Ποιός είναι ο (τιμώμενος ...) συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης ; Ιδού η διαχρονική άποψη της του Χριστού Εκκλησίας

Ερώτηση για δυνατούς λυτές: Η Μητρ. Θεσσαλονίκης δεν έχει αίθουσα εκδηλώσεων; Γιατί διάλεξε τον Ι. Ναό ως χὠρο παρακολούθησης;

 

Ομάδα Ορθοδόξων Χριστιανών Θεσσαλονίκης 

Ποιός  είναι  ο  (τιμώμενος ...)  συγγραφέας  Νίκος  Καζαντζάκης ;

Ιδού  η  διαχρονική  άποψη  της  του  Χριστού Εκκλησίας

Επειδή σε ένα δισέλιδο δεν χωρούν ούτε τα αμέτρητα άτοπα και βλάσφημα που έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης κατά του Τριαδικού Θεού, κατά του Χριστού μας, της Εκκλησίας Του και της Πατρίδας μας, ούτε και οι αμέτρητες εναντίον του επικρίσεις, περιοριζόμαστε σε λίγες ενδεικτικές εκκλησιαστικές θέσεις και αξιολογήσεις:

¡ Ο Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου γράφει σε ιδιόχειρες επιστολές του, το 1957: «Όσον για τα βιβλία [κατά] του Καζαντζάκη πρέπει να διαδοθούν. Εγώ, χάριν του Χριστού μας, που τόσον διαβολικώς αυτός ο άνθρωπος εβλασφήμησε, όσον ουδείς των θνητών, ανέλαβα τόσον κόπον, καθώς και ο π. Παύλος. Διότι ο Καζαντζάκης είναι αυτός ο Σατανάς ενσαρκωμένος ως Καζαντζάκης, και πρέπει όλοι οι Χριστιανοί να τον αποκηρύξουν». Και αλλού: «Ευχαριστώ πολύ διά τον κόπον που κάματε για την διάδοσιν του μικρού βιβλίου. Λυπούμαι που και πνευματικά πρόσωπα θαυμάζουν και εκτιμούν τον ενσαρκωμένον διάβολον που λέγεται Καζαντζάκης, διότι ουδείς των θνητών εβλασφήμησε τον Κύριόν μας και Θεόν μας  Ιησούν Χριστόν ως ο αντίχριστος Καζαντζάκης. Εγώ και ο π. Παύλος εκάμαμεν αυτήν την θυσίαν προς  δόξαν Χριστού»¹. 

¡ Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης δεν ήθελε να υπάρχει το όνομα του Καζ. χαραγμένο στο Άγιον Όρος Σινά, και το έξυσε από τον βράχο, ενώ ασκήτευε εκεί. Όπως μαρτυρεί ο βιογράφος του, Γέρων Ισαάκ ο Λιβανέζος (… 1998): «Ανέβηκε [ο άγιος Παΐσιος] κάποτε με δύο Σιναΐτες πατέρες στην κορυφή της αγίας Αικατερίνης για να κάνουν θεία Λειτουργία. Όταν τελείωσαν, άρχισαν να κατεβαίνουν οι άλλοι. Ο Γέροντας έχοντας φέρει μαζί του κοπίδι, πήγε στον βράχο που είχε γράψει το όνομά του ο Καζαντζάκης, και έσβησε το όνομα αυτού του δεδηλωμένου αθέου. Το θεωρούσε αταίριαστο σε εκείνο τον άγιο τόπο οι προσκυνητές να βλέπουν όνομα ενός βλασφήμου· να υπάρχη “τό βδέλυγμα της αθεΐας εν τόπω αγίω” ... Ο π. Παΐσιος αποστρεφόταν τον Καζαντζάκη, λόγω της αθεΐας και των βλασφημιών του και δεν ήθελε ούτε να βλέπη, ούτε να ακούη το όνομά του»².

Ἀπάντηση στοὺς κληρικούς (ὅπως π.χ. ὁ μητρ. Θεσσαλονίκης) ποὺ κατηγοροῦν τοὺς λαϊκούς, ὅτι δὲν σέβονται τὴν ἱερωσύνη, ἐπειδὴ ἀσκοῦν κριτική.

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Πρὶν ἀρχίσω πρέπει νὰ τονιστεῖ, ὅσο πιὸ ξεκάθαρα γίνεται, ὁ καθοδηγητικὸς ρόλος τῶν ἱερωμένων στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ οἱ ἀγῶνες ποὺ ἀνέκαθεν ἔδιναν γιὰ τὴν Πίστη. Ὅμως ὑπάρχει μία προφητεία, ποὺ τὴν γνωρίζουν ὅλοι, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, καὶ ἀνήκει στὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία στὰ ἔσχατα χρόνια «οἱ κληρικοὶ θὰ γίνουν οἱ χειρότεροι καὶ οἱ ἀσεβέστεροι ὅλων»! Καὶ αὐτὴ ἡ προφητεία διαπιστώνουμε μὲ ὀδύνη ὅτι πραγματώνεται σήμερα. Σήμερα βιώνουμε μία (θὰ ἔλεγε κανείς) πανδημία προδοσίας, προδοσίας λαϊκῶν ἀλλὰ καὶ κληρικῶν.

Μία προδοσία ποὺ ἦταν προδιεγραμμένη ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ ἱερατικὸ σῶμα διαβρώθηκε ἀπὸ τὴν ὕπουλη δράση τῆς Μασονίας, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (καὶ Παπισμοῦ) καὶ τὴν ἐκκοσμίκευση ποὺ εἰσέβαλε ἀνεμπόδιστη καὶ παρὰ τὶς τόσες προειδοποιήσεις ἀγίων ἀνθρώπων στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τὴν ἠθικὴ κατάσταση τῶν κληρικῶν, ἀφοῦ δυστυχῶς τὰ ὀρθὰ κριτήρια ἐκλογῆς τους ἀγνοήθηκαν καὶ τὴν θέση τους πῆραν ἄλλα. Κι ἂν οἱ ὁδηγοί (οἱ ἱερεῖς) εἶναι τυφλοὶ τότε καὶ οἱ ὁδηγούμενοι (οἱ λαϊκοί) θὰ πέσουν μαζί τους στὸν βόθυνο, ὅπως μᾶς διαβεβαίωσε ὁ Κύριος (Ματθ. 15, 14).

Πρὶν ὅμως ἀπαντηθοῦν τὰ περὶ ἱεροκατηγορίας ποὺ ἰσχυρίζονται κάποιοι κληρικοί, πρέπει πρῶτα νὰ ἐξετασθεῖ ποιὰ εἶναι πράγματι ἡ σχέση καὶ ὁ ρόλος κληρικῶν καὶ λαϊκῶν στὴν Ἐκκλησία.

Στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ διαίρεση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας σὲ δύο τάξεις, τῶν κληρικῶν καὶ τῶν λαϊκῶν, δὲν σημαίνει μία διαφορὰ οὐσίας, ἀλλὰ μία λειτουργικὴ διαφορά, ὅπως συμβαίνει σὲ κάθε ζωντανὸ ὀργανισμό. Τὴν διαφορὰ ἢ ἀλλιῶς διάκριση αὐτὴ τὴν ἐπέβαλε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα (βλ. Ἱερωνύμου Κοτσώνη, Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν «Ἡ θέσις τῶν λαϊκῶν ἐντὸς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ὀργανισμοῦ», Ἀθήνα 1956, σελ. 15).

 Οἱ λαϊκοὶ κατέχουν τὴν λεγομένη γενικὴ ἱερωσύνη μέσῳ τοῦ βαπτίσματος καὶ τοῦ χρίσματος καὶ καλοῦνται βασίλειον ἱεράτευμα (Α’ Πέτρ. β’, 9) καὶ οἱ ἱερεῖς κατέχουν καὶ τὴν γενικὴ καὶ τὴν εἰδικὴ ἢ ἱερατικὴ ἱεροσύνη (Α’ Πέτρ. β’, 5). Ἔτσι ὁ λαὸς τῆς Ἐκκλησίας ὀνομάζεται λαὸς ἱερέων καὶ βασιλέων. Ἐδῶ πρέπει νὰ τονιστεῖ ἰδιαίτερα, ὅτι ὅλοι μετέχουν ὑπὸ καὶ ὅλοι φωτίζονται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως μᾶς φανέρωσε ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς (Πραξ. 4, 31). Καὶ ἀνάλογα τὰ χαρίσματα ποὺ δωρήθηκαν στὸν καθένα, ἔχει ὁ καθένας καὶ τὴν θέση του στὴν Ἐκκλησία, ὅπως μᾶς διδάσκει ὁ Παῦλος (Α΄Κορ. 1, 4-6 καὶ 29-31): Ἄλλοι εἶναι ἀπόστολοι, ἄλλοι ἱερεῖς, ἄλλοι διδάσκαλοι, ἄλλοι προφῆτες κλπ. «καθάπερ γάρ ἐν ἑνί σώματι μέλη πολλά ἔχομεν, τά δέ μέλη πάντα οὐ τήν αὐτήν ἔχει πρᾶξιν, οὕτως οἱ πολλοί ἕν σῶμα ἐσμέν ἐν Χριστῷ... ἔχοντες χαρίσματα κατά τήν χάριν τήν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα» (Ρωμ. 12, 4-6).

Στὸ σῶμα αὐτὸ οἱ λαϊκοὶ δὲν ἀντικαθιστοῦν τοὺς κληρικούς «ἡμεῖς οἱ λαϊκοὶ δὲν εἴμεθα καὶ κληρικοί» (Τερτυλλιανός, De pudicitia, 7)), ὅπως κάνουν οἱ Προτεστάντες, οὔτε ὅμως οἱ κληρικοὶ ἀντικαθιστοῦν τὴν κεφαλή, τὸν Χριστό, π.χ. μὲ ἕναν ἐπίσκοπο ἢ μὲ ἔναν ἱερέα, δεκδικώντας τὸ ἀλάθητο καὶ ἀπυρόβλητο, ὅπως κάνουν οἱ Παπικοί ἢ οἱ σημερινοὶ Οἰκουμενιστές. Στὴν Ὀρθοδοξία ὡς λαϊκοὶ χαρακτηρίζονται κυριολεκτικὰ ὅλοι οἱ πιστοὶ στὴν Ἐκκλησία:

Ἕνα κείμενο περί Ἐξομολογήσεως. Από τό βιβλίο: «Οἱ περιπέτειες ἑνός προσκυνητοῦ»

                                                

Εἰς τό τέλος τῆς ἑβδομάδος, ἀφοῦ προπαρασκευάσθηκα καλά γιά τήν ἁγία Κοινωνία, πρίν ἐξομολογηθῶ, ἐσκέφθηκα ὅτι ἦταν μιά εὐκαιρία νά κάνω ἐκεῖ μιάν ἐξομολόγησιν ὅσον τό δυνατόν πιό λεπτομερῆ.

Ἄρχισα, λοιπόν, τήν προσπάθεια γιά νά θυμηθῶ ὅλα τά ἁμαρτήματα ἀπ’ τήν νεότητά μου καί γιά νά μή τυχόν λησμονήσω ἔστω καί τό παραμικρό, τά ἔγραψα μέ ὅση τό δυνατόν περισσότερη λεπτομέρεια. Ἐγέμισα ἔτσι μιά μεγάλη κόλλα χαρτί μέ ὅλα αὐτά πού ἔγραψα.

Ἔπειτα, ὅμως, ἄκουσα ὅτι εἰς τήν Κιταβάγια Παστίνα, πού ἀπέχει περίπου τρία χιλιόμετρα ἀπό ἐκεῖ, ἐζοῦσεν ἕνας ἀσκητής ἱερεύς, ὁ ὁποῖος ἦτο σοφός ἄνθρωπος καί γεμᾶτος ἀπό κατανόηση. Ὁποιοσδήποτε ἐπήγαινεν εἰς αὐτόν γιά νά ἐξομολογηθεῖ, εὑρισκόταν σέ μιάν ἀτμόσφαιρα γεμάτη ἀπό μειλιχιότητα καί συμπάθεια, ἀποχωροῦσε δέ χορτᾶτος ἀπό διδασκαλία γιά τήν σωτηρία του καί ἤρεμος ψυχικά. Μέ μεγάλην εὐχαρίστηση ἐπληροφορήθηκα γιά ὅλα αὐτά καί ἀνεχώρησα ἀμέσως νά συναντήσω τόν ἄγιον αὐτόν γέροντα. Ὅταν ἔφθασα, εἰς τήν ἀρχή, ἐζήτησα ὁλίγες συμβουλές, ὕστερα δέ ἀπό κάμποσην ὥρα συνομιλίας τοῦ ἐδιάβασα τό χαρτί μέ τίς ἁμαρτίες μου, πού εἶχα γράψει.

Ὅταν ἐτελείωσα τό διάβασμα, ἐκεῖνος μοῦ εἶπε:

«Παιδί μου, πολλά ἀπ’ αὐτά πού μοῦ ἐδιάβασες εἶναι χωρίς καμμιά ἀξία, οἱ συμβουλές μου δέ γιά τήν ἐξομολόγηση εἶναι γενικά οἱ ἐξῆς:

Πρῶτον: Δέν εἶναι ἀνάγκη νά ἐξομολογῆσαι ἁμαρτήματα γιά τά ὁποῖα ἄλλοτε μετενόησες, τά ἐξαγορεύθηκες καί ἐπῆρες τήν συγχώρηση. Ὅταν τά ξαναεξομολογῆσαι εἶναι σάν νά θέτεις σέ ἀμφιβολία τή δύναμη τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Ἐξομολογήσεως.

Ἡ πρωτοκαθεδρία. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

"Αἰτία ποὺ σήμερα δὲν ἔχουμε οὔτε θεόκλητους οὔτε δημόκλητους ἐπισκόπους εἶνε ἡ λήθη τῶν νόμων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν λόγων τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἔλειψε πιὰ ἡ ταπεινοφροσύνη καὶ βασιλεύει τὸ δαιμόνιο τῆς ὑπερηφανείας καὶ κενοδοξίας".                  

                               

«Δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου και εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου» (Μάρκ. 10,37)

Ἄκουσαν οἱ μαθηταὶ τὸν Κύριο νὰ ὑπόσχεται ὅτι, ἐὰν μείνουν πιστοί, θὰ καθίσουν σὲ δώδεκα θρόνους κρίνοντας τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ (βλ. Ματθ. 19,28). Ἀλλὰ δὲν εἶχαν ἀκόμη φωτιστῆ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, ὥστε νὰ καταλάβουν σωστὰ τὸ νόημα τῶν λόγων του. Ἡ φαντασία τους φούντωσε. Πίστεψαν ὅτι πλησιάζει ὁ καιρὸς τῆς ἐθνικῆς παλιγγενεσίας, ὅτι θὰ φύγουν οἱ ῾Ρωμαῖοι, ἡ Ἰερουσαλὴμ νὰ καθαριστῇ ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ μιάσματα καὶ θὰ ἐγκατασταθῇ ἐκεῖ νέος βασιλιᾶς, βασιλιᾶς δικός τους. Καὶ ποιός ἄλλος θά ᾽νε αὐτὸς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Διδάσκαλό τους, ποὺ κάνει τόσα θαύματα!

Ὁ Κύριος ὅμως κατ᾽ ἐπανάληψιν προεῖπε, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ὑποστῇ τὰ πάνδεινα καὶ τέλος θὰ σταυρωθῇ. Πῶς δὲν κατάλαβαν ὅτι ἡ βασιλεία του δὲν θά ᾽νε ἔτσι ὅπως τὴ φαντάζονται τώρα; Βαυκαλίζονταν μὲ τὴν πίστι ὅτι νά, πάλι κάποιο θαῦμα θὰ κάνῃ καὶ στὸ τέλος θ᾽ ἀποφύγῃ αὐτὰ τὰ δυσάρεστα.

Ὅλων τῶν μαθητῶν ἡ φαντασία εἶχε ἐξαφθῆ· ἡ κενοδοξία εἶνε βλέπετε κοινὸ ἀνθρώπινο πάθος. Μὰ πιὸ πολὺ οἱ δύο γυιοὶ τοῦ Ζεβεδαίου, ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰάκωβος, εἶχαν ἠλεκτρισθῆ ἀπὸ τὸ ὅραμα τῆς δόξης τοῦ Ἰησοῦ· ὁ νοῦς τους πῆγε σ᾽ ἐκείνους ποὺ θὰ περιστοιχίσουν τὸν αὐριανὸ βασιλέα. Ἐπιθύμησαν λοιπὸν νὰ ἐξασφαλίσουν ἀπὸ τώρα τὶς πρῶτες θέσεις.

Η ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη Λάμπης Συβρίτου και Σφακίων Ιωακείμ

Σε κλίμα χαράς και συγκίνησης πραγματοποιείται αυτήν την ώρα στο Σπήλι η ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη Λάμπης Συβρίτου και Σφακίων, Ιωακείμ.

Στον ιερό ναό Αγίου Αποστόλου Παύλου, η πανηγυρική τελετή βρίσκεται σε εξέλιξη, παρουσία, κλήρου, τοπικών αρχών και φορέων αλλά και πλήθους πιστών.

Μάλιστα στην τελετή εκθρόνισης δίνουν το παρών η υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, Σοφία Ζαχαράκη, Υπουργός Πολιτικής Προστασίας και Κλιματικής Κρίσης, Γιάννης Κεφαλογιάννης.

Νωρίτερα φορείς και πιστοί του Σπηλίου υποδέχτηκαν τον νέο ποιμενάρχη τους με τιμές.

Ο νέος μητροπολίτης έφτασε λίγο μετά τις 12:30 στην έδρα της Μητρόπολης, με τους κατοίκους να τον υποδέχονται με λουλούδια, μαντινάδες και τραγούδια.

Ανάμεσα στους συγκεντρωμένους και η μικρή Χριστίνα Περράκη, από τον παραδοσιακό σύλλογο «Τα Σφακιά», η οποία υποδέχτηκε τον νέο Μητροπολίτη με μια μαντινάδα.

«Δέσποτα καλώς όρισες στο νέο σπιτικό σου, οι άγγελοι κι οι αρχάγγελου να είναι στο πλευρό σου», ήταν η μαντινάδα της μικρής Χριστίνας.

ΑΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΑΓΓΡΩΝ

Ο ἅγιος Ὑπάτιος δὲν ἔφερε τίτλους, δὲν εἶχε λαμπρὲς σπουδές. Εἶχε ἐνάρετο βίο καὶ λαμπρή, ἀκλόνητη πίστη ποὺ ἀποδεικνύονταν μὲ ἀκόμα λαμπρότερα ἔργα. Προπάντων πολέμησε τὴν αἵρεση καὶ ἔδωσε τὴν ζωή του σ' αὐτὸ τὸν πόλεμο. Αὐτὰ δηλ. ποὺ λείπουν σήμερα ἀπὸ τοὺς κληρικοὺς τῶν τίτλων καὶ τῶν λόγων.

                    Άγιος Υπάτιος Επίσκοπος Γαγγρών

                

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου -Καθηγητού

Ιδιαίτερη τιμητική θέση κατέχουν στην Εκκλησία μας οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες, οι οποίοι πήραν μέρος στις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους, και με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος αποφάνθηκαν για τη σώζουσα ορθόδοξη πίστη μας. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Υπάτιος Επίσκοπος Γαγγρών, ο οποίος είχε πάρει μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και διακρίθηκε ως φλογερός πρόμαχος της Ορθοδοξίας. Επί πλέον αξιώθηκε και της θαυματουργίας.

Γεννήθηκε στην Κιλικία της Μ. Ασίας και έζησε την εποχή που βασίλευε ο Μ. Κωνσταντίνος (307-337) και ο γιος του Κωνστάντιος (337-361). Επειδή διακρίνονταν για τη μεγάλη πίστη του, τον ενάρετο βίο του και τον ζήλο του για την Ορθοδοξία, η Εκκλησία τον κάλεσε να την υπηρετήσει. Τον ανέδειξε Επίσκοπο των Γαγγρών της Παφλαγονίας. Αφότου ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο σημείωσε αξιόλογη ποιμαντική δράση. Κατόρθωσε να ανεβάσει το πνευματικό επίπεδο των πιστών και να προσελκύσει πλήθος ειδωλολατρών στην Εκκλησία. Ο Θεός του έδωσε επίσης και το χάρισμα της θαυματουργίας. Γιάτρευε αρρώστους ανθρώπους και ζώα. Είχε την ικανότητα να αποδιώχνει τα βλαβερά έντομα και τρωκτικά, ιδιαίτερα τους ασπάλακες (τυφλοπόντικες), οι οποίοι κατέστρεφαν τις σοδιές των φτωχών γεωργών, σώζοντας έτσι από την πείνα το λαό της περιοχής του. Ακόμα και το θαλασσινό νερό μετέβαλλε σε πόσιμο!

Μεγάλη υπήρξε η συμμετοχή του στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο (325), η οποία είχε συγκληθεί από το Μ. Κωνσταντίνο στη Νίκαια της Βιθυνίας για να υπερασπίσει την Ορθοδοξία από την φοβερή αίρεση του Αρείου. Συντάχτηκε με τους ομολογητές Πατέρες της Συνόδου και υπεράσπισε την ορθή περί Χριστού διδασκαλία της Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία, δεν είναι κτίσμα, όπως δόξαζαν οι αιρετικοί αρειανοί, αλλά Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού.

Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς: Ὁμιλία εἰς τὴν Ε΄ Κυριακὴν τῶν νηστειῶν

                

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Εἰς τό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἰδού ἡ πέμπτη Κυριακή τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ Κυριακή [πού σφραγίζει τήν ἑβδομάδα] τῶν μεγάλων ἀγρυπνιῶν καί τῶν μεγάλων ἀσκήσεων, τήν ἑβδομάδα τῶν μεγάλων θρήνων καί ἀναστεναγμῶν, ἡ Κυριακή τῆς πιό μεγάλης μεταξύ τῶν ἁγίων γυναικῶν Ἁγίας, τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας…

Σαράντα ἑπτά χρόνια ἔκανε στήν ἔρημο, καί ὁ Κύριος τῆς ἔδωσε ἐκεῖνο πού σπάνια δίνει σέ κάποιον ἀπό τούς Ἁγίους. Χρόνια ὁλόκληρα δέν γεύθηκε ψωμί καί νερό. Στήν ἐρώτησι τοῦ ἀββᾶ Ζωσιμᾶ ἐκείνη ἀπάντησε: «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. δ΄ 4). Ὁ Κύριος τήν ἔτρεφε μέ ἕναν ἰδιαίτερο τρόπο καί τήν ὡδηγοῦσε στήν ἐρημητική ζωή, στούς ἐρημητικούς της ἀγῶνες.

Καί ποιό ἦταν τό ἀποτέλεσμα; Ἡ Ἁγία μετέτρεψε τήν κόλασί της σέ παράδεισο! Νίκησε τόν διάβολο καί ἀνέβηκε ψηλά στόν Θεό! Πῶς, μέ τί; Μέ τήν νηστεία καί τήν προσευχή, μέ νηστεία καί προσευχή! Διότι ἡ νηστεία, ἡ νηστεία μαζί μέ τήν προσευχή, εἶναι δύναμις πού νικᾶ τά πάντα. Ἕνας θαυμάσιος ὕμνος τῆς Μεγ. Τεσσαρακοστῆς λέγει: «ἀκολουθήσωμεν τῷ διά νηστείας ἡμῖν, τήν κατά τοῦ διαβόλου νίκην ὑποδείξαντι, Σωτῆρι τῶν ψυχῶν ἡμῶν». Μέ τήν νηστεία μᾶς ἔδειξε τήν νίκη κατά τοῦ διαβόλου… Δέν ὑπάρχει ἄλλο ὅπλο, δέν ὑπάρχει ἄλλο μέσον.

Νηστεία! Ἰδού τό μέσον γιά νά νικήσῃς τόν διάβολο, τόν κάθε διάβολο. Παράδειγμα νίκης, ἡ ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία. Τί θεία δύναμις ἡ νηστεία! Νηστεία δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά νά σταυρώνῃς τό σῶμα, νά σταυρώνῃς τό σῶμα, νά σταυρώνῃς ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό σου.

Κυριακὴ Ἁγίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας (ελληνικά english)

Anthony Bloom

Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

Καθὼς περνοῦν οἱ ἑβδομάδες νοιώθουμε ὅτι πλησιάζουμε ὁλοένα στὴν ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ μᾶς φαίνεται ὅτι κινούμαστε γρήγορα, ἀπὸ Κυριακὴ σὲ Κυριακή, πρὸς τὴν ἡμέρα ποὺ κάθε φόβος, κάθε φρίκη θὰ χαθεῖ. 

Κι ὅμως, πόσο εὔκολα ξεχνᾶμε ὅτι πρὶν φτάσουμε στὴν ἡμέρα τῆς Ἀνάστασης, πρέπει μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, μαζὶ μὲ τοὺς Ἀποστόλους Του, νὰ βαδίσουμε τὴν ὁδὸ τῆς Σταύρωσης. «Ἰδού, ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου θὰ παραδοθῆ εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ θὰ Τὸν σταυρώσουν, καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν θὰ ἀναστηθεῖ». Ὅλοι ξέρουμε ὅτι θὰ ἀναστηθεῖ, ἀλλὰ, ἔχουμε ποτὲ ἀναρωτηθεῖ πῶς γύρισαν οἱ μαθητές Του στὴν Ἱερουσαλήμ, ξέροντας ὅτι πλησίαζε ἡ Σταύρωση ; Κινοῦνταν φοβισμένοι. Δὲν εἶχαν ὡριμάσει τόσο, ὥστε νὰ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ καὶ τὴν ζωή τους θὰ ἔδιναν γιὰ νὰ διαδοθεῖ τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. Κινοῦνταν μὲ φόβο. Ὅταν ὁ Χριστὸς τοὺς εἶπε νὰ γυρίσουν στὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν πόλη ποὺ εἶχε ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, βάζοντας τὴν ζωή Του σὲ κίνδυνο, ἐκεῖνοι Τοῦ εἶπαν: «ἂς μὴν πᾶμε..», καὶ μόνον ἕνας μαθητής, ὁ Θωμᾶς, εἶπε: «..Ὄχι. Ἂς πᾶμε μαζί Του, κι ἂς πεθάνουμε μαζί Του…» 

Ὁ μαθητὴς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ πιστεύω ἀφελῶς, ὀνομάσαμε Ἄπιστο: ὁ μόνος ποὺ δὲν ἦταν ἕτοιμος νὰ δώσει τὴν ἐμπιστοσύνη του, τὴν πίστη, τὴν ζωή του, τὸ αἷμα του, χωρὶς βεβαιότητα. Ἀλλὰ ἡ καρδιά του ἦταν ἀνεπιφύλακτα δοσμένη στὸν Χριστό. Πόσο ὑπέροχος εἶναι ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος! Ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιποι μαθητὲς, δὲν θὰ ἐγκατέλειπαν τὸν Χριστό∙ θὰ βάδιζαν μαζί Του πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα. 

Οἱ Ἰουδαϊκές θυσίες καί ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ

                                              

Καραβιδόπουλος Ἰωάννης

Καθηγητής Πανεπιστημίου

Ἡ ἀποστολική περικοπή τῆς Ε΄ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν προέρχεται, ὅπως ὅλες οἱ ἀποστολικές περικοπές αὐτῆς τῆς περιόδου, ἀπό τήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή καί εἶναι σέ μετάφραση ἡ ἀκόλουθη:

«Ἀδελφοί, ὁ Χριστός ἦρθε ὡς ἀρχιερέας τῶν ἀγαθῶν πραγμάτων πού προσμένουμε. Ἡ σκηνή στήν ὁποία μπῆκε εἶναι ἀνώτερη καί τελειότερη. Δέν εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, μέρος δηλαδή αὐτῆς τῆς δημιουργίας. Ὁ Χριστός μπῆκε μιὰ γιά πάντα στά ἅγια τῶν ἁγίων, γιά νά προσφέρει αἷμα ὄχι ταύρων καί μοσχαριῶν, ἀλλά τό δικό του αἷμα· κι ἔτσι μᾶς ἐξασφάλισε τήν αἰώνια σωτηρία. Τό αἷμα τῶν ταύρων καί τῶν τράγων, καί τό ράντισμα μέ τή στάχτη τοῦ δαμαλιοῦ ἐξαγνίζουν τούς θρησκευτικά ἀκάθαρτους καθαρίζοντάς τους ἐξωτερικά. Πόσο μᾶλλον τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ! Αὐτός, ἔχοντας τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πρόσφερε τόν ἑαυτό του ἄψογη θυσία στό Θεό, κι ἔτσι θά καθαρίσει τή συνείδησή σας ἀπό τά ἔργα πού ὁδηγοῦν στό θάνατο, γιά νά μπορεῖτε νά λατρεύετε τόν ἀληθινό Θεό» (Ἑβρ.9,11-14).

Ἐνόψει της θυσίας τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ Σταυροῦ, πού θά προβάλει σέ λίγες μέρες ἡ Ἐκκλησία μέ τίς ἀκολουθίες της, ὅρισε γιά τήν Ε΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν τό παραπάνω ἀνάγνωσμα ἀπό τήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή. Στό ἀνάγνωσμα αὐτό ὁ ἱερός συγγραφέας συγκρίνει τίς ἐπαναλαμβανόμενες θυσίες τῶν Ἰουδαίων στό Ναό τοῦ Σολομώντα μέ τή μοναδική ἅπαξ διά παντός θυσία τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στόν Σταυρό, ἀπευθυνόμενος προφανῶς σέ πρώην Ἰουδαίους ἀναγνῶστες πού δέχτηκαν τό κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας γιά τόν Σταυρωμένο καί Ἀναστημένο Χριστό.

Ἀντιμετωπίζοντας ὁ συγγραφέας ἴσως κάποια κοινωνική ἀπαξίωση τῶν ἀναγνωστῶν του ἀπό πρώην ὁμοθρήσκους των γιά τό ὅτι ἐγκατέλειψαν τίς μεγαλοπρεπεῖς θυσίες καί τελετές στό Ναό τονίζει τή μεγάλη διαφορά καί ὑπεροχή τῆς θυσίας τοῦ Ἀρχιερέα Χριστοῦ σέ σχέση μέ τίς προηγούμενες θυσίες.

Τὸ ποτήριο τοῦ Χριστοῦ

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Δύο ἀγαπημένοι μαθητές ζήτησαν ἀπό τόν Κύριο θρόνους δόξης

– Αὐτός τούς ἔδωσε τό Ποτήριό Του (Μτ. κ΄, 23).

Τό Ποτήριο τοῦ Χριστοῦ εἶναι οἱ ὀδύνες.

Σέ ὅσους τό πίνουν ἐδῶ στή γῆ, τό Ποτήριο τοῦ Χριστοῦ ὑπόσχεται μετοχή στή Βασιλεία τῆς χάρης τοῦ Χριστοῦ. Προετοιμάζει γι’ αὐτούς τίς καθέδρες τῆς ἐπουράνιας αἰώνιας δόξης.

Στεκόμαστε σιωπηλοί μπροστά στό Ποτήριο τοῦ Χριστοῦ , δέν μπορεῖ κανείς οὔτε νά παραπονεθεῖ γι’ αὐτό, οὔτε νά τό ἀπορρίψει γιατί Αὐτός πού μᾶς ἔδωσε ἐντολή νά τό γευτοῦμε, πρῶτος ὁ Ἴδιος τό ἤπιε.

Ὦ, δέντρο τῆς γνώσης τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ ! Σκότωσες τούς προγόνους μας στόν Παράδεισο, τούς ἐξαπάτησες μέ τήν πλάνη τῆς σαρκικῆς ἀπόλαυσης καί τήν πλάνη τῆς λογικῆς. Ὁ Χριστός, ὁ Λυτρωτής τῶν πεπτωκότων, ἔφερε τό Ποτήριο τῆς σωτηρίας σ’ αὐτόν τόν κόσμο, στούς πεπτωκότες καί ἐξόριστους ἀπό τόν Παράδεισο. Ἡ πίκρα αὐτοῦ τοῦ Ποτηρίου καθαρίζει τήν καρδιά ἀπό τήν ἀπαγορευμένη, καταστροφική καί ἁμαρτωλή ἀπόλαυση μέσω τῆς ταπείνωσης πού ρέει ἀπ’ αὐτό μέ ἀφθονία, νεκρώνεται ἡ ἔπαρση ἀπό τή γνώση σέ σαρκικό ἐπίπεδο. Γι’ αὐτόν πού πίνει ἀπό τό Ποτήριο μέ πίστη καί ὑπομονή, ἡ αἰώνιος ζωή, πού ἔχασε δοκιμάζοντας τόν ἀπαγορευμένο καρπό, ἐπανακτᾶται.

«Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι» (Ψ. 115, 4)

Ὁ χριστιανός ἀποδέχεται τό Ποτήριο ὅταν ὑπομένει τίς ἐπίγειες δοκιμασίες μέ πνεῦμα ταπείνωσης, ὅπως διδάσκεται ἀπό τό Εὐαγγέλιο.

Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἔβγαλε τό μαχαίρι του γιά νά ὐπερασπιστεῖ τόν θεάνθρωπο, πού ἦταν περικυκλωμένος ἀπό τόν ὄχλο ἀλλά ὁ πρᾶος Ἰησοῦς εἶπε στὸν Πέτρο: «βάλε τήν μάχαιραν εἰς τήν θήκην· τό Ποτήριον ὅ δέδωκέ μοι ὁ Πατήρ, οὐ μή πίω αὐτό;» (Ἰω. ιη΄ 11)

Κυριακή Ε΄ Νηστειών - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Εβρ.9,11-14]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    «Χριστὸς παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου (:ο Χριστός ήλθε ως αρχιερέας των μελλοντικών αγαθών, των αγαθών δηλαδή της Καινής Διαθήκης. Και εισήλθε στα επουράνια Άγια των Αγίων μέσα από μία ανώτερη και τελειότερη σκηνή, που δεν κατασκευάστηκε από χέρια ανθρώπων. Δηλαδή δεν εισήλθε μέσα από μία επίγεια σκηνή, όπως ήταν η Σκηνή του Μαρτυρίου, αλλά δεδομένου ότι το σώμα Του ήταν η σκηνή και κατοικία του Θεού Λόγου, ασυγκρίτως ανώτερη και τελειότερη, εισήλθε μέσα από τη σκηνή αυτή του σώματός Του)» [Εβρ.9,11].

      Εδώ ως «μείζονα καί τελειοτέραν σκηνήν» εννοεί τη σάρκα. Και σωστά την ονόμασε και «ανώτερη» και «τελειότερη», εφόσον σε αυτήν κατοικεί ο Θεός Λόγος και όλη η ενέργεια του Πνεύματος· γιατί «οὐ γὰρ ἐκ μέτρου δίδωσιν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα (:και τα διδάσκει αυτά αλάνθαστα, διότι ο Θεός δεν Του έδωσε το Άγιο Πνεύμα όπως κάποτε στους προφήτες περιορισμένα και σε ορισμένες στιγμές της ζωής τους, αλλά Του το έδωσε ολοκληρωτικά, αδιάκοπα και απεριόριστα· και συνεπώς Αυτός κατέχει την πλήρη και απόλυτη θεϊκή αποκάλυψη και διδάσκει με ακρίβεια τη διδασκαλία του Θεού)» [Ιω.3,34]· ή το λέγει επειδή είναι τελειότερη, αφού είναι ακατάληπτη, και κατορθώνει μεγαλύτερα.

    «Τοῦτ' ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως (:ακριβώς μάλιστα το σώμα Του αυτό, επειδή συνελήφθη εκ Πνεύματος Αγίου, δεν προερχόταν από την κτίση αυτή, αλλά από νέα πνευματική κτίση)» [Εβρ.9,11]. Να πώς εισήλθε από σκηνή που είναι ανώτερη· γιατί δεν θα ήταν κατασκευασμένη από το Άγιο Πνεύμα, αν την κατασκεύασε άνθρωπος. «ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως (: δεν προέρχεται από αυτόν τον κόσμο)»· δηλαδή δεν είναι από αυτά τα κτίσματα, αλλά από τον πνευματικό κόσμο· γιατί έχει κατασκευαστεί από το άγιο Πνεύμα. Βλέπεις πώς ονομάζει το σώμα, και «σκηνή» και «κατασκεύασμα» και «ουρανό»; «Εισήλθε στα επουράνια Άγια των Αγίων», λέγει, «διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς (:μέσα από μία ανώτερη και τελειότερη σκηνή)»· έπειτα, «διὰ τοῦ καταπετάσματος, τοῦτ᾿ ἔστι τῆς σαρκὸς αὐτοῦ(:αφού πρώτος Αυτός εισήλθε μέσα από το καταπέτασμα, δηλαδή με τη σάρκα Του και το αίμα Του)» [Εβρ.10,20] δια του καταπετάσματος, δηλαδή της σάρκας Αυτού· και πάλι, «εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος (:πιο μέσα από το καταπέτασμα της σκηνής)» [Εβρ.6,19]· και πάλι, «εἰσερχομένην εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων(: που εισέρχεται στα Άγια των αγίων)», για να παρουσιαστεί μπροστά στον Θεό.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Ματθ. 20, 20-28] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΩΝ ΥΙΩΝ ΤΟΥ ΖΕΒΕΔΑΙΟΥ

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Ματθ. 20,20-28]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΩΝ ΥΙΩΝ ΤΟΥ ΖΕΒΕΔΑΙΟΥ

Σὲ τόσο μεγάλο βαθμὸ ἔφθασε ἡ ἀδυναμία τῶν μαθητῶν νὰ ἀντιληφθοῦν καθαρὰ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου γιὰ τὸ ἐπικείμενο Πάθος καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ὥστε εὐθὺς ἀμέσως νὰ Τὸν πλησιάσουν οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ νὰ συζητήσουν μαζὶ Του γιὰ τὴν πρωτοκαθεδρία ποὺ θὰ ἤθελαν νὰ τοὺς παραχωρήσει στὸ μέλλον· διότι, ὅπως ἀναφέρει ὁ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος, εἶπαν τότε στὸν Κύριο: «Δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου(:Ὅταν ἔλθεις στὴ δόξα σου καὶ ἀνεβεῖς στὸν ἐπίγειο βασιλικὸ θρόνο τοῦ Δαβίδ, βάλε μας νὰ καθίσουμε ὁ ἕνας στὰ δεξιά σου κι ὁ ἄλλος στ᾿ ἀριστερά σου)»[Μᾶρκ.10,37].

Πῶς τότε λοιπὸν ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος λέγει ὅτι πλησίασε τὸν Κύριο ἡ μητέρα τους καὶ τὸ ζήτησε αὐτὸ καὶ ὄχι οἱ ἴδιοι οἱ μαθητές; «Τότε προσῆλθεν αὐτῷ ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου μετὰ τῶν υἱῶν αὐτῆς προσκυνοῦσα καὶ αἰτοῦσὰ τί πάρ᾿ αὐτοῦ (: Τότε Τὸν πλησίασε ἡ μητέρα τῶν παιδιῶν τοῦ Ζεβεδαίου μὲ τοὺς γιούς της, ἡ ὁποία Τὸν προσκύνησε καὶ ἔδειξε ὅτι σκόπευε νὰ Τοῦ ζητήσει κάτι)»[Ματθ.20,20]. Φυσικὸ ἦταν καὶ τὰ δύο νὰ συνέβησαν· διότι παρέλαβαν τὴ μητέρα τους, μὲ σκοπὸ νὰ μεγαλώσουν τὴν παράκλησή τους, καὶ κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ συγκινήσουν τὸν Χριστό. Τὸ ὅτι λοιπὸν εἶναι ἀληθινὸ αὐτὸ ποὺ εἶπα καὶ ὅτι ἡ παράκληση ἦταν μᾶλλον δική τους, ἀλλὰ παρουσιάζουν ἀπὸ ντροπὴ τὴ μητέρα τους, πρόσεξε πὼς ὁ Χριστὸς ἀπευθύνει πρὸς αὐτοὺς τὸν λόγο. Καλύτερα ὅμως ἂς προσπαθήσουμε νὰ γνωρίσουμε κατὰ πρῶτον τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ζητοῦν, μὲ ποιά διάθεση τὸ ζητοῦν καὶ τί ἦταν ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ὁδήγησε νὰ ἐνεργήσουν κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο.

Ἀπὸ τί λοιπὸν παρακινούμενοι ἔφθασαν σὲ αὐτὴν τὴν ἐνέργειά τους; Ἔβλεπαν ὅτι ἔχαιραν ἐκτιμήσεως ἐκ μέρους τῶν ἄλλων ἀνθρώπων καὶ ἤλπισαν ὅτι ἐξαιτίας αὐτοῦ θὰ ἐπιτύχουν νὰ ἐκπληρωθεῖ καὶ αὐτὴ ἡ αἴτησή τους. Ἀλλὰ τί τέλος πάντων εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖο ζητοῦν; Ἄκουσε ἄλλον εὐαγγελιστή, τὸν Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος ἀποκαλύπτει αὐτὸ πολὺ καθαρά.

Νοέλια Καστίγιο: Το σπασμένο εξάρτημα μιας απάνθρωπης μηχανής

Νοέλια Καστίγιο: Το σπασμένο εξάρτημα μιας απάνθρωπης μηχανής

Η κρατική ευθανασία της Νοέλια αποτελεί το απόγειο ενός θεσμοθετημένου σκοταδισμού, όπου η απόγνωση των θυμάτων βαφτίζεται προοδευτικό δικαίωμα στην αυτοκτονία

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Όταν η κρατική δολοφονία ενός αθώου και βασανισμένου πλάσματος παρουσιάζεται ως απόγειο «δημοκρατικής» πράξης, τότε μπορούμε με κάθε επισημότητα να κάνουμε λόγο για θεσμοθετημένη σατανοκρατία.

Οι φούρνοι των Ναζί άνοιξαν ξανά και τα νέα ιατρικά «Άουσβιτς» που σπρώχνουν τις μάζες στους κοινωνικούς θαλάμους της ευθανασίας, λειτουργούν με το προκάλυμμα της «συμπόνιας» όσο θερίζουν ζωές με ασπλαχνία. Και με μια παρανοϊκή ερμηνεία της ελευθερίας που ορίζει ότι η αυτόβουλη ανθρωποθυσία είναι αποκορύφωμα «προοδευτισμού». Μόνο που τώρα πλέον οι ανθρωποθυσίες δεν γίνονται στους βωμούς των Μάγιας και των Αζτέκων, αλλά στον ιατρικό βωμό του χρήματος και της εωσφορικής πολιτικής μείωσης του πληθυσμού.

Η συγκλονιστική υπόθεση της 25χρονης Νοέλια Καστίγιο στην Ισπανία, ξεμπρόστιασε με τον πιο ωμό τρόπο τη σατανική βιομηχανία του υποβοηθούμενου θανάτου, που λειτουργεί με καύσιμο τη διαστροφική ατζέντα του δικαιωματισμού. Ένα γλυκύτατο κορίτσι με τραγική ζωή και ακόμα πιο τραγικό θάνατο, χρησιμοποιήθηκε σαν εξάρτημα που σμπαραλιάστηκε από όλο το κακό του κόσμου μας, και έπειτα πετάχτηκε.

«Ἡ ἀλήθεια δεν εἶναι πάντοτε με τούς πολλούς»

                                  

Ὅποιος σκέφτεται:«Σάν λίγοι νά μείναμε· οἱ ἄλλοι εἶναι πάρα πολλοί», καί ἐπηρεάζεται ἀπό αὐτό καί λέει: «Ὅ,τι κάνουν οἱ πολλοί νά κάνουμε καί ἐμεῖς», δέν εἶναι στήν ἀλήθεια.

Σ᾿ αὐτά τά θέματα δέν ἔχει πλειοψηφίες, ὅπως τό τόνιζαν οἱ πατέρες καί ἰδιαίτερα ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος.

«Ἡ ἀλήθεια –λέει– δέν εἶναι πάντοτε μέ τούς πολλούς». Μερικές φορές μπορεῖ νά εἶναι μέ τούς πολύ λίγους, μπορεῖ νά εἶναι μέ ἕναν!

Μία επιστολή με πολλά μηνύματα για την τραγική κατάσταση και πτώση των σημερινών εκκλησιαστικών ταγών

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Επιστολή προς τον Ιννοκέντιο Επίσκοπο Ρώμης

                    

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Επιστολή προς τον Ιννοκέντιο Επίσκοπο Ρώμης

εἰσαγωγικό entaksis: Ἡ βίαιη ἐπέμβαση στὴν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸ Πάσχα τοῦ 404 μ.Χ. ἀποτέλεσε τὸ ἀποκορύφωμα μιᾶς βαθιᾶς πολιτικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς κρίσεως, ἡ ὁποία εἶχε ἤδη κλονίσει τὴ ζωὴ τῆς πρωτευούσης.

Στὸ ἐπίκεντρο τῶν γεγονότων βρέθηκε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τοῦ ὁποίου ὁ ποιμαντικὸς καὶ ἐλεγκτικὸς λόγος συγκρούσθηκε μὲ τὴν αὐλικὴ νοοτροπία καὶ τὴν κατάχρηση τῆς ἐξουσίας. Ἡ ρήξη μὲ τὴν Αὐτοκράτειρα Εὐδοξία*, ἡ ὁποία ἐξέλαβε τὰ κηρύγματά του ὡς ἔμμεση προσβολὴ τοῦ προσώπου της, συνδυάσθηκε μὲ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς σχεδιασμοὺς τοῦ Θεοφίλου Ἀλεξανδρείας. Μέσω τῆς παρανόμου Συνόδου τῆς Δρυὸς ἐπεβλήθη ἡ ἀντικανονικὴ καθαίρεση τοῦ Ἁγίου, χωρὶς δίκαιη ἀκρόαση καὶ κατὰ παράβαση τῶν ἱερῶν κανόνων. Ὅμως ἡ ἀπόφαση αὐτὴ συνάντησε τὴ σθεναρὴ ἀντίσταση τοῦ λαοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ παρέμενε πιστὸς στὸν ποιμενάρχη του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κρατικὴ ἐξουσία κατέφυγε στὴ βία, ἐπιστρατεύοντας στρατιωτικὰ ἀποσπάσματα ποὺ εἰσέβαλαν στοὺς ναοὺς κατὰ τὴ διάρκεια τῶν πασχαλινῶν βαπτίσεων, προκαλώντας σκηνὲς βαναυσότητος καὶ βεβηλώσεως. Ἡ παροῦσα Α’ ἐπιστολὴ** πρὸς τὸν Ἰννοκέντιο, Ἐπίσκοπο Ῥώμης, δὲν γράφεται ἐκ τῆς ἐξορίας, ἀλλὰ ἐνῶ τὰ γεγονότα βρίσκονται ἀκόμη σὲ ἐξέλιξη. Ὁ Χρυσόστομος καταγγέλλει τὶς παρανομίες καὶ ζητεῖ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη, ἀποκαλύπτοντας τὴν ἐπικίνδυνη σύμπραξη πολιτικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας ποὺ ὁδήγησε στὴ βαθιὰ πληγὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Στὸν δεσπότη μου, τὸν αἰδεσιμώτατο καὶ θεοφιλέστατο ἐπίσκοπο Ἰννοκέντιο, ὁ Ἰωάννης χαίρει ἐν Κυρίῳ.

α΄. Πιστεύω ὅτι καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν δική μας ἐπιστολή, ἡ εὐσέβειά σας θὰ ἔχει πληροφορηθεῖ τὴν παρανομία ποὺ διαπράχθηκε ἐδῶ. Διότι τὸ μέγεθος τῶν δεινῶν δὲν ἄφησε σχεδὸν κανένα μέρος τῆς οἰκουμένης ποὺ νὰ μὴν ἀκούσει γι’ αὐτὴ τὴν χαλεπὴ τραγωδία· καθὼς ἡ φήμη, μεταφέροντας τὰ γεγονότα ἕως καὶ τὶς ἐσχατιὲς τῆς γῆς, προκάλεσε παντοῦ μεγάλο θρῆνο καὶ ὀδυρμό. Ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν πρέπει μόνο νὰ θρηνοῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ διορθώνουμε καὶ νὰ φροντίζουμε ὥστε νὰ σταματήσει αὐτὸς ὁ βαρύτατος χειμώνας τῆς Ἐκκλησίας, θεωρήσαμε ἀναγκαῖο νὰ πείσουμε τοὺς κυρίους μου, τοὺς τιμιώτατους καὶ εὐλαβέστατους ἐπισκόπους Δημήτριο, Πανσόφιο, Πάππο καὶ Εὐγένιο, νὰ ἀφήσουν τὶς δικές τους ἐκκλησίες καὶ νὰ τολμήσουν νὰ διασχίσουν τόσο πέλαγος καὶ νὰ ξεκινήσουν μία μακρινὴ ἀποδημία, ὥστε νὰ τρέξουν πρὸς τὴν ἀγάπη σας καί, ἀφοῦ σᾶς ἐνημερώσουν για ὅλα μὲ σαφήνεια, νὰ μεριμνήσουν ὥστε νὰ γίνει ἡ διόρθωση τὸ συντομότερο δυνατό. Μαζὶ μὲ αὐτοὺς στείλαμε καὶ τοὺς τιμιώτατους καὶ ἀγαπητοὺς διακόνους Παῦλο καὶ Κυριακό· ὅμως καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, μὲ τὴ μορφὴ ἐπιστολῆς, θὰ ἐνημερώσουμε ἐν συντομίᾳ τὴν ἀγάπη σας γιὰ ὅσα συνέβησαν.

Η ιδεολογία της ακύρωσης

                                        

Οι ρίζες πρέπει να ξεραθούν.

«Ολα είναι τώρα» αποφαίνεται μια διαφήμιση που προσπαθεί να πουλήσει προϊόν μαζί με τρόπο ζωής, ο οποίος οδηγεί στην κατάρρευση του πολιτισμού και στην οριστική υποδούλωση του ανθρώπου σε άγνωστη εστία δυνάμεως. Η θεοποίηση του παρόντος προϋποθέτει τη διακοπή σχέσεων με το παρελθόν και την αδιαφορία για το μέλλον. Οι ρίζες πρέπει να ξεραθούν. Ανήκουν στο παρελθόν. Τα κλαδιά, που απλώνονται στο μέλλον, να κοπούν. Από το δέντρο να μείνει μόνο ένα κούτσουρο. Ανήμπορο να τραφεί, να μεταβολίσει το φως, να υπάρξει. Με την εφαρμογή του «Ολα είναι τώρα», τα πάντα συμπυκνώνονται στο κυνήγι της μέγιστης απόλαυσης στον παρόντα χρόνο. Στ’ αλήθεια, δεν υπάρχει μεγαλύτερη και πιο θανάσιμη παγίδα για το ανθρώπινο είδος.

Το «Ολα είναι τώρα» σημαίνει ότι όσα θεωρούμε σπουδαία και βρίσκονται είτε πίσω είτε μπροστά μας είναι ασήμαντα και σημασία έχει μόνο ό,τι αγγίζουμε και αισθανόμαστε. Το «Ολα είναι τώρα» σημαδεύει και τα πρόσωπα. Εκείνοι που αγωνίστηκαν για να φτάσουμε εδώ είναι μηδενικά – αν δεν αποτελούν κιόλας αρνητικές περιπτώσεις.

Οι μεγάλες ιστορικές μορφές, τα σπουδαία δημιουργήματα, η κληρονομιά που αξίζει να διατηρήσουμε βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο – κι αυτό, όπως εξηγήθηκε προηγουμένως, δεν γίνεται από καπρίτσιο. Είναι αποτέλεσμα πολυετούς σχεδιασμού και συνδυασμού δυνάμεων για την επίτευξη του τελικού στόχου. Ο Χριστός δέχεται τις περισσότερες επιθέσεις.Αναμενόμενο, άλλωστε, το νεοταξικό μένος να στρέφεται εναντίον του Θεού, αφού μόνο Εκείνος, ως ο σημαντικότερος υπερασπιστής και ελπίδα του είδους μας, μπορεί να σηκώσει τον πολιτισμό μας από το τέλμα στο οποίο έχει παγιδευτεί.

Ποιός έχει δίκιο, Η Αγία Γραφή και οι Πατέρες ή οι σημερινοί ρασοφόροι: Η κατάντια του κλήρου μέσα από μία ανακοίνωση του συνδέσμου τους (τό σχόλιό μας):

  

Ἀπὸ αὐτὸ τὸν χῶρο ἔχει εἰπωθεῖ οὐκ ὀλίγες φορὲς, ὅτι κύριοι ὑπαίτιοι τῶν κακῶν ποὺ ταλανίζουν τὴν κοινωνία δὲν εἶναι μόνο οἱ πολιτικοὶ ἀλλὰ καὶ οἱ κληρικοὶ κάθε βαθμοῦ (αὐτοὶ μᾶς ἐνδιαφέρουν περισσότερο). Ὁ Ι. Σύνδεσμος Κληρικῶν Ἑλλάδος μὲ ἀφορμή τὴν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας περὶ τοῦ γάμου τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν καὶ γιὰ τὴ δυνατότητα υἱοθεσίας ἀπὸ αὐτοὺς δημοσίευσε ἀνακοίνωση στὴν ὁποία μεταξὺ ἄλλων λέει καὶ τὰ ἑξῆς:

 "Ποτέ (οἱ ὁμοφυλόφιλοι) δεν θεώρησαν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε κάποια εχθρότητα απέναντί τους. Απεναντίας, πολλοί από αυτούς, επώνυμοι και μη επώνυμοι, πίστευαν και πιστεύουν βαθύτατα στον Θεό, εναποθέτουν στον Θεό την ελπίδα της σωτηρίας τους, ζούσαν και ζουν με εξομολόγηση και μετάνοια. Όσοι από εμάς τους Κληρικούς είμαστε πνευματικοί γνωρίζουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις".

Μὲ τὰ παραπάνω λόγια οἱ κληρικοὶ μέσῳ τοῦ συνδέσμου τους δηλώνουν, ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι πιστεύουν στὸν Θεὸ  καὶ θεωροῦν τὴν Ἐκκλησία ὄχι κατήγορό τους ἀλλὰ φίλο τους. Φυσικὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν μισεῖ καὶ δέχεται ὅλους μας, ΑΡΚΕΙ νὰ μετανοήσουμε. Καὶ μετανοῶ σημαίνει γιὰ ὅλους μας σταματάω την ἁμαρτία, ἄρα στὴν προκειμένη σταματάω νὰ εἶμαι ὁμοφυλόφιλος; Ἂν ὅμως μετανοοῦμε ἀλλὰ ἀρνούμαστε νὰ ἀλλάξουμε καὶ μάλιστα γιὰ βαρύτατα ἁμαρτήματά μας, ποιό εἶναι τὸ νόημα τοῦ ἐκκλησιασμοῦ; Πῶς εἴμαστε φίλοι τοῦ Θεοῦ ἀναιρώντας τὶς ἐντολές Του; Τὸ πὼς ἡ Ἐκκλησία (ὄχι ὁ σύνδεσμος κληρικῶν στὸν ὁποῖον οἱ κληρικοὶ μιλοῦν ὡς συνδικαλιστὲς καὶ κρατικοὶ ὑπάλληλοι ποὺ δὲν θέλουν νὰ διωχθοῦν, παρὰ ὡς κληρικοί) στέκει ἀπέναντι στὴν βαρύτατη ἁμαρτία τῆς ὁμοφυλοφιλίας τὸ βλέπουμε στὰ παρακάτω: 

Ὁ ἀπόστολος Παύλος στὶς ἐπιστολές του:

Ρωμαίους 1:26-27: Περιγράφει "ἀτιμίες" ὅπου γυναῖκες καὶ ἄνδρες ἐγκαταλείπουν λόγω τῆς ἀπιστίας τους τὴ φυσικὴ σχέση γιὰ ὁμοφυλοφιλικὲς πράξεις.

Α' Κορινθίους 6:9-10: Ἀναφέρει τους "ἀρσενοκοῖτες" καὶ "μαλακοὺς" (ὅροι ποὺ ἑρμηνεύονται ὡς συμμετέχοντες σὲ ὁμοφυλοφιλικὲς πράξεις) ἀνάμεσα σὲ ἐκείνους ποὺ δὲν θὰ κληρονομήσουν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 

Α' Τιμοθέου 1:9-10: Συμπεριλαμβάνει τους "ἀρσενοκοῖτες" σὲ μιὰ λίστα παραβατῶν τοῦ νόμου. 

Ὁ Μ. Βασίλειος γράφει : «Παρά τῶν μεθυόντων αἱ τῆς φύσεως ἐναλλαγαί, ἐν ἄρρενι μέν τό θῆλυ, ἐν δέ τῷ θήλει τό ἄρρεν ἐπιζητούντων». Ὅταν χαθεῖ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, αὐτή ἡ «ἄγκυρα», ὅπως τόν ὀνομάζει, «ὅταν ἀποστῶμεν τῶν ἐπιταγμάτων τοῦ Θεοῦ», τότε ἀκολουθεῖ ἡ «ἐγκατάλειψις τοῦ Θεοῦ» καί εἰσέρχονται ὅλες οἱ οἱ ἐπιθυμίες καί βέβαια ἡ «ἐπίτασις τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας». Τό «σατανικόν δόγμα» τῆς ἀρνήσεως τοῦ Θεοῦ ἀκολουθεῖ «βίος διαβολικός» (ἐδῶ).

Ὁ Ἱ. Χρυσόστομος στὴν Ε΄ Ὁμιλία του ἑρμηνεύοντας τοὺς στίχους 18-27 τοῦ Α΄ κεφαλαίου τῆς πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῆς ὑπογραμμίζει, ὅτι ἡ ἀλλαγὴ τῆς φυσικῆς χρήσεως τοῦ φύλου στὴν παρὰ φύσιν εἶναι «πάθος ἀτιμίας», ὅπως τὸ γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος. Αὐτοί ποὺ κάμνουν αὐτὰ τὰ «ἄτιμα πάθη» ἔχουν φθάσει σὲ μία ἀλλόκοτη λύσσα, «πρὸς τὴν ἀλλόκοτον ταύτην λύσσαν ἐξώκειλαν», καθ’ ὅτι ἄφησαν τὴν φυσικὴ ἀπόλαυση καὶ ἦλθαν στὴν παρὰ φύση καὶ ἔχουν προσβάλλει καὶ τὴν ἴδια τή φύση.

Καὶ ὁ ἱερὸς πατὴρ συνεχίζει λέγοντας τὰ παρακάτω τρομερά: "Ἐὰν ὅμως ἐρωτᾶς, καὶ ἀπὸ ποὺ προέρχεται ἡ δύναμη αὐτὴ τῆς ἐπιθυμίας; Ἡ ἀπάντηση εἶναι: Ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ ἀπὸ πού; Ἀπὸ τὴν παρανομία αὐτῶν ποὺ τὸν ἐγκατέλειψαν, κάνοντας ἄνδρες μὲ ἄνδρες την ἀσχημοσύνη".

Ἕνας ἄλλος μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας γράφει («Λόγος στηλιτευτικός κατά εὐνούχων» 23-27) ἀποδεικνύοντας τοὺς σημερινοὺς κληρικοὺς ἀνάξιους τοῦ ράσου ποὺ φοροῦν: "Αὐτοί νά φεύγουν μακριά ἀπό τούς ἱερούς περιβόλους καί νά ἀποδιώκονται ἀπό τίς ἅγιες Συνάξεις [τῆς Ἐκκλησίας] ὡς σιχαμένο μόλυσμα καί θεομίσητο. Διότι, ἀφοῦ μέ αἰσχρότατη καί κάκιστη βούληση ἀλλοίωσαν καί μεταποίησαν τό καλό καί θεϊκό ἔργο πρός τό κακό καί κατηγορημένο δόγμα, καί ἀφοῦ ἀνάγκασαν τήν πνευματική εὐνουχίᾳ νά ὑπηρετεῖ τήν ἀπαγορευμένη πράξη, δέν εἶναι ἄξιοι μόνον νά δέχονται τήν τιμωρία τῆς νομικῆς ἀποφάσεως, ἀλλά καί νά ἀποδιώκονται συνολικῶς στό λεγόμενο ἐξώτερο σκότος τῆς κολάσεως, βάσει τῆς εὐαγγελικῆς καί ἀποστολικῆς ἀποφάσεως. Διότι γι΄ αὐτούς εἶπε ὁ Μωυσῆς: «Θλαδίας καί ἐκτετμημένος δέν θά εἰσέλθει στήν Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου".

Ἐρωτοῦμε λοιπόν: Ἡ Ἁγία Γραφή, λοιπόν, καὶ οἱ Πατέρες θεωροῦν τοὺς μὴ μετανοημένους ἀλλὰ καὶ τοὺς παρὰ τὴν μετάνοιά τους συνειδητὰ παραμένοντες ὁμοφυλόφιλους ἐγκαταλελειμένους ἀπὸ τὸν Θεὸ χωρὶς ἐλπίδα σωτηρίας καὶ γι' αὐτὸ διδάσκουν ὅτι πρέπει νὰ διώκονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Πῶς ὅμως οἱ σημερινοὶ συνδικαλιστὲς κληρικοὶ πράττουν τὸ ἀντίθετο καὶ ὄχι μόνο αὐτὸ ἀλλὰ καὶ διδάσκουν τὸ ποίμνιο νὰ τοὺς μιμηθεῖ; Πῶς δημοσιεύουν θέσεις ποὺ καμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας; Ἐπιτέλους πρέπει ὡς πιστοὶ νὰ υψώσουμε τεῖχος στὸν κάθε ἕνα ποὺ διαστρεβλώνει τὸν λόγο τῆς Ἐκκλησίας!

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος σχετικά με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και για τη δυνατότητα υιοθεσίας.

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας: Επιστήμη και Θρησκεία

Μυργιώτης  Παναγιώτης, Μαθηματικός

Αγίου Λουκά

 Αρχιεπισκόπου

 Κριμαίας: Επιστήμη και

 Θρησκεία

            Κατά καιρούς ακούμε και διαβάζουμε από ανθρώπους που θέλουν να εμφανίζονται, δήθεν, προοδευτικοί ότι υπάρχει χάσκα μέγα ανάμεσα στην επιστήμη και στη θρησκεία δηλαδή στην ορθοδοξία. Την απάντηση δίδει το κείμενο του Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας που ακολουθεί.

«Όταν εξετάζουμε τη σύγχρονη επιστήμη όπως αυτή δημιουργήθηκε από επιστήμονες σαν τον Λαμάρκ και τον Δαρβίνο, βλέπουμε την αντίθεση και θα έλεγα την απόλυτη ασυμφωνία που υπάρχει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας σε θέματα που αφορούν τα βασικότερα προβλήματα της ύπαρξης και της γνώσης. Γι' αυτό, νους φωτισμένος και λογικός δεν μπορεί να δέχεται ταυτόχρονα και το ένα και το άλλο και πρέπει να επιλέξει μεταξύ θρησκείας και επιστήμης».

Τα λόγια αυτά τα έγραψε 65 χρόνια πριν ένας γνωστός Γερμανός ζωολόγος, θερμός οπαδός του Δαρβίνου, ο Γέκκελ στο βιβλίο του «Τα μυστικά του κόσμου» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και όπως φαινόταν απέδειξε ότι η πίστη είναι ένας παραλογισμός. Λέει, λοιπόν, ο Γέκκελ ότι κάθε άνθρωπος με φωτισμένη διάνοια πρέπει να διαλέξει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας και να ακολουθήσει είτε το ένα είτε το άλλο. Και θεωρεί απαραίτητο να αρνηθούν αυτοί οι άνθρωποι την θρησκεία διότι ένας άνθρωπος λογικός δεν μπορεί να αρνηθεί την επιστήμη.

Πραγματικά αυτό είναι απαραίτητο; Όχι, καθόλου, διότι γνωρίζουμε ότι πολλοί και μεγάλοι επιστήμονες ήταν ταυτόχρονα και πολύ πιστοί άνθρωποι.

Οι πρωταγωνιστές της ελληνικής επανάστασης 1821 μας κοιτούν στα μάτια!!!

ΑΙ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΙ ΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821

«Είναι θέλημα Θεού. Είναι κοντά μας και βοηθάει, γιατί πολεμάμε για την πίστι μας, για την πατρίδα μας, για τους γέρους γονιούς, για τα αδύνατα παιδιά μας, για την ζωή μας, την λευτεριά μας...Και όταν ο δίκαιος Θεός μας βοηθάει ποιος εχθρός ημπορεί να μας κάνει καλά...;».

(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)

«Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος...Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον, δια να υψώσωμεν το σημείον, δι' ου πάντοτε νικώμεν, λέγω τον Σταυρόν...».

(Αλέξανδρος Υψηλάντης)

«...Έλληνες ποτέ μην ξεχνάτε το χρέος σε Θεό και σε Πατρίδα! Σ' αυτά τα δύο σας εξορκίζω ή να νικήσουμε ή να πεθάνουμε κάτω από την Σημαία του Χριστού»

(Γρηγόριος - Δικαίος Παπαφλέσσας)

«Όταν σηκώσαμεν την σημαίαν εναντίον της τυραγνίας ξέραμεν ότι είναι πολλοί αυτείνοι και μαχητικοί κι' έχουν και κανόνια κι' όλα τα μέσα. Εμείς ούλα είμαστε αδύνατοι. Όμως ο Θεός φυλάγει και τους αδύνατους, κι' αν πεθάνωμεν πεθαίνομεν δια την Πατρίδα μας, δια την Θρησκείαν μας και πολεμούμεν όσο μπορούμε εναντίον της τυραγνίας κι' ο Θεός βοηθός...».

(Στρατηγός Μακρυγιάννης)

«...Ως Χριστιανός ορθόδοξος και υιός της ημετέρας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ορκίζομαι ...να διαμείνω πιστός εις την Θρησκείαν μου και εις την Πατρίδα μου. Ορκίζομαι να χύσω και αυτήν την υστέρα ρανίδα του αίματός μου υπέρ της Θρησκείας και της Πατρίδος μου. Να χύσω το αίμα μου, ίνα νικήσω τους εχθρούς της Θρησκείας μου ή να αποθάνω ως Μάρτυς δια τον Ιησούν Χριστόν...».

(Ο όρκος των Ιερολοχιτών

«Νέοι, πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ ΠΙΣΤΕΩΣ και έπειτα υπέρ ΠΑΤΡΙΔΟΣ...»

«Ως μία βροχή έπεσεν εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί μας και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση...».