Απίστευτο: Ο Κύριλλος Μόσχας έστειλε συλλυπητήριο γράμμα στον Ιράν για τον θάνατο του Αγιατολλά Χαμενεΐ, τον οποίο αποκάλεσε "άνθρωπο βαθιάς πίστης"!!!

Χρόνια τώρα προειδοποιούμε και καταδεικνύουμε με στοιχεία την πονηρή, εθνοφυλετική και οικουμενιστική δραστηριότητα του Κυρίλλου Μόσχας. Χρόνια δείχνουμε στους διάφορους μοσχολάγνους, ότι κακώς βλέπουν στην Μόσχα τον σωτήρα της Ορθοδοξίας και ότι ο Κύριλλος αποτελεί την ρωσική έκδοση του Βαρθολομαίου.  Όμως εις μάτην. Αυτοί συνεχίζουν να προβάλουν τον Μόσχας ως ορθόδοξο, παρότι αυτός κάνει τα πάντα για να τους διαψεύσει. Τώρα όμως ξεπέρασε κάθε όριο: Ο Κύριλλος Μόσχας έστειλε τα συλληπητήρια του στο Ιράν εκφράζοντας την λύπη του (!!!) για τον θάνατο του δολοφόνου, δικτάτορα, υβριστή και διώκτη του Χριστού Χαμενεΐ ονομάζοντας τον ἀνθρωπο βαθιάς πίστης και διαβεβαιώνει τους Ιρανούς ότι θα προσευχηθεί στον Θεό για αυτὀ τον λόγο!!!!

Πως -αντί να καταδικάσουν- δικαιολογούν "ειδικοί" ιερείς την στάση του αυτή: Λέγοντας τα εξής: "Στο πλαίσιο αυτό, ακόμη και κινήσεις που προκαλούν αντιδράσεις, όπως το συλλυπητήριο γράμμα προς την ηγεσία του Ιράν, εντάσσονται σε μια ευρύτερη εκκλησιαστική διπλωματία. Η Ρωσική Εκκλησία επιδιώκει να χτίσει συμμαχίες με άλλες θρησκείες που επίσης αντιστέκονται στην εκκοσμίκευση, θεωρώντας ότι σε έναν «πολυπολικό κόσμο» τέτοιες επαφές είναι αναγκαίες."(σε σχόλιο εδώ). Κλαυσίγελως. Ο ιερέας αυτός ονομάζει έναν φανατικό σιίτη, που συμμετείχε στην Ισλαμική Επανάσταση, πυ ευθύνεται για την δολοφονία πολλών ανθρώπων στο Ιράν, που δημιούργησε διεθνώς πολλές εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις, "αγωνιστή ενάντια στην εκκοσμίκευση"!!! Δυστυχώς έχει χαθεί κάθε μέτρο πια.

                              

Τα αιρετικά γράφει ο Ανδρέας Λουδάρος

Ύστερα από όσα έχει κάνει κι έχει πει για να δικαιολογήσει τα ποτάμια αίματος που έχουν χυθεί τα τελευταία χρόνια στην Ουκρανία, κανονικά δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει τίποτα πλέον. Κι όμως, ο Ρώσος Ορθόδοξος Πατριάρχης κατόρθωσε να μας εκπλήξει για μια ακόμη φορά.

Το συλλυπητήριο γράμμα του προς τον πρόεδρο του Ιράν για τον θάνατο του Αγιατολλά Χαμενεΐ έπεσε στον ορθόδοξο κόσμο με την ίδια σφοδρότητα που πέφτουν αυτές τις μέρες οι αμερικανικοί και οι ιρανικοί πύραυλοι στους στόχους τους.

«Ο εκλιπών υπήρξε άνθρωπος βαθιάς πίστης, πνευματικός και εθνικός ηγέτης, διακρινόμενος για το σθένος και τη σταθερότητα του χαρακτήρα του» έγραψε ο Ορθόδοξος Πατριάρχης, που παρακαλεί τον Θεό να χαρίσει «σε ολόκληρο τον ιρανικό λαό δύναμη και ψυχική αντοχή για να ξεπεράσουν την οδύνη της απώλειας».

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά: Περί ΠΙΣΤΕΩΣ και ΑΠΟΚΗΡΥΞΕΩΣ των αιρετικών! (Δυνητικό ή ἀναγκαῖο;)

Τελικὰ διαβάζουμε τοὺς Αγίους ἢ γίναμε κι ἐμεῖς μεταπατερικοί;

                                                            

Γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Ὁ Χριστὸς εἶπε «μακάριοι οἱ πενθοῦντες, οἱ ἐλεήμονες» κ.λπ. Καὶ ἐρωτᾶ:

Δεῖξε μου τὴν Πίστη σου ἀπὸ τὰ ἔργα σου... Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστέψουμε ὅτι ὅποιος δὲν ἐφαρμόζει αὐτὲς τὶς Ἐντολές, εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύει στὸ Θεό (δυστυχῶς ὅμως σήμερα πολλοὶ τὶς θεωροῦν δυνητικές);

Τὸ κείμενο εἶναι ξεκάθαρο: Κατὰ τὸν Ἅγιο ἡ ἀληθινὴ πίστη στὸ Θεὸ ἀποδεικνύεται με τὴν ἀναγνώριση καὶ τήρηση (ἐννοεῖται ὅλων) τῶν Ἐντολῶν , τὴν συμφωνία μας μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων καί, ἐπίσης, τὴν ἀντίθεση καὶ ἐπίσημη ἀποκήρυξη τῶν κακόδοξων «ὀπαδῶν τῆς δυσσεβείας» καὶ τὴν ἀποκήρυξη τῶν πονηρῶν διδασκαλιῶν τους» (ὅπως καὶ σήμερα, τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν). ὅποιος ἀποστρέφεται τοὺς δυσσεβεῖς αἱρετικοὺς ἀκολουθεῖ τὸν Χριστό.

Συγκεκριμένα γράφει (κείμενο καὶ μετάφραση):

      

Οι Αγιορείτες της εποχής του Παλαμά και οι σημερινοί διάδοχοί τους. Μία τραγική και θλιβερή για την Εκκλησία διαπίστωση!

                    

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου, Ἱεροθέου Βλάχου (ὁ ὁποῖος ἀπεδείχθη σὲ μέγα δίγλωσσο Ἰανὸ τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἀσθενέστατη μνήμη) «Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὡς ἁγιορείτης» (σελ. 306-309) παραθέτουμε ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο γίνεται φανερό ὅτι, πρὶν κάποια Σύνοδος καταδικάσει τοὺς ἀντι-ἡσυχαστὲς καὶ τὸν Βαρλαάμ, οἱ Ἁγιορεῖτες ἀποφάσισαν τὴν διακοπὴ κοινωνίας μὲ αὐτούς!

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐπιβεβαιώνει διαρκῶς λόγοις καὶ ἔργοις τὶς Οἰκουμενιστικὲς του διδασκαλίες καὶ τὴν ἔμπρακτη ἐμμονὴ γιὰ τὴν ὑλοποίησή τους. Τοῦτο γίνεται ἐπίσημα κι ἐνώπιον μὲ τὴ συγκατάθεση τῆς πλειοψηφείας τῶν Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ δὲν διεχώρησαν τὴν θέση τους καὶ δὲν ὁμολόγησαν τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. οὐσιαστικὰ ἀποδέχτηκαν τὶς κακόδοξες θέσεις του κ. Βαρθολομαίου.

Ὡς ἐκ τούτου προκύπτει ἡ τραγικὴ καὶ θλιβερὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία διαπίστωση γιὰ τοὺς σημερινοὺς Ἁγιορεῖτες πατέρες, ἀλλὰ καὶ τοὺς θεωρούμενους ὡς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους καὶ Ποιμένες:

Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου: ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ «Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΥΤΗΣ» 22-3-1981] [Β45 ]

 ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

                          «Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ,

              Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΥΤΗΣ»

    [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-3-1981] [Β45 ]                                       

     Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, δευτέρα Κυριακή των Νηστειών, εορτάζει τη μνήμη του μεγάλου πατρός και θεολόγου του 14^ου αιώνος, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

    Εάν η Κυριακή της Ορθοδοξίας, που εορτάσαμε την περασμένην Κυριακήν, είναι η εορτή κατά την οποίαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, στην 7^η Οικουμενική Σύνοδο έδειξαν ότι ο Υιός του Θεού αληθινά έγινε άνθρωπος, για να θεωθεί ο άνθρωπος, αυτό με τη σημερινή Κυριακή και την προβολή του μεγάλου προσώπου και αγίου, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, που δεν είναι βεβαίως σήμερα η κανονική του μνήμη, αλλά η προβολή του, ως θεολόγου και μαχητού υπέρ της Ορθοδοξίας, με τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά έγινε αυτό πολύ σαφές· διότι ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ηγωνίσθη ως μοναχός και ως επίσκοπος, ακριβώς να δείξει ότι είναι δυνατόν αυτό να γίνει.

    Ποιο; Αυτό που η 7^η Οικουμενική Σύνοδος ήδη είχε θεμελιώσει: ότι ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο ἵνα ἡ σάρξ γένηται λόγος. Αυτό που όλοι οι Πατέρες της  Εκκλησίας μας, σε μια ολοσύμφωνη γραμμή ετήρησαν μέσα στη διαδρομή της Εκκλησίας: ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Και δύο μεγάλες Οικουμενικές Σύνοδοι, που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη το 1341 και το 1351, κατοχύρωσαν αυτήν την μεγάλη αλήθεια. Είναι οι τελευταίες μεγάλες Σύνοδοι που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη, που έγιναν στην Ανατολή, 100 χρόνια πριν πέσει η Κωνσταντινούπολις και η Ανατολή πια βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία αλλοθρήσκων. Αλλά όμως, θείω Πνεύματι, έγιναν αυτές οι δύο Σύνοδοι και ενεφανίσθη αυτός ο Άγιος μεγάλος πατήρ, ο οποίος και  προκάλεσε τας Συνόδους, σημειώσατέ το αυτό, εξ αφορμής της Δύσεως, η οποία υπεστήριζε τα εναντία, στο πρόσωπο του Βαρλαάμ, ότι δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να φθάσει στη θέωση, και θα δούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό, ο άγιος αυτός πατήρ που τόσο ηγωνίσθη, με τας Συνόδους αυτάς έθεσαν το θεμέλιον της Ανατολής, της Ορθοδόξου Ανατολικής Θεολογίας,ώστε όταν θα ήρχοντο τα μεγάλα κύματα της Δύσεως να την καταποντίσουν, αυτή να είναι θεμελιωμένη.

Κυριακή Β΄ Νηστειών - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Εβρ. 1, 10-2, 3]                              

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   «Ὃταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, λέγει· καὶ προσκυνησάτωσαν αὐτῷ πάντες ἄγγελοι Θεοῦ. καὶ πρὸς μὲν τοὺς ἀγγέλους λέγει· ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα, καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πυρὸς φλόγα· πρὸς δὲ τὸν υἱόν· ὁ θρόνος σου, ὁ Θεός, εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς βασιλείας σου (:και όταν θα εισαγάγει ο Πατήρ με δόξα και δύναμη τον Υιό που γεννήθηκε από Αυτόν πριν δημιουργηθεί όλη η κτίση, για να κρίνει την οικουμένη, λέει: “Να Τον προσκυνήσουν όλοι οι άγγελοι του Θεού”. Ο Υιός λοιπόν που έγινε άνθρωπος είναι Κύριος και των αγγέλων· και για τους αγγέλους λέει: “Ο Θεός κάνει τους αγγέλους Του ταχυκίνητους και αιθέριους σαν τους ανέμους, και τους λειτουργούς που Τον υπηρετούν λαμπρούς και δραστικούς σαν την πύρινη φλόγα”.Για τον Υιό όμως λέει: “Ο βασιλικός Σου θρόνος, Θεέ, μένει στερεός και ασάλευτος στους ατέλειωτους αιώνες. Η βασιλική Σου ράβδος είναι ράβδος και εξουσία ευθύτητας και δικαιοσύνης”)» [Eβρ.1,6-8].

     Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ονομάζει έξοδο την ένσαρκο έλευσή Του, όπως όταν λέγει «ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι (:(:Ιδού, βγήκε ο σπορέας έξω στο χωράφι για να σπείρει)» [Ματθ.13,4]· και πάλι: «ἐξῆλθον παρὰ τοῦ πατρὸς καὶ ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον (:ήμουν στους κόλπους του Πατρός μου ως γνήσιος Υιός Του και βγήκα από τον Πατέρα όταν έγινα άνθρωπος και ήλθα στον κόσμο)» [Ιω.16,28]· και σε πολλά σημεία μπορεί κανείς να το δει αυτό. Ο Παύλος όμως την ονομάζει είσοδο λέγοντας: «Ὃταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην (:και όταν πάλι εισαγάγει τον πρωτότοκο Υιό Του στην οικουμένη)», εννοώντας είσοδο την ανάληψη της σάρκας.

Κυριακή Β΄ Νηστειών – Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για τη θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ

                                 

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Μάρκ. 2,1-12]

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ

   «Καὶ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον διεπέρασε, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. Καὶ ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον. Καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν, εἶπε τῷ παραλυτικῷ· ‘’Θάρσει, τέκνον, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι’’(: και αφού μπήκε σε ένα πλοίο, πέρασε στην απέναντι όχθη της λίμνης, και ήλθε στη δική Του πόλη, την Καπερναούμ. Τότε Του έφεραν έναν παράλυτο, που τον είχαν βάλει πάνω σ’ ένα κρεβάτι. Και καθώς ο Ιησούς είδε την πίστη που είχε και ο παράλυτος κι εκείνοι που τον μετέφεραν, είπε στον παράλυτο, ο οποίος ανησυχούσε και φοβόταν μήπως οι αμαρτίες του γίνουν εμπόδιο στη θεραπεία του: ‘’Έχε θάρρος, παιδί μου˙ έχουν συγχωρηθεί οι αμαρτίες σου’’)» [Ματθ.9,1-2]

      Δική Του πόλη εδώ ονομάζει την Καπερναούμ· διότι άλλη μεν Τον έφερε στον κόσμο, η Βηθλεέμ, άλλη Τον ανέθρεψε, η Ναζαρέτ, και άλλη Τον είχε διαρκώς κάτοικό της, η Καπερναούμ.[πρβ. Ματθ.4,13: «Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ (:όταν άκουσε ο Ιησούς ότι ο Ιωάννης παραδόθηκε στη φυλακή απ’ τον βασιλιά Αντίπα, αναχώρησε και πήγε στη Γαλιλαία. Κι αφού άφησε τη Ναζαρέτ, πήγε και κατοίκησε στην Καπερναούμ, η οποία ήταν κτισμένη κοντά στη λίμνη της Γαλιλαίας, στα σύνορα των φυλών Ζαβουλών και Νεφθαλείμ)» και Ματθ. 4,17: «Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν(:από τότε άρχισε ο Ιησούς να κηρύττει συστηματικά και να λέει: ‘’Μετανοείτε, διότι πλησίασαν οι ημέρες που ο Μεσσίας θα εγκαθιδρύσει και στη γη τη βασιλεία των ουρανών με τη νέα, πνευματική, άγια και ουράνια ζωή, η οποία θα μεταδίδεται μέσα στην Εκκλησία Του’’)»].

Ποιὸς νὰ περιγράψει τὰ μεγαλεῖα σου, Παρθένε;

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Ἔγινες Θεομήτωρ, ἕνωσες τὸ νοῦ μὲ τὸ Θεό, ἕνωσες τὸ Θεὸ μὲ τὴ σάρκα, ἔκανες τὸ Θεὸ υἱὸ ἀνθρώπου καὶ τὸν ἄνθρωπο υἱὸ Θεοῦ, συμφιλίωσες τὸν κόσμο μὲ τὸν ποιητὴ τοῦ κόσμου.

Μᾶς δίδαξες μὲ ἔργα ὅτι τὸ θεωρεῖν δὲν προσγίνεται μόνο μὲ αἴσθηση ἢ καὶ λογισμὸ στοὺς πραγματικοὺς ἀνθρώπους (διότι τότε θὰ ἦσαν λίγο μόνο καλύτεροι ἀπὸ τὰ ἄλογα), ἀλλὰ πολὺ περισσότερο μὲ τὴ κάθαρση τοῦ νοῦ καὶ τὴ μέθεξη τῆς θείας χάριτος, κατὰ τὴν ὁποία ἐντρυφοῦμε στὰ θεοειδῆ κάλλη ὄχι μὲ λογισμούς, ἀλλὰ μὲ ἄυλες ἐπαφές.

Ἔκαμες τοὺς ἀνθρώπους ὁμοδίαιτους μὲ τοὺς ἀγγέλους, ἢ μᾶλλον ἀξίωσες καὶ μεγαλύτερων βραβείων, ἀφοῦ συνέλαβες ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα θεανδρικὴ μορφὴ καὶ τὴν γέννησες παράδοξα καὶ κατέστησες τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀπορρήτως συμφυῆ καί, θὰ λέγαμε, ὁμόθεη μὲ τὴ θεία φύση.

Λόγος εις την Βʼ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

    

(Ευαγγέλιο: Μαρκ. β’ 1-12)

Την περασμένη Κυριακή ακούσαμε το ευαγγέλιο που αναφέρεται στη θαυμαστή ισχύ που έχει η μεγάλη και δυναμική παρουσία του Χριστού. Ο Ναθαναήλ αμφισβητούσε τα λόγια του αποστόλου Φιλίππου πως είχε εμφανιστεί στον κόσμο ο από πολλού αναμενόμενος Μεσσίας, στο πρόσωπο του Ιησού του από Ναζαρέτ. Ο Ναθαναήλ όμως, με το που βρέθηκε κατά πρόσωπο με τον ίδιο τον Κύριο, αμέσως τον αναγνώρισε και τον ομολόγησε ως Υιό του Θεού και ως Βασιλιά του Ισραήλ. Το σημερινό ευαγγέλιο μας μιλάει για τις μεγάλες προσπάθειες και τον αγώνα που κατέβαλαν άνθρωποι με πραγματική πίστη για να παρουσιαστούν μπροστά στον Κύριο.

Τέσσερις άνθρωποι μετέφεραν έναν συνάνθρωπο ή φίλο τους που ήταν παραλυτικός. Τον μετέφεραν με το κρεβάτι του, αφού ήταν τόσο αδύνατος κι αβοήθητος, ώστε δε θα μπορούσε να μεταφερθεί διαφορετικά. Μάταια όμως προσπαθούσαν να περάσουν ανάμεσα από το πυκνό πλήθος και να πλησιάσουν τον Κύριο. Κι αφού αυτό δεν μπορούσαν να το κατορθώσουν, ανέβηκαν στην οροφή τής οικίας, την άνοιξαν, και με μεγάλη προσπάθεια κατέβασαν το κρεβάτι οπού κείτονταν ο άρρωστος και το ακούμπησαν μπροστά στα πόδια τού θαυματουργού Ιατρού. Τόσο μεγάλη ήταν η πίστη τους στο Χριστό.

«Ιδών δε Ιησούς την πίστιν αυτών λέγει τώ παραλυτικώ΄ τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» (Μάρκ. Β’ 5). Οι αμαρτίες σου συγχωρούνται, είπε ο Ιησούς στον παραλυτικό. Ο Χριστός δεν περίμενε ν’ ακούσει να εκφράζεται με λόγια η πίστη τους. Την είδε. Η πνευματική Του όραση εισχώρησε στα μύχια τής ανθρώπινης καρδιάς. Και κει, στα βάθη της, είδε τη μεγάλη τους πίστη. Με τα σωματικά Του μάτια είδε τις προσπάθειες και τον αγώνα τους να φέρουν τον άρρωστο άνθρωπο μπροστά Του. Η πίστη τους επομένως ήταν ολοφάνερη.

ΓΙΑΤΙ ΝΗΣΤΕΥΟΥΜΕ ΑΦΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΤΑ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΑ ΔΕΝ ΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;

ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΥΝΑΪΤΗ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

ΓΙΑΤΙ ΝΗΣΤΕΥΟΥΜΕ ΑΦΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΤΑ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΑ ΔΕΝ ΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;

ΕΡΩΤΗΣΗ 64η: Ἀφοῦ ὁ Χριστὸς λέγει, «Αὐτὰ ποὺ μπαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα δὲν κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτο», γιατὶ οἱ Πατέρες ὅρισαν νὰ μὴ τρῶμε κρέας τὶς ἡμέρες τῆς ἁγίας νηστείας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ Αὐτὸ ὁ Κύριος δὲν τὸ εἶπε γιὰ τὶς τροφές. Γιατὶ γνωρίζουμε, ὅτι τὸ πολὺ φαγητὸ καὶ τὸ πολὺ πιοτὸ κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτον, ξεσηκώνοντας ἐναντίον του τὰ σαρκικὰ πάθη γιὰ ἀσέλγεια. Διότι ἡ δύναμη τοῦ Σατανά, σύμφωνα μὲ τὸν Ἰώβ, βρίσκεται στὸ κέντρο τῆς κοιλίας. Ἀλλὰ ἐπειδὴ οἱ Φαρισαῖοι κατηγόρησαν τοὺς ἀποστόλους, ὅτι ἔτρωγαν μὲ ἄπλυτα χέρια, ἀπαντώντας ὁ Κύριος σ’ αὐτὲς τὶς κατηγορίες εἶπε· «Κάθε τί ποὺ μπαίνει ἀπὸ τὸ στόμα δὲν κάνει τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτον, δηλαδὴ ἡ ἀκαθαρσία τῶν χεριῶν, τὴν ὁποία σεῖς παρατηρεῖτε, ἀλλὰ τὰ ἁμαρτήματα ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἐκεῖνα τὸν κάνουν ἀκάθαρτον. Γι’ αὐτὸ προσθέτει· «Ἐνῶ τὸ νὰ τρώει μὲ λερωμένα χέρια, δὲν κάνει τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτον». Ὡστόσο, ἂν καὶ μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ τὰ τρῶμε ὅλα, ὅμως δὲν μᾶς συμφέρουν ὅλα, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπόστολο· γιατὶ λέγει· «Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται, ἀλλὰ δὲν μὲ συμφέρουν ὅλα», δηλαδὴ τὸ νὰ τρώγω καὶ νὰ πίνω. «Ἀλλὰ ἐγὼ δὲν θὰ ἀφήσω τίποτε νὰ μὲ κυριέψει». Δηλαδὴ δὲν πρέπει νὰ κυριευτῶ ἀπὸ τὶς τροφὲς καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τους. Γιατὶ πολλοί, μὴ προσέχοντάς το αὐτὸ καὶ ἀποβλέποντας σ’ ἐκεῖνο, ὅτι δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι ἐπιτρέπεται καὶ νὰ τρῶνε καὶ νὰ πίνουν καὶ νὰ γεμίζουν τὴν κοιλιά τους, ἀφοῦ ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε καὶ αὐτὰ ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴ γῆ καὶ ἀπὸ τὴ θάλασσα γιὰ νὰ τὰ ἀπολαμβάνουμε, ἀπὸ τὸν κορεσμὸ καὶ τὴν ἡδονὴ τῶν ὁποίων ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ βλαφτοῦμε ὄχι λίγο, λέγει γι’ αὐτά· «Οἱ τροφὲς εἶναι γιὰ τὴν κοιλιά, καὶ ἡ κοιλιὰ γιὰ τὶς τροφές. Ὁ Θεὸς ὅμως καὶ αὐτὴν καὶ ἐκεῖνες θὰ τὶς καταργήσει».

Κάθε νηστεία λοιπὸν καὶ κατάκλιση στὸ χῶμα καὶ σκληραγωγία ἀποτελοῦν δύο σκοποὺς τῆς εὐσέβειας. Ὁ ἕνας εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀπόλαυσαν τὶς εὐχαριστήσεις τοῦ κόσμου αὐτοῦ, νὰ ἀπολαύσουν ἀντὶ γι’ αὐτὲς τὰ μελλοντικὰ ἀγαθά. Καὶ ὁ ἄλλος, μὲ τὴν ταπείνωση αὐτὴ τοῦ σώματος νὰ ταπεινωθοῦν μαζὶ καὶ ἡ ψυχὴ καὶ ὁ λογισμός, καὶ ἀφοῦ ταπεινωθεῖ ἡ ψυχή, ὁ ἄνθρωπος παρακαλεῖ τὸν Θεὸ μὲ πολλὴ κατάνυξη καὶ δέχεται συγχώρηση. Ἐὰν ὅμως κάποιος, ἐνῶ ἀποφεύγει τὰ κρέατα, τρέφει καὶ λιπαίνει τὸ σῶμα του μὲ ἄλλα φαγητὰ καὶ ποτά, ἂν καὶ νηστεύει, δὲν ὠφελεῖται καθόλου.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Θα έδινα όλη μου τη ζωή για να ξαναζήσω μία ώρα στο Νταχάου

 

Με αφορμή την εορτή του (5 Μαρτίου)

Όταν η Μίλιτσα Ζερνώφ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνάντησε τον άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς στη Νέα Υόρκη, τον ρώτησε για την εμπειρία του στο φοβερό στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί στο Νταχάου.

«Σεβασμιώτατε, άραγε οι κακουχίες και οι στερήσεις στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη ναζιστική Γερμανία κατά τον πόλεμο πνευματικά φονεύανε ή ξαναγεννούσαν τον άνθρωπο; Διότι, εγώ για παράδειγμα, γνώρισα ανθρώπους, και μάλιστα πιστούς, οι οποίοι στο στρατόπεδο δεν είχαν τη δύναμη να προσευχηθούν, επειδή όλες τους οι δυνάμεις ήταν συγκεντρωμένες στο ξεροκόμματο, στο κρεμμύδι, στο φλιτζάνι με το ζεστό νερό…».

Μού απάντησε:

- Στο στρατόπεδο γινόταν αυτό: κάθεσαι σε μία γωνιά και επαναλαμβάνεις μέσα σου -Κύριε, εγώ είμαι γη και σποδός. Κύριε παράλαβε την ψυχή μου!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Δείτε το υπέροχο βίντεο εις μνήμην του Αγίου.

                 

Ο Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) Επίσκοπος Αχρίδος, της Σερβικής Εκκλησίας, γεννήθηκε το 1880 στην Σερβία.

Έλαβε ευρεία μόρφωση ανά την υφήλιο και επέδειξε σπουδαίο συγγραφικό έργο. Οι υψηλές θεολογικές και φιλοσοφικές μελέτες του τον έκαναν σύντομα γνωστό λαμβάνοντας πέντε διδακτορικούς τίτλους σε διάφορα Πανεπιστήμια του κόσμου. Επίσκοπος εκλέχθηκε μόλις στα 39 του χρόνια.

Ποίμανε με ιδιαίτερη αγάπη και σοφία την επισκοπή του, όμως, η ποιμαντική του διακονία αγκάλιασε στην κυριολεξία όλον τον κόσμο με τα διάφορα ταξίδια του (λόγω εξορίας ή όχι), τη διδασκαλική του δραστηριότητα σε πανεπιστημιακές σχολές αλλά και μέσω του πλήθους των επιστολών και των βιβλίων του.

Η αίρεση των «Τσαρεμπόζνικι»

Ο ΤΣΑΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Β΄ ΩΣ «ΛΥΤΡΩΤΗΣ» ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΤΣΑΡΕΜΠΟΖΝΙΚΙ»

Στὴ σύγχρονη Ρωσία, μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως τὸ 1991, παρατηρήθηκε μία ἔκρηξη νέων θρησκευτικῶν κινημάτων. Σύμφωνα μὲ ἐκτιμήσεις εἰδικῶν, στὴ χώρα δραστηριοποιοῦνται 300-500 διαφορετικὲς ὁμάδες, ποὺ συγκεντρώνουν ἑκατοντάδες χιλιάδες μέλη. 

Πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς εἶναι δομὲς ψευδοορθόδοξες, ἐθνικιστικὲς ἢ ἀποκρυφιστικές, ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὸ κενὸ πίστης ποὺ ἄφησε ὁ ἀθεϊσμὸς τοῦ καθεστώτος. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐπικίνδυνα καὶ παράδοξα φαινόμενα εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ «τσαρεμπόζιε» (царебожие – «θεοποίηση τοῦ Τσάρου»), μία αἱρετικὴ τάση ποὺ θεωρεῖ τὸν τελευταῖο αὐτοκράτορα τῆς Ρωσίας, Νικόλαο Β΄, «λυτρωτὴ» τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ.

Οἱ ὀπαδοί της ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ τσάρος καὶ ἡ οἰκογένειά του προσέφεραν θυσία τὸ 1918, ἐξιλεώνοντας τὴν «ἐθνικὴ προδοσία» τοῦ 1917, δηλαδὴ τὴν ἀθέτηση τοῦ ὅρκου πίστεως στὸν Οἶκο τῶν Ρομανώφ. Ἔτσι, ἡ θυσία τοῦ ἐξισώνεται – ἢ ἀκόμα καὶ ὑπερτερεῖ – μὲ τὸ λυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ, κάτι ποὺ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καταδικάζει ὡς βλασφημία καὶ αἵρεση. Ἡ ἰδέα αὐτὴ γεννήθηκε στὶς τάξεις τῆς ρωσικῆς διασπορᾶς τὴ δεκαετία τοῦ 1920 καὶ ἐνισχύθηκε μετὰ τὴν κανονικοποίηση τῶν «βασιλικῶν παθῶν» ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ 2000. Τότε, ἀκραῖοι μοναρχικοὶ ἄρχισαν νὰ συνθέτουν «ἀκολουθίες» καὶ ἀκαθίστους ὕμνους ποὺ παρουσίαζαν τὸν Νικόλαο ὡς «ἄμωμο ἀρνίο» καὶ «δεύτερο Χριστό», ἐνῶ παράλληλα ἐπεδίωκαν τὴν ἀποκατάσταση προσώπων ὅπως ὁ Γρηγόριος Ρασπούτιν καὶ ὁ Ἰβὰν ὁ Τρομερός.

ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ: Η ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ;

MINDFULNESS ΚΑΙ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ – ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ, ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Ἡ λέξη «ἐνσυναίσθηση» ἀκούγεται σήμερα παντοῦ. Στήν ἐκπαίδευση, στήν ψυχολογία, στή δημόσια συζήτηση, ἀκόμη καί στόν ἐκκλησιαστικό λόγο. Παρουσιάζεται ὡς ἡ ὕψιστη ἀνθρώπινη ἀρετή, ὡς προϋπόθεση εἰρηνικῆς συνύπαρξης καί ὡς θεραπευτικό κλειδί γιά τίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Πολλοί τήν ταυτίζουν ἀβασάνιστα μέ τή χριστιανική ἀγάπη — καί ἡ Ἐκκλησία, πού κατέχει τόν πληρέστερο λόγο γιά τόν ἄνθρωπο καί τίς σχέσεις του, ἔχει τόσο τή δυνατότητα ὅσο καί τήν εὐθύνη νά διακρίνει μέ σαφήνεια.

Ἡ ταύτιση αὐτή δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνακριβής. Πίσω ἀπό αὐτή τή φαινομενικά ἀθώα ἔννοια κρύβεται μιά βαθύτερη πολιτισμική καί πνευματική μετατόπιση· καί εἶναι ἀκριβῶς ἡ πλούσια ἀνθρωπολογική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἐκείνη πού μπορεῖ νά τήν ἀναγνωρίσει καί νά ἀπαντήσει μέ ἐπάρκεια.

Ἡ ἱστορία

Ὁ ὅρος «ἐνσυναίσθηση» ἐμφανίζεται στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰώνα καί καθιερώνεται μέσα ἀπό τή θεραπευτική προσέγγιση τοῦ ψυχολόγου Carl Rogers. Κατά τή θεωρία του, ἡ θεραπεία ἐπιτυγχάνεται ὅταν ὁ θεραπευτής βιώνει βαθιά συναισθηματική κατανόηση τοῦ ἄλλου, χωρίς κρίση καί χωρίς ἀναφορά σέ ἠθικές κατηγορίες. Αὐτό σημαίνει στήν πράξη ὅτι τό κέντρο τῆς ἀνθρώπινης θεραπείας μετακινήθηκε ἀπό τήν ἀλήθεια καί τήν ἠθική μεταμόρφωση πρός τήν ἐσωτερική ἐμπειρία καί τό συναίσθημα. Ἡ κατανόηση τοῦ ἀνθρώπου ἄρχισε νά ὁρίζεται ἀποκλειστικά ψυχολογικά — καί ἡ ἠθική κρίση ἀντιμετωπίστηκε ὡς ἐμπόδιο στή θεραπεία.

Πόσα μπορείς να κάνεις ΑΝ θέλεις

                            

Αν δεν μπορείς να είσαι η προσευχή,

τουλάχιστον μην γίνεις η κατάκριση.

Αν δεν μπορείς να γίνεις το φως που οδηγεί,

τουλάχιστον μην γίνεις το εμπόδιο που δυσκολεύει.

Αν δεν μπορείς να προσφέρεις ελεημοσύνη,

τουλάχιστον πρόσφερε έναν λόγο παρηγοριάς.

Αν δεν μπορείς να φτάσεις στην απάθεια,

τουλάχιστον μείνε στη μετάνοια.

Αν δεν μπορείς να είσαι η αγάπη που θυσιάζεται,

τουλάχιστον μην γίνεις το μίσος που διχάζει.

Αν δεν μπορείς να έχεις δάκρυα στα μάτια,

ας έχεις τουλάχιστον συντριβή στη σκέψη.

Αν δεν μπορείς να κερδίσεις την αρετή,

τουλάχιστον μην υπερηφανεύεσαι για την πτώση.

Αν δεν μπορείς να είσαι ο λιμένας των κατατρεγμένων,

τουλάχιστον μην γίνεις ο δυνάστης των αδυνάμων.

Αν δεν μπορείς να ξεχάσεις το τραύμα,

τουλάχιστον μην ανταποδώσεις το χτύπημα.

Αν δεν μπορείς να αγκαλιάσεις τον εχθρό σου,

τουλάχιστον μην τον καταριέσαι στον λογισμό σου.

Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο: Τὰ τέλη τῶν δικαίων

 

Ἄγνωστος συγγραφεύς

Ὁ Παναγιώτης Βασιλειάδης γεννήθηκε στὴν Τραπεζούντα τὸ 1880. Ἦταν ἔμπορος χαλκοῦ, ἀρκετὰ εὐκατάστατος. Ἡ γυναίκα του Δέσποινα ἦταν ἀπὸ φτωχὴ οἰκογένεια ἀλλὰ πλούσια σὲ ψυχικὲς ἀρετές. Ἀπέκτησαν ἑπτὰ παιδιά.

Ἦταν ἀγαπημένο ἀνδρόγυνο καὶ ὅλες τὶς ἀποφάσεις τὶς ἔπαιρναν ἀπὸ κοινοῦ. Συμφώνησαν ἀκόμη νὰ προστεθοῦν στὴν οἰκογένειά τους ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους καὶ ἄλλοι κοντινοὶ συγγενεῖς μὲ οἰκονομικὰ προβλήματα, χῆρες, ὀρφανὰ κ.α.

Καθὼς εἶχε μεγάλο σπίτι[1] καὶ ἐπειδὴ εἶχε σχέσεις μὲ ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας, φιλοξενοῦσε Μητροπολίτες καὶ ἱερεῖς ἀπὸ διάφορα μέρη πού ἔρχονταν στὴν Τραπεζούντα, φτωχούς, ἀστέγους καὶ περαστικούς. Ὁ Παναγιώτης, σὰν τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ, δὲν ἔδιωχνε κανέναν ἀπὸ τὸ σπίτι του. Ὅλους τούς ἀνέπαυε, τοὺς φιλοξενοῦσε καὶ τοὺς χόρταινε μὲ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἰδιαίτερα δὲ μὲ τὴν ἀρχοντική του ἀγάπη.

Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ δῶρα ποῦ τοῦ προσέφεραν οἱ φιλοξενούμενοι σώζεται μέχρι σήμερα. Εἶναι ἕνα προσευχητάρι μὲ ψαλμοὺς τυπωμένο στὴν Βενετία τὸ ἔτος 1780, στὴν Τούρκικη γλώσσα. Αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ἦταν τὰ ἀγαπημένα του βιβλία, τὰ ὁποῖα διάβαζε συχνά.

Σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ στὶς εὐκολίες καὶ στὶς δυσκολίες του πάντα κατέφευγε στὸν Θεό. Ἡ πίστη του στὸν Θεὸ ἦταν δυνατὴ καὶ ζωντανή. Πέντε φορὲς κάθε μέρα προσευχόταν λέγοντας πάντα στὴν ἀρχὴ τὸν ν’ ψαλμὸ «Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός…».

Ὅταν ἦταν μόνος του στὸ σπίτι τοῦ ἄρεσε νὰ ψέλνη. Συμβούλευε τὰ παιδιά του νὰ εἶναι ταπεινὰ καὶ νὰ μὴν ξεχνοῦν ὅτι «ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται»[2].

Βραδυφλεγής βόμβα η αργία του επισκόπου Μελόης

                                        θὰ μποροῦσα νὰ γράφω βιβλία γι’ αὐτοὺς μὲ τὰ  πράγματα ποὺ γνωρίζω. Τί λοιπὸν γνωρίζει;

Τί περιέχουν τὰ Ἀρχεῖα τοῦ κυροῦ Αὐστραλίας Στυλιανοῦ καὶ δὲν ἔχουν ἴδει τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ἕως σήμερον;

 

Ἦτο ὁ Μελόης ὁ ἐξ ἀπορρήτων τοῦ Αὐστραλίας Μακαρίου;

Δι’ ἀνεξήγητον λόγον καὶ μὲ ἀντικανονικὴν διαδικασίαν ὁ Κων/λεως ἔθεσεν εἰς ἀργίαν τὸν Σεβ. Μελόης Αἰμιλιανόν, ὁ ὁποῖος εὐθέως ἀπήντησεν εἰς τὸ Φανάρι «θὰ μποροῦσα νὰ γράφω βιβλία γι’ αὐτούς, μὲ τὰ πράγματα ποὺ γνωρίζω»!

Τοῦ κ. Δημητρίου Λαμπροπούλου, θεολόγου

Τὴν 10ην Φεβρουαρίου 2026 ὁ Κων/λεως καὶ ἡ περὶ αὐτὸν Σύνοδος ἐπέβαλεν ἀργίαν εἰς τὸν Μελόης Αἰμιλιανόν. Ὁ Μελόης ἐδήλωσεν εἰς δημοσιογράφον τῆς «Ἕνωσης Ὀρθοδόξων Δημοσιογράφων» τῆς 18ης Φεβρουαρίου: «Δὲν μποροῦν νὰ μὲ ἐμποδίσουν νὰ μιλάω γιὰ τὸν Θεό, ἀκόμα κι ἂν μὲ καθαίρεσαν κανονικὰ καὶ ἀνήθικα μὲ τὸν τρόπο ποὺ μόλις μὲ τιμώρησαν. Ὡστόσο, θὰ μποροῦσα νὰ γράφω βιβλία γι’ αὐτοὺς μὲ τὰ πράγματα ποὺ γνωρίζω. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἐνδιαφέρον.». Τί λοιπὸν γνωρίζει;

Ὁ Αὐστραλίας Στυλιανὸς

Τὴν 25ην Μαρτίου 2019 ἐκοιμήθη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐ­στραλίας Στυλιανός. Τὰ τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του ἦτο ἀσθενής. Εἶχαν προηγηθῆ ὅμως ἔτη, τὰ ὁποῖα θὰ ἠδύνατο οἱοσδήποτε νὰ χαρακτηρίσει «ἐπεισοδιακὰ» κατὰ τὸ συγχρόνως λεγόμενον. Ἡ σχέσις αὐτοῦ μὲ τὸν Πατριάρχην Κων/λεως ὑπῆρξε θυελλώδης. Τὰ σπουδαιότερα ἐκ τῶν γεγονότων ἦσαν, πρῶτον, ἡ παραίτησίς του ἀπὸ τὸν Οἰκουμενιστικὸν Διάλογον, τὸν ὁποῖον μάλιστα ἐχαρακτήρισεν ὡς «ἀνόσιον παίγνιον»! Ταγμένος εἰς τὸ Φανάρι ὑπηρέτησεν ἐπὶ πολλὰ ἔτη τὸν Οἰκουμενισμόν, διαβλέπων ὅμως ὅτι αὐτὸς ἦτο πρόφασις εἰς τὴν ὑπηρεσίαν ἄλλων συμφερόντων καὶ ὅτι δὲν ἐπρόκειτο οἱ Δυτικοὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, κατήγγειλεν αὐτὸν ὡς παίγνιον σκοπιμότητος. Ἦτο μεγάλον πλῆγμα διὰ τὸ γόητρον τοῦ Φαναρίου.

Γεώργιε, ποιος θα σε σταματήσει επιτέλους;

Εύλογη ερώτηση και σχολιασμός: Αγαπητοί αδελφοί, πριν διωχθεί ο Τυχικός ήταν ο Γεώργιος σωστός και δρούσε ορθόδοξα; Μα φυσικά όχι! Όμως όσο ο Πάφου δεν διωκόταν, δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξή σας. Δεν υπήρχε καμία καταγγελία τόσο των αιρετικών πρακτικών, όσο και του δικτατορικού τρόπου ποίμανσης (όπως εσείς ορθά καταγγέλετε) του Γεωργίου.  Η Εκκλησία γνωρίζει μόνο έναν τρόπο σταματημού τέτοιων ψευδοποιμένων (αφού οι διαμαρτυρίες του ποιμνίου δεν εισακούγονται), όχι από προσωπολατρεία αλλά από ενδιαφέρον για ολόκληρη την Εκκλησία: Την διακοπή μνημόνευσής τους με σκοπό την σύγκλιση συνόδου και δια μέσου αυτής ή την μετάνοια τους ή την συνοδική τους καταδίκη.

Γεώργιε, ποιος θα σε σταματήσει επιτέλους;

Η κυρίαρχη οργή και ο φόβος που συζητιούνται παντού για την εξουσία στην Εκκλησία της Κύπρου

Δεν είναι πια ψίθυροι. Δεν είναι υπερβολές κάποιων «λίγων». Είναι η κυρίαρχη συζήτηση στην κυπριακή κοινωνία. Στα καφενεία, έξω από τις εκκλησίες μετά τη λειτουργία, στα σπίτια, στους χώρους εργασίας, ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους που μέχρι πρότινος δεν τολμούσαν ούτε να σκεφτούν κριτικά. Το ερώτημα ακούγεται παντού και γίνεται ολοένα πιο πιεστικό: τι συμβαίνει στην Εκκλησία της Κύπρου και μέχρι πού θα φτάσει αυτή η κατάσταση;

Στο κέντρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος. Όχι πια μόνο ως θρησκευτικός ηγέτης, αλλά ως το πρόσωπο στο οποίο αποδίδεται –στην κοινή αντίληψη– η πλήρης συγκέντρωση εξουσίας, η καλλιέργεια φόβου και η συστηματική αποδόμηση της συνοδικότητας.

Αυτό που λέγεται ανοιχτά πια είναι σκληρό: ότι η Εκκλησία δεν διοικείται συνοδικά, αλλά μονοπρόσωπα. Ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν λειτουργεί ως πρώτος μεταξύ ίσων, αλλά ως απόλυτος άρχων. Ότι γνωρίζει τις αδυναμίες, τους φόβους και τα «ευαίσθητα σημεία» πολλών και τα κρατά ως μοχλό πίεσης. Και όπου αυτό δεν αρκεί, λέγεται πως χρησιμοποιούνται υποσχέσεις, οι οποίες μοιράζονται εύκολα και ξεχνιούνται εξίσου εύκολα.

Υπέροχο: Παρατηρήσεις ἑνὸς Λαϊκοῦ πάνω στὴ Μαρτυρία τῆς Πίστης

                     

Clement Olivier

 Μέρος 1-2

Γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ πληρότητα τῆς μαρτυρίας εἶναι προφανῶς ἐκείνη τῶν μαρτύρων. Ὁ μάρτυρας εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μαρτυρεῖ κατὰ τὴν πιὸ ἀκριβῆ ἔννοια μπρὸς στὸ δικαστήριο τῶν ἰσχυρῶν αὐτοῦ του κόσμου, ποὺ μαρτυρεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ μόνος Κύριος, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος καὶ ὄχι ὁ Καίσαρ. Ὅμως δὲν ὑπάρχει σ’ αὐτοὺς τοὺς μάρτυρες καμιὰ ἐξημμένη ἀναζήτηση τῆς αἱματηρῆς μαρτυρίας, ἡ βεβαιότητά τους δὲν εἶναι ποτὲ μία πρόκληση ἀλλὰ μία ἀπάντηση ποὺ ἡ βάση της εἶναι πάντοτε ἡ ἀγάπη τῶν ἐχθρῶν (κάνω τὴ σκέψη ἑνὸς σύγχρονου δικαστῆ μίας ἀνατολικῆς χώρας : «ἐπιμένουν νὰ μᾶς ἀγαπᾶνε»). Οἱ μάρτυρες ἀφομοιώνονται μὲ τὸ ἔνδοξο σῶμα τοῦ Ἀναστάντος καὶ γίνονται κατὰ κάποιο τρόπο Εὐχαριστία: Ἔτσι καὶ ὁ ἅγιος Πολύκαρπος μέσα στὴ πυρά, «ὄχι σὰ μία σάρκα ποὺ καίγεται ἀλλὰ σὰν ἕνα ψωμὶ ποὺ ψήνεται», λέει ἡ παλιὰ διήγηση. Καὶ εἶναι μία πολὺ βαρειὰ τιμὴ καὶ ἕνα ἔργο πολὺ δύσκολο νὰ μιλᾶ κανεὶς — ὅσο λίγο καὶ ἂν εἶναι — στ’ ὄνομα μίας Ἐκκλησίας ποὺ γνώρισε στὸν 20ον αἰώνα τόσους μάρτυρες καὶ ποὺ γνωρίζει ἀκόμα καὶ σήμερα τόσους ὁμολογητές. Πέρα ἀπὸ τὸ σιδηροῦν παραπέτασμα, ἡ πίστη αὐτὴ καθ’ αὐτὴ εἶναι μία πράξη. Ὑπάρχει ἡ λειτουργικὴ προσευχὴ καὶ τὸ λειτουργικὸ χαμόγελο, «ἡ ταπεινὴ παραδοχὴ τῶν βασάνων μέσα στὴν ἀγάπη τῶν ἐχθρῶν».

Εἶναι λοιπὸν ἀκόμα, γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ πληρότητα τῆς μαρτυρίας, ἐκείνη τοῦ «ἀποστολικοῦ ἀνθρώπου». Ὁ ἀποστολικὸς ἄνθρωπος, ὓστερ’ ἀπὸ χρόνια παραμερισμοῦ, ταπείνωσης, σιωπηλῆς ἐργασίας, συνεχοῦς προσευχῆς, κατὰ κάποιο τρόπο φλογίζεται ἀπὸ τὸ ἄκτιστο φῶς ποὺ ἐκρέει ἀπὸ τὴ θεία Μετάληψη, καὶ πραγματοποιεῖ τὶς ὑποσχέσεις ποὺ ἔγιναν ἀπὸ τὸ Χριστὸ στοὺς Ἀποστόλους (τὴ διάκριση τῶν πνευμάτων, τὸν ἐξορκισμό, τὴ θεραπεία), βρίσκοντας τὸ λόγο ποὺ ἀγγίζει τὴ καρδιά, μαρτυρώντας ταυτόχρονα μὲ τὸ λόγο καὶ μὲ τὴν ἰσχὺ μίας ἀνακαινισμένης ζωῆς. Ἰδού, φυσικά, τί πρέπει νὰ μᾶς κάνη μετριόφρονες. Ἂς μὴ ξεχνᾶμε ὅμως — καὶ ἐκεῖ εἶναι αὐτὸ ποὺ διαφοροποιεῖ τὴν ὀρθόδοξη θέση ἀπὸ ἐκείνη ἑνὸς Kierkegaard — ἂς μὴ ξεχνᾶμε τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας: τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὁλόκληρη εἶναι ἀποστολική, ὅτι εἶναι ὁλόκληρη αὐτόπτης μάρτυς τοῦ Ἀναστάντος. Κάθε χριστιανός, ἐφ’ ὅσον ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἕνας μάρτυρας ὑπεύθυνος τῆς ἀλήθειας, ἐφ’ ὅσον εἶναι «λειτουργικὸς ἄνθρωπος» — «εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν» ψάλλει ὁ λαὸς μετὰ τὴν Κοινωνία — εἶναι λοιπόν, κατὰ ἕνα ταπεινὸ μέρος, ἕνας αὐτόπτης μάρτυρας καὶ ἕνας ἀποστολικὸς ἄνθρωπος.

Ἡ διάκριση τῶν λογισμῶν. Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

                                

Ὁ ὅσιος Βαρσανούφιος ὁ Μέγας εἶπε σ’ ἕναν μοναχό, ποὺ τὸν ρώτησε πῶς νὰ ξεχωρίζει ποιός λογισμὸς προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ποιός ἀπὸ τοὺς δαίμονες:

«…Οἱ λογισμοὶ ποὺ προέρχονται ἀπὸ τοὺς δαίμονες, πρῶτα-πρῶτα εἶναι γεμᾶτοι ταραχὴ καὶ λύπη, καὶ ἔπειτα σέρνουν κρυφὰ καὶ ἀνεπαίσθητα πρὸς τὰ πίσω. Οἱ δαίμονες ἔρχονται ντυμένοι σὰν πρόβατα, δηλαδὴ ὑποβάλλουν λογισμοὺς ἀρετῆς, ἐνῷ ἀπὸ μέσα τους εἶναι λύκοι ἁρπακτικοὶ (Μάτθ. 7:15). Μ’ ἄλλα λόγια, μὲ τοὺς λογισμοὺς ποὺ φαίνονται καλοὶ ἐνῷ εἶναι κακοί, ἐξαπατοῦν τὶς καρδιὲς τῶν ἁπλοϊκῶν…

Τὸ φῶς τῶν δαιμόνων ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν ὑστέρων σκοτάδι. Ἄν, λοιπόν, ὅταν ἀκοῦς ἢ σκέφτεσαι ἢ βλέπεις κάτι, διαπιστώσεις πὼς ἡ καρδιά σου ταράζεται ἔστω καὶ λίγο, αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ τοὺς δαίμονες» (Ὁσίων Βαρσανουφίου καὶ Ἰωάννου, Ἀποκρίσεις, ξ’).

Ἀλλὰ καὶ σὲ μιὰν ἄλλη ἀπόκρισή του ὁ μεγάλος ὅσιος σημειώνει:

«Μάθε, ἀδελφέ μου, ὅτι κάθε λογισμὸς τοῦ ὁποίου δὲν προηγεῖται ἡ γαλήνη τῆς ταπεινώσεως, δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀλλὰ ὁλοφάνερα ἀπὸ τὰ ἀριστερά. Γιατί ὁ Κύριός μας ἔρχεται πάντοτε μὲ γαλήνη, ἐνώ ὅλα ὅσα κάνει ὁ ἀντίδικος γίνονται μὲ ταραχὴ καὶ ἀκαταστασία. Οἱ δαίμονες, κι ἂν ἐμφανίζονται ντυμένοι σὰν πρόβατα, φανερώνονται ὅτι ἀπὸ μέσα τους εἶναι λύκοι ἁρπακτικοὶ (Μάτθ. 7:15) ἀπὸ τὴν ταραχὴ ποὺ τοὺς συνοδεύει. “Ἀπὸ τοὺς καρπούς τους θὰ τοὺς καταλάβετε” (Μάτθ. 7:16,20), εἶπε ὁ Κύριος. Μακάρι νὰ δώσει ὁ Θεὸς σὲ ὅλους μας σύνεση, γιὰ νὰ μὴν πλανηθοῦμε ἀπὸ τὴ φαινομενική τους καλοσύνη» (Ἀποκρίσεις, κα’).

Ἂς κλείσουμε τὸν λόγο μας μὲ μιὰν ἁγιοπνευματικὴ διδαχὴ τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Μεγάλου:

Ἀντίρρησις καὶ ἀνατροπὴ τοῦ «Συμφώνου» τῶν ἐν Ἰταλίᾳ «χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν»

Ἀντίρρησις καὶ ἀνατροπὴ τοῦ «Συμφώνου» τῶν ἐν Ἰταλίᾳ «χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν»

Τοῦ κ. Nikolò Ghigi: Ὑποψηφίου διδάκτορος εἰς τάς Ἐπιστήμας τῆς Ἀρχαιότητος εἰς τό Πανεπιστήμιον Ca’ Foscari τῆς Βενετίας, μέ ἑστίασιν εἰς τήν θρησκευτικήν διαμάχην τοῦ Θ΄ αἰῶνος

  Στὶς 23 τοῦ περασμένου Ἰανουαρίου, στὸ Μπάρι, πόλι τῆς νότιας Ἰταλίας ἐπιφανὴς, διότι ὑπεδέχθη τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου Νικολάου, ἔλαβε χώρα στὸ πλαίσιο τῆς λεγόμενης «ἑβδομάδας προσ­ευχῆς γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν» μιὰ οἰκουμενιστικὴ συνάντησι ὑπὸ τὴν ὀνομασία «Συμπόσιον τῶν ἐν Ἰταλίᾳ Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν». 

Σὲ αὐτὴ συμμετεῖχαν ἐκπρόσωποι τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς (παπικῆς) ὁμολογίας, τῆς Ἀγγλικανικῆς, Προτεστάντες διαφόρων δογμάτων, ἀκόμη καὶ Ὀρθόδοξοι. Μετὰ τὸ τέλος τῶν ἐργασιῶν, ὑπεγράφη ὑπὸ τῶν ἐκπροσώπων τῶν παρισταμένων ὁμολογιῶν ἕνα ἔγγραφο ποὺ ὀνομάστηκε «Σύμφωνον». Ἂν καὶ αὐτὸ τὸ κείμενο εἶναι πολὺ σύντομο καὶ ἐστερημένο ὑψηλοῦ θεολογικοῦ περιεχομένου – οὔτε ἄλλωστε ἐπεδίωκε νὰ τὸ ἔχη, ἀφοῦ ὁ χαρακτήρας του εἶναι καθαρῶς πρακτικός, διπλωματικὸς καὶ πολιτικός – ἐντούτοις περιέχει θέσεις λίαν ἐπικίνδυνες καὶ ἀντίθετες πρὸς τὴν ὀρθὴ διδασκαλία, πρὸς ἐντροπὴ τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ συνυπέγραψαν αὐτὸ.

  Στὸ πρῶτο ἄρθρο διακηρύσσεται ὅτι «ἡ ἑνότητά μας ἔχει τὴν πηγήν της ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μόνῳ Κυρίῳ καὶ Σωτῆρι, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς ὁδηγεῖ στὴν οἰκοδόμησι σχέσεων ἀληθινῆς κοινωνίας» καὶ ὅτι «κάθε διαίρεσις καὶ παρεξήγησις μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν μας εἶναι μιὰ πληγὴ στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ φανερώνει τὴν ἁμαρτία τῶν Ἐκκλησιῶν». Τὸ κείμενο δὲν εἶναι ἐξ  ἑαυτοῦ ἐπικίνδυνο, ἀλλὰ εἶναι ἀνοικτὸ σὲ ἐπικίνδυνες ἑρμηνεῖες: τὸ δεύτερο μέρος θὰ μποροῦσε νὰ ὑποδηλώνη τὴν ἐσφαλμένη θεωρία ὅτι οἱ διάφορες χριστιανικὲς ὁμολογίες εἶναι ὅλες τμήματα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖον αὐτή τὴ στιγμὴ εἶναι δῆθεν διαιρεμένον, καταλήγοντας ἔτσι στὴν «θεωρία τῶν κλάδων». Ἐπίσης, καὶ τὸ πρῶτο μέρος εἶναι ἀμφίσημο: ἡ «ἑνότητά μας» προϋποθέτει κάτι ποὺ ἤδη ὑφίσταται, καὶ δὲν γίνεται κατανοητὸ τί εἶναι οἱ «σχέσεις ἀληθινῆς κοινωνίας» ποὺ θέλουν νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὴν στιγμὴ ποὺ δὲν ὑπάρχει κοινωνία πίστεως. Ἀκόμη καὶ ἡ δήλωσι ὅτι πηγή τῆς ἑνότητας εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ πηγὴ τῆς κοινωνίας τὸ Πνεῦμα, εἶναι λόγια μὲν ἀληθινά, ἀλλὰ μόνο στὴν περίπτωσιν ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ εἰς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ ὄχι στὸ σύνολο τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, ποὺ σφετερίζονται τὸ ὄνομα τῶν χριστιανῶν, ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ θεωροῦνται τέτοιοι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Θὰ μπορούσαμε ἐπίσης νὰ ἀναρωτηθοῦμε γιὰ ποιὸ Πνεῦμα μιλοῦμε, ἐκεῖνο ποὺ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρός ἢ ἐκεῖνο ποὺ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ; Ἢ ἀκόμη καὶ γιὰ ποιὸν Χριστόν, ἀφοῦ μεταξὺ τῶν ὑπογραψάντων ὑπῆρξαν μονοφυσίτες, ἀλλὰ καὶ ριζοσπάστες προτεστάντες ποὺ φθάνουν νὰ ἀρνοῦνται τὴ θεότητα τοῦ Σωτῆρος!