Νὰ εἴμαστε αἰσιόδοξοι ὅ,τι καὶ ἂν συμβαίνει

 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος 

 Ὑπάρχει ἕνας ἀνάπηρος ἄνθρωπος γεμᾶτος αἰσιοδοξία, τὸν ὁποῖο ἔχω δεῖ μὲ τὰ ἴδια μου τὰ μάτια. Εἶναι ἕνας στρατιώτης ποὺ πληγώθηκε στὸν πόλεμο. Μιὰ ἐχθρικὴ σφαῖρα διαπέρασε τὸ σῶμα του, τὸν πλήγωσε δίπλα στὴ μέση του. Μὲ κάλεσε νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ. Μπήκαμε μέσα στὸ μισοσκότεινο δωμάτιο. Σὲ μία μεγάλη καρέκλα, μὲ πλάτη δίπλα στὸ παράθυρο, καθόταν ὁ γνωστός μου. Μὲ κοίταξε καὶ μοῦ εἶπε:

«Κάθομαι ἐδῶ ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ καὶ παρατηρῶ τὴ ζωὴ ἀπὸ τὸ παράθυρο. Ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ καὶ καμιὰ φορὰ ἀπὸ τὸ ἕνα πρωὶ ὡς τὸ ἄλλο πρωί. Ξέρετε πὼς ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος βρεθεῖ μέσα σ’ ἕνα ἄδειο πηγάδι καὶ ἀπὸ κεῖ παρατηρήσει μέρα μεσημέρι τὸν οὐρανό, θὰ δεῖ τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ; Καὶ ἐγὼ παρατηρῶ μέσα ἀπὸ τὸ μισοσκόταδό μου τοὺς ἀνθρώπους καὶ μοῦ φαίνονται σὰν ἀστέρια λαμπερὰ ποὺ φέγγουν, κινοῦνται κυκλικὰ καὶ ἀδιάκοπα. Ὅσο συμμετεῖχα στὸν στρόβιλο τῆς ζωῆς δὲν ἤξερα ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι τόσο ὡραία καὶ τόσο γλυκεῖα. Ἀπὸ τότε ποὺ ἔχασα τὰ πόδια μου, κέρδισα τὰ μάτια μου. Ναὶ βλέπω αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀπὸ τότε ποὺ κάθισα σ’ αὐτὴν τὴν καρέκλα. Ἡ ζωὴ εἶναι ὡραία καὶ γεμάτη ἁρμονία.

Ἡ ἀρρώστια δὲν εἶναι μεγάλο κακὸ καὶ ὁ θάνατος ἐπίσης δὲν εἶναι οὔτε μεγάλο οὔτε μικρὸ κακό. Δὲν αἰσθάνομαι τὰ πόδια μου καθόλου. Δὲν στηρίζουνε αὐτὰ ἔμενα ἀλλὰ ἐγὼ αὐτά. Ἀλλὰ ὑπάρχει κάτι ποὺ στηρίζει ἐμένα ὅπως ἐγὼ κρατῶ τὰ παράλυτα πόδια μου. Ἄν δὲν ὑπῆρχε αὐτό, θὰ ἤμουν ὅλος παράλυτος. Αὐτὸ ποὺ μὲ κρατᾷ εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ ψυχική μου αἰσιοδοξία. Ἡ ψυχή μου γιὰ καιρὸ ἦταν παράλυτη. Ἡ ὀπτικὴ τῆς ψυχῆς μου κυρίως ἦταν παράλυτη, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ βλέπει τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὸ νόημα αὐτῆς τῆς ζωῆς.

Ἡ ψυχή μου περιφερόταν στὸ σκοτάδι καὶ τῆς φαινόταν ὅλος ὁ κόσμος σκοτεινός. Ἡ μοναδική της δραστηριότητα ἦταν ἡ ὑποταγὴ στὸ σῶμα, ἡ σκλαβιὰ στὸ σῶμα. Τὸ σῶμα μου ἔσερνε τὴν ψυχὴ πίσω του, ὅπως τραβᾷ ὁ κυνηγὸς τὸν σκύλο του ἀπὸ τὸ λουρί. Ἡ ψυχή μου χοροπηδοῦσε, χόρευε στὴ σκόνη καὶ στὴ λάσπη, ἀκολουθῶντας τὸ σῶμα, ὑπακούοντας πάντα στὴν θέληση τοῦ σώματος.

"Ο Θεός δεν σκανδαλίζεται με αυτό που εσύ θεωρείς τα χάλια σου".

                      

Και επιχειρώ εδώ μια απλοϊκή απάντηση.

- Βλέπω τον εαυτό μου να πέφτει ξανά και ξανά σε αμαρτίες, να επαναλαμβάνει σφάλματα, να κουβαλά αδυναμίες που θα ήθελα να είχαν ήδη ξεπεραστεί. Κι όμως, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, νιώθω ότι ο Θεός δεν αποσύρει τη φροντίδα Του. Με σκεπάζει με μια πρόνοια μυστική και διακριτική. Δεν με προστατεύει επειδή το αξίζω αλλά επειδή με αγαπά.

Η αμαρτία έχει πόνο. Δεν είναι αθώα. Πληγώνει, σκοτεινιάζει, βαραίνει την ψυχή. Όμως η Αγάπη Του Θεού επιμένει. Η Αγάπη Του δεν εξαρτάται από την επίδοσή μου ούτε από την ηθική μου ακεραιότητα.

Όταν στρέφομαι προς Εκείνον με συντετριμμένη καρδιά, χωρίς διάθεση αυτοδικαίωσης, γεννιέται μέσα μου μια πνευματική παρηγορία. Μια ήρεμη βεβαιότητα ότι δεν είμαι εγκαταλειμμένος. Έτσι γίνεται αισθητή η Παρουσία Του, όχι ως εξωτερικό φαινόμενο αλλά ως εσωτερικός ησυχασμός και αγαπητικός γλυκασμός.

Και πέρα από τις προσωπικές μας εμπειρίες. 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗ ΡΗΣΗ: «ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ;»

ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗ ΡΗΣΗ:  «ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ;»

εἰσαγωγικὸ ἀπὸ entaksis:   Στὸ πλαίσιο τῆς ποιμαντικῆς διακονίας καὶ τῆς μελέτης τῶν Πατερικῶν κειμένων, ἐρχόμαστε συχνά ἀντιμέτωποι μὲ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ποὺ προκαλοῦν ἀπορίες ἢ ἀποτελοῦν ἀφορμὴ παρανοήσεων. Ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον παρεξηγημένα σημεῖα εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου: «τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου, καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου;». Τὸ συγκεκριμένο χωρίο ἀποτελεῖ διαχρονικὰ προσφιλὲς ἐπιχείρημα τῶν πάσης φύσεως αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι, στὴν προσπάθειά τους νὰ μειώσουν τὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἑρμηνεύουν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ὡς δῆθεν περιφρόνηση ἢ ἀποκήρυξη τῆς Μητέρας Του. Ὁ Μέγας Φώτιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, μὲ  τὸ βάθος τῆς ἑρμηνευτικῆς του δεινότητας, ἀναλαμβάνει νὰ διαλύσει κάθε σκιὰ σκανδάλου καὶ νὰ ἀποστομώσει τὶς κακόδοξες δοξασίες. Στὴν 45η ἐρώτησή του, ἀναλύει πῶς ὁ Χριστὸς ὄχι μόνο δὲν περιφρόνησε τὴ Θεοτόκο, ἀλλὰ ἀντιθέτως, ἀναδεικνύει τὴν πνευματικὴ συγγένεια ὡς τὴν ὑψίστη τιμή, μετατρέποντας τὴν ἀνθρώπινη σχέση σὲ οὐράνια δόξα. Μέσα ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Ἁγίου, κατανοοῦμε ὅτι ἡ φαινομενικὴ «ἐπιτίμηση» ἦταν στὴν πραγματικότητα μία ἀπάντηση στοὺς ἐμπαθεῖς Ἰουδαίους καὶ μία πρόκληση πρὸς ὅλους μας νὰ καταστοῦμε οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς τηρήσεως τοῦ θελήματός Του. Τὸ ἐπίμαχο ἐδάφιο (Ματθαῖον ιβ΄, 47-50): «εἶπε δέ τις αὐτῷ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἔξω ἑστήκασι ζητοῦντές σοι λαλῆσαι. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ εἴποντι αὐτῷ· τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου, καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου; καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου· ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αὐτός μου ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν».

ΕΡΩΤΗΣΗ 45η: Πώς πρέπει να εννοήσουμε το χωρίο, «ποια είναι η μητέρα μου και ποιοι οι αδελφοί μου;». Γιατί πολλοί αυτό το θεώρησαν αφορμή σκανδάλου.

Δεν είναι καθόλου θαυμαστό αν κάποιος, που δεν έχει σταθερή γνώμη, σκοντάφτει σε πράγματα στα οποία για τους πολλούς διαλάμπει η σωτηρία και η ωφέλεια. Θαυμαστό είναι το ότι και τους ηθελημένα τυφλούς ανέχεται το φορητό φως να φωτίζει το νού τους και να τους χειραγωγεί, και δεν τους κάνει ανίκανους να βλέπουν την αλήθεια. Γιατί και ο Κύριος και Σωτήρας μας έγινε γι’ αυτούς που χάνονται εμπόδιο και πέτρα σκανδάλου και πέτρα που δεν κρίθηκε κατάλληλη να μπει στο θεμέλιο ως αγκωνάρι, όχι ότι αυτός ήταν τέτοιος πραγματικά, αλλά οι πλανημένοι νόμιζαν πως ήταν τέτοιος. Και στο χωρίο αυτό λοιπόν δεν αρνείται τη μητέρα του, όπως θέλουν οι ασεβείς με την ασεβή γνώμη τους. Το «ποια είναι η μητέρα μου;» που είπε, δεν τον είπε τον λόγο αυτόν ο Σωτήρας γιατί περιφρονούσε τη μητέρα του. Αυτός δηλαδή που όταν ήταν παιδί ανώριμο ακόμα κατά τον φυσικό νόμο υπάκουε στη μητέρα του και παντού φύλαγε για τη μητέρα του τον πρώτο λόγο, πώς αυτός όταν ωρίμασε στην ηλικία θα ήταν δυνατό να δείχνει διαγωγή όχι σωστή και περιφρονητική; Δεν είναι λοιπόν τα λόγια αυτά ενός που απορρίπτει τη μητέρα του, μακριά μια τέτοια σκέψη, αλλά κάποιου που βλέπει αλλιώς τα πράγματα.

Απάντηση από τον π. Αθανάσιο Μυτιληναίο σε όσους με αφορμή τον πόλεμο προφητειολογούν:

Σώσον με, Κύριε, ότι εκλέλοιπεν όσιος· ότι ωλιγώθησαν αι αλήθειαι από των υιών των ανθρώπων.

Βλέπετε; Ρίξτε μια ματιά στην πατρίδα μας. Θα βρείτε πολλούς ευσεβείς;... “Εκλέλοιπεν όσιος!” Έχει εκλείψει ο ευσεβής άνθρωπος. Θα μου πείτε “γιατί τα λέμε αυτά;”. Οφείλουμε να τα επισημάνουμε. Για να θρηνήσουμε; Αγαπητοί μου, ΚΑΙ για να θρηνήσουμε! Αλλά, κυριότατα, για να φυλάξουμε τον εαυτόν μας! 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Όσο πηγαίνουμε προς το τέλος, τα πράγματα δε θα είναι καλύτερα, αλλά θα είναι χειρότερα. Μερικοί νομίζουν και ονειρεύονται ότι θα έρθει μία χρυσή εποχή, που θα τρώμε με χρυσά κουτάλια, θα υπάρχει μόνο η Βασιλεία του Θεού επάνω εις τη Γη κτλ.. Βέβαια, περιττό να σας πω ότι κάτι τέτοια, συνήθως, τα λένε οι χιλιασταί. Αλλά, δυστυχώς, δεν τα λέγουν οι χιλιασταί (μόνο), κάποτε τα λέγουν και οι Ορθόδοξοι, γιατί ερμηνεύουν στραβά εκείνα τα 1000 χρόνια, ότι θα επικρατήσει η Βασιλεία τού Θεού πάνω στη Γη.

Και, με την ευκαιρία, θα σας έλεγα ότι αυτά τα διαβόητα 1000 χρόνια, που τά ΄χουν τόσο κακοποιήσει, κυρίως, οι αιρετικοί (και μάλιστα οι χιλιασταί, όπου κ τ’ όνομά τους “χιλιασταί”, από τα 1000 χρόνια), δεν είναι παρά ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Γι’ αυτό βάζει 1000 το Πνεύμα τού Θεού, όπως βάζει “10 Παρθένοι”, για να πει “οι μισές Παρθένοι στάθηκαν ευσεβείς κ οι άλλες μισές όχι”, για να μην αρχίζει να βγάζει ποσοστά ο άνθρωπος και να πει πόσοι θα σωθούν. Στρογγυλός αριθμός, 10. Πέντε και πέντε. Έτσι κι εδώ. “1000” σημαίνει πάρα πολλά κι όχι 1000 χρόνια! Αλλά σημαίνει πάρα πολλά χρόνια. Πόσα; Ο Θεός ξέρει! Και είναι τα χρόνια, που μεσολαβούν, κατά την Ορθόδοξη διδασκαλία τής εκκλησίας μας, ανάμεσα σε δύο αφετηρίες: στην Πρώτη Παρουσία τού Χριστού κ εις τη Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού. Αυτό το διάστημα, το μεταξύ των δύο Παρουσιών τού Χριστού, είναι τα 1000 χρόνια της Αποκαλύψεως. Και αυτά τα 1000 χρόνια, που λέγει ότι θα δεθεί ο Σατανάς, δεν είναι παρά ο λεγόμενος “χρόνος τού Ευαγγελίου”. Έτσι ερμηνεύουν οι Πατέρες τής Εκκλησίας μας. Δηλαδή ο χρόνος, ο καιρός, που κηρύσσεται το Ευαγγέλιον. Και όποιος δέχεται το Ευαγγέλιον, πραγματικά, ζει την Ειρήνη τού Θεού.

Αλλά μόνο, βεβαίως, όποιος άνθρωπος ή όποια οικογένεια ή όποιος λαός ακολουθεί το Ευαγγέλιον τότε έχει Ειρήνη, τότε γι’ αυτούς είναι δεμένος ο Σατανάς! Δε μένει πιο πολύς χρόνος, για να σας εξηγήσω τι σημαίνει “δεμένος” κι, όπως λέγει μέσα το Βιβλίο τής αποκαλύψεως ότι θα λυθεί ο Σατανάς πάει να πει ότι οι άνθρωποι θ’ αρχίσουν ν’ αποδέχονται εκείνα, τα οποία κάποτε είχαν ζήσει στον καιρό τής ειδωλολατρείας, όπως θα το δούμε στη συνέχεια. Συνεπώς, δεν πηγαίνουμε σε καλύτερες ημέρες! Πηγαίνουμε σε χειρότερες ημέρες! Σε ημέρες περισσότερου και περισσότερου πειρασμού! Όλη η Αγία Γραφή, όλο το πνεύμα τής Αγίας Γραφής αυτό το πράγμα το δείχνει! Γι’ αυτό, αν πιστεύουμε αυτά τα 1000 χρόνια, θα νομίζαμε και θα λέγαμε στον εαυτό μας ότι δεν είναι ανάγκη πια, τα πράγματα θα ‘ρθούν όμορφα και δεν υπάρχει λόγος ν’ αγωνιζόμαστε. Όχι! Πρέπει να επιτείνουμε περισσότερο και περισσότερο τον αγώνα μας αυτόν!

Εξάλλου, ο Κύριος ειπε τα εξής, στο Κατά Ματθαίον 24 Κεφ. : “Και τότε ( = πότε; Τις παραμονές τής Δευτέρας τού Χριστού Παρουσίας. Προσέξτε με, σε όλη την ιστορία, αλλά ειδικότερα και τονισμένα στις ημέρες που θα ξανάρθει ο Χριστός) σκανδαλισθήσονται πολλοί” ( = ποιοι; Από τους Χριστιανούς!). Σε τι θα σκανδαλισθούν; Στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Δεν είχε πει ο Κύριος στους 11 Μαθητάς Του να Τον περιμένουν και να μην κοιμηθούν εις τον Κήπον τής Γεθσημανής; “Για να μη σκανδαλισθείτε” τούς είπε! Αλλά προσέθεσε. Σε τι να σκανδαλισθούν; Ακούστε, παρακαλώ. “Σκάνδαλο” θα πει πως έχω ένα παλούκι -τα λέω και λίγο απλούστερα, για να είμαι κατανοητός- το οποίον εκείνος που περπατάει δεν το βλέπει. Κι εκεί σκοντάφτει και πέφτει επάνω στο παλούκι. Αυτό θα πει “σκανδαλίζομαι”. Έπεσα στο παλούκι επάνω. Σκόνταψα, δηλαδή. Όταν, όμως, βλέπω και το δω το παλούκι, τότε δεν πέφτω απάνω του. Άρα δεν σκανδαλίζομαι.

Τι ήταν ο σκανδαλισμός τότε στο πρόσωπο του Χριστού; Όταν ο Κύριος τους το είπε αυτό, σε λίγο θα έβλεπαν να Τον συλλαμβάνουν τον Κύριον. Και εκείνοι ήδη είχαν πιστέψει ότι είναι ο Υιός τού Θεού! Δεν είχε πει ο Ναθαναήλ “Συ είσαι, Κύριε, ο Υιός τού Θεού, ο Βασιλιάς τού Ισραήλ” ; Δεν είχε πει ο Απόστολος Πέτρος “Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός τού Θεού τού ζώντος” ; Τώρα Τον βλέπουν να συλλαμβάνεται από μερικούς στρατιώτες, απ’ τους υπηρέτας τού ναού!

Π. Σεραφείμ Ρόουζ: Προέσχατα και έσχατα

"Λέμε ότι ζούμε σε χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ισχύει... Οι αληθινοί Χριστιανοί σ’ αυτές τις τρομερές ημέρες θα έπρεπε καλύτερα ν’ αρχίσουν να σοβαρεύονται σχετικά με την πίστη τους"

π. Σεραφείμ Ρόουζ

Φαίνεται πως ο σατανάς εισέρχεται τώρα γυμνός στην ανθρώπινη ιστορία. Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν υπόσχονται να είναι πιο τρομερά απ’ όσο μπορεί να φανταστεί εύκολα κανείς τώρα. Αυτό το ένα ξέσπασμα ενέργειας εμπνευσμένης από το σατανά οδήγησε 1000 σχεδόν ανθρώπους σε επαναστατική αυτοκτονία• τι θα γίνει με τους πολλούς άλλους, θύλακες σατανικής ενέργειας, μερικούς πολύ ισχυρότερους από αυτή τη μικρή κίνηση, που δεν έχουν εκδηλωθεί ακόμα;

Μια ρεαλιστική άποψη της θρησκευτικής κατάστασης του σύγχρονου κόσμου είναι αρκετή για να εμπνεύσει σε κάθε σοβαρό Ορθόδοξο Χριστιανό ανησυχία και τρόμο για τη δική του σωτηρία. Οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες είναι τεραστίων διαστάσεων: «Διότι θα έρθει τότε θλίψη τόσο μεγάλη, που δεν έγινε από την αρχή του κόσμου μέχρι σήμερα και ούτε θα γίνει» (Ματθ. 24:21). Μερικές από αυτές τις δοκιμασίες θα έρθουν από την πλευρά των ευχάριστων πλανών, από τα «σημεία και ψεύτικα θαύματα» που αρχίσαμε από τώρα ακόμα να βλέπουμε• άλλα θα έρθουν από το τρομερό και φανερό κακό που είναι ήδη ορατό στο Jonestown, την Καμπότζη και το αρχιπέλαγος Γκουλάγκ.

Αυτοί που θέλουν να είναι αληθινοί Χριστιανοί σ’ αυτές τις τρομερές ημέρες θα έπρεπε καλύτερα ν’ αρχίσουν να σοβαρεύονται σχετικά με την πίστη τους, μαθαίνοντας τι είναι ο αληθινός Χριστιανισμός, μαθαίνοντας να προσεύχονται στο Θεό εν πνεύματι και αληθεία, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουν ποιος είναι ο Χριστός, στον Οποίο μονάχα έχουμε σωτηρία.

Η Ορθόδοξη ασκητική κοσμοθεωρία δίνει το μόνο μέσο με το οποίο οι άνθρωποι, έχοντας λάβει το Άγιο Πνεύμα με το Βάπτισμα και το Χρίσμα τους, μπορούν πραγματικά να συνεχίσουν να αποκτούν το Άγιο Πνεύμα στη ζωή τους• και διδάσκει πως να διακρίνουμε την πνευματική πλάνη και να φυλαγόμαστε από αυτήν.

Εδώ στη Δύση ζούμε σε έναν ανόητο παράδεισο ο οποίος µπορεί να χαθεί, και πιθανώς θα χαθεί σύντομα. Αρχίστε να προετοιμάζεστε – όχι με την αποθήκευση τροφίμων ή τέτοιων εξωτερικών πραγμάτων όπως µερικοί κάνουν ήδη στην Αμερική, αλλά με την εσωτερική προετοιμασία των Ορθόδοξων Χριστιανών.

Πώς Θα Σωθούμε: Τα τέσσερα “έσχατα” (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

                                        

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Τα τέσσερα “έσχατα”

Ο Σοφός Σειράχ μας δίνει μια συμβουλή θαυμάσια και ψυχωφελέστατη: “Μιμνήσκου τα έσχατά σου, και εις τον αιώνα ουχ αμαρτήσεις” (7:36). Δηλαδή, “να θυμάσαι πάντα τα τέλη της ζωής σου, και ποτέ δεν θ΄αμαρτήσεις”.

Τα “έσχατα” αυτά είναι:

α) ο σωματικός θάνατος του ανθρώπου,

β) η Δευτέρα παρουσία του Χριστού,

γ) η δόξα του Παραδείσου και

δ) η οδύνη της κολάσεως.

Όποιος τα θυμάται και τα μελετάει με το νου του συνεχώς, πολιτεύεται ενάρετα και θεάρεστα. Ας τα εξετάσουμε, λοιπόν, με τη σειρά.

α΄. Ο θάνατος

Ο άγιος Ιωάννης ο ελεήμων, πατριάρχης Αλεξανδρείας (610-619), για να χαράξει βαθιά μέσα στο νου του τη μνήμη του θανάτου και να την έχει πάντα ζωηρή μπροστά στα μάτια του, πρόσταξε να φτιάξουν τον τάφο του, αλλά να μην τον τελειώσουν. Ύστερα είπε στον κατασκευαστή να έρχεται σε κάθε επίσημη γιορτή, τότε που φορούσε τη λαμπρή αρχιερατική του στολή, και να του λέει δυνατά, μπροστά σε όλους: “Δέσποτα, το μνήμα σου είναι ατέλειωτο μέχρι σήμερα. Δώσε μου την άδεια να το τελειώσω, γιατί δεν ξέρεις πότε θα σε επισκεφθεί ο θάνατος”. Αυτό το έκανε ο άγιος, για να μην ξεγελαστεί από την πρόσκαιρη τιμή του αρχιερατικού αξιώματος, που μπορεί να εμπνεύσει την έπαρση, αλλά να θυμάται πάντα το θάνατο, που ταπεινώνει και… προσγειώνει.

Η αληθινή φιλοσοφία είναι η μελέτη του θανάτου, σύμφωνα με τον Μέγα Βασίλειο. Μ΄αυτή τη μελέτη φιλοσόφησε κι εσύ, αδελφέ, αν θέλεις να βρίσκεσαι μέσα στην πραγματικότητα. Θά ΄ρθει ώρα, και δεν ξέρεις πότε, που θα σβήσει η ζωή σου, και μαζί μ΄αυτήν όλα τα όνειρα, όλες οι αυταπάτες. Η γη θα καταπιεί αμείλικτα το σώμα σου, που θα γίνει τροφή των σκουληκιών. Άχρηστες θ΄αποδειχθούν η γνώση και η σοφία σου. Οι κληρονόμοι θ΄αρπάξουν την περιουσία σου, που με τόσους μάταιους μόχθους έφτιαξες. Και οι δαίμονες, αλίμονο, θα περιλάβουν την ψυχή σου, που για όλα αγωνίστηκε όσο ήταν σ΄αυτόν τον κόσμο, εκτός από το σπουδαιότερο: τη σωτηρία της!

Την ώρα εκείνη, καθώς θα βρίσκεσαι μπροστά στην οδυνηρή αυτή αλήθεια, την αλήθεια που ως τότε περιφρονούσες ή αμφισβητούσες, θα μετανοείς όψιμα και θα θρηνολογείς ανώφελα. Γιατί θα είναι πολύ αργά…

Πράγματι, φοβερό είναι του θανάτου το μυστήριο! Φρίκη προξενεί σε όλους, άρχοντες και υπηκόους, πλούσιους και φτωχούς, άνδρες και γυναίκες, νέους και γέρους, σοφούς και απλοϊκούς, κληρικούς και λαϊκούς, πιστούς και άπιστους. Η Ιστορία έχει διασώσει κάποιες λεπτομέρειες από το θάνατο ή και τις τελευταίες στιγμές ορισμένων μεγάλων ανδρών, στιγμές που συγκλονίζουν και διδάσκουν.

Γιὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμὰ

Γεώργιος Καψάνης

Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους

Σήμερα ἑορτάσαμε τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τοῦ Παλαμᾶ. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος εἶναι ἕνας μεγάλος θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας, μεγάλος διδάσκαλος πνευματικός, μεγάλος Ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τὸν 14ο αἰώνα οἱ δυτικοί, ὅπως καὶ σήμερα ἔτσι καὶ τότε, ἐμφοροῦνταν ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τί εἶναι ἡ θεία Χάρη καὶ πῶς ἐνεργεῖ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Προσπαθοῦσαν ὀρθολογιστικὰ νὰ ἑρμηνεύσουν τὸ τί εἶναι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ.

Τότε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς δίδαξε τὴν ὀρθή, τὴν Ὀρθόδοξο θεολογία τοῦ Εὐαγγελίου, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων. Ὅτι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἄκτιστη, δὲν εἶναι κτίσμα, δὲν εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, καὶ ἁγιάζει τὸν ἄνθρωπο, φωτίζει τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀκόμη κάνει τὸν ἄνθρωπο, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό, θεὸ κατὰ χάρη.

Ησυχασμός: Η κορυφαία έκφραση της ορθοδόξου πνευματικότητας

ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ: Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Η λέξη Ησυχασμός παράγεται από το ρήμα ησυχάζω που σημαίνει βρίσκομαι σε κατάσταση σιγής, ηρεμίας και αυτογνωσίας. Ο ησυχαστής μοναχός, αλλά και λαϊκός, πλημμυρισμένος από θείο έρωτα, προσπαθεί να αποβάλλει κάθε κοσμική ενασχόληση και σκέψη, αποζητά την ησυχία και επικεντρώνεται στη μνήμη του Θεού, λέγοντας αδιάλειπτα την νοερά προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό». 

Η άσκηση αυτή καθαρίζει την καρδιά από κάθε πάθος και το νου από τους ακάθαρτους λογισμούς, τους οποίους υπαγορεύουν οι δαίμονες. Ο ησυχαστής έτσι αποκτά «νουν Χριστού», όπως είπε ο απόστολος Παύλος. Το μυαλό του, η καρδιά του, οι αισθήσεις του και γενικά ολόκληρη η ψυχοσωματική του υπόσταση γεμίζει από την άκτιστη χάρη και την παρουσία του Θεού, τον καθαρίζει από τους ρύπους της αμαρτίας, τον αγιάζει, τον καθιστά μέτοχο των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Με την συνεχή άσκηση ο ησυχαστής αισθάνεται με τις σωματικές του αισθήσεις, βλέπει με τα σωματικά μάτια του το άκτιστο θείο φως, αυτό το φως που είδαν οι άγιοι απόστολοι στο όρος Θαβώρ.

Απίστευτο: Ο Κύριλλος Μόσχας έστειλε συλλυπητήριο γράμμα στον Ιράν για τον θάνατο του Αγιατολλά Χαμενεΐ, τον οποίο αποκάλεσε "άνθρωπο βαθιάς πίστης"!!!

Χρόνια τώρα προειδοποιούμε και καταδεικνύουμε με στοιχεία την πονηρή, εθνοφυλετική και οικουμενιστική δραστηριότητα του Κυρίλλου Μόσχας. Χρόνια δείχνουμε στους διάφορους μοσχολάγνους, ότι κακώς βλέπουν στην Μόσχα τον σωτήρα της Ορθοδοξίας και ότι ο Κύριλλος αποτελεί την ρωσική έκδοση του Βαρθολομαίου.  Όμως εις μάτην. Αυτοί συνεχίζουν να προβάλουν τον Μόσχας ως ορθόδοξο, παρότι αυτός κάνει τα πάντα για να τους διαψεύσει. Τώρα όμως ξεπέρασε κάθε όριο: Ο Κύριλλος Μόσχας έστειλε τα συλληπητήρια του στο Ιράν εκφράζοντας την λύπη του (!!!) για τον θάνατο του δολοφόνου, δικτάτορα, υβριστή και διώκτη του Χριστού Χαμενεΐ ονομάζοντας τον ἀνθρωπο βαθιάς πίστης και διαβεβαιώνει τους Ιρανούς ότι θα προσευχηθεί στον Θεό για αυτὀ τον λόγο!!!!

Πως -αντί να καταδικάσουν- δικαιολογούν "ειδικοί" ιερείς την στάση του αυτή: Λέγοντας τα εξής: "Στο πλαίσιο αυτό, ακόμη και κινήσεις που προκαλούν αντιδράσεις, όπως το συλλυπητήριο γράμμα προς την ηγεσία του Ιράν, εντάσσονται σε μια ευρύτερη εκκλησιαστική διπλωματία. Η Ρωσική Εκκλησία επιδιώκει να χτίσει συμμαχίες με άλλες θρησκείες που επίσης αντιστέκονται στην εκκοσμίκευση, θεωρώντας ότι σε έναν «πολυπολικό κόσμο» τέτοιες επαφές είναι αναγκαίες."(σε σχόλιο εδώ). Κλαυσίγελως. Ο ιερέας αυτός ονομάζει έναν φανατικό σιίτη, που συμμετείχε στην Ισλαμική Επανάσταση, πυ ευθύνεται για την δολοφονία πολλών ανθρώπων στο Ιράν, που δημιούργησε διεθνώς πολλές εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις, "αγωνιστή ενάντια στην εκκοσμίκευση"!!! Δυστυχώς έχει χαθεί κάθε μέτρο πια.

                              

Τα αιρετικά γράφει ο Ανδρέας Λουδάρος

Ύστερα από όσα έχει κάνει κι έχει πει για να δικαιολογήσει τα ποτάμια αίματος που έχουν χυθεί τα τελευταία χρόνια στην Ουκρανία, κανονικά δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει τίποτα πλέον. Κι όμως, ο Ρώσος Ορθόδοξος Πατριάρχης κατόρθωσε να μας εκπλήξει για μια ακόμη φορά.

Το συλλυπητήριο γράμμα του προς τον πρόεδρο του Ιράν για τον θάνατο του Αγιατολλά Χαμενεΐ έπεσε στον ορθόδοξο κόσμο με την ίδια σφοδρότητα που πέφτουν αυτές τις μέρες οι αμερικανικοί και οι ιρανικοί πύραυλοι στους στόχους τους.

«Ο εκλιπών υπήρξε άνθρωπος βαθιάς πίστης, πνευματικός και εθνικός ηγέτης, διακρινόμενος για το σθένος και τη σταθερότητα του χαρακτήρα του» έγραψε ο Ορθόδοξος Πατριάρχης, που παρακαλεί τον Θεό να χαρίσει «σε ολόκληρο τον ιρανικό λαό δύναμη και ψυχική αντοχή για να ξεπεράσουν την οδύνη της απώλειας».

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά: Περί ΠΙΣΤΕΩΣ και ΑΠΟΚΗΡΥΞΕΩΣ των αιρετικών! (Δυνητικό ή ἀναγκαῖο;)

Τελικὰ διαβάζουμε τοὺς Αγίους ἢ γίναμε κι ἐμεῖς μεταπατερικοί;

                                                            

Γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Ὁ Χριστὸς εἶπε «μακάριοι οἱ πενθοῦντες, οἱ ἐλεήμονες» κ.λπ. Καὶ ἐρωτᾶ:

Δεῖξε μου τὴν Πίστη σου ἀπὸ τὰ ἔργα σου... Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστέψουμε ὅτι ὅποιος δὲν ἐφαρμόζει αὐτὲς τὶς Ἐντολές, εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύει στὸ Θεό (δυστυχῶς ὅμως σήμερα πολλοὶ τὶς θεωροῦν δυνητικές);

Τὸ κείμενο εἶναι ξεκάθαρο: Κατὰ τὸν Ἅγιο ἡ ἀληθινὴ πίστη στὸ Θεὸ ἀποδεικνύεται με τὴν ἀναγνώριση καὶ τήρηση (ἐννοεῖται ὅλων) τῶν Ἐντολῶν , τὴν συμφωνία μας μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων καί, ἐπίσης, τὴν ἀντίθεση καὶ ἐπίσημη ἀποκήρυξη τῶν κακόδοξων «ὀπαδῶν τῆς δυσσεβείας» καὶ τὴν ἀποκήρυξη τῶν πονηρῶν διδασκαλιῶν τους» (ὅπως καὶ σήμερα, τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν). ὅποιος ἀποστρέφεται τοὺς δυσσεβεῖς αἱρετικοὺς ἀκολουθεῖ τὸν Χριστό.

Συγκεκριμένα γράφει (κείμενο καὶ μετάφραση):

      

Οι Αγιορείτες της εποχής του Παλαμά και οι σημερινοί διάδοχοί τους. Μία τραγική και θλιβερή για την Εκκλησία διαπίστωση!

                    

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου, Ἱεροθέου Βλάχου (ὁ ὁποῖος ἀπεδείχθη σὲ μέγα δίγλωσσο Ἰανὸ τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἀσθενέστατη μνήμη) «Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὡς ἁγιορείτης» (σελ. 306-309) παραθέτουμε ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο γίνεται φανερό ὅτι, πρὶν κάποια Σύνοδος καταδικάσει τοὺς ἀντι-ἡσυχαστὲς καὶ τὸν Βαρλαάμ, οἱ Ἁγιορεῖτες ἀποφάσισαν τὴν διακοπὴ κοινωνίας μὲ αὐτούς!

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐπιβεβαιώνει διαρκῶς λόγοις καὶ ἔργοις τὶς Οἰκουμενιστικὲς του διδασκαλίες καὶ τὴν ἔμπρακτη ἐμμονὴ γιὰ τὴν ὑλοποίησή τους. Τοῦτο γίνεται ἐπίσημα κι ἐνώπιον μὲ τὴ συγκατάθεση τῆς πλειοψηφείας τῶν Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ δὲν διεχώρησαν τὴν θέση τους καὶ δὲν ὁμολόγησαν τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. οὐσιαστικὰ ἀποδέχτηκαν τὶς κακόδοξες θέσεις του κ. Βαρθολομαίου.

Ὡς ἐκ τούτου προκύπτει ἡ τραγικὴ καὶ θλιβερὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία διαπίστωση γιὰ τοὺς σημερινοὺς Ἁγιορεῖτες πατέρες, ἀλλὰ καὶ τοὺς θεωρούμενους ὡς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους καὶ Ποιμένες:

Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου: ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ «Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΥΤΗΣ» 22-3-1981] [Β45 ]

 ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

                          «Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ,

              Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΥΤΗΣ»

    [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-3-1981] [Β45 ]                                       

     Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, δευτέρα Κυριακή των Νηστειών, εορτάζει τη μνήμη του μεγάλου πατρός και θεολόγου του 14^ου αιώνος, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

    Εάν η Κυριακή της Ορθοδοξίας, που εορτάσαμε την περασμένην Κυριακήν, είναι η εορτή κατά την οποίαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, στην 7^η Οικουμενική Σύνοδο έδειξαν ότι ο Υιός του Θεού αληθινά έγινε άνθρωπος, για να θεωθεί ο άνθρωπος, αυτό με τη σημερινή Κυριακή και την προβολή του μεγάλου προσώπου και αγίου, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, που δεν είναι βεβαίως σήμερα η κανονική του μνήμη, αλλά η προβολή του, ως θεολόγου και μαχητού υπέρ της Ορθοδοξίας, με τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά έγινε αυτό πολύ σαφές· διότι ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ηγωνίσθη ως μοναχός και ως επίσκοπος, ακριβώς να δείξει ότι είναι δυνατόν αυτό να γίνει.

    Ποιο; Αυτό που η 7^η Οικουμενική Σύνοδος ήδη είχε θεμελιώσει: ότι ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο ἵνα ἡ σάρξ γένηται λόγος. Αυτό που όλοι οι Πατέρες της  Εκκλησίας μας, σε μια ολοσύμφωνη γραμμή ετήρησαν μέσα στη διαδρομή της Εκκλησίας: ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Και δύο μεγάλες Οικουμενικές Σύνοδοι, που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη το 1341 και το 1351, κατοχύρωσαν αυτήν την μεγάλη αλήθεια. Είναι οι τελευταίες μεγάλες Σύνοδοι που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη, που έγιναν στην Ανατολή, 100 χρόνια πριν πέσει η Κωνσταντινούπολις και η Ανατολή πια βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία αλλοθρήσκων. Αλλά όμως, θείω Πνεύματι, έγιναν αυτές οι δύο Σύνοδοι και ενεφανίσθη αυτός ο Άγιος μεγάλος πατήρ, ο οποίος και  προκάλεσε τας Συνόδους, σημειώσατέ το αυτό, εξ αφορμής της Δύσεως, η οποία υπεστήριζε τα εναντία, στο πρόσωπο του Βαρλαάμ, ότι δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να φθάσει στη θέωση, και θα δούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό, ο άγιος αυτός πατήρ που τόσο ηγωνίσθη, με τας Συνόδους αυτάς έθεσαν το θεμέλιον της Ανατολής, της Ορθοδόξου Ανατολικής Θεολογίας,ώστε όταν θα ήρχοντο τα μεγάλα κύματα της Δύσεως να την καταποντίσουν, αυτή να είναι θεμελιωμένη.

Κυριακή Β΄ Νηστειών - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Εβρ. 1, 10-2, 3]                              

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   «Ὃταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, λέγει· καὶ προσκυνησάτωσαν αὐτῷ πάντες ἄγγελοι Θεοῦ. καὶ πρὸς μὲν τοὺς ἀγγέλους λέγει· ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα, καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πυρὸς φλόγα· πρὸς δὲ τὸν υἱόν· ὁ θρόνος σου, ὁ Θεός, εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς βασιλείας σου (:και όταν θα εισαγάγει ο Πατήρ με δόξα και δύναμη τον Υιό που γεννήθηκε από Αυτόν πριν δημιουργηθεί όλη η κτίση, για να κρίνει την οικουμένη, λέει: “Να Τον προσκυνήσουν όλοι οι άγγελοι του Θεού”. Ο Υιός λοιπόν που έγινε άνθρωπος είναι Κύριος και των αγγέλων· και για τους αγγέλους λέει: “Ο Θεός κάνει τους αγγέλους Του ταχυκίνητους και αιθέριους σαν τους ανέμους, και τους λειτουργούς που Τον υπηρετούν λαμπρούς και δραστικούς σαν την πύρινη φλόγα”.Για τον Υιό όμως λέει: “Ο βασιλικός Σου θρόνος, Θεέ, μένει στερεός και ασάλευτος στους ατέλειωτους αιώνες. Η βασιλική Σου ράβδος είναι ράβδος και εξουσία ευθύτητας και δικαιοσύνης”)» [Eβρ.1,6-8].

     Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ονομάζει έξοδο την ένσαρκο έλευσή Του, όπως όταν λέγει «ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι (:(:Ιδού, βγήκε ο σπορέας έξω στο χωράφι για να σπείρει)» [Ματθ.13,4]· και πάλι: «ἐξῆλθον παρὰ τοῦ πατρὸς καὶ ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον (:ήμουν στους κόλπους του Πατρός μου ως γνήσιος Υιός Του και βγήκα από τον Πατέρα όταν έγινα άνθρωπος και ήλθα στον κόσμο)» [Ιω.16,28]· και σε πολλά σημεία μπορεί κανείς να το δει αυτό. Ο Παύλος όμως την ονομάζει είσοδο λέγοντας: «Ὃταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην (:και όταν πάλι εισαγάγει τον πρωτότοκο Υιό Του στην οικουμένη)», εννοώντας είσοδο την ανάληψη της σάρκας.

Κυριακή Β΄ Νηστειών – Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για τη θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ

                                 

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Μάρκ. 2,1-12]

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ

   «Καὶ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον διεπέρασε, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. Καὶ ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον. Καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν, εἶπε τῷ παραλυτικῷ· ‘’Θάρσει, τέκνον, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι’’(: και αφού μπήκε σε ένα πλοίο, πέρασε στην απέναντι όχθη της λίμνης, και ήλθε στη δική Του πόλη, την Καπερναούμ. Τότε Του έφεραν έναν παράλυτο, που τον είχαν βάλει πάνω σ’ ένα κρεβάτι. Και καθώς ο Ιησούς είδε την πίστη που είχε και ο παράλυτος κι εκείνοι που τον μετέφεραν, είπε στον παράλυτο, ο οποίος ανησυχούσε και φοβόταν μήπως οι αμαρτίες του γίνουν εμπόδιο στη θεραπεία του: ‘’Έχε θάρρος, παιδί μου˙ έχουν συγχωρηθεί οι αμαρτίες σου’’)» [Ματθ.9,1-2]

      Δική Του πόλη εδώ ονομάζει την Καπερναούμ· διότι άλλη μεν Τον έφερε στον κόσμο, η Βηθλεέμ, άλλη Τον ανέθρεψε, η Ναζαρέτ, και άλλη Τον είχε διαρκώς κάτοικό της, η Καπερναούμ.[πρβ. Ματθ.4,13: «Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ (:όταν άκουσε ο Ιησούς ότι ο Ιωάννης παραδόθηκε στη φυλακή απ’ τον βασιλιά Αντίπα, αναχώρησε και πήγε στη Γαλιλαία. Κι αφού άφησε τη Ναζαρέτ, πήγε και κατοίκησε στην Καπερναούμ, η οποία ήταν κτισμένη κοντά στη λίμνη της Γαλιλαίας, στα σύνορα των φυλών Ζαβουλών και Νεφθαλείμ)» και Ματθ. 4,17: «Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν(:από τότε άρχισε ο Ιησούς να κηρύττει συστηματικά και να λέει: ‘’Μετανοείτε, διότι πλησίασαν οι ημέρες που ο Μεσσίας θα εγκαθιδρύσει και στη γη τη βασιλεία των ουρανών με τη νέα, πνευματική, άγια και ουράνια ζωή, η οποία θα μεταδίδεται μέσα στην Εκκλησία Του’’)»].

Ποιὸς νὰ περιγράψει τὰ μεγαλεῖα σου, Παρθένε;

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Ἔγινες Θεομήτωρ, ἕνωσες τὸ νοῦ μὲ τὸ Θεό, ἕνωσες τὸ Θεὸ μὲ τὴ σάρκα, ἔκανες τὸ Θεὸ υἱὸ ἀνθρώπου καὶ τὸν ἄνθρωπο υἱὸ Θεοῦ, συμφιλίωσες τὸν κόσμο μὲ τὸν ποιητὴ τοῦ κόσμου.

Μᾶς δίδαξες μὲ ἔργα ὅτι τὸ θεωρεῖν δὲν προσγίνεται μόνο μὲ αἴσθηση ἢ καὶ λογισμὸ στοὺς πραγματικοὺς ἀνθρώπους (διότι τότε θὰ ἦσαν λίγο μόνο καλύτεροι ἀπὸ τὰ ἄλογα), ἀλλὰ πολὺ περισσότερο μὲ τὴ κάθαρση τοῦ νοῦ καὶ τὴ μέθεξη τῆς θείας χάριτος, κατὰ τὴν ὁποία ἐντρυφοῦμε στὰ θεοειδῆ κάλλη ὄχι μὲ λογισμούς, ἀλλὰ μὲ ἄυλες ἐπαφές.

Ἔκαμες τοὺς ἀνθρώπους ὁμοδίαιτους μὲ τοὺς ἀγγέλους, ἢ μᾶλλον ἀξίωσες καὶ μεγαλύτερων βραβείων, ἀφοῦ συνέλαβες ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα θεανδρικὴ μορφὴ καὶ τὴν γέννησες παράδοξα καὶ κατέστησες τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀπορρήτως συμφυῆ καί, θὰ λέγαμε, ὁμόθεη μὲ τὴ θεία φύση.

Λόγος εις την Βʼ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

    

(Ευαγγέλιο: Μαρκ. β’ 1-12)

Την περασμένη Κυριακή ακούσαμε το ευαγγέλιο που αναφέρεται στη θαυμαστή ισχύ που έχει η μεγάλη και δυναμική παρουσία του Χριστού. Ο Ναθαναήλ αμφισβητούσε τα λόγια του αποστόλου Φιλίππου πως είχε εμφανιστεί στον κόσμο ο από πολλού αναμενόμενος Μεσσίας, στο πρόσωπο του Ιησού του από Ναζαρέτ. Ο Ναθαναήλ όμως, με το που βρέθηκε κατά πρόσωπο με τον ίδιο τον Κύριο, αμέσως τον αναγνώρισε και τον ομολόγησε ως Υιό του Θεού και ως Βασιλιά του Ισραήλ. Το σημερινό ευαγγέλιο μας μιλάει για τις μεγάλες προσπάθειες και τον αγώνα που κατέβαλαν άνθρωποι με πραγματική πίστη για να παρουσιαστούν μπροστά στον Κύριο.

Τέσσερις άνθρωποι μετέφεραν έναν συνάνθρωπο ή φίλο τους που ήταν παραλυτικός. Τον μετέφεραν με το κρεβάτι του, αφού ήταν τόσο αδύνατος κι αβοήθητος, ώστε δε θα μπορούσε να μεταφερθεί διαφορετικά. Μάταια όμως προσπαθούσαν να περάσουν ανάμεσα από το πυκνό πλήθος και να πλησιάσουν τον Κύριο. Κι αφού αυτό δεν μπορούσαν να το κατορθώσουν, ανέβηκαν στην οροφή τής οικίας, την άνοιξαν, και με μεγάλη προσπάθεια κατέβασαν το κρεβάτι οπού κείτονταν ο άρρωστος και το ακούμπησαν μπροστά στα πόδια τού θαυματουργού Ιατρού. Τόσο μεγάλη ήταν η πίστη τους στο Χριστό.

«Ιδών δε Ιησούς την πίστιν αυτών λέγει τώ παραλυτικώ΄ τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» (Μάρκ. Β’ 5). Οι αμαρτίες σου συγχωρούνται, είπε ο Ιησούς στον παραλυτικό. Ο Χριστός δεν περίμενε ν’ ακούσει να εκφράζεται με λόγια η πίστη τους. Την είδε. Η πνευματική Του όραση εισχώρησε στα μύχια τής ανθρώπινης καρδιάς. Και κει, στα βάθη της, είδε τη μεγάλη τους πίστη. Με τα σωματικά Του μάτια είδε τις προσπάθειες και τον αγώνα τους να φέρουν τον άρρωστο άνθρωπο μπροστά Του. Η πίστη τους επομένως ήταν ολοφάνερη.

ΓΙΑΤΙ ΝΗΣΤΕΥΟΥΜΕ ΑΦΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΤΑ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΑ ΔΕΝ ΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;

ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΥΝΑΪΤΗ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

ΓΙΑΤΙ ΝΗΣΤΕΥΟΥΜΕ ΑΦΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΤΑ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΑ ΔΕΝ ΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;

ΕΡΩΤΗΣΗ 64η: Ἀφοῦ ὁ Χριστὸς λέγει, «Αὐτὰ ποὺ μπαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα δὲν κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτο», γιατὶ οἱ Πατέρες ὅρισαν νὰ μὴ τρῶμε κρέας τὶς ἡμέρες τῆς ἁγίας νηστείας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ Αὐτὸ ὁ Κύριος δὲν τὸ εἶπε γιὰ τὶς τροφές. Γιατὶ γνωρίζουμε, ὅτι τὸ πολὺ φαγητὸ καὶ τὸ πολὺ πιοτὸ κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτον, ξεσηκώνοντας ἐναντίον του τὰ σαρκικὰ πάθη γιὰ ἀσέλγεια. Διότι ἡ δύναμη τοῦ Σατανά, σύμφωνα μὲ τὸν Ἰώβ, βρίσκεται στὸ κέντρο τῆς κοιλίας. Ἀλλὰ ἐπειδὴ οἱ Φαρισαῖοι κατηγόρησαν τοὺς ἀποστόλους, ὅτι ἔτρωγαν μὲ ἄπλυτα χέρια, ἀπαντώντας ὁ Κύριος σ’ αὐτὲς τὶς κατηγορίες εἶπε· «Κάθε τί ποὺ μπαίνει ἀπὸ τὸ στόμα δὲν κάνει τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτον, δηλαδὴ ἡ ἀκαθαρσία τῶν χεριῶν, τὴν ὁποία σεῖς παρατηρεῖτε, ἀλλὰ τὰ ἁμαρτήματα ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἐκεῖνα τὸν κάνουν ἀκάθαρτον. Γι’ αὐτὸ προσθέτει· «Ἐνῶ τὸ νὰ τρώει μὲ λερωμένα χέρια, δὲν κάνει τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτον». Ὡστόσο, ἂν καὶ μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ τὰ τρῶμε ὅλα, ὅμως δὲν μᾶς συμφέρουν ὅλα, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπόστολο· γιατὶ λέγει· «Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται, ἀλλὰ δὲν μὲ συμφέρουν ὅλα», δηλαδὴ τὸ νὰ τρώγω καὶ νὰ πίνω. «Ἀλλὰ ἐγὼ δὲν θὰ ἀφήσω τίποτε νὰ μὲ κυριέψει». Δηλαδὴ δὲν πρέπει νὰ κυριευτῶ ἀπὸ τὶς τροφὲς καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τους. Γιατὶ πολλοί, μὴ προσέχοντάς το αὐτὸ καὶ ἀποβλέποντας σ’ ἐκεῖνο, ὅτι δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι ἐπιτρέπεται καὶ νὰ τρῶνε καὶ νὰ πίνουν καὶ νὰ γεμίζουν τὴν κοιλιά τους, ἀφοῦ ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε καὶ αὐτὰ ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴ γῆ καὶ ἀπὸ τὴ θάλασσα γιὰ νὰ τὰ ἀπολαμβάνουμε, ἀπὸ τὸν κορεσμὸ καὶ τὴν ἡδονὴ τῶν ὁποίων ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ βλαφτοῦμε ὄχι λίγο, λέγει γι’ αὐτά· «Οἱ τροφὲς εἶναι γιὰ τὴν κοιλιά, καὶ ἡ κοιλιὰ γιὰ τὶς τροφές. Ὁ Θεὸς ὅμως καὶ αὐτὴν καὶ ἐκεῖνες θὰ τὶς καταργήσει».

Κάθε νηστεία λοιπὸν καὶ κατάκλιση στὸ χῶμα καὶ σκληραγωγία ἀποτελοῦν δύο σκοποὺς τῆς εὐσέβειας. Ὁ ἕνας εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀπόλαυσαν τὶς εὐχαριστήσεις τοῦ κόσμου αὐτοῦ, νὰ ἀπολαύσουν ἀντὶ γι’ αὐτὲς τὰ μελλοντικὰ ἀγαθά. Καὶ ὁ ἄλλος, μὲ τὴν ταπείνωση αὐτὴ τοῦ σώματος νὰ ταπεινωθοῦν μαζὶ καὶ ἡ ψυχὴ καὶ ὁ λογισμός, καὶ ἀφοῦ ταπεινωθεῖ ἡ ψυχή, ὁ ἄνθρωπος παρακαλεῖ τὸν Θεὸ μὲ πολλὴ κατάνυξη καὶ δέχεται συγχώρηση. Ἐὰν ὅμως κάποιος, ἐνῶ ἀποφεύγει τὰ κρέατα, τρέφει καὶ λιπαίνει τὸ σῶμα του μὲ ἄλλα φαγητὰ καὶ ποτά, ἂν καὶ νηστεύει, δὲν ὠφελεῖται καθόλου.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Θα έδινα όλη μου τη ζωή για να ξαναζήσω μία ώρα στο Νταχάου

 

Με αφορμή την εορτή του (5 Μαρτίου)

Όταν η Μίλιτσα Ζερνώφ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνάντησε τον άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς στη Νέα Υόρκη, τον ρώτησε για την εμπειρία του στο φοβερό στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί στο Νταχάου.

«Σεβασμιώτατε, άραγε οι κακουχίες και οι στερήσεις στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη ναζιστική Γερμανία κατά τον πόλεμο πνευματικά φονεύανε ή ξαναγεννούσαν τον άνθρωπο; Διότι, εγώ για παράδειγμα, γνώρισα ανθρώπους, και μάλιστα πιστούς, οι οποίοι στο στρατόπεδο δεν είχαν τη δύναμη να προσευχηθούν, επειδή όλες τους οι δυνάμεις ήταν συγκεντρωμένες στο ξεροκόμματο, στο κρεμμύδι, στο φλιτζάνι με το ζεστό νερό…».

Μού απάντησε:

- Στο στρατόπεδο γινόταν αυτό: κάθεσαι σε μία γωνιά και επαναλαμβάνεις μέσα σου -Κύριε, εγώ είμαι γη και σποδός. Κύριε παράλαβε την ψυχή μου!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Δείτε το υπέροχο βίντεο εις μνήμην του Αγίου.

                 

Ο Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) Επίσκοπος Αχρίδος, της Σερβικής Εκκλησίας, γεννήθηκε το 1880 στην Σερβία.

Έλαβε ευρεία μόρφωση ανά την υφήλιο και επέδειξε σπουδαίο συγγραφικό έργο. Οι υψηλές θεολογικές και φιλοσοφικές μελέτες του τον έκαναν σύντομα γνωστό λαμβάνοντας πέντε διδακτορικούς τίτλους σε διάφορα Πανεπιστήμια του κόσμου. Επίσκοπος εκλέχθηκε μόλις στα 39 του χρόνια.

Ποίμανε με ιδιαίτερη αγάπη και σοφία την επισκοπή του, όμως, η ποιμαντική του διακονία αγκάλιασε στην κυριολεξία όλον τον κόσμο με τα διάφορα ταξίδια του (λόγω εξορίας ή όχι), τη διδασκαλική του δραστηριότητα σε πανεπιστημιακές σχολές αλλά και μέσω του πλήθους των επιστολών και των βιβλίων του.

Η αίρεση των «Τσαρεμπόζνικι»

Ο ΤΣΑΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Β΄ ΩΣ «ΛΥΤΡΩΤΗΣ» ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΤΣΑΡΕΜΠΟΖΝΙΚΙ»

Στὴ σύγχρονη Ρωσία, μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως τὸ 1991, παρατηρήθηκε μία ἔκρηξη νέων θρησκευτικῶν κινημάτων. Σύμφωνα μὲ ἐκτιμήσεις εἰδικῶν, στὴ χώρα δραστηριοποιοῦνται 300-500 διαφορετικὲς ὁμάδες, ποὺ συγκεντρώνουν ἑκατοντάδες χιλιάδες μέλη. 

Πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς εἶναι δομὲς ψευδοορθόδοξες, ἐθνικιστικὲς ἢ ἀποκρυφιστικές, ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὸ κενὸ πίστης ποὺ ἄφησε ὁ ἀθεϊσμὸς τοῦ καθεστώτος. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐπικίνδυνα καὶ παράδοξα φαινόμενα εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ «τσαρεμπόζιε» (царебожие – «θεοποίηση τοῦ Τσάρου»), μία αἱρετικὴ τάση ποὺ θεωρεῖ τὸν τελευταῖο αὐτοκράτορα τῆς Ρωσίας, Νικόλαο Β΄, «λυτρωτὴ» τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ.

Οἱ ὀπαδοί της ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ τσάρος καὶ ἡ οἰκογένειά του προσέφεραν θυσία τὸ 1918, ἐξιλεώνοντας τὴν «ἐθνικὴ προδοσία» τοῦ 1917, δηλαδὴ τὴν ἀθέτηση τοῦ ὅρκου πίστεως στὸν Οἶκο τῶν Ρομανώφ. Ἔτσι, ἡ θυσία τοῦ ἐξισώνεται – ἢ ἀκόμα καὶ ὑπερτερεῖ – μὲ τὸ λυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ, κάτι ποὺ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καταδικάζει ὡς βλασφημία καὶ αἵρεση. Ἡ ἰδέα αὐτὴ γεννήθηκε στὶς τάξεις τῆς ρωσικῆς διασπορᾶς τὴ δεκαετία τοῦ 1920 καὶ ἐνισχύθηκε μετὰ τὴν κανονικοποίηση τῶν «βασιλικῶν παθῶν» ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ 2000. Τότε, ἀκραῖοι μοναρχικοὶ ἄρχισαν νὰ συνθέτουν «ἀκολουθίες» καὶ ἀκαθίστους ὕμνους ποὺ παρουσίαζαν τὸν Νικόλαο ὡς «ἄμωμο ἀρνίο» καὶ «δεύτερο Χριστό», ἐνῶ παράλληλα ἐπεδίωκαν τὴν ἀποκατάσταση προσώπων ὅπως ὁ Γρηγόριος Ρασπούτιν καὶ ὁ Ἰβὰν ὁ Τρομερός.