Αίσχος! Κινητοποίηση μαμούθ της Αστυνομίας για να συλλάβουν έναν ευλαβή πολύτεκνο ιερέα επειδή δεν μνημονεύει τον αιρετίζοντα Φλωρίνης Ειρηναίο!!!

            

ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ

Ἔστειλαν μέχρι & τὴν Ομάδα Πρόληψης & καταστολῆς Ἐγκλημάτων (Ο.Π.Κ.Ε)

Γραμμένο από την αυτόπτη μάρτυρα Ανδρονίκη Καπλάνογλου

Τὴν Κυριακὴ τὸ πρωΐ, στὶς 24.5.2026, ἔφτασαν πάνω ἀπὸ 10 αυτοκίνητα ἀστυνομικῶν μὲ πολιτικά, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παραπάνω ομάδα ποὺ φοροῦσε τὶς μαῦρες μπλοῦζες με τὰ διακριτικά.

Ἦρθαν μὲ ἁπλες κοῦρσες καὶ μὲ 2-3 πυρπολικά, χωρίς τὴν κλουβα, ἀφοῦ δὲν ἦρθαν νὰ συλλάβουν ὁμάδα ἐγκληματιῶν, ἀλλὰ ἕναν εὐλαβή ἱερέα, μὲ 5 μικρὰ παιδάκια, ποὺ ἀφησε τὸν μισθό του καὶ ἦρθε να ζήση σ᾽ ἕνα σπιτάκι λίγων τετραγωνικῶν, δίπλα στο παλαιό ἁγίασμα τῆς Ιερᾶς Μονῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου.

Αὐτὸν τὸν εὐλαβή ἱερέα ἀνέθεσε ὁ ἡγούμενος τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου π. Μάξιμος Καραβᾶς νὰ ἱερουργῆ στὸ Μοναστήρι του, 15 μέρες πρὶν φύγει γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

Μια παρέκβαση για τὴν πρώτη ἀποστολή ὅλων αὐτῶν τῶν αστυνομικῶν δυνάμεων

https://youtu.be/HvqTFQ2a-Eg?si=fNaAtnrRwYgapd0M

Ὁ δεσπότης Εἰρηναῖος ποὺ περίμενε σαν γεράκι τὸ θάνατο του ηγουμένου Μαξίμου γιὰ να γίνη κύριος τοῦ Μοναστηριοῦ, δὲν ἐκανε ὑπομονή οὔτε 40 ημέρες, γιὰ το μνημόσυνό του Γέροντα ἀπό τὰ πνευματικά του παιδιά. Τὴν 9η ἡμέρα κίνησε μέσω τῶν ὑπουργείων, ὅλες τὶς παραπάνω δυνάμεις καὶ με 12 παπάδες μπῆκαν στο μοναστήρι, για να συλλάβουν τὸν μοναχό, που ἦταν 10 χρόνια στο μοναστήρι καὶ ἕνα πνευματικό παιδί τοῦ ἡγουμένου Μαξίμου, ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Γέροντας ἐντολή να μείνει 40 μέρες στο Μοναστήρι και νὰ ἀνάβει τὴν καντήλα του. 

«Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΣΗΜΕΙΟΝ ΕΝΩΣΕΩΣ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΙΣ ΣΗΜΕΙΟΝ ΔΙΑΛΥΣΕΩΣ»

                    Κυριακή της Πεντηκοστής

                                                

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 18-6-2000]   (Β416)                                     

   Το Πνεύμα το Άγιον, αγαπητοί μου, ήδη είχε ανακληθεί από την Γην. Το είπε σαφώς ο Πατήρ: «Οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας». Οι άνθρωποι είχαν εξοκείλει. Παρότι ο Θεός είχε πει να μη μιγούν οι δύο κλάδοι του Αδάμ. Ο ένας ήταν του Κάιν και ο άλλος του Σηθ. Εμίγησαν όμως κινούμενοι από κίνητρα υλιστικά. «Είδαν», λέγει, «οι υιοί, οι απόγονοι του Σηθ ότι οι θυγατέρες των απογόνων του Κάιν ήταν πολύ ωραίες· και εμίγησαν». Και εχάλασαν. Και έφθασαν σε ένα σημείο που προκαλείται πλέον η απόφασις του Θεού για να έλθει ο Κατακλυσμός. Γι'αυτό λέγει… προσέξτε αυτήν την θέσιν «Οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα - δεν λέει «εἰς τοὺς αἰῶνας»-  διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας». Έγιναν σαρκικοί. Αίρω, λοιπόν, το Πνεύμα μου το Άγιον. Από δω ας μάθομε ότι ο σαρκικός άνθρωπος δεν μπορεί να έχει το Πνεύμα του Θεού. Δεν… τρόπον τινά, προσγειούται ομαλά το Πνεύμα το Άγιον εις τον σαρκικόν άνθρωπον. Γνωρίζομε πλέον από την Καινή Διαθήκη ότι ο άνθρωπος είναι όχι η ψυχή του μόνον αλλά και το σώμα του και κυριότατα το σώμα του, ναός του Αγίου Πνεύματος. Πώς λοιπόν αυτό το σώμα, το οποίον θα συρθεί εις την ανηθικότητα, την ποικίλη ανηθικότητα, πώς είναι δυνατόν πλέον, αφού καταπροδόθηκε ως ναός του Αγίου Πνεύματος να μένει πλέον μέσα εκεί το Πνεύμα το Άγιον;

  Πράγματι, η όλη ζωή των ανθρώπων διετηρήθη για 120 χρόνια ακόμη. Και επήλθε ο Κατακλυσμός. Διεσώθη μόνον η οικογένεια του Νώε. Και άρχισε πάλι η ανθρωπότητα να απλώνεται στη Γη. Αλλά η ρίζα της ανθρωπότητος παρέμενε πονηρή. Η πρόθεσις, η σκέψις. Μάλιστα εκεί κάπου λέγει το ιερό κείμενο της Γενέσεως ότι «ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος αὐτοῦ». Κι όταν απεφάσισαν οι άνθρωποι να απλωθούν σε όλη τη Γη, είπαν μεταξύ των να δημιουργήσουν ένα υλικόν μνημείον, για να θυμούνται την αφετηρία του ξεκινήματός των. Από πού έφυγαν, από πού ξεκίνησαν. Και άρχισαν να κτίζουν τον πύργον της Βαβέλ.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (:Πράξ. 2,1-11) ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (:Πράξ. 2,1-11)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Καὶ ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό (:τὸ πρωὶ τῆς ἡμέρας τῆς Πεντηκοστῆς -καθὼς ὁλοκληρωνόταν ἡ ἡμέρα αὐτὴ ἡ ὁποία ἄρχισε ἀπὸ τὸ ἀπόγευμα τῆς παραμονῆς της- ὅλοι οἱ πιστοὶ μὲ μιὰ καρδιὰ ἦταν συναγμένοι στὸ ἴδιο μέρος)» [Πράξεις 2,1].

Ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ Πεντηκοστή; Ὅταν τὸ δρεπάνι ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιηθεῖ γιὰ τὴν συγκομιδὴ ἀπό το θερισμό· ὅταν ἔπρεπε νὰ συναθροίζει τοὺς καρπούς. Εἶδες τὸν τύπο; Βλέπε πάλι τὴν ἀλήθεια. Ὅταν ἔπρεπε νὰ ἐπιβάλλει τὸ δρεπάνι τοῦ λόγου, ὅταν τοὺς καρποὺς ἔπρεπε νὰ συλλέγει, τότε τὸ Πνεῦμα σὰν δρεπάνι κοφτερό, πετᾷ πάνω σὲ αὐτούς. Διότι ἄκουσε τὸν Χριστὸ ποὺ λέει· «οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαὶ εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη (:Δὲν λέτε ἐσεῖς ὅτι τέσσερις μῆνες μένουν ἀκόμη καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Στὴν πνευματικὴ ὅμως σπορὰ εἶναι δυνατὸν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ νὰ καρποφορήσει καὶ σὲ χρονικὸ διάστημα πολὺ πιὸ σύντομο. Καὶ γιὰ νὰ πειστεῖτε γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω, σηκῶστε τὰ μάτια σας καὶ κοιτᾶξτε τὸ πλῆθος αὐτὸ τῶν Σαμαρειτῶν ποὺ ἔρχονται. Μοιάζουν οἱ ψυχές τους μὲ χωράφια, στὰ ὁποῖα δὲν πρόφθασε νὰ σπαρεῖ ὁ λόγος τῆς ἀλήθειας, κι ὅμως εἶναι λευκὰ καὶ ὥριμες πλέον, ἕτοιμα νὰ θεριστοῦν.

Ἔτσι καὶ σ᾿ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων εἶναι τώρα ὥριμες γιὰ νὰ δεχθοῦν τὴ σωτηρία)» [Ἰωάννης 4,35] καὶ πάλι τοὺς ἔλεγε: «ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι· δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ (:Τὰ ὥριμα στάχυα γιὰ θερισμὸ εἶναι πολλά, ἀλλὰ οἱ ἐργάτες ποὺ θὰ τὰ θερίσουν εἶναι λίγοι. Πολλοὶ δηλαδὴ εἶναι οἱ καλοδιάθετοι νὰ δεχτοῦν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ νὰ σωθοῦν, λίγοι ὅμως εἶναι οἱ πνευματικοὶ ἐργάτες ποὺ θὰ ὑπηρετήσουν στὸ πνευματικὸ αὐτὸ ἔργο. Παρακαλέστε λοιπὸν τὸν Θεό, ποὺ εἶναι ὁ κύριος καὶ ὁ ἰδιοκτήτης τῆς ἕτοιμης γιὰ θερισμὸ σπορᾶς, νὰ βγάλει καὶ νὰ στείλει ἐργάτες στὸ θερισμό του)» [Λουκᾶς 10,2]. Ὥστε αὐτὸς ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ χρησιμοποίησε τὸ δρεπάνι· διότι Αὐτὸς ἀνέβασε στὸν οὐρανὸ τίς προσφορὲς τῶν πρώτων καρπῶν, ἀφοῦ προσέλαβε τὸ ἀνθρώπινο ἔνδυμα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τοῦτο καλεῖ θερισμό.

«Καὶ ἐν τῷ συμπληροῦσθαι (:καὶ ὅταν ἔφτασε)», λέει, «τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς (: ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς)», δηλαδὴ ὄχι πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς, ἀλλὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅπως θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ πεῖ. Διότι ἔπρεπε νὰ γίνουν πάλι αὐτὰ κατὰ τὴν διάρκεια ἑορτῆς, γιὰ νὰ δοῦν αὐτὰ καὶ αὐτοί, ποὺ ἦταν παρόντες κατὰ τὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ. «Καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας (: καὶ ξαφνικά, χωρὶς νὰ τὸ περιμένει κανείς, ἦλθε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μιὰ βοὴ σὰν φύσημα σφοδροῦ ἀνέμου, ποὺ κινεῖται μὲ ὁρμὴ καὶ βιαιότητα)». Γιατί ἔγινε αὐτὸ χωρὶς αἰσθητὰ σημεῖα; Διότι μολονότι ἔγινε καὶ αὐτό, ἔλεγαν ὅτι «γλεύκους μεμεστωμένοι εἰσί (:εἶναι τελείως μεθυσμένοι μὲ γλυκὸ καὶ δυνατὸ κρασί, καὶ δὲν ξέρουν τί λένε)», ἐὰν δὲν γινόταν αὐτό, τί δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ποῦν; Καὶ ὄχι μόνο ἔγινε ἦχος, ἀλλὰ καὶ «ἐκ τοῦ οὐρανοῦ». Καὶ τὸ ξαφνικὸ αὐτοῦ διήγειρε αὐτούς. «Καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι (:Καὶ ἡ βοὴ αὐτὴ γέμισε ὅλο τὸ σπίτι ὅπου κάθονταν οἱ ἀπόστολοι καὶ ὅλοι οἱ μαθητές)». Ἀναφέρει μεγάλη ὁρμὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ [: Ιω. 7, 37-52 και 8,12]

Κυριακή της Πεντηκοστής -Υπομνηματισμός της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                

«Ἐν δὲ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος (: κατά την τελευταία και επισημότερη από τις άλλες ημέρες της εορτής[της Σκηνοπηγίας] στάθηκε όρθιος ο Ιησούς και με δυνατή φωνή είπε: εάν κανείς αισθάνεται πόθο και δίψα, όχι για αγαθά υλικά και φθαρτά, αλλά για πνευματικά και αιώνια, για την εσωτερική γαλήνη και τη μακαριότητα της θείας ζωής, ας έλθει κοντά Μου μέσω της πίστεως και ας πίνει την αλήθεια που προσφέρω, για να ικανοποιηθούν έτσι οι πλέον μύχιοι και ευγενείς πόθοι του. Εκείνος που πιστεύει σε Εμένα,  σύμφωνα με τους λόγους της Γραφής, θα γίνει αστείρευτη πνευματική πηγή· και από την καρδιά και τα βάθη της ψυχής του θα αναβλύζουν ποταμοί από ολόδροσο τρεχούμενο νερό, για να ξεδιψά όχι μόνο ο ίδιος αλλά και όλοι όσοι έρχονται σε επικοινωνία με αυτόν)»[:Ιω.7,37-38]·[ερμηνευτική απόδοση Παναγιώτου Τρεμπέλα].

     Εκείνοι οι οποίοι προσέρχονται για να ακούσουν το θείο κήρυγμα και είναι προσεκτικοί στα θέματα της πίστης, πρέπει να επιδεικνύουν τον έντονο πόθο όσων διψούν για να ξεδιψάσουν και ανάλογη επιθυμία να ανάπτουν μέσα τους, διότι έτσι θα μπορέσουν να συγκρατήσουν με ασφάλεια όσα λέγονται. Άλλωστε και οι διψασμένοι, όταν πάρουν στα χέρια τους ένα ποτήρι με νερό, το πίνουν με μεγάλη προθυμία και τότε πια σβήνουν τη δίψα τους και ησυχάζουν.

    Κατά όμοιο λοιπόν τρόπο και οι ακροατές των θείων λόγων, εάν τους ακούνε και τους δέχονται με πραγματική δίψα, δεν θα κουραστούν ποτέ , μέχρις ότου μάθουν τα πάντα. Για το ότι πρέπει συνεχώς να διψάμε και να πεινάμε για τα πνευματικά λέγει ο Κύριος: «Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται (:μακάριοι είναι εκείνοι οι οποίοι με σφοδρό εσωτερικό πόθο σαν πεινασμένοι και διψασμένοι επιθυμούν τη δικαιοσύνη και την τελειότητα, διότι αυτοί θα χορτάσουν καθώς θα ικανοποιηθούν πλήρως οι πόθοι τους)»[Ματθ.5,6]. Και εδώ λέγει ο Χριστός: «ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω». Οι λόγοι αυτοί έχουν την ακόλουθη σημασία: «Κανέναν δεν προσελκύω αναγκαστικά και με τη βία, αλλά εάν κανείς έχει μεγάλη προθυμία, εάν φλέγεται από τον πόθο για τα αιώνια αγαθά, αυτόν προσκαλώ εγώ».

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Μία ακόμη ευκαιρία μάς προσφέρει η αγία μας Εκκλησία, να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τους νεκρούς μας, τόσο τα πρόσωπα που υπήρξαν προσφιλή για μας κατά τη διάρκεια του βίου τους, όσο και το σύνολο των μελών της που κοινωνούμε μαζί τους μέσα από την αγάπη του Θεού και τη χάρη των μυστηρίων, υπερβαίνοντας το φθαρτό χρόνο του αιώνος τούτου. Με τη μέριμνα αυτή επιβεβαιώνεται, με άλλα λόγια, η ενότητα της θριαμβεύουσας και της στρατευόμενης Εκκλησίας, η κοινή πορεία προς τη Βασιλεία του Θεού, η αλληλεγγύη του Σώματος του Χριστού που υπερβαίνει τόπους, καιρούς, ακόμη και τη βιολογική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Βέβαια, είναι αλήθεια ότι μέσα στη ζωή της Εκκλησίας έχουμε τη δυνατότητα να τιμάμε τους κεκοιμημένους αδελφούς και πατέρες μας μέσα από πολλές ευκαιρίες. Από την καθημερινή προσευχή μας, τις ειδικές Ακολουθίες (τρισάγια, μνημόσυνα κ.λπ.), ή και κάθε Σάββατο, που είναι ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη τους. Πέραν αυτών, ωστόσο, δύο Σάββατα του έτους, αυτό της Απόκρεω και το σημερινό της Πεντηκοστής, αφιερώνονται ειδικά στη μακάρια ανάπαυση των αποδημησάντων αδελφών μας.

Ειδικότερα στις τελευταίες αυτές περιπτώσεις «μνείαν ποιούμεθα» των αδελφών που εγκατέλειψαν τον παρόντα βίο σε συνθήκες εμπερίστατες, οπότε δεν έτυχαν των συνήθων καθορισμένων εκκλησιαστικών τελετών: όσων δηλαδή ξεψύχησαν κατά τη διάρκεια πολέμων, ταξιδιών, σε μακρινούς και απόμερους τόπους, σε βρεφική ηλικία, σε δυστυχήματα ή ακόμα και όσοι λόγω φτώχειας και ένδειας δεν αξιώθηκαν της εξοδίου Ακολουθίας και των υπόλοιπων της Εκκλησίας ευχών.

Ιεράπετρα -Αποκατάσταση της αλήθειας σχετικά με τις ανυπόστατες κατηγορίες περί αυθαίρετης αγιοκατατάξεως

Πιστοί της Ι. Μητροπόλεως Ιεραπύτνης  και Σητείας

Αποκατάσταση της αλήθειας σχετικά με τις ανυπόστατες κατηγορίες περί αυθαίρετης αγιοκατατάξεως

Με λύπη αλλά και αίσθημα ευθύνης απέναντι στην αλήθεια, αισθανόμαστε την ανάγκη να τοποθετηθούμε δημόσια σχετικά με τις κατηγορίες και τις αιχμές που διατυπώθηκαν εναντίον μας, με αφορμή την πρόσκληση συλλογής μαρτυριών και θαυμαστών γεγονότων προς τιμήν του μακαριστού πνευματικού πατρός μας πατηρ Αναστασίου Χατζάκη.

Ώστε να μη χαθούν τα γεγονότα και να υπάρχουν καταγεγραμμένα και όχι γιατί θέλουμε να αντικαταστήσουμε την Εκκλησία.

Δηλώνουμε ξεκάθαρα και κατηγορηματικά ότι ουδέποτε επιχειρήσαμε, ούτε επιθυμούμε, ούτε θεωρούμε ότι έχουμε οποιοδήποτε δικαίωμα να υποκαταστήσουμε την Εκκλησία ή να προχωρήσουμε αυτόνομα σε αναγνώριση αγιότητος οποιουδήποτε προσώπου.

Για εμάς, τον πρώτο και μοναδικό λόγο σε τέτοια ζητήματα τον έχει αποκλειστικά η Εκκλησία. Αυτό άλλωστε αναφέρεται ξεκάθαρα και αδιαμφισβήτητα στην ίδια την ανακοίνωσή μας, όπου τονίζουμε ότι οι μαρτυρίες συλλέγονται με σκοπό την κατάθεσή τους προς την αρμόδια Εκκλησιαστική Αρχή της Εκκλησίας της Κρήτης, ως απλή μαρτυρία του πληρώματος της Εκκλησίας και όχι ως απόπειρα «ανακηρύξεως Αγίου».

Η πρωτοβουλία μας αφορούσε αποκλειστικά ιδιωτική συλλογή μαρτυριών από πιστούς ανθρώπους που βίωσαν γεγονότα, πνευματικές εμπειρίες ή θαυμαστές επεμβάσεις διά των προσευχών του μακαριστού Γέροντος. Δεν υπήρξε δημόσια διαδικασία «αγιοκατατάξεως», ούτε δημιουργία λατρευτικής κινήσεως, ούτε αυθαίρετη εκκλησιαστική πράξη.

Αντιθέτως, ακριβώς όπως οι ιδιοι αναφέρουν επειδή η ίδια η Εκκλησία, όταν εξετάζει τέτοια ζητήματα, λαμβάνει υπ’ όψιν και τη μαρτυρία του πληρώματός της, θεωρήσαμε χρέος μας να διαφυλάξουμε και να καταθέσουμε υπεύθυνα αυτές τις μαρτυρίες προς γνώση των αρμοδίων Εκκλησιαστικών Αρχών.

Με τα λύπης διαπιστώνουμε ότι επιχειρείται να παρουσιαστεί ως αντικανονική ή επικίνδυνη μία πρακτική η οποία υπήρχε ανέκαθεν μέσα στην εκκλησιαστική ζωή.

Εκατομμύρια πιστοί, πολύ πριν από τις επίσημες Αγιοκατατάξεις συγχρόνων Αγίων, κατέθεταν δημόσια ή ιδιωτικά μαρτυρίες, θαυμαστά γεγονότα και προσωπικές εμπειρίες για μορφές όπως ο Άγιος Πορφύριος, ο Άγιος Παΐσιος, ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, η Αγία Γαλακτία και πολλοί άλλοι σύγχρονοι Άγιοι της Εκκλησίας μας.

Μέχρι και σήμερα κυκλοφορούν βιβλία, έντυπα, αφιερώματα, προσωπικές καταθέσεις, δημόσιες μαρτυρίες σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εκδόσεις, πιστών που αναφέρονται σε θαυμαστά γεγονότα και πνευματικές εμπειρίες πριν ακόμη την επίσημη Αγιοκατάταξη πολλών συγχρόνων μορφών.

Άραγε όλοι αυτοί υποκατέστησαν την Εκκλησία; Πήραν τη θέση της Εκκλησίας; Ενήργησαν αντικανονικά επειδή κατέθεσαν τη βιωμένη εμπειρία τους;

Αυγουστίνος Καντιώτης: Πριν την Άλωση της Πόλης μια μεγάλη προδοσία της Πίστης

 Η ομιλία αυτή του αειμνήστου π. Αυγουστίνου Καντιώτη αποτελεί μία απάντηση σε όσους νομίζουν ότι χωρίς μετάνοια και παρά την τρομερή αποστασία και ίδίως παρά τις φιλενωτικές ενέργειες των Οικουμενιστών (κατά τα λεγόμενα του Ναυπάκτου η ένωση έχει ήδη γίνει) η Ελλάδα θα ζήσει μεγαλεία και αναλαμπές. Η ομιλία μάλιστα αυτή ξεκαθαρίζει, ότι όσοι συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα στις οικουμενιστικές/φιλενωτικές προσπάθειες αμαρτάνουν φοβερά και κατά της Πίστεως και κατά της Πατρίδος. Στα παρακάτω λόγια του Καντιώτη η λέξη "οικονομία" δεν υπάρχει. Αντιθέτως ακούγεται περίτρανα το "ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ..."

https://www.youtube.com/watch?time_continue=3&v=j_3iBjAo5-8&feature=emb_logo

Ο ΙΩΣΗΦ ΒΡΥΕΝΙΟΣ (1350-1431) ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ… ΣΗΜΕΡΑ

                        

Είναι πολλοί που βλέποντας την σημερινή κατάσταση του ελληνισμού με την υπόταγή του σε μια τέτοια Ευρωπαϊκή Ένωση, με την πολιτική διαφθορά, την ηθική διαστροφή της κοινωνίας να νομιμοποιείται και την θλιβερή κατάπτωση του ιερατείου, να θεωρούν ότι βρισκόμαστε σε μια ανάλογη εποχή προ της αλώσεως της Βασιλίδας.

Το παρακάτω είναι ένα πραγματικά αξιόλογο κείμενο του μοναχού Ιωσήφ Βρυέννιου, που περιγράφει την πνευματική και ηθική παρακμή των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης μερικά χρόνια πριν την Άλωση, με πολλά… επίκαιρα μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση για την σημερινή εποχή της μεγάλης κρίσης.

«Αν η εικόνα των τιμωριών, που μας επιβάλλει ο Θεός, προκαλεί αμηχανία και σύγχυση, ας αναλογισθούμε τους παραλογισμούς μας και τότε θα εκπλαγούμε γιατί ακόμη δε μας κτύπησε κεραυνός.

Δεν υπάρχει καμιά μορφή διαστροφής που να μην έχουμε διαπράξει σ΄ όλη μας τη ζωή. Αυτές δε είναι οι αποδείξεις:

Βαπτιστήκαμε άλλοι δι’ απλής και άλλοι δια τριπλής κατάδυσης, και έγινε επίκληση του ονόματος της Αγίας Τριάδας, σε άλλους μία και σε άλλους τρεις φορές.

Οι περισσότεροι από μας όχι απλώς αγνοούμε τι σημαίνει να είσαι Χριστιανός, αλλά και πως ακόμη να κάνουμε το σταυρό μας ή, κι αν ακόμη το γνωρίζουμε, ντρεπόμαστε να τον κάνουμε.

Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

                              

Ο Άρθουρ Κλάρκ, ο γνωστός συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας, έχει πει ''μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του συνόλου της ανθρώπινης ιστορίας είναι ότι την ηθική την έκλεψε η θρησκεία''. Αλλά δεν μας έχει πει από πότε έγινε αυτό και από ποιον την έκλεψε και την οικειοποιήθηκε.

Ο Κλαρκ συμπεραίνει πως η ηθική υπήρξε ανεξάρτητα από τον Θεό, σαν μια φυσική ιδιότητα ενός χωρίς Θεό σύμπαντος. Αλλά έτσι και το στοχαστεί κανείς προσεκτικά το συμπέρασμα αυτό καταρρέει. Σε έναν αποτελούμενο από μια τυχαία 'σούπα' ύλης κόσμο δεν μπορούν να υπάρχουν αντικειμενικοί ηθικοί κανόνες και δεδομένες ηθικές υποχρεώσεις. Η βαρυτική έλξη δεν γεννά ηθικούς νόμους και ο ηλεκτρομαγνητισμός δεν δημιουργεί συνείδηση (ηθική συνείδηση). Τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης δεν νοιάζονται για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη αξία.

Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορεί να υπάρξει κάποια υπερβατικώς παρεχόμενη αξία στην ανθρώπινη ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει ιερότητα και ούτε κάποια δεδομένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ύλη εν κινήσει και πρόσκαιρα σχηματισμένοι από τυφλές δυνάμεις βιολογικοί οργανισμοί.

Απίστευτο: Ο αρχιεπ. Κρήτης Ευγένιος φέρει στο επιγονάτιό του μορφή παπικού καρδιναλίου

Για όσους δεν γνωρίζουν: Το επιγονάτιο χρησιμοποιήθηκε στην αρχή για να σκουπίζουν οι Λειτουργοί τα χέρια τους και συμβόλιζε το "λέντιο" με το οποίος ο Χριστός ξέπλυνε τα πόδια των μαθητών του στον Μυστικό Δείπνο. Αργότερα, επειδή μοιάζει με ξίφος και κρέμεται στη θέση του, έλαβε τον συμβολισμό της πνευματικής μάχαιρας και της μάχαιρας του πνεύματος, τον οπλισμό δηλαδή που πρέπει να έχει ο επίσκοπος για να προστατεύει το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Φορώντας το ο ιερουργός λέει: «Περίζωσαι την ρομφαίαν σου επί τον μηρόν σου, Δυνατέ, τη ωραιότητί σου και τω κάλλει σου και έντεινε και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας και πραότητος και δικαιοσύνης και οδηγήσει σε θαυμαστώς η δεξιά σου. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Πως λοιπόν μπορεί να δικαιολογηθεί η παρουσίαση ενός καρδιναλίου οάνω στο επιγονάτιο; Τι άλλο δείχνει παρά την οικουμενιστική/φιλενωτική προπαγάνδα "ποιμένων" όπως του Ευγενίου;

                                

Λειτουργικός συμβολισμός ή επικίνδυνη εκκλησιολογική ελαφρότητα

Όταν η «ευγένεια» τραυματίζει το εκκλησιαστικό αισθητήριο

Προκαλεί εύλογο προβληματισμό η επιλογή να εικονίζεται σε αρχιερατικό επιγονάτιο του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου η μορφή Ρωμαιοκαθολικού Καρδιναλίου, έστω και αν αυτό συνδέεται με την παράδοση της τιμίας κάρας του Αποστόλου Τίτου ή κάποιου άλλου Αγίου της Εκκλησίας μας. Αν κάνουμε λάθος ας μας εξηγήσουν τι συμβολίζει γιατί μας έχουν έλθει από καιρό πολλά παράπονα πιστών που διερωτώνται που στοχεύουν όλα αυτά τα ανοίγματα.

Στην ορθόδοξη λειτουργική παράδοση τα άμφια και τα λειτουργικά σύμβολα δεν γίνεται να χρησιμοποιούνται για προσωπικές φιλοφρονήσεις ή διπλωματικές κινήσεις, αλλά πρέπει να φέρουν σαφές θεολογικό και εκκλησιολογικό περιεχόμενο. Για τον λόγο αυτό τέτοιες επιλογές δημιουργούν σύγχυση και σκανδαλισμό σε πολλούς πιστούς, οι οποίοι δυσκολεύονται να κατανοήσουν ποια είναι τα όρια μεταξύ τιμητικής ευγένειας και λειτουργικής υπερβολής.

Ανοικτή Επιστολή των Πιστών της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου προς τον Αρχιμανδρίτη Γρηγόριο

"Ο λαός της Πάφου δεν σε αποδέχεται ως πνευματικό του πατέρα και δεν αναγνωρίζει την επιβολή σου ως ποιμαντική διακονία".

Ανοικτή Επιστολή των Πιστών της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου προς τον Αρχιμανδρίτη Γρηγόριο

«Δεν αρκούν οι ανοικτές πόρτες όταν ο λαός δεν αναγνωρίζει τον ποιμένα του»

Αρχιμανδρίτη Γρηγόριε,

Από τις πρώτες σου δημόσιες τοποθετήσεις, επέλεξες να δηλώσεις ότι «η πόρτα μου θα είναι ανοικτή για όλους».

Όμως στην Πάφο υπάρχει ένα βαθύτερο ερώτημα που δεν απαντήθηκε:

Ποιος ακριβώς καλείται να περάσει αυτή την πόρτα;

Διότι οι ανοικτές πόρτες, από μόνες τους, δεν δημιουργούν εμπιστοσύνη. Δεν γεννούν αποδοχή. Δεν εξασφαλίζουν ποιμαντική σχέση.

Ο λαός δεν αναζητά πρόσβαση σε γραφεία.

Αναζητά ποιμένα.

Και η Πάφος, για μεγάλο μέρος των πιστών της, έχει ήδη ποιμένα: τον Τυχικό.

Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.

                                

Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.

Διότι είναι δίκαιος απέναντί μας με ελεύθερη και σπλαχνική κατάβαση σε μας. Αν ήταν μόνο δίκαιος ο Θεός, δεν θα ήταν απόλυτα ελεύθερος· αν ήταν μόνο ελεήμων, δεν θα λάμβανε υπ’ όψη τις ανθρώπινες προσπάθειες και δεν θα τις ενθάρρυνε....

Ο Θεός, ως δίκαιος, θέλει αφενός όλοι να είναι ίσοι μεταξύ τους, και αφετέρου να δίνει σε όλους τόσο, όσο μπορούν να δεχθούν από τη μακαριότητά Του, ανάλογα με τις δικές τους προσπάθειες.

Ο Θεός αναφέρεται δίκαια σ’ όλους μας, αλλά σκέφτεται τον καθένα ξεχωριστά, στο πλαίσιο του συνόλου. Ο Θεός δεν ξεκινά από μια ιδέα της δικαιοσύνης, αλλά από την πραγματικότητά της εν Αυτώ.

Άγιος ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ (1903–1993)

πηγή

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος: Ο θαυματουργός πολύπαθος άνθρωπος του Θεού

                                     

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Η εμφάνιση αγίων στην Εκκλησία μας σε κάθε εποχή είναι το μόνιμο θαύμα. Ουδέποτε υπήρξε εποχή στη δισχιλιόχρονη πορεία της Εκκλησίας μας που να μην έχει εμφανιστεί άγιος. Όπως σε κάθε εποχή, έτσι και στους νεώτερους και σύγχρονους καιρούς αναδεικνύει ο Θεός αγίους για τη δόξα τη δική Του και τον αγιασμό και την αρωγή των πιστών. Ένας από τους νέους λαοφιλείς αγίους της Εκκλησίας μας είναι και ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος.
    Ήταν Ρώσσος στην καταγωγή και είχε γεννηθεί στη Ν. Ρωσία, τη σημερινή Ουκρανία, στα 1690 από ευσεβή οικογένεια. Κατατάχτηκε στον ρωσικό στρατό να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, όταν η πατρίδα του βρισκόταν σε πόλεμο με την Τουρκία (1711-1718). Ο νεαρός Ιωάννης πολεμούσε με ηρωισμό στον αυτοκρατορικό στρατό, ο οποίος είχε υποστεί ταπεινωτικές ήττες από τα ακατάβλητα τουρκικά στρατεύματα. Στη μάχη ανακατάληψης του Αζώφ πιάστηκε αιχμάλωτος, μαζί με χιλιάδες άλλους συμμαχητές του και οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, εν μέσω εξευτελισμών. Από εκεί προωθήθηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, στο χωριό Προκόπιο, όπου δόθηκε στην κατοχή ενός  Αγά, ο οποίος ηγείτο στρατοπέδου Γενιτσάρων. Εν μέσω πρωτοφανών εξευτελισμών και σκληρών βασανιστηρίων του ανατέθηκε να περιποιείται τα ζώα και να μένει μαζί τους στους βρώμικους από τις κοπριές στάβλους.

       Ο ίδιος, έχοντας ακράδαντη πίστη στο Χριστό, θεωρούσε την παραμονή του στο στάβλο ως ευλογία, θυμίζοντάς του ότι και ο Λυτρωτής μας γεννήθηκε σε στάβλο. Επίσης δεχόταν με πλήρη ανεξικακία τις ταπεινώσεις και τα βασανιστήρια των βαρβάρων αλλοθρήσκων. Πρότυπό του ο Χριστός, ο οποίος συγχώρησε τους σταυρωτές Του! Όταν τον ξυλοκοπούσαν, τον άφηναν νηστικό για μέρες και τον ταπείνωναν, ψιθύριζε τον λόγο του αποστόλου Παύλου: «ποιος μπορεί να με χωρίσει από την αγάπη του Χριστού μου; Θλίψις ή στενο­χώρια ή διωγμός ή γυμνότης ή αιχμαλωσία;» (Ρωμ.8,35). Εκτελούσε με πρωτοφανή προθυμία τις αγγαρείες που τον υπέβαλλαν οι απάνθρωποι άνθρωποι του Αγά. Απορούσαν με την υπομονή, την καλοσύνη και την ανεξικακία του και γι’ αυτό άρχισαν να μαλακώνουν την θηριωδία τους, να του δείχνουν μια κάποια συμπάθεια και να τον αποκαλούν «βελή», δηλαδή άγιο! Μάλιστα επέτρεψε ο Θεός να δείξει την εύνοιά Του προς τον ευσεβή Ιωάννη με ένα ασυνήθιστο θαύμα. Κάποτε ο Αγάς αφέντης του είχε ταξιδέψει στην Μέκκα της Αραβίας για προσκύνημα. Εκεί έλαβε ανεξήγητα ένα πιάτο ζεστό φαγητό σε πιάτο που έφερε το οικόσημό του. Όταν επέστρεψε στο Προκόπιο εξέτασε την υπόθεση και αποκαλύφτηκε ότι του το έστειλε θαυματουργικά ο Ιωάννης! 

Σπούδασε στο Βατικανό και έγινε νέος Μητροπολίτης Πάφου ο Αρχιμ. Γρηγόριος Ιωαννίδης

Παράνομη ψηφοφορία με αποκλεισμό των λαϊκών και καταπάτηση του καταστατικού εκλογής της Εκκλησίας της Κύπρου. Ολοι μπορούν να υποθέσουν ποιοι ήταν οι 4 λευκοί ψήφοι! Είναι κάποιοι μητροπολίτες που εχουν εμπεδώσει την σύνδεση της ομολογίας για το θεαθήναι με το στρίβειν δια του αρραβώνος, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Το ερώτημα είναι ποσά «αργύρια» χρειάστηκαν για να μην ψηφίσουν εναντίον του εκλεκτού από τον Γεώργιο υποψηφίου και υπέρ του Τυχικού.

Νέος Μητροπολίτης Πάφου εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο ο Πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης Τρεμιθούντος και Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής της Εκκλησίας της Κύπρου, Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Ιωαννίδης.

Σε δήλωσή του ο Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, Γέωργιος Χριστοδούλου ανέφερε ότι ο νέος Μητροπολίτης Πάφου εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο με μυστική ψηφοφορία. 

Έλαβε 11 θετικές ψήφους έναντι μίας του Σωφρόνιου Στασίνου και 4 λευκών.

Η ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη θα πραγματοποιηθεί στον μητροπολιτικό ναό Αγίου Θεοδώρου Πάφου στις 11 Ιουνίου.

Υπενθυμίζεται ότι είχαν υποβληθεί συνολικά οι εξής τέσσερις υποψηφιότητες:

Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Ιωαννίδης πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης Τρεμιθούντος και Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής της Εκκλησίας Κύπρου, Αρχιμανδρίτης Ιωάννης πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μονής Αποστόλου Βαρνάβα, μοναχός Ιεράς Μονής Τροοδιτίσσης Σωφρόνιος και πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Θεοχάρους.

Ποιος είναι ο νέος Μητροπολίτης Πάφου

π. Παύλος Δημητρακόπουλος: Εισαγωγική ομιλία κατά Κολυμπαρίου· και εξήγηση της αποτείχισής του.

Χαιρετίζουμε την έστω και τώρα αποτείχιση του πάλαι ποτέ αρνητού της π. Παύλου Δημητρακόπουλου από όλους της Επισκόπους της Ελλαδικής Εκκλησίας και του ευχόμαστε καλόν αγώνα και κάθε βοηθεια από τον Θεό. Ελπίζουμε να μας πει που λειτουργεί για να καλυφθούν οι μεγάλες ανάγκες ποίμανσης του ποιμνίου.

    

Οι επίσκοποι μέσω της αιρέσεως του πρωτείου και της μετ' αυτού επισκοποκρατίας έχουν κάνει τους ναούς τσιφλίκια τους κάνοντας ό,τι ασεβές θέλουν!

Πρώτα οι συναυλίες, μετά τα πάνελ, στο τέλος τι;

 

Πρώτα οι συναυλίες, μετά τα πάνελ, στο τέλος τι;

Γεώργιος Αποστολάκης

Από την Αγία Τράπεζα στο πολιτικό πάνελ

Καντήλια, κάμερες και πολιτική υποκρισία

Ομολογώ ότι όταν είδα τις φωτογραφίες της εκδήλωσης αισθάνθηκα βαθιά θλίψη. Όχι πολιτική. Εκκλησιαστική. Αισθάνθηκα όμως χρέος να καταθέσω την άποψή μου.

Κάποτε οι χριστιανοί έμπαιναν στον ναό για να ανάψουν κερί, να γονατίσουν, να σιωπήσουν, να κλάψουν, να προσευχηθούν. Σήμερα, σε ορισμένες περιπτώσεις, φαίνεται πως κάποιοι θεωρούν ότι ο ναός μπορεί να λειτουργεί και ως αίθουσα πολιτικής προβολής, δημόσιων σχέσεων και επικοινωνιακού “rebranding” της εξουσίας.

Το πρόσφατο γεγονός σε ιερό ναό της Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων^[1], όπου οργανώθηκε εκδήλωση με σαφές κυβερνητικό και πολιτικό πρόσημο, δεν είναι ένα “αθώο περιστατικό”. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης αλλοίωσης του ορθόδοξου φρονήματος. Διότι όταν βλέπει κανείς τη σύνθεση του πάνελ, τα πολιτικά πρόσωπα που έσπευσαν, τον χαρακτήρα της εκδήλωσης και το επικοινωνιακό της ύφος, αντιλαμβάνεται εύκολα ότι δεν επρόκειτο για πνευματική σύναξη, αλλά για δημόσια πολιτική παρουσίαση “έργου”.

Και γεννάται εύλογα το ερώτημα: Πόσοι από αυτούς που φωτογραφήθηκαν κάτω από τις εικόνες και τα καντήλια εκκλησιάζονται πραγματικά; Πόσοι πιστεύουν; Πόσοι βλέπουν την Εκκλησία ως Σώμα Χριστού και όχι ως χρήσιμο σκηνικό λαϊκής νομιμοποίησης;

Παπικοί και Ορθόδοξοι ολοταχώς προς την ψευδοένωση

Και αντιοικουμενιστές στον ύπνο του δικαίου

………………..Ἡ συνάντησις διωργανώθη ὑπὸ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Σμύρνης, καὶ περιελάμβανε τὴν τέλεσιν Ὀρθοδόξου Ἑσπερινοῦ, τοῦ Μ. Ἑσπερινοῦ τοῦ Σαββάτου, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σμύρνης κ. Βαρθολομαίου. Μετὰ τὴν ἀπόλυσιν αὐτοῦ ὁ Ρωμαιοκαθολικὸς Ἀρχιεπίσκοπος Σμύρνης Σεβ. κ. Martin Kmetec, συμπαραστατούμενος ὑπὸ κληρικῶν αὐτοῦ, ἐτέλεσε Λειτουργίαν, καθ’ ἣν ὡμίλησε καταλλήλως………………………

Παπικοί και Ορθόδοξοι ολοταχώς προς την ψευδοένωση

Ας φεύγομεν τους παπιστάς ως μίασμα…

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

Προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου πραγματοποιήθηκε την 2α Μαΐου «διαχριστιανική συνάντηση» στην Έφεσο, στην πρωτοχριστιανική Βασιλική όπου βρίσκεται και ο τάφος του Ευαγγελιστή Αγίου Ιωάννη [1].

Η συνάντηση διοργανώθηκε από την παπική αρχιεπισκοπή Σμύρνης. Αφού τελέστηκε ο Ορθόδοξος Εσπερινός χοροστατούντος του Μητροπολίτη Σμύρνης Βαρθολομαίου, ο παπικός Αρχιεπίσκοπος Σμύρνης Martin Kmetec, συμπαραστατούμενος από κληρικούς του, τέλεσε παπική «λειτουργία». Στην εκδήλωση παρέστησαν Ορθόδοξοι και αιρετικοί παπικοί και Αγγλικανοί.

Άκουσον, άκουσον! Ένα βήμα πριν το κοινό ποτήριο με τους αιρετικούς και δεν κουνιέται φύλλο στον Ορθόδοξο κόσμο…

Το πρώτο επίσημο διάγγελμα του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού (το σχόλιό μας)

Όπως έχουμε και άλλες φορές δηλώσει από αυτό το βήμα, στηρίζουμε τον μητρ. Πάφου Τυχικό και καταδικάζουμε την αντικανονική καταδίκη του και τον άδικο διωγμό του. Όμως για μία ακόμα φορά ο σεβασμιώτατος μας αναγκάζει με τις επιλογές του να πάρουμε θέση σ' αυτά που λέει:

Πρώτον δεν συμφωνούμε με την προσφυγή του στα κρατικά δικαστήρια και μετέπειτα, όπως λέει, στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, όπως δεν συμφωνήσαμε και με την προσφυγή του στον πατρ. Βαρθολομαίο (ο οποίος, δυστυχώς, μας επιβεβαίωσε). Τί περιμένει ο μητρ. Τυχικός; Τα δικαστήρια που έχουν επικυρώσει όλες τις βλάσφημες και άθεες εντολές της Ε.Ε. να τον δικαιώσουν απέναντι σε έναν αρχιεπίσκοπο που κινείται σύμφωνα με τις αυτές τις γραμμές της Ε.Ε.; Και πως λέει να μην χάσουμε την πίστη μας στην Εκκλησία, όταν ο ίδιος απευθύνεται σε μη εκκλησιαστικά δικαστήρια, αφού δεν βρίσκει το δίκιο του εκκλησιαστικά; Γιατί ζητάει να αναγνωρίζουμε ως αρχιεπίσκοπο έναν διώκτη της ευσεβείας, των Ι. Κανόνων και του επισκοπικού θεσμού (ο ιερός Χρυσόστομος αλλά και ο Ρώμης άγ. Ιννοκέντιος π.χ. έπραξαν το αντίθετο και επαίνεσαν το ποίμνιο που δεν αναγνώριζε ως αρχιεπίσκοπο τους διώκτες του Αγίου Αρσάκιο και Αττικό); Δεν πήρε ο σεβασμιώτατος το μάθημά του από τους πρώτους κακούς συμβουλάτορες και τώρα ακούει άλλους;

Και εδώ έρχεται η δεύτερη μεγάλη ένσταση: Γιατί ο Τυχικός αναφέρθηκε λεπτομερώς στις πνευματικές εμπειρίες που είχε; Οι εμπειρίες αυτές ήταν για τον ίδιο και όχι για να τις διηγείται δημοσίως. Και αν, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος και εμείς φυσικά τον πιστεύουμε, οι εμπειρίες αυτές ήταν για να του δώσουν δύναμη και κουράγιο, ότι, βρίσκεται εν δικαίω, γιατί προστρέχει στα κρατικά δικαστήρια; Αφού ο Θεός του έδειξε ότι είναι μαζί του, γιατί καταφεύγει στο κράτος; Αφού διάβασε εκ θαύματος τόσες φορές την ίδια ευαγγελική περικοπή με την δίκη του Χριστού, γιατί δεν Τον μιμείται και δεν σιωπά, ώσπου ο Θεός να τον δικαιώσει, πράγμα που είναι σίγουρο, αφού αδικείται; 

Δυστυχώς για μία ακόμα φορά ο μητρ. Πάφου διαλέγει έναν δρόμο, (μάλλον μέσω συμβουλών) που δεν θα τον δικαιώσει, αλλά θα τον εκθέσει περισσότερο. Μακάρι να βγούμε ψεύτες, το λέμε από καρδίας.

Α.Τ.

youtube.com

Άγιος Αγάθαρχος Επίσκοπος Λευκάδας και οι Άγιοι Πέντε Θεοφόροι Πατέρες

                            

Στα μισά του ανηφορικού δρόμου, που συνδέει τον ερημωμένο πια Αλέξανδρο με την παραθαλάσσια και σφύζουσα από ζωή Νικιάνα, ο οδηγός ή ο πεζοπόρος θα συναντήσει το Ησυχαστήριο των Αγίων Πατέρων. Πλήθη προσκυνητών ανηφορίζουν μέχρις εκεί, στις βορειοανατολικές παρυφές του όρους των Σκάρων, του λευκαδίτικου «Αγίου όρους», την Κυριακή των Πατέρων (Ζ’ από το Πάσχα), οπότε η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη των 318 Θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.

Όλοι θα ασπαστούν την εικόνα των Αγίων, θα αντλήσουν από το αγίασμα και θα προσευχηθούν στα «άγια κορμάκια».

Η παράδοση μας παρέχει πολλές πληροφορίες για τους Αγίους Πατέρες και την σχέση τους με το νησί της Λευκαδας.

Προτού προλάβει η Εκκλησία του Χριστού να βγει νικήτρια από τη δοκιμασία των Διωγμών, ένα νέο πρόβλημα προέκυψε και ταλαιπωρούσε τα μέλη Της. Ήταν οι αιρέσεις. Μία από αυτές και ο Αρειανισμός. Ένας κληρικός από την Αλεξάνδρεια, ο πρεσβύτερος Άρειος, άρχισε να διδάσκει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν Θεός και ένα από τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, αλλά κτίσμα (δημιούργημα) του Θεού Πατέρα. Αρκετοί, κληρικοί και λαϊκοί, ασπάστηκαν τη διδασκαλία του, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τα πιστεύω της Εκκλησίας μας.

Για να αντιμετωπιστεί το μεγάλο αυτό πρόβλημα, ο Αυτοκράτορας της Ρώμης Άγιος Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε Σύνοδο όλων των Χριστιανών επισκόπων. Αυτή έλαβε χώρα το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της μικρασιατικής Βιθυνίας. Απ’ όπου υπήρχαν χριστιανικές Εκκλησίες έφτασαν επίσκοποι μαζί με τους συνοδούς τους. Ανάμεσα σε αυτούς ξεχώριζαν οι Άγιοι Σπυρίδων Τριμυθούντος, Νικόλαος Μύρων, Μητροφάνης Κωνσταντινουπόλεως, Αλέξανδρος Κωνσταντινουπόλεως (πρεσβύτερος ακόμη), Πέτρος Αλεξανδρείας, Αθανάσιος Αλεξανδρείας ο Μέγας (διάκονος τότε) και άλλοι. Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι ήταν συνολικά 318 στον αριθμό.