Ἡ Ἀνάσταση ποὺ ἄργησε

                                     

Σίμων Μοναχὸς

Πηγή: Σίμωνος Μοναχοῦ, π. Εὐμένιος – ὁ κρυφὸς Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας

Μεγάλο Σάββατο βράδυ. Ὁ Γέροντας, λαμπροφορεμένος, ὑποδεχόταν τὸν κόσμο καὶ ἔ­παιρνε τὶς λειτουργίες. Εἶχε ἑτοιμάσει τὰ καντή­λια ἀπὸ νωρίς. Ἕτοιμα ὅλα, σβηστά. Ἄρχισε τὸ «Εὐλογητός», πῆρε καιρὸ μέσα στὰ μαῦρα του τὰ ράσα, μὲ τοὺς βοστρύχους τῶν μαλλιῶν καὶ τῶν γενειῶν του νὰ λάμπουν.

Σοβαρός-σοβαρός. Ἀνοι­γόκλεινε τὴν πόρτα, παραπατοῦσε ἀλλὰ ἔτρεχε κιόλας, προσκυνοῦσε τὶς Δεσποτικὲς εἰκόνες, τὸν θρόνο, ἔμπαινε στὸ Ἱερό, ἔπαιρνε τὶς λειτουργί­ες, ψέλναμε τὸν Κανόνα «Κύματι θαλάσσης». Δὲν εἶχε ὁ Γέροντας χρόνο κοσμικό, εἶχε χρόνο λει­τουργικό. Μαζευόταν ὁ κόσμος, πολὺς κόσμος. Χριστιανοί, ποὺ τὸν ἀγαποῦσαν, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὴν γειτονιὰ δρασκέλιζαν τὴν μάντρα, σκύβον­τας ἀπὸ τὸ μικρὸ πορτάκι, ἄρρωστοι, νοσοκόμες, γιατροί. Καθυστεροῦσε ὁ Γέροντας. Σβηστὰ τὰ φῶτα. Ψέλναμε, ξαναψέλναμε, δὲν ἔβγαινε νὰ πῆ τὸ «Δεῦτε, λάβετε φῶς». Ἔφευγα ἀπὸ τὸ ψαλτήρι, νὰ πάω στὸ Ἱερό, μοῦ ἔλεγε: «Ξέρω, ξέρω». Ἀδημο­νία. Οἱ ἄλλες ἐκκλησίες σήμαναν ἤδη Ἀνάσταση, βαρελότα πέφτανε, κι αὐτὸς δὲν ἔβγαινε. «Ξέρω, ξέ­ρω», μοῦ λέει. «Ὅποιος θέλει νὰ φύγῃ, δὲν μπορεῖ. Ἂς τοὺς βάλουμε στὴν ἐκκλησία, τὰ προβατάκια τοῦ Χριστοῦ μας, Βαγγέλη. Μέσα στὴν κιβωτὸ εἶναι μιὰ φορᾶ τὸν χρόνο. Ἂς καθυστερήσουν. Ψάλλε ἐσύ, ψάλλε». «Τὰ εἶπα, Γέροντα, πάλι καὶ πάλι».

Ὁ Θεὸς εἰς τὴν σκέψιν τοῦ Levinas

 

Ὁ Θεὸς εἰς τὴν σκέψιν τοῦ Levinas

Τοῦ κ. Παντελῆ Τομάζου, ὑπ. Διδάκτ. Δογματικῆς Θεολογίας

Ὁ Emmanuel Levinas γεννήθηκε τὸ 1906 στὸ Κάουνας τῆς Λιθουανίας, σὲ ἑβραϊκὴ οἰκογένεια, καὶ ἀπὸ νωρὶς ἦλθε σὲ ἐπαφὴ τόσο μὲ τὴ ρωσικὴ λογοτεχνία ὅσο καὶ μὲ τὴν ἰουδαϊκὴ παράδοση. Σπούδασε φιλοσοφία στὴ Γαλλία καὶ στὴ Γερμανία, ὅπου ἐπηρεάστηκε ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴ φαινομενολογία τοῦ Edmund Husserl καὶ τὴ σκέψη τοῦ Martin Heidegger. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αἰχμαλωτίστηκε ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς Ναζὶ καὶ πέρασε χρόνια σὲ στρατόπεδο αἰχμαλώτων, ἐνῶ πολλὰ μέλη τῆς οἰκογένειάς του ἐξοντώθηκαν στὸ Ὁλοκαύτωμα. Μετὰ τὸν πόλεμο ἔζησε στὴ Γαλλία, ὅπου δίδαξε καὶ ἀνέπτυξε τὸ φιλοσοφικό του ἔργο, συνδυάζοντας τὴ φαινομενολογία μὲ βαθιὰ ἠθικὴ καὶ θρησκευτικὴ προβληματική, ἕως τὸν θάνατό του τὸ 1995.

Ἔχοντας δεῖ ὁρισμένα στοιχεῖα τῆς ζωῆς τοῦ Ἑβραίου φιλοσόφου, μποροῦμε νὰ παρουσιάσουμε συντόμως τὸν πυρήνα τῆς φιλοσοφίας του.

Ἡ σκέψη τοῦ Emmanuel Levinas γιὰ τὸν Θεὸ ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πιὸ πρωτότυπες προσεγγίσεις τῆς ἔννοιας τῆς ὑπερβατικότητας στὴ σύγχρονη φιλοσοφία. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν κλασσικὴ μεταφυσικὴ παράδοση, ὁ Levinas δὲν ἀντιλαμβάνεται τὸν Θεὸ ὡς ἀντικείμενο γνώσης ἢ ὡς ἕνα ὑπέρτατο ὄν, ἀλλὰ ὡς μία ἀπόλυτα Ἄλλη πραγματικότητα, ποὺ διαφεύγει κάθε προσπάθειας κατανόησης καὶ σύλληψης.

Στὸ κέντρο τῆς σκέψης του βρίσκεται ἡ ἰδέα ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι «πέρα ἀπὸ τὸ εἶναι» (au-dela de l’etre).

Πώς απαντά η Εκκλησία στα «δύσκολα» χωρία της Αγίας Γραφής (Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος)

                                  

Στον δημόσιο διάλογο, συχνά γίνεται επίκληση χωρίων της Αγίας Γραφής ως απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός «νομιμοποιεί» θεσμούς και πρακτικές που σήμερα καταδικάζονται: δουλεία, βία, υποτίμηση των γυναικών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, δεν αντιμετωπίζει την Βίβλο ως απλό εγχειρίδιο κανόνων, αποκομμένο από το ιστορικό πλαίσιο, ούτε ως κείμενο που ερμηνεύεται αποκλειστικά με ιδιωτική κρίση. Τη διαβάζει μέσα στην Παράδοση, στο φως του Χριστού, με κέντρο την εντολή της αγάπης και τον σκοπό της σωτηρίας του ανθρώπου.

Η Αγία Γραφή φανερώνει την παιδαγωγία του Θεού μέσα στην ιστορία: ο Θεός συναντά πραγματικούς ανθρώπους, σε συγκεκριμένες κοινωνίες, και τους οδηγεί σταδιακά από την πνευματική ανωριμότητα προς την πληρότητα που αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Χριστού. Γι’ αυτό η Εκκλησία διακρίνει ανάμεσα στην περιγραφή ιστορικών καταστάσεων και στη θεία βούληση ως τελικό μέτρο της ζωής. Το πλήρες κριτήριο είναι ο Χριστός.

1) Η δουλεία

ΕΙΡΗΝΗ ΥΜΙΝ»: Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ.

                      

Η εμφάνιση του Αναστάντος Χριστού στους Αποστόλους.«Ειρήνη Υμίν».

Πρόναος του καθολικού της Ι.Μ.Βατοπεδίου(1312)

Την πρώτη Κυριακή, την Κυριακή της Ανάστασης του Ιησού Χριστού, έχουμε την ομολογία των δέκα μαθητών που έλαβε χώρα στο υπερώο. Ο Ιησούς Χριστός εμφανίσθηκε, κεκλεισμένων των θυρών, λέγοντάς τους «εἰρήνη ὑμῖν». Το «εἰρήνη ὑμῖν» είναι φρούτο του Παραδείσου, είναι η Χάρη του Παναγίου Πνεύματος που μεταδίδει θεϊκή ενέργεια, είναι η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΖΩΗ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Γι’ αυτό οι μαθητές, αφού τους σκέπασε η ειρήνη του Αγίου Πνεύματος, «ἐχάρησαν ἰδόντες τὸν Κύριον».

Τι σημαίνει Διακαινήσιμος Εβδομάδα;

                                                

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ…

H λέξις «Διακαινήσιμος» γιά έναν άπιστο και άθεο δεν σημαίνει τίποτα και ε­ἴτε ακούει τη λέξι ε­ἴτε δεν την ακούει εἰς την αυτήν κατάστασιν ευρίσκεται, γιά μας που πιστεύουμε, παρ’ όλη την αμαρτωλότητά μας, η λέξις «Διακαινήσιμος» είναι πολυσήμαντος.

Όλες δε οι ημέρες της εβδομάδος αυτής της Διακαινησίμου (Δευτέρα, Tρίτη, Tετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο), θεωρούνται ως μία ημέρα. Kαι δι’ αυτόν τον λόγον τα λόγια που ακούσαμε τη νύχτα της Aναστάσεως, αυτά τα ­ίδια λόγια ψάλλουν οι ψάλται, τα ­ίδια ψάλλομεν συνεχώς επί μίαν εβδομάδα. Aκόμη δε την περίοδον της εβδομάδος αυτής επιτρέπει η Eκκλησία μας καθημερινώς να κοινωνεί ο άνθρωπος, έστω και αν την προηγούμενη μέρα έχει καταλύσει κρέας. Όπως είπαμε, θεωρείται μία ημέρα.

Ονομάσθη δε Διακαινήσιμος. Tότε, βλέπετε, η λέξις ήτο ακόμη σαφής. Aλλά τώρα με την τάσι αυτή των κουλτουριάρηδων, που μαζευτήκανε στην τηλεόρασι για να καταργήσουν κάθε έννοια της Ελληνικής γλώσσης, η λέξις αυτή είναι πλέον άγνωστος.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ

Όταν η εκκλησιαστική διπλωματία έχει ξεπεράσει τα όριά της.

Ο μουσουλμάνος Δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζόχραν Μαμντάνι που ως μουσουλμάνος δεν δέχεται ούτε των Χριστό ως Θεό ούτε την Ανάστασή Του εύχεται  παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου … «Καλή Ανάσταση» στα ελληνικά!

            

Πηγή

Η Εκκλησία αλυσοδεμένη στα ευρωπαϊκά κονδύλια. Κι όμως, το θέμα δεν είναι οικονομικό. Είναι πνευματικό.

Τα ευρωπαϊκά κονδύλια δεν είναι ουδέτερα: Όταν το χρήμα δοκιμάζει τη συνείδηση της Εκκλησίας 

                    

Με αφορμή την (ορθή) τοποθέτηση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος «για τον ομόφυλο γάμο και την ομόφυλη γονεϊκότητα», λόγω της πρόσφατης απόφασης του ΣτΕ που έκρινε συνταγματικό το ν. 5089/2024, θέλω να καταθέσω τις παρακάτω σκέψεις και παρατηρήσεις μου, με όλο το σεβασμό στην μεγάλη αποστολή και προσφορά των ορθόδοξων εκκλησιαστικών ιδρυμάτων.

Γράφει ο Γεώργιος Αποστολάκης

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα εκκλησιαστικά ιδρύματα και μοναστήρια, εντός και εκτός του Αγίου Όρους, εντάσσονται σε ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδότησης. ΕΣΠΑ, Ταμείο Ανάκαμψης, έργα αποκατάστασης, υποδομές, πολιτιστικές δράσεις.

Επιφανειακά, όλα δείχνουν θετικά. Ποιος θα μπορούσε να είναι αντίθετος στην ενίσχυση της παράδοσης;

Κι όμως, το ερώτημα δεν είναι οικονομικό. Είναι πνευματικό.

1.- Οι όροι που δεν φαίνονται, αλλά δεσμεύουν

Κάθε ευρωπαϊκή χρηματοδότηση συνοδεύεται από σαφείς δεσμεύσεις: σεβασμός των «θεμελιωδών δικαιωμάτων», πολιτικές «μη διάκρισης», προώθηση «συμπερίληψης».

Στις συμβάσεις χρηματοδότησης μέσω ΕΣΠΑ 2021-2027 και του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (Ελλάδα 2.0), δεν υπάρχει συνήθως ένας ειδικός όρος που να αναφέρει ονομαστικά ότι υπάρχει υποχρέωση του χρηματοδοτούμενου εκκλησιαστικού νομικού προσώπου ή κάποιας Μονής εντός ή εκτός του Αγίου Όρους, να σέβεται τη «νομοθεσία για ΛΟΑΤΚΙ».

Ωστόσο, περιλαμβάνονται αυστηρές οριζόντιες ρήτρες που δεσμεύουν τον χρηματοδοτούμενο στον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και στην αποφυγή κάθε μορφής διάκρισης. 

Προτίμησε τον θάνατο από την άρνηση της Πίστης: Η συγκλονιστική ιστορία του χριστιανού υπουργού του Πακιστάν Σαχμπάζ Μπάτι

Η ιστορία του Σαχμπάζ Μπάτι συνεχίζει να συγκλονίζει τη διεθνή κοινή γνώμη, αποτελώντας σύμβολο θάρρους, πίστης και αυταπάρνησης.

Ο Μπάτι υπήρξε ο μοναδικός χριστιανός υπουργός στο υπουργικό συμβούλιο του Πακιστάν, σε μια περίοδο όπου οι θρησκευτικές εντάσεις και οι διώξεις ήταν έντονες. Με σταθερότητα και αποφασιστικότητα, στάθηκε απέναντι στους αυστηρούς νόμους περί βλασφημίας, οι οποίοι συχνά στοχοποιούσαν θρησκευτικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των χριστιανών.

Γνωρίζοντας πολύ καλά τους κινδύνους που αντιμετώπιζε, δεν υποχώρησε. Αντίθετα, συνέχισε να υπερασπίζεται τους καταπιεσμένους και να υψώνει τη φωνή του για δικαιοσύνη και θρησκευτική ελευθερία.

Η ζωή του έμελλε να κοπεί βίαια, όταν ένοπλοι έστησαν ενέδρα στο αυτοκίνητό του και τον πυροβόλησαν δεκάδες φορές.

Επειδή ελληνικό δικαστήριο αποφάσισε «ότι η αφή του Αγίου Φωτός δεν είναι θαύμα» ένας πρώην μουσουλμάνος και νυν Άγιος αποδεικνύει το ψεύδος της ελληνικής δικαιοσύνης

Άγιος Τούνομ! Μαρτύρησε το θαύμα με το Άγιο Φως απο την σκισμένη κολόνα! 

    

Μαρτύρησε για το θαύμα με το Άγιο Φως απο την σκισμένη κολόνα

Το Πάσχα του 1579 μ.Χ. οι Αρμένιοι ( η αρμενική ''εκκλησία'' είναι μονοφυσιτικών αποκλίσεων, ανήκει δηλαδή στους λεγόμενους «αντιχαλκηδόνιους»)κατόρθωσαν να δωροδοκήσουν τον Τούρκο Διοικητή, και να εκδώσει απαγορευτική διαταγή προς τον Έλληνα Ορθόδοξο Πατριάρχη Σωφρόνιο Δ’, ώστε να μην έχει πρόσβαση εντός του Ναού της Αναστάσεως για την τελετή του Αγίου Φωτός.

Οι φρουροί έκλεισαν την Αγία Πόρτα και ο Πατριάρχης Σωφρόνιος Δ’ με το ιερατείο και τους πιστούς του παρέμειναν έξω προσευχόμενοι, αναμένοντες την έκβαση των γεγονότων.

Πράγματι η απάντηση του Κυρίου ήταν άμεσος. Παρά τις απέλπιδες προσπάθειες του Αρμενίου Πατριάρχου, το Άγιο Φως δεν έλαμψε στο ιερό Κουβούκλιο ή σε άλλο σημείο εντός του Ναού... 

Το Άγιο Φως εξήλθε διαπερνόν την Κολόνα, η οποία μέχρι σήμερον φαίνεται σχισμένη και μαυρισμένη, και προς μεγάλη κατάπληξιν άναψαν τα κεριά, τα οποία κρατούσε στα χέρια του ο Ορθόδοξος Πατριάρχης.

Στην συνέχεια ο Πατριάρχης έδωσε το Άγιο Φως στους Ορθοδόξους, οι οποίοι βρίσκονταν στην αυλή, ενώ ο Αρμένιος έφυγε ντροπιασμένος...

Το αξιοθαύμαστο γεγονός μαρτύρησε ο Εμίρης Τούνομ, ο οποίος εκείνη την στιγμή ήταν φρουρός στην Αγία Πόρτα...

Αυτό έγινε αιτία να πιστέψει και να γίνει Χριστιανός.

Οι Τούρκοι τον σκότωσαν για να μην μαθευτεί το γεγονός. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, όταν αντελήφθη το θαύμα αναφώνησε προς τους συγκεντρωμένους: «Αυτή είναι η αληθινή πίστη». Οι Τούρκοι για την αλλαξοπιστία του τον έκαψαν ζωντανό...

Όταν ο Σουλτάνος πληροφορήθηκε το θαύμα, εξέδωσε φιρμάνι και ανεγνώρισε το αποκλειστικό δικαίωμα για την λήψη του Αγίου Φωτός στον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη.

Τα ιερά λείψανα του Αγίου Τούνομ φυλάσσονται στο Μοναστήρι της Μεγάλης Παναγιάς.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ὡς ληστὴν μνήσθητί μου Χριστε, κραυγάσαντα τὴν ἐνδεκάτην τὴν ὥραν, καὶ εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ προσχωρήσαντα, Εμίρην Τούνομ ἄσμασι Μάρτυρα ὥσπερ ἱερὸν ἐν τῇ ὥρα τῆς ἀφῆς τῶν λαμπάδων τῶν Ορθοδόξων ὑπὸ Φωτὸς τοῦ Ἁγίου στεῤῥῶς, ἀθλήσαντα τιμῶμεν. (Εορτάζει στις 18 Απριλίου εκάστου έτους).

Πηγή

Πασχαλινὴ νύχτα στὴ φυλακὴ

 

Κάλτσιου-Ντουμιτρεάσα Γεώργιος 

Ἱερεύς 

Ὁ ἱερέας Γεώργιος Κάλτσιου (1925-2006) πέρασε 21 χρόνια στὴ φυλακὴ γιὰ τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως. Τὸ 1948, σὲ ἡλικία 23 χρονῶν, ἔλαβε τὴν πρώτη του καταδίκη, τὴν ὁποία πέρασε ὑπὸ τὶς δυσκολότερες συνθῆκες. Ἔτσι, φυλακίστηκε στὴν πόλη Ζιλάβα, στὸ σωφρονιστικὸ κατάστημα Κασίμκα, τὸ ὁποῖο βρισκόταν σὲ βάθος μερικῶν μέτρων κάτω ἀπὸ τὴ γῆ, χωρὶς φῶς, μὲ τὸν ἀέρα νὰ διεισδύει ἐκεῖ μόνο μέσω τριῶν μικρῶν ὀπῶν στὴν πόρτα. Ἕνας ἀπὸ τοὺς κρατούμενους ἐκεῖ ἦταν ἄρρωστος μὲ φυματίωση καί, μὴ λαμβάνοντας ἰατρικὴ βοήθεια, ἔχασε πολὺ αἷμα. Γιὰ νὰ τὸν βοηθήσει, ὁ μελλοντικὸς ἱερέας Γεώργιος ἄνοιξε τὶς φλέβες του κι ἔδινε τὸ αἷμα του, γιὰ νὰ πιεῖ ὁ ἀσθενής.

Τὸ 1964, λόγω τῆς πίεσης δυτικοευρωπαϊκῶν ὀργανώσεων, ὅλοι οἱ πολιτικοὶ κρατούμενοι τῆς Ρουμανίας ἀμνηστεύθηκαν καὶ ἀφέθηκαν ἐλεύθεροι. Ὁ πατὴρ Γεώργιος μπῆκε στὴ Σχολὴ Φιλολογίας καὶ στὴ Σχολὴ Θεολογίας. Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀποφοίτηση, ἔκανε τὸ διδακτορικό του στὴν εἰδικότητα «Θεολογία». Ὕστερα, ἔλαβε τὴ χάρη τῆς ἱεροσύνης κι ἔγινε καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς στὸ Βουκουρέστι.

Τὸ 1979, συνελήφθη ξανὰ καὶ κρατήθηκε ὑπὸ ἀπάνθρωπες συνθῆκες. Διάσημοι Ρουμάνοι ἐμιγκρέδες, ὅπως ὁ Μιρτσέα Ἐλιάντε, ὁ Εὐγένιος Ἰονέσκο καὶ ἄλλοι, τὸν ὑπερασπίστηκαν ἐνεργά. Τὸ 1984, ὁ πατὴρ Γεώργιος ἀπελευθερώθηκε, ὅμως ἦταν ἐξαναγκασμένος νὰ μετακομίσει στὶς ΗΠΑ. Μετὰ τὴν πτώση τοῦ σοσιαλιστικοῦ καθεστῶτος, κάθε χρόνο ἐπισκεπτόταν τὴν πατρίδα του, ὅπου καὶ ἀναπαύτηκε ἡ ψυχή του, στὸ κοιμητήριο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πέτρου Βόντα.

Ο «ιπτάμενος» π. Χριστόφορος Γουρλής

Ο ΙΠΤΑΜΕΝΟΣ ΠΑΠΑΣ εναλλακτικός τίτλος: ΣΠΑΣΤΑ ΚΙ ΟΛΑ ΓΊΝΟΝΤΑΙ ΑΝΑΣΤΑ!

Το άρθρο γράφτηκε επί Κορονοϊού

Θα σας πω ένα μυστικό. Δηλαδή πολλά μαζεμένα, αλλά θα τα συνδέσετε μόνοι σας.

Στο βίντεο που ακολουθεί  βλέπουμε την Πρώτη Ανάσταση  στον Ναό της Ευαγγελιστρίας 

   

Ο ιερέας που τελεί τη λειτουργία και πετάγεται από την Ωραία Πύλη, χορεύοντας και μοιράζοντας δάφνες είναι ο πατέρας Χριστόφορος Γουρλής.

Ο παπά Χριστόφορος, «αποτελεί περίπτωση μετρημένη στα δάκτυλα που έχει κατανικήσει το χρήμα». -Δανείζομαι τις φράσεις από τον αγαπητό φίλο κ. Σταύρο Μιχαηλίδη (1)

 «Καλώς ή κακώς οι ιερείς δέχονται φιλοδωρήματα ο παπά Γουρλής εκτελεί με ευλάβεια το λειτούργημά του μέσα και έξω από τον Ναό του και ουαί κι αλίμονο αν επιχειρήσει κάποιος να του προτείνει χρήματα».

                

Ο παπά Χριστόφορος είναι ο ιερέας που συνελήφθη χθες μετά την πρωινή θεία λειτουργία (που θα δείτε στο βίντεο), του επιβλήθηκε πρόστιμο 5.000 ευρώ και παραπέμφθηκε να δικαστεί μετά την απολογία του στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Χίου επειδή λειτουργούσε το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου αφήνοντας ανοιχτές -όπως πάντα- τις πόρτες του ναού και θεωρήθηκε ότι παραβίασε την πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου «περί απαγόρευσης συναθροίσεων για την αποφυγή της διασποράς του κορωνοϊού».

Άγιος Μαρτίνος πάπας Ρώμης

                                    

Εις τον Μαρτίνον

Ὁ σὴν γεγηθὼς σάρκα Σῶτερ ἐσθίων,

Ἀπεκδύσει γέγηθε σαρκὸς Μαρτῖνος.

Ἀμφὶ τρίτῃ δεκάτῃ θάνε Μαρτῖνος περίπυστος.

Εις τους Επισκόπους

Oρθά φρονούντες άνδρες ιερωμένοι,

Φυγήν κατεκρίθησαν ευθύμως μάλα.

Ὁ Ἅγιος Μαρτίνος, Ἐπίσκοπος Ρώμης, γεννήθηκε στὸ Τόδι τῆς Ὀμβρικῆς τῆς Κεντρικῆς Ἰταλίας. Ἀνῆλθε στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς Ρώμης σὲ μία ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία τὴν Ἐκκλησία τάρασσε ἡ αἵρεση τῶν Μονοθελητῶν. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶχε τότε ἐμπλακεῖ στὴν αἵρεση αὐτή. Ὁ Ἅγιος Μαρτίνος συγκάλεσε Σύνοδο στὸ ναὸ τοῦ Σωτῆρος Λατερανοῦ, τὸ ἔτος 649 μ.Χ., ἡ ὁποία καταδίκασε τὸν Μονοθελητισμό, ὁ δὲ Ὅρος αὐτῆς ἦταν ἐπέκταση τῆς διδασκαλίας τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ Σύνοδος ψήφισε ἐπίσης, καὶ εἴκοσι ἀναθεματισμοὺς κατὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν ἀρχηγῶν τους, ἐνῷ καταδίκασε ἐκτὸς τῶν ἄλλων τοὺς μονοθελητὲς Πατριάρχες τῆς Κωνσταντινουπόλεως Σέργιο καὶ Πύρρο, συνεργάτες τοῦ Ἡρακλείου καὶ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Παῦλο Β’. Σημαντικὸ ρόλο στὶς διεργασίες τῆς Συνόδου διαδραμάτισε καὶ ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής.

Ὁ Ἅγιος Μαρτίνος ἀνέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου αὐτῆς στὴ Δύση καὶ Ἀνατολή.

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;;;

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;

Όχι βέβαια, αλλά κι' εκεί σώζει όσους πίστεψαν.

Χθες είδαμε το έργο της σωτηρίας, σήμερα την εκδήλωση της εξουσίας.

Χθες είδαμε την αδυναμία, σήμερα την κυριαρχία Του.

Χθες φάνηκαν τα σημάδια της ανθρώπινης φύσης Του, σήμερα της θεϊκής φύσης.

Χθες Τον ράπιζαν, σήμερα ραπίζει με την αστραπή της θεότητος τον χώρο του Άδη.

Χθες Του έβαζαν δεσμά, σήμερα Αυτός δένει τον τύραννο - διάβολο με άλυτα δεσμά.

Χριστός Ανέστη! Σε όλες τις γλώσσες!

              

"Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει". Καλή Ανάσταση, καλό Πάσχα!

      

«Χαίρετε ἄνθρωποι»!

                            

 Xριστός Ἀνέστη   

Τοῦ Αὐτοκράτορος Θεοδώρου Δούκα τοῦ Λάσκαρι

«Χαίρετε ἄνθρωποι»

“Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν”· αὐτὸ εἶπε ὁ ἄγγελος· αὐτὸ εἶδαν καὶ οἱ γυναῖκες· αὐτὸ μαρτυροῦν καὶ οἱ σφραγίδες τοῦ Πιλάτου· ὁ ἄδειος τάφος τὸ φωνάζει δυνατά· τὸ μαρτυρεῖ ὁ κυλισμένος λίθος· οἱ φύλακες ἐλέγχονται μὲ τὴν φυγή τους· ἡ κουστωδία (φρουρὰ) τὸ ὁμολογεῖ καὶ λαμβάνει τὰ χρήματα· οἱ ἀρχιερεῖς (Ἄννας καὶ Καϊάφας) ἀποδεικνύονται ἔνοχοι· ὁ Πιλάτος αἰσθάνεται ἐντροπή· ὁ κεντυρίων (ἑκατόνταρχος), μὲ τὸ σχίσιμο τοῦ καταπετάσματος, πιστεύει· ὁ ἥλιος τὸ ἐδίδαξε (ἔδειξε) πρίν, σκοτεινιάζοντας εἰς τὸν Σταυρό· τὰ ἀναστημένα σώματα τῶν νεκρῶν τὴν ἀλήθεια διετράνωσαν· ὅλη ἡ φύσι τὴν Ἀνάστασι ἐμαρτύρησε, ποὺ ἔγινε εἰς τὸ τέλος τοῦ Σαββάτου πρὸς τὴν ἀρχὴ τῆς πρώτης ἡμέρας.

Χαίρετε ἄνθρωποι· Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν· ἡ μαρτυρία εἶναι παναληθής· ἀγαλλιάσθε, ἐλευθερωθήκατε· ὁ Ἅδης ἐδεσμεύθη εὐφραίνεσθε· Ἀναστάσεως ἡμέρα, ὑψώσατε τὴν φωνή· ὁ ἀρχηγὸς τῆς σωτηρίας μας ἀνέστη ἐκ νεκρῶν· χαῖρε ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ· ἰδού, ἁρμονία μεταξὺ ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων, διὰ τῆς Ἀναστάσεως· χαίρετε τὰ φυτά· ἡ νέκρωσι τοῦ Χριστοῦ ἔγινε εἰς τὸν Σταυρό, ἀλλὰ δι’ αὐτοῦ συνετελέσθη ἡ Ἀνάστασι· συνανέστησε τὸν Ἀδάμ· ἡ Εὔα ἐλύθη ἀπὸ τὰ δεσμά της· οἱ προφῆτες προπορεύονται ἀπὸ τὸν Δεσπότη· οἱ βασιλεῖς, Σολομῶν καὶ Δαυίδ, προσφέρουν τοὺς ἐπινίκιους ὕμνους.

«Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν…»

Δοξαστικό Αίνων Πάσχα, Ήχος πλ. Α΄ – Ψάλλουν Αγιορείτες Πατέρες
Αγιορείτες Πατέρες.
Πηγή

Γιατί ο Χριστός επέτρεψε να δουν τον Θάνατό Του και όχι την Ανάστασή Του;

Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι η Ανάσταση του Χριστού ως «εορτή εορτών», συνιστά τη θεμελιώδη αλήθεια και το απόλυτο γεγονός της χριστιανικής πίστης. Σηματοδοτεί την πιο αποφασιστική απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τον φόβο του θανάτου και την κυριαρχία του διαβόλου. Είναι η αρχή της νέας δημιουργίας, η εκπλήρωση της υπόσχεσης και η διασφάλιση της σωτηρίας των ανθρώπων με τη βεβαιότητα της πνευματικής ανάστασης των νεκρών, έννοιας εντελώς διαφορετικής από εκείνην της ελληνικής φιλοσοφικής θεωρίας περί αθανασίας της ψυχής.

Πάνω από την Ιστορία

Η Ανάσταση, με άλλα λόγια, δεν είναι απλώς ένα γεγονός τεράστιας ιστορικής σημασίας, αλλά βρίσκεται πάνω από την Ιστορία, στην οποία δίνει νέο νόημα, νέα αφετηρία και μια καινή διαθήκη,  προσανατολίζοντάς την προς ένα καινούργιο κόσμο, μια καινούργια ζωή τελείως διαφορετική από τη συμβατική, της φθοράς, του πόνου και του θανάτου.

Γιατί λέμε “Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι…” αφού δεν υπάρχει αυτόπτης μάρτυρας;

Ο Χριστός επέτρεψε να δουν όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί τον θάνατό του στον Σταυρό: Στους Ρωμαίους, στους Ιουδαίους, τους Γραμματείς και Φαρισαίους, τους αδελφούς και φίλους Του και φυσικά στη Μητέρα Του, τη Θεοτόκο.

"Η Αλήθεια απαιτεί μεταμόρφωση ζωής"

                            

Ρώτησε δὲ ὁ Πιλάτος: "Τί ἐστὶν ἡ ἀλήθεια;" 

Εἶναι μιὰ κορυφαία, ἀνατριχιαστικὴ στιγμὴ δραματουργίας στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννη. 

Κι ἐνῷ ὁ Πιλάτος ἐρωτᾶ, στὴν πραγματικότητα δὲν περιμένει ἀπάντηση! Ἐνῷ στέκεται μπροστὰ στὴν Ἀλήθεια, Της γυρνάει τὴν πλάτη. Θὰ ρωτήσουμε, γιατί ἄραγε; 

Ὁ Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς δίνει μιὰ ἐξαιρετικὴ θεολογικὴ ἀπάντηση: 

Γιατί "ἡ ἀλήθεια ἀπαιτεῖ μεταμόρφωση ζωῆς". 

Τὸ πρόβλημα μὲ τὴν ἀλήθεια δὲν εἶναι ἂν τὴ γνωρίζεις, τὸ πρόβλημα εἶναι ἂν τὴν ἀποδέχεσαι καὶ ἂν εἶσαι ἕτοιμος λόγω Αυτής νὰ ἀλλάξεις ριζικὰ τὴν ζωή σου. 

παραφρασμένες σκέψεις από εδώ 

Προφητεῖαι περὶ τῶν Παθῶν καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ἅγιος Νεκτάριος Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως

                            

Ὡς διέγραψαν τὰς τοῦ Μεσαίου ἀρετὰς αἱ προφητεῖαι, οὕτω καὶ τὰ πάθη καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ· ἔμελλεν νὰ αὐξήσῃ ὡς τρυφερὸν βαλαστάριον ἐν γῇ ἀνύδρῳ, εἰσελάσῃ εἰς Ἱερουσαλὴμ ἐν μετριόφρονι θριάμβῳ ὀχούμενος ἐπὶ πώλου ὄνου, προδοθῇ καὶ πραθῇ ἐπὶ τριάκοντα ἀργυρίοις· νὰ μαστιγωθῇ, κολαφισθῇ, ἐμπτυσθῇ καὶ χλευασθῇ, τρηθῇ τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας, ἀλλὰ μὴ κατεαγῇ τὰ ὀστᾶ· λογχευθῇ τὴν πλευράν, ποτισθῇ ὄξος μετὰ χολῆς· ἔμελλον νὰ διανεμηθῶσι τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ κληρώσωνται τὴν περιβολὴν αὐτοῦ· ἔμελλε νὰ ἀποθάνῃ καὶ ταφῇ, ἀλλὰ μὴ ἐγκαταλειφθῇ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν διαφθορᾷ. Ταῦτα πάντα προελέχθησαν καὶ ἀπήντησαν πληρωθέντα ἐπὶ λέξεως, καθ’ ἃ ἐπροφητεύθη.

Ἠσ. νγ’. 1,2,3

Ησ. 53,1 Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη;

Ησ. 53,1 Κύριε, ποιός ἐπίστευσεν εἰς αὐτά, ποὺ ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἀπό σὲ καὶ ἐκηρύξαμεν στοὺς ἀνθρώπους; Ἡ δύναμις τοῦ Κυρίου εἰς ποῖον ἐφανερώθη καὶ ἔγινεν πιστευτή καὶ παραδεκτή;

Ησ. 53,2 ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον ἐναντίον αὐτοῦ, ὡς ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ. οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα· καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος·

Ησ. 53,2 Ἀνηγγείλαμεν αὐτόν ὡσάν μικρόν καὶ ἄσημον παιδίον ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, σὰν ρίζαν εἰς γῆν διψασμένην καὶ ξηράν. Δὲν εἶχεν ὡραίαν, ἔνδοξον καὶ ἑλκυστικήν τὴν ἐμφάνισιν. Δὲν εἶχεν ὡραιότητα καὶ λαμπρότητα προσώπου. Τὸν εἴδομεν καὶ δὲν εἶχε πρόσωπον ἐμφανίσιμον, οὔτε κάλλος.

Ησ. 53,3 ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καὶ ἐκλεῖπον παρὰ πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ὅτι ἀπέστραπται τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη.

Ησ. 53,3 Ἀλλὰ τὸ πρόσωπόν του ἦτο καταφρονημένον, χωρίς τιμήν καὶ δόξαν. Ὑπελείπετο ὡς πρὸς τὴν ὡραιότητα καὶ τὴν εὐπρεπῆ ἐμφάνισιν μεταξύ ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Αὐτός ἦτο ἄνθρωπος πληγωμένος, ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος γνωρίζει νὰ βαστάζη καὶ νὰ ὑπομένη ταλαιπωρίας καὶ πόνους. Ἀντικείμενον ἀποστροφῆς ἔγινε τὸ πρόσωπον του, ἐδέχθη ἐξευτελισμούς καὶ ταπεινώσεις ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων. Τὸν ἐλογάριασαν σὰν νὰ μὴ ὑπῆρχεν.