Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ἔχει τονισθεῖ γραπτῶς καὶ προφορικῶς μυριάδες φορές, ὅτι ζοῦμε καιροὺς ἀποκαλυπτικούς, καιροὺς στοὺς ὁποίους βασιλεύει ἡ παράνοια καὶ ἡ ἀνατροπή/διαστρέβλωση ὅρων καὶ θεσμῶν. Σ’ αὐτὴν τὴν καταδυναστεύουσα παράνοια καὶ διαστρέβλωση δύο κυρίως στοιχεῖα/αἴτια εἶναι τὰ κυρίαρχα: ἡ ἄγνοια καὶ ἡ ἀποποίηση τῆς προσωπικῆς εὐθύνης καὶ ἡ ταυτόχρονη ἀπόδοση εὐθυνῶν μόνο στοὺς ἄλλους.
Ἡ πηγὴ ὅλων αὐτῶν: ἡ ἔλλειψη αὐτοσυνειδησίας καὶ τὰ παράγωγά της: ἡ ἔπαρση, ὁ φιλοτομαρισμός, τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, ἡ ἔλλειψη πνεύματος θυσίας γιὰ τὴν εὐώδοση τοῦ κοινοῦ καλοῦ, ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὸν ἄλλον, ἡ ἔλλειψη ἀγάπης (ὅπως αὐτὴ διδάσκεται ἀπὸ τὸν Χριστὸ κι ὄχι ἀπὸ τοὺς ὑλιστές, τοὺς νεοφιλελεύθερους ἀκτιβιστὲς καὶ τοὺς Οἰκουμενιστές), ἡ προδοσία, ὄχι μόνο πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν Ἀλήθεια. Ἐπιβεβαιώνεται δηλ. ὁ Παῦλος, ὅταν προφήτευε, ὅτι ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι εἴμαστε «φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι, ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι» (Β΄ Τιμ. γ΄ 2-5). Καὶ τί μᾶς συμβουλεύει ὁ Ἀπόστολος, ὅπως συμβούλεψε τὸν Τιμόθεο; «καὶ τούτους ἀποτρέπου». Ἐμεῖς ὅμως σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Τιμόθεο δὲν ὑπακοῦμε, κι ἂς μιλᾶμε συνέχεια γιὰ ὑπακοή.
Ὡς ἐκ τούτου ἡ νοσηρὴ αὐτὴ κατάσταση διαιωνίζεται σὲ ἕναν φαῦλο κύκλο, ἀφοῦ κανεὶς δὲν ἀναλαμβάνει τὶς εὐθῦνες του, ἀλλὰ τὶς ἀποδίδει ἐθελοτυφλώντας στοὺς ἄλλους καὶ πάει λέγοντας. Π.χ. ἀποδίδουμε τὶς εὐθῦνες στοὺς πολιτικούς, λὲς κι αὐτοὶ νὰ ἐκλέχτηκαν μόνοι τους, λὲς καὶ νὰ μὴν εἴμασταν ἐμεῖς αὐτοὶ ποὺ τοὺς πίστεψαν καὶ τοὺς ψήφισαν, κυρίως ἀπὸ προσωπικὸ κι ὄχι ἐθνικὸ συμφέρον. Καὶ ὅταν ἐρωτηθοῦμε γιατὶ δὲν ἀντιδροῦμε, τότε παρουσιάζουμε τὴν ἄγνοια μας ὡς πρὸς τὸν τρόπο ἀντίδρασης , ἀλλὰ κυρίως ὡς πρὸς τὸν ρόλο (καὶ ὡς ἐκ τούτου τὴν εὐθύνη) ποὺ ἔχουμε στὸ πολιτικὸ γίγνεσθαι. Ἔτσι καὶ ἡ πολιτικὴ ὡς ὅρος χάνει τὸ νόημά της καὶ ἡ νοσηρὴ κατάστασή της διαιωνίζεται ὅλο πρὸς τὸ χειρότερο.
Δυστυχῶς ἡ νοσηρὴ αὐτὴ ἔλλειψη αὐτογνωσίας κι αὐτοσυνειδησίας καὶ μάλιστα σὲ ὑψηλότερο βαθμὸ ὑπάρχει πιὰ καὶ στὴν Ἐκκλησία.
