Ποῦ ἔχουμε φθάσει! Σήμερα θεωροῦν τὶς νέες ταυτότητες ὑποταγὴ στὸν Ἀντίχριστο καὶ ὑποβαθμίζουν τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ τὴν αἵρεση ποὺ ἀποτελοῦν μέγα σημεῖο!

Ἡ συμφωνία τῶν Ἁγίων δὲν προειδοποίησε γιὰ ταυτότητες ὡς σημεῖο, ἀλλὰ γιὰ μίαν ἐκκοσμικευμένη καὶ ὑποταγμένη στὴν ἐξουσία κάθε εἴδους καὶ στὴν αἵρεση Ἐκκλησία.

"Ὑπὸ τὴν πόρνην αὐτὴν ἐννοοῦνται ὅλοι γενικῶς οἱ χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι, ὅπου καὶ ἂν εἶναι (ἂν καὶ οὗτοι παραμένουσι χριστιανοί), ἐργάζονται διὰ τὴν καταστροφὴν τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ εἰς ὠφέλειαν τοῦ ἐρυθροῦ θηρίου τῆς ἀθεΐας ἢ καὶ λαϊκοί, ἢ καὶ ἱερεῖς ἢ καὶ ἐπίσκοποι καὶ μητροπολῖται καὶ πατριάρχαι καὶ πάπαι εἶναι οὗτοι".

Τρομερὰ ἐπίκαιρη ὁμιλία τοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου:

        

Ἀπομαγνητοφώνηση: «Φιλορθόδοξος Ἕνωσι “Κοσµᾶς Φλαµιᾶτος”»

3 Μαΐου 2011

Ἡ ἐκκοσμίκευση ποὺ ἐπεκτείνεται στὴν ζωὴ τῆς συγχρόνου Ἐκκλησίας, ἐξομοιώνει προοδευτικὰ τὴν «Ἐκκλησία» μὲ τὴν «πόρνη Βαβυλώνα» τῆς Ἀποκαλύψεως, σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τῶν Πατέρων.

Γιατί, κατὰ τὸν προφητικὸν λόγον τοῦ π. Ἀθανάσιου, δὲν εἶναι μόνο ἡ αἵρεση ποὺ ἀκυρώνει τὸ σωτηριολογικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση.

Ἂς τὰ δοῦν αὐτὰ οἱ σύγχρονοι ἐπίσκοποι καὶ ὅλοι ἐμεῖς οἱ πιστοί, καθόσον ἀποδεχόμαστε τὴν ἐκκοσμίκευση στὴν ἐκκλησιαστική μας ζωή, παράλληλα μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς παναρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος:

…Πολλὲς φορὲς καὶ ἡ Νέα Ρώμη [Κωνσταντινούπολις] ἐρωτοτρόπησε μὲ τὴν κοσμικὴν ἐξουσίαν καὶ πολλὲς φορὲς, χάριν αὐτῆς τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, ἐπρόδωσε τὴν ἀποστολή της…Ἔτσι, ἀπεγυμνώθη ἀπὸ τὸ ποίμνιό της σιγά-σιγά, καὶ στὴν ἐποχή μας, πλέον δὲν ἔχει ἔδαφος νὰ ποιμάνει Ἐκκλησίες… Ἔτσι, ἡ Νέα Ρώμη, ἡ Κωνσταντινούπολη, χάνει τὸ ἔδαφός της, χάνει δηλ. τὸ ποίμνιό της, καὶ ὅ,τι τῆς ἔχει ἐναπομείνει· καὶ σήμερα πιά, γίνεται χειραγωγὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, αὐτῆς τῆς παναιρέσεως, καὶ τοῦ ἐκκοσμικευμένου χριστιανισμοῦ, γίνεται χειραγωγὸς παρασύρουσα καὶ τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες τὶς ὁμόδοξες χριστιανικές. Ὅλα αὐτὰ γίνονται στὶς ἡμέρες μας…

Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ εἰς τὴν τρίτην Ρώμην, τὴν Μόσχα. Καὶ ἐκείνη μὲ τὴν σειρά της, ἔφτασε νὰ διαδεχθεῖ τὴν δευτέραν καὶ τὴν πρώτην Ρώμην, καὶ νὰ ἀποδειχθεῖ στὴ διαγωγὴ ὅ,τι ἦτο ἡ δευτέρα, ἀλλὰ προπαντῶς ἡ πρώτη Ρώμη μὲ τοὺς διωγμοὺς τῶν χριστιανῶν (αὐτὰ στὸν αἰῶνα μας), ὅταν ἐπεκράτησεν ὁ Κομμουνισμός.

Ὑπάρχει ἕνα μικρὸ σύγγραμμα τοῦ ρώσου ἐπισκόπου Νοβογορόδ Ἰννοκεντίου [στὸ ὁποῖο] προσπαθεῖ νὰ ἑρμηνεύσει μερικὰ σημεῖα τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ θέλει νὰ δείξει τὴν πραγμάτωση τῶν ὅσων τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως ἀναφέρει, ὡς πρὸς τὰ τελεσιουργούμενα εἰς τὴν ἐποχήν μας, μὲ τὸν διωγμὸν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὶς ἀντίθεες δυνάμεις…

Στὸν χλευασμὸ νὰ ἀπαντᾶς μὲ χαμόγελο. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Ὁ χλευασμὸς τους προέρχεται ἀπὸ τὴν μοχθηρὴ καρδιά· τὸ χαμόγελό σου ἂς εἶναι χωρὶς κακία. Ὁ χλευασμὸς ἁρμόζει στὴν ἄγνοια, ἐνῶ στὴ γνώση ἁρμόζει τὸ χαμόγελο. Μὲ τὸν χλευασμό τους αὐξάνουν τὴν τιμὴ τῆς προσευχῆς σου μπροστὰ στὸν αἰώνιο Δικαστή. Ἀφοῦ στὸν Θεὸ εἶναι πιὸ ἀγαπητὴ ἡ προσευχὴ τῆς θαρραλέας ψυχῆς, περικυκλωμένης ἀπὸ τὰ βέλη τῆς κακίας, τοῦ μίσους, τοῦ φθόνου καὶ τοῦ χλευασμοῦ. Ὅλα αὐτὰ τὰ βέλη ἔχουν ἀμβλυμμένη τὴν κορυφὴ καὶ αἰχμηρὴ τὴν βάση, ὥστε ἀποκρούονται ἀπὸ ἐσένα καὶ λαβώνουν τοὺς ἴδιους τοὺς τοξότες.

Ἡ γυναίκα, τοῦ βασιλιᾶ Δαυίδ, Μελχόλ, χλεύασε κάποια φορὰ τὴν ἔνθερμη προσευχὴ τοῦ ἄντρα της. Ἀπὸ τὸν χλευασμὸ αὐτὸ ὁ Θεὸς βρέθηκε περισσότερο προσβεβλημένος ἀπ’ ὅ,τι ὁ βασιλιὰς Δαυίδ. Γι’ αὐτὸ ὁ Ὕψιστος τιμώρησε τὴν Μελχόλ: «καὶ τῇ Μελχὸλ θυγατρὶ Σαοὺλ οὐκ ἐγένετο παιδίον ἕως τῆς ἡμέρας τοῦ ἀποθανεῖν αὐτὴν» (Βασ. Β΄ 6, 23). Ὅποιος παρατηρεῖ προσεχτικὰ τὴ μοίρα τῶν ἀνθρώπων καὶ τὰ γεγονότα, αὐτὸς μπορεῖ νὰ βεβαιωθεῖ ὅτι καὶ στὶς μέρες μας ὁ Θεὸς τιμωρεῖ αὐστηρά τοὺς χλευαστὲς τῆς ἱερότητας.

Κι ἐσὺ – ἐὰν νομίζεις ὅτι ὁποιοσδήποτε λόγος εἶναι πιὸ δυνατὸ φάρμακο γι’ αὐτοὺς ἀπὸ τὴ σιωπὴ – πὲς στοὺς χλευαστές σου: μὲ ἀπατοῦν τὰ μάτια μου ἢ βλέπω καλά; Ἐσεῖς ποὺ κάθε μέρα παρακαλᾶτε τοὺς ἐμπόρους καὶ τοὺς γαιοκτήμονες καὶ τοὺς χωροφύλακες, τὴν μία γιὰ τὸ ἕνα καὶ τὴν ἄλλη γιὰ τὸ ἄλλο, χλευάζετε ἐμένα, ἐπειδὴ παρακαλῶ τὸν αἰώνιο Δημιουργό μας; Δὲν εἶναι πιὸ γελοῖο νὰ παρακαλᾶς τὸν ἀνήμπορο παρὰ τὸν Παντοδύναμο; Δὲν εἶναι παράλογο νὰ προσκυνᾶς τὴ σκόνη παρὰ τὸν Ζωοδότη καὶ Κύριο;

Απόρριψη της Παραδόσεως από Εικονομάχους καὶ Οικουμενιστές.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι Παναίρεση. Ἰσχύουν λοιπὸν γι’ αὐτὸν –κατὰ μείζονα λόγο– ὅσα οἱ Ἅγιοι ἔχουν διδάξει γιὰ τὶς ἄλλες αἱρέσεις.

Ὁ καθηγητὴς Κωνσταντῖνος Κορναράκης στὸ θαυμάσιο ἔργο του «Ἡ Θεολογία τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων κατὰ τὸν Ὅσιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη», παρουσιάζει μὲ σαφήνεια  τὶς σοβαρότατες ἐπιπτώσεις ποὺ εἶχε στὸ Δόγμα καὶ στὸ Ἦθος τῆς Ἐκκλησίας ἡ αἵρεση τῆς Εἰκονομαχίας.

Ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ κάνει ἐντύπωση εἶναι ἡ διαπίστωση ὅτι, οἱ οὐσιαστικὲς παρατηρήσεις τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου –ὅπως τὶς παρουσιάζει ὁ καθηγητὴς Κορναράκης– ταιριάζουν ἀπόλυτα στὴν αἵρεση τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμό. Ὡσὰν ὁ ὅσιος νὰ ἔγραφε ἀκριβῶς γιὰ τοὺς σύγχρονους Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς ψευτο-ἀντι-Οἰκουμενιστές! Ἂν ἀλλάξετε τὴ λέξη «Εἰκονομάχοι» καὶ βάλετε τὴ λέξη «Οἰκουμενισμός», νομίζει κανεὶς πὼς ὁ Ὅσιος ἀναφέρεται στὴ σύγχρονή μας αἵρεση.

Διαβάζοντας κανεὶς τὸ βιβλίο τοῦ καθηγητὴ Κωνσταντίνου Κορναράκης, διαπιστώνει ὅτι ἐπιβεβαιώνεται ἡ ὀρθότητα τῶν θέσεων τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ὅπως τὶς παραθέτει στὰ βιβλία του. Καὶ δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι διαφορετικά, ἀφοῦ ὁ π. Εὐθύμιος μελετᾶ ἐπὶ δεκαετίες, βιώνει καὶ «παραδίδει» ὄχι δικές του θεολογίες, ἀλλὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου.

Συγκεκριμένα ὁ κ. Κορναράκης γράφει:

Ὁ βίος καὶ τὰ ἔργα τῶν αἱρετικῶν (Εἰκονομάχων τότε καὶ Οἰκουμενιστῶν σήμερα) διαψεύδουν τὴν διαβεβαίωσή τους ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξοι, ἀφοῦ ἀπορρίπτουν πτυχὲς τῆς Πίστεως (ὅπως π.χ. τὸ ἔνατο καὶ δέκατο ἄρθρο τοῦ «Πιστεύω» οἱ Οἰκουμενιστές). Αὐτὴ ἡ ἀπόρριψη καταδεικνύει τὴν ἀποκοπῆς τῆς σχέσεως κάθε αἱρετικοῦ μὲ τὸ Θεό (τῶν Εἰκονομάχων καὶ Οἰκουμενιστῶν). Ἀποτελεῖ δὲ προϊὸν «ἐσκοτισμένης καρδίας».

Οἱ ὁμοιότητες τῶν ἀντιΠαραδοσιακῶν μεθοδεύσεων τῆς Εἰκονομαχίας μὲ αὐτὲς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἐκπληκτικές. Γράφει ὁ Ὅσιος ὅτι παραμερίζονται ἀπὸ τὴν κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας ὕμνοι «θεοπαράδοτοι» «ἡ Εὐχαριστία ἀναθεωρουμένη, συντομεύεται· τροπάρια ἁγίων, ἀγρυπνίαι καί τινες τῶν ἀκολουθιῶν παύονται· πολλαὶ δὲ τῶν ἑορτῶν νηστειῶν καὶ παραμονῶν καταργοῦνται ἐν τῷ Τυπικῷ τῆς Ἐκκλησίας»! (Ἀκριβῶς ὅπως σήμερα μὲ τὸν Οἰκουμενισμό).

Στὸν ἀντίποδα τοῦ αἱρετικοῦ βίου τοῦ εἰκονομάχου εὑρίσκεται ὁ βίος τοῦ ὀρθοδόξου! Μεγάλο βάρος δίνει ὁ Ὅσιος στὸν ἀγῶνα τῶν μοναχῶν γιὰ τὴν διατήρηση τῆς Πίστεως. Οἱ μοναχοὶ ἀποτελοῦν τὰ «νεῦρα τῆς Ἐκκλησίας», καὶ εἶναι ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν εὐθύνη τῆς ὑπερασπίσεως τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν «ὁμολογία» καὶ τὸ «μαρτύριο», ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ἔσχατη ἔκφραση τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἡ ἔκφραση τοῦ ὀρθοδόξου βίου δὲν ἐξαντλεῖται στὴν προσκύνηση καὶ τιμὴ πρὸς τὶς εἰκόνες (ἢ στὶς ὁμιλίες, τὰ Ἀνακοινωθέντα καὶ τὸν χαρτοπόλεμο τῶν συγχρόνων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν), ἀλλὰ στὸ μαρτύριο ὑπὲρ τῆς Πίστεως, τὴν θυσία τῶν ἐκκλησιαστικῶν θέσεων ποὺ κατεῖχαν, ἀκόμα καὶ τοῦ λειτουργήματός τους ὑπὲρ τῆς Πίστεως.

Με αφορμή της εορτή του αγ. Θεοδώρου του Στουδίτου: Ασυνέπεια, η μεγάλη πληγή της εποχής μας!

                                

τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Μία μεγάλη πληγὴ τῆς ἐποχῆς μας εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι πολλοὶ μιλοῦν, ἀλλὰ λίγοι πράττουν. Πολλοὶ κάνουν μὲ περισσὴ ἔπαρση τὸν δάσκαλο ἀλλὰ τὸν λόγο ποὺ διδάσκουν δὲν τὸν κρατοῦν. Δηλ. πολλοὶ χαρακτηρίζονται ἀπὸ μία ἀσυνέπεια, ἀφοῦ ἄλλα γράφουν καὶ ἄλλα κάνουν. Καὶ δὲν σταματοῦν μόνο στὴν ἀσυνέπεια, ἀλλὰ ἐπικαλοῦνται γιὰ τὴν στάση τους καὶ τοὺς Ἁγίους χρησιμοποιώντας τὴν διδασκαλία τους ἐπιλεκτικά καὶ παρουσιάζουν ἑαυτοὺς ὡς μιμητὲς τῶν Ἁγίων. Ἔτσι μὲ ἀφορμὴ τὴν αὐριανὴ ἑορτὴ τοῦ ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, μιλοῦν γιὰ τὴν διδασκαλία του χωρὶς ὅμως νὰ τὴν ἐφαρμόζουν. 

Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα θὰ εἶχε ἀμέσως μετὰ τὸ Κολυμπάρι ἀποτειχιστεῖ, οἱ ἴδιοι ὅμως ὄχι μόνο δὲν μιμήθηκαν τὸν Ἅγιο μετὰ τὸ Κολυμπάρι, ἀλλὰ ἐξακολουθοῦν καὶ δὲν ἀποτειχίζονται (μυστικὴ ἢ κρυφὴ ἀποτείχιση δὲν ὑπάρχει), φθάνοντας μάλιστα στὸ σημεῖο πάλι μὲ περισσὴ ἔπαρση νὰ αὐτοανακηρύσσονται καὶ εἰδήμονές της ἀνακαλύπτοντας ξαφνικά... τὸν τροχό. 

Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα δὲν θὰ συλλειτουργοῦσε μὲ κληρικοὺς ποὺ μνημονεύουν οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους διότι «πλὴν μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων» οἱ ἴδιοι ὅμως συλλειτουργοῦν καὶ μνημονεύουν οἰκουμενιστὲς καὶ φιλοσχισματικούς (βλ. Οὐκρανία) ἐπισκόπους. Καὶ ὄχι μόνο μνημονεύουν ἀλλὰ καὶ στηρίζουν βλάσφημους καὶ αἱρετικοὺς ἐπισκόπους ὅπως π.χ. ὁ Περιστερίου Γρηγόριος ποὺ ἀπομάκρυνε τὸν Ἐσταυρωμένο πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα.

Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα θὰ συμβούλευε τοὺς πιστοὺς νὰ συμπροσεύχονται μὲν, ἀλλὰ νὰ μὴν δέχονται τὴν Θεία Κοινωνία ἀπὸ κληρικοὺς ποὺ ναὶ μὲν εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀπὸ φόβο ἢ συμφέρον ὅμως δὲν ἀποτειχίστηκαν καὶ δὲν σκέφτονται ὅτι καὶ οἱ ἴδιοι ἀνήκουν σὲ αὐτὴ τὴν κατηγορία, ἄρα πῶς μιλοῦν γιὰ ἀποτείχιση καὶ πῶς κουνοῦν τὸ δάκτυλο στοὺς ἄλλους; Οὔτε μετανοοῦν οὔτε ὁμολογοῦν τουλάχιστον τὴν ἀδυναμία τους (ἂν ὑποθέσουμε ὅτι αὐτὴ ὑπάρχει). Ξεχνοῦν ὅτι στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει ἕνα ἀδιάσειστο κριτήριο εὐσεβείας ἐν καιρῶ αἱρέσεως, ὁ διωγμός. Ὁ ἀσυνεπής, ὁ δειλός, ὁ ὑποκριτής, ὁ συμβιβασμένος δὲν διώκεται Ὁ Ἅγιος ὅμως σὲ ἀντίθεση μὲ αὐτοὺς διδάσκει: "οὐδεμία γάρ κοινωνία, ὦ φιλότης, δεδιωγμένοις καί ἀδιώκτοις καί οὐ μόνον ἀδιώκτοις, ἀλλά καί ὑποτελοῦσι τοῖς διώκταις" (Ἐπιστολή Βασιλείῳ ἡγουμένῳ P.G. 99, 1449Α).

Παράδοση καὶ Παραδόσεις. Λαμπρόπουλος Βαρνάβας Ἀρχιμανδρίτης

                                         

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ἀφορμὴ γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ μᾶς ἔδωσε ἕνα προτεσταντικὸ βιβλιαράκι μὲ τίτλο: «ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ – ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ἤ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ; – Βοήθημα γιὰ μελέτη μὲ βάση τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία». Εἶναι ἔκδοση τῆς «Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας», μίας ἀπὸ τὶς πολλὲς Πεντηκοστιανὲς ὁμάδες ποὺ ὑπάρχουν στὴν χώρα μας. Ἱδρύθηκε τὸ 1982 ἀπὸ τὸν Γεώργιο Κρίσιλα, ἄλλοτε ποιμένα τῆς «’Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς» καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν ἀνήκει σὲ καμία ὀργάνωση – ἑλληνικὴ ἢ ξένη – δὲν κατευθύνεται ἀπὸ πουθενά, εἶναι ἀδέσμευτη καὶ αὐτοσυντήρητη.

Δὲν θὰ προσπαθήσωμε στὰ περιωρισμένα πλαίσια αὐτῆς τῆς εἰσηγήσεως νὰ ἀνασκευάσωμε σελίδα πρὸς σελίδα τὸ βιβλιαράκι, στὸ ὁποῖο ἀναφερθήκαμε. Θὰ ἦταν ὄχι μόνο μάταιο ἀλλὰ καὶ λανθασμένη ποιμαντικὴ τακτική, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω. Ἁπλῶς τὸ χρησιμοποιοῦμε σὰν ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἐκθέσωμε κάποιες πλευρὲς τοῦ τεραστίου θέματος ποὺ λέγεται ΠΑΡΑΔΟΣΗ.

Τί εἶναι ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας; Ποιὰ ἡ σχέση της μὲ τὴν Ἁγία Γραφή; Πῶς ἔζησε ἡ Ἐκκλησία τὰ πρῶτα χρόνια χωρὶς τὴν Γραφή; Καὶ ἂν ἡ μόνη ἐγγυημένη ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Ἁγία Γραφὴ (sola scriptura), τότε, σὲ ποιὰ γραπτὴ αὐθεντία στηριζόταν ἡ πίστη τοῦ Ἀβραὰμ ἢ τοῦ Νῶε ἢ τοῦ Μωυσῆ πρὶν λάβη τὶς πλάκες τοῦ Νόμου;

Ἐπίσης, ἂν οἱ ἀπόστολοι δὲν ἄφηναν γραπτὰ κείμενα, ποιὸς θὰ μᾶς παρέδιδε ἐγγυημένα τὴν – οὕτως ἢ ἄλλως – προφορικὴ διδασκαλία τοῦ Χρίστου; Πρὶν ὁριστικοποιηθεῖ ὁ Κανόνας τῆς Καινῆς Διαθήκης, στὴν αὐθεντία τίνος στηριζόταν ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας;

Ο Οριενταλισμός, οι σιωπές της ιστορίας …και ο Παπαδιαμάντης (Αντώνης Σμυρναίος, Καθ. Νεοελληνικής Ιστορίας, Ιστορίας της Νεοελλ. Εκπαίδευσης και Διδακτικής της Ιστορίας ΠΤΔΕ, Παν. Θεσσαλίας)

                  Μία υπέροχη ανάλυση, που αξίζει να διαβαστεί                       

                                                

Στα 1978 ο Αμερικανοπαλαιστίνιος διανοητής Έντουαρντ Σαΐντ δημοσίευσε το εμβληματικό έκτοτε βιβλίο του Οριενταλισμός, καταδικάζοντας με αυτό την δυτικοκεντρική αντίληψη του 18^ου και του 19^ου αιώνα για τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, της Ασίας και της Βόρειας Αφρικής. Αυτές εκλήφθηκαν συλλήβδην ως στατικές, παθητικές, ανοργάνωτες και οπισθοδρομικές, σε αντίθεση με τις δυτικές κοινωνίες που εκλαμβάνονταν εκ προοιμίου ως ανεπτυγμένες και προοδευτικές, λογικές και ευέλικτες. Ο Οριενταλισμός αυτός αποτελούσε ουσιαστικά «ένα εργαλείο δυτικής προβολής και θέλησης για τη διακυβέρνηση της Ανατολής», επακόλουθο της διαρκούς ισχυο-θηρίας των δυτικών, η οποία εκφραζόταν όχι μόνο πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά αλλά πλέον και πολιτιστικά, επιβάλλοντας έτσι πάνω της το Βάρος του Λευκού Ανθρώπου, όπως υπερηφανευόταν ο Ρ. Κίπλιγκ.

Βεβαίως, ήδη οι έννοιες του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού και της πνευματικής και διανοητικής αποικιοκρατίας στις οποίες αναφερόταν είχαν ήδη επεξεργαστεί και από άλλους διανοητές, όπως ήταν ο Αντόνιο Γκράμσι και ο Μισέλ Φουκώ. Αλλά ο Σαΐντ τις κρυστάλλωσε ακόμη περισσότερο, επικρίνοντας μάλιστα, όχι μόνο τους δυτικούς οριενταλιστές, αλλά και τους επίδοξους κλώνους τους, τις αραβικές δηλαδή ελίτ, οι οποίες λειτουργούσαν μέσα σε μια ατμόσφαιρα «αυτο-οριενταλισμού». Αυτές δηλαδή οι ελίτ με τους «οργανικούς τους διανοουμένους» είχαν εσωτερικεύσει και ουσιαστικοποιήσει τη ρομαντική εκδοχή των αλλοδαπών οριενταλιστών για την αμείλικτη αναγκαιότητα ενός αναπόδραστα βίαιου και άμεσου εκσυγχρονισμού των υπανάπτυκτων κοινωνιών τους, όντας μάλιστα απόλυτα βέβαιοι ότι ο δυτικός κόσμος που εισέβαλλε απρόσκλητα σε αυτές ανήκε ανέκαθεν στη «σωστή μεριά της ιστορίας».

Αυτή όμως η κοινή αντίληψη των οριενταλιστών και των αυτο-οριενταλιστών ήταν ικανή να μετασχηματίσει και την ιστορία/ιστοριογραφία. Παρόλο που η Μέση Ανατολή μετείχε πάντοτε μιας μακραίωνης ιστορικής παράδοσης, εφόσον σπουδαίοι πολιτισμοί είχαν αναδυθεί μέσα από τα εδάφη της, η ευρωκεντρική, ηγεμονική αντίληψη για την ιστορία τους κατέτασσε, όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά στην κατηγορία των «λαών χωρίς ιστορία», λαών δηλαδή οι οποίοι περίμεναν εναγωνίως τη Δύση να αρθρώσει με τον ορθολογικό και επιστημονικό της λόγο τη δική τους ιστορία.

Άγιος Νεκτάριος: Ένας αμνός που δεν χωρούσε η εποχή του - Πόσο μάλλον η δική μας

Άγιος Νεκτάριος: Ένας αμνός που δεν χωρούσε η εποχή του - Πόσο μάλλον η δική μας

Ελευθέριος Ανδρώνης

Αδικημένος, πικραμένος, κατατρεγμένος, πάμφτωχος. Ο Άγιος Νεκτάριος, αυτό το σπάνιο μαργαριτάρι στο αιώνιο στέμμα της Ορθοδοξίας, είναι η απάντηση ότι το θυσιαστικό πνεύμα των Αγίων δεν είναι μια θεωρητική ηθικολογία, αλλά ένας βίος που διαχρονικά στάζει αίμα.

Από επίσκοπος Πενταπόλεως, βρέθηκε στην απόλυτη εξαθλίωση που θα μπορούσε να βρεθεί ιεράρχης. Συκοφαντημένος από κύκλους του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, αυτοεξόριστος στην Αθήνα, χωρίς χρήματα για τροφή και στέγη, επαίτης μιας ευκαιρίας να υπηρετήσει ξανά τον Χριστό. Διψώντας, όχι να λάβει πίσω τα αξιώματά του, όχι να αποκαταστήσει τη φήμη του, αλλά πάνω απ’ όλα να γίνει ξανά εργάτης στην υπηρεσία του ποιμνίου. Σαν φάρος που τα κρύσταλλά του θρυψαλιάστηκαν από τη φουρτούνα, το φως έσβησε, τα πλοιαράκια έχασαν τον προσανατολισμό, όμως αυτό το φως έμελλε να λάμψει ξανά, χιλιάδες φορές λαμπρότερο.

Μετά την εξοργιστική πλεκτάνη που στήθηκε εναντίον του Αγίου, εκείνος θα μπορούσε να αναλωθεί σε χρόνια προστριβών και διενέξεων για να βρει το δίκιο του. Δεν το έκανε. Έστειλε μεν κάποιες επιστολές διαμαρτυρίας, έπραξε τα ιεροκανονικά ζητώντας έστω δυνατότητα απολογίας, όχι όμως για να καθαρίσει το δικό του όνομα, αλλά για να επουλωθεί ο σκανδαλισμός των πιστών και να ειρηνεύσει η Εκκλησία. Όμως ο Θεός δεν αφαίρεσε τον σταυρό της αδικίας από τους ταπεινωμένους ώμους του Αγίου. Ακατανόητο για πολλούς τότε. Δικαιωμένο και πάνσοφο σχέδιο, εξετάζοντάς το, σήμερα.

Επηρεασμένος από τους Λατίνους και ακατήχητος και ο Άγιος Νεκτάριος κύριοι ρασοφόροι, που δεν θέλετε τον Εσταυρωμένο πίσω από την Αγία Τράπεζα;

Οι Άγιοι δείχνουν ξεκάθαρα τί είναι ευσεβές και τι ασεβές. Όμως ο Περιστερίου και οι υποστηρικτές του κληρικοί ούτε βούλονται συνιέναι ούτε βούλονται, αν κάνουν λάθος να το διορθώσουν, αλλά κουνούν το δάκτυλο στους ελεγκτές τους.

...''έτρεχεν'' εις τον όπισθεν της Αγίας Τραπέζης επί ξύλου κρεμάμενον Σωτήρα...

                    

Μόλις εσήμαινε το σήμαντρον εισήρχετο μετά σπουδής ο Άγιος Νεκτάριος εκ της θύρας του Ιερού και πρώτον έκαμε τρεις μετανοίας έμπροσθεν της Αγίας Τραπέζης, ησπάζετο το Ιερόν Ευαγγέλιον, την Αγίαν Τράπεζαν και κατόπιν ''έτρεχεν'' εις τον όπισθεν της Αγίας Τραπέζης επί ξύλου κρεμάμενον Σωτήρα και Λυτρωτήν ημών Κύριον Ιησούν Χριστόν και κλίνων τα της ψυχής και του σώματος γόνατα, ενηγκαλίζετο τον Σταυρόν και με στεναγμούς αλαλήτους, με λυγμούς και δάκρυα κατανύξεως ησπάζετο τον Τίμιον Σταυρόν και ως να έβλεπε τον Ίδιον τον Χριστόν τον Βασιλέα του παντός, συνωμίλει δια της προσευχής.

Τας ιεράς και συγκινητικάς εκείνας στιγμάς ουδέποτε ελησμόνησα, ούτε θα λησμονήσω. Αι ολίγαι εκείναι στιγμαί ήσαν δι' εμέ μία διδασκαλία σπουδαιοτάτη, ψυχωφελεστάτη και ανωτέρα από όσας ήκουσα και εδιδάχθην από πολλούς διδασκάλους, καθηγητάς, θεολόγους, σοφολογιωτάτους και κήρυκας του Θείου λόγου. 

Ἡ ἀξία συμμετοχὴ τῶν πιστῶν εἰς τὴν Θείαν Κοινωνίαν

"λόγῳ τῆς βεβήλωσης τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, κολάστηκαν καὶ οἱ δύο καὶ ὄχι μόνο ὁ λαϊκὸς ποὺ κοινωνοῦσε ἀναξίως, ἀλλὰ καὶ ὁ ἱερέας ποὺ τοῦ ἔδωσε τὴν εὐλογία"

 

Ἡ ἀξία συμμετοχὴ τῶν πιστῶν εἰς τὴν Θείαν Κοινωνίαν

Τοῦ κ. Περικλέους Ἠλία Νταλιάνη, Θεολόγου

1ον

    Σὲ βίντεο ποὺ κυκλοφορεῖ στὸ διαδίκτυο, ὁ κατὰ τὰ ἄλλα ἄξιος Μακαριστὸς Μητροπολίτης πρώην Σιατίστης Παῦλος (†) μὲ θέμα τὴν συνεχῆ Μετάληψη (τὸ ἔτος 2017 πρὸ “Κορωνοϊοῦ”), ὁμιλεῖ “γιὰ τὴν ἀνάγκη συνεχοῦς συμμετοχῆς στὴν Θεία Κοινωνία”, ἀλλὰ δὲν λέει ἐσφαλμένα (ὅπως δυστυχῶς ἀποκομμένα κάνουν καὶ οἱ Προτεστάντες, ἀλλὰ καὶ οἱ νεωτεριστὲς ἐκκοσμικευμένοι Ὀρθόδοξοι), ὅτι ὁ τρώγων καὶ πίνων ἀναξίως, κατάκριμα ἔχει καὶ κόλαση, ὅπως ὁ Ἰούδας ποὺ κοινώνησε καὶ δαιμονίστηκε, ἐνῶ ἀντίθετα ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία κοινώνησε μία φορὰ καὶ σώθηκε, γιατί κοινώνησε ἀξίως.

 Μάλιστα λέγει ἐσφαλμένα ὁ Σιατίστης Παῦλος ὅτι “δὲν συνδέεται ἡ νηστεία μὲ τὴν θεία Κοινωνία” καὶ αὐτὸ τὸ ἀντιγράφουν καὶ τὸ λένε πολλοὶ σήμερα χωρὶς νὰ γνωρίζουν τὸ θέμα ….Σύμφωνα μὲ τὸ ἀρχαῖο ἔθιμο τῆς Ἐκκλησίας (ποὺ ἐπικυρώνεται ἀπὸ τον ΚΘ΄ Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου), οἱ πιστοὶ ὀφείλουν νὰ προσέρχονται στὸ θυσιαστήριο τελείως νηστικοὶ (μὲ ἀπόλυτη ἀποχὴ ἀπὸ τροφὴ καὶ νερὸ τουλάχιστον ἀπὸ τὰ μεσάνυκτα τῆς προηγούμενης ἡμέρας).

Ἐδῶ δημιουργεῖται τὸ ἑξῆς ἐρώτημα. Πόσοι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κοινωνοῦν – ἢ ποὺ κοινωνᾶτε συν­εχῶς – ἔχουν ἁγιάσει μετὰ θάνατον καὶ μάλιστα διάφοροι οἰκουμενιστὲς κληρικοί, οἱ ὁποῖοι κοινωνοῦν σὲ κάθε θεία Λειτουργία πού τελοῦν;;;

"Δεν είναι η κάθε ειρήνη άψογη και καλή...''

                       

"Δεν είναι κάθε ειρήνη άψογη και καλή, αλλά πολλές φορές είναι επισφαλής, και μακριά από τη θεία αγάπη, ιδιαίτερα αν ειρηνεύουμε και συμφωνούμε στην κατάλυση της αλήθειας..."

                    Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

''Το Γνώθι Σαυτόν, Κείμενα Αυτογνωσίας''

65 χρόνια από την αγιοκατάταξη του αγίου Νεκταρίου

    

65 χρόνια από την αγιοκατάταξη του αγίου Νεκταρίου

Του π. Ηλία Μάκου

 Ο βίος του Αγίου Νεκταρίου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως, είναι πασίγνωστος, γιατί καθημερινά  σώζει ανθρώπινες ψυχές.

  Μπορεί να συκοφαντήθηκε, να φθονήθηκε και να εκδιώχθηκε από άτομα, τα οποία στη συνέχεια μετανόησαν για την αδικία, μάλιστα κλήθηκε να αναλάβει και τον Πατριαρχικό θρόνο Αλεξανδρείας, μετά το θάνατο του Σωφρονίου, αλλά το αρνήθηκε, να περιπλανήθηκε, να πέθανε πάμφτωχος στο νοσοκομείο, αλλά ούτε για μια στιγμή δεν τον εγκατέλειψε η χάρη του Θεού.

  Έτσι ανακηρύχθηκε άγιος, πριν ακριβώς 65 χρόνια, στις 20 Απριλίου του 1961, που με τα θαύματά του είναι καθημερινά παρών στη ζωή των πιστών. Η αντοχή του στις κάθε είδους κακουχίες ήταν αξιοθαύμαστη.

Από την Αλεξάνδρεια κυνηγημένος Επίσκοπος, περιφερόμενος ιεροκήρυκας, διευθυντής της Ριζαρείου Εκκηλσιαστικής Σχολής, όπου οι πνευματικοί κόποι του κορυφώνονται και στα χρόνια του η Σχολή γνωρίζει με την πολύμορφη δράση του ημέρες αληθινής δόξας.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΠΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ και πως οι σημερινοί επίσκοποι αρνούνται τον Άγιο και δέχονται τον Πάπα.

Τόσο τιμούν τον Άγιο! Ο άγ. Νεκτάριος λέει "ὁ Πάπας ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός. Ὁ Πάπας ὑπέκυψε στὸν τρίτο καὶ τελευταῖο πειρασμὸ τοῦ Κυρίου στὴν ἔρημο." Oι σημερινοί οικουμενιστές επίσκοποι όμως που υποτίθεται τιμούν τον Άγιο, ονομάζουν τον Πάπα "δεύτερο πνεύμονα της Εκκλησίας" και "πεφιλημένον αδελφόν εν Χριστώ" με ιερωσύνη και Μυστήρια και του ψέλνουν πολυχρόνια στους ναούς.

                                      

«Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, “τῶν Ἀποστόλων” καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης.Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης. Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ. Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.

Όταν η Κωνσταντινούπολη πνίγηκε στο αίμα για τέσσερις λέξεις...Σήμερα που αλλάζουν τα πάντα δεν κουνιέται φύλλο!

Τὸ παρακάτω άρθρο ονομάζει την αντίδραση/ομολογία του ευσεβούς ποιμνίου στην αλλοίωση του Τρισαγίου ύμνου "θρησκευτική αντιπαράθεση" δίνοντάς της έτσι μία αρνητική χροιά (για ευνόητους λόγους). Όμως η πίστη μας σώθηκε, επειδή ο λαός, το ποίμνιο, έμενε πιστός στη εντολή του Κυρίου να μην αλλάξει ούτε κεραία, από όσα ο Ίδιος μας δίδαξε και συνεχίζει μέσω της Εκκλησίας να μας διδάσκει και δεν δίσταζε ακόμα και τον αυτοκράτορα να ρίξει και δεν προσωπολάτρευε ή κομματικολογούσε εις βάρος της Πίστεως. Πόσο θα πρέπει να μας ελέγχει αυτή η στάση των τότε Χριστιανών, όταν σήμερα δεχόμαστε τα πάντα υπακούοντας τυφλά στους νέους παραχαράκτες αυτοκράτορες, πολιτικούς και επισκόπους, που λειτουργούν εις βάρος της Πίστεως.

Ο ΥΜΝΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

                    

4 Νοεμβρίου 512 μ.Χ. - Κωνσταντινούπολη. Σαν σήμερα πριν 1.514 χρόνια. Μέσα στην Αγία Σοφία αντηχεί ένας από τους ιερότερους ύμνους της χριστιανικής λατρείας. «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς».

Ξαφνικά, όμως, κάποιοι ψάλτες αρχίζουν να ψάλλουν μια διαφορετική εκδοχή. «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ὁ σταυρωθεὶς δι’ ἡμᾶς, ἐλέησον ἡμᾶς».

Τέσσερις λέξεις έχουν προστεθεί στον Τρισάγιο Ύμνο. Το εκκλησίασμα αντιδρά! Απέναντι στη νέα διατύπωση, οι πιστοί αρχίζουν να ψάλλουν την παραδοσιακή εκδοχή. Μέσα στον ίδιο ναό, δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ύμνου αντιπαρατίθενται!

Οι ψαλμωδίες μετατρέπονται σε οργισμένες κραυγές. Ξεσπούν συμπλοκές. Η θρησκευτική τελετή βυθίζεται στο χάος. Κανείς δεν φαντάζεται ότι η σύγκρουση αυτή θα φέρει, μέσα στις επόμενες ημέρες, τον ίδιο τον αυτοκράτορα στα πρόθυρα της ανατροπής του!

Αλλά γιατί τέσσερις λέξεις προκαλούν τέτοια θύελλα;

Στον αυτοκρατορικό θρόνο βρίσκεται ο Αναστάσιος Α΄, ένας ικανότατος, ηλικιωμένος ηγεμόνας, που έχει ενισχύσει τα οικονομικά της αυτοκρατορίας. Στα θρησκευτικά ζητήματα, όμως, η πολιτική του προκαλεί βαθύ διχασμό. Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας, το 451, έχει διακηρύξει ότι ο Χριστός αναγνωρίζεται σε δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, ενωμένες στο ίδιο πρόσωπο, καταδικάζοντας τον Μονοφυσιτισμό.

Μεγάλο μέρος της χριστιανικής Ανατολής όμως, απορρίπτει τη διατύπωση αυτή. Ο Αναστάσιος, αν και αρχικά είχε ακολουθήσει συμβιβαστική πολιτική, έχει πλέον στραφεί ανοιχτά προς τους μονοφυσίτες αντιχαλκηδόνιους. Και η προσθήκη στον Τρισάγιο έχει τεράστια θεολογική σημασία.

Στην Αντιόχεια, όπου η προσθήκη είχε καθιερωθεί στους αντιχαλκηδόνιους κύκλους και ο ύμνος ερμηνευόταν ως αναφερόμενος στον Χριστό, η φράση “ὁ σταυρωθεὶς δι’ ἡμᾶς” θεωρούνταν αποδεκτή. Στην Κωνσταντινούπολη, όμως, ο ύμνος θεωρείται ότι απευθύνεται στην ενιαία και αδιαίρετη Αγία Τριάδα. Επομένως, για τους αντιπάλους της προσθήκης, η νέα διατύπωση υπονοεί ότι ολόκληρη η Αγία Τριάδα σταυρώθηκε!

Άγγελοι συλλειτουργούντες

Άγγελοι συλλειτουργούντες

Ιερομόναχος Ιουστίνος 

Η συλλειτουργία με αγγέλους δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στους Βίους των αγίων. Για παράδειγμα ο όσιος Ευθύμιος τακτικά έβλεπε φοβερούς αγγέλους να λειτουργούν μαζί του και να τον υπηρετούν σαν διάκονοι. Παρόμοια συνέβαινε και με τον άγιο Σπυρίδωνα, όπως λέει και το τροπάριό του.

Ο νεομάρτυρας όσιος Ιάκωβος (της 1ης Νοεμβρίου) αποκάλυψε σε μαθητή του ένα όραμα που είδε στις Καρυές του Αγίου Όρους: «Αφού ετελείωσε την προσκομιδήν ο ιερεύς, και εσκέπασε τα άγια καλύμματα, πολύ φως περιεσκέπασε τα θεία δώρα… άμα δε ήλθεν ο καιρός της μεγάλης εισόδου, και ευγήκεν ο ιερεύς με τα άγια, ήρχετο το φως έμπροσθεν και εσκέπαζε τον λαόν· και όταν εγύρισεν ο ιερεύς εις το άγιον βήμα και έβαλε τα άγια εις την αγίαν τράπεζα, το φως εκείνο την περιεκύκλωσεν, ως τον γύρον της Σελήνης· εις δε την μέσην εκείνου του γύρου ευρίσκετο ο ιερεύς και τα άγια δώρα, και έξωθεν του κύκλου οι άγιοι Άγγελοι με πολλήν ευλάβειαν, και δεν ετόλμων να πλησιάσουν διόλου».

Οπτασιάσθηκε ξανά ο όσιος τον Ιησού σαν βρέφος, του οποίου το αίμα χύθηκε στο Άγιο Ποτήριο όταν ο πρεσβύτερος τεμάχισε τον Άγιο Άρτο. «Και όταν ετελείωσεν η λειτουργία πάλιν είδε το βρέφος ακέραιον ομού με τους Αγγέλους αναβαίνον εις τον ουρανόν» (Κ. Δουκάκη, Μέγας Συναξαριστής, Υάκινθος, Εν Αθήναις, 1895 σελ. 35).

Επίσης άγγελος κάποτε έβγαλε από ανυπέρβλητη δυσκολία και θλίψη τον απλούστατο άγιο των χρόνων μας παπα-Νικόλα Πλανά. Για μισό αιώνα λειτουργούσε καθημερινά, αφού ποτέ δεν αρρώστησε. Μια μέρα όμως είχε προχωρήσει αρκετά ο όρθρος και πρόσφορο δεν είχε βρεθεί ακόμη.

Οι Άγιοι αρχάγγελοι και οι ασώματες δυνάμεις των ουρανών. Η σημασία των ονομάτων τους!

                  

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η Αγία Γραφή δίνει σαφή και ακράδαντα μαρτυρία ότι οι άγγελοι ακαταπαύστως επικοινωνούν με τούτο τον κόσμο. Η Ιερά Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μάς διδάσκει τα ονόματα των επτά αρχηγών των αγγελικών δυνάμεων: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Σαλαθιήλ, Ιεγουδιήλ και Βαραχιήλ (ενίοτε συμπληρώνεται και ένας όγδοος, ο Ιερεμιήλ).

«Μιχαήλ» στην Εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «ποιός είναι όμοιος με τον Θεό;» (τις ως ο Θεός ημών;). Ο άγιος Αρχάγγελος Μιχαήλ απεικονίστηκε ήδη από τους πρώτους χριστιανούς ως στρατηγός, ο οποίος κρατάει στο δεξί χέρι του δόρυ, με το οποίο επιτίθεται στον Εωσφόρο, τον Σατανά, και στο αριστερό του χέρι κρατά ένα πράσινο κλαδί φοίνικα. Στην κορυφή του δόρατος υπάρχει μια λινή κορδέλα με κόκκινο σταυρό. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θεωρείται ως ο φρουρός της Ορθοδόξου πίστεως, ο οποίος μάχεται κατά των αιρέσεων.

«Γαβριήλ» σημαίνει «Άνθρωπος του Θεού», η «ισχύς του Θεού». Είναι ο αγγελιαφόρος των μυστηρίων του Θεού, ιδιαιτέρως δε της Ενσαρκώσεως του Θεού και όλων των σχετικών με αυτήν μυστηρίων. Απεικονίζεται συνήθως κρατώντας στο δεξί χέρι του φανάρι με φωτισμένη λαμπάδα και στο αριστερό του χέρι έναν καθρέφτη από πράσινο ίασπη. Ο καθρέφτης σηματοδοτεί τη σοφία του Θεού ως ένα κρυμμένο μυστήριο.

Κυριακή Ζʼ Λουκά: Η δύναμη του Θεού και η πίστη του ανθρώπου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                               

(Λουκ. η’ 41-56)

Όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν σ’ ένα βράχο, τον κάνουν να λάμπει. Όταν η φλόγα αγγίξει ένα άκαφτο κερί, το ανάβει. Όταν ο μαγνήτης αγγίξει ένα μεταλλικό αντικείμενο, το μαγνητίζει. Όταν το ηλεκτροφόρο καλώδιο αγγίξει ένα συνηθισμένο σύρμα, και τα δυο τους ηλεκτρίζονται.
Όλες αυτές οι φυσικές ενέργειες δεν είναι παρά εικόνες ή πνευματικά φαινόμενα. Όλα όσα συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο, είναι απλά η εικόνα όσων γίνονται στον εσωτερικό. Ολόκληρη η εφήμερη φύση είναι σαν ένα όνειρο, σε σχέση με την εσωτερική πραγματικότητα, σαν ένα παραμύθι, όταν μιλάμε με όρους αιώνιας ζωής.

Η ψυχή είναι η πραγματικότητα του σώματος. Ο Θεός είναι η πραγματικότητα της ψυχής. Όταν ο Θεός αγγίζει την ψυχή, την ζωοποιεί, της μεταδίδει την δράση. Όταν η ψυχή αγγίζει το σώμα, κάνει το ίδιο. Το σώμα λαβαίνει φως, ζεσταίνεται, δέχεται μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση από την ψυχή. Όταν η ψυχή αναχωρεί από το σώμα, όλ’ αυτά χάνονται, εξαφανίζονται. Η ψυχή δέχεται από το Θεό έναν ειδικό φωτισμό, θέρμη, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση. Κι όλ’ αυτά χάνονται όταν η ψυχή χωρίζεται από το Θεό.

Υπάρχει άνθρωπος σ’ ολόκληρο τον κόσμο που όταν αγγίζει μια νεκρή ψυχή την επαναφέρει στη ζωή, της μεταδίδει φως και θερμότητα, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό από την πηγή της ζωής; Υπάρχει κάποιος σ’ ολόκληρο τον κόσμο, από την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου, που όταν άγγιξε ένα νεκρό σώμα το έκανε να σηκωθεί, να μιλήσει και να περπατήσει; Σίγουρα πρέπει νά ‘χει υπάρξει.

Κυριακή Ζ' Λουκά: Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [: Γαλ. 2, 16-20]

                       

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ (:Επειδή όμως μάθαμε από τη δική μας πείρα ότι δεν γίνεται δίκαιος ο άνθρωπος και δεν σώζεται με την τήρηση των τυπικών διατάξεων του μωσαϊκού νόμου, αλλά μόνο με την πίστη στον Ιησού Χριστό, γι' αυτό λοιπόν και εμείς πιστέψαμε στον Ιησού Χριστό, για να γίνουμε δίκαιοι και να σωθούμε από την πίστη στον Χριστό και όχι από τα έργα του μωσαϊκού νόμου· διότι όπως αναφέρεται και στους Ψαλμούς, με τα έργα του νόμου δεν θα δικαιωθεί και δεν θα σωθεί κανένας άνθρωπος)» [Γαλ.2,16· ερμ. απόδοση Παν. Τρεμπέλα].

Πρόσεξε και εδώ πώς με ασφάλεια λέγει τα πάντα. «Διότι όχι όμως ως κακό αλλά ως ασθενή στο να μας εξασφαλίσει τη σωτηρία», λέγει, «εγκαταλείψαμε τον μωσαϊκό νόμο». Εάν λοιπόν ο μωσαϊκός νόμος δεν παρέχει δικαίωση και σωτηρία στον άνθρωπο, είναι περιττή η περιτομή. Αλλά εδώ μεν έτσι αναφέρει· προχωρώντας όμως δείχνει ότι όχι μόνο είναι περιττή η περιτομή, αλλά και επικίνδυνη· κάτι το οποίο είναι και περισσότερο αξιοπαρατήρητο, το ότι δηλαδή στην αρχή μεν λέγει ότι «δεν δικαιώνεται ο άνθρωπος από τα έργα του νόμου», προχωρώντας όμως ομιλεί και με πιο βαριές εκφράσεις.

«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; (:Αλλά όμως εάν υποθέσουμε ότι η τήρηση του μωσαϊκού νόμου είναι επιβεβλημένη, και συνεπώς εμείς που αφήσαμε τον νόμο, αμαρτήσαμε και βρεθήκαμε να είμαστε αμαρτωλοί μόνο και μόνο επειδή ζητούμε να δικαιωθούμε και να σωθούμε με την πίστη και την κοινωνία μας με τον Χριστό, τότε γεννιέται το άτοπο ερώτημα: “Άραγε ο Χριστός είναι υπηρέτης της αμαρτίας, αφού Αυτός μας ώθησε να αφήσουμε τον μωσαϊκό νόμο;”. Μη συμβεί να πούμε τέτοια βλασφημία)» [Γαλ.2,17]. «Διότι εάν δεν έχει δύναμη», λέγει, «η πίστη στον Χριστό να δικαιώσει, αλλά υφίσταται πάλι η αναγκαιότητα του μωσαϊκού νόμου, εκείνοι οι οποίοι εγκατέλειψαν τον νόμο για τον Χριστό και δεν δικαιώνονται από την άφεση, αλλά κατακρίνονται, θα βρούμε να γίνεται αίτιος της κατακρίσεως Αυτός, για τον οποίο, αφού εγκαταλείψαμε τον νόμο, καταφύγαμε στην πίστη».

Κυριακή Ζ΄ Λουκά: Λόγος εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν

Κυριακή Ζ΄ Λουκά: Λόγος εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

                                  

Η Ευαγγελική περικοπή της Θείας Λειτουργίας.

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον: Η’ 41 – 56.

Τω καιρώ εκείνω, ήλθεν προς τον Ιησούν ανήρ ώ όνομα Ιάειρος, και αυτός άρχων της συναγωγής υπήρχε, και πεσών παρά τους πόδας του Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού, ότι θυγάτηρ μονογενής ήν αυτώ ως ετών δώδεκα, και αύτη απέθνησκεν. Εν δέ τω υπάγειν Αυτόν, οι όχλοι συνέπνιγον Αυτόν. Και γυνή ούσα εν ρύσει αίματος απο ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ’ ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν, ήψατο του κρασπέδου του ιματίου Αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής. Και είπεν ο Ιησούς: τίς ο αψάμενός μου; Αρνουμένων δέ πάντων, είπεν ο Πέτρος και οι σύν αυτώ: επιστάτα, οι όχλοι συνέχουσί σε και αποθλίβουσι, και λέγεις τίς ο αψάμενός μου; Ο δέ Ιησούς είπεν: ήψατό μου τις’ εγώ γάρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ’ εμού. Ιδούσα δέ η γυνή ότι ουκ έλαθε, τρέμουσα ήλθε, και προσπεσούσα αυτώ δι’ ήν αιτίαν ήψατο αυτού απήγγειλεν αυτώ ενώπιον παντός του λαού, και ως ιάθη παραχρήμα. Ο δέ είπεν αυτή: θάρσει, θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε, πορεύου εις ειρήνην. Έτι Αυτού λαλούντος, έρχεταί τις παρά του αρχισυναγώγου λέγων αυτώ, ότι τέθνηκεν η θυγάτηρ σου, μή σκύλλε τον διδάσκαλον. Ο δέ Ιησούς ακούσας, απεκρίθη αυτώ λέγων: μή φοβού, μόνον πίστευε, και σωθήσεται. Ελθών δέ εις την οικίαν, ουκ αφήκεν εισελθείν ουδένα, ει μή Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον και τον πατέρα της παιδός και την μητέρα. Έκλαιον δέ πάντες και εκόπτοντο αυτήν. Ο δέ είπε: μή κλαίετε, ουκ απέθανεν αλλά καθεύδει. Και κατεγέλων Αυτού, ειδότες ότι απέθανεν. Αυτός δέ εκβαλών έξω πάντας και κρατήσας της χειρός αυτής, εφώνησε λέγων: η παίς, εγείρου. Και επέστρεψε το πνεύμα αυτής, και ανέστη παραχρήμα, και διέταξεν αυτή δοθήναι φαγείν. Και εξέστησαν οι γονείς αυτοίς. Ο δέ παρήγγειλεν αυτοίς μηδενί ειπείν το γεγονός.

Απόδοση:

Εκείνη την εποχή, ήρθε προς τον Ιησού κάποιος που τον έλεγαν Ιάειρο και ήταν άρχοντας της συναγωγής. Αυτός έπεσε στα πόδια του Ιησού, και τον παρακαλούσε να πάει στο σπίτι του, γιατί είχε μια μοναχοκόρη δώδεκα χρονών, που ήταν ετοιμοθάνατη. Την ώρα που ο Ιησούς βάδιζε προς το σπίτι, τα πλήθη τον περιέβαλλαν ασφυκτικά. Κάποια γυναίκα, που υπέφερε από αιμορραγία δώδεκα χρόνια και είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία στους γιατρούς, χωρίς κανένας να μπορέσει να την κάνει καλά, πήγε πίσω από τον Ιησού, άγγιξε την άκρη του ρούχου του, κι αμέσως η αιμορραγία της σταμάτησε. Τότε ο Ιησούς είπε: «Ποιος με άγγιξε;» Ενώ όλοι αρνιούνταν, ο Πέτρος και όσοι ήταν μαζί του έλεγαν: «Διδάσκαλε, οι όχλοι έχουν στριμωχτεί κοντά σου και σε πιέζουν, κι εσύ λες ποιος με άγγιξε;» Ο Ιησούς όμως είπε: «Κάποιος με άγγιξε, γιατί εγώ ένιωσα να βγαίνει από μένα δύναμη». Μόλις η γυναίκα είδε ότι δεν ξέφυγε την προσοχή του, ήρθε τρέμοντας κι έπεσε στα πόδια του και μπροστά σ’ όλο τον κόσμο του είπε για ποια αιτία τον άγγιξε, κι ότι είχε γιατρευτεί αμέσως. Εκείνος της είπε: «Θάρρος, κόρη μου, η πίστη σου σε έσωσε∙ πήγαινε στο καλό».

Ενώ ο Ιησούς ακόμα μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του άρχοντα της συναγωγής και του λέει: «Η κόρη σου πέθανε∙ μην ενοχλείς πια το δάσκαλο». Όταν το άκουσε ο Ιησούς, του είπε: «Εσύ μη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί». Φτάνοντας στο σπίτι, δεν άφησε κανέναν να μπει μέσα μαζί του, εκτός από τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, καθώς και τον πατέρα και τη μητέρα του κοριτσιού. Όλοι έκλαιγαν και τη θρηνολογούσαν. Ο Ιησούς όμως τους είπε: «Μην κλαίτε∙ δεν πέθανε αλλά κοιμάται». Εκείνοι τον περιγελούσαν, βέβαιοι πως είχε πεθάνει. Ο Ιησούς αφού τους έβγαλε όλους έξω, έπιασε το κορίτσι από το χέρι και του είπε δυνατά: «Κορίτσι, σήκω!» Το πνεύμα της επέστρεψε, κι αυτή αμέσως σηκώθηκε. Ο Ιησούς τότε διέταξε να της δώσουν να φάει. Οι γονείς της έμειναν κατάπληκτοι. Εκείνος όμως τους είπε να μην πουν σε κανέναν τι είχε γίνει.

(Επιμέλεια: Νικολέτα – Γεωργία Παπαρδάκη)

Λόγος του Αγίου Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν

Το έργον επρόφθασε τους λόγους, και οι Φαρισαίοι απεστομώθησαν ακόμη περισσότερο. Διότι ήταν αρχισυνάγωγος αυτός που ήλθε, και το πένθος βαρύ. Το παιδί μονογενές και στο άνθος της ηλικίας του, μόλις δώδεκα ετών. Και το ανέστησε δια μιάς. Εάν δε ο Λουκάς λέγει ότι ήλθαν και είπαν «μη σκύλλε, μη ταλαιπωρείς τον διδάσκαλον’ τέθνηκε γαρ», θα απαντήσωμε τούτο, ότι το «άρτι ετελεύτησε» το είπεν εκείνος στοχαζόμενος τον χρόνο της οδοιπορίας ή για να επαυξήσει την συμφορά. Συνηθίζουν, όσοι παρακαλούν, να μεγαλοποιούν με τα λόγια την συμφορά τους, και να προσθέτουν κάτι επιπλέον ώστε να προσελκύσουν περισσότερο τους ικετευομένους. Κοίτα όμως την απλοϊκότητά του. Δύο πράγματα απαιτεί από τον Χριστόν, και να έλθει ο ίδιος, και να βάλει το χέρι του επάνω. Πράγμα που σημαίνει ότι η μικρή ανέπνεε ακόμη όταν την άφησε. Το ίδιο απαιτούσε και εκείνος ο Σύρος Νεεμάν από τον Προφήτην. Ζητούσε, λέγει, και να εξέλθει, και το χέρι να βάλει επάνω. Πράγματι, όσοι είναι πιο παχείς στον νου, χρειάζονται και την όραση και τα αισθητά πράγματα.

«ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Κυριακή Ζ΄ Λουκά – Κάποιες πτυχές του μυστηρίου του θανάτου

                                            

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8, 40-56]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-11-1997]    (Β 365)

     Ο Κύριος, αγαπητοί μου, επιστρέφει από την Γαλιλαία στην Ιουδαία. Και ο λαός Τον υποδέχεται με ενθουσιασμό, γιατί «ἦσαν», όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς, « ἦσαν πάντες προσδοκῶντες αὐτόν». Τον περίμεναν με χαρά -το «προσδοκῶ», επί αγαθών πραγμάτων. Τον περίμεναν με χαρά. Τα πλήθη είχαν αναγνωρίσει την αξία της παρουσίας του Χριστού, έστω κι αν ακόμη δεν εγνώριζαν του Ποιος ήταν ο Ιησούς ως ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος.

       Ανάμεσα στο πλήθος ήταν κι ένας αρχισυνάγωγος, που το όνομά του ήταν Ιάειρος. Αυτός ήλθε, αφού γονάτισε μπροστά εις τον Ιησούν, και Τον παρακαλούσε να θεραπεύσει την δωδεκαετή θυγατέρα του, μονογενές παιδί, δεν είχε άλλο παιδί, που εκινδύνευε να πεθάνει. Κι ενώ ο Κύριος επορεύετο προς το σπίτι του Ιαείρου, κάποιος υπηρέτης του φθάνει λέγοντας ότι «Τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου, μή σκύλλε τόν διδάσκαλον». «Η κόρη σου πέθανε. Μην ενοχλείς περισσότερο τον διδάσκαλον». Δηλαδή «να μην έρθει στο σπίτι, μην τον ενοχλείς».

     Μπορούμε να εννοήσομε, αγαπητοί μου, τα αισθήματα, την καρδιά του Ιαείρου, εκείνη την στιγμή; «Δεν πρόλαβε να πάει ο Κύριος; Δεν πρόλαβε να την θεραπεύσει; Πέθανε;…». Πολύ οδυνηρά αισθήματα πραγματικά. Επόμενον, λοιπόν, ήταν να κλονιστεί. Και τότε ο Ιησούς τού λέγει: «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε καί σωθήσεται». «Μόνον να πιστεύεις και θα σωθεί». Αλήθεια, τι παρήγορος είναι αυτή η φωνή του Χριστού την ώρα εκείνη! : «Μὴ φοβοῦ». Όμως τι συνιστά αυτή η φράσις του Κυρίου; Τι ήθελε να πει; Να πιστεύει. Την πίστιν ήθελε να πει.

Περί κακού ή διαβόλου, Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

                                        

Περί κακού ή διαβόλου

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως 

Διαβλέπω ότι πολλοί εκπλήττεσθε ακούγοντας ακόμη και το όνομα διάβολος, και με θεωρείτε άνθρωπο οπισθοδρομικό και όχι του πολιτισμένου αυτού αιώνα, επειδή φρονώ και λέγω τέτοιες φαντασιώδεις και ανύπαρκτες ιδέες του μεσαίωνα. Και βεβαίως, ποιος από εμάς δεν έχει ακούσει τις πιο ανόητες γνώμες περί κακού ή διαβόλου πολλών, οι οποίοι, όχι αστειευόμενοι, αλλά σοβαρολογώντας λέγουν: «Τι θα πει διάβολος; Διάβολος είναι ο άνθρωπος». Ακούτε, αγαπητοί αδελφοί, φρικτή βλασφημία, προερχόμενη από παχυλή αμάθεια; Ο άνθρωπος, το ύψιστο των δημιουργημάτων στον ορατό κόσμο, να λέει τον όμοιό του και κατ’ εικόνα Θεού πλασθέντα άνθρωπο διάβολο!

Ω! πόσα κακά προξενεί η κουφότητα και η αλαζονεία, σε συνδυασμό με την ημιμάθεια! Άλλοι πάλι, εντελώς άγευστοι των Αγίων Γραφών, διατείνονται πεισματωδώς, ότι η ιδέα περί της υπάρξεως του διαβόλου είναι αντίθετη των Ιερών Γραφών. Αλλά εμείς, αντί ν’ απαριθμούμε τις ανόητες περί κακού ή διαβόλου ιδέες πολλών, εκθέτουμε πολύ περιληπτικά τις περί κακού ή διαβόλου ιδέες της Φιλοσοφίας και της Αγίας Γραφής.

Όσοι από τους προγόνους μας φιλοσόφησαν απλανώς περί των πραγμάτων του κόσμου, εύρισκαν πόρισμα της έρευνάς τους ότι υπάρχει Νους μέγας, Νους τέλειος και αγαθός, ο οποίος δημιούργησε το σύμπαν αρμονικότατα, και ότι το τελειότατο των δημιουργημάτων του είναι ο άνθρωπος, τον οποίο Αυτός έφερε στο είναι για να ευδαιμονεί και να απολαμβάνει τα αγαθά Του.