Ὀρθοδοξία καί Οἰκουμενισμός
Πνευματικές συμβουλές του π. Παϊσίου Ολάρου. Αρχιμανδρίτης Ιωαννίκιος Μπάλαν

Ένα "αλλιώτικο δέντρο" μέσα στον κήπο της Ορθοδοξίας
"η αρετή φαίνεται από τα έργα." Ιδίως στο θέμα της αιρέσεως και της ευσεβείας, πάτερ!
Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου(ΜΑ)- Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου
Η καταξιωμένη Αμερικανίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων Maria Gianferrari σε ένα πόνημά της παρομοιάζει τον άνθρωπο μ' ένα "δέντρο". Συγκεκριμένα το τιτλοφορεί: "Γίνε δέντρο!" Παράξενος και συνάμα υπερρεαλιστικός ως τίτλος. Κι όμως θέλοντας να τονίσει τη σπουδαιότητα της στροφής του καθενός προς τη φύση, κάνει αυτόν τον ιδιότυπο συσχετισμό. Ειδικότερα γράφει ότι "όλοι είμαστε σαν δέντρα: η σπονδυλική μας στήλη, κορμός. Το δέρμα μας, ο φλοιός. Η καρδιά μας που μας ζωοποιεί, μοιάζει με ξύλο στο κέντρο του κορμού." Και μεις, όπως τα δέντρα, παίρνουμε ενέργεια από τον αέρα και τον ήλιο. Αλλά κι όπως οι άνθρωποι κι αυτά μοιράζονται την τροφή και τους διαθέσιμους πόρους. Και καταλήγει η συγγραφέας στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν καλύτεροι, εάν εμπνευστούν από την ομορφιά και την αρμονία των υπέροχων δέντρων.
Όμως θα δημιουργηθεί ο εύλογος προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ του δέντρου και της Αγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακής που τιμά η Εκκλησία κατ' έτος στις 7 Ιουλίου; Την απάντηση μας τη δίδει ο ιερός υμνογράφος, όταν την ίδια την παρομοιάζει μ' ένα δέντρο με καρποφόρα κλαδιά. Θα σημειώσει: "Ῥίζης, εὐκλεοῦς Κυριακή, κλάδος ὡραιότατος ὤφθης, καρπὸν σωτήριον, φέρων τῆς ἀθλήσεως, τὰ κατορθώματα, καὶ μαραίνων ἐν χάριτι, φυτὰ ἀσεβείας." Η Αγία Κυριακή αναφέρει το στιχηρό του εσπερινού της 7ης Ιουλίου, προέρχονταν από ένδοξη "ρίζα" και φάνηκε σαν ένα πανέμορφο κλαδί το οποίο έφερε σωτήριο καρπό. Με τους αγώνες και το μαρτύριό της πρόσφερε τα κατορθώματα της πίστης και με τη χάρη του Θεού κατάφερε να μαράνει τα φυτά της ασεβείας. Επομένως κατανοείται πως συμβολικά χρησιμοποιείται η εικόνα του δέντρου προκειμένου να δηλωθεί η θεάρεστη βιωτή και οι μεγάλοι άθλοι της αγίας μέσα σε μια ειδωλολατρική εποχή.
Έτσι λειτουργεί η Εκκλησία που έχει επίγνωση του ρόλου της και των ευθυνών της
Η Εκκλησία της Γεωργίας σπάει τη σιωπή της για τις “επιθέσεις” που δέχεται από την ΕΕ – Παρασκήνια και αποκαλύψεις
Στην αντεπίθεση περνά το Πατριαρχείο Γεωργίας δίνοντας τη δική του απάντηση για τα πρόσφατα ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης τα οποία κάνουν αναφορά ότι η Εκκλησία αποτελεί μέρος ενός ρωσικού δικτύου επιρροής.
Η Εκκλησία της Γεωργίας έκρινε απαραίτητο ότι θα πρέπει να σπάει τη σιωπή της. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Imedi Kviris ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Δημοσίων Σχέσεων του Πατριαρχείου, Πρωτοπρεσβύτερος π. Ανδρέας Τζαγμάιτζε περιγράφει το πώς καθορίζονται οι σχέσεις εδώ και χρόνια με τους εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο π. Ανδρέας κληθείς να σχολιάσει την έκθεση τόνισε ότι αποτελεί μια τρανή απόδειξη για το πώς δημιουργούνται τα αντιευρωπαϊκά αισθήματα στη γεωργιανή κοινωνία επισημαίνοντας ότι το ψήφισμα αποτελεί ένα ατυχές γεγονός που αδικεί κατάφορα την Εκκλησία.
Πιέσεις για γάμους ατόμων του ιδίου φύλου
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ο εκπρόσωπος της Γεωργιανής Εκκλησίας αποκάλυψε άγνωστες πτυχές του παρελθόντος με εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης επισημαίνοντας μάλιστα ότι η πολιτική της στοχοποίησης της Εκκλησίας είναι αποτέλεσμα της μη συμπόρευσης σε ζητήματα που για την κοινωνία είναι κόκκινες γραμμές.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο κοσμήτορας θυμήθηκε ένα γεγονός που συνέβη το 2023 και δεν ήταν γνωστό μέχρι τώρα. “Δεν θίξαμε το θέμα τότε, επειδή υπήρχε ήδη πόλωση στην κοινωνία. Το θέμα αφορά την επίσκεψη της Βελγίδας Υπουργού Εξωτερικών στο Πατριαρχείο τον Αύγουστο του 2023”, ανέφερε. Ο π. Ανδρέας Τζαγμάιτζε αναφερόταν στη συνάντηση με την Χατζά Λαμπίμπ η οποία σήμερα είναι Ευρωπαία επίτροπος ανθρωπιστικής βοήθειας και διαχείρισης κρίσεων, ενώ το διάστημα 2022 – 2024 είχε διατελέσει Υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου.
“Η κα Χάτζα Λαμπίμπι ήρθε στο Πατριαρχείο και, μεταξύ άλλων, μας ρώτησε για περίεργα και ανήκουστα πράγματα. Είπε ότι το Πατριαρχείο έχει αρκετή επιρροή στην κοινωνία, ότι η γεωργιανή κοινωνία υστερεί πολύ σε σχέση με τις τάσεις του 21ου αιώνα, ότι οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου είναι απαράδεκτοι για την κοινωνία και μας ζήτησε να βοηθήσουμε στη διάδοση αυτού του γεγονότος”, αποκάλυψε.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας κατά της δουλείας και του εμπορίου σκλάβων.

«Προαίρεση θερμή μέσα σέ μιά ὥρα μπορεῖ νά προσφέρει στον Θεό ὅσα δέν προσφέρει νωθρή προαίρεση σε πενήντα χρόνια»
Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος: Σε περίοδο παρακμής επικρατούν τα ανθρωπάκια ρασοφόρα ή μη.
Δύο πολύ μικρά ἀποσπάσματα σε κύκλο Ἐρμηνείας Ἁγίας Γραφῆς ἀνδρῶν, ἀπό τὸν Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη (Φλώρινα 13.2.1981 & 17.3.1981
(Το ἀφιερώνουμε στους επιστήμονας, στους χριστιανούς & στὰ ἰστολόγια που μάχονται, στέκονται όρθια & διψοῦν για δικαιοσύνη
α) Σέ περίοδο παρακμῆς ατὰ ἀνθρωπάκια ποὺ δὲν προσέφεραν τίποτε στην κοινωνία αὐτὰ ἐπικρατοῦν ρασοφόρα ἢ μή, & οἱ ἄλλοι κάθονται στὴ γωνιά τους, πίνουν το κώνειο τους & καταδικάζονται σέ ἀφανισμό, γιατί δὲν ὑπάρχουν συμπαραστάται ν᾽ἀγωνιστοῦν ὑπέρ αὐτῶν….
β) Νὰ προσπαθοῦμε νὰ εἴμαστε δίκαιοι ὅσο μποροῦμε, ἀλλα και κάτι ἄλλο, τὸ ὅποιο εἶναι σπουδαῖο & ἔχει στοιχεῖο την δικαιοσύνη.
Νὰ διψᾶμε νὰ πεινᾶμε τη δικαιοσύνη…
Ἔὰν σε μια κοινωνία ἢ σε μια πόλη κάποιος ἀδικεῖται, θὰ πρέπει νὰ βρεθῆ κάποιος νὰ ὑποστηρίξη τὸ δίκαιό του, σὰν δικό του δίκαιο. Ἐὰν ὅμως μεσα στὴν πόλη αὐτὴ δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας νὰ τὸν ὑπερασπιστῆ & λένε: «Δεν βαριέσαι! Τό παιδάκι μου, ἡ οικογένειά μου να εἶναι καλά! Οὐ τώρα, ἐγώ να ἀνακατεύομαι μὲ αὐτά».
Περισυλλογὴ καὶ λατρεία
Ἡ περισυλλογὴ καὶ ἡ προσευχὴ συχνὰ συγχέονται, ἀλλά, ἂν ἡ περισυλλογὴ ἐξελίσσεται σὲ προσευχή, δὲν ὑπάρχει κανένας κίνδυνος ἀπ’ αὐτὴ τὴ σύγχυση. Κίνδυνος ὑπάρχει μόνο ὅταν ἡ προσευχὴ ἐκφυλίζεται σὲ περισυλλογή. Περισυλλογὴ ἀρχικὰ σημαίνει σκέψη , ἀκόμα καὶ ὅταν τὸ ἀντικείμενο τῆς σκέψης εἶναι ὁ Θεός. Ἂν ἡ σκέψη φέρνει σιγά-σιγά τὸ ἀποτέλεσμα νὰ ὁδηγούμαστε σὲ μιὰ κατάσταση εὐλάβειας καὶ λατρείας, ἂν ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ προβάλει τόσο ἰσχυρὰ ὥστε νὰ νιώθουμε κοντά Του καὶ ἂν λίγο- λίγο ἀπὸ τὴν περισυλλογὴ μεταφερόμαστε στὴν προσευχή, πάει καλά. Δὲν ἐπιτρέπεται ὅμως ποτὲ νὰ συμβεῖ τὸ ἀντίθετο καὶ ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἄποψη ὑπάρχει ἀπόλυτη διαφορὰ μεταξὺ περισυλλογῆς καὶ προσευχῆς.
Ἡ βασικὴ διάκριση μεταξὺ περισυλλογῆς καὶ καθημερινῶν τυχαίων σκέψεων εἶναι ὅτι στὴν περισυλλογὴ ὑπάρχει συνοχὴ σκέψεων. Ἡ περισυλλογὴ εἶναι ἀσκητικὴ προσπάθεια ποὺ γίνεται μόνο μὲ διανοητικὴ νηφαλιότητα. Ὁ Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, μιλῶντας γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο σκέπτονται συνήθως οἱ ἄνθρωποι, λέει ὅτι οἱ σκέψεις βουίζουν γύρω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας, σὰν σμῆνος κουνουπιῶν, πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις, μονότονα, χωρὶς σκοπὸ καὶ χωρὶς συγκεκριμένη κατάληξη.
Ἡ ὑποδούλευσις τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὰς πολιτικὰς σκοπιμότητας ὡς κίνητρον τοῦ οἰκουμενισμοῦ
Ο κόσμος το έχει βούκινο αλλά οι ημέτεροι κληρικοί κρυφό καμάρι!

Ἡ ὑποδούλευσις τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὰς πολιτικὰς σκοπιμότητας ὡς κίνητρον τοῦ οἰκουμενισμοῦ
Τοῦ κ. Nicolò Ghigi, ὑποψ. διδάκτορος, Scienze dell’ Antichitá, Πανεπιστήμιον CaFoscari, Venezia
Σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,
Τὸ παρὸν συνέδριο, στὸ ὁποῖο ἔχω τὴν τιμὴ νὰ συμμετέχω, τονίζει τὶς σκοτεινὲς συσχετίσεις ἀνάμεσα στὶς προσπάθειες ὑπονομεύσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκ τῶν ἔσω, μέσῳ τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καὶ στὰ συμφέροντα ορισμένων παγκόσμιων δυνάμεων γιὰ τὸν ἀφανισμὸ αὐτοῦ ποὺ οἱ ἴδιες θεωροῦν ὡς ἕνα ἁπλό γεωπολιτικὸ χῶρο, δηλαδὴ τὸν ὀρθόδοξο χῶρο.
Ἡ σχέσις μεταξὺ οἰκουμενισμοῦ καὶ πολιτικοῦ συμφέροντος, γιὰ νὰ μιλᾶμε εἰλικρινά, συνοδεύει αὐτὴν τὴν αἵρεσιν ἀπὸ τὴν γέννησί της· ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν γέννησι τοῦ κυρίως λεγόμενου οἰκουμενισμοῦ, μποροῦμε νὰ παρατηρήσουμε ὅτι ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ἦταν συχνὰ ἕτοιμη νὰ ἀπεμπολήσῃ τὴν ὀρθόδοξη πίστι στὸ ὄνομα τοῦ στρατηγικοῦ συμφέροντος.
Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὰ λίγα παραδείγματα ποὺ σκοπεύω νὰ σᾶς παρουσιάσω, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ κάνουμε μία προκαταρκτικὴ διάκρισι. Ὀφείλουμε πράγματι νὰ διακρίνουμε τουλάχιστον τρία εἴδη οἰκουμενισμοῦ, τὰ ὁποῖα – παρόλο ποὺ συνεργάζονται καὶ συχνὰ συγχέονται – εἶναι καρπὸς διαφορετικῶν ἰδεολογιῶν καὶ ἐπιδιώκουν διαφορετικούς στόχους.
Τὸ πρῶτο εἶναι ὁ ὀνομαζόμενος ἱστορικὸς οἰκουμενισμός, δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ ἐφαρμόστηκε πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξι τοῦ οἰκουμενισμοῦ ὡς ἰδεολογίας καὶ θεολογίας κατὰ τὸν εἰκοστὸ αἰῶνα. Πρόκειται γιὰ τὸν διάλογο μεταξὺ χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, ποὺ ἀπέβλεπε στὴν ἀναζήτηση συμφωνιῶν, κυρίως χρήσιμων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση κοινῶν ἐχθρῶν.
Τι σημαίνει ότι η Εκκλησία είναι «Αποστολική»;

Τι σημαίνει ότι η Εκκλησία είναι «Αποστολική»;
π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών
Η αποστολικότητα της Εκκλησίας: θεολογική θεμελίωση και εκκλησιολογική σημασία
Η αποστολικότητα αποτελεί ένα από τα τέσσερα θεμελιώδη γνωρίσματα της Εκκλησίας, όπως αυτά διατυπώνονται στο Σύμβολο της Πίστεως: «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Ο όρος «Αποστολική» δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην ιστορική προέλευση της Εκκλησίας από τους Αποστόλους, αλλά εκφράζει τη διαχρονική και οργανική συνέχειά της με τον αποστολικό Σύλλογο, τόσο ως προς τη θεσμική της συγκρότηση όσο και ως προς την πιστή διαφύλαξη της αποστολικής πίστεως. Η αποστολικότητα αποτελεί, συνεπώς, ουσιώδες εκκλησιολογικό γνώρισμα, το οποίο διασφαλίζει την ταυτότητα, τη γνησιότητα και τη συνέχεια της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία.
1. Η βιβλική θεμελίωση της αποστολικότητας
Η αποστολικότητα της Εκκλησίας εδράζεται πρωτίστως στη βιβλική μαρτυρία. Ο απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει την Εκκλησία ως οικοδόμημα «ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Εφεσ. 2, 20). Η εικόνα αυτή αναδεικνύει τον Χριστό ως τον ακρογωνιαίο λίθο της Εκκλησίας, ενώ οι Απόστολοι αποτελούν το θεμέλιο επί του οποίου οικοδομείται ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα.
Η υποκρισία των πονηρών πνευμάτων

Εκδόθηκε το ΦΕΚ για το νέο Μισθολογικό Καθεστώς των Αρχιερέων (σσ. των αγάμων και ατέκνων μοναχών)!
Αὐγουστῖνος Καντιώτης: τό τελευταῖο ὅπλο τοῦ σατανᾶ, εἶναι νά «ντύσῃ παπᾶδες καί δεσποτᾶδες πρόσωπα τῆς ἐξουσίας του· θά τούς φορέσῃ ἐγκόλπια καί θά τούς δώσῃ πατερίτσες. Καί διά μέσου αὐτῶν τῶν ἀρχιερέων θά διαλύσῃ τήν Ἐκκλησία» (ἐδῶ)

- Αρχιεπίσκοπος και Μητροπολίτες (Εν ενεργεία και Τιτουλάριοι): Οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές τους ορίζονται πλέον με ακρίβεια στο ενενήντα τοις εκατό (90%) του ανωτάτου ορίου αποδοχών του Γενικού Γραμματέα.
Με βάση τα σημερινά δεδομένα, αυτό μεταφράζεται στο ποσό των 4.671,90 ευρώ μικτά ανά μήνα.
- Τιτουλάριοι και Βοηθοί Επίσκοποι: Για τις βαθμίδες αυτές, οι μηνιαίες απολαβές ορίζονται σε ποσοστό εβδομήντα τοις εκατό (70%) επί των αποδοχών που λαμβάνουν οι Μητροπολίτες.
Αυτό σημαίνει ότι οι μηνιαίες μικτές αποδοχές τους διαμορφώνονται στα 3.270,33 ευρώ.
ΟΣΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΘΩΝΙΤΗΣ

ΟΣΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΘΩΝΙΤΗΣ: Ο μοναχός που άλλαξε την ιστορία του Αγίου Όρους
Ο Αθανάσιος ο ονομαζόμενος και Αθωνίτης, από την προσφορά του στο Όρος, γεννήθηκε στην Τραπεζούντα το 927, αν και η ακριβής χρονολογία δεν έχει γίνει γνωστή, από γονείς πλούσιους.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα ο Αβραάμιος έγινε κάτοχος και δάσκαλος «πάσης φιλοσοφίας και ρητορικής», με τη φήμη του να φτάνει μέχρι και τα βασιλικά ανάκτορα.
Η όλη του πορεία, το ήθος του, η πραότητα, ο πλούτος της γνώσεως, το δε έντιμον και χρηστόν του χαρακτήρος του τον έκαναν αγαπητό σε όλους. Εξαιτίας των χαρισμάτων του, οι μαθητές και διδάσκαλοι της Σχολής, «κοινή ψήφω», ζήτησαν από τον αυτοκράτορα να εκλεγεί διδάσκαλος αυτής. Έτσι, με αυτοκρατορική υπόδειξη, τιμάται με το αξίωμα του διδασκάλου.
Η όλη πορεία του Αθανασίου, το ήθος του, η πραότητα, ο πλούτος της γνώσεως, το δε έντιμον και χρηστόν του χαρακτήρος του τον έκαναν αγαπητό σε όλους
Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι
Όταν η ποίηση σε αντίθεση με σήμερα μοσχομυρίζει ήθος!

Παλαμᾶς Κωστῆς
Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι
στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπή.
Ξέρω μιὰ πράσινη ραχοῦλα…
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.
Ξέρω στὴ χώρα τὴ μεγάλη
τὸν πλούσιο δρόμο τὸν πλατύ,
μὲ τὰ παλάτια καὶ τοὺς κήπους…
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.
Ξέρω τὸ πρόσχαρο ἀκρογιάλι,
ὅλο τὸ κῦμα τὸ φιλεῖ,
κρινόσπαρτη εἶναι ἡ ἀμμουδιά του…
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.
Ἡ τακτική τῶν δαιμόνων. Ἔμμεσες συμβουλές ἀπό ἕναν ἑτερόδοξο ἀπολογητή μέ "ὀρθόδοξη" προοπτική!

Ἀφορμὴ συγγραφῆς τοῦ παρόντος κειμένου ἦταν ἕνα ὑποτιθέμενο, σχετικὸ μὲ τὸν Κορονοϊό, ἀπόσπασμα τοῦ Κλάϊβ Στέηπλς Λούις (C. S. Lewis 29/11/1898-22/11/1963) ποὺ δημοσιεύθηκε σὲ πολλὰ ἱστολόγια. Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς γνησιότητος αὐτοῦ τοῦ ἀποσπάσματος μὲ ἔσπρωξε στὴν μελέτη τῶν βιβλίων τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ καὶ ὁμολογῶ ὅτι μὲ κατέπληξε, ὁ τρόπος ποὺ ὁ ἀπὸ ἄθεος μεταμελημένος χριστιανὸς διδάσκαλος τῆς Ὀξφόρδης καὶ καθηγητὴς τοῦ Καίμπριτζ ὑπεράσπισε τὴν χριστιανικὴ πίστη σὲ ἕναν κόσμο ὑποταγμένο ἤδη στὴν ἀθεΐα, τὸν ἐσωτερισμό, τὸν ὑλισμὸ καὶ στὸν ὑπεράνθρωπο.
Ἀκόμα καὶ ὁ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ τὸν ἀναφέρει στὸ βιβλίο του «Ἡ ψυχὴ μετὰ τὸν θάνατο» ὡς ἕναν «ὀξυδερκὴ ἀπολογητὴ τῶν ἀπόψεων τοῦ Χριστιανισμοῦ περὶ ὑπερφυσικοῦ». Μερικοὶ μάλιστα, προχώρησαν περαιτέρω καὶ ὑποστήριξαν, ὅτι ὁ Lewis ἦταν ἕνας ἀνώνυμος ὀρθόδοξος ὅπως ὁ ἐπίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Γουαίαρ: «Σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Sobornost, με τίτλο "C. S. Lewis: an 'Anonymous Orthodox'?" (Κ. Σ. Λούις – Ένας Ανώνυμος Ορθόδοξος;), ταπεινά αφηγείται πως ο Λούις έχει την τάση να "εξιδανικεύει εμάς τους Ορθοδόξους", και επιβεβαιώνει πως "παρ' ότι οι προσωπικές επαφές του Λούις με την Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ήσαν εκτενείς, παράλληλα όμως, το σκεπτικό του είναι συχνά βαθύτατα εναρμονισμένο με την Ορθόδοξη θέση"» (ἐδῶ).
Ἰδιαίτερα τὸ βιβλίο του «ἡ τακτικὴ τοῦ Διαβόλου» (The Screwtape Letters) εἶναι σήμερα ἰδιαίτερα ἐπίκαιρο.
Το φαινόμενο του δαιμονισμού στην Ορθόδοξη Παράδοση

π. Σωτήριος Ο. Αθανασούλιας
Ο δαιμονισμός ως «σημείον αντιλεγόμενον»
Σε συνέχεια όσων αναφέραμε στο προηγούμενο τεύχος του εντύπου μας για το φαινόμενο της μαγείας, θεωρήσαμε σκόπιμο να αναφερθούμε στο τεύχος αυτό σε ένα άλλο φαινόμενο του αποκρυφιστικού χώρου, το οποίο απασχολεί κατά καιρούς τα μέσα ενημερώσεως και προκαλεί έντονες εντυπώσεις, στο φαινόμενο του δαιμονισμού. Τι είναι ο δαιμονισμός; Τι είναι οι δαιμονιζόμενοι; Υπάρχουν τέτοιοι στην εποχή μας η μήπως πρόκειται για συνηθισμένες περιπτώσεις ψυχασθενών; Τι δέχεται η Εκκλησία μας και τι η επιστήμη; Τι είναι οι εξορκισμοί και πότε πρέπει να διαβάζονται; Αυτά είναι ορισμένα συνήθη ερωτήματα, σχετικά με το θέμα, στα οποία θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε.
Όπως στην περίπτωση της μαγείας, έτσι κι εδώ, υπάρχουν διαμετρικά αντίθετες εκτιμήσεις. Κάποιοι θεωρούν κάθε παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, ακόμη και τις περιπτώσεις που απαιτούν σαφώς ψυχιατρική αντιμετώπιση, ως φαινόμενα δαιμονισμού, και προσπαθούν να τα «θεραπεύσουν» κάνοντας εξορκισμούς με θεαματικό τρόπο. Τέτοια αντιμετώπιση συναντάμε συνήθως μεταξύ των Παλαιοημερολογιτών, όπου ασκείται ανεύθυνη εκκλησιαστική «ποιμαντική». Άλλοι απορρίπτουν εντελώς το φαινόμενο, εντάσσοντας τις εκδηλώσεις του στις περιπτώσεις των ψυχικών νόσων. Κατ’ αυτούς, δεν υπάρχουν δαιμονιζόμενοι, αλλά μόνο ψυχικά ασθενείς. Η θεώρηση αυτή είναι μεν φυσιολογική, όταν συναντάται σε αθέους και σε όσους δεν αποδέχονται την αυθεντία του Ιησού Χριστού, το κύρος των Ευαγγελίων κ.λ.π., είναι, όμως, εντελώς παράλογη, όταν συναντάται σε Χριστιανούς και μάλιστα σε κληρικούς.
Όπως είναι γνωστό, η Ορθόδοξη Παράδοση, της οποίας η μαρτυρία μας ενδιαφέρει εδώ, αποδέχεται την πραγματική ύπαρξη του διαβόλου. Δέχεται ότι υπάρχουν «λεγεώνες» δαιμονίων και ότι ο διάβολος μετά την πτώση του ανθρώπου κυριάρχησε στον κόσμο (βλ. και όσα αναφέρονται στο προηγούμενο τεύχος του εντύπου μας). Ο άνθρωπος στη μεταπτωτική του κατάσταση είναι εκτεθημένος σ’ ένα πλήθος δαιμονικών επιδράσεων (όπως οι πειρασμοί μέσω των αισθήσεων, μέσω αισχρών, πονηρών και ματαίων λογισμών, μέσω συνανθρώπων μας, μέσω της αμαρτίας γενικά, μέσω ενεργειών πλάνης, μέσω αισθητών εμφανίσεων του διαβόλου κ.λ.π.).
Κυριακή Εʼ Ματθαίου: Η θεραπεία του δαιμονισμένου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Οι άνθρωποι είναι άδικοι με το Θεό, γι’ αυτό και εξοργίζονται μαζί Του. Ποιός έχει το δικαίωμα όμως να εξοργιστεί εναντίον οποιουδήποτε και μάλιστα εναντίον του Θεού;
Οι άθεοι κλείνουν το στόμα τους και σκέφτονται: «Ας μην αναφέρουμε το όνομα του Θεού, ώστε να εξαφανιστεί απ’ αυτόν τον κόσμο». Ανόητοι άνθρωποι! Τα στόματά σας είναι μια μικρή μειονότητα στο εύρος του κόσμου. Έχετε δει η ακούσει πώς δίνει φωνή στο ποτάμι ένα φράγμα; Αν δεν ήταν το φράγμα, το ποτάμι δε θ’ ακουγόταν, θα ήταν μουγγό. Το φράγμα όμως άνοιξε το λαρύγγι του και κάθε μικρή σταγόνα απέκτησε γλώσσα.
Το δικό σας φράγμα θα κάνει το ίδιο: θ’ ανοίξει το λαρύγγι των άλαλων και θα διδάξει τους βωβούς να μιλήσουν. Αν τα χείλη σας πάψουν να ομολογούν το όνομα του Θεού, η καρδιά σας θα γεμίσει με φόβο όταν ακούσετε να τον ομολογούν οι άσοφοι και οι βουβοί. Αλήθεια σας λέω: Αν εσείς σιωπήσετε, οι λίθοι κεκράξονται. Ακόμα κι αν δε μιλήσει κανένας άνθρωπος στη γη, θ’ αποκτήσει φωνή το χορτάρι. Ακόμα κι αν αποκηρύξουν το όνομα του Θεού όλοι οι άνθρωποι, αυτό θα γραφτεί στο ουράνιο τόξο, στον ουρανό, θα χαραχτεί με φωτιά σε κάθε χόρτο, σε κάθε κόκκο άμμου. Τότε η άμμος θα μετατραπεί σε άνθρωπο κι ο άνθρωπος σε άμμο.
Κυριακή E΄ Ματθαίου- Ο Ιερός Χρυσόστομος για τη θεραπεία των δαιμονιζομένων των Γεργεσηνών

Κυριακή E΄ Ματθαίου- Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο


