Ο αρχιεπ. Κρήτης Ευγένιος εόρτασε την επανακομιδή της τιμίας κάρας του Αποστόλου Τίτου με τον παπικό καρδινάλιο να στέκεται στην Ωραία Πύλη (αφού ήταν παρών στην λιτάνευση της κάρας).

Οἱ πράξεις τοῦ ἀρχιεπ. Κρήτης Εὐγενίου καταργοῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Παύλου πρὸς Τίτον, τὸν ὁποῖον ὑποτίθεται ο Εὐγένιος τιμᾶ. Εἶναι ο Εὐγένιος ἀνώτερος ἀπό τον ἀπόστολο Παῦλο καὶ τοὺς Ἁγίους;

Πῶς τιμοῦν τὸν ἀπόστολο Τίτο ὅταν ὁ Παῦλος στὴν πρὸς Τίτον ἐπιστολὴ τοῦ ἔγραψε: "1.7 δεῖ γὰρ τὸν ἐπίσκοσκοπον ἀνέγκλητον εἶναι ὡς Θεοῦ οἰκονόμον... 1.9 ἀντεχόμενον τοῦ κατὰ τὴν διδαχὴν πιστοῦ λόγου, ἵνα δυνατὸς ᾖ καὶ παρακαλεῖν ἐν τῇ διδασκαλίᾳ τῇ ὑγιαινούσῃ καὶ τοὺς ἀντιλέγοντας ἐλέγχειν. 1.10 Εἰσὶ γὰρ πολλοὶ καὶ ἀνυπότακτοι, ματαιολόγοι καὶ φρεναπάται, μάλιστα οἱ ἐκ περιτομῆς, 1.11 οὓς δεῖ ἐπιστομίζειν, οἵτινες ὅλους οἴκους ἀνατρέπουσι διδάσκοντες ἃ μὴ δεῖ αἰσχροῦ κέρδους χάριν. 1.12 εἶπέ τις ἐξ αὐτῶν ἴδιος αὐτῶν προφήτης· Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργαί. 1.13 ἡ μαρτυρία αὕτη ἐστὶν ἀληθής. δι᾿ ἣν αἰτίαν ἔλεγχε αὐτοὺς ἀποτόμως, ἵνα ὑγιαίνωσιν ἐν τῇ πίστει, 1.14 μὴ προσέχοντες ᾿Ιουδαικοῖς μύθοις καὶ ἐντολαῖς ἀνθρώπων ἀποστρεφομένων τὴν ἀλήθειαν... τοῖς δὲ μεμιαμμένοις καὶ ἀπίστοις οὐδὲν καθαρόν, ἀλλὰ μεμίανται αὐτῶν καὶ ὁ νοῦς καὶ ἡ συνείδησις. 1.16 Θεὸν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι, τοῖς δὲ ἔργοις ἀρνοῦνται, βδελυκτοὶ ὄντες καὶ ἀπειθεῖς καὶ πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἀδόκιμοι... αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, 3.11 εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει, ὢν αὐτοκατάκριτος." 

Ἅγιος Παΐσιος: «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη».

Ενώ οι Γραφές μας έχουν προειδοποιήσει, εμείς ακόμα απορούμε και εκπλησσόμαστε

Ἐπιστολὴ Ἰούδα 1, 4-19 (ἑρμηνεία Ἰ. Κολιτσάρα):    

    

«διότι μὲ τρόπον δόλιον καὶ ἀπατηλὸν εἰσεχώρησαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μερικοὶ ἄνθρωποι, διὰ τοὺς ὁποίους ἡ Γραφὴ πρὸ πολλοῦ χρόνου εἶχε προφητεύσει καὶ ὁρίσει, ὅτι θὰ ἔπαιρναν ἐπάνω τους αὐτὴν τὴν φοβερὰ καταδίκην. Ἀσεβεῖς αὐτοί, νοθεύουν καὶ διαστρέφουν τὴν δωρεὰν καὶ τὴν ἀλήθειαν, ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός, ζητοῦντες μὲ σοφιστικὰ καὶ πονηρὰ ἐπιχειρήματα νὰ δικαιολογήσουν τὴν φαυλότητα καὶ ἀνηθικότητα αὐτῶν καὶ ἀρνούμενοι τὸν ἕνα καὶ μόνον Δεσπότην καὶ Κύριόν μας, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν… Ἐνθυμηθῆτε,… πῶς κατὰ τοὺς τελευταίους καιρούς, ποὺ θὰ προηγηθοῦν ἀπὸ τὴν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ, θὰ ὑπάρξουν ἄνθρωποι εἴρωνες καὶ χλευασταῖ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ θελήματός του, ποὺ θὰ ζοῦν καὶ θὰ συμπεριφέρονται σύμφωνα μὲ τὰς φαύλας ἐπιθυμίας των, διὰ νὰ διαπράττουν ἔτσι ἀσεβείας. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ δημιουργοῦν διαιρέσεις εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἄνθρωποι ζωώδεις ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ κατώτερα ἔνστικτα καὶ οἱ ὁποῖοι οὔτε Πνεῦμα Θεοῦ ἔχουν οὔτε καὶ τὸ δικόν των πνεῦμα ἔχουν καλλιεργημένον καὶ προικισμένον μὲ τὴν θείαν χάριν».

π. Ηλίας Υφαντής: "Ποιμένες ή λύκοι;" Κι εσύ πάτερ, γιατί τους ακολουθείς;

Πάτερ Ἡλία, εὐχαριστοῦμε γιὰ τὸν κόπο ποὺ κάνεις, γιὰ νὰ μᾶς ἐνημερώσεις. Ἐσὺ ὅμως τί συμπεράσματα βγάζεις ἀπὸ ὅσα καταγγέλεις; Πότε συνέβη αὐτὸ στὴν ἐκκλησία, νὰ κατέχουν λύκοι τοὺς ἐπισκοπικοὺς θρόνους, καὶ οἱ ἱερεῖς νὰ περιορίζονται σὲ κάποιες ἀναφορές καὶ διαμαρτυρίες μᾶλλον γιὰ νὰ διαφυλάξουν τὴν δημοσιότητά τους; Δὲν γνωρίζεις, πάτερ, ὅτι οἱ Πατέρες ἐντέλλονται τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ λύκους καὶ αἱρετικούς, καταδικασμένους ἢ ὄχι; Δὲν γνωρίζεις τὴν ἐντολὴ τοῦ Μ. Φωτίου: «Αἱρετικός ἐστίν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί. Φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως» (ΕΠΕ 12, 400,31);

Ἂν ἐσὺ ὡς ὀρθόδοξος ἱερεάς δὲν ἐφαρμόζεις τὶς ἐντολὲς τῶν Ἁγίων, τί νόημα ἔχουν οἱ καταγγελίες σου; Τὸ ποίμνιο δὲν χρειάζεται συγγραφεῖς, χρειάζεται ποιμένες!

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Παπα-Ηλίας Υφαντής

Η Κυριακή (των Πατέρων), είναι η Κυριακή των τσοπάνηδων και των λύκων. Και, για να μην πείτε ότι λέω υπερβολές, σας διευκρινίzω ότι τα λόγια αυτά είναι του Παύλου.

Ο Παύλος, μας λέει η σημερινή περικοπή του αποστολικού αναγνώσματος (Πράξεων: Κ: 16-18, 28-36), πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα, όπου τον περιμένει, για να τον κατασπαράξει, η εβραϊκή λυκόστανη. Δεν φαίνεται ωστόσο να τον απασχολεί τόσο η εβραϊκή λυκόστανη, που θα βρει μπροστά του, όσο η “χριστιανική” λυκόστανη, που θ’ αφήσει πίσω του.

Κι αυτό τον απασχολεί πολύ περισσότερο, γιατί δεν θα έχει πλέον την δυνατότητα να επανέλθει. Αφού θα συλληφθεί και θα παραμείνει δέσμιος, μέχρι το μαρτυρικό του τέλος. Γι’ αυτό και κάλεσε το ιερατείο της Εφέσου και της περίγυρα περιοχής να ‘ρθουν στη Μίλητο, για να τους δώσει τις τελευταίες του συμβουλές:

«Σας κάλεσα, τους είπε, γιατί προβλέπω ότι, μετά την αναχώρησή μου, θα κάμουν την εμφάνισή τους λύκοι αχόσταγοι. Που θα χρησιμοποιήσουν την Εκκλησία, για να καταπιέζουν και να λεηλατούν το λαό. Και σας καλώ να θυμηθείτε τον τρόπο, με τον οποίο πολιτεύτηκα ανάμεσά σας.

Θυμηθείτε πως ποτέ δεν ζήτησα αργύρια και χρυσάφι. Αλλά ούτε και ενδύματα. Αντίθετα μάλιστα. Για τις ανάγκες, τις προσωπικές και των ανθρώπων της συνοδείας μου εξοικονομούσα τα απαραίτητα με την προσωπική μου εργασία.

Γιατί πιστεύω ότι οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας δεν πρέπει να αργυρολογούν. Αλλά και τις τυχόν προσφορές των πιστών να τις προσφέρουν σ’ εκείνους, που έχουν ανάγκη. Αφού άλλωστε και ο Χριστός είπε πως αυτό, που κάνει ευτυχισμένο κάποιον δεν είναι το να παίρνει, αλλά να προσφέρει»….

Μήνυμα προς την ΙΣ της Εκκλησίας της Κύπρου

Πρέπει εδώ να τονιστεί, ότι είνια παράλογο να ζητείται μετάνοια και ταπέινωση από τον αρχιεπ. Γεώργιο και τους συν αυτώ, όταν αυτός με τις ενέργειές του δείχνει ότι δεν φοβάται ούτε τον Θεό! Στην Εκκλησία της Κύπρου έχουν γίνει τόσες διαμαρτυρίες, που έχουν χάσει το νόημά τους. Αν δεν διακόψετε το μνημόσυνο ενός τέτοιου ψευδοποιμένος, όπως ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Αντιθέτως θα γίνουν ακόμα χειρότερα τα πράγματα, καθώς οι ένοχοι βλέπουν ότι όλοι περιορίζονται μόνο σε διαμαρτυρίες.

Μήνυμα προς την ΙΣ της Εκκλησίας της Κύπρου

Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος: Γάμοι ομοφυλοφίλων σε μοναστήρι της Πάφου, αυταρχισμός και σκάνδαλα εξουσίας.

Από την εκδίωξη του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού μέχρι τις καταγγελίες για πολιτικούς γάμους ομοφυλοφίλων στη Μονή Τιμίου Σταυρού Μίνθης και τις πολιτικές παρεμβάσεις σε κόμματα, ο αυταρχισμός, η αλαζονεία και η απουσία μετάνοιας προκαλούν έντονη αγανάκτηση στους πιστούς.

Αν κάποτε γραφτεί νέο κεφάλαιο στην κυπριακή εκκλησιαστική ιστορία με τίτλο «Πώς να διοικείτε χωρίς να ακούτε κανέναν», το εξώφυλλο μάλλον θα έχει φωτογραφία του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου.

Διότι εδώ δεν μιλάμε απλώς για διοίκηση. Μιλάμε για την ανώτερη μορφή του δόγματος «εγώ αποφασίζω, άρα έχω δίκιο». Η μετάνοια θεωρείται αδυναμία, η συγγνώμη σχεδόν αίρεση και η ταπείνωση κάτι σαν παλιό λειτουργικό έθιμο που ξεχάστηκε.

Ο Νεοϊερομάρτυρας και Εθνομάρτυρας Άγιος Μελέτιος επίσκοπος Κίτρους

Ο Νεοϊερομάρτυρας και Εθνομάρτυρας Άγιος Μελέτιος επίσκοπος Κίτρους

Τον Μάρτιο 1821, ξεσπά η επανάσταση στην Πελοπόννησο. Η φλόγα της, κατά το πέρασμα του καιρού, μεταδίδεται σε Στερεά Ελλάδα, Αιγαίο, Θεσσαλία, Μακεδονία και αλλού. Από τον Σεπτέμβριο του 1820 υπάρχει ένα κλίμα ενθουσιασμού στη Θεσσαλονίκη για την επερχόμενη επανάσταση. Ο ιεροδικαστής (μουλάς) της Θεσσαλονίκης Χαϊρουλάχ καταγράφει στο Οδοιπορικό του (δηλαδή στο Ημερολόγιο δράσης και γεγονότων).

Γράφει, λοιπόν, στον σουλτάνο Μαχμούτ τον Β΄ «έχουν ένα, δυο σχολειά και μερικές εκκλησίες που η πιο μεγάλη είναι αυτή που ονομάζουν Μηνά εφέντη και που μέσα στα κελιά της μαζεύονται όλοι οι πρόκριτοι και συζητούν για το Πατριαρχείο, για το Φανάρι και για το Μοριά. Τη μέρα που έφθασα και πήγα στο κονάκι, είχαν φέρει εκεί μπροστά στον Γιουσούφ μπέη έναν μεσήλικα άπιστο, Μεστανέ εφέντη, γιατί, λέγει, μάθαινε στα παιδιά τους ένα τραγούδι, γραμμένο από έναν άπιστο της Θεσσαλίας (πρόκειται για τον Ρήγα Φεραίο) που η μεγαλειότης σου, με προγενέστερο προσκυνητό φιρμάνι Σου, είχε καταδικάσει».

Την περίοδο εκείνη αναπληρωτής διοικητής της πόλης ήταν ο προαναφερόμενος Γιουσούφ μπέης, ο οποίος ασκούσε τρομοκρατία στους Έλληνες κατοίκους. Έτυχε όμως και η μητρόπολη Θεσσαλονίκης να έχει εκείνη την περίοδο τοποτηρητή τον επίσκοπο Κίτρους Μελέτιο τον Α΄ Κυριακό, που προσπαθούσε να ποιμάνει με σύνεση το χριστιανικό πλήρωμα της πόλης και να το ενθαρρύνει να μη φοβάται τον Γιουσούφ. Ο Μελέτιος βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη από το 1819, αφού ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ιωσήφ απουσίαζε στην Κωνσταντινούπολη ως μέλος της Πατριαρχικής Ιεράς Συνόδου. Ο Μελέτιος ως πρωτόθρονος επίσκοπος της Μητροπολιτικής Επαρχιακής Συνόδου Θεσσαλονίκης ανέλαβε τα καθήκοντα του τοποτηρητή του θρόνου Θεσσαλονίκης κατά κανονικό και έννομο έθος.

Για τον ιερομάρτυρα πολύ λίγα είναι γνωστά. Καταγόταν από το νησί της Άνδρου ή κατ άλλους από τον Κολινδρό Πιερίας και από το 1812 είχε χειροτονηθεί επίσκοπος Κίτρους. Υπήρξε αφιλοχρήματος, ως πραγματικός Ορθόδοξος, αποφεύγοντας να αποκτήσει περιουσία κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του. Σύμφωνα με την καταγραφή που απέστειλε στον σουλτάνο, μετά τον μαρτυρικό του θάνατο, ο Σαλήχ Δουτφή εφέντης, το σύνολό της αποτιμάται μόλις σε 1.102 γρόσια περίπου.

Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου: Η αντιμετώπιση των εσχάτων δεινών 03-04-1998

    

Ομιλία του μακαριστού πατρός μας Αθανασίου Μυτιληναίου. Από τη σειρά Ομιλίες Χαιρετισμών. Ημερομηνία ομιλίας:

03-04-98 Ε' Χαιρετισμοί. http://arnion.gr/index.php/p-thanasio... Δείτε και το βίντεο "Είμαστε έτοιμοι για το μαρτύριο;" https://www.youtube.com/watch?v=Avimo...

Ὁμολογία τοῦ τυφλοῦ. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

                                            

Ὅπως στὸ στρατό, ἀγαπητοί μου, ὁ στρατηγὸς κάνει αἰφνιδιασμούς, νὰ δῇ ἐὰν οἱ στρατιῶτες βρίσκωνται στὶς θέσεις τους, ἔτσι κ ̓ ἐγὼ ἔκανα σήμερα μία ἐπιθεώρησι.

Καὶ τώρα θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ πῶ λίγα λόγια ἐπάνω στὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ἰω. 9,1-38).

Πρέπει, ἀγαπητοί μου, μέρα – νύχτα νὰ εὐχαριστοῦμε τὸ Θεὸ καὶ γιὰ ἄλλα πράγματα ἀλλὰ κυρίως διότι εἴμαστε Χριστιανοί. Δὲν ὑπάρχει ἄλλη θρησκεία ὡραιότερη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ἔχουμε οἱ ὀρθόδοξοι Ἕλληνες. Εἶνε ἡ μόνη ἀληθινή, ἡ θρησκεία ποὺ κάνει θαύματα, θαύματα ἀμέτρητα. Κ ̓ ἕνα ἀπὸ τὰ θαύματα αὐτὰ διηγεῖται σήμερα τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο.

Ὑπῆρχε στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ ἕνας δυστυχισμένος. Καὶ ἦταν δυστυχισμένος, ἔστω κι ἂν ὑποθέσουμε ὅτι εἶχε ὅλα τὰ πλούτη τοῦ κόσμου· καὶ Ὠνάσης ἀκόμα νὰ ἦταν, δυστυχὴς θά ̓ταν. Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου ἐστερεῖτο τὴν σπουδαιότερη αἴσθησι, ποὺ εἶνε ἡ ὅρασις. Ἦταν τυφλός. Αὐτὸ δὲν τὸ ἔπαθε ὅταν ἦταν νέος· ἦταν τυφλὸς ἐκ γενετῆς. Εἶνε μιὰ σπάνια περίπτωσι, τὸ παιδὶ δηλαδὴ πέφτοντας ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του νὰ γεννηθῇ τυφλό. Αὐτὸς λοιπὸν δὲν εἶχε καθόλου μάτια, δὲν εἶχε βολβοὺς μέσα στὶς κόγχες τῶν ὀφθαλμῶν. Ἦταν τελείως ἀόμματος, δυστυχισμένος. Ἄκουγε κόσμο, καὶ κόσμο δὲν ἔβλεπε· ἄκουγε, ὅτι ἐπάνω στὴ γῆ ὑπάρχουν τόσα ὡραῖα πράγματα, καὶ δὲν μποροῦσε νὰ δῇ τίποτε ἀπὸ αὐτά. Δὲν ἤξερε ἀκόμα, ἂν εἶνε νύχτα ἢ μέρα. ̔Ρωτοῦσε· Βράδιασε; βγῆκαν τὰ ἄστρα στὸν οὐρανό; ̔Ρωτοῦσε· Βγῆκε ὁ ἥλιος; Πόσο, ἀδελφοί μου, πρέπει νὰ εὐχαριστοῦμε τὸ Θεὸ καὶ γιὰ ἄλλα πράγματα, ἀλλὰ καὶ γιατὶ μᾶς ἔδωσε τὰ δυὸ μάτια. Καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε πολὺ συμπαθεῖς σὲ ὅποιον ἔχει στερηθῆ τὴν ὅρασί του καὶ δὲν ἀπολαμβάνει τὰ κάλλη τοῦ κόσμου τούτου.

Κυριακή του Τυφλού (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                                      

(Ευαγγέλιο: Ιωαν. θ΄1-38)

Μέγας είναι ο Θεός μας, μεγάλα τα έργα Του! Δεν υπάρχει αρχή και τέλος στα θαυμάσιά Του (πρβλ. Ψαλμ. οστ΄13, 14)! Δεν υπάρχουν μάτια που να ’χουν δει όλ’ αυτά τα θαυμάσια, δεν υπάρχει γλώσσα να τα διηγηθεί, μα ούτε και νους να τα συλλάβει.

Τα μάτια είδαν κι όταν ήρθε ο θάνατος έκλεισαν. Η γλώσσα διηγήθηκε και μουγγάθηκε. Ο νους συνέλαβε κι έπειτα όλα τα κάλυψε η λήθη. Ποιος μπορεί να γνωρίσει τα θαυμάσια και ν’ αγνοεί το θαυματουργό; Και ποιος μπορεί να δει το θαυματουργό και να εξακολουθήσει να ζει;

Όλη η φωτιά ήρθε στη γη κι εξακολουθεί να έρχεται από τον ήλιο. Γιατί δεν κατέβηκε ο ίδιος ο ήλιος στη γη, αντί να παρουσιάζεται λίγο στη γη, λίγο στο νερό, λίγο στον αέρα, λίγο στα δάση και λίγο στα ζώα; Γιατί σε κάθε μερική παρουσίασή του ο ήλιος κρύβεται πίσω από ένα σκούρο και κρύο παραπέτασμα; Γιατί δεν κατέβηκε ολόκληρος στη γη για να φτιάξει τα πράγματα που γίνονται με τη φωτιά και το φως του, φορώντας σάρκα και περιορισμένος μέσα στη σάρκα; Επειδή αν πλησίαζε κοντά πολύ κοντά, η γη θα έλιωνε, θα εξαφανιζόταν σαν ατμός, θα χανόταν.

Ποιος θνητός θα μπορούσε να βρεθεί κοντά στον ήλιο και να ζήσει; Και ο ήλιος δεν είναι παρά δημιούργημα του Θεού. Μπροστά στο φως τού Θεού ο ήλιος είναι σαν σκοτάδι. Ποιος επομένως θα μπορούσε να κοιτάξει το Θεό των θαυμασίων και να ζήσει;

Και σου είναι εύκολο να κατανοήσεις ότι ο Κύριος Ιησούς έπρεπε να κρύψει την αστραφτερή λάμψη της θεότητάς Του κάτω από το πυκνό και σκοτεινό κάλυμμα της ανθρωπίνης σάρκας; Ποιος άνθρωπος θα μπορούσε ν’ αντέξει και να επιζήσει μπροστά στην παρουσία Του;

Και κάτι ακόμα. Αν δεν είχε περιορίσει τη δόξα της θεότητάς Του, ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να σωθεί; Για να πούμε την αλήθεια, αν κάτι θα ήταν δύσκολο για τον Κύριο Ιησού, αυτό ήταν σίγουρα να περιορίσει τη δόξα της θεότητάς Του, παρά να τη φανερώσει.

Ακριβώς λοιπόν επειδή περιόρισε με πολλή σοφία τη δόξα της θεϊκής Του δύναμης, η ζωή Του στη γη ήταν η τέλεια αρμονία του Θεού με τον άνθρωπο.

Αδελφοί μου! Σαν άνθρωπος ο Χριστός δεν είναι λιγότερο θαυμαστός από ό,τι είναι ως Θεός. Και ως Θεός και ως άνθρωπος είναι θαυμαστός, είναι το θαύμα των θαυμάτων. Δεν είναι όμως κάποιο θαύμα που έγινε από μαγεία, μαντεία ή κάποιο επιδέξιο τέχνασμα. Είναι το θαύμα της σοφίας του Θεού, της δύναμις και της αγάπης Του για το ανθρώπινο γένος.

Απάντηση στον δημοσιογράφο κ. Τζούμα που την Κυριακή του Τυφλού κάνει τον τυφλό και επιδιώκει και τους άλλους να τυφλώσει.

Ὁ γνωστὸς δημοσιογράφος καὶ ἄρα ἐπὶ χρήμασι γράφων στὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα κ. Σωτήριος Τζούμας (πρώην ἐπικοινωνιακὸς συνεργάτης του ἀρχιεπ. Χριστοδούλου) δημοσίευσε ἄρθρο μὲ τίτλο: «Αλήθεια ή υποψία και ανεύθυνη φημολογία; Η ευθύνη του λόγου απέναντι στην ιστορία, την Εκκλησία και την αλήθεια» (ἐδῶ), ὅπου κάνοντας τὸν τυφλὸ ὑπαινίσσεται, ὅτι, ὅ,τι γράφεται κατὰ τῶν οἰκουμενιστῶν ρασοφόρων, εἶναι προϊὸν τῆς φαντασίας κάποιων θρησκευομένων "Πουαρό" (ὅπως λέει). Ἐπειδὴ ὅμως ὁ λαὸς λέει, ὅτι μία εἰκόνα ἀξίζει ὅσο χίλιες λέξεις, τοῦ παρουσιάζουμε κάποια ἀδιάσειστα φωτογραφικὰ τεκμήρια, ποὺ ἀναιροῦν τὴν προπαγάνδα του, μήπως καὶ ξαναβρεῖ τὸ φώς του: 

 

Ἂν ἐπιθυμεῖ κι ἄλλες φωτογραφίες, μποροῦμε νὰ τοῦ παραθέσουμε χιλιάδες καθὼς οἱ Ἐπίσκοποι δὲν φείδονται φωτογραφιῶν σὲ ὅ,τι κάνουν.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου