Οβίδιου Μαρίνα. Από την Βουλγαρική Εκκλησία: Η Αυτού Μακαριότητα ο Έξαρχος Βουλγαρίας, Μητροπολίτης Σόφιας Στέφανος, Μητροπολίτης Φιλιππούπολης Κύριλλος, Μητροπολίτης Σλίβεν Νικόδημος, Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος, Αρχιερέας Β. Σπίλερ, Ιερέας Κ. Ντιμιτρόφ. Από την Ελληνική Εκκλησία: Μητροπολίτης Φιλίππων και Νεαπόλεως Χρυσόστομος (Κοβάλλα) και Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός. Από την Αλβανική Εκκλησία: Επίσκοπος Κορυτσάς Παΐσιος, Ιερείς Jani Risto και Lazar Konom, και κ. Alex Lubanian. Νίκο Τσάνι, Γενικός Γραμματέας της Συνόδου. Από την Πολωνική Εκκλησία: Αρχιεπίσκοπος Μπιάλιστοκ και Βιέλκ Τιμόθεος, Επίσκοπος Βρότσλαβ Μιχαήλ, Αρχιερέας Ι. Κοβαλένκο, Αρχιερείς Ε. Ναούμοφ και Α. Καλίνοβιτς.

Στις ολομέλειες και στις επιτροπές, ακούστηκαν και συζητήθηκαν εκθέσεις για τα ακόλουθα θέματα:

1) Το Βατικανό και η Ορθόδοξη Εκκλησία·(η ηγεσία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που εκπροσωπείται από τον παπισμό, έχοντας χάσει την αίσθηση της σωτήριας πίστης της στην αήττητη θέση της Εκκλησίας του Χριστού πάνω από τις πύλες της κόλασης και, απασχολημένη με τη διατήρηση της επίγειας εξουσίας της, ακολουθεί την οδό της εκμετάλλευσης πολιτικών δεσμών με τις εξουσίες, προσπαθώντας να δελεάσει την Ορθόδοξη Εκκλησία να συμφωνήσει μαζί της)

Ὁ θάνατος ὡς νίκη

 

Κάλλιστος Γουέαρ 

Ἐπίσκοπος Διοκλείας 

Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρό δέν εἶναι μία ἀποτυχία πού ἀποκαταστάθηκε κάπως μετά τήν Ἀνάστασή του. Ὁ ἴδιος ὁ θάνατος πάνω στό Σταυρό εἶναι μία νίκη. Νίκη τίνος πράγματος; Μόνο μία ἀπάντηση μπορεῖ νά ὑπάρξει: Ἡ νίκη τῆς ὀδυνώμενης ἀγάπης. «Κραταιά ὡς θάνατος ἀγάπη…ὕδωρ πολύ οὐ δυνήσεται σβέσαι τήν ἀγάπην» (Ἆσμα ᾎσμ. 8, 6-7). Ὁ Σταυρός μᾶς δείχνει μίαν ἀγάπη πού εἶναι δυνατή σάν τό θάνατο, μίαν ἀγάπη ἀκόμη πιό δυνατή.

Ὁ ἅγ. Ἰωάννης κάνει τήν εἰσαγωγή τῆς διηγήσης του γιά τό Μυστικό Δεῖπνο καί τό Πάθος μ’ αὐτά τά λόγια: «…ἀγαπήσας τούς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόσμω, εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς» (Ἰω. 13,1). Τό ἑλληνικό κείμενο λέει εἰς τέλος, πού σημαίνει «ὡς τό τέλος», «ὡς τό ἔσχατο σημεῖο». Κι αὐτή ἡ λέξη τέλος ἐπαναλαμβάνεται ἀργότερα στήν τελευταία κραυγή τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρό: «Τετέλεσται» (Ἰω. 19,30). Αὐτό πρέπει νά ἐννοηθεῖ ὄχι σάν κραυγή αὐτοεγκατάλειψης ἤ ἀπόγνωσης, ἀλλά σάν κραυγή νίκης: Τελείωσε, κατορθώθηκε, ἐκπληρώθηκε!

Τί ἐκπληρώθηκε; Ἀπαντᾶμε: Τό ἔργο τῆς ὀδυνώμενης ἀγάπης, ἡ νίκη τῆς ἀγάπης πάνω στό μίσος. Ὁ Ἰησοῦς, ὁ Θεός μας, ἀγάπησε τούς δικούς του ὡς τό ἔσχατο σημεῖο. Ἀπό ἀγάπη δημιούργησε τόν κόσμο, ἀπό ἀγάπη γεννήθηκε σάν ἄνθρωπος μέσα σ’ αὐτό τόν κόσμο, ἀπό ἀγάπη πῆρε πάνω του τή διασπασμένη ἀνθρώπινη φύση μας καί τήν ἔκανε δική του. Ἀπό ἀγάπη ταυτίστηκε μ’ ὅλη μας τήν ἀπελπισία. Ἀπό ἀγάπη πρόσφερε τόν ἑαυτό του θυσία, διαλέγοντας στή Γεθσημανή νά πάει ἑκούσια πρός τό Πάθος του: «…τήν ψυχήν μου τίθημι ὑπέρ τῶν προβάτων… οὐδείς αἴρει αὐτήν ἀπ’ ἐμοῦ, ἀλλ’ ἐγώ τίθημι αὐτήν ἀπ\’ ἐμαυτοῦ» (Ἰω. 10: 15,18). Ἦταν θεληματική ἀγάπη κι ὄχι καταναγκασμός αὐτό πού ἔφερε τόν Ἰησοῦ στό θάνατό του. Στήν ἀγωνία του μέσα στόν κῆπο καί στή Σταύρωσή του οἱ σκοτεινές δυνάμεις τοῦ ἐπιτίθενται μ’ ὅλη τους τήν ὁρμή, ἀλλά δέν μποροῦν ν’ ἀλλάξουν τή συμπόνια του σέ μίσος• δέν μποροῦν νά ἐμποδίσουν τήν ἀγάπη του νά συνεχίσει νά εἶναι ἡ ἴδια. Ἡ ἀγάπη του δοκιμάζεται ὡς τό ἔσχατο σημεῖο, ἀλλά δέν καταπνίγεται. «Τό φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ἰω. 1,5. Στή νίκη τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρό θά μπορούσαμε νά ἐφαρμόσουμε τά λόγια πού εἰπώθηκαν ἀπό κάποιο Ρῶσο ἱερέα, ὅταν ἀπελευθερώθηκε ἀπό τό στρατόπεδο συγκεντρώσεως: «Ὁ πόνος ἔχει καταστρέψει τά πάντα. Ἕνα μόνο πράγμα ἔχει μείνει σταθερό, ἡ ἀγάπη».

Η αχίλλειος πτέρνα των ψηφιακών κοινωνιών

Η αχίλλειος πτέρνα των ψηφιακών κοινωνιών

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός

Σύμφωνα με μια εντελώς πρόσφατη έκθεση ενός εξειδικευμένου οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών (International Telecommunication Union), «μια ψηφιακή πανδημία είναι ένα πιθανό σενάριο».

Το γεγονός ότι οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν οργανωθεί έτσι ώστε όλα τα κρίσιμα συστήματα να εξαρτώνται από ψηφιακές υποδομές (π.χ. ηλεκτρική ενέργεια, τράπεζες, μεταφορές, υγεία, δημόσια διοίκηση, ειδοποιήσεις κινδύνου, εφοδιαστικές αλυσίδες κ.λπ.) καθιστά μια πιθανή δυσλειτουργία τους μια εφιαλτική έκβαση με σοβαρές επιπτώσεις.  Αναμφίβολα οι ψηφιακές υποδομές αύξησαν κατακόρυφα την απόδοση σε πολλά πεδία αλλά ταυτόχρονα δημιούργησαν νέες - αόρατες κάποιες φορές - ευπάθειες.

Στις αρχές Μαΐου του 2026, η Διεθνής Ένωση Τηλεπικοινωνιών παρουσίασε την εμβληματική της έκθεση με τίτλο «Όταν τα ψηφιακά συστήματα αποτυγχάνουν: μια έκθεση εμπειρογνωμόνων σχετικά με τους κρυφούς κινδύνους του ψηφιακού μας κόσμου» (“When digital systems fail: an expert report on the hidden risks of our digital world”), σε συνεργασία με το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τη Μείωση του Κινδύνου Καταστροφών (United Nations Office For Disaster Risk Reduction) και τη Σχολή Διεθνών Υποθέσεων Sciences Po στο Παρίσι.

Η έκθεση υποστηρίζει ότι οι ψηφιακές διακοπές σπάνια μένουν απομονωμένες λόγω της διαλειτουργικότητας και της συνδεσιμότητας των συστημάτων. Μπορεί να ξεκινήσουν ως τοπική βλάβη και να εξαπλωθούν διατομεακά και διασυνοριακά. Έτσι, ο τελικός αριθμός των ανθρώπων που επηρεάζονται μπορεί να είναι έως και δέκα φορές μεγαλύτερος από όσους εκτέθηκαν στο πρωταρχικό γεγονός.

Η έκθεση προσομοιώνει τρία σενάρια που προκύπτουν από φυσικές καταστροφές και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια ολοκληρωτική «κυβερνοπανδημία», κατά την οποία δεν λειτουργούν οι τηλεπικοινωνίες και το διαδίκτυο, οι πληρωμές δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν, τα νοσοκομεία χάνουν την πρόσβαση στα ιατρικά δεδομένα ασθενών και οι ειδοποιήσεις έκτακτης ανάγκης δεν φτάνουν στους αποδέκτες.

Επιθετικός «ἀγαπισμός»

Ἔχουμε ἕνα ἐπιθετικὸ «ἀγαπισμό», γιατί εἶναι ἰδέα ποὺ κατοχυρώνει πάθη, δὲν εἶναι βίωμα ποὺ ἀποκρυπτογραφεῖ ἐσωτερικὴ ἀναγέννηση...

Ἄλλο ἀγάπη ἔστω, σὰν ἔμπνευση ἀσκητικῆς προσπάθειας νὰ προσλάβω ἀπαθῶς τὸν συνάνθρωπο σὰν ἀδελφό, σὰν εἰκόνα Θεοῦ... καί ἄλλο ἀγαπολογία ποὺ δείχνει ἀνασφάλεια καὶ ψυχικὴ ἀνισορροπία.

Καὶ ἐπιβάλλει μὲ ἕνα σπασμωδικὸ τρόπο τὸν περὶ ἀγάπης νόμο, ἀκριβῶς γιὰ νὰ κατοχυρώσει ἰδεολογικὰ ,τὸ ἀσταύρωτο τῆς νοσηρῆς ἀνθρώπινης παθολογίας..."

Όσιος Γεροντας Αναστάσιος Κουδουμιανός

πηγή

Η δύναμις και η αδυναμία της Εκκλησίας († Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης) Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ δὲν ἔχει προβλήματα, εἰμὴ ἐκεῖνα μόνον, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦν οἱ διάκονοι αὐτῆς, ὅταν ἀπομακρύνωνται ἀπὸ τοῦ γνησίου πνεύματός της.

                                  

«Καλὸν τὸ ἅλας· ἐὰν δὲ καὶ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἀρτυθήσεται;…» – Ο ΚΥΡΙΟΣ. 

Ἀναμφιβόλως διερχόμεθα μίαν ἀπὸ τὰς κρισιμωτέρας, ἴσως, περιόδους τῆς θρησκευτικῆς, ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἐθνικῆς ζωῆς τῆς ἑλληνικῆς ἡμῶν Πατρίδος. Σπανίως ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐκλήθη ν’ ἀντιμετωπίσῃ τοιαῦτα καὶ τοσαῦτα προβλήματα, οἷα ἀνέκυψαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας.

Εἰς ἀνάγκας, οὐ τὰς τυχούσας, περιεπλάκημεν ὡς Ἔθνος καὶ Ἐκκλησία. Ἔσωθεν ταραχαί, ἔριδες, αἱρέσεις, μάχαι. Ἔξωθεν κίνδυνοι, ἀπειλαί, ταπεινώσεις. Πανταχόθεν ἀκαταστασία καὶ «συνοχὴ ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ», ἐκ τοῦ φόβου τῶν ἐπερχομένων δεινῶν. Ὁ εὐσεβὴς λαός μας τιτρώσκεται τὴν φιλοτιμίαν ἐκ τῶν ἀλλεπαλλήλων ἐθνικῶν ταπεινώσεων καὶ τῶν προσγινομένων ὕβρεων κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἡμεῖς, ὡς ταπεινοὶ Μοναχοί, συμπάσχομεν καὶ «ἐν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις» ἀναφέρομεν τὰς ἱκετηρίας ἡμῶν πρὸς τὸν «δυνάμενον σώζειν» ἡμᾶς καὶ τὸν κόσμον. Γνωρίζομεν ὅτι ὑφίστανται προβλήματα, ἀλλά, κατ’ οὐσίαν, δὲν ὑπάρχουν προβλήματα, ἀλλὰ μορφαὶ κακοῦ, τὰς ὁποίας πολεμεῖ ἡ Ἐκκλησία, καὶ μορφαὶ ἀγαθοῦ, τὰς ὁποίας ἐπιδιώκει νὰ κατακτήσῃ.

Ὅ,τι ἀποτελεῖ τιμὴν καὶ καύχησιν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ ἀγών, ὃν διεξάγει μὲ πλήρη γνῶσιν τῆς φύσεώς της ὡς Στρατευομένης. Οὐδεμία ἀμφιβολία ὑπάρχει ὅτι πασῶν τῶν μορφῶν τοῦ κακοῦ αἴτιος μὲν εἶναι ὁ διάβολος, φορεῖς δὲ οἱ ἄνθρωποι. Οἱ μὲν διάβολος ὑποβάλλει ἀφανῶς τὸ κακόν, οἱ δὲ ἄνθρωποι καθίστανται, ἐν ἀγνοίᾳ των, ὑπηρέται αὐτοῦ.

Θὰ ἠδυνάμεθα νὰ διακρίνωμεν δύο εἴδη κακοῦ: ἐκεῖνο ὅπερ ἀπεργάζεται ὁ Σατανᾶς διὰ τῶν ὀργάνων του, καὶ ἐκεῖνο οὗτινος φορεῖς καθίστανται τὰ «φωτόμορφα τέκνα τῆς Ἐκκλησίας», ὁ λαὸς καὶ ὁ ἱερὸς κλῆρος. Ἐὰν ὁ κλῆρος, ὡς ἡ ἐπίσημος ἔκφρασις τῆς Ἐκκλησίας, ἁμαρτάνῃ δημοσίως, αἱ συνέπειαι εἶναι πολὺ μεγαλύτεραι.

Ἄλλο εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἄλλο ὁ κλῆρος καὶ ἄλλο ὁ λαός. Δὲν πρέπει νὰ γίνεται συσχέτισις τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν κλῆρον. Ἐν τούτοις, ἡ ἰδιάζουσα θέσις τοῦ κλήρου καὶ ἡ πνευματικὴ ἐξουσία τὴν ὁποίαν κέκτηται, βαρύνουν ἀπείρως τοῦτον ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν πιστῶν.

Μακάρι να έβγαζαν την ίδια ανακοίνωση ανυπακοής και για την αίρεση!

Ἡ ἀνακοίνωση αὐτὴ κατὰ τῶν νέων ταυτοτήτων κινεῖται, ὅπως ἔχουμε δείξει πολλὲς φορὲς ἀπὸ αὐτὸ τὸ βῆμα, στὴν σωστὴ κατεύθυνση: Ἀρνεῖται τὸ φακέλωμα, ὑπερασπίζεται τὴν θεόδοτη ἐλευθερία τοῦ κάθε προσώπου ποὺ ἀπειλεῖται ἀπὸ τὴν αὐξανόμενη παρακολούθησή μας ἀπὸ τὸ κράτος, βλέπει τὴν ἀρνητικὴ διάσταση τοῦ θέματος καὶ σὲ ἀντίθεση μὲ πολλοὺς δὲν καταδικάζει ὅσους πῆραν καὶ θὰ πάρουν τὴν νέα ταυτότητα, δὲν μιλάει γιὰ χάραγμα καὶ ἀριθμὸ τοῦ θηρίου, δὲν μιλάει γιὰ ἄκυρα Μυστήρια, ὅσων τὴν κατέχουν, δὲν τοὺς θέτει ἐκτὸς Ἐκκλησίας, δὲν δογματοποιεῖ τὸ θέμα. Ὅμως γιὰ μία ἀκόμα φορὰ πρέπει ἐμεῖς ὡς πιστοὶ νὰ ρωτήσουμε τὸ ἑξῆς λογικότατο καὶ ἐκκλησιαστικὰ εὐλογότατο ἐρώτημα. Ἂν ἡ νέα ταυτότητα εἶναι ἀπειλὴ ἡ αἵρεση τί εἶναι; Δὲν εἶναι παρασσάγγας χειρότερη; Δὲν καταργεῖ ὄχι μόνο τὴν ἐλευθερία μας ἀλλὰ τὴν ἴδια μας τὴν πίστη; Δὲν εἶναι τὸ γνήσιο παιδὶ τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου; Γιατί δὲν δημοσιεύεται μία ἀνάλογη ἀνακοίνωση ἐνάντια στὴν αἵρεση; Μήπως γιατί ἡ ἀνυπακοὴ στὸν πατριάρχη καὶ στὸν Ἐπίσκοπο ἔχει μεγαλύτερο κόστος ἀπὸ τὴν ἀνυπακοὴ στὸ κράτος; Μήπως γιατί τὸ θέμα τῶν ταυτοτήτων κατὰ τὸ λαϊκὸ πουλάει περισσότερο ἀπὸ τὸ θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Οἱ Ἅγιοι τῆς ἐποχῆς μας εἶπαν κάποια λίγα πράγματα γιὰ τὴν προσπάθεια φακελώματος τῶν ἀνθρώπων, εἶπαν ὅμως τὰ πάντα ἐνάντια στὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὴ ἀνάγκη ἐναντιώσεώς μας σ’ αὐτόν. Ἐπαναλαμβάνουμε αὐτὸ ποὺ εἶπε (ἐδῶ) ὁ Ἅγ. Πορφύριος: "τὸ κακὸ ποὺ θὰ προέλθει ἀπὸ  τὴν σύγχυση θὰ εἶναι μεγαλύτερο ἀπὸ τὸ κακὸ τῶν ταυτοτήτων." Μακάρι οἱ Μονὲς καὶ τὰ ἡσυχαστήρια νὰ μᾶς ἀπαντήσουν! 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου 

Ανακοίνωση Ιερών Μονών και Ησυχαστηρίων: Αρνούμαστε να δεχθούμε τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον Προσωπικό Αριθμό του πολίτη.

 

30-08-2025

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΙΕΡΩΝ ΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΩΝ:

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ 

ΝΑ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ  ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ 

ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ 

Προκαταρκτική ἀναγκαία διευκρίνιση - ἀποποίηση εὐθυνῶν: Ἐνημερωθήκαμε ὅτι τήν Δευτέρα 18 Αὐγούστου 2025 ἕνα κείμενο πού ἀποτελοῦσε κείμενο ἐργασίας πρός διαβούλευση μεταξύ τῶν ὑπογραφόντων ἀναρτήθηκε λίαν ἀστόχως στό διαδίκτυο. Μάλιστα δέ, στό τέλος τοῦ κειμένου αὐτοῦ ἐτέθησαν ὅλως αὐθαιρέτως ὑπογραφές, χωρίς νά ἔχουν ἐρωτηθεῖ οἱ ὑπογράφοντες. Πληροφοροῦμε τούς ἀναγνῶστες ὅτι τό μόνο κείμενο πού ἀναγνωρίζουμε ὡς ἔγκυρο εἶναι τό παρόν (πού ἀποτελεῖται ἀπό τό παρόν προοίμιο μαζί μέ τήν συνημμένη ἐκτενῆ ἀνακοίνωση), τό ὁποῖο καί ὑπογράφουμε.

Δια τῆς παρούσης ἀνακοινώσεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς προηγουμένης (23-12-2023) Ἱερές Μονές καί Ἱερά Ἡσυχαστήρια τῆς Πατρίδος μας ἐπιθυμοῦμε νά καταστήσουμε σαφές ὅτι 

ἀρνούμαστε νά δεχθοῦμε τόν Προσωπικό Ἀριθμό 

καί τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα.

Οἱ λόγοι ἐξηγοῦνται διεξοδικά στό συνημμένο κείμενο (βλέπε τέλος παρόντος κείμενου).

Ἐν πρώτοις, δέν συναινοῦμε στό ἠλεκτρονικό φακέλωμα καί στήν ἠλεκτρονική σκλαβιά. Κάθε δικαίωμα πού παραδίδουμε σήμερα, δέν θά τό πάρουμε ποτέ πίσω, γράφαμε στό πρῶτο κείμενό μας. Διότι αὐτό εἶναι πού θά προκύψει ὕστερα ἀπό τήν λήψη ἐκ μέρους τῶν πολιτῶν τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ. Δέν συναινοῦμε στήν κινεζοποίηση τῆς ζωῆς μας. Μέ τή λήψη τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ εἰσερχόμαστε χωρίς δυνατότητα ἐπιστροφῆς σέ ἕνα δυστοπικό περιβάλλον. Ἡ ἑνοποίηση ὅλων τῶν βάσεων δεδομένων θά δημιουργεῖ ἕνα προσωπεῖο (προφίλ), σύμφωνα ὅμως μέ τά ἀξιακά πρότυπα τῶν ἑκάστοτε κυβερνώντων. Ὅταν γνωρίζουμε ὅτι παρακολουθούμαστε σέ κάθε μας κίνηση, αὐθόρμητα γινόμαστε πιό ἐπιφυλακτικοί –ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως– καί δέν θά δραστηριοποιούμαστε ἄφοβα καί ἐλεύθερα –ἀκόμη καί στήν πνευματική μας ζωή–, εἰδικά ἄν γνωρίζουμε ὅτι αὐτός πού μᾶς παρακολουθεῖ, δέν συμφωνεῖ μέ τίς ἐπιλογές μας καί ἔχει τή δύναμη νά δημιουργήσει προσκόμματα στή ζωή μας. Λαμβάνοντας λοιπόν τόν προσωπικό ἀριθμό, ἀπεμπολοῦμε ἑκουσίως τήν ἐλευθερία μας, αὐτοχειριαζόμαστε πνευματικά, καί μέ τόν τρόπο αὐτό ἀπομακρύνεται ἡ δυνατότητα σωτηρίας μας. 

Ο Γερμανός συγγραφέας ‘Ερχαρτ Κέστνερ για την απάντηση μίας μάνας που "μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να ακουστεί"!

 «Μητέρα Από την Κρήτη/Κοιμητήριο Γερμανών Στρατιωτών» της Ειρήνης Βαζούκου

Ο Γερμανός συγγραφέας ‘Ερχαρτ Κέστνερ κάποτε εξομολογήθηκε το παρακάτω συμβάν:

«Το 1952 επισκέφτηκα για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, την Αθήνα. Στη Γερμανική Πρεσβεία, όταν έμαθαν ότι θα πήγαινα στην Κρήτη, με συμβούλευσαν, επειδή ήταν ακόμη νωπές οι πληγές της Γερμανικής κατοχής, να πω ότι ήμουν Ελβετός. Αλλά γνώριζα καλά τους Κρητικούς. Από την πρώτη στιγμή είπα ότι είμαι Γερμανός και όχι μόνο δε το μετάνιωσα, αλλά όποτε και να πήγαινα κατόπιν, βίωνα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.

Ένα δειλινό καθώς έδυε η ήλιος, πλησίασα ένα Γερμανικό κοιμητήριο, και περίμενα να είμαι μόνος με μοναδική συντροφιά τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου. Αλλά έκανα λάθος. Εκεί ήταν μια ζωντανή ψυχή, μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη. Με μεγάλη έκπληξη την είδα να πηγαίνει και να ανάβει κεριά από τάφο σε τάφο των Γερμανών στρατιωτών. Την πλησίασα και την ρώτησα. Είσαι από την Κρήτη;. Ναι, μου είπε. Και τότε γιατί το κάνεις αυτό; Αυτοί εδώ οι άνθρωποι έχουν σκοτώσει Κρητικούς.

Αφιερωμένο με αγάπη σε όλες τις μητέρες του κόσμου.

Κώστας Καρυωτάκης | Ξεπροβόδισμα

— Ἀγάπη μου, ἤσουνα παιδί· παιδί μου, εἶσαι ἄντρας τώρα·

σῦρε, ἀκριβέ μου, στὸ καλό, μὴ σὲ προφτάσει ἡ μπόρα.

— Μάνα μου, κοίτα, ἐνύχτωσε· πῶς νὰ κινήσω; βρέχει·

μάνα, μιὰ θλίψη μὲ κρατεῖ καὶ μία τρομάρα μ᾿ ἔχει.

— Παιδί μου, ὅλοι θὰ φύγουνε· κι ἂν μείνεις τελευταῖος;

σῦρε· καὶ πάντα νά ῾σαι ὄρθιος καὶ πάντα νά ῾σαι ὡραῖος.

— Μάνα, ὁ χειμῶνας ρυάζεται κ᾿ ἡ νύχτα ἀγκομαχάει·

μὲ δένει, μάνα, μιὰ ντροπή, κ᾿ ἕνας καημὸς μὲ πάει.

— Βλέπε, παιδί μου, πάντα ὀμπρός. Τὸ χτὲς μὴ σὲ πικραίνει.

Τώρα ἡ ζωὴ σὰν ἄλογο στὴν πόρτα σὲ προσμένει.

— Μάνα, οἱ ἄνεμοι ρίξανε τοῦ δρόμου τὸ πλατάνι·

μὲ τρώει, μανούλα, ἡ θύμηση, κι ὁ πόνος μὲ δαγκάνει.

— Παιδί μου, ὅλου θὰ φύγουνε· κι ἂν μείνεις τελευταῖος;

σῦρε· καὶ πάντα νά ῾σαι ὀρθὸς καὶ πάντα νά ῾σαι ὡραῖος.

— Μάνα μου, κοίτα, ἐνύχτωσε· πῶς νὰ κινήσω; βρέχει·

μάνα, μιὰ θλίψη μὲ κρατεῖ καὶ μία τρομάρα μ᾿ ἔχει.

Επειδή μέσω Η.Π.Α. ξανάρχισε η συζήτηση για UFO και εξωγήινους, παρουσιάζουμε την ορθόδοξη διδασκαλία για όλα αυτά

Οι Εξωγήινοι, τα UFO, είναι δαίμονες! (π. Σεραφείμ Ρόουζ)

                            

[Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος] 4. Εξήγηση των φαινομένων UFO

Το τελευταίο βιβλίο του Dr. Jacques Vallee σχετικά με τα UFO, «Το αόρατο Κολλέγιο» (The Invisible College), αποκαλύπτει τι σκέφτονται τώρα γι’ αυτά αξιόπιστοι επιστήμονες ερευνητές. Πιστεύει ότι τώρα είμαστε «πολύ κοντά» στο να κατανοήσουμε τι είναι. Σημειώνει ότι η ιδέα της «εξωγήινης» νοήμονος ζωής έχει μέσα σε λίγα χρόνια γίνει πολύ της μόδας, ανάμεσα σε επιστήμονες όπως επίσης και μάντεις, ως αποτέλεσμα «μεγάλης δίψας για επαφή με ανώτερους νόες που θα προσφέρουν καθοδήγηση για το φτωχό, ταλαιπωρημένο, ταραχώδη πλανήτη μας» (σελ. 195). Ενδεικτικά βλέπει ότι η ιδέα επισκεπτών από το εξώτερο διάστημα έχει γίνει ο μεγάλος μύθος ή «ζωτικό ψεύδος» των καιρών μας. «Έχει γίνει πολύ σημαντικό για μεγάλους αριθμούς ανθρώπων να περιμένουν επισκέπτες από το εξώτερο διάστημα» (σελ. 207, η έμφαση στο πρωτότυπο).

Όμως βρίσκει αφελές το να πιστέψει σ’ αυτόν το μύθο: «Αυτή η εξήγηση είναι πολύ κουτή για να ερμηνεύσει την ανομοιότητα της αναφερόμενης συμπεριφοράς των επιβατών και της διακρινόμενης αλληλεπίδρασής τους με τα ανθρώπινα όντα» (σελ. 27). Ο Δρ. Hynek έχει σημειώσει ότι με σκοπό να εξηγήσουμε τις ποικίλες επενέργειες που παράγουν τα UFO, πρέπει να υποθέσουμε ότι αυτά είναι «ένα φαινόμενο που έχει υλικές συνέπειες αλλά έχει επίσης τα χαρακτηριστικά του ψυχικού κόσμου» (The Edge of Reality, σελ. 259). Ο Δρ. Vallee πιστεύει ότι «είναι δομημένα τόσο ως υλικά σκάφη (ένα γεγονός που για καιρό μου φαινόταν αναμφισβήτητο) όσο και ως ψυχικά επινοήματα, των οποίων οι ακριβείς ιδιότητες μένουν να καθοριστούν» (The Invisible College, σελ. 202, έμφαση στο πρωτότυπο). Πραγματικά, τη θεωρία ότι τα UFO δεν είναι καθόλου υλικά σκάφη, αλλά κάποιο είδος «παραφυσικού» ή ψυχικού φαινομένου, έχει εισηγηθεί ένας αριθμός ερευνητών στην αρχή της δεκαετίας του 1950· αλλά η γνώμη αυτή «πνίγηκε» μετά, από τη μια μεριά από τους οπαδούς λατρειών και την επιμονή τους στην «εξωγήινη» προέλευση των UFO, κι από την άλλη από τις επίσημες κυβερνητικές εξηγήσεις, που ανταποκρίνονταν στην ευρέως εξαπλωμένη λαϊκή γνώμη ότι το όλο φαινόμενο ήταν φανταστικό (Keel, UFOs: Operation Trojan Horse, σελ. 38-41). Μόνο αργότερο άρχισαν σοβαροί ερευνητές να συμφωνούν ότι τα UFO, παρ’ ότι είχαν συγκεκριμένα «υλικά» χαρακτηριστικά, δεν μπορούν όλα να ερμηνευθούν ως «διαστημόπλοια» κάποιου, αλλά είναι καθαρά κάτι που ανήκει στον παραφυσικό ή αποκρυφιστικό χώρο.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Δύο πελώρια θέματα: Περί Θεού και περί Μεσσίου. (Κυριακή της Σαμαρείτιδος)

«ΔΥΟ ΠΕΛΩΡΙΑ ΘΕΜΑΤΑ: ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΜΕΣΣΙΟΥ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ [:Ιω.4,25-26 και 42β]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου  με θέμα:

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 5-5-1991] (Β245)Έκδοσις β΄                                                           

    Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, μας προβάλλει τον θαυμάσιον εκείνον διάλογον μεταξύ του Κυρίου και της Σαμαρείτιδος γυναικός. Βέβαια, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, δια μακρών και σχετικά λεπτομερώς, μας αναφέρει όσους διαλόγους παραθέτει μέσα στο ιερό του Ευαγγέλιο. Όμως, ο διάλογος, αυτός, του Κυρίου με την Σαμαρείτιδα γυναίκα, είναι ο μακρύτερος και ο σπουδαιότερος. Διότι αναφέρεται σε δύο πελώρια θέματα: στο θέμα περί του Θεού και εις το θέμα περί του Μεσσίου. Με τον Νικόδημο, επί παραδείγματι, ο διάλογος είναι περί αναγεννήσεως του ανθρώπου. Αλλά όλα τα άλλα έρχονται από κάτω, αφού κορυφαίο θέμα είναι το θέμα του Θεού και το θέμα του Μεσσίου.

      Ετέθησαν τα θέματα αυτά κατά έναν θαυμαστόν τρόπον. Βέβαια, την αφορμή την έδωσε η ιδία η Σαμαρείτις και κάνει εντύπωση  μία γυναίκα, επιπλέον Σαμαρείτις, δηλαδή μη έχουσα σχέση με τον λαό του Θεού - διότι οι Σαμαρείται εθεωρούντο από τους Ιουδαίους περίπου ειδωλολάτραι- μία αγράμματος γυναίκα, δεν έτυχε καμίας θεολογικής παιδεύσεως, δεν κάθισε κοντά σε Ραβίνους να ακούσει διδασκαλίες, και πόρνη! Εκπληκτικόν!

     Όμως ο Κύριος, ο καρδιογνώστης, που βλέπει τις προθέσεις, βλέπει τις διαθέσεις και την προαίρεση του ανθρώπου, έβλεπε εις αυτήν την γυναίκα θεολογικόν ενδιαφέρον. Και ανοίχτηκε κουβέντα, συζήτησις, εκεί στο φρέαρ του Ιακώβ. Οι μαθηταί είχαν πάει εν τω μεταξύ στην πόλιν δια να αγοράσουν τροφές. Αυτή δε η γυναίκα ήλθε εις το πηγάδι δια να αντλήσει νερό. Ανοίχτηκε θεολογική συζήτησις περί Θεού! Και πώς πρέπει να λατρεύεται ο Θεός. Και πού πρέπει να λατρεύεται ο Θεός. Και τότε ο Κύριος, βεβαίως, ετοποθέτησε ορθά το όλον θέμα, λέγοντας: «Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν».     

Ο Οικουμενισμός ως εργαλείο γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων - Η αλλοίωση των δογμάτων της Ορθοδοξίας. Δείτε ολόκληρη την εισήγηση του Αγιορείτη Μοναχού στο Πολεμικό Μουσείο.

Η Ημερίδα στο Πολεμικό Μουσείο (η ομιλία του Μοναχού Παισίου Καρεώτη βρίσκεται μεταξύ 1:14:14 και 1:58:40).

                                        

Οικουμενισμός: Ιστορία-Θεολογία-Προβληματισμοί

Εισήγηση περί των ένοχων απαρχών του ΠΣΕ - Η Ορθόδοξη Απάντηση.

Υπό γ. Παϊσίου Μοναχού Καρεώτου (κελί Αγίων Αρχαγγέλων) 

Η παρούσα εισήγηση προσφέρει μια ορθόδοξη κριτική επί της Οικουμενικής κίνησης, αποδεικνύοντας ότι αυτή δεν ξεκίνησε ως γνήσια εκκλησιαστική πρωτοβουλία, αλλά ουσιαστικά ως ένα κοινωνικοπολιτικό εργαλείο ελέγχου των (πρώτιστα αμερικανικών προτεσταντικών) εκκλησιών, που προωθήθηκε κυρίως από τον Αμερικανό βιομήχανο Ροκφέλερ (αλλά και άλλους, όπως ο μεγαλοτραπεζίτης Μόργκαν). Ο Ροκφέλερ υποστήριξε οικονομικά και οργανωτικά εκκλησιαστικούς και θρησκευτικούς οργανισμούς (YMCA(Χ.Ε.Ν.), IWM, IMC κ.α.) ώστε να προωθήσουν ιδέες και πρακτικές που ήταν απαραίτητες για την αναμόρφωση της αμερικανικής κοινωνίας, στα πρότυπα αυτού που πλέον ονομάζουμε “αστική, καταναλωτική κοινωνία”, και που στις πρώτες δεκαετίες του 20ου Αιώνα, θεμελιωνόταν. Στόχος ήταν η εξασθένηση του παραδοσιακού προτεσταντικού πνεύματος του (αντίθετου προς το πνεύμα του καταναλωτισμού) ευσεβισμού και της δογματικής ακρίβειας. Η επίδραση του μεγάλου τραπεζικού/βιομηχανικού κεφαλαίου, εκτείνεται έως και στην ίδρυση του ΠΣΕ, το οποίο εξ αρχής χρησίμευσε στην διάδοση των αμερικανικών φιλελεύθερων αξιών, και του συναφούς φιλελεύθερου, ανομολογιακού, προτεσταντικού πνεύματος, πρώτιστα στην καταστρεμένη από τον πόλεμο Ευρώπη, εξασφαλίζοντας την αμερικανική ηγεμονία και στον τόσο ζωτικό χώρο της θρησκείας, ιδιαίτερα του Χριστιανισμού. Καθώς ο Οικουμενισμός σχετικοποιεί την αίρεση ως απλά κάτι το «διαφορετικό», αποδεχόμενος όλα τα βαπτίσματα ως ισότιμα, η Ορθόδοξη απάντηση δεν άργησε να έρθει, προλαβαίνοντας το κακό: η Ορθόδοξη πανορθόδοξη Σύνοδος της Μόσχας καταδίκασε τον Οικουμενισμό ως επικίνδυνη ετεροδιδασκαλία, χαράσσοντας την ευδιάκριτη γραμμή μεταξύ πλάνης και αληθείας, Ορθοδοξίας και αιρέσεως.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο όρος «Οικουμενισμός» είναι ευρύτερα γνωστός, περισσότερο κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Υπάρχει όμως μία ποικιλία διαφορετικών κατανοήσεων, αλλά και αξιολογήσεων αυτής της διεκκλησιαστικής κίνησης. Ως απαρχή της κινήσεως του Οικουμενισμού, πολλοί θεωρούν την ίδρυση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) το 1948. Εκ προοιμίου, να σημειώσω, ότι ένα μόλις μήνα πριν ιδρυθεί το ΠΣΕ, τον Αύγουστο του 1948 στο Άμστερνταμ, υπήρξε διορθόδοξη συνοδική καταδίκη του Οικουμενισμού, από την συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Εκκλησιών -πλην τριών- στη Μόσχα . Είναι πάντως ενδιαφέρον να δούμε ποιοι έδωσαν την αρχική ώθηση τον Οικουμενισμό, για ποιος λόγους το έκαναν, κυρίως όμως, ποιοι τον χρηματοδότησαν αφειδώς ώστε να γιγαντωθεί. Γι' αυτό πρέπει να κατανοήσουμε το ιστορικό περιβάλλον στο οποίο κυοφορήθηκε. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο πραγματικός λαός του Θεού που δεν φοβάται πατριάρχες και επισκόπους όταν υπάρχει κίνδυνος αιρέσεως, όπως τον παρουσιάζει η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος

Η μαρτυρία αυτή αποτελεί ράπισμα ισχυρό ενάντια στους κληρικούς που κατηγορούν όσους εναντιώνονται στον Οικουμενισμό ως "ταλιμπάν", στους κληρικούς που απαιτούν σεβασμό και υπακοή στον πατριάρχη (και στον κάθε επίσκοπο), ό,τι κι αν κάνει αυτός, και σε όλους όσους απαιτουν από τον λαό μόνο υπακοή και του αρνούνται το δικαίωμα υπεράσπισης της πίστεώς του.

Η μαρτυρία βρίσκεται στα Πρακτικά της Ε’ Οικουμενικής Συνόδου (MANSI CONSILIORUM, 8 τομ.,σελ. 1062-1066). Tο 518, στις 15 Ιουλίου, ο Πατριάρχης Κων/λεως Ιωάννης Β’ εισερχόμενος στην Αγία Σοφία με συνοδεία κληρικών και 12 επισκόπων και φθάνοντας στο μέσον του Ναού, όλος ο λαός άρχισε να τον πολυχρονίζει. Στη συνέχεια όμως άρχισε ένας χείμαρρος διαμαρτυριών από τον λαό. Απαιτούσαν να παύσει ο Πατριάρχης την επαμφοτερίζουσα τακτική του, να αναθεματίσει τους αιρετικούς και να ορίσει Σύναξη εορταστική προς τιμή της Δ’ τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου. Δεν έλλειψαν και οι απειλές από τον λαό, «ο μη λαλών, Μανιχαίος εστί», «ή κηρύσσεις, ή εξέρχη» (σσ. ή κηρύττεις ή βγαίνεις έξω). Ο Πατριάρχης εζήτησε τότε να προσκυνήσει πρώτα το θυσιαστήριον και μετά να απαντήσει. Νέες ισχυρότερες φωνές τον ανάγκασαν να ανέλθει στον άμβωνα, όπου ομολόγησε δημοσίως πίστη στο Σύμβολον της Πίστεως και στις 4 Οικουμενικές Συνόδους, χωρίς όμως να αναθεματίσει τους αιρετικούς, ή να ορίσει εορτή για την Δ’ Οικουμενική, όπου ζητούσε ο λαός.

Ομιλία εις την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα – Κυριακή της Σαμαρείτιδος (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                        

(Ευαγγέλιο: Ιωάν. δ’ 5-42)

Ανθρωπε! Αν εξακολουθείς να πιστεύεις πως η σω­ματική τροφή και το ποτό είναι ικανά να θρέψουν και να ξεδιψάσουν την ψυχή σου, θα βρεθείς στο επίπεδο όπου βρίσκονται τα οικόσιτα ζώα και τα άγρια κτήνη. Αν κατόρθωσες να ξεπεράσεις το επίπεδο αυτό κι ελπί­ζεις πως η ψυχή σου μπορεί να τραφεί και ν’ αναζωο­γονηθεί από την ανθρώπινη σοφία και το εγκόσμιο κάλ­λος, τότε θα βρεθείς στο επίπεδο εκείνων που έχουν απο­κτήσει ημι-εμπειρία, ημι-ανάπτυξη. Η πρώτη σκέψη είναι ανόητη, η δεύτερη (η ελπίδα) είναι στείρα. Στο δεύτερο αυτό επίπεδο ακούς τα βογγητά και τις κραυ­γές του διψασμένου κόσμου και νομίζεις πως είναι τρα­γούδια κι ευωχίες, μια προσπάθεια να ξεδιψάσει κανείς με τη δίψα των άλλων. Αν ξεπέρασες το επίπεδο αυτό κι ένιωσες μια ανέκφραστη δίψα, που καμιά πηγή στον κόσμο δε θα μπορούσε να τη σβήσει – που δε θα μπο­ρούσε ούτε κι ολόκληρος ωκεανός να τη σβήσει – τότε έχεις αποκτήσει πραγματική εμπειρία, είσαι άνθρωπος αληθινός. Μόνο όταν βρεθείς στο επίπεδο αυτό της ακό­ρεστης πνευματικής δίψας, της δίψας εκείνης που ένιω­σε κι ο Δαβίδ, θα κατανοήσεις με πληρότητα το σημε­ρινό ευαγγέλιο.

***

«Έρχεται ουν εις πόλιν της Σαμαρείας την λεγομένην Συχάρ, πλησίον του χωρίου ο έδωκεν Ια­κώβ Ιωσήφ τω υιώ αυτού» (Ιωάν. δ’, 5). Η πε­ριοχή ολόκληρη από την Ιουδαία μέχρι τη Γαλιλαία ονομάζεται Σαμάρεια. Το όνομά της το έλαβε από το βουνό Σαμάρεια. Ο δρόμος από την Ιερουσαλήμ προς τη Γαλιλαία εξακολουθεί να περνάει από τη Συχάρ (τη σημερινή Ασκάρ). Εκεί είναι ένα κομμάτι γης που το είχε αγοράσει ο Ιακώβ από τους γιους του Εμώρ κι έχτισε εκεί ένα θυσιαστήριο, που το ονόμασε «Θεός του Ισραήλ» (Γεν. λγ’, 19-20). Αργότερα ο Ιακώβ δώρησε τη γη αυτή στο γιο του Ιωσήφ.

«Ην δε εκεί πηγή του Ιακώβ, ο ουν Ιησούς κεκοπιακώς εκ της οδοιπορίας εκαθέζετο ούτως επί τη πηγή· ώρα ην ωσεί έκτη» (Ιωάν. δ’, 6). Η πηγή αυτή είχε το όνομα του Ιακώβ είτε επειδή ο προπάτοράς μας Ια­κώβ είχε κατοικήσει κοντά στο πηγάδι αυτό μαζί με τα κοπάδια του είτε επειδή το πηγάδι αυτό το έφτιαξε ο ίδιος. Κουρασμένος από τον απόκρημνο και ανηφορικό δρόμο από την Ιερουσαλήμ ως εκεί, ο Κύριος κάθησε δίπλα στο πηγάδι για να ξεκουραστεί. Η έκτη ώρα, όπως τη μετρούσαν στην Ανατολή, ήταν η μεσημβρία. Ο Κύριος έφτασε εκεί την ώρα που ο ήλιος μεσουρανούσε κι η ζέστη ήταν μεγάλη.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Ανάγκη κατηχήσεως του λαού του Θεού (Κυριακή της Σαμαρείτιδος)

Οι άνθρωποι του Θεού, (σε αντίθεση με τους σημερινούς διαδικτυακούς "ποιμένες") προέβλεπαν την σημερινή τραγική κατάσταση και τα έλεγαν από τότε. Κι όμως παρότι όλοι λένε, έχει δίκιο, τίποτα δεν άλλαξε, αντιθέτως, φευ, η κατάσταση χειροτέρεψε με ευθύνη των Επίσκόπων: "Ο δε 58ος κανόνας των Αγίων Αποστόλων, εντέλλεται τα εξής: «Ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἀμελῶν τοῦ κλήρου ἢ τοῦ λαοῦ, καὶ μὴ παιδεύων αὐτοὺς τὴν εὐσέβειαν, (δεν παιδαγωγεί τον λαό εις την ευσέβεια, δηλαδή εις τον Χριστιανισμόν, δηλαδή δεν κάνει κατήχηση), ἀφοριζέσθω (δηλαδή να μην κοινωνεί)· ἐπιμένων δὲ τῇ ἀμελείᾳ καὶ ῥᾳθυμίᾳ καθαιρείσθω (Εάν όμως επιμένει σε αυτήν την αμέλεια, τότε, ή ο Επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος πρέπει να καθαιρείται)»".

                                        

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ 

[: Πράξεις 11, 19-30]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: «ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-5-1996]       (Β335β)                                     

    Μας περιγράφει, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Λουκάς, τις πρώτες ημέρες της ζωής της Εκκλησίας, μετά την Πεντηκοστή. Και γράφει, όπως ακούσαμε εις το σημερινόν αποστολικόν ανάγνωσμα που είναι από τις Πράξεις: «Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας». Δηλαδή μετά από τον λιθοβολισμόν του Στεφάνου, έπεσε ένας φόβος εις την πόλιν της Ιερουσαλήμ. Έφυγαν πολλοί. Όχι οι Απόστολοι. Έφυγαν πολλοί, διεσπάρησαν, λέγει. Και άρχισαν να κηρύσσουν Χριστόν εις την ύπαιθρον. Κι εδώ βλέπομε ότι ήδη το κήρυγμα του Ευαγγελίου έφθασε εις την Φοινίκην, έφθασε εις την Κύπρον και εις την Αντιόχειαν. Και τότε αντελήφθησαν ότι ήδη το κήρυγμα του Ευαγγελίου είχε φθάσει εις την Κύπρο και την Αντιόχεια, αντελήφθησαν οι Απόστολοι, που είχαν μείνει μέσα εις την πόλιν και βέβαια εν συνέχεια ενήργησαν σχετικά.

     Ωστόσο, πώς ακριβώς διεδόθη το Ευαγγέλιον…, ανώνυμοι το διέδωσαν. Γράφει πάλι ο Λουκάς: «Τινές ἐξ αὐτῶν ἄνδρες Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι, οἵτινες εἰσελθόντες εἰς Ἀντιόχειαν ἐλάλουν πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Κύριον Ἰησοῦν».  Ένα είναι γεγονός ότι εξεδηλώθη μία προκοπή πέρα ως πέρα από κάθε προσδοκία τους διά την διάδοσιν του Ευαγγελίου. Είχαν μείνει έκπληκτοι εκείνοι που διέδιδαν το Ευαγγέλιο. Σας είπα: ανώνυμοι. Σημειώνει ο Λουκάς μια πολύ χαρακτηριστική φρασούλα: «Καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν». «Ήταν», λέει, «χέρι Κυρίου μαζί τους». Είναι μία εβραϊκή έκφρασις που σημαίνει βοήθεια. Βοήθεια του ουρανού.

     Αν έχετε προσέξει στην Αγιογραφία μας, πολλές φορές από μία εικόνα ενός αγίου ή κάποιων αγίων, να βγαίνει από τη γωνία του όλου πλαισίου της εικόνος, από τη γωνία την αριστερή συνήθως, μπορεί όμως και από τη δεξιά, να βγαίνει ένα χέρι και να ευλογεί. Αυτή είναι η χειρ Κυρίου, που δίνει ευλογία. Εικονογραφικώς έτσι παριστάνεται.