Ο ιερέας στον Παπαδιαμάντη

Είναι να απορεί κανείς με τους σημερινούς Ιεράρχες. Έκαναν το συνέδριο άκουσαν αυτή την υπέροχη ανάλυση για τα πρέπει της ιερωσύνης και κυρίως ότι ο Παπαδιαμάντης "Θεωρεί ως κύρια αιτία του πολλαπλασιασμού των αιρέσεων την έλλειψη πραγματικής ποιμαντικής μέριμνας εκ μέρους των ιερέων." και παρόλα αυτά πράττουν τα ακριβώς αντίθετα με συνέπεια την σημερινή τραγική κατάσταση. Οι δε περισσότεροι ιερείς (ιδίως αυτοί που ασχολούνται με (αλ)χημείες) κατηγορούν έως σήμερα αυτούς που δεν ξεχνούν την διαπίστωση του Παπαδιαμάντη.

Γιος παπά ο κυρ-Αλέξανδρος και με επώνυμο παπαδικό. Τον ξεχώριζαν τ’ άλλα παιδιά. Κι αυτό τον πονούσε.

Έβλεπε στον παπά τον συνεχιστή του έργου του Χριστού. Έδειχνεν ο παπάς τον αόρατο Χριστό. Εδάνειζε το χέρι και το στόμα του σ’ Εκείνον. Και όπως ο Χριστός νοιαζότανε τους ανθρώπους στα χρόνια της ενσάρκου οικονομίας Του, έτσι και ο παπάς νοιάζεται τους ανθρώπους. Λειτουργεί και συλλειτουργεί μαζί τους στο Ναό. Παίρνει τα αιτήματά τους, «τα πάθια και τους καϋμούς» των και τα προσφέρει στο Χριστό, που είναι «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου». Κατεβάζει με την έγκριση των πιστών το Άγιον Πνεύμα σε όλους και στα Δώρα. Και σε λίγο, αφού μεταλάβει αυτός, βγαίνει να κοινωνήσει τους πιστούς το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας.

Και γίνεται έτσι ο παπάς πατέρας που γεννά μέσα μας το Χριστό. Αρχικά βέβαια με το μυστήριο του Βαπτίσματος και ύστερα με τ ἄλλα.

Οι τύποι των ιερέων στον Παπαδιαμάντη είναι μορφές (δηλαδή μορφωμένοι), ενάρετοι, σεβάσμιοι, ιεροπρεπείς. Μπορεί να είναι ολιγογράμματοι, αλλά μπορούν και κάνουν πολύ καλά το έργο τους.

Μπορούν και στέκουν μέσα στο Ναό μα και στην Κοινωνία.

Κάνουν τη θεία Λειτουργία και παίρνουν τα υπερκόσμια δώρα της. Και υστέρα βγαίνουν, «προέρχονται εν ειρήνη», και συνεχίζουν τη λειτουργία της ζωής. Τη λειτουργία μετά τη Λειτουργία.

Ο ιερέας πατέρας του ήταν άριστος λειτουργός, τέκνον των Κολλυβάδων, αλλά και ικανός και θαρραλέος και χρήσιμος μέσα στην Κοινωνία.

- Βγάλε τον ΣΤΑΥΡΟ σου ... -«Γιατί»; Ἀπάντησε ὁ γκουρού: - «Δέν μπορῶ νά σοῦ μεταδώσω γνώση. Λοιπόν, θά τόν βγάλεις;»

               

- ΒΓΑΛΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ!

- ΓΙΑΤΙ;

Στά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ‘60 ἕνας δεκαεννιάχρονος Έλληνοαυστραλός, ὁ Θεμιστοκλῆς Ἀδαμόπουλος μαζί μέ μερικούς φίλους του ἔφτιαξαν ἕνα συγκρότημα ρόκ μουσικῆς, τούς Φλάϊς (Flies). Τό συγκρότημα ταχύτατα ἔγινε διάσημο ἀνά τόν κόσμο.

Διηγεῖται ὁ Θεμιστοκλῆς:

-"Τότε ἦταν πολύ τῆς μόδας τά διάσημα μέλη τῶν ρόκ συγκροτημάτων νά ἐπισκέπτονται στήν Ἰνδία κάποιον γκουρού (=διδάσκαλο γιά μύηση στόν Βουδδισμό) γιά συμβουλές καί πνευματική καθοδήγηση!

Ἄρχισα, λοιπόν, νά πηγαίνω καί ἐγώ.

Σέ ἕνα τέτοιο ταξίδι μου, ὁ γκουρού ἀκουμποῦσε τό χέρι του στό κεφάλι τοῦ κάθε ἐπισκέπτη λέγοντας:

-«Σοῦ μεταδίδω γνώση».

Ὅταν ἦρθε ἡ σειρά μου, σταμάτησε καί μοῦ εἶπε: - «Βγάλε τόν σταυρό σου» (!)

π. Γεωργίου Καψάνη: Ο Τίμιος Σταυρός

    

Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου († 2014)

Ο Τίμιος Σταυρός είναι το αγιότερο Σημείο και Σύμβολο της Πίστεώς μας. Όλα τα άγια Μυστήρια τελειώνονται με την επίκληση του Αγίου Πνεύματος και την σφραγίδα του Σταυρού: το Βάπτισμα, το Χρίσμα, η Θ. Ευχαριστία.

Όλες οι ιερατικές ευλογίες είναι σταυρικές.

Οι Ι. Ναοί, τα ιερά σκεύη και άμφια αγιάζονται με τον Τίμιο Σταυρό.

Δεν νοείται λειτουργική πράξη ή σύναξη των πιστών χωρίς την σφραγίδα του Τιμίου Σταυρού.

Ο Σταυρός είναι και ο πιστότερος σύντροφος κάθε Ορθοδόξου Χριστιανού, από την στιγμή που θα γεννηθούμε μέχρι τον θάνατό μας. Και ο τάφος του Χριστιανού με τον Σταυρό ευλογείται.

Σταυροκοπούμεθα συχνά, φέρομε τον Σταυρό στο στήθος μας, στα σπίτια μας, στα αυτοκίνητά μας, στους τόπους εργασίας μας, και όπως ψάλλει η Εκκλησία: “Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης, Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας, Σταυρός βασιλέων το κραταίωμα, Σταυρός πιστών το στήριγμα, Σταυρός αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα”.

Ακόμη ο Σταυρός είναι όχι μόνο το αγιότερο και προσφιλέστερο, αλλά και το αναντικατάστατο χριστιανικό σύμβολο. Χωρίς αυτό δεν νοείται Εκκλησία του σταυρωθέντος Χριστού. Γι’ αυτό οι αιρετικοί είτε δεν εκδηλώνουν την οφειλόμενη στον Τίμιο Σταυρό ευλάβεια, όπως οι Προτεστάντες ή Ευαγγελικοί, είτε το αρνούνται τελείως και το υβρίζουν, όπως οι Ιεχωβίτες.

Γράφει και στο Γεροντικό:

Tύποι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ προφητεῖες

Σάκκος Στέργιος

Ὁμότιμος καθηγητὴς τοῦ ΑΠΘ

Πάμπολλες εἶναι οἱ προτυπώσεις τοῦ τιμίου σταυροῦ στὶς σελίδες τῆς ἁγίας Γραφῆς… Ἀναφέρουμε μερικοὺς ἀπό τούς τύπους τοῦ σταυροῦ…

* Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν ἡ κιβωτὸς τοῦ Νῶε, διότι ἦταν ἀπὸ ξύλο, ὅπως ὁ σταυρός, κι ἔγινε μέσο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπινου γένους (Γεν. 6-8).

*Τύπος τοῦ σταυροῦ διέγραψε ἡ διάσωση τοῦ Μωυσῆ ἀπὸ τὴν ἐντολὴ τοῦ παιδοκτόνου τυράννου (Ἐξ 2, 1-10).

*Τύπος τοῦ σταυροῦ ὑποδήλωσε καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ, ὅταν ὕψωσε τὰ χέρια στὸν οὐρανὸ καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν παράταση τῆς ἡμέρας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθηλώσει τὸν ἥλιο καὶ τὴ σελήνη στὶς θέσεις τους (Ἰη 10, 12-13). Τότε παρατάθηκε τὸ φῶς καὶ ἐξολοθρεύθηκαν οἱ ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ˙ κατὰ τὴ σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σκοτίσθηκε τὸ φῶς, γιὰ νὰ ἐξουδετερωθοῦν οἱ νοητοὶ ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν κατάβαση τοῦ Κυρίου στὸν ἅδη.

*Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν τὰ δύο ξύλα πού ἀναζητοῦσε ἡ πτωχὴ χήρα ἀπὸ τὰ Σαρεπτὰ τῆς Σιδωνίας, ἡ ὁποία κατὰ τὸν καιρὸ τῆς πείνας φιλοξένησε στὸ σπίτι της τὸν προφήτη Ἠλία (Γ΄ Βας. 17, 12-15).

*Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν ὁ Ἠλίας μὲ τὸ πύρινο ἅρμα, ὅταν ἀνέβαινε στὸν οὐρανὸ (Δ’ Βας. 2, 11).

*Καὶ ὁ προφήτης Ἰωνᾶς, ὅταν μέσα στὸ κῆτος ἀνέπεμπε ἱκεσία πρὸς τὸν Θεό, τὸ σταυρὸ προδιέγραψε (Ἰωνᾶ 2). Δὲν λέγει βέβαια ἡ Γραφή, ἂν ὕψωσε τὰ χέρια του, ἀλλά ἔτσι τὸν φαντάζεται ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση. Αὐτὸ ψάλλει καὶ ὁ μελωδὸς Κοσμᾶς:

«Νοτίου θηρὸς ἐν σπλάγχνοις παλάμας Ἱωνᾶς σταυροειδῶς διεκπετάσας τὸ σωτήριον πάθος προδιετύπου σαφῶς»1.

*Σταυρὸς σχηματιζόταν καὶ ὅταν, καθὼς λέγει ἡ παράδοση, οἱ δήμιοι πριόνιζαν τὸν προφήτη Ἠσαΐα.

*Σταυρὸ σχημάτιζαν οἱ φλόγες μὲ τοὺς τρεῖς παῖδες στὴν κάμινο (Δαν. 3).

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού- Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                       

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ [:Ιω.3,13-17]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟ

               [Υπομνηματισμός των εδαφίων Ιω.3,13-21]

     «Εἰ τὰ ἐπίγεια εἶπον ὑμῖν καὶ οὐ πιστεύετε, πῶς ἐὰν εἴπω ὑμῖν τὰ ἐπουράνια πιστεύσετε; καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ (:εάν σας είπα διδασκαλίες και αλήθειες θείες, οι οποίες όμως σχετίζονται με όσα συμβαίνουν πάνω στη γη και οι πιστοί αποκτούν εμπειρία γι' αυτά στην επίγεια ζωή τους και είναι επομένως εύκολο να τις εννοήσετε και όμως δεν τις πιστεύετε, πώς, εάν σας πω υψηλές αλήθειες, που αναφέρονται στον επουράνιο κόσμο, θα τις παραδεχτείτε και θα τις πιστέψετε; Κι όμως, μόνο από Εμένα θα μάθετε τα επουράνια αυτά μυστήρια· διότι κανείς δεν ανέβηκε στον ουρανό, για να μάθει εκεί και να διδάξει σε σας αυτές τις αλήθειες, παρά μόνο Αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό και έγινε με την ενανθρώπησή Του υιός του ανθρώπου και ο Οποίος εξακολουθεί, όσο χρόνο ζει στη γη, να είναι και στον ουρανό ως Θεός πανταχού παρών)» [Ιω.3,12-13·  ερμηνευτική απόδοση Παναγιώτου Τρεμπέλα].

    Αυτό που πολλές φορές είπα, αυτό και τώρα θα πω και δεν θα πάψω ποτέ να το επαναλαμβάνω. Ποιο είναι αυτό; Ότι, όταν ο Ιησούς πρόκειται να θίξει υψηλά δόγματα, προσαρμόζεται πολλές φορές προς την αδυναμία των ακροατών Του και δεν χρονοτριβεί σε λόγους αντάξιους της μεγαλοσύνης Του, αλλά συγκαταβαίνει περισσότερο σε λόγους που είναι πολύ μετριότεροι· διότι τόσο ο υψηλός, όσο και ο μεγάλος λόγος, έστω και αν εκφραστεί μία φορά, είναι ικανός να αποδείξει την αξία του, όσο βέβαια εμείς έχουμε την δύναμη να τον κατανοήσουμε δια της ακοής· όμως τα μετριότερα και όσα περισσότερο προσεγγίζουν τη διάνοια των ακροατών, αν δεν επαναλαμβάνονταν συχνά, επειδή αναφέρονται σε υψηλά πράγματα, δεν θα εισέδυαν γρήγορα στον νου του αμαθούς και προς τα χαμηλά ρέποντα ακροατή.  Γι' αυτό ακριβώς και τα περισσότερα από τα υψηλά έχουν λεχθεί από Αυτόν κατά τρόπο ταπεινότερο και απλούστερο. Αλλά για να μην προξενήσει αυτό πάλι κάποια άλλη ζημιά, με το να κρατεί τον μαθητή σε χαμηλό επίπεδο, δεν καταφεύγει μόνο στα απλούστερα λόγια, αλλά εκθέτει και την αιτία για την οποία τα λέγει, πράγμα που έχει κάνει και εδώ.

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού- Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ [:Γαλ.6,11-18]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

     «῎Ιδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί (:δείτε με πόσο μεγάλα γράμματα σας έγραψα με το ίδιο μου το χέρι)» [Γαλ.6,11].

    Σκέψου πόση οδύνη κατέχει τη μακάρια εκείνη ψυχή· διότι, όπως ακριβώς εκείνοι οι οποίοι περιπίπτουν σε πένθος και αφού απώλεσαν κάποιον από τους οικείους τους ή υπομένοντας κάτι από τα απροσδόκητα, ούτε τη νύκτα ησυχάζουν, ούτε την ημέρα, επειδή πολιορκεί την ψυχή τους το πένθος· έτσι και ο μακάριος Παύλος, αφού είπε λίγο για τα ήθη, πάλι επανέρχεται στα προηγούμενα, τα οποία περισσότερο τάρασσαν την ψυχή του, λέγοντας τα εξής λόγια: «Κοιτάξτε με πόσο μεγάλα γράμματα σας έγραψα».

    Εδώ τίποτε άλλο δεν υπαινίσσεται, παρά το ότι αυτός ο ίδιος έγραψε την επιστολή ολόκληρη· πράγμα το οποίο ήταν σημείο απόλυτης γνησιότητας· διότι σε μεν τις άλλες υπαγόρευε αυτός και έγραφε άλλος· και τούτο είναι φανερό από την προς Ρωμαίους επιστολή· διότι προς το τέλος λέγει: «Ἀσπάζομαι ὑμᾶς ἐγὼ Τέρτιος ὁ γράψας τὴν ἐπιστολὴν ἐν Κυρίῳ (:σας χαιρετώ εν Κυρίω εγώ ο Τέρτιος, που έγραψα με την υπαγόρευση του Παύλου αυτήν την επιστολή)» [Ρωμ.16,22]· εδώ όμως ο ίδιος ο Παύλος έγραψε όλη την επιστολή προς τους Γαλάτες. Και έκανε αυτό εδώ και από ανάγκη, όχι μόνο από αγάπη, αλλά και για να αναιρέσει κάθε πονηρή υπόνοια· διότι, επειδή διαβαλλόταν για πράγματα με τα οποία δεν είχε σχέση, και λεγόταν ότι κηρύττει την περιτομή και υποκρίνεται ότι δεν την κηρύττει, για τούτο αναγκάστηκε να γράψει ιδιοχείρως την επιστολή, δίνοντας εκ των προτέρων έγγραφη μαρτυρία. Όσο για τη φράση  «με πόσο μεγάλα» νομίζω ότι αναφέρεται όχι στο μέγεθος, αλλά στη δυσμορφία των γραμμάτων λέγοντας ότι: «ενώ δεν γνωρίζω να γράφω πολύ καλά, αναγκάστηκα να γράψω ο ίδιος, ώστε να φράξω το στόμα των συκοφαντών».

Μιὰ ἔμορφη ψυχὴ. Κόντογλου Φώτης

Ἤτανε μιὰ φορά, πρὸ σαράντα χρόνια, ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ καλὸ σόγι, ποὺ τὸν λέγανε Παρασκευά, καὶ ποὺ ζοῦσε σὲ μιὰ πολιτεία τῆς Ἀνατολῆς, χτισμένη ἀπάνω στὴ θάλασσα, ἀνάμεσα Πόλη καὶ Σμύρνη. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἤτανε ἔμπορος ἀπὸ τοὺς καλούς, καὶ ταξίδευε στὴν Πόλη καὶ στὴ Σμύρνη, εἶχε πάγει κ’ ἴσαμε τὸ Μισίρι, στὴ Βλαχιὰ καὶ στὸ Τριέστι, κ’ ἤξερε καλὰ τὸν κόσμο. Μὰ δὲν ἔκανε γιὰ ἔμπορος, ἐπειδὴς ἤτανε πολὺ δίκιος καὶ χριστιανὸς ἀληθινός. Κι ὄχι μόνο δὲν παραδεχότανε ἡ ψυχὴ του νὰ βγάζει μεγάλο κέρδος ἀπὸ τὴ δουλειά του, ἀλλὰ καὶ βοηθοῦσε κρυφὰ ἕνα σωρὸ φτωχὲς φαμίλιες ποὺ ὑποφέρνανε.

Στὸ μαγαζί του, ποὺ ἤτανε στὸ μεγάλο τσαρσί, συχνάζανε ὅλο ἄνθρωποι καλοί, θεοφοβούμενοι, καὶ μιλούσανε ὅλο γιὰ θρησκευτικά. Πήγαινε ἐκεῖ πέρα ὁ κυρ – Θόδωρος ὁ Μπαμπακὰς ρωμιοράφτης, ὁ κυρ Δημητρὸς ὁ Σωτηρίου μαραγκός, ὁ Νικόλας ὁ Χιώτης μανάβης, ὁ κυρ Μιχαλάκης ὁ Σπανὸς μεγαλέμπορας, ὁ κυρ Κωσταντίνος ὁ Ἀγγελάρας κτηματίας, ὁ κυρ – Θόδωρος Ραζμπίτσος ὁ λεγόμενος Λιοντάρι, κι ἄλλοι καλοὶ νοικοκυροί, ποὺ ἤτανε ὅλοι σὰν πνευματικοί. Συχνάζανε στὸ μαγαζὶ τοῦ κυρ – Παρασκευὰ κ’ ἕνα σωρὸ παπᾶδες, ἀρχιμαντρίτες, καλογέροι καὶ ψαλτάδες, ὁ παπᾶ – Θανάσης, ὁ Ρήνας, ὁ Μπακλάς, ὁ Γαϊτάνος, ὁ Καλαποδάς, κι ἄλλοι.

Τὸ μαγαζὶ μοσκοβολοῦσε ἀπὸ μπαχαρικά, κανέλες, μοσκοκάρυδα, καφέδες, τσάγια καὶ λογιῶν – λογιῶν πράγματα φερμένα ἀπὸ τὸ Μισίρι, ἀπὸ τὴν Ἰντία, ἀπὸ τὴ Ρουμανία. Ἐκεῖ μέσα καθότανε στὶς καρέκλες καὶ συζητοῦσε τὸ «ἠγουμενοσυμβούλιο», ὅπως τὸ λέγανε. Ὁ μαγαζιάτορας καθότανε στὸ γραφεῖο του πάντα γελαστός, μὲ κείνη τὴν ἥμερη ὄψῃ του καὶ τ’ ἀθῶα τὰ μάτια του, ποὺ ἤτανε σὰν τοῦ παιδιοῦ.

Τὸ μαγαζὶ βάσταζε καμιὰ τριανταριὰ χρόνια. Ὁ κυρ – Παρασκευὰς ἄρχισε νὰ γερνᾷ. Δὲν θέλησε νὰ παντρευτεῖ, γιατί ὁλοένα ἤθελε νὰ γίνει παπᾶς ἢ καλόγερος, μὰ τυχαίνανε μπόδια καὶ τ’ ἄφηνε γιὰ ὑστερότερα. Καθότανε στὸ σπίτι τῆς παντρεμένης ἀδερφῆς του, ποὺ ἤτανε χήρα, καὶ τ’ ἀνίψια του τὸν γνωρίζανε γιὰ πατέρα.

Ὅλος ὁ κόσμος τὸν ἀγαποῦσε καὶ τὸν εἶχε σὲ ὑπόληψη τὸν κυρ – Παρασκευά, φτωχοὶ καὶ πλούσιοι. Βοηθοῦσε κρυφὰ τοὺς φτωχούς, πρὸ πάντων κάποιες οἰκογένειες ποὺ ξεπέσανε καὶ ποὺ ντρεπόντανε νὰ ζητήξουνε καὶ μαραζώνανε, χωρὶς ν’ ἀποδείξουνε τίποτα στὸν κόσμο. Αὐτὰ τὰ σπίτια εἴχανε τὸ ταχτικό τους, δίχως νὰ πάρει εἴδηση κανένας. «Μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου».

Ὁ κυρ – Παρασκευὰς ἀγαποῦσε πιὸ πολὺ ἀπ’ ὅλα τὴν ἐκκλησία καὶ τὴν ἡσυχία. Πολλὲς φορὲς θελήσανε νὰ τὸν παντρέψουνε μὲ πλούσιες νύφες, μὰ κεῖνος δὲν παραδεχότανε˙ εἶχε ὁλοένα στὸν νοῦ του νὰ γίνει παπᾶς ἢ καλόγερος, μὰ δὲν γίνηκε. Ἅμα πέρασε τὰ ἑξῆντα, τό ‘ριξε στὸ μεθύσι. Σιγᾷ – σιγά τό πιοτό του ἔγινε πάθος, κι ὅλος ὁ κόσμος ἀποροῦσε πὼς τὸν κυρίεψε αὐτὸ τὸ κακὸ συνήθιο, ἕναν τέτοιον ἅγιον ἄνθρωπο.

Ένα εύλογο και αποδειχτικό για την αίρεση ερώτημα προς τους οικουμενιστές από όσους βαπτίστηκαν ορθόδοξοι: «Έκανα αγώνα να αφήσω τον Παπισμό και να τρέξω στην Ορθοδοξία. Και τώρα θέλετε να με πάτε πίσω;»

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

«Έκανα αγώνα να αφήσω τον Παπισμό και να τρέξω στην αλήθεια, στο Φως, στην Ορθοδοξία. Και τώρα θέλετε να με πάτε πίσω;»

Πρώην Παπικός νύν Ορθόδοξος και Αντιπαπικός

Εγώ βίωσα ό,τι χειρότερο μπορούσε να μου προσφέρει ο Παπισμός. Και όταν αποφάσισα να φύγω, δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Δέχθηκα πόλεμο, απόρριψη και αποκλεισμό ακόμη και από ανθρώπους του ίδιου μου του περιβάλλοντος. Έχασα σχέσεις, πλήρωσα κόστος, έμεινα μόνος.

Όμως δεν το έκανα επειδή μισούσα ανθρώπους.

Το έκανα γιατί ήθελα την αλήθεια.

Δεν ήθελα άλλο να ζω μέσα σε αυτό που η συνείδησή μου πλέον θεωρούσε πλάνη.

Δεν ήθελα να συνεχίσω έναν δρόμο που πίστευα ότι δεν οδηγεί στον Θεό. Αναζήτησα την Εκκλησία, την πίστη των Πατέρων, το Φως που τόσο καιρό έψαχνα.

Και όταν γνώρισα την Ορθοδοξία, κατάλαβα γιατί άξιζε όλος εκείνος ο αγώνας.

Γι’ αυτό σήμερα πονάω όταν ακούω για ένωση Ορθοδοξίας και Παπισμού χωρίς να έχει προηγηθεί πραγματική συμφωνία στην πίστη.

Με ποιον Παπισμό θέλουμε να ενωθούμε;

Ἡ προϊστορία καὶ ἡ ἱστορία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

Ἀθανάσιος Γιουσμᾶς, 

Πρεσβύτερος

Πρόσωπα καὶ πράγματα ἔχουν τὴν ἱστορία τους καὶ γιατί ὄχι καὶ τὴν προϊστορία τους. Τὴν ἱστορία του καὶ τὴν προϊστορία του ἔχει καὶ ὁ Τίμιος Σταυρὸς ποὺ ἡ Μητέρα μας Ἐκκλησία τιμᾶ τὴν Παγκόσμια Ὕψωσή Του στὶς 14 Σεπτεμβρίου.

Ἐμεῖς σὲ αὐτό μας τὸ ἄρθρο ἐδῶ ἂς σταθοῦμε.

Στὸ δυτικὸ τμῆμα τῆς Ἱερουσαλήμ, ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη καὶ μέσα σὲ δασώδη ὄμορφη κοιλάδα, βρίσκεται ἡ ὀνομαστὴ Μονὴ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Στὸ καμπαναριὸ της κυματίζει ἡ γαλανόλευκη, λίγο πιὸ κάτω ἀπὸ τὸ Κοινοβούλιο τοῦ Ἰσραήλ! Στὸ σημεῖο αὐτό, κατὰ τὴν παράδοση, εἶχε φυτευτεῖ τὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, τῆς καταδίκης τοῦ Ἰησοῦ.

Ἂς παρακολουθήσουμε ὅμως, τὴν ὅλη ὑπόθεση:

Ὁ ἀνιψιὸς τοῦ Ἀβραάμ, ὁ Λώτ, μετὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Σοδόμων, κατέφυγε σὲ κάποιο σπήλαιο, αὐτὸς καὶ οἱ δύο του κόρες. Ἐκεῖ τὸν μέθυσαν οἱ θυγατέρες του «καὶ ἐκοιμήθη μετ’ αὐτῶν» (Γέν. 19, 34)! Σύμφωνα μὲ μία συριακὴ παράδοση, ὁ Λὼτ ἐξομολογήθηκε τὸ ἁμάρτημά του στὸν πατριάρχη Ἀβραὰμ καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ προσευχηθεῖ στὸ Θεὸ νὰ τὸν συγχωρήσει. Παρ’ ὅλο τοῦτο, καθημερινὰ δὲν ἔπαυε νὰ παρακαλεῖ τὸ Θεό.

Κάποια ἡμέρα παρουσιάστηκε στὸ Λὼτ ἕνας ἄγγελος καὶ τοῦ ἔδωσε τρία ραβδιὰ τὸ καθένα ἀπὸ ἕνα εἶδος δέντρου. Κέδρος, πεῦκο καὶ κυπαρίσσι. Μὲ τὴν ἐντολὴ νὰ τὰ φυτέψει καὶ νὰ φέρνει καθημερινὰ νερὸ ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη νὰ τὰ ποτίζει. Ἐὰν βλαστήσουν τοῦ εἶπε, τότε αὐτὸ θὰ σημαίνει πὼς ὁ Θεὸς δέχτηκε τὴ μετάνοιά σου, διαφορετικὰ θὰ εἶσαι κολασμένος γιὰ πάντα. Γεμάτος χαρὰ ὁ Λώτ, ἔκαμε ὅπως τοῦ ὑπέδειξε ὁ ἄγγελος.

Ἡ Ἀπαρχὴ ὡς ἀπαρχὴ τῆς οἰκουμενιστικῆς ἑνώσεως

Ἡ Ἀπαρχὴ ὡς ἀπαρχὴ τῆς οἰκουμενιστικῆς ἑνώσεως

Ν. Ρωμανὸς

 Στὸ κανάλι «Ἀπαρχὴ» στὸ YouTube ἀνέβηκε λίγες ἡμέρες πρὶν ἕνα βίντεο σχετικὰ μὲ τοὺς διαλόγους Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν. Ὁμιλητής τοῦ βίντεο εἶναι ὁ π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος. Ἐπειδὴ κρίνουμε ὅτι τὸ βίντεο ὁδηγεῖ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ σὲ οἰκουμενιστικά συμπεράσματα, ἀποφασίσαμε νὰ σχολιάσουμε τὰ λεγόμενα τοῦ πατρὸς Ἀμφιλοχίου Μήλτου. Τὰ πλάγια γράμματα σὲ παρένθεση εἶναι τὰ σχόλιά μας.

  π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ἐμεῖς πολλὲς φορές, καχύποπτοι ὄντες, καὶ δυστυχῶς ἀνάμεσά μας αὐτοὶ ποὺ εἶναι πιὸ καχύποπτοι καὶ πιὸ προκατειλημμένοι γιὰ τὴν ὅλη αὐτὴ διαδικασία τοῦ διαλόγου, θεωροῦν ὅτι ὁ δυνατὸς καὶ ἐξουσιαστικὸς Ρωμαιοκαθολικισμὸς θέλει, γιὰ νὰ μεγαλώσει ἀκόμα περισσότερο, νὰ συμπεριλάβει στοὺς κόλπους του καὶ νὰ ὑποτάξει καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἔτσι χρησιμοποιεῖ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ τὸ κάνει αὐτό».

  (Ξεχνάει ἐδῶ ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος νὰ ἀναφέρει τὴν Οὐνία. Ἐὰν ἴσχυε ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ πατρός, τότε ἡ Οὐνία θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν παπικὴ ἐξουσία, πρᾶγμα ἀσφαλῶς ποὺ δὲν ἔγινε ποτέ. Δυστυχῶς, ὅμως, οἱ παπικοί μᾶς θέλουν οὐνίτες, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ π. Γ. Μεταλληνός. Εἶναι πρόθυμοι, π.χ., νὰ μᾶς ἀφήσουν, λὲς καὶ μᾶς κάνουν τὴ χάρη, νὰ μὴ ἀπαγγέλλουμε τὸ Filioque στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἀλλὰ στὸ θέμα τοῦ πρωτείου δὲν κάνουν πίσω, ἀκόμη καὶ ὅσοι εἶναι καλοπροαίρετοι. Ὁπότε ναί, θέλουν νὰ μᾶς ὑποτάξουν).

Γιατί, αγαπητά ιστολόγια, ενώ καταδικάζετε το σχίσμα δημοσιεύετε άρθρα σχισματικών, προκαλείτε σύγχυση και στέλνετε πιστούς στα γοχικά σχίσματα;

κ. Νικόλαος Μάννης, δάσκαλος (ἐδῶ):

Ὅσο καὶ ἂν σκανδαλίζονται ὁρισμένοι δὲν θὰ παύω νὰ βροντοφωνάζω τὴν ἀλήθεια: Οἱ Νεοημερολογίτες (ἀφήνω τὸ θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπέξω, γιατί αὐτὸ ἀφορᾶ Νεοημερολογίτικες καὶ Παλαιοημερολογίτικες ἐπίσημες Ἐκκλησίες) εἶναι δυνάμει σχισματικοὶ (ὡς παρανομήσαντες μέν, ἀλλὰ μὴ καταδικασθέντες εἰσέτι ὑπὸ τῆς καθόλου Ἐκκλησίας)

Ερώτηση για πολλούς παραλήπτες: Αφού, αγαπητοί διαχειριστές ιστολογίων (π.χ. εδώ κι εδώ) καταδικάζουμε από κοινού ορθά τους σχισματικούς της Ουκρανίας και των Σκοπίων και δεν αναγνωρίζουμε την "ιεραρχία" τους, αφού δεν μετανόησαν, τότε γιατί δημοσιεύετε άρθρα του κ. Μάννη, ενός από τους ινστρούκτορες των Γ.Ο.Χ. (π.χ. εδώ κι εδώ) χωρίς να επισημαίνετε, ότι και οι Γ.Ο.Χ. θεωρούνται και είναι σχισματικοί και δεν αναγνωρίζονται από καμία ορθόδοξη Εκκλησία, εδώ και σχεδόν 100 χρόνια έχουν δική τους "Εκκλησία", δικούς τους Αγίους, δικούς τους "Ιεράρχες", θεωρούν την Εκκλησία μόνο λόγω ημερολογίου σχισματική και αιρετική (άρα και εσάς τους ίδιους) και μάλιστα έχουν πια αναγνωριστεί από το κράτος ως ξεχωριστή (από την ορθόδοξη Εκκλησία) θρησκευτική οντότητα; Και λέμε πια, διότι ενώ στην απόφαση του Εφετείου Λαρίσης (υπ’ αρ. 327/2011 ΕφΛαρισ) κρίθηκε: «Για τις ανάγκες νομικής εκφράσεως του θρησκευτικού τους βίου οι Γ.Ο.Χ... Παρότι δογματικά ταυτίζονται με την Εκκλησία της Ελλάδος... εν τούτοις βρίσκονται αναγκαστικά έξω από την «Εκκλησία της Ελλάδος», όπως την έννοια της προσδιορίζει με απόλυτη σαφήνεια το Σύνταγμα στα αρθ. 3§1 και 72§1... Σειρά δικαστικών αποφάσεων αρνούνταν την αναγνώριση σωματείων που συνιστούσαν οι ΓΟΧ, με το αιτιολογικό είτε διότι ο σκοπός τους ήταν παράνομος είτε διότι δεν υπάρχει γνωστή θρησκεία με το όνομα «Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί». Σήμερα πλέον δεν αμφισβητείται το δικαίωμά τους αυτό και το ασκούν ακώλυτα, θεμελιούμενο μάλιστα, εκτός από τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα, κυρίως στα αρθ. 13 του Συντ. και 9 της ΕΣΔΑ. Οι δε ΓΟΧ Ελλάδος υπό τον Κο Καλλίνικο, έκαναν χρήση των διατάξεων του ν.δ. 4301 /2014, που αφορά την ίδρυση των Θρησκευτικών Νομικών Προσώπων & κοινοτήτων στην Ελλάδα και ακολούθως ιδρύθηκαν τρία Θρησκευτικά νομικά πρόσωπα, τα των Μητροπόλεων, [1] ΘΝΠ ΓΟΧ Αττικής και Βοιωτίας, [2] ΘΝΠ ΓΟΧ Πειραιώς και Σαλαμίνος, και [3] ΘΝΠ ΓΟΧ Θεσσαλονίκης. Συνέπεια του νόμου είναι η ίδρυση της Νομικής Εκκλησίας ΓΟΧ Ελλάδος (εδώ).

Επίσης οι Γ.Ο.Χ. και ο κ. Μάννης έχουν καταδικάσει επίσημα την Εκκλησία ως δυνάμει αιρετική και δεν αποδέχονται τους Αγίους Της από το 1924 και μετά: 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

 

Και επειδή ο κ. Μάννης λέει ότι δεν συμφωνεί με αυτά (αλλά παραδόξως παραμένει στο γοχικό σχίσμα έχοντας κοινωνία με τους υβριστές των Αγίων) παρουσιάζομε κάποιες ρήσεις του που δεν ταιριάζουν με τον "διαχωρισμό" του από τους αγιομάχους και φυσικά δεν τις έχει αποκηρύξει:

Εμείς παραμένουμε στην Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων, η οποία ανήκει στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού και διακηρύτοντας τα πιστεύω μας ευθαρσώς, αφήνουμε τους ακραίους να "αποτειχίζονται". https://paterikiparadosi.blogspot.com/2019/06/blog-post_64.html?m=1

"Βεβαίως εσείς οι σημερινοί Νεοημερολογίτες, κ. Ρίζο, δεν είστε "ενεργεία" αναθεματισμένοι, αλλά "δυνάμει", βρίσκεστε δηλαδή υπό το ανάθεμα, το οποίο, κατά τους Αγίους, ενεργείται σε κάθε εποχή από Σύνοδο ζώντων επισκόπων". Δηλαδή τί ισχυρίστηκα; Πως ΔΕΝ είστε καταδικασμένοι, αλλά υπόδικοι, δεν είστε αναθεματισμένοι, αλλά "υπό το ανάθεμα". Και δεν είστε αναθεματισμένοι ακόμη, διότι δεν έγινε Σύνοδος ζώντων επισκόπων να σας αναθεματίσει. Και ο λόγος που σας τόνισα ότι είστε "δυνάμει" (όχι "ενεργεία") αναθεματισμένοι, είναι για να συνέλθετε και να επιστρέψετε στην γραμμή των Πατέρων προτού βρεθείτε εκτός του Νυμφώνος! Α https://entoytwnika1.blogspot.com/2017/05/blog-post_19.html

Άρα για τον κ. Μάννη η Εκκλησία λόγω ημερολογίου είναι υπό το ανάθεμα.

Στο ιστολόγιο του κ. Μάννη "Κρυφό Σχολειό" γράφτηκαν:

Δημήτριος Χατζηνικολάου 18 Μαΐου 2019 - 10:04 π.μ. Δεύτερον, πῶς εἶναι δυνατόν νά δέχωνται ἀδιαμφισβητήτως τούς "ἁγίους" πού τούς σερβίρει ὁ αἱρεσιάρχης Βαρθολομαῖος... Οἱ ἐν λόγῳ "ἁγιοποιήσεις" (καί ὄχι "ἁγιοκατατάξεις," βεβαίως) ἀποτελοῦν μίαν ἀκόμη "βόμβαν" στά θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας.

Δ. Χατζηνικολάου19.3.19 Ἄν ἐννοῇς τούς "ἁγίους" Πορφύριον, Παΐσιον κ.ἄ., οἱ ὁποῖοι ἐκοινώνουν μέ τούς Οἰκουμενιστάς, τότε νομίζω ὅτι ἔχεις δίκαιον, Στυλιανέ, ἄν καί ὁ π. Σάββας νομίζω ὅτι ἀντελήφθη τήν ἀσυνέπειαν τῶν λόγων του καί ἔσπευσε νά τήν διορθὠσῃ, εἰπών ὅτι ἴσως μερικοί "ἅγιοι" νά ἐμνημόνευον αἱρετικούς "ἐπισκόπους," ἀλλά ἡ "μεγάλη πλειοψηφία" τῶν ἁγίων δέν ἐμνημόνευον! Πάντως, ἐκτιμῶ ὅτι αὐτοί οἱ Ἁγιορεῖται εἶναι καλοπροαίρετοι, ὁπότε, ἀργά ἤ γρήγορα, θ' ἀντιληφθοῦν ὅτι μέ τό ν' ἀναγνωρίζουν τούς ὡς ἄνω γέροντας ὡς "ἁγίους" κατ' οὐσίαν ἀκυρώνουν τό κήρυγμά των ὑπέρ τῆς ἀποτειχίσεως!

Ο κ. Μάννης δεν κάλεσε τον κ. Χατζηνικολάου στην τάξη ούτε υπερασπίστηκε τους Αγίους.

ὁ δάσκαλος κ. Μάννης δὲν ἄλλαξε, ἀλλὰ ὡς ἄλλος Δούρειος Ἵππος προσπαθεῖ νὰ φέρει πιστοὺς στὴν παράταξη του, φαίνεται ἀπὸ τὰ παρακάτω σχόλια του ποὺ ὡς ἄλλη ἐκκλησιαστικὴ αὐθεντία γράφει:

δάσκαλος 20 Ὀκτωβρίου 2018-12:00 π.μ. (ἐδῶ)

Υ.Γ. Ὅσο καὶ ἂν σκανδαλίζονται ὁρισμένοι δὲν θὰ παύω νὰ βροντοφωνάζω τὴν ἀλήθεια: Οἱ Νεοημερολογίτες (ἀφήνω τὸ θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπέξω, γιατί αὐτὸ ἀφορᾶ Νεοημερολογίτικες καὶ Παλαιοημερολογίτικες ἐπίσημες Ἐκκλησίες) εἶναι δυνάμει σχισματικοὶ (ὡς παρανομήσαντες μέν, ἀλλὰ μὴ καταδικασθέντες εἰσέτι ὑπὸ τῆς καθόλου Ἐκκλησίας), οἱ δὲ Ματθαιϊκοὶ ἐνεργεία (ὡς ἀποστατήσαντες τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὁποίας τὴν καθαρὴ καὶ ἀλύμαντο πλευρὰ ἀποτελοῦμε ἐμεῖς οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι).

Ο Ν. Μαννης στράφηκε μάλιστα υβριστικά και κατά του μακαριστού π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου:

Σε όλους αυτούς που αναπαράγουν τις επικίνδυνες για την υγεία της Ορθοδοξίας θέσεις, που δυστυχώς εξέμεσε η ιοβόλος κάλαμος του π. Επιφανίου, συνιστούμε το ήδη εδώ και πολλά έτη κυκλοφορηθέν φάρμακο υπό του μακαριστού θεολόγου π. Θεοδωρήτου Μαύρου https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2014/08/blog-post_12.html?m=1

Και πάλι ο δάσκαλος:

"Ως γνωστόν οι νεοημερολογίτες είναι δυνάμει σχισματικοί... Αν έρθετε σήμερα από το Νέο Ημερολόγιο στην Σύνοδο του Αρχιεπισκόπου Καλλινίκου δεν γνωρίζω πως θα σας δεχθούν, διότι αυτό εξαρτάται από δύο βασικούς παράγοντες. Πρώτον, από την δική σας κατάσταση (μπορεί να ήσασταν ένας απλός νεοημερολογίτης χωρίς πολλές γνώσεις, ή ένας φανατικός οικουμενιστής, ή ένας διώκτης των Παραδόσεων, ή ένας αρνησίχριστος κ.ο.κ.). Δεύτερον δε, από τον κληρικό (επίσκοπο ή πνευματικό) που θα σας δεχθεί στην Εκκλησία μας. Άλλοι αναβαπτίζουν (ευτυχώς ελάχιστοι), άλλοι αναμυρώνουν και άλλοι (οι περισσότεροι) δέχονται απλά με την εξομολόγηση". https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2018/02/blog-post_27.html

Αυτόν τον άνθρωπο λοιπόν, αγαπητά ιστολόγια, που υβρίζει και καταδικάζει την Εκκλησία, δίνει βήμα στους υβριστές των Αγίων, επιτίθεται εναντίον μακαριστών ιερέων, και παρόλο που υποστηρίζει ότι καταδικάζει τον γοχικό φανατισμό, παραμένει στις τάξεις μία "Εκκλησίας" που με διακήρυξή της επικυρώνει τον φανατισμό αυτό, παρουσιάζετε στην αρθρογραφία σας ως ωφέλιμο να διαβαστεί;

Μήπως θα έπρεπε να ξανασκεφτείτε τις επιλογές σας;

Α.Τ.

Παράρτημα

Εκκλησιαστικές Αποφάσεις περί Γ.Ο.Χ. (βλ. και http://entoytwnika1.blogspot.gr/2017/06/blog-post_17.html).

α. Η υπ’ αριθμόν 2389/2203 της 16-4-1926 Εγκύκλιος της Εκκλησίας της Ελλάδος περί Ημερολογίου, σύμφωνα με την οποία «αι αποφάσεις της Εκκλησίας είναι απολύτως υποχρεωτικαί, ο δε μη υπακούων, δεν ανήκει πλέον εις αυτήν, στερείται των μέσωντης θείας χάριτος, αποσχίζεται και αποκόπτεται αυτής και υπόκειται εις αιωνίανκόλασιν» (Αρχιμανδρίτου Θεοκλήτου Στράγκα, Εκκλησίας Ελλάδος Ιστορία, τόμος β΄,σελ. 1405-1409).

β. Η Συνεδρία της Ιεραρχίας στις 3-8-1946 στην οποία αποφασίστηκε πως «πάντα τα Μυστήρια, τα τελούμενα (υπό παλαιοημερολογιτών ιερέων) θεωρούνται άκυρα και μηδέποτε γενόμενα» (αυτόθι, τόμος δ΄, σελ. 2556).

γ. Η εγκύκλιος της  28-7-1948 που αναφέρει πως «οι χειροτονηθέντες υπό των καθηρημένων και αυτοκαλουμένων Επισκόπων παλαιοημερολογιτών, προκειμένου να προσέλθωσιν εις τους κόλπους της Εκκλησίας, δέον να γίνωνται δεκτοί διά χειροτονίας» (Aι Συνοδικαί Εγκύκλιοι, τόμοςβ΄, σελ. 470-471).

δ. Το Πόρισμα της 8-11-1958 σύμφωνα με το οποίο:

«Οι υπό των αυτοκαλουμένων Επισκόπων παλαιοημερολογιτών, δήθεν χειροτονηθέντες, προσερχόμενοι εις την Εκκλησίαν, γίνονται δεκτοί διά χειροτονίας... τους γάμους δέχεται τούτους ως μη τελεσθέντας» (ΑρχιμανδρίτουΘεοκλήτου Στράγκα, Εκκλησίας Ελλάδος Ιστορία, τόμος ε΄, σελ. 2952-2953). [Στην συζήτηση της ιεραρχίας που επακολούθησε ειπώθηκαν τα εξής: Κοζάνης Διονύσιος:

«Αφήκαμεν, Μακαριώτατε και Σεβ. Άγιοι Αδελφοί, εκκρεμές το ζήτημα των υπό παλαιοημερολογιτών ψευδοϊερέων τελεσθέντων γάμων. Εις τα εγκριθέντα πορίσματα αναφέρεται ότι τους εν λόγω γάμους η Εκκλησία δέχεται ως μη τελεσθέντας. Θα προβαίνωμεν λοιπόν εις την επανάληψιν το Μυστηρίου;». Αττικής Ιάκωβος: «Βεβαίως». Αθηνών Θεόκλητος: «Είναι ορθόν και ν’ αποφασισθή η επανάληψις του Μυστηρίου, την απόφασιν όμως ημών ταύτην να μη κοινολογήσωμεν» (αυτόθι)].

ε. Μέσα από την Γνωμάτευση της Συνοδικής Επιτροπής επί των Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων του 2006 σύμφωνα με την οποία: «Τα Μυστήρια των Παλαιοημερολογιτών θεωρούνται ως μη γενόμενα και θα πρέπη να επαναλαμβάνωνται εξ υπαρχής».

(http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/dogma/aftoxeires.htm).

στ) Η εμπεριστατωμένη περί του θέματος διδακτορική διατριβή του αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου στη Θεολογική Σχολή ΑΠΘ «Ιστορική και Κανονική Θεώρησις του Παλαιοημερολογιτικού Ζητήματος κατά τε την γένεσιν και την εξέλιξιν αυτού εν Ελλάδι», Αθήναι 1982, σελ. 431:

«Το ζήτημα αυτό έχει ήδη “εν τοις πράγμασι” προσλάβει τις διαστάσεις σχίσματος, καθώς οι παλαιοημερολογίτες αρνούνται κάθε διοικητική και πνευματική σχέση με την μητέρα τους Εκκλησία, η οποία όμως αποφεύγει επιμελώς μέχρι σήμερα να κηρύξει αυτούς σχισματικούς και προτιμά μάλλον την οδό της αγνοήσεως αυτών».

Και σημειώνει (σελ. 321-322): «η Εκκλησία καταπαγίως αποφαίνεται κατά καιρούς ότι αι υπό παλαιοημερολογιτών «Αρχιερέων» τελούμεναι χειροτονίαι ειναι αντικανονικαί (βλ. λ.χ. το υπ’ αρ. 5401/2354/4.10.1969 συνοδικόν έγγραφον), τα δε υπ’ αυτών και των υπ’ αυτών χειροτονηθέντων «κληρικών» τελούμενα Μυστήρια ανυπόστατα και άκυρα και διατάζει την επανάληψή τους. Στο ίδιο πόρισμα κατέληξε και η από 5-4-1971 σχετική εισήγησις της Μ.Σ.Ε. Νομοκανονικών Ζητημάτων προς την Ι. Σύνοδον, η οποία εγκρίθηκε από την ΔΙΣ στην συνεδρία της 27.4.1971».

Παράδειγμα πραγματικής μετάνοιας. Μακάρι να το μιμηθούμε!

Κλασικό παράδειγμα μετανοίας

                        

Ίσως κάποιος να χαρακτήριζε εκτός θέματος το παράδειγμα μετανοίας, το οποίο θα αναφέρουμε, γιατί προέρχεται από λογοτεχνικό έργο. Επειδή όμως θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι πίσω από το διήγημα κρύβεται ένα πραγματικό γεγονός, ας το παραθέσουμε. Το παίρνουμε από το έργο Αδελφοί Καραμαζώφ του μεγάλου Ρώσου συγγραφέως Ντοστογιέφσκυ.

Ένας υπηρέτης σκότωσε μια πλούσια κυρία, πήρε την περιουσία της, τα χρυσαφικά της και εξαφανίστηκε. Έγιναν συλλήψεις, ανακρίσεις, ενοχοποιήθηκε κάποιος αθώος και καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά. Ο κλέφτης πήγε σε άλλη περιοχή, άλλαξε το όνομά του και με τα πλούτη που κατείχε έκανε επιχειρήσεις. Κέρδισε και πλούτισε, κι από τα κέρδη του σκόρπιζε στους φτωχούς. Είχε βαθειά μετανοιώσει για το έγκλημά του. Έφτειαξε ιδρύματα, φτωχοκομεία, οικοτροφεία, σπουδαία έργα, και όλοι τον είχαν για άγιο.

Ποτέ δεν πέρασε από τη σκέψι κανενός, ότι αυτός ο μεγάλος ευεργέτης ήταν εκείνος ο εγκληματίας και κλέφτης. Μέσα του όμως κάτι τον κατέτρωγε μέρα-νύχτα. «Αλλοίμονό σου! Είσαι εγκληματίας, είσαι κλέφτης». Τι κι αν όλοι τον είχαν για άγιο; Ο ίδιος μέσα του καιγόταν. Άνοιγε εκκλησίες έκανε λειτουργίες…, μα μέσα του είχε φωτιά. Πέρασαν χρόνια. Δεν μπόρεσε να κατασιγάση αυτή την ανησυχία. Δεν μπόρεσε ν’ απαλλαγή από τον σκορπιό που κατέτρωγε τα σπλάχνα του μέρα-νύχτα.

Έπειτα από καιρό πολύ, αφού δεν μπόρεσε να βρη ησυχία, πήγε στον πνευματικό, γονάτισε και εξωμολογήθηκε.

– Πάτερ μου, λέει, μην τρομάξης μ’ αυτά που θα σου πω. Γιατί μ’ έχεις κ’ εσύ για άγιο. Εγώ είμαι ο τάδε εγκληματίας και κλέφτης.

– Τι λες, παιδί μου! Δεν μπορώ να το πιστέψω.

– Ναι. Έτσι κ’ έτσι κ’ έτσι έγιναν τα πράγματα. Σε παρακαλώ να μου διαβάσης μια ευχή, γιατί από τότε δεν είδα άσπρη μέρα. Ποτέ δεν χάρηκα. Είμαι δυστυχισμένος άνθρωπος, τραγικός. Θέλω να με συχωρέση ο Θεός.

Τότε ο πνευματικός του είπε:

– Για να σε συγχωρήσω, παιδί μου, πρέπει να καταγγείλης τον εαυτό σου. Ο κόσμος πρέπει να μάθη την αλήθεια. Κάποιος αθώος σαπίζει στη φυλακή αντί για σένα. Πρέπει λοιπόν να κατηγορήσης τον εαυτό σου δημοσίως, για να μάθη ο κόσμος την αλήθεια και ο αθώος να ελευθερωθή. Αν δεν το κάνης αυτό, δεν μπορώ κ’ εγώ να σε συγχωρήσω, δεν έχω το δικαίωμα.

Αποσπάσματα από την Ομολογία Πίστεως (και αλλού) του αγ. Μάρκου του Ευγενικού, τα οποία «ξεχνούν», πολλοί από αυτούς που τον επικαλούνται!

«Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαὶ φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Μάρκου Εὐγενικοῦ, Ὁμολογία τῆς ὀρθῆς πίστεως ἐκτεθεῖσα ἐν Φλωρεντίᾳ 5, Patrologia Orientalis 17, 442).

«Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν» βλ. Ν. Βασιλειάδη, Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ ἡ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν, Ἔκδ. «Σωτήρ», Ἀθῆναι, 1972, σελ. 95)

«Λέγω περὶ τοῦ Πατριάρχου... οὔτε βούλομαι οὔτε δέχομαι τὴν αὐτοῦ ἢ τήν των αὐτοῦ κοινωνίαν τὸ παράπαν, οὐδαμῶς, οὔτε ἐπὶ τῆς ζωῆς μου οὔτε μετὰ θάνατον .... ὦσπερ παρὰ πᾶσαν μου τὴν ζωὴν ἤμην κεχωρισμένος ἀπ’ αὐτῶν, οὕτω καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐξόδου μου, καὶ ἔτι καὶ μετὰ τὴν ἐμὴν ἀποβίωσιν ἀποστρέφομαι αὐτῶν τὴν κοινωνίαν καὶ ἕνωσιν, καὶ ἐξορκὼν ἐντέλλομαι, ἵνα μηδεὶς ἐξ αὐτῶν προσεγγίση ἢ ἐν τῇ ἐμῇ κηδείᾳ ἢ τοῖς μνημοσύνοις μου ... ὥστε συμφορένειν ἐπιχειρῆσαι καὶ συλλειτουργεὶν τοῖς ἡμετέροις »!

Ο Βαρθολομαίος καλεί τον παπισμό σε πλήρη κοινωνία. Εμείς ποσο ακομα θα εθελοτυφλούμε;

Ολοι όσοι δεν προσκυνούν τα είδωλα αυτόματα γίνονται καθαροί και άγιοι;

                                                     

Εμείς όλοι προσκυνάμε έναν Θεό.Όλοι είμαστε άγιοι;

Ο νόμος υπαγορεύει να σεβόμαστε τον πατέρα και την μητέρα μας. Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε άγιοι επειδή σεβόμαστε τους γονείς μας και δεν τους πετάμε στο δρόμο όταν γερνάνε; Μήπως αυτό και μόνο μας κάνει δίκαιους ενώπιον του Θεού;

Οι εντολές λένε να μην μοιχεύουμε, να μην φονεύουμε, να μην κλέβουμε, να μην ζηλεύουμε τον πλησίον μας, να μην επιθυμούμε τίποτα απ’ τα δικά του και να μην επιθυμούμε τη γυναίκα του. Και αυτό τί σημαίνει;

Αν δεν είμαστε δολοφόνοι, δεν είμαστε κλέφτες, ούτε πόρνοι, ούτε ψευδομάρτυρες, αν από ζήλεια δεν αρπάζουμε την περιουσία των συνανθρώπων μας, αυτό σημαίνει ότι είμαστε καθαροί και άγιοι ενώπιον του Θεού;

Όλες οι εντολές του παλαιού νόμου είναι αρνητικές και λένε να μην είμαστε αυτοί και αυτοί. Δεν λένε όμως πώς πρέπει να είμαστε. Απαγορεύουν μόνο να κάνουμε τις πιο χονδρές, τις πιο άσχημες αμαρτίες.

Οι εντολές αυτές προορίζονταν για έναν λαό σκληρό, όπου οι άνθρωποι έκαναν τα πρώτα απλά βήματα στην διόρθωσή τους.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε ότι δεν ήλθε να καταργήσει το νόμο αλλά να τον «πληρώσει». Η λέξη αυτή στη σλαβική γλώσσα έχει δύο σημασίες -«εκπληρώνω» και «συμπληρώνω».

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Σήμερα γεννήθηκε η Πάντων Χαρά!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Σήμερα γεννήθηκε η Πάντων Χαρά, η Χώρα του Αχωρήτου, η Ωραία Πύλη, δια μέσω της οποίας ο Βασιλεύς των Ουρανών επεθύμησε να εισέλθει στον κόσμο…

Στίχοι.

Πάσας αληθώς, Άννα, νικάς μητέρας,

Μήτηρ έως αν ση γένηται θυγάτηρ.

Εξάγαγε προς φως θεομήτορα ογδόη Άννα.

Ύμνος στο Γενέθλιο της Υπεραγίας Θεοτόκου Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ω Παρθένε, περιπόθητη και πολυαναμενόμενη,

ο καρπός αθρόων δακρύων ικεσίας προς τον Κύριο!

Ναός του Παναγίου Πνεύματος θα καταστείς,

και θα κληθείς Μητέρα του Αιωνίου Λόγου.

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (6ον)

 ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (6ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 7η Σεπτεμβρίου 2026

Μέρος έκτον.

    Στο προηγούμενο, πέμπτο, μέρος παραθέσαμε κριτικούς σχολιασμούς σχετικά με τη συγκρότηση και τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου από Ιεράρχες, από την «Συνάξη κληρικών και μοναχών» και από αγιορείτες πατέρες, προερχομένους από Μοναστήρια, Σκήτες, Κελλιά και ασκητήρια του αγίου Όρους, οι οποίοι έστειλαν ανοικτή ομολογητική επιστολή προς την Ιερά Κοινότητα. Στη συνέχεια παραθέτουμε ένα ακόμη αγιορειτικό κείμενο με τίτλο «‘Έμπονος κραυγή’ κελλιωτών αγιορειτών Πατέρων» και κατόπιν διαπιστώσεις και συμπεράσματα «Στρογγυλὴς Τράπεζας», που πραγματοποιήθηκε στη Μολδαβία.

«Έμπονος κραυγή» κελλιωτών αγιορειτών Πατέρων.

    Ένα ακόμη αγιορειτικό κείμενο είδε το φως της δημοσιότητος τον Μάρτιο του 2017 με τίτλο «‘Έμπονος κραυγή’ κελλιωτών Πατέρων του Αγίου Όρους», υπογεγραμένο από έξι μοναστικές συνοδείες κελλιωτών Πατέρων του Αγίου Όρους. Το κείμενο αυτό κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με εκείνο της «Ανοικτής επιστολής...», επισημαίνει πλείστες όσες κακόδοξες θέσεις, τόσο στο έκτο συνοδικό κείμενο, όσο και σε άλλα. Παραθέτουμε στη συνέχεια μερικά αποσπάσματα: «Εισαγωγικώς και γενικώς, θα πρέπη να επισημανθή το γεγονός ότι εις τα κείμενα υπάρχουν και αρκεταί φράσεις, επιδεχόμεναι και Ορθόδοξον και αιρετικήν ερμηνείαν, όπως επίσης και μερικαί σαφώς Ορθοδοξόταται διατυπώσεις. Το τελευταίον αυτό, όμως, – πολλώ μάλλον το πρώτον – ουδόλως είναι ικανόν να μας καθησυχάση και επαναπαύση, εφ᾽ όσον – όπως θα δειχθή κατωτέρω – παραλλήλως συνυπάρχουν και αι αντίστοιχοι κακόδοξοι τοιαύται. Απλώς ευρισκόμεθα προ φαινομένου κλασσικής διγλωσσίας. …Οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες μας, όμως, άλλως έπραττον και άλλως μας εδίδαξαν. Ο λόγος των δεν ήτο ‘ναι και ου’, αλλά ‘ναι, ναι και ου, ου’, (Β´ Κορ. α´, 17-20 και Ιακ. ε´, 12). Εις τας Ιεράς Συνόδους δεν προσεπάθουν διά της διγλωσσίας να επαναπαύσουν εις την πλάνην των τους αιρετικούς, επιφέροντες ούτω και σύγχυσιν εις τους Ορθοδόξους, ούτε εφεύρισκον και εχρησιμοποίουν αμφισήμους διατυπώσεις, συστεγαζούσας αλήθειαν και πλάνην, προς επιτυχίαν μιας κακώς νοουμένης ψευδεπιγράφου ενότητος. Τουναντίον, ηγωνίζοντο μέχρις εσχάτων διά την εξάλειψιν και του παραμικρού ι (ιώτα), το οποίον θα συνετέλει εις αιρετικήν διατύπωσιν…

    Την λύπην αυτής της διαπιστώσεώς μας την διεσκόρπισεν η απόφασις της Ιεράς Συνόδου Πατριαρχείου Βουλγαρίας, η οποία εις τα σημεία που σχολιάζει τας §4, §5 και §12 του κειμένου ‘Σχέσεις…’, αναφέρει σχετικώς: ‘Η προσευχή της Εκκλησίας για ενότητα όλων δεν σημαίνει την αποκατάστασιν της ενότητος με άλλους χριστιανούς, λες και η ενότης είναι κάτι που έχει χαθή από την Εκκλησία, αλλά αυτό που εννοεί είναι η επιστροφή στους κόλπους της, όσων έχουν εκπέσει εξ’ αυτής, μέσα από το Βάπτισμα, το Χρίσμα και την Θεία Ευχαριστία. Επί πλέον, η Ιερά Σύνοδος, [του Πατριαρχείου Βουλγαρίας], δηλώνει ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν μπορεί να αποδεχθή τις διάφορες θεωρίες περί αυτής της ενότητος που επικρατούν στους ετεροδόξους, όπως για παράδειγμα την θεωρία της “αοράτου Εκκλησίας”, την “θεωρία των κλάδων” και την θεωρία της “ισότητος των δογμάτων”, καθώς επίσης και την νεοσύστατη θεωρία της “βαπτισματικής θεολογίας”, σύμφωνα με την οποία υπάρχει μία αρχέγονη ενότητα σε ένα “κοινό βάπτισμα”. Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Βουλγαρίας εδήλωσε ότι όλες αυτές οι θεωρίες συνδέονται με την διδαχή περί “κτιστής χάριτος” του Αγίου Πνεύματος, η οποία έχει καταδικασθή από την Εκκλησία. 

Νηστεία καί ἀγάπη

Τό πρῶτο ἥμισυ του 19ου αἰώνα, στήν Ὀχρίδα κυβερνοῦσε ὁ Γιελαντίν μπέης, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποστατήσει ἀπό τόν Σουλτάνο καί ἦταν ἀνεξάρτητος ἀρχηγός. Τήν ἐποχή ἐκείνη ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας ἦταν ὁ μητροπολίτης Καλλίνικος. Μολονότι προέρχονταν ἀπό διαφορετικές θρησκεῖες, ὁ μπέης καί ὁ Καλλίνικος, ἦταν πολύ καλοί φίλοι καί συχνά ἐπισκεπτόταν ὁ ἕνας τόν ἄλλον.

Κάποτε συνέβη ὁ μπέης νά καταδικάσει εἴκοσι πέντε Χριστιανούς σέ ἀπαγχονισμό. Εἶχε προγραμματιστεῖ νά κρεμαστοῦν τήν Μεγάλη Παρασκευή. Ὁ μητροπολίτης, συντετριμμένος ἀπό αὐτό πού ἐπρόκειτο νά συμβεῖ, πῆγε αὐτοπροσώπως στόν μπέη κι ἄρχισε νά τόν παρακαλεῖ νά δείξει ἐπιείκεια ὡς πρός τήν ποινή.

Ἐνῶ συνομιλοῦσαν, ἔφτασε ἡ ὥρα τοῦ γεύματος καί ὁ μπέης προσκάλεσε τό μητροπολίτη νά συμφάγουν. Τό φαγητό πού εἶχε μαγειρευτεῖ ἦταν ἀρνί. Ὁ μητροπολίτης τότε ζήτησε συγγνώμη ἐξηγώντας ὅτι, λόγω  τῆς νηστείας τῆς περιόδου, δέν μποροῦσε νά μείνει γιά τό γεῦμα καί ὕστερα ἑτοιμάστηκε νά φύγει.

Λόγος εις το Γενέσιον της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας (Άγιος Ανδρέας Αρχιεπίσκοπος Κρήτης)

Ἀρχὴ ἑορτῶν μὲν εἶναι γιὰ μᾶς ἡ παροῦσα πανήγυρη, πρώτη δὲ μετὰ τὸν νόμο καὶ τὶς σκιές, καὶ ἀσφαλῶς καὶ εἴσοδος τῶν ὁδηγούντων πρὸς τὴν χάρη καὶ τὴν ἀλήθεια. Εἶναι δὲ αὐτὴ καὶ μέση καὶ τελευταία ἔχοντας ἀρχὴ μὲν τὴν τελευτὴ τοῦ νόμου, με­σό­τητα δὲ τὴν σύνδεση πρὸς τὰ ἄκρα, τέλος δὲ τὴν φανέρωση τῆς ἀληθείας. Διότι τέλος τοῦ νόμου εἶναι ὁ Χριστός, ὄχι τόσο ἀπο­μα­κρύ­νο­ντάς μας ἀπὸ τὸ γράμμα, ὅσο ἐπαναφέροντάς μας στὸ πνεῦμα.

Διότι αὐτὸ εἶναι ἡ τελείωση, ὅπου αὐτὸς ὁ νομοδότης ἀπο­τε­λει­ώ­νον­τας ὅλα, ὁδήγησε τὸ γράμμα πρὸς τὸ πνεῦμα, ἀνακεφα­λαιώνοντας στὸν ἑαυτό του τὰ σύμπαντα, καὶ διατρεφόμενος στὸν νόμο καὶ στὴν χάρη. Καὶ κάνοντας τὸν μὲν νόμο ὑποζύγιο, συνά­πτον­τας δὲ τὴν χάρη ἐναρ­μο­νίως, χωρὶς καθόλου νὰ ἀναμίξει τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο, καθοδήγησε ἔτσι τὸ γένος μας ἀπὸ τὸ δυσβά­στα­κτο καὶ δουλικὸ καὶ ὑποχείριο φορτίο πολὺ θεοπρεπῶς πρὸς τὸν ἐλαφρὸ καὶ ἐλεύθερο δρόμο, γιὰ νὰ μὴν εἴμαστε «ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου δεδου­λωμένοι», ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος, οὔτε νὰ εἴ­μα­στε αἰχμάλωτοι στὸν ζυγὸ τῆς δουλείας τοῦ νομικοῦ γράμ­μα­τος. Τοῦτο λοιπὸν εἶναι τὸ κεφάλαιο τῶν πρὸς ἡμᾶς εὐεργετη­μά­των τοῦ Χριστοῦ. Τοῦτο εἶναι ἡ φανέρωση τοῦ μυστηρίου. Τοῦτο εἶναι ἡ φύση ποὺ ἐκένωσε ἑαυτόν, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, καὶ ἡ θέωση τοῦ προσ­λήμ­μα­τος.

Ἀλλὰ στὴν τόσο λαμπρὴ καὶ περιφανεστάτη ἐπιδημία τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, πρέπει νὰ προϋπάρχει ὁπωσδήποτε κάποιο γε­γο­νὸς χαρᾶς διὰ τοῦ ὁποίου νὰ εἰσέρχεται πρὸς ἐμᾶς τὸ μεγάλο δῶρο τῆς σωτηρίας μας. Τοῦτο δὲ εἶναι ἡ παροῦσα πανήγυρη, ἔχοντας προμήνυμα τὴν γέννηση τῆς Θεοτόκου, ἀποτέλεσμα δὲ τὸ γέννημα τῆς παχύνσεως τοῦ Λόγου σὲ σάρκα, κατὰ τὴν ὁποία τὸ καινούργιο ἄκουσμα ἀπὸ ὅλα τὰ θαύματα, ποὺ ἐξαγγέλθηκε στὰ σύμπαντα, παραμένει ἀκατάληπτο καὶ ἀκατανόητο, φανερωμένο ὅσο κρύβεται, καὶ κρυμμένο ὅσο φα­νε­ρώ­νε­ται. Συνεπῶς ἀπὸ ἐδῶ ἡ θεοχαρίτωτη αὐτὴ ἡμέρα καὶ πρώτη τῶν ἑορ­τῶν, φέροντας γύρω ἀπὸ τὴν κεφαλὴ τὸ φῶς τῆς παρθενίας, καὶ σὰν νὰ συμμαζεύει καὶ νὰ πλέκει τὸν στέφανο ἀπὸ τὰ ὁλοκάθαρα ἄνθη τῶν πνευματικῶν λειβαδειῶν τῆς γραφῆς, προβάλλει κοινὴ τὴν εὐφροσύνη στὴν κτίση λέγοντας «Θαρσεῖτε», γενέθλιος εἶναι ἡ πανήγυρη καὶ τοῦ γένους ἡ ἀνάπλαση.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Ομιλία εις το Γενέσιον της Θεοτόκου – Η Θεοτόκος Μαρία, ο αληθής άνθρωπος

 

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΑΡΙΑ, Ο ΑΛΗΘΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-9-1995]  (Α42)

     Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Είναι γνωστόν ότι γενέθλιος ημέρα θεωρείται η ημέρα στην αυγή της με το Άγιον Βάπτισμα, στην δύση της με το άγιον τέλος, κατόπιν αγώνων του βίου τούτου. Η βιολογική γέννησις δεν έχει βεβαίως καμία σημασία δια την Βασιλεία του Θεού. Έτσι εις τους αγίους έχομε γενέθλιον ημέραν την ημέραν του θανάτου των που είναι και η τελείωσίς των. «Τελείωσις» θα πει ολοκλήρωσις · που πέραν του χρόνου τούτου του θανάτου, δεν υπάρχει άλλος χρόνος γι' αυτήν την τελείωσιν.

       Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Εκείνη αποτελεί εξαίρεσιν. Όχι γιατί είχε κάποια ξεχωριστή πρόνοια από τον Θεόν. Αλλά γιατί μόνη της έφθασε εις τα μέτρα του προπτωτικού ανθρώπου και φανέρωσε τον αληθή άνθρωπον. Φανέρωσε στο πρόσωπό της, μες στην Ιστορία, τον αληθή άνθρωπον, τον γνήσιο άνθρωπο. Και όπως αναφέρεται από την Αγία Γραφή, η βιολογική δημιουργία του Αδάμ, έτσι αναφέρεται και η βιολογική γέννησις της Θεοτόκου, σαν παγκοσμίου χαράς προοίμιον. «Επήρε», λέει, «ο Θεός πηλόν και έκανε τον άνθρωπον…». Δείχνει όλη την δημιουργία του ανθρώπου. Και το τέλος του Αδάμ. «Και ο Αδάμ έζησε… τόσα χρόνια, 930! Και απέθανεν». Έτσι λοιπόν και εις την Θεοτόκον αναφέρεται η αρχή της και το τέλος της. Για να μην πω και η προϊστορία της!

      Όταν ήλθε ο καιρός να λυτρωθεί η οικουμένη από την τυραννία των δαιμόνων και να εισαχθεί στη ζωή των θνητών η αθανασία, ακόμη να φυτευθεί στις ψυχές των ανθρώπων η αγγελική ζωή και γενικά να ενωθεί ο ουρανός με την γη, ο Θεός προετοίμασε το επίγειον κατάλυμά Του, που είναι η Θεοτόκος. Γράφει το βιβλίο των «Παροιμιών» εις το 9^ο κεφάλαιο: «Ἡ σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον καὶ ὑπήρεισε στύλους ἑπτά». Ποια είναι η Σοφία; -Παλαιά Διαθήκη, προσέξατέ το. Είναι η Ενυπόστατος Σοφία. Ενυπόστατος θα πει προσωπική. Δηλαδή αυτή που είναι πρόσωπο. Οι Έλληνες έχουν την σοφία βέβαια σαν κάτι το απρόσωπο, μία ιδέα, ένα θέμα, ένα στοιχείο, μία αξία. Αλλά δεν έχουν, όμως, ως πρόσωπο. Φυσικά την θεοποιούν. Στο πρόσωπο της θεάς Αθηνάς, την σοφία, αλλά δεν είναι, γιατί δεν υπάρχει Αθηνά. Για τους Έλληνες η σοφία δεν είναι πρόσωπο. Αλλά για τον λαό του Θεού η Σοφία είναι πρόσωπον. Και λέγεται Ενυπόστατος Σοφία. Είναι ο Θεός Λόγος· που λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος» ,Οικοδομεί Αυτός ο Θεός Λόγος, η Ενυπόστατος Σοφία, οικοδομεί τον οίκον Του, ή τον οίκον της, αν πάρομε την λέξη σοφία. Δηλαδή ο Θεός Λόγος οικοδομεί την Ενανθρώπησή Του και προετοιμάζει τα… ούτως ειπείν, τα «υλικά» με τα οποία θα περιβληθεί –«υλικά», τη λέξη την βάζω εντός εισαγωγικών- την ανθρωπίνη φύση. Κι αυτά τα υλικά που θα περιβληθεί είναι η Θεοτόκος. 

     Προς τούτο ετοιμάζονται και οι γονείς της Θεοτόκου, όπως είναι ο Ιωακείμ και η Άννα. Σημειώσατε εκείνο που ήδη σας είπα, ότι η Θεοτόκος έχει προϊστορία. Η προϊστορία της Θεοτόκου είναι η ρίζα του Ιεσσαί. Απ’ όπου ο Δαβίδ, απ’ όπου ο Χριστός. Συνεπώς η Θεοτόκος, που θα φέρει τον Χριστόν, έχει ως προϊστορία την ρίζα του Ιεσσαί. Και οι δίκαιοι αυτοί άνθρωποι, ο Ιωακείμ και η Άννα, ετήρησαν τον νόμον. Και ήσαν δίκαιοι περισσότερο από όλους τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης. Και από τον Νώε και από τον Αβραάμ και από τον Μωυσή. Και τούτο φαίνεται από την υψίστη τιμή, να φέρουν εις τον κόσμον την Θεοτόκον. Βέβαια πολλά γράφει η Γραφή δια τον Νώε. Πιο πολλά για τον Αβραάμ. Και περισσότερα για τον Μωυσή. Αλλά οι γονείς της Θεοτόκου είναι δικαιότεροι, δηλαδή αγιότεροι, εν ησυχία! Δεν δημοσιεύεται η δικαιοσύνη τους, δηλαδή η αγιότητά τους. Όπως κι Εκείνη, ο καρπός ο δικός των, η Θεοτόκος, θα έλθει εις τον κόσμον εν ησυχία, ἐν σιγῇ.