Τό γυναικεῖο φουστάνι (ἀπό τή ζωή τοῦ ἁγίου Εὐμενίου Σαριδάκη)

        

Ἀπόρησε ἡ ὑπάλληλος τοῦ καταστήματος ρούχων σὰν εἶδε ἕναν καλόγερο μ’ ἕνα παλληκάρι νὰ μπαίνουν μέσα καὶ νὰ κατευθύνονται στὸ γυναικεῖο τμῆμα. «Αὐτὸ πῶς σοῦ φαίνεται;». Ὁ καλόγερος εἶχε ξεκρεμάσει ἕνα φλορὰλ φόρεμα καὶ τὸ ἔδειχνε στὸν νεαρό. «Καλὸ εἶναι, Γέροντα!» εἶπε τὸ παλληκάρι.

«Μήπως ἐτοῦτο ταιριάζει καλύτερα στὴν ἡλικία της;» εἶπε καὶ ἄφησε τὸ φόρεμα, γιὰ νὰ ξεκρεμάσει ἕνα μπλὲ σκοῦρο μὲ μικρὰ σχεδιάκια.

«Χμ... μάλλον ναί».

Ἡ κοπέλα διακριτικὰ πῆγε δίπλα τους. «Θὰ χρειαστεῖτε βοήθεια;» ρώτησε.

«Ὄχι, ὄχι!» ἀπάντησε ὁ καλόγερος κι ἔπιασε νὰ κοιτᾶ τὸ φουστάνι.

«Νομίζω πὼς αὐτὸ θὰ τῆς εἶναι στενὸ» εἶπε. «Ἂς πάρουμε τὸ μεγαλύτερο νούμερο, κι ἂν θέλει, τὸ στενεύει».

Ἡ ὑπάλληλος εἶχε δεῖ κάμποσες παραξενιὲς νὰ γίνονται ἀπὸ ἰδιότροπους πελάτες στὰ λίγα χρόνια ποὺ ἐργαζόταν στὸ κατάστημα. Μὰ τοῦτο ἐδῶ πρώτη φορὰ τὸ ἔβλεπε. Ἕνας καλόγερος, παρέα μ’ ἕναν νεαρό –γιὰ φοιτητὴ τὸν ἔκανε– ποὺ δὲν ἦταν πάνω ἀπὸ εἴκοσι χρονῶν, ν’ ἀγοράζουν γυναικεῖο φουστάνι χωρὶς νὰ τὸ προβάρει ἡ ἐνδιαφερόμενη, πρώτη φορὰ τὸ ἔβλεπε.

Τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Αρχ. Ἀχρίδος

                                

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴ μνήμη μίας πολὺ μικρῆς ὁμάδας μαθητῶν καὶ ὀπαδῶν Του. Σήμερα παρουσιάζει μπροστά σου μόνο τριακόσιους δεκαοκτὼ γλυκεῖς, εὐώδεις καὶ ἀμάραντους καρπούς. Μιὰ μικρὴ ἀλλά ἐκλεκτὴ ὁμάδα. Αὐτοὶ εἶναι οἱ τριακόσιοι δεκαοκτὼ ἅγιοι πατέρες τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ συνῆλθε στὴ Νίκαια τὸ 325 μ. Χ., τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, γιὰ τὴν ὑπεράσπιση, ἀποσαφήνιση καὶ βεβαίωση τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης.

Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη στὴν Ἐκκλησία εἶχαν ἐμφανιστεῖ «λύκοι βαρεῖς» (Πράξ. κ' 29), πού φοροῦσαν ροῦχα ὅμοια μὲ τῶν ποιμένων. Αὐτοὶ εἶχαν ἔκλυτη ζωὴ καὶ γι' αὐτὸ δὲν μποροῦσαν νὰ βροῦν μέσα τους τόπο γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἔπεσαν κι οἱ ἴδιοι, ἀλλά παρέσυραν καὶ τοὺς πιστοὺς σὲ πλάνες. Ἡ διδασκαλία τους ἦταν διαβρωτική, ὅπως κι ἡ ζωή τους. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα λοιπὸν σύναξε τοὺς ἁγίους αὐτοὺς τοῦ Θεοῦ σὲ μιὰ Σύνοδο, ὥστε νὰ φανοῦν οἱ ἀληθινοὶ διδάσκαλοι τοῦ Χριστοῦ, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς πλανεμένους· νὰ φανεῖ ἡ δύναμη ἐκείνων πού ἀγωνίζονται γιὰ τὸν Χριστὸ ἐναντίον ἐκείνων πού τὸν πολεμοῦν καὶ νὰ διακριθεῖ ὁ γλυκὺς καρπὸς τοῦ καλοῦ Δέντρου, πού εἶναι ὁ Χριστός, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σάπιους καὶ πικροὺς καρποὺς τοῦ δέντρου τοῦ πονηροῦ.

Οἱ ἅγιοι πατέρες ἔλαμψαν στὴ Νίκαια ὅπως τὰ ἄστρα στὸν οὐρανό, πού παίρνουν τὸ φῶς τους ἀπὸ τὸν ἥλιο. Ἔτσι καὶ ἐκεῖνοι φωτίστηκαν ἀπὸ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ κι ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἦταν Χριστοφόροι ἄνθρωποι, ὁ Χριστὸς ζοῦσε κι ἔλαμπε μέσα ἀπὸ τὸν καθένα τους. Ἦταν οὐρανοπολίτες μᾶλλον παρὰ πολίτες τῆς γῆς, ἀγγελόμορφοι, ἔμοιαζαν περισσότερο μὲ ἀγγέλους παρὰ μὲ ἀνθρώπους. Ἦταν πραγματικὰ «ναὸς Θεοῦ ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω» (Β' Κόρ. στ' 16).

Πιστεύω πώς εἶναι ἀρκετὸ ν' ἀναφερθῶ σὲ τρεῖς μόνο ἀπ’αὐτούς· ἐκείνους πού σοῦ εἶναι οἱ πιὸ γνωστοί, γιὰ νὰ 'χεις μιὰ ἰδέα πῶς ἦταν κι οἱ ὑπόλοιποι τριακόσιοι δεκαπέντε. Κι ἀναφέρομαι στὸν ἅγιο πατέρα Νικόλαο, στὸν ἅγιο Σπυρίδωνα καὶ στὸν ἅγιο Ἀθανάσιο τὸν Μέγα. Πολλοὶ ἀπό τούς ἅγιους πατέρες ἔφτασαν στὴ Σύνοδο φέροντας στὸ σῶμα τους τραύματα πού εἶχαν δεχτεῖ γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ ἅγιος Παφνούτιος, γιὰ παράδειγμα, εἶχε χάσει τὸ ἕνα του μάτι ὅταν τὸν βασάνιζαν. Ὅλοι τους ἔλαμπαν ἀπὸ ἕνα ἐσωτερικὸ φῶς πού προερχόταν ἀπὸ τὸν Θεό, ἕνα φῶς ὅπου διακρινόταν καθαρὰ ἡ ἀλήθεια. Ὡς ἀκόλουθοι τοῦ Ἐσταυρωμένου δὲν λογάριαζαν τὰ βασανιστήρια. Ἡ ἀφοβία τους στὴν ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας ἦταν μέγιστη, ἀπεριόριστη. Μὲ τὴ θεόσδοτη γνώση τῆς ἀλήθειας πού κατεῖχαν καὶ τὴν τόλμη τους στὴν ὑπεράσπισή της, οἱ ἅγιοι αὐτοὶ πατέρες ἀναίρεσαν καὶ συνέτριψαν τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου καὶ καθιέρωσαν τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, πού κρατοῦμε ὡς σήμερα καὶ ὁμολογοῦμε ὡς τὴ μόνη σωστικὴ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ.

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου- Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                       

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΝΟΔΟΥ [:Πράξ. 20, 16-17 και 20, 28-38]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

     «Ἔκρινε γὰρ ὁ Παῦλος παραπλεῦσαι τὴν ῎Εφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐτῷ χρονοτριβῆσαι ἐν τῇ ᾿Ασίᾳ· ἔσπευδε γάρ, εἰ δυνατὸν ἦν αὐτῷ, τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς γενέσθαι εἰς ῾Ιεροσόλυμα(:πλεύσαμε κατευθείαν στη Μίλητο, διότι ο Παύλος αποφάσισε να παρακάμψει με το πλοίο την Έφεσο και να μην αποβιβαστεί σε αυτήν, για να μην του συμβεί να αργοπορήσει στην Ασία· διότι βιαζόταν να είναι στα Ιεροσόλυμα, εάν του ήταν δυνατό, την ημέρα της Πεντηκοστής)»[Πράξ.20,17]. Ώστε και  γι' αυτό δεν ήταν δυνατό να μένει. Πρόσεχε αυτόν που κινείται και από ανθρώπινα κίνητρα και επιθυμεί και βιάζεται και πολλές φορές δεν το κατορθώνει.  Γι' αυτό γίνονται αυτά, για να μη νομίσουμε ότι ήταν πάνω από την ανθρώπινη φύση· διότι οι άγιοι και μεγάλοι εκείνοι άντρες είχαν μεν την ίδια φύση με εμάς, όχι όμως και την ίδια προαίρεση,  γι' αυτό και απολάμβαναν σε μεγάλο βαθμό τη χάρη του Θεού.

    Πρόσεχε λοιπόν πόσα και από μόνοι τους ρυθμίζουν. Γι’ αυτό και έλεγε: «Mηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν(:και τώρα σας απευθύνουμε αυτά τα παρακλητικά λόγια, χωρίς να δίνουμε αφορμή σκανδάλου σε τίποτε)»[Β’ Κορ. 6,3]  και πάλι·  «ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία (:για να μην κατηγορηθεί στο ελάχιστο η διακονία του κηρύγματος)»[Β’ Κορ. 6,3]. Να και τρόπος ζωής άμεμπτος και μεγάλη συγκατάβαση. Αυτό ονομάζεται οικονομία, το να βρίσκεται κανείς στο ακρότατο σημείο και ύψος της αρετής και να κατεβαίνει στο τελευταίο σημείο της ταπεινοφροσύνης.

     Και παραδέξου πως εκείνος που ξεπερνούσε όλους στο να υλοποιεί τα παραγγέλματα του Χριστού, αυτός πάλι ήταν ο πιο ταπεινός από όλους. «Tοῖς πᾶσι γέγονα τὰ πάντα, ἵνα πάντως τινὰς σώσω (: σε όλους έχω γίνει τα πάντα και έδειξα συγκατάβαση δε όλους τους χαρακτήρες, ώστε με κάθε τρόπο ανένοχα να σώσω μερικούς)»[Α’ Κορ. 9,22]. Ο ίδιος και σε κινδύνους έριξε τον εαυτό του, καθώς σε άλλο σημείο λέει: «ἀλλ᾿ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς (:αλλά αντίθετα, με κάθε τρόπο συστήνουμε τους εαυτούς μας και αποδεικνυόμαστε αληθινοί διάκονοι του Θεού· με υπομονή πολλή, με θλίψεις, με ανάγκες, με στενοχώριες, με δαρμούς και μαστιγώσεις που πληγώνουν το σώμα μας, με φυλακίσεις)» [Β’ Κορ. 6,4-5]. Και ήταν μεγάλος ο πόθος του για τον Χριστό· διότι αν δεν υπάρχει αυτό, όλα είναι περιττά και τα της οικονομίας, και του ενάρετου τρόπου ζωής και του ριψοκίνδυνου πνεύματος. «Τίς ἀσθενεῖ (:ποιος από τους Χριστιανούς ασθενεί σωματικά ή πνευματικά)», λέει, «καὶ οὐκ ἀσθενῶ; Τίς σκανδαλίζεται, καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι;(:και δεν ασθενώ και εγώ μαζί του; Ποιος σκοντάφτει και πέφτει στην αμαρτία και δεν καίγομαι και εγώ στο καμίνι της θλίψεως και της ντροπής;)»[Β’ Κορ. 11,29].

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου- Ο Ιερός Χρυσόστομος για την αρχιερατική προσευχή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΝΟΔΟΥ [:Ιω. 17,1-13]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

     «Ταῦτα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε (:αυτά είπε ο Ιησούς στους μαθητές Tου και έπειτα σήκωσε τα μάτια Tου στον ουρανό και είπε: “Πατέρα, ήλθε η ώρα που η σοφία Σου όρισε για να πάθω και να θυσιαστώ. Δέξου τη θυσία του Πάθους μου και δόξασε τον Υιό Σου και ως προς την ανθρώπινη φύση Του˙ για να σε δοξάσει και ο Υιός Σου με την απολύτρωση και τη σωτηρία των ανθρώπων, η οποία θα ολοκληρωθεί με τη θυσία Του αυτή και με την αιώνια αρχιερατική μεσιτεία Του που θα ακολουθήσει μετά από αυτήν”)» [Ιω. 17,1].

    «Ὅς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ (:Εκείνος που θα εφαρμόσει όλες ανεξαιρέτως τις εντολές και θα διδάξει και τους άλλους να τις τηρούν, Εκείνος που θα αγωνιστεί να τηρήσει όλες τις εντολές και να διδάξει την τήρησή τους στους ανθρώπους)», λέγει ο Κύριος, «οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν (:αυτός θα ανακηρυχτεί μέγας στη βασιλεία των ουρανών)» [Ματθ. 5,17]. Και πολύ ορθά· διότι το να εκφράζει κανείς φιλόσοφες σκέψεις με τα λόγια είναι εύκολο, ενώ το να παρουσιάζει με έργα αυτά που λέγει, είναι γνώρισμα ανθρώπου γενναίου και μεγάλου.

     Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός, όταν ομιλεί περί ανεξικακίας, φέρει ως πρότυπο ενώπιον όλων τον εαυτό Του, προτρέποντας τους ακροατές να λαμβάνουν από Αυτόν παράδειγμα. Για τον λόγο αυτό και μετά τη συμβουλή αυτή καταφεύγει σε προσευχή, διδάσκοντάς μας κατά τις δοκιμασίες αφού τα αφήσουμε όλα κατά μέρος, να καταφεύγουμε στον Θεό. Διότι αφού είπε: «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε (:στον κόσμο αυτό θα έχετε θλίψη)» και αναστάτωσε τις ψυχές τους με την ανησυχία, πάλι δια της προσευχής αναπτερώνει το φρόνημά τους· διότι μέχρι τότε έστρεφαν την προσοχή τους οι Μαθητές προς Αυτόν, σαν να ήταν ένας άνθρωπος.

Στους καιρούς της μεταπατερικής αποστασίας μία ορθόδοξη φωνή μας υπενθυμίζει:

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας (Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΝΟΔΟΥ [:Ιω. 17,1-13]

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ»

  [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 19-6-1983]     [Β92]

      Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει την μνήμην των 318 θεοφόρων Πατέρων, που έλαβαν μέρος εις την Α΄Οικουμενικήν Σύνοδον της Νικαίας της Κωνσταντινουπόλεως. Δια να κατανοήσομε την θέση των Πατέρων μέσα εις τον χώρον της Εκκλησίας, θα πρέπει να γνωρίζουμε μερικά πράγματα, τα οποία μπορούν να σταθούν πραγματικά οδηγός μας, διότι η παρουσία των είναι «ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ» και ακόμα, δεν μπορούμε να σταθούμε χωρίς την παρουσία εκείνων. Γι'αυτό ακριβώς τον λόγο θα πρέπει να γνωρίσουμε πολύ καλά την θέση των μέσα εις αυτόν τον χώρον της Εκκλησίας.

       Δια να το κατανοήσομε ας πάρομε σαν οδηγό το απολυτίκιον των αγίων Πατέρων της ημέρας. Λέγει αυτό: «Τῶν Ἀποστόλων τὸ κήρυγμα, καὶ τῶν Πατέρων τὰ δόγματα τῇ Ἐκκλησίᾳ μίαν τὴν πίστιν ἐκράτυνεν· ἣ καὶ χιτῶνα φοροῦσα τῆς ἀληθείας, τὸν ὑφαντὸν ἐκ τῆς ἄνω θεολογίας, ὀρθοτομεῖ καὶ δοξάζει, τῆς εὐσεβείας τὸ μέγα μυστήριον». Αυτό το «μέγα μυστήριον τῆς εὐσεβείας» είναι ο Χριστιανισμός, είναι η Εκκλησία, είναι η σωτηρία, είναι η λύτρωσις, είναι ό,τι μας έφερε ο Χριστός, είναι το μυστήριον της Θείας Οικονομίας. Αυτό λοιπόν, «τό μυστήριον τό μέγα», όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «τῆς εὐσεβείας», «τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων» και «τὰ δόγματα τῶν Πατέρων», εκράτυναν, εστερέωσαν την μίαν μόνην πίστιν εις την Εκκλησία.

     Ώστε, λοιπόν, βλέπομε ότι πλάι στο κήρυγμα των Αποστόλων, είναι τα δόγματα των Πατέρων.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ; Μια ανθρωπολογική ανάγνωση της ελληνικής κόπωσης.

   Το ερωτηματικό στον τίτλο είναι του ιστολογίου

            

                 

Ο Emmanuel Todd είναι Γάλλος ιστορικός, κοινωνιολόγος και ανθρωπολόγος, γνωστός για τις μακροϊστορικές και ανθρωπολογικές του αναλύσεις γύρω από την πορεία των κοινωνιών. Έγινε διεθνώς γνωστός όταν ήδη από το 1976 προέβλεψε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, όχι μέσα από τη γεωπολιτική ή την οικονομία, αλλά παρατηρώντας βαθύτερους δείκτες κοινωνικής αποσύνθεσης όπως η αύξηση της βρεφικής θνησιμότητας, η δημογραφική στασιμότητα και η πολιτισμική κόπωση.

Η σκέψη του βασίζεται στην ιδέα ότι οι κοινωνίες δεν καθορίζονται μόνο από την πολιτική ή την αγορά αλλά από βαθιές ανθρωπολογικές δομές: τον τύπο οικογένειας, τον τρόπο ανατροφής των παιδιών, τη σχέση με την αυθεντία, τη δημογραφία, την εκπαίδευση, τη θρησκεία και την ικανότητα μιας κοινωνίας να αναπαράγει νόημα και συλλογική συνοχή. Για τον Todd, για να καταλάβεις πραγματικά το μέλλον μιας χώρας, πρέπει πρώτα να καταλάβεις την «ανθρωπολογική ψυχή» της.

Αν λοιπόν εφαρμόζαμε αυτό το μοντέλο στην ελληνική κοινωνία, ίσως θα βλέπαμε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή οικονομική ή πολιτική κρίση. Θα βλέπαμε μια κρίση ανθρωπολογική.

1. ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

Η ελληνική οικογένεια υπήρξε ιστορικά μηχανισμός επιβίωσης. Μέσα από πολέμους, φτώχεια, εμφύλιο, μετανάστευση και οικονομική ανασφάλεια, η οικογένεια έγινε το τελευταίο καταφύγιο απέναντι στην κατάρρευση.

Αυτό δημιούργησε πολύ ισχυρούς δεσμούς αλλά και υπερσυγχώνευση. Στην Ελλάδα οι γενιές συχνά δυσκολεύονται να διαφοροποιηθούν, τα παιδιά κουβαλούν τις ματαιώσεις των γονιών, οι γονείς δυσκολεύονται να αφήσουν και η οικογένεια λειτουργεί σαν ψυχικός συνεταιρισμός επιβίωσης.

Η ελληνική οικογένεια παραμένει θερμή αλλά συχνά ψυχικά ασφυκτική.

2. ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ

Η σύγχρονη Ελλάδα μεγαλώνει παιδιά μέσα σε ένα μείγμα υπεραγάπης, υπερελέγχου και υπαρξιακού άγχους. Το παιδί δεν βιώνεται απλώς ως παιδί. Γίνεται επένδυση, ελπίδα, κοινωνική άνοδος και δικαίωση των θυσιών των γονιών.

Και ταυτόχρονα μεγαλώνει μέσα σε μια κουλτούρα όπου η αξία συνδέεται με την επίδοση, η αποτυχία βιώνεται σχεδόν σαν υπαρξιακή καταστροφή και η κοινωνική ανασφάλεια μεταφέρεται ασυνείδητα στις νέες γενιές.

Η Εκκλησία χωρίς τον λαό δεν είναι Εκκλησία, είναι διοίκηση!

     

Η Εκκλησία χωρίς τον λαό δεν είναι Εκκλησία

Η συζήτηση που άνοιξε γύρω από την αλλαγή του τρόπου εκλογής επισκόπων και μητροπολιτών στην Εκκλησία της Κύπρου δεν είναι μια απλή διοικητική μεταρρύθμιση. Είναι ένα βαθύ εκκλησιολογικό, δημοκρατικό και ηθικό ζήτημα. Και γι’ αυτό προκαλεί τόσο έντονη αντίδραση σε μεγάλο μέρος του πληρώματος της Εκκλησίας.

Για αιώνες, η Ορθόδοξη παράδοση αναγνώριζε ότι ο επίσκοπος δεν είναι ένας διορισμένος αξιωματούχος κλειστών κύκλων, αλλά ο ποιμένας που αναδεικνύεται μέσα από την αποδοχή του λαού. Το περίφημο «Άξιος» δεν είναι διακοσμητική λέξη· είναι η έκφραση της εκκλησιαστικής συνείδησης. Όταν ο λαός αφαιρείται από τη διαδικασία επιλογής των ποιμένων του, τότε η Εκκλησία κινδυνεύει να μετατραπεί από σώμα πιστών σε κλειστό διοικητικό μηχανισμό.

Πολλοί πιστοί θεωρούν αντιφατικό το γεγονός ότι σήμερα επιχειρείται η αποδυνάμωση της λαϊκής συμμετοχής από ανθρώπους που στο παρελθόν δεν εξασφάλισαν ευρεία λαϊκή αποδοχή στις εκκλησιαστικές εκλογές. Αυτή η αντίφαση προκαλεί εύλογα ερωτήματα: όταν ο λαός δεν σε στηρίζει, η λύση είναι να καταργήσεις τη φωνή του λαού;

Η κριτική που διατυπώνεται απέναντι στον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιος Κύπρου είναι σκληρή, αλλά πηγάζει από μια βαθιά αίσθηση αποξένωσης μεγάλου μέρους των πιστών. Υπάρχει η εντύπωση ότι οι ισορροπίες εξουσίας, οι συμμαχίες, οι παρασκηνιακές συνεννοήσεις και οι συνοδικές διαπραγματεύσεις υπερίσχυσαν της καθαρής λαϊκής βούλησης. Ακόμη και αν κάποιος διαφωνεί με αυτή την ανάγνωση, δεν μπορεί να αγνοήσει ότι η αίσθηση αυτή υπάρχει και διογκώνεται.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι τα πρόσωπα. Τα πρόσωπα παρέρχονται. Το επικίνδυνο είναι η νοοτροπία.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Οι ετεροδιδασκαλούντες (Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου) και τα συμπεράσματά μας

Από τη ακόλουθη σημαντική για την σημερινή κατάσταση στην Εκκλησία ομιλία του μακαριστού π. Αθανασίου Μυτιληναιου μπορούμε να συμπεράνουμε τα εξής σημαντικά (η σειρά είναι ανάλογη με την ροή της ομιλίας):

α) Καταδικαστέοι δεν είναι μόνο οι αιρετίζοντες ποιμένες αλλά και αυτοί που δεν γρηγορούντες (εντολή του Αποστόλου Παύλου) γιά να διαφυλάξουν το ποίμνιο.

β) Η αίρεση είναι «η μεγαλύτερη καταστροφή της ψυχής, διότι κλέπτει την αθάνατη ψυχή». Άρα όλοι αυτοί που «αγωνίζονται» και προκαλούν διχόνοιες για υποδεέστερα θέματα όπως οι ταυτότητες, τα εμβόλια, η πολιτική κλπ. και αμελούν το ύψιστο θέμα της αιρέσεως, ή όλοι αυτοί που μιλούν μεν για την αίρεση, αλλά δεν κάνουν τίποτα εναντίον της, έχουν τεράστια ευθύνη, διότι αφήνουν το ποίμνιο, που οφείλουν ως ποιμένες να προφυλάττουν βορά στους βαρείς λύκους.

γ) Η διδασκαλία της Εκκλησίας, όπως την εκφράζει ο απόστολος Παύλος προστάζει την συνοδική αντιμετώπιση της αιρέσεως και αν οι αιρετικοί δεν μετανοήσουν, πρέπει συνοδικώς να παραδίδονται στον Σατανά δηλ. να αφορίζονται, για να σταματήσει η βλασφημία, η οποία ως γάγγραινα δεν θεραπεύεται και ως γνωστό η γάγγραινα ενός μέλους μολύνει ολόκληρο το σώμα.

δ) «Σήμερα δρουν μεσ’ στην Εκκλησία πολλοί αιρετικοί», οι Οικουμενιστές και τα παρακλάδια τους, ο αγαπισμός, ο συγκρητισμός, η Νεοορθοδοξία. Ο Οικουμενισμός, η αίρεση αυτή των καιρών μας που ως γάγγραινα μολύνει τα μέλη της Εκκλησίας είναι «πραγματικά Παναίρεση, χοάνη των πάντων» κακοδοξιών. Δηλ. είναι η μεγαλύτερη αίρεση όλων των εποχών. Ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός δεν είναι εκκλησίες αλλά αιρέσεις.

ε) Οι Χριστιανοί πρέπει να υψώσουν φράχτη/τείχος και να θέσουν την αίρεση εκτός Εκκλησίας.

Και ερωτούμε: Τι νόημα έχει να ακούμε και να διαβάζουμε τις διδαχές/ομιλίες του μακαριστού γέροντος και περισσότερο των Αγίων, αλλά να μην εφαρμόζουμε όσα αυτές μας διδάσκουν;

Α. Τ.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

[:Πράξεις 20, 16-18 και 28-36]

  Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

« ΟΙ ΕΤΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΝΤΕΣ»

 εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 11-6-1989]  (Β217)                                      

   Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, επιστρέφει από την περιοδεία του στην Ελλάδα κατευθυνόμενος προς Ιερουσαλήμ. Το ταξίδι του ήτο δια θαλάσσης. Σε κάποια λιμάνια σταθμεύει, για να δει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, πώς πηγαίνουν οι Εκκλησίες που είχε ιδρύσει. Εστάθμευσε και εις την Μίλητον. Δεν πήγε εις την Έφεσον, διότι δεν έμενε χρόνος, αλλά μετεκάλεσε, δηλαδή εκάλεσε από την Έφεσον τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Εφέσου, για να τους δει για λίγο, ακριβώς για να μη χρονοτριβήσει, επειδή εβιάζετο να πάγει εις τα Ιεροσόλυμα και να προλάβει την εορτήν της Πεντηκοστής. Η συνάντησίς του αυτή με τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Εφέσου, έμεινε ιστορική. Και είναι μία από τις ένδοξες σελίδες της Καινής Διαθήκης από πλευράς ποιμαντικής, αλλά και διότι εκεί εις ό,τι διημείφθη και είπε στους πρεσβυτέρους της Εφέσου, εκεί και ξεδιπλώθηκε η απέραντη ψυχή του Παύλου, σε ένα ανείπωτο ουράνιο μεγαλείο.

      Είναι μία αθάνατη όντως ποιμαντική σελίδα αυτή της Καινής Διαθήκης. Μια σελίδα γραμμένη όντως από το Πνεύμα το Άγιον. Θα μείνουμε σε ό,τι ειπώθηκε, μόνο σε ένα βαρυσήμαντο σημείον, το οποίον αποτελεί και ένα κεντρικόν μέρος, κεντρικό σημείο της όλης του αυτής ομιλίας. Αναφέρεται στο θέμα ότι μετά την αναχώρησή του θα εισορμούσαν «λύκοι βαρεῖς», δηλαδή αιρετικοί εις το ποίμνιον της Εκκλησίας της Εφέσου και θα το κατεσπάρασσαν. «Ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο (:Διότι γνωρίζω τούτο, λέγει), ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς (:Μετά την εδώ άφιξίν μου κι όταν θα αναχωρήσω, θα εισέλθουν λύκοι βαρείς) εἰς ὑμᾶς (:στην Εκκλησία της Εφέσου), μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου (:δεν θα λυπώνται καν το ποίμνιο, όταν θα το κατασπαράσσουν) καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν (:Αλλά και κάποιοι από σας που με ακούτε τώρα, θα σηκωθούν και θα αρχίσουν να ομιλούν πράγματα ανορθόδοξα, διεστραμμένα, με σκοπό να αποσπούν τους μαθητάς και να τους κάνουν οπαδούς των). Διὸ γρηγορεῖτε (:Γι'αυτό μένετε ξύπνιοι, μένετε άγρυπνοι και προσέχετε και τον εαυτόν σας και το ποίμνιο που σας ενεπιστεύθη ο Κύριος)».  

Κωνσταντίνος ο Μέγας και η ιστορική αλήθεια.

                     

του μακαριστού π. Γεωργίου Μεταλληνού 

Είναι γεγονός ότι η στάση των ιστορικών απέναντι στο Μέγα Κωνσταντίνο είναι αντιφατική. Για άλλους υπήρξε μέγα αίνιγμα ή στυγνός δολοφόνος και καιροσκόπος, για άλλους δε, το μέγα θαύμα της ιστορίας. Αυτό συμβαίνει διότι επικρατούν συνήθως ιδεολογικά κριτήρια και παραταξιακές εκτιμήσεις ερήμην των πηγών. Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στο χώρο της ιστορίας, που οδηγεί αυτόχρημα στην αυτοκατάργηση του ιστορικού και των ερευνών του, είναι η χρησιμοποίηση της ιστορίας με οποιεσδήποτε διασκευές της κατά το δοκούν, ώστε να χρησιμοποιείται για να αποδειχθούν πράγματα που ιστορικά δεν θεμελιώνονται.

Ένα άλλο επίσης πρόβλημα είναι όχι μόνον η ιδεολογική χρήση της ιστορίας και των πηγών ακόμη, αλλά είναι και ο ιστορικός αναχρονισμός. Να επιχειρούνται δηλαδή ερμηνευτικές προσβάσεις στα ιστορικά γεγονότα και στα ιστορικά πρόσωπα μέσα από κρίσεις και προϋποθέσεις του παρόντος, του οποιουδήποτε παρόντος. Γνωρίζετε ασφαλώς όλοι ότι όταν συντάσσει κανείς μια ιστορική διατριβή και μάλιστα αν είναι διδακτορική διατριβή που είναι η σημαντικότερη εργασία ενός επιστήμονος, παραθέτει ένα εισαγωγικό ή πρώτο κεφάλαιο που αναφέρεται στην εποχή μέσα στην οποία τοποθετούνται τα θέματα με τα οποία ασχολείται. Αυτή η τοποθέτησις είναι απολύτως αναγκαία, σφαιρική από πάσης πλευράς τοποθέτηση, για να μπορεί κανείς τα συμπεράσματα τα οποία θα συναγάγει, να τα τεκμηριώνει και μάλιστα κατά τρόπον αναμφισβήτητον. Ο ιστορικός αναχρονισμός και η ιδεολογική χρήση της ιστορίας, επαναλαμβάνω, είναι από τις μεγαλύτερες αρρώστιες των ασχολουμένων με την ιστορία, στην εποχή μας περισσότερο. Επίσης, είναι δυνατόν, να στοχάζεται κανείς εις τα ιστορικά γεγονότα ερήμην των πηγών. Αυτό είναι μυθιστόρημα, δεν είναι ιστορία.

Ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά με την Ανάληψη του Κυρίου

                        

1. Γιατί έγινε η Ανάληψη μετά από 40 μέρες και όχι αμέσως μετά την Ανάσταση;

Ο αρχηγός της ζωής, που έλυσε τα δεσμά του θανάτου με την Ανάστασή του, συναναστράφηκε με τους μαθητές του επί σαράντα ημέρες και επιβεβαίωσε σ’ αυτούς την Ανάστασή του με πολλές αποδείξεις. Δεν ανέβηκε στους ουρανούς την ίδια ημέρα που αναστήθηκε, γιατί κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε αμφιβολίες και ερωτηματικά. Διαφορετικά, πολλοί από τους άπιστους θα μπορούσαν να προβάλλουν το επιχείρημα ότι η Ανάσταση δεν ήταν παρά ένα ακόμη από τα όνειρα ευσεβών πόθων που γρήγορα έρχονται και πιο γρήγορα παρέρχονται. Για αυτό ακριβώς έμεινε ο Χριστός σαράντα ολόκληρες ημέρες στη γη, και εμφανίστηκε επανειλημμένα στους μαθητές του, και τους έδειξε τις ουλές από τα πληγές του, τους μίλησε για τις προφητείες που εκπλήρωσε με την ζωή και τα πάθη του ως άνθρωπος, και μάλιστα συνέφαγε μαζί τους.

2. Γιατί έφαγε ο αναστημένος Χριστός ψητό ψάρι και μέλι;

Στο σημερινό Ευαγγέλιον της Εορτής ακούμε ότι ζήτησε και έφαγε ο Χριστός «ιχθύος οπτού μέρος και από μελισσίου κηρίου», δηλ. ένα κομμάτι από ψητό ψάρι και από κηρύθρα με μέλι (Λουκ. 24:42). Γιατί αναφέρεται η λεπτομέρεια αυτή; Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, η λεπτομέρεια αυτή είχε πολύ σπουδαία αλληγορική σημασία. Όσον αφορά στο ψάρι, γνωρίζουμε ότι αν και ζει μέσα στην αλμυρή θάλασσα, το σώμα του δεν είναι αλμυρό, αλλά γλυκό. Κατά παρόμοιο τρόπο και ο Χριστός, που έζησε μέσα στην ‘αλμυρή θάλασσα της αμαρτίας’ του κόσμου τούτου, «αμαρτίαν ουκ εποίησε, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού», δηλ. δεν έκανε καμιά αμαρτία, ούτε ξεστόμισε τίποτε το δόλιο (Ησ. 53:9).

Η Ανάληψη του Κυρίου - Υπομνηματισμός της Ευαγγελικής περικοπής από τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας

                                 

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ [:Λουκ. 24,36-53]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΥΡΙΛΛΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

     «Ταῦτα δὲ αὐτῶν λαλούντων αὐτὸς ὁ ᾿Ιησοῦς ἔστη ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν (:Και ενώ μιλούσαν γι’ αυτά, ξαφνικά ο ίδιος ο Ιησούς στάθηκε ανάμεσά τους και τους λέει: ‘’Να είναι μαζί σας ειρήνη’’)» [Λουκά 24,36].

     Συνεχίζοντας εδώ λέμε ότι επειδή ο λόγος για την Ανάσταση του Κυρίου έφθανε από πολλά μέρη στους αποστόλους και διεγειρόταν ο πόθος τους να δουν τον Αναστημένο Κύριο, επειδή Τον ποθούσαν, ερχόταν, και επειδή ζητούσαν να Τον δουν και Τον περίμεναν, εμφανιζόταν και αποκαλυπτόταν σε αυτούς. Αλλά όμως δεν εμφανιζόταν πλέον σε αυτούς έχοντας τα μάτια τους κρατημένα, ούτε και μιλούσε σαν για κάποιον άλλο, αλλά παρουσίαζε τον εαυτό Του φανερά, και τους παρακινούσε να έχουν θάρρος. Εκείνοι όμως και έτσι είχαν αμφιβολία και φοβούνταν. Γιατί νόμιζαν ότι δεν έβλεπαν αυτόν, αλλά κάποιο φάντασμα και σκιά. Έπειτα καθησυχάζει και την ανησυχία τους από τις σκέψεις αυτές, λέγοντας τη γνωστή και όχι ασυνήθιστη σε αυτούς φράση. Γιατί τους είπε: «Ειρήνη σε σας».

   «Πτοηθέντες δὲ καὶ ἔμφοβοι γενόμενοι ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν. καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τί τεταραγμένοι ἐστέ, καὶ διατί διαλογισμοὶ ἀναβαίνουσιν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; (:Η αιφνιδιαστική όμως εμφάνιση του Κυρίου τούς κατατρόμαξε. Και επειδή κυριεύθηκαν από φόβο, νόμιζαν ότι έβλεπαν φάντασμα, δηλαδή ψυχή πεθαμένου που ήλθε από τον Άδη χωρίς να έχει σώμα. Ο Κύριος όμως τους είπε: ‘’Γιατί είστε ταραγμένοι; Και γιατί γεννιούνται στις σκέψεις σας λογισμοί αμφιβολίας για το αν πράγματι είμαι ο αναστημένος Διδάσκαλός σας;’’)» [Λουκά 24,37-38].

     Για να πιστέψουν σταθερά και χωρίς αμφιβολία ότι αυτός ο Ίδιος είναι εκείνος που είχε υποστεί τα Πάθη, δείχνει καθαρά αμέσως ότι επειδή είναι Θεός κατά φύση, γνωρίζει αυτό που είναι κρυμμένο μέσα τους και δεν αγνόησε τον θόρυβο που τους προκαλούν αυτού του είδους οι λογισμοί τους.

Τώρα που άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου η διαστροφή δεν θα έχει τέλος!

Σάλος στην Πορτογαλία από την αύξηση των «θηριανών», ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως ζώα (δες και στο Τικ Tοκ whiteaquri) και πηγαίνουν στους κτηνίατρους να τους εξετάσουν 

Η μεγάλη αύξηση του φαινομένου προκάλεσε την κινητοποίηση των κτηνιάτρων οι οποίοι καλούνται να τους εξηγήσουν πως δεν είναι αυτοί οι αρμόδιοι για την υγεία τους

Όλο και περισσότερο αυξάνεται ο πληθυσμός των «θηριανών» στην Πορτογαλία, δηλαδή των ατόμων που αυτοπροσδιορίζονται ως ζώα και ταυτίζονται μαζί τους με αποτέλεσμα ο Πορτογαλικός Κτηνιατρικός Σύλλογος να αναγκαστεί να προβεί σε δήλωση πως δεν τους αναλαμβάνει σε περίπτωση αρρώστιας τους.Ειδικά μετά τις πρώτες απαιτήσεις νεαρών Πορτογάλων θηριανών να τους παρασχεθούν υπηρεσίες κτηνιάτρου. Στην δήλωση του Κτηνιατρικού Συλλόγου, δίνονται μεταξύ άλλων, και οι γραμμές οι οποίες θα πρέπει να ακολουθηθούν από τους κτηνιάτρους σε περίπτωση που τους επισκεφθεί κάποιος θηριανός, σε ποια γλώσσα θα πρέπει να επικοινωνήσουν μαζί τους ενώ συνιστά στα μέλη του να μην τους αναλαμβάνουν.

ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

                           

ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ : Την Τετάρτη της έκτης εβδομάδας μετά το Πάσχα εορτάζουμε την Απόδοση της εορτής του Πάσχα. Αν και οι περισσότερες εορτές έχουν τη απόδοση τους την όγδοη ημέρα, η Απόδοση του Πάσχα εορτάζεται την 39η ημέρα.

Οι γυναίκες οι οποίες παραβρέθηκαν το απόγευμα της Παρασκευής, στον ενταφιασμό του Κυρίου, δηλαδή η Μαρία η Μαγδαληνή και οι υπόλοιπες, όταν επέστρεψαν από το Γολγοθά στην πόλη, ετοίμασαν αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού· και την επομένη μέρα απείχαν από κάθε δραστηριότητα λόγω της αργίας του Σαββάτου.

Κατά το βαθύ όρθρο, όμως, της Κυριακής, η οποία ονομάζεται από τους Ευαγγελιστές «πρώτη Σαββάτου» και «μια Σαββάτων», δηλαδή πρώτη μέρα της εβδομάδος, μετά από τριάντα έξι σχεδόν ώρες από τη νέκρωση του ζωοδότη Λυτρωτή, έρχονται με νεκρώσιμα αρώματα στον τάφο.

Γλωσσικὴ αὐθεντικότης καὶ Δογματικὴ ἀκρίβεια εἰς τὴν Λατρείαν

 

Γλωσσικὴ αὐθεντικότης καὶ Δογματικὴ ἀκρίβεια εἰς τὴν Λατρείαν

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου

  Ἡ γλώσσα τῆς λατρείας ἀποτελοῦσε ἀνέκαθεν ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ πολυσυζητημένα ζητήματα στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἰσορροπώντας ἀνάμεσα στὴν ἀνάγκη γιὰ πνευματικὴ κατανόηση καὶ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὴν ἱερὴ παράδοση. Στὸ ἐπίκεντρο αὐτοῦ τοῦ διαλόγου βρίσκεται τὸ ἐρώτημα: Γιατί ἡ Ἐκκλησία ἐπιμένει στὴν χρήση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς —συγκεκριμένα τῆς ἑλληνιστικῆς κοινῆς— ἔναντι τῆς νέας ἑλληνικῆς, τὴν ὁποία μιλᾶ καὶ ἀντιλαμβάνεται ἄμεσα ὁ σύγχρονος πιστός;

  Ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ δὲν εἶναι τυχαία, οὔτε πηγάζει ἀπὸ μιὰ ἁπλὴ ροπὴ πρὸς τὸν συντηρητισμό. Ἀντιθέτως, ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλώσσα μεταφέρει ἕνα τεράστιο πνευματικὸ καὶ πολιτισμικὸ φορτίο, λειτουργώντας ὄχι μόνο ὡς μέσο ἐπικοινωνίας, ἀλλὰ καὶ ὡς φορέας δογματικῆς ἀκρίβειας καὶ αἰσθητικοῦ κάλλους.

  Ἡ Καινὴ Διαθήκη γράφτηκε στὴν ἑλληνιστικὴ κοινή, τὴν γλώσσα ποὺ μιλοῦσαν καὶ ἔγραφαν τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων, ἐνῶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη καθιερώθηκε στὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση μέσῳ τῆς Μεταφράσεως τῶν Ἑβδομήκοντα (Ο΄), ἡ ὁποία ἐπίσης ἀνήκει σὲ αὐτὴν τὴν γλωσσικὴ περίοδο. Ἡ διατήρηση αὐτοῦ τοῦ ἰδιώματος στὴ Θεία Λειτουργία δὲν εἶναι μιὰ ἁπλὴ ἐμμονὴ στὸν τύπο, ἀλλὰ μιὰ πράξη πνευματικῆς αὐθεντικότητας.

Ἡ Γενοκτονία τῶν Ποντίων

     

Ἀβραμόπουλος Πάνος

M.Sc Δ/χὸς Μηχανικὸς Ε.Μ.Π.

Στίγμα ἀνεξάλειπτο στὴν ἱστορικὴ ἐκπόρευση τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἡ γενοκτονία τῶν Ποντίων ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς ὀδυνηρότερες στιγμές μας, ὑπονίζοντας μὲ ἐγκαυστικὸ τρόπο, τὸ προαιώνιο μίσος τῶν Τούρκων γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ τὴν βίαια καὶ αἱμοσταγῆ ἱστορική τους παρουσία.

Πολὺ εὔγλωττα ἐδῶ τὰ λόγια του Ἀμερικανοῦ πρόξενου στὴν Σμύρνη Τζῶν Χόρτον «Ἀπὸ ἄκρου εἰς ἄκρον σὲ ὅλη τὴν ἐπικράτεια τῶν Τούρκων, πάντα ὑπῆρχε μία κηλίδα αἵματος γιὰ νὰ θυμίζει τὴν βάρβαρη παρουσία τους». Ἡ γενοκτονία τῶν Ποντίων ἔλαβε χώρα κατὰ τὴν περίοδο (1916-1923) καὶ εἶχε ὡς τραγικὸ ἐπακόλουθο τὴν φρικιαστικὴ δολοφονία 353.000 ἀνθρώπων, στὴν δεύτερη μεγαλύτερη γενοκτονία τοῦ αἰώνα μας. Ἀλλὰ ἂς ἐπιχειρήσουμε μία προσέγγιση στὸν ὄρο γενοκτονία. Ὁ ὅρος αὐτὸς εἰσήχθη μὲ ἐπίσημο τρόπο στὸ δημόσιο διάλογο, μέσα ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ δίκη τῆς Νυρεμβέργης, ποὺ ἐκδίκασε τὰ ἐγκλήματα πολέμου τῆς ναζιστικῆς ἡγεσίας τὸ 1945. Καὶ ὁ ὅρος ἀποδίδει τὴν μεθοδευμένη ἐξολόθρευση μίας φυλετικῆς, θρησκευτικῆς, ἢ ἐθνικῆς ὁμάδας. Ἀποτελεῖ ἕνα ἔγκλημα εἰρηνικῆς περιόδου. Τὸ κίνητρο γιὰ τὴν γενοκτονία μίας ὁμάδας δὲν εἶναι ἡ ἐμπλοκή της σὲ πολεμικὲς ἐνέργειες, ἀλλὰ τὰ ἐθνικά, φυλετικὰ ἢ θρησκευτικὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ φέρει. Καὶ στὴν προκείμενη πρίπτωση τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, ἡ ἰδιότητα ποὺ ἐπέσυρε τὴν δολοφονία τοὺς ἦταν ὅτι ἦσαν Ἕλληνες καὶ χριστανοί. Ἂς δοῦμε ὅμως ἐξελικτικὰ τὴν πορεία τοῦ ποντιακοῦ ἑλληνισμοῦ, μέχρι τὴν διάπραξη τῆς γεντοκτονικῆς ἐξόντωσής του.

Ἀπαρχὴ τῆς ἐξόντωσης τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, εἶναι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἑπτὰ χρόνια ἀργότερα ἀπὸ τὴν ἅλωση τῆς πόλης, θὰ ἀκολουθήσει ἡ ἅλωση τῆς Τραπεζούντας τὸ 1461. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἱστορικὸ ὁρόσημο θὰ ξεκινήσουν οἱ βιαιότητες, οἱ διωγμοί, ἡ θρησκευτικὴ τρομοκρατία, ἡ ἐθνολογικὴ ἀλοίωση μὲ τὶς ἀλλεπάλληλες προσπάθειες ἐξισλαμισμοῦ, οἱ σφαγές, μέχρι νὰ φτάσουμε στὴν κορύφωση τῆς δραματικῆς ἐξόντωσης τοῦ ἑλληνισμοῦ τῶν Ποντίων, μὲ τὴν φρικιαστικὴ γενοκτονία του. Ἡ ὑποδούλωση τοῦ Πόντου μπορεῖ ἱστορικὰ νὰ χωριστεῖ σὲ τρεῖς περιόδους. Ἡ πρώτη περίοδος ἐκκινὰ μὲ τὴν ἅλωση τῆς Τραπεζούντας τὸ 1461 καὶ ἀποπερατώνεται στὰ μέσα τοῦ 17-οὐ αἰώνα. Σ΄αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ ὅρια οἱ Τοῦρκοι υἱοθετοῦν μία σχετικὰ παθητικὴ στάση ἔναντι τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου.

Τό «μοναρχιανικό» πνεῦμα τῆς «Συνόδου» τοῦ Κολυμπαρίου ὡς κατ’ἐξοχήν διασπαστικό στοιχεῖο στήν ἑνότητα τῆς Όρθοδόξου Ἐκκλησίας

                             

Ἰωάννης Μαρκάς
Μ.Δ.Ε. Δογματικῆς Θεολογίας Α.Π.Θ.

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Σεβαστοὶ Πατέρες,

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ φίλοι τῆς Ε. Π. Μ. ,

Χριστὸς Ἀνέστη!

Ὅταν τὸ 2007, ὁ πρὸ τριετίας ἀποθανὼν Μητροπολίτης Περγάμου, Ἰωάννης Ζηζιούλας, συνέταξε καὶ παρουσίασε γιὰ λογαριασμὸ τῆς «Μικτῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ Θεολογικοῦ Διάλογου μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν», τὸ γνωστὸ «Κείμενο τῆς Ραβέννας» (ἕνα κείμενο ποὺ εἶχε ἀναιρέσει ἐπιτυχῶς μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἔγκριτων θεολόγων κι ὁ μακαριστὸς πατὴρ Σαράντης^[1] - αἰωνία του ἡ μνήμη!), οὐσιαστικὰ ἐρχόταν σὲ μία κρίσιμη καμπὴ τοῦ «θεολογικοῦ διαλόγου» νὰ κατοχυρώσει σὲ πρῶτο βαθμὸ τὴν (ἀποδεχθεῖσα ἀπὸ τὴ «Β΄ Βατικανὴ Σύνοδο») θεωρία του π. Νικολάου Afanassieff, περὶ «εὐχαριστιακῆς ἐκκλησιολογίας»^[2], καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ καλύψει τὸ κενὸ ποὺ εἶχε ἀφήσει στὴν οἰκουμενιστικὴ θεολογία του ὁ Afanassieff, ποὺ ἀφοροῦσε τὸ «παγκόσμιο πρωτεῖο» τοῦ Πάπα. Τούτη τὴν ἐργολαβικὴ διεκπεραίωση, τῆς νομιμοποίησης τοῦ παπικοῦ «πρωτείου ἐξουσίας», τὴν ἐπέτυχε ὁ Ζηζιούλας ἐνεργῶντας σαφῶς κατὰ τρόπο ἀντικανονικό, καθὼς μὲ μιὰ ἔξοχη «μεταπατερική», ἢ μᾶλλον «μετά - ἀποστολικὴ» μαεστρία, παρερμήνευσε σκοπίμως τὴ διάταξη τοῦ 34ου Ἀποστολικοῦ Κανόνα ποὺ κάνει λόγο γιὰ «πρῶτο τῇ τάξει σὲ ἐπαρχιακὸ (τοπικὸ) ἐπίπεδο»^[3] , καὶ τὴν ἐπέκτεινε αὐθαίρετα σὲ διοίκηση «παγκοσμίου ἐπιπέδου».

Ὡς «θεολογικὴ» τεκμηρίωση αὐτῆς τῆς ἀντικανονικῆς ἀβελτηρίας προέταξε τὴν αἱρετικὴ διδασκαλία τῆς «ἐνδοτριαδικῆς μοναρχίας», ποὺ προβάλλει τὴν κυριαρχικὴ καὶ ὑπεροχικὴ θέση τοῦ Θεοῦ Πατέρα εἰς βάρος τῶν δύο ἄλλων Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδας, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ τοῦ βολικοῦ ἀρειανικοῦ ἀφηγήματος, ὁ Ζηζιούλας διατύπωσε τὴν ἄποψη πώς, ὅπως ὁ Θεὸς Πατέρας εἶναι «πρῶτος τῇ τάξει» στὴν Ἁγία Τριάδα, ἔτσι καὶ ὁ ἐπίσκοπος εἶναι «πρῶτος τῇ τάξει» στὴν Ἐκκλησία. Στὸ «Κείμενο τῆς Ραβέννας», αὐτὴ ἡ τριαδολογικὴ αἵρεση ποὺ καταλήγει σὲ βαρύτατη ἐκκλησιολογικὴ ἐκτροπή, ἀποτυπώθηκε ξεκάθαρα καὶ προβλήθηκε θεσμικὰ ἐκ μέρους του τότε Περγάμου, πλὴν ὅμως, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ σχετικῶς ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., Γεώργιος Μαρτζέλος, τὸ ἀρειανικὴς φύσεως σκεπτικό του, δὲν ἦταν μία καινοφανὴς σύλληψη τῆς στιγμῆς, ἀλλὰ μᾶλλον ἀποτέλεσε τὴν κορύφωση τῆς ἐκκλησιολογικῆς του σκέψης, ἡ ὁποία διέτρεξε καὶ τὰ τέσσερα κοινὰ κείμενα τοῦ θεολογικοῦ αὐτοῦ διαλόγου, ἤτοι ἀπὸ τὸ «Κείμενο τοῦ Μονάχου» (1982) μέχρι καὶ τὸ «Κείμενο τῆς Ραβέννας» (2007)^[4] .

Καθιερώνοντας ἐπισήμως λοιπόν, στὸ πλαίσιο τῶν διμερῶν θεολογικῶν διαλόγων Ὀρθοδόξων-Παπικῶν, τὴν αἱρετικὴ διδασκαλία περὶ «μοναρχίας τοῦ Πατρὸς» (ἑρμηνεύοντας ἐσφαλμένα τὸν ὅρο «μοναρχία», οὐχὶ ὡς ἀρχὴ καὶ αἴτιο ὑπάρξεως τῶν δύο ἄλλων Προσώπων -ὁ Πατὴρ ὡς πηγὴ τῆς Θεότητας, γεννᾶ τὸν Υἱὸ καὶ ἐκπορεύει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον- ποὺ εἶναι τὸ ὀρθόν, ἀλλὰ ὡς χρονικὴ ἀρχὴ προϋπάρξεως καὶ δεσποτείας σὲ βάρος τῶν ἄλλων δύο), ὁ θεολογικὸς παραβάτης Ζηζιούλας θέλησε νὰ πετύχει τὴν «θεολογικὴ» κατοχύρωση ἑνὸς παγκόσμιου πρωτείου (ἐξουσίας), μὲ δύο συνιστῶσες: ἕνα «γενικὸ» γιὰ τὸν Πάπα Ρώμης, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ ὑποταχθεῖ σύμπασα ἡ χριστιανικὴ οἰκουμένη, καὶ ἕνα «εἰδικὸ» γιὰ τὸν Πατριάρχη, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ ὑποταχθοῦν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες κάτω ἀπὸ τὸν δικό τους «πρῶτο», κάτω ἀπὸ ἕναν «Πάπα τῆς Ἀνατολῆς» δηλαδή!

Ερώτηση προς τα αξιότιμα μέλη της ημερίδος: Και τί πρέπει να κάνουν οι πιστοί, αν οι Οικουμενιστές γράψουν (σχεδόν βέβαιο) στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τα πορίσματά σας;

Πορίσματα Ημερίδας με θέμα : Ενότητα της Εκκλησίας και ένωση των εκκλησιών

ΠΟΛΕΜΙΚΟ

 ΜΟΥΣΕΙΟ -

 ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ

 2026

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ

 ΜΕΛΕΤΩΝ

Στὶς 21μ.μ. τῆς 3^ης Μαῒου 2026 ὁλοκληρώθηκαν μὲ ἐπιτυχία οἱ ἐργασίες τῆς ἡμερίδος ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ποὺ διοργάνωσε ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ μὲ μεγάλη συμμετοχὴ πιστῶν.  Μετὰ τὶς ἕξη εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν  τὰ ἀκόλουθα πορίσματα :

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ  ὡς «καινὴ κτίσις» ἔχει ὡς θεμελιώδη ἰδιότητά της τὴν ἑνότητα, ἡ ὁποία ἔχει ὡς βασική της προϋπόθεση τὴν Ἀλήθεια, ὅπως παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου στοὺς Ἀποστόλους καὶ διατρανώθηκε ὑπὸ τῶν ἁγίων Πατέρων  στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους  διὰ τῶν Ὅρων καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ὅλες μαζὶ οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες καὶ ἡ καθεμία χωριστὰ ἀποτελεῖ τὴν «Μία» Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.  Διὰ τῆς αὐτῆς πίστεως ἐν τῆ θείᾳ Χάριτι ὑφίσταται ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας.  Ἀντιθέτως ὁ ὅρος «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» προϋποθέτει διάσπαση, τὴν ὕπαρξη πολλῶν αἱρετικῶν ὁμάδων ποὺ μὲ τεχνάσματα εἶναι ἀδύνατον νὰ συγκολληθοῦν καὶ νὰ ἀποτελέσουν ἕνα ὅλο. Γι’αὐτὸ ἡ δέησις ἐντὸς τῆς Θ. Λειτουργίας «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» δὲν σημαίνει προσευχὴ γιὰ ἕνωση τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, πολλῷ μᾶλλον ἕνωση τῆς Ἐκκλησίας μὲ αἱρετικὲς ὁμάδες,  ἀλλὰ προσευχὴ γιὰ συνάντηση ὅλων τῶν πιστῶν στὴν τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.

Ο αρχιεπ. Κρήτης Ευγένιος εόρτασε την επανακομιδή της τιμίας κάρας του Αποστόλου Τίτου με τον παπικό καρδινάλιο να στέκεται στην Ωραία Πύλη (αφού ήταν παρών στην λιτάνευση της κάρας).

Οἱ πράξεις τοῦ ἀρχιεπ. Κρήτης Εὐγενίου καταργοῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Παύλου πρὸς Τίτον, τὸν ὁποῖον ὑποτίθεται ο Εὐγένιος τιμᾶ. Εἶναι ο Εὐγένιος ἀνώτερος ἀπό τον ἀπόστολο Παῦλο καὶ τοὺς Ἁγίους;

Πῶς τιμοῦν τὸν ἀπόστολο Τίτο ὅταν ὁ Παῦλος στὴν πρὸς Τίτον ἐπιστολὴ τοῦ ἔγραψε: "1.7 δεῖ γὰρ τὸν ἐπίσκοσκοπον ἀνέγκλητον εἶναι ὡς Θεοῦ οἰκονόμον... 1.9 ἀντεχόμενον τοῦ κατὰ τὴν διδαχὴν πιστοῦ λόγου, ἵνα δυνατὸς ᾖ καὶ παρακαλεῖν ἐν τῇ διδασκαλίᾳ τῇ ὑγιαινούσῃ καὶ τοὺς ἀντιλέγοντας ἐλέγχειν. 1.10 Εἰσὶ γὰρ πολλοὶ καὶ ἀνυπότακτοι, ματαιολόγοι καὶ φρεναπάται, μάλιστα οἱ ἐκ περιτομῆς, 1.11 οὓς δεῖ ἐπιστομίζειν, οἵτινες ὅλους οἴκους ἀνατρέπουσι διδάσκοντες ἃ μὴ δεῖ αἰσχροῦ κέρδους χάριν. 1.12 εἶπέ τις ἐξ αὐτῶν ἴδιος αὐτῶν προφήτης· Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργαί. 1.13 ἡ μαρτυρία αὕτη ἐστὶν ἀληθής. δι᾿ ἣν αἰτίαν ἔλεγχε αὐτοὺς ἀποτόμως, ἵνα ὑγιαίνωσιν ἐν τῇ πίστει, 1.14 μὴ προσέχοντες ᾿Ιουδαικοῖς μύθοις καὶ ἐντολαῖς ἀνθρώπων ἀποστρεφομένων τὴν ἀλήθειαν... τοῖς δὲ μεμιαμμένοις καὶ ἀπίστοις οὐδὲν καθαρόν, ἀλλὰ μεμίανται αὐτῶν καὶ ὁ νοῦς καὶ ἡ συνείδησις. 1.16 Θεὸν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι, τοῖς δὲ ἔργοις ἀρνοῦνται, βδελυκτοὶ ὄντες καὶ ἀπειθεῖς καὶ πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἀδόκιμοι... αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, 3.11 εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει, ὢν αὐτοκατάκριτος." 

Ἅγιος Παΐσιος: «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη».

Ενώ οι Γραφές μας έχουν προειδοποιήσει, εμείς ακόμα απορούμε και εκπλησσόμαστε

Ἐπιστολὴ Ἰούδα 1, 4-19 (ἑρμηνεία Ἰ. Κολιτσάρα):    

    

«διότι μὲ τρόπον δόλιον καὶ ἀπατηλὸν εἰσεχώρησαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μερικοὶ ἄνθρωποι, διὰ τοὺς ὁποίους ἡ Γραφὴ πρὸ πολλοῦ χρόνου εἶχε προφητεύσει καὶ ὁρίσει, ὅτι θὰ ἔπαιρναν ἐπάνω τους αὐτὴν τὴν φοβερὰ καταδίκην. Ἀσεβεῖς αὐτοί, νοθεύουν καὶ διαστρέφουν τὴν δωρεὰν καὶ τὴν ἀλήθειαν, ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός, ζητοῦντες μὲ σοφιστικὰ καὶ πονηρὰ ἐπιχειρήματα νὰ δικαιολογήσουν τὴν φαυλότητα καὶ ἀνηθικότητα αὐτῶν καὶ ἀρνούμενοι τὸν ἕνα καὶ μόνον Δεσπότην καὶ Κύριόν μας, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν… Ἐνθυμηθῆτε,… πῶς κατὰ τοὺς τελευταίους καιρούς, ποὺ θὰ προηγηθοῦν ἀπὸ τὴν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ, θὰ ὑπάρξουν ἄνθρωποι εἴρωνες καὶ χλευασταῖ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ θελήματός του, ποὺ θὰ ζοῦν καὶ θὰ συμπεριφέρονται σύμφωνα μὲ τὰς φαύλας ἐπιθυμίας των, διὰ νὰ διαπράττουν ἔτσι ἀσεβείας. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ δημιουργοῦν διαιρέσεις εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἄνθρωποι ζωώδεις ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ κατώτερα ἔνστικτα καὶ οἱ ὁποῖοι οὔτε Πνεῦμα Θεοῦ ἔχουν οὔτε καὶ τὸ δικόν των πνεῦμα ἔχουν καλλιεργημένον καὶ προικισμένον μὲ τὴν θείαν χάριν».