Για αυτούς που κοιμίζουν τον κόσμο αδιαφορώντας για την αίρεση και βλέποντας παντού ευσέβεια αντί «Γεμάτες Εκκλησίες με κατά φαντασίαν Χριστιανούς με αλλοιωμένο φρόνημα»!

   Απομένει να αποφασίσουμε εν ειλικρινή αυτοκριτική και μετανοία, τί είδους Χριστιανοί θέλουμε να είμαστε!

                

Ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος βλέποντας την αδιαφορία των ποιμένων για το ποίμνιο και την υποταγή τους στην κοσμική εξουσία, προέβλεπε και έλεγε ότι «η Νέα Εποχή θέλει ΟΧΙ ν' αδειάσουν οι Εκκλησίες, αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ φρόνημα, αλλιωμένη την ορθόδοξο πίστη». 

Ο όσιος π. Σεραφείμ Ρόουζ αναλύοντας τον μηδενισμό και την φύση του δίδασκε, ότι ο μηδενισμός δεν επιθυμούσε την ακύρωση της χριστιανικής Αληθείας, αλλά την διαστρέβλωση της και γι’ αυτό προειδοποιούσε ότι δεν θα αδειάσουν οι Εκκλησίες, αλλά θα γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο φρόνημα… Η αληθινή Ορθοδοξία από την ίδια της τη φύση μοιάζει εντελώς εκτός τόπου σ’ αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς, μια ξεπερασμένη μειονότητα των περιφρονημένων και «ανόητων», στη μέση μιας θρησκευτικής «αναζωπύρωσης» εμπνευσμένης από ένα άλλο είδος πνεύματος. 

Ο άγ. Γαβριήλ ο Σαλός της Γεωργίας προειδοποιούσε: Στους εσχάτους καιρούς οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές. Όμως μην τους πιστεύετε.

Και ο αείμνηστος καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης βλέποντας την εκκοσμίκευση και το οικουμενιστικό πνεύμα που διάβρωνε τις τάξεις της Εκκλησίας μίλησε για τον «κατά φαντασία Χριστιανό» που γεμίζει τους ναούς («Ο κατά φαντα­σίαν Χριστιανός- κάτω από το φως της εικόνας του ΠΑΤΕΡΙΚΟΥ ανθρώπου», Εκδ. Ι. Μ. Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού -Κέρκυρα, Αθήνα 2011, σελ. 62-63):

«Ο κατά φαντασίαν χριστιανός έχει γεύση κάποιων χαρισματικών εμπειριών, οι οποίες τον βεβαιώνουν ότι είναι καλός χριστιανός και αισθάνεται αυτάρκεια πνευματικής ζωής. Στην κατάσταση αυτή υποτιμά κάποιες πτώσεις του, επειδή με την αίσθηση ότι είναι, όχι βέβαια τέλειος, αλλά πά­ντα ένας καλός χριστιανός, αναπαύεται στον άνετο χώρο της φαντασίας του…

Καταστατικός Χάρτης ή Χάρτης κατά το δοκούν;

Ομάδα Ιερέων και Θεολόγων Κύπρου

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ  Ή ΧΑΡΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ;

Ο νέος Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Κύπρου απέναντι στην Αγία Γραφή, τους Ιερούς Κανόνες, τους Αγίους Πατέρες, το Σύνταγμα και το ευρωπαϊκό δίκαιο

Εκκλησία της Κύπρου — Ιερά Σύνοδος — Αρχιεπίσκοπος και Συντακτική Επιτροπή

Ένας Καταστατικός Χάρτης που θέλει να λέγεται εκκλησιαστικός οφείλει πρώτα να υποτάσσεται στην Αγία Γραφή, στους Ιερούς Κανόνες και στην Πατερική Παράδοση· και ως κείμενο που λειτουργεί μέσα στην Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να σέβεται το Σύνταγμα και τις ευρωπαϊκές εγγυήσεις δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΑ:

Η Εκκλησία δεν είναι χώρος αυθαίρετης εξουσίας. «Οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν»· η εξουσία στην Εκκλησία είναι διακονία και όχι προσωπική κυριαρχία. Όπου η εξουσία μετατρέπεται σε αυθαιρεσία, παραβιάζεται το ίδιο το πνεύμα της ευαγγελικής διοίκησης.

ΚΑΝΟΝΙΚΑ:

Το πρωτείο δεν είναι απόλυτη εξουσία. Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας απαιτεί σύμπνοια του Πρώτου με τους λοιπούς Επισκόπους. Κάθε διάταξη που συγκεντρώνει υπέρμετρες εξουσίες στον Αρχιεπίσκοπο ή περιορίζει την κανονική δικαιοδοσία άλλων Επισκόπων απαιτεί σοβαρή κανονική δικαιολόγηση.

ΚΑΝΟΝΙΚΑ — ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ:

Όταν ένας Επίσκοπος χαρακτηρίζεται ταυτόχρονα επαρχιούχος και «εξαρτώμενος», δημιουργείται θεσμική ασάφεια. Ο Επίσκοπος δεν μπορεί να είναι πλήρης ποιμένας της επαρχίας του μόνο όταν το επιτρέπει η ανώτερη διοίκηση.

ΚΑΝΟΝΙΚΑ — ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ:

Δικαιοσύνη χωρίς σαφείς κανόνες αποδείξεως, χωρίς πραγματική δυνατότητα υπεράσπισης και χωρίς αμερόληπτο δικαστή παύει να είναι δικαιοσύνη. Η έκφραση «κατά συνείδησιν» δεν μπορεί να γίνει λευκή επιταγή.

ΠΑΤΕΡΙΚΑ:

"Εγώ ο ελάχιστος, ουδέποτε σκέφθηκα πως θα αξιωθώ του βαθμού της αρχιεροσύνης...".

                                

  Κάποτε ένας αρχιμανδρίτης κοιμήθηκε. Η Εκκλησία όρισε έναν άλλον αρχιμανδρίτη να είναι εκεί όταν η αστυνομία θα πήγαινε να καταγράψει τα πράγματα στο σπίτι του ώστε να τα παραλάβουν οι συγγενείς του. Πράγματι, πήγε εκεί, μπήκαν στο σπίτι και άρχισαν την καταγραφή. 

 Σε ένα από τα δωμάτια βρήκαν πάνω από δέκα αρχιερατικές στολές, μίτρες και ράβδους. Ελέγχοντας το γραφείο του, έσπασαν ένα συρτάρι που ήταν κλειδωμένο και βρήκαν ακόμα και ενθρονιστήριο λόγο. Ξεκινούσε κάπως έτσι: "Εγώ ο ελάχιστος, ουδέποτε σκέφθηκα πως θα αξιωθώ του βαθμού της αρχιεροσύνης...". "Βλέπεις;", μου είπε ο αρχιμανδρίτης που είχε οριστεί ως παρατηρητής στη καταγραφή, "γινόμαστε ρεζίλι μόνοι μας". 

Βούλγαροι, ρασοφόροι και λαϊκοί, ἀπέστειλαν Ἀνοικτὴν Ἐπιστολὴν Ὀδύνης αλλά και διακοπής εκκλησιαστικής κοινωνίας πρὸς τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον. Στην Ελλάδα γιατί δεν τους μιμούμαστε;

"Ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι Μυστήριον τῆς τελείας ὁμοφροσύνης ἐν τῇ Πίστει. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἐκφωνήσωμεν τὸ «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν...» μετὰ ἀρχιερέως κηρύσσοντος τὴν κατάλυσιν τῶν δογμάτων. Διὰ τοῦτο... Ἡμεῖς, ὁ ὀρθόδοξος κλῆρος, οἱ μοναχοὶ καὶ οἱ λαϊκοὶ τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀρνούμεθα νὰ ἔχωμεν κοινωνίαν ἐν προσευχῇ καὶ Εὐχαριστίᾳ μὲ προκαθήμενον ὁ ὁποῖος κηρύσσει δημοσίως αἵρεσιν. " 

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΑ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ Αʹ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ — ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΔΥΝΗΣ

τοῦ κλήρου, τῶν μοναχῶν καὶ τῶν λαϊκῶν τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας — Πατριαρχείου Βουλγαρίας, σχετικῶς μὲ τὴν ἐπικειμένην ἐπίσκεψιν Ὑμῶν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας 

Παναγιώτατε, 
Ἀπευθυνόμεθα πρὸς Ὑμᾶς, οὐχὶ ὁρμώμενοι ἀπὸ κοσμικὴν ἔχθραν ἢ ἀνθρωπίνην μεροληψίαν, ἀλλὰ παρακινούμενοι ἀπὸ βαθεῖαν πνευματικὴν ὀδύνην. Ἡ ὀδύνη αὕτη καταλαμβάνει τὰς καρδίας ἡμῶν, ὅταν βλέπωμεν πῶς ὁ Οἰκουμενικὸς Θρόνος, ὁ ὁποῖος ἄλλοτε ὑπῆρξε στῦλος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν δογμάτων, ἔχει σήμερον μεταβληθῆ εἰς πηγὴν σκανδαλισμοῦ δι᾿ ὁλόκληρον τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν. 

Ἀφορμὴ διὰ τὴν παροῦσαν ἐπιστολὴν εἶναι αἱ διαδοθεῖσαι πληροφορίαι περὶ τῆς ἐπικειμένης ἐπισκέψεως Ὑμῶν εἰς τὴν πνευματικὴν καρδίαν τῆς Βουλγαρίας — τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας — ὅπου θὰ προεξάρξητε τῆς Θείας Εὐχαριστίας τὴν 19ην Ὀκτωβρίου 2026. 

Ἡ Ἱερὰ Παράδοσις ἐπιβάλλει νὰ διαφυλάττωμεν τὴν καθαρότητα τῆς πίστεως περισσότερον καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωήν ἡμῶν. Ὅπως γράφει ὁ ἀείμνηστος ὁμολογητὴς Μητροπολίτης Φιλάρετος (Βοζνεσένσκυ) εἰς τὰς «Ἐπιστολὰς Ὀδύνης» αὐτοῦ: «Ἀγάπη ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἡνωμένη μὲ τὴν Ἀλήθειαν δὲν εἶναι ἀγάπη Χριστοῦ. Τὸ νὰ ἀποσιωπᾶται ἡ Ἀλήθεια χάριν μιᾶς ψευδοῦς εἰρήνης σημαίνει προδοσίαν τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ». Δι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς, ὡς πιστὰ τέκνα τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ σιωπῶμεν. 

Παναγιώτατε, κατὰ τὰς τελευταίας δεκαετίας, καὶ μὲ ἰδιαιτέραν θρασύτητα κατὰ τὸ τρέχον ἔτος 2026, κηρύσσετε ἀνοικτῶς καὶ συστηματικῶς διδασκαλίας αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀναθεματισθῆ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρας: 

1. Ὑποστηρίζετε τὴν παναίρεσιν τοῦ οἰκουμενισμοῦ: Εἰς τὸ Βίλνιους (8 Ἰουνίου 2026) καὶ εἰς τὴν Βουδαπέστην (4 Σεπτεμβρίου 2026) ἐκηρύξατε τὴν καταδικασθεῖσαν «θεωρίαν τῶν κλάδων», ὁμιλοῦντες περὶ τῆς «ἀγωνίας τοῦ διῃρημένου Χριστιανισμοῦ». Ἐχαρακτηρίσατε τὸν ἱερὸν δογματικὸν ζῆλον ὡς «στεῖραν ὁμολογιακὴν περιχαράκωσιν» καὶ προεβάλατε τὸν ὀλέθριον «νομικὸν οἰκουμενισμόν», νομιμοποιοῦντες τὰς ρωμαιοπαπικὰς πλάνας καὶ ἀναγνωρίζοντες πρωτεῖον τοῦ Βατικανοῦ, χωρὶς νὰ ἔχῃ προηγηθῆ οἱαδήποτε μετάνοια ἐκ μέρους τῆς Ῥώμης. 

“Η εν Χριστώ ζωή” Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

                                         

“Ρίψε από επάνω σου την αθυμίαν, λιποψυχίαν και δειλίαν και πρόφερε το όνομα του Κυρίου χωρίς βίαν, ηρέμως και δυνατά”

Μάθε να προσεύχεσαι. Βίαζε τον εαυτόν σου εις την προσευχήν. Κατά αρχάς θα εύρης δυσκολίαν, ύστερον όμως όσον περισσότερον βιάζης τον εαυτόν σου, τόσον ευκολώτερον θα προσεύχεσαι. Εις την αρχήν όμως είναι πάντοτε αναγκαίον να βιάζη κανείς τον εαυτό του. Η καρδία μας κάθε ημέρα αποθνήσκει πνευματικώς. Και μόνον θερμή προσευχή συνοδευόμενη με δάκρυα την ζωογονεί και την κάμνει να αναπνέη πάλιν. 

Αν δεν προσευχώμεθα με αρκετήν πνευματικήν ζέσιν, εύκολα και ταχέως θα αποθάνωμεν πνευματικώς. Όταν κάποια εσωτερική ανησυχία σε εμποδίζει να προφέρης της προσευχής τας λέξεις κατά την θείαν ακολουθίαν, γνώριζε ότι αυτή η ανησυχία και αδυναμία είναι απάτη του εχθρού, του δαίμονος. Ρίψε από επάνω σου την αθυμίαν, λιποψυχίαν και δειλίαν και πρόφερε το όνομα του Κυρίου χωρίς βίαν, ηρέμως και δυνατά.

Οι ορθόδοξοι στην Γερμανία αναγνώρισαν την Νεοαποστολική αίρεση ως Εκκλησία και υπέγραψαν την αναθεωρημένη Οικουμενική Χάρτα!

Οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι στο ACK εκπροσωπούν όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες στην Γερμανία (και τους Ρώσους). Υπενθυμίζουμε ότι οι Νεοαποστολικοί ιδρύθηκαν τον 19ο αιώνα και συμπεριλαμβάνονται στην λίστα αιρέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος μαζί με τους Πεντηκοστιανούς. Πιστεύουν ότι ο Θεός αποκατέστησε το αξίωμα των Αποστόλων στη σύγχρονη εποχή και ότι η Εκκλησία διοικείται άμεσα από αυτούς, με κορυφαίο Stammapostel. Αναμένουν την άμεση και κοντινή επανεμφάνιση/Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού για να παραλάβει την κοινότητά του. Διεξάγουν πρακτικές όπως τα «λειτουργίες για τους νεκρούς» (Gottesdienste für Entschlafene), όπου προσφέρονται μυστήρια σε ψυχές που πέθαναν χωρίς να ανήκουν στην οργάνωση. Αυτές τις βλασφημίες αναγνώρισαν οι Ορθόδοξοι ως Εκκλησία και κανείς δεν αντιδράει.

Ολοκληρώθηκε η 259η Γενική Συνέλευση της ACK στη Γερμανία – Συμπέρασμα: Διαμορφώνοντας τον Οικουμενισμό μαζί και αναλαμβάνοντας την ευθύνη

Βερολίνο / Φρανκφούρτη (18 Σεπτεμβρίου 2026) – Η τελετή υπογραφής της αναθεωρημένης Οικουμενικής Χάρτας στη γαλλική εκκλησία του Friedrichstadt το βράδυ της Τρίτης σηματοδότησε την έναρξη της 259ης Γενικής Συνέλευσης του Συμβουλίου των Χριστιανικών Εκκλησιών στη Γερμανία (ACK). Οι επακόλουθες συζητήσεις επικεντρώθηκαν στην περαιτέρω ανάπτυξη της οικουμενικής συνεργασίας, στον διεθνή οικουμενισμό και στην ευθύνη των εκκλησιών σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.

Το βράδυ της Τρίτης, 18 κορυφαίοι εκκλησιαστικοί εκπρόσωποι υπέγραψαν τον αναθεωρημένο Οικουμενικό Χάρτη στη Γαλλική Εκκλησία στην Gendarmenmarkt στο Βερολίνο. Με αυτόν τον τρόπο, έστειλαν ένα σημαντικό μήνυμα για την περαιτέρω εμβάθυνση της συνεργασίας μεταξύ των εκκλησιών στην Ευρώπη και στη Γερμανία.

Την Τετάρτη, ακολούθησε μια κοινή ημέρα μελέτης μετά τη γενική συνέλευση του Συμβουλίου Χριστιανικών Εκκλησιών στη Γερμανία (ACK) με τα μέλη της διάσκεψης των περιφερειακών εκτελεστικών διευθυντών του ACK. Υπό το θέμα «Αναθεωρημένη Οικουμενική Χάρτα – Παρορμήσεις και Υποδοχή», οι συμμετέχοντες συζήτησαν τις παρορμήσεις που προσφέρει η αναθεωρημένη Οικουμενική Χάρτα για το οικουμενικό έργο, πώς αυτές οι παρορμήσεις μπορούν να γίνουν δεκτές και να εφαρμοστούν τοπικά, και απάντησε σε κρίσιμα ερωτήματα.

Οικουμενική ευθύνη σε έναν κόσμο που αλλάζει

Ένα άλλο σημαντικό σημείο της γενικής συνέλευσης ήταν η διάλεξη του Ομότιμου Επισκόπου Καθηγητή Δρ. Heinrich Bedford-Strohm, Συντονιστή της Κεντρικής Επιτροπής του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ). Στην παρουσίασή του, επικεντρώθηκε στη σημασία του παγκόσμιου οικουμενισμού και στην ευθύνη των εκκλησιών απέναντι στις κοινωνικές, πολιτικές και κλιματικές προκλήσεις.

Κατά αιρετικών, απόσπασμα από τον εγκωμιαστικό λόγο του Ιερού Χρυσοστόμου στον άγιο Ιερομάρτυρα Φωκά.

    

…Εμπρός, λοιπόν, ας οδηγήσομε με προσοχή το πλοίο, χωρίς να υποστεί καμία καταστροφή, ούτε να υπομείνει ναυάγιο. Αλλά προσέχετε με όλη την προθυμία σας τα λεγόμενα· διότι ο Ψαλμός σήμερα μας οδηγεί σε σύγκρουση με τους αιρετικούς, όχι για να τους πολεμήσομε παραμένοντας αυτοί αδρανείς, αλλά για να τους σηκώσομε από την πτώση στην οποία βρίσκονται. Διότι τέτοιος είναι ο δικός μας πόλεμος· δεν καθιστά τους ζωντανούς νεκρούς, αλλά τους νεκρούς τους οδηγεί στη ζωή, γεμάτος από ημερότητα και πολλή επιείκεια. Διότι δεν πολεμώ με υλικά όπλα, αλλά με τον λόγο καταδιώκω, όχι τον αιρετικό, αλλά την αίρεση· δεν αποστρέφομαι τον άνθρωπο, αλλά μισώ την πλάνη και θέλω να τον αποσπάσω από αυτήν. Δεν κάνω πόλεμο προς ουσία –διότι η ουσία είναι έργο του Θεού- αλλά θέλω να διορθώσω την γνώμη, που τη διέφθειρε ο διάβολος. Το ίδιο και ο γιατρός, θεραπεύοντας άρρωστο, δεν πολεμεί το σώμα, αλλά απαλλάσσει το σώμα από την κάκωση. Και εγώ λοιπόν, εάν πολεμήσω τους αιρετικούς, δεν πολεμώ τους ίδιους τους ανθρώπους, αλλά θέλω να απομακρύνω την πλάνη και να καθαρίσω τη σαπίλα. Δική μου συνήθεια είναι να καταδιώκομαι και όχι να καταδιώκω, να πολεμούμαι και να μην πολεμώ.

Ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου "Ἀσεβῶν Ἀσεβέστατος" αλλά τότε και αυτοί που τον υποστήριξαν!

Πρέπει να τονιστεί, ότι εκτός του μητρ. Γρηγορίου παραμένουν «ἀνειλικρινῶν ἀνειλικρινέστατοι» (έτσι ο Ο.Τ.) και δεν μετανοούν και οι κληρικοί που τον στήριξαν γράφοντας (π.χ. εδώ): «οι απόψεις του Μητροπολίτη  Περιστερίου είναι απόλυτα σύμφωνες με την Παράδοση των Αγίων Πατέρων πριν την Τουρκοκρατία» «Δυστυχώς, κάποιοι υπερ-ορθόδοξοι αντι-οικουμενιστές θεώρησαν την αντίδραση του λαού για την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από το πίσω μέρος της Αγίας Τράπεζας ως υγιή ορθόδοξη αντίδρασην, χωρίς να ερευνήσουν περισσότερο το θέμα… και λόγω έλλειψης σωστής κατήχησης οι περισσότεροι τα αγνοούν», αλλά τώρα σφυρίζουν αδιάφορα σαν να μην είπαν τίποτα περί τούτου αλλά παράλληλα κουνώντας το δάκτυλο στους άλλους.

 Ὁ Περιστερίου Γρηγόριος, διαβιβάζοντας, ὡς ὄφειλε, στή  Σύνοδο δύο ἔγγραφα – Ἀναφορὰ / Ὑπόμνημα τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς Πιστῶν τῆς Ἱ.M. Περιστερίου (καὶ ἐφ’ ἑξῆς «Σ.Ε.»), μὲ τὰ ὁποῖα ζητοῦσε ἀπὸ τὴν Δ. Ἱ. Σύνοδο τὴν θεολογικὴ ἐξέταση δύο ἐγκυκλίων τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου (τὶς μὲ Ν^ο 1/2024 καὶ Ν^ο2/27-5-25, – πλήρεις κακοδοξιῶν) καὶ μὴ ἔχοντας ἐπιχειρήματα νὰ ὑποστηρίξει τίς ἐκτιθέμενες σὲ αὐτὲς τὶς ἐγκυκλίους του αἱρετίζουσές του θέσεις (ποὺ φυσικὸ θὰ ἦταν νὰ πράξει), καταφεύγει στὴν συκοφάντηση (στὴν Δ.Ι.Σ.) τῶν αἰτούντων πιστῶν (Ἀρ. πρωτ. 175/2-3-2026).

Παρατηρεῖται δὲ τὸ φαινόμενο, Ἀρχιερέας νὰ ἐκφεύγει τῆς εὐπρέπειας καὶ νὰ συκοφαντεῖ καὶ ἀσυστόλως νὰ μή λέγει τήν ἀλήθεια, ἀναφερόμενος στὸ κατὰ τὰ ἄλλα «ποίμνιό του» καὶ ἐκεῖνοι, μὲ ἕνα Ἀπολογητικό τους Σημείωμα πρὸς τὴν Σύνοδο μὲ εὐθύτητα καὶ σύνεση, νὰ ἀποδεικνύονται εὐσεβέστεροι, εἰλικρινέστεροι καὶ ἐντιμότεροι αὐτοῦ τοῦ Ἀσεβέστατου καὶ Ἀνειλικρινοῦς Ἐπισκόπου.

(σς. Εν αντιθέσει με τους υποστηρικτές του κληρικούς) Θαυμάζουμε τὸ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ ἦθος αὐτῶν τῶν ἀγωνιζόμενων γιὰ τὴν πίστη μας συνειδητῶν ἐν πίστει καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας καὶ ἀποστρεφόμεθα τὸν αὐτοευτελισμὸ τοῦ Ἐπισκόπου.

Η απόλυτη διαστρέβλωση: Ακόμα και η σημερινή αγιογραφία υπηρετεί τον Οικουμενισμό εις βάρος της Πίστεως!!!

Οικουμενισμός: Ο Χριστός      Ορθοδοξία: Η Εκκλησία πολεμάει  και

ευλογεί Πάπα και πατριάρχη.   έχει ως αιρετικό εκτός Της τον Πάπα

 

Οἱ ἐπὶ Βέκκου Ἁγιορεῖτες Πατέρες ἀπαντοῦν στοὺς ἀπανταχοῦ διαστρεβλωτὲς τῶν θείων ἐντολῶν.

                                            

                                «καί ὁ Θεός τοῦτο ἐσήμανεν, οὕτως εἰπών˙ «Ἱερεῖς ἠθέτουν νόμον μου καί ἐβεβήλουν τά ἅγιά μου – πῶς; – ὅτι βεβήλοις καί ὁσίοις οὐ διέστελλον, ἀλλ’ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά»

        

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἔχουν γραφτεῖ τόσα καὶ τόσα κείμενα γιὰ τὴν στάση καὶ τὴν διδασκαλία τῶν ἐπὶ Βέκκου ὁμολογητῶν τῆς Πίστεως Ἁγιορειτῶν Πατέρων. Τῶν Πατέρων αὐτῶν δηλαδὴ ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ψευτοσύνοδο στὴν Λυὼν τῆς Γαλλίας καὶ τὴν ὑποταγὴ τῶν ὀρθοδόξων ὄχι μόνο στὸν Πάπα ἀλλὰ καὶ στὴν παπικὴ θεωρία περὶ πρωτείου καὶ ἐπισκοποκρατείας. Ἐπίσης ἀναφέρει ξεκάθαρα τὸ θέμα τῆς ἀδιάκριτης μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ὅσους ἀπειθοῦν καὶ διαστρέφουν τὸ δόγμα στὴν Ἐκκλησία.

Τὰ κείμενα αὐτὰ ἦταν ὅλα τόσο καλά, ποὺ ἡ ἐπανάληψη τοῦ θέματος φαίνεται περιττή. Ὅμως ἡ ἐπανεμφάνιση διαφόρων διαστρεβλωτῶν τῶν θείων ἐντολῶν καὶ τῶν ἀγώνων τῶν Ἁγίων (π.χ. ἐδῶ) καὶ ὁ κίνδυνος κακῆς ἐπιρροῆς τους στοὺς πιστούς, μᾶς ἀναγκάζει νὰ ἐπαναλάβουμε τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων αὐτῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, στοὺς ὁποίους φυσικὰ καὶ σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν μεταπατερικὴ θεώρηση ὀφείλουμε νὰ ὑπακοῦμε. Καὶ ὁφείλουμε νὰ ὑπακοῦμε, διότι στὴν διδασκαλία αὐτή, ποὺ ἐκφράστηκε μέσῳ μίας ἐπιστολῆς στὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Η΄ Παλαιολόγο καὶ ὑπὸ τὴν πατριαρχεία τοῦ φιλοπαπικοῦ Ἰωάννη Βέκκου (ὅπως τώρα ἐπὶ Βαρθολομαίου), συνοψίζεται ὁλόκληρη ἡ ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία γιὰ τὴν στάση τῶν Ὀρθοδόξων σὲ καιροὺς αἱρέσεως. Ὥστε ἡ ἐπανάληψή της θὰ μᾶς ὠφελήσει. Τὴν διδασκαλία αὐτὴ κατακρεούργησαν καὶ κατακρεουργοῦν οἱ ἀπανταχοῦ μεταπατερικοὶ ἀλλὰ καὶ ὅσοι θέλουν νὰ δικαιολογήσουν τὴν φοβία και ἀδράνειά τους ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς σὲ συνέδρια, συνεντεύξεις, ὁμιλίες κλπ..

Στὴν ἀρχὴ κάποιες πληροφορίες γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη:

Διαβάζουμε στὸ «ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ» τοῦ Καλλίστου Βλαστοῦ: «Ἀλλ᾿  ὁπωσδήποτε καὶ ἂν ἐγένετο ἡ ἕνωσις, ταύτην ἐδέχετο μόνον ὁ αὐτοκράτωρ καὶ ὀλίγοι τινὲς τῶν περὶ αὐτόν. Ὁ δὲ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἰωσὴφ καὶ οἱ πλεῖστοι τῶν περὶ αὐτὸν ἀρχιερέων καὶ κληρικῶν ἀπεδοκίμαζον αὐτήν. Πρὸς δὲ καὶ οἱ Πατριάρχαι Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων μετὰ τῶν περὶ αὐτοὺς ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν οὐδαμῶς ἔστεργον τὴν τοιαύτην ἕνωσιν· διότι οὐδὲ γνῶσιν τῶν γινομένων εἶχον, ἀφ᾿ οὗ αἱ περὶ τῆς ἑνώσεως διαπραγματεύσεις περιωρίζοντο μόνον εἰς τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐκκλησίαν» (Ἐδῶ).

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι σήμερα συμβαίνει τὸ ἀντίθετο ἀπ’ ὅ,τι ἐκείνη τὴν ἐποχή, ἂν καὶ οἱ συνθῆκες τὴν ἐποχὴ ἐκείνη δὲν ἦταν -ὅπως σήμερα- καθόλου εὔκολες (Ὀθωμανοί, Σταυροφόροι, ὑψηλοὶ φόροι καὶ οἰκονομικὴ κρίση κλπ.) καὶ μάλιστα τότε τὸ τίμημα ποῦ πλήρωνε κανεὶς ἦταν βαρύτατο (ἐξορία, φυλάκιση, βασανιστήρια, φόνος).

Η Παναγία μας τους ονομάζει εχθρούς, οι Οικουμενιστές «φίλους και Αγιωτάτους»!!!

Είναι πράγματι απίστευτο πόσο έχουμε σήμερα απομακρυνθεί από την διδασκαλία της Εκκλησίας και πράττουμε κυριολεκτικά τα ακριβώς αντίθετα από ό,τι Αυτή φρονεί. Η Παναγία ονόμασε τον Πάπα και τους λατινόφρονες «ορθόδοξους» εχθρούς του Χριστού, οι σημερινοί όμως ταγοί τους ονομάζουν φίλους και εργάτες του Ευαγγελίου, όπως π.χ. Ο πατρ. Ιεροσολύμων Θεόφιλος: «Στο πνεύμα του ομώνυμου φίλου μου, του αείμνηστου Πάπα Φραγκίσκου»και ο πατρ. Αλεξανδρείας Θεόδωρος: «"Η χαρά μας είναι μεγάλη δια την εκλογή του Διαδόχου του Πρωτοκορυφαίου Αποστόλου Πέτρου, Αγιωτάτου Παπα Ρώμης κ.κ. Λέοντος τον ΙΔ!»

Οἱ ἐχθροί μου καί οἱ ἐχθροί τοῦ Υἱοῦ μου πλησίασαν

Τῇ 22α Σεπτεμβρίου μνήμη τῶν ἁγίων εἴκοσιν ἓξ ὁσιομαρτύρων Ζωγραφιτῶν, τῶν ἐλεγξάντων τοὺς Λατινόφρονας Μιχαὴλ τὸν βασιλέα Παλαιολόγον Η' καὶ τὸν Πατριάρχην Ἰωάννην τὸν Βέκκον

                

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῆς Παναγίας», Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Οἱ Ζωγραφίτες Ὁσιομάρτυρες

Ἐπειδὴ τὸ Ἅγιον Ὅρος ἀποτελοῦσε ἀνέκαθεν τὸ προπύργιο καὶ τὸ στήριγμα τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Ἀνατολή, οἱ Λατίνοι (παπικοὶ) θέλησαν νὰ τὸ καταστρέψουν καὶ νὰ ἐγκαθιδρύσουν καὶ σ΄ αὐτὸ τὴν ἐξουσία τοῦ Πάπα. Μπῆκαν λοιπὸν τὸ 1280 στὸ Ὅρος μὲ στρατιωτικὴ δύναμη, κι ἐπιδόθηκαν στὸ ἔργο τους ἄλλοτε μὲ ὑποσχέσεις καὶ χρήματα, κι ἄλλοτε μὲ ἀπειλές, βιαιότητες καὶ... μαρτύρια. Μερικοὶ δειλοὶ ὑπέκυψαν. Οἱ περισσότεροι ὅμως μοναχοὶ ἀρνήθηκαν τὴν ἐξουσία τοῦ Πάπα ὡς τοποτηρητοῦ τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ τὰ σαθρά του δόγματα, γι΄ αὐτὸ ἐπισφράγισαν μὲ τὸ αἷμα τὴν ὁμολογία τους. Σ΄ αὐτὴ τους τὴν προσπάθεια οἱ Λατίνοι εἶχαν δυστυχῶς συνεργοὺς τὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Παλαιολόγο καὶ τὸν πατριάρχη Ἰωάννη Βέκκο.

Ἀφοῦ ἔκαναν ὅ,τι ἔκαναν στὶς ἄλλες μονές, πέρασαν τελευταία κι ἀπὸ τὴ μονὴ τοῦ Ζωγράφου. Ἐκείνη τὴν περίοδο ἀσκήτευε κοντὰ στὸ μοναστήρι ἕνας μοναχός, ποὺ εἶχε τὴ συνήθεια νὰ διαβάζει πολλὲς φορὲς τὴν ἡμέρα τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Θεοτόκου μπροστὰ στὴν εἰκόνα της.

Κάποια μέρα, ἐνῶ στὰ χείλη τοῦ γέροντα ἠχοῦσε ὁ ἀρχαγγελικὸς ἀσπασμός, ἀκούει ξαφνικὰ ἀπὸ τὴν ἁγία εἰκόνα τὴ φράση: «Χαῖρε κι ἐσύ, Γέρον τοῦ Θεοῦ!». Ὁ Γέροντας τρόμαξε.

-Μὴ φοβᾶσαι! Συνέχισε ἥσυχα ἡ θεομητορικὴ φωνὴ ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὴν εἰκόνα. Πήγαινε ὅμως γρήγορα στὸ μοναστήρι, καὶ πὲς στὸν ἡγούμενο καὶ στοὺς μοναχοὺς ὅτι οἱ ἐχθροί μου καὶ οἱ ἐχθροί τοῦ Υἱοῦ μου πλησίασαν. Ὅποιος λοιπὸν εἶναι ἀσθενὴς στὸ φρόνημα, ἂς πάει νὰ κρυφτεῖ μέχρι νὰ περάσει ὁ πειρασμός. Ὅσοι ὅμως ἐπιθυμοῦν μαρτυρικὰ στεφάνια, νὰ παραμείνουν στὸ μοναστήρι. Πήγαινε γρήγορα!

O Γκάντι και ο καθηγητής Peters, του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μια δροσερή αφήγηση που δείχνει πώς μπορούμε να βάζουμε έναν αυθάδη και υπερόπτη άνθρωπο στην θέση του. 

Όταν ο Γκάντι σπούδαζε νομικά στο University College of London, υπήρχε κάποιος καθηγητής ονόματι Peters, ο οποίος αισθανόταν εχθρικά απέναντί του κι επειδή ο Γκάντι ποτέ του δεν χαμήλωσε το κεφάλι μπροστά του, οι «αντιπαραθέσεις» τους ήταν πολύ συχνές.

Μια μέρα, ο Peters έτρωγε στην τραπεζαρία του πανεπιστημίου και ο Γκάντι ήρθε μαζί με το δίσκο του και κάθισε δίπλα στον καθηγητή. Ο υπεροπτικός καθηγητής, του είπε:  “Κύριε Γκάντι, ασφαλώς το αντιλαμβάνεστε: ένα γουρούνι και ένα πουλί δεν κάθονται μαζί για να φάνε». Ο Γκάντι απάντησε: «Μην ανησυχείτε κ. καθηγητά, θα πετάξω μακριά σας” και πήγε και κάθισε σε άλλο τραπέζι.

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Άγιοι Αρχιερείς, φυλάξατε τα ποίμνια σας και διώξατε τους λύκους

Τί και αν τα είπε ο οσιακής βιωτής μακαριστός γέροντας; Η Ιεραρχία κώφευε και κωφεύει, αδιαφορούσε και αδιαφορεί  πρόδιδε και προδίδει.

Του Οσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

“Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται ή υβρίζεται η αγία Ορθόδοξος πίστις μας επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος, α­παγορεύεται δε η σιωπή”

* Δεν αρκεί, δεν ωφελεί μόνον να γνωρίζουμε τον νόμο του Θεού, τις εντολές, τα δόγματα, τους κανό­νας, τις αποστολικές και πατερικές παραδόσεις, αλλά και να φυλάττουμε αυτές. Ο Κύριος είπε «Ος δ’ αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη Βα­σιλεία των Ουρανών» (Ματ. 5, 19) και «Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον τον Θεού και φυλάσσοντες αυ­τόν» (Λουκ. 11, 29)….

Άγιοι Αρχιερείς, φύλακες της Μιας, Αγίας, Κα­θολικής και Αποστολικής Εκκλησίας…, προσέξατε παρακαλώ θερμώς και ικετεύω μετά δακρύων. Προβατόσχημοι λύκοι, εισελθόντες στην αυλή των λογικών προβάτων διά της πολιτικής και της αντίχριστου Μα­σονίας, ζητούν να καταργήσουν τα διατεταγμένα από τους πανσόφους Αγίους Αποστόλους και τους θεοφόρους Αγίους Πατέρας, και να εξευρωπαΐσουν, εκλατινίσουν και εκμοντερνίσουν. Αυτούς και όλους τους καταφρονητάς των Αποστολικών και Πατερικών Πα­ραδόσεων, να αποβάλετε ως λοιμώδεις λύκους από την Ορθόδοξη Εκκλησία, για να μη καταστήσουν αυτήν αιρετική, πανθεϊστική και παναιρετική με όσα ξένα και αιρετικά επιδιώκουν να εισαγάγουν…

Πειρασμοὶ καὶ δοκιμασίες

Γέρων Εὐστράτιος Γκολοβάνσκι

Χωρὶς πειρασμοὺς καὶ δοκιμασίες εἶναι ἀδύνατο νὰ φτάσει ὁ ἄνθρωπος στὴν τελειότητα ἢ νὰ γνωρίσει ἀληθινὰ τὸν ἑαυτό του. Ὁ στρατιώτης δὲν ἀναδεικνύεται νικητής, ἂν δὲν ὑπάρξει ἐχθρὸς καὶ δὲν συγκρουστεῖ μαζί του. Καὶ ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς δὲν στεφανώνεται, ἂν δὲν δοκιμάσει πειρασμὸ καὶ δὲν ἀντισταθεῖ.

Ἐπιτρέπεται στὸ χριστιανὸ νὰ ζητάει ἀπὸ τὸν Θεὸ πειρασμοὺς ἢ νὰ τοὺς ἐπιδιώκει ὁ ἴδιος;

Κανένας μας δὲν πρέπει νὰ ζητάει πειρασμούς. Ἀπεναντίας, μάλιστα, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, παραδίνοντάς μας τὴν Κυριακὴ Προσευχή, τὸ Πάτερ ἡμῶν, μᾶς πρόσταξε νὰ παρακαλᾶμε τὸν οὐράνιο Πατέρα: «…καὶ μὴ εἰσενέγκεις ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρύσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ» (Μάτθ. 6:13). Δηλαδή: καὶ μὴ μᾶς ἀφήσεις νὰ πέσουμε σὲ πειρασμό, ἀλλὰ γλύτωσέ μας ἀπὸ τὸν πονηρό.

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού- Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

                            

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού- Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Το Ευαγγέλιο για τον Σταυρό και τη σωτηρία της ψυχής

https://svetosavlje.org/omilije-2/20/ 

Κατά Μάρκον 8,34–38· 9,1. Περικοπή 37. 

Μεγάλη είναι η δύναμη της Αλήθειας και τίποτε στον κόσμο δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτή τη δύναμη.

Μεγάλη είναι η θεραπευτική δύναμη της Αλήθειας και δεν υπάρχει κανένας πόνος ούτε καμία ασθένεια στον κόσμο, για την οποία η Αλήθεια δεν αποτελεί φάρμακο. 

Μέσα στον πόνο και την ασθένειά τους, οι άρρωστοι αναζητούν γιατρό που θα τους δώσει φάρμακο για τον πόνο και την ασθένεια. Κανείς δεν αναζητεί γιατρό που θα του δίνει όσο το δυνατόν γλυκύτερα φάρμακα, αλλά όλοι αναζητούν γιατρό που γνωρίζει ένα σίγουρο φάρμακο, ανεξάρτητα από το αν αυτό είναι γλυκό, πικρό ή άγευστο. Και όσο πικρότερο είναι το φάρμακο που συνταγογραφεί ένας γιατρός στον άρρωστο και όσο δυσκολότερος ο τρόπος της θεραπείας, τόσο περισσότερη πίστη φαίνεται ότι έχουν οι άρρωστοι σε έναν τέτοιο γιατρό. 

Γιατί οι άνθρωποι δεν ανέχονται το πικρό φάρμακο μόνο όταν προέρχεται από τα χέρια του Θεού; Γιατί αναζητούν και περιμένουν μόνο γλυκίσματα από τα χέρια του Θεού; Επειδή δεν αισθάνονται το βάρος της ασθένειάς τους από την αμαρτία και νομίζουν ότι μπορούν να θεραπευτούν μόνο με γλυκίσματα. 

Αχ, αν οι άνθρωποι αναρωτιούνταν: γιατί είναι τόσο πικρά όλα τα φάρμακα για τις σωματικές ασθένειες; Το Άγιο Πνεύμα θα τους απαντούσε: για να αποτελούν εικόνα και απεικόνιση της πικρίας των πνευματικών φαρμάκων. Διότι, όπως οι σωματικές ασθένειες αποτελούν εικόνα και απεικόνιση των πνευματικών ασθενειών, έτσι και τα σωματικά φάρμακα αποτελούν εικόνα και απεικόνιση των πνευματικών φαρμάκων. 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Η παιδεία του Τιμίου Σταυρού (Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού)

                    

            ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ [:Μάρκ. 8,34-9,1]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης στις 19-9-1999] (Β405)                         

    Η Κυριακή, αγαπητοί μου, μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, είναι ο απόηχος της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε όχι μόνον σαν μία αισθητή υπόθεση -να τον δει, δηλαδή, ο λαός όπως τότε έγινε εις τα Ιεροσόλυμα και να αναφωνήσει το «Κύριε ἐλέησον»· ο Τίμιος Σταυρός είναι παντοτινά υψωμένος και νοητά ορώμενος από τον κάθε Χριστιανό. Και τούτο γιατί ο Τίμιος Σταυρός είναι η μεγάλη παιδεία, η μεγάλη παιδαγωγία του κάθε Χριστιανού, στο κάθε βήμα της ζωής του, για όλους τους Χριστιανούς, όλων των αιώνων και όλων των εποχών. Είναι το σχολείον που πρέπει να φοιτήσει ο πιστός, για να γίνει τέλειος Χριστιανός.

     Και η παιδεία του Τιμίου Σταυρού άρχισε πολύ ενωρίς· από αυτόν τον Παράδεισον. Δηλαδή προ Χριστού. Θα το δείτε. Θα ήταν χωρίς αξία βέβαια η αρετή του Αδάμ, αφού ο Θεός τον εδημιούργησε αγαθόν, αν ο Αδάμ δεν μετήρχετο μία παιδαγωγία. Και η παιδαγωγία του Αδάμ ήταν το ξύλον της γνώσεως καλού και κακού. Ήταν η τήρησις της εντολής της υπακοής, με αισθητή αναφορά τον καρπόν ενός δένδρου. Και τότε απεδείχθη η ελευθέρα, του Αδάμ, βούλησις και ενέργεια. Έπρεπε αυτά να τύχουν μίας δοκιμασίας, για να συνειδητοποιήσει ο Αδάμ και έτσι η αρετή γι’ αυτόν να είναι καρπός όχι παθητικός, αλλά ενεργητικός. Ο Αδάμ, όμως, δυστυχώς έδειξε άρνηση στην παιδαγωγία του Θεού.

Η αληθινή προσευχή αρχίζει να σε πονάει λίγο

                    

«Αγαπητοί φίλοι, μπορούμε να ανάψουμε δέκα κεριά και να βγούμε από την εκκλησία με την ίδια ακριβώς κακία με την οποία μπήκαμε. Μπορούμε να ασπαστούμε τις εικόνες και, λίγες στιγμές αργότερα, να κατασπαράξουμε έναν άνθρωπο με τα λόγια μας. Μπορούμε να ζητήσουμε: "Κύριε, βοήθησέ με!", κι όμως να αρνούμαστε να αποχωριστούμε οτιδήποτε μας απομακρύνει από Εκείνον. Οφείλουμε, λοιπόν, να αναρωτηθούμε σοβαρά τι είδους πίστη βιώνουμε.

Η προσευχή δεν είναι μια συναλλαγή με την οποία πείθουμε τον Θεό να τακτοποιήσει τη ζωή μας, ενώ εμείς παραμένουμε αμετάβλητοι. Η αληθινή προσευχή αρχίζει να σε πονάει λίγο, επειδή αποκαλύπτει τον δικό σου ρόλο στα πράγματα. Σου λέει: συγχώρεσε, σταμάτα να κρίνεις, διόρθωσε το λάθος, άφησε την υπερηφάνεια, ζήτα συγχώρεση.

“Ἔτσι νὰ μιλᾶς μὲ τὸν Θεό, σάν νὰ σηκώνης τὸ τηλέφωνο”

                    

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

“Ἔτσι νὰ μιλᾶς μὲ τὸν Θεό, σάν νὰ σηκώνης τὸ τηλέφωνο”

  «Πλὴν ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν», (Λουκ. ιβ, 31):

  Ἐσεῖς μόνο νὰ ζητᾶτε ὡς τὸ κυριότερο ἀπ’ὅλα τὸ νὰ ζήσετε τὴ ζωὴ τῆς χάριτος καὶ τῆς ὑπακοῆς στὸ Θεό. (ἡ ὁποία θὰ σᾶς καταστήση μέλη τῆς βασιλείας του ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ θὰ μᾶς ἐξασφαλίση τὴν κληρονομιὰ τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν της στὸ αἰώνιο μέλλον. Καὶ ὅλα τὰ ἐπίγεια ἀγαθὰ θά σᾶς δοθοῦν μαζὶ μὲ ἐκεῖνα).

    Μᾶς ἔδωκε ὁ Θεὸς ἐντολὴ νὰ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν ἴδιο αὐτὸ ποὺ χρειζόμαστε καὶ αὐτὸς ξέρει καλύτερα τί πρέπει νὰ μᾶς δώση.

  Ὁ θεῖος Ἰωάννης λέγει : Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνεξερεύνητη. Γιατί ἐὰν ὁ ἀνίδεος δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήση τὴν τέχνη τῶν ἀνθρώπων, πολὺ περσσότερο εἶναι ἀδύνατον νὰ γνωρίζη ἡ ἀνθρώπινη διάνοια τὸ ἄπειρο τῆς πρόνοιας τοῦ Θεοῦ.

Ὅ,τι ζητᾶμε, θὰ πρέπει νὰ τὸ ζητᾶμε μὲ πίστη.

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ [: Γαλ. 2, 16-20]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   «Εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ (:επειδή όμως μάθαμε από τη δική μας πείρα ότι δεν γίνεται δίκαιος ο άνθρωπος και δεν σώζεται με την τήρηση των τυπικών διατάξεων του μωσαϊκού νόμου, αλλά μόνο με την πίστη στον Ιησού Χριστό,  γι' αυτό λοιπόν και εμείς πιστέψαμε στον Ιησού Χριστό, για να γίνουμε δίκαιοι και να σωθούμε από την πίστη στον Χριστό και όχι από τα έργα του μωσαϊκού νόμου· διότι όπως αναφέρεται και στους ψαλμούς, με τα έργα του νόμου δεν θα δικαιωθεί και δεν θα σωθεί κανένας άνθρωπος)» [Γαλ.2,16· ερμ. απόδοση Παν. Τρεμπέλα].

    Πρόσεξε και εδώ πώς με ασφάλεια λέγει τα πάντα. «Διότι όχι όμως ως κακό αλλά ως ασθενή στο να μας εξασφαλίσει τη σωτηρία», λέγει, «εγκαταλείψαμε τον μωσαϊκό νόμο». Εάν λοιπόν ο μωσαϊκός νόμος δεν παρέχει δικαίωση και σωτηρία στον άνθρωπο, είναι περιττή η περιτομή. Αλλά εδώ μεν έτσι αναφέρει· προχωρώντας όμως δείχνει ότι όχι μόνο είναι περιττή η περιτομή, αλλά και επικίνδυνη· κάτι το οποίο είναι και περισσότερο αξιοπαρατήρητο, το ότι δηλαδή στην αρχή μεν λέγει ότι «δεν δικαιώνεται ο άνθρωπος από τα έργα του νόμου», προχωρώντας όμως ομιλεί και με πιο βαριές εκφράσεις.

     «Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; (:Αλλά όμως εάν υποθέσουμε ότι η τήρηση του μωσαϊκού νόμου είναι επιβεβλημένη, και συνεπώς εμείς που αφήσαμε τον νόμο, αμαρτήσαμε και βρεθήκαμε να είμαστε αμαρτωλοί μόνο και μόνο επειδή ζητούμε να δικαιωθούμε και να σωθούμε με την πίστη και την κοινωνία μας με τον Χριστό, τότε γεννιέται το άτοπο ερώτημα:

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ [:Μάρκ. 8,34-38 και 9,1]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ

              [Υπομνηματισμός στα εδάφια Ματθ.16,24-27]

   «Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι(:Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του: “Εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του κι ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί ακόμη και θάνατο σταυρικό και βίαιο. Κι ας με ακολουθήσει μιμούμενος σε όλα το παράδειγμά μου· και να μη διστάσει να προβεί στις αποφάσεις και τις θυσίες αυτές)» [Ματθ.16,24].

     «Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του», λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής· πότε δηλαδή; Όταν ο Πέτρος λίγο πριν είχε πει: « Ἵλεώς σοι, Κύριε· οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο (:ο Θεός να σε φυλάξει, Κύριε, από όσα φοβερά μας είπες ότι θα σου συμβούν· Δεν πρέπει να σου συμβούν αυτά)» [Ματθ.16,22]· και άκουσε ως απάντηση από τον Κύριο: « Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων (:Πήγαινε πίσω μου και φύγε από μπροστά μου, σατανά˙ μου είσαι εμπόδιο στο δρόμο του καθήκοντός μου και πειρασμός· διότι δεν φρονείς εκείνα που αρέσουν στον Θεό, αλλά εκείνα που αρέσουν στους ανθρώπους)» [ Ματθ. 16,23]· διότι δεν αρκέστηκε στην επιτίμηση μόνο, αλλά θέλοντας να δείξει και με το παραπάνω και το ότι τα λόγια του Πέτρου ήταν άτοπα και ανάρμοστα και να αποκαλύψει και το κέρδος που θα πήγαζε από το Πάθος, λέγει: «Εσύ μου λέγεις: “ο Θεός να σε φυλάξει και να σε ευσπλαχνιστεί, ώστε να μη σου συμβεί αυτό”· εγώ όμως σου λέγω ότι δεν είναι μόνο επιβλαβές για σένα και ολέθριο το να με εμποδίσεις και να δυσφορείς για το Πάθος μου, αλλά ότι ούτε θα μπορέσεις να σωθείς εάν και εσύ ο ίδιος δεν είσαι προετοιμασμένος με κάθε τρόπο να πεθάνεις». Για να μη νομίσουν δηλαδή ότι είναι ανάξιο Αυτού το να πάθει, διδάσκει σε αυτούς το κέρδος του πράγματος, όχι μόνο με όσα είχαν προηγηθεί, αλλά και με όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν.