Ο Γερμανός συγγραφέας ‘Ερχαρτ Κέστνερ για την απάντηση μίας μάνας που "μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να ακουστεί"!

 «Μητέρα Από την Κρήτη/Κοιμητήριο Γερμανών Στρατιωτών» της Ειρήνης Βαζούκου

Ο Γερμανός συγγραφέας ‘Ερχαρτ Κέστνερ κάποτε εξομολογήθηκε το παρακάτω συμβάν:

«Το 1952 επισκέφτηκα για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, την Αθήνα. Στη Γερμανική Πρεσβεία, όταν έμαθαν ότι θα πήγαινα στην Κρήτη, με συμβούλευσαν, επειδή ήταν ακόμη νωπές οι πληγές της Γερμανικής κατοχής, να πω ότι ήμουν Ελβετός. Αλλά γνώριζα καλά τους Κρητικούς. Από την πρώτη στιγμή είπα ότι είμαι Γερμανός και όχι μόνο δε το μετάνιωσα, αλλά όποτε και να πήγαινα κατόπιν, βίωνα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.

Ένα δειλινό καθώς έδυε η ήλιος, πλησίασα ένα Γερμανικό κοιμητήριο, και περίμενα να είμαι μόνος με μοναδική συντροφιά τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου. Αλλά έκανα λάθος. Εκεί ήταν μια ζωντανή ψυχή, μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη. Με μεγάλη έκπληξη την είδα να πηγαίνει και να ανάβει κεριά από τάφο σε τάφο των Γερμανών στρατιωτών. Την πλησίασα και την ρώτησα. Είσαι από την Κρήτη;. Ναι, μου είπε. Και τότε γιατί το κάνεις αυτό; Αυτοί εδώ οι άνθρωποι έχουν σκοτώσει Κρητικούς.

Αφιερωμένο με αγάπη σε όλες τις μητέρες του κόσμου.

Κώστας Καρυωτάκης | Ξεπροβόδισμα

— Ἀγάπη μου, ἤσουνα παιδί· παιδί μου, εἶσαι ἄντρας τώρα·

σῦρε, ἀκριβέ μου, στὸ καλό, μὴ σὲ προφτάσει ἡ μπόρα.

— Μάνα μου, κοίτα, ἐνύχτωσε· πῶς νὰ κινήσω; βρέχει·

μάνα, μιὰ θλίψη μὲ κρατεῖ καὶ μία τρομάρα μ᾿ ἔχει.

— Παιδί μου, ὅλοι θὰ φύγουνε· κι ἂν μείνεις τελευταῖος;

σῦρε· καὶ πάντα νά ῾σαι ὄρθιος καὶ πάντα νά ῾σαι ὡραῖος.

— Μάνα, ὁ χειμῶνας ρυάζεται κ᾿ ἡ νύχτα ἀγκομαχάει·

μὲ δένει, μάνα, μιὰ ντροπή, κ᾿ ἕνας καημὸς μὲ πάει.

— Βλέπε, παιδί μου, πάντα ὀμπρός. Τὸ χτὲς μὴ σὲ πικραίνει.

Τώρα ἡ ζωὴ σὰν ἄλογο στὴν πόρτα σὲ προσμένει.

— Μάνα, οἱ ἄνεμοι ρίξανε τοῦ δρόμου τὸ πλατάνι·

μὲ τρώει, μανούλα, ἡ θύμηση, κι ὁ πόνος μὲ δαγκάνει.

— Παιδί μου, ὅλου θὰ φύγουνε· κι ἂν μείνεις τελευταῖος;

σῦρε· καὶ πάντα νά ῾σαι ὀρθὸς καὶ πάντα νά ῾σαι ὡραῖος.

— Μάνα μου, κοίτα, ἐνύχτωσε· πῶς νὰ κινήσω; βρέχει·

μάνα, μιὰ θλίψη μὲ κρατεῖ καὶ μία τρομάρα μ᾿ ἔχει.

Επειδή μέσω Η.Π.Α. ξανάρχισε η συζήτηση για UFO και εξωγήινους, παρουσιάζουμε την ορθόδοξη διδασκαλία για όλα αυτά

Οι Εξωγήινοι, τα UFO, είναι δαίμονες! (π. Σεραφείμ Ρόουζ)

                            

[Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος] 4. Εξήγηση των φαινομένων UFO

Το τελευταίο βιβλίο του Dr. Jacques Vallee σχετικά με τα UFO, «Το αόρατο Κολλέγιο» (The Invisible College), αποκαλύπτει τι σκέφτονται τώρα γι’ αυτά αξιόπιστοι επιστήμονες ερευνητές. Πιστεύει ότι τώρα είμαστε «πολύ κοντά» στο να κατανοήσουμε τι είναι. Σημειώνει ότι η ιδέα της «εξωγήινης» νοήμονος ζωής έχει μέσα σε λίγα χρόνια γίνει πολύ της μόδας, ανάμεσα σε επιστήμονες όπως επίσης και μάντεις, ως αποτέλεσμα «μεγάλης δίψας για επαφή με ανώτερους νόες που θα προσφέρουν καθοδήγηση για το φτωχό, ταλαιπωρημένο, ταραχώδη πλανήτη μας» (σελ. 195). Ενδεικτικά βλέπει ότι η ιδέα επισκεπτών από το εξώτερο διάστημα έχει γίνει ο μεγάλος μύθος ή «ζωτικό ψεύδος» των καιρών μας. «Έχει γίνει πολύ σημαντικό για μεγάλους αριθμούς ανθρώπων να περιμένουν επισκέπτες από το εξώτερο διάστημα» (σελ. 207, η έμφαση στο πρωτότυπο).

Όμως βρίσκει αφελές το να πιστέψει σ’ αυτόν το μύθο: «Αυτή η εξήγηση είναι πολύ κουτή για να ερμηνεύσει την ανομοιότητα της αναφερόμενης συμπεριφοράς των επιβατών και της διακρινόμενης αλληλεπίδρασής τους με τα ανθρώπινα όντα» (σελ. 27). Ο Δρ. Hynek έχει σημειώσει ότι με σκοπό να εξηγήσουμε τις ποικίλες επενέργειες που παράγουν τα UFO, πρέπει να υποθέσουμε ότι αυτά είναι «ένα φαινόμενο που έχει υλικές συνέπειες αλλά έχει επίσης τα χαρακτηριστικά του ψυχικού κόσμου» (The Edge of Reality, σελ. 259). Ο Δρ. Vallee πιστεύει ότι «είναι δομημένα τόσο ως υλικά σκάφη (ένα γεγονός που για καιρό μου φαινόταν αναμφισβήτητο) όσο και ως ψυχικά επινοήματα, των οποίων οι ακριβείς ιδιότητες μένουν να καθοριστούν» (The Invisible College, σελ. 202, έμφαση στο πρωτότυπο). Πραγματικά, τη θεωρία ότι τα UFO δεν είναι καθόλου υλικά σκάφη, αλλά κάποιο είδος «παραφυσικού» ή ψυχικού φαινομένου, έχει εισηγηθεί ένας αριθμός ερευνητών στην αρχή της δεκαετίας του 1950· αλλά η γνώμη αυτή «πνίγηκε» μετά, από τη μια μεριά από τους οπαδούς λατρειών και την επιμονή τους στην «εξωγήινη» προέλευση των UFO, κι από την άλλη από τις επίσημες κυβερνητικές εξηγήσεις, που ανταποκρίνονταν στην ευρέως εξαπλωμένη λαϊκή γνώμη ότι το όλο φαινόμενο ήταν φανταστικό (Keel, UFOs: Operation Trojan Horse, σελ. 38-41). Μόνο αργότερο άρχισαν σοβαροί ερευνητές να συμφωνούν ότι τα UFO, παρ’ ότι είχαν συγκεκριμένα «υλικά» χαρακτηριστικά, δεν μπορούν όλα να ερμηνευθούν ως «διαστημόπλοια» κάποιου, αλλά είναι καθαρά κάτι που ανήκει στον παραφυσικό ή αποκρυφιστικό χώρο.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Δύο πελώρια θέματα: Περί Θεού και περί Μεσσίου. (Κυριακή της Σαμαρείτιδος)

«ΔΥΟ ΠΕΛΩΡΙΑ ΘΕΜΑΤΑ: ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΜΕΣΣΙΟΥ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ [:Ιω.4,25-26 και 42β]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου  με θέμα:

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 5-5-1991] (Β245)Έκδοσις β΄                                                           

    Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, μας προβάλλει τον θαυμάσιον εκείνον διάλογον μεταξύ του Κυρίου και της Σαμαρείτιδος γυναικός. Βέβαια, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, δια μακρών και σχετικά λεπτομερώς, μας αναφέρει όσους διαλόγους παραθέτει μέσα στο ιερό του Ευαγγέλιο. Όμως, ο διάλογος, αυτός, του Κυρίου με την Σαμαρείτιδα γυναίκα, είναι ο μακρύτερος και ο σπουδαιότερος. Διότι αναφέρεται σε δύο πελώρια θέματα: στο θέμα περί του Θεού και εις το θέμα περί του Μεσσίου. Με τον Νικόδημο, επί παραδείγματι, ο διάλογος είναι περί αναγεννήσεως του ανθρώπου. Αλλά όλα τα άλλα έρχονται από κάτω, αφού κορυφαίο θέμα είναι το θέμα του Θεού και το θέμα του Μεσσίου.

      Ετέθησαν τα θέματα αυτά κατά έναν θαυμαστόν τρόπον. Βέβαια, την αφορμή την έδωσε η ιδία η Σαμαρείτις και κάνει εντύπωση  μία γυναίκα, επιπλέον Σαμαρείτις, δηλαδή μη έχουσα σχέση με τον λαό του Θεού - διότι οι Σαμαρείται εθεωρούντο από τους Ιουδαίους περίπου ειδωλολάτραι- μία αγράμματος γυναίκα, δεν έτυχε καμίας θεολογικής παιδεύσεως, δεν κάθισε κοντά σε Ραβίνους να ακούσει διδασκαλίες, και πόρνη! Εκπληκτικόν!

     Όμως ο Κύριος, ο καρδιογνώστης, που βλέπει τις προθέσεις, βλέπει τις διαθέσεις και την προαίρεση του ανθρώπου, έβλεπε εις αυτήν την γυναίκα θεολογικόν ενδιαφέρον. Και ανοίχτηκε κουβέντα, συζήτησις, εκεί στο φρέαρ του Ιακώβ. Οι μαθηταί είχαν πάει εν τω μεταξύ στην πόλιν δια να αγοράσουν τροφές. Αυτή δε η γυναίκα ήλθε εις το πηγάδι δια να αντλήσει νερό. Ανοίχτηκε θεολογική συζήτησις περί Θεού! Και πώς πρέπει να λατρεύεται ο Θεός. Και πού πρέπει να λατρεύεται ο Θεός. Και τότε ο Κύριος, βεβαίως, ετοποθέτησε ορθά το όλον θέμα, λέγοντας: «Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν».     

Ο Οικουμενισμός ως εργαλείο γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων - Η αλλοίωση των δογμάτων της Ορθοδοξίας. Δείτε ολόκληρη την εισήγηση του Αγιορείτη Μοναχού στο Πολεμικό Μουσείο.

Η Ημερίδα στο Πολεμικό Μουσείο (η ομιλία του Μοναχού Παισίου Καρεώτη βρίσκεται μεταξύ 1:14:14 και 1:58:40).

                                        

Οικουμενισμός: Ιστορία-Θεολογία-Προβληματισμοί

Εισήγηση περί των ένοχων απαρχών του ΠΣΕ - Η Ορθόδοξη Απάντηση.

Υπό γ. Παϊσίου Μοναχού Καρεώτου (κελί Αγίων Αρχαγγέλων) 

Η παρούσα εισήγηση προσφέρει μια ορθόδοξη κριτική επί της Οικουμενικής κίνησης, αποδεικνύοντας ότι αυτή δεν ξεκίνησε ως γνήσια εκκλησιαστική πρωτοβουλία, αλλά ουσιαστικά ως ένα κοινωνικοπολιτικό εργαλείο ελέγχου των (πρώτιστα αμερικανικών προτεσταντικών) εκκλησιών, που προωθήθηκε κυρίως από τον Αμερικανό βιομήχανο Ροκφέλερ (αλλά και άλλους, όπως ο μεγαλοτραπεζίτης Μόργκαν). Ο Ροκφέλερ υποστήριξε οικονομικά και οργανωτικά εκκλησιαστικούς και θρησκευτικούς οργανισμούς (YMCA(Χ.Ε.Ν.), IWM, IMC κ.α.) ώστε να προωθήσουν ιδέες και πρακτικές που ήταν απαραίτητες για την αναμόρφωση της αμερικανικής κοινωνίας, στα πρότυπα αυτού που πλέον ονομάζουμε “αστική, καταναλωτική κοινωνία”, και που στις πρώτες δεκαετίες του 20ου Αιώνα, θεμελιωνόταν. Στόχος ήταν η εξασθένηση του παραδοσιακού προτεσταντικού πνεύματος του (αντίθετου προς το πνεύμα του καταναλωτισμού) ευσεβισμού και της δογματικής ακρίβειας. Η επίδραση του μεγάλου τραπεζικού/βιομηχανικού κεφαλαίου, εκτείνεται έως και στην ίδρυση του ΠΣΕ, το οποίο εξ αρχής χρησίμευσε στην διάδοση των αμερικανικών φιλελεύθερων αξιών, και του συναφούς φιλελεύθερου, ανομολογιακού, προτεσταντικού πνεύματος, πρώτιστα στην καταστρεμένη από τον πόλεμο Ευρώπη, εξασφαλίζοντας την αμερικανική ηγεμονία και στον τόσο ζωτικό χώρο της θρησκείας, ιδιαίτερα του Χριστιανισμού. Καθώς ο Οικουμενισμός σχετικοποιεί την αίρεση ως απλά κάτι το «διαφορετικό», αποδεχόμενος όλα τα βαπτίσματα ως ισότιμα, η Ορθόδοξη απάντηση δεν άργησε να έρθει, προλαβαίνοντας το κακό: η Ορθόδοξη πανορθόδοξη Σύνοδος της Μόσχας καταδίκασε τον Οικουμενισμό ως επικίνδυνη ετεροδιδασκαλία, χαράσσοντας την ευδιάκριτη γραμμή μεταξύ πλάνης και αληθείας, Ορθοδοξίας και αιρέσεως.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο όρος «Οικουμενισμός» είναι ευρύτερα γνωστός, περισσότερο κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Υπάρχει όμως μία ποικιλία διαφορετικών κατανοήσεων, αλλά και αξιολογήσεων αυτής της διεκκλησιαστικής κίνησης. Ως απαρχή της κινήσεως του Οικουμενισμού, πολλοί θεωρούν την ίδρυση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) το 1948. Εκ προοιμίου, να σημειώσω, ότι ένα μόλις μήνα πριν ιδρυθεί το ΠΣΕ, τον Αύγουστο του 1948 στο Άμστερνταμ, υπήρξε διορθόδοξη συνοδική καταδίκη του Οικουμενισμού, από την συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Εκκλησιών -πλην τριών- στη Μόσχα . Είναι πάντως ενδιαφέρον να δούμε ποιοι έδωσαν την αρχική ώθηση τον Οικουμενισμό, για ποιος λόγους το έκαναν, κυρίως όμως, ποιοι τον χρηματοδότησαν αφειδώς ώστε να γιγαντωθεί. Γι' αυτό πρέπει να κατανοήσουμε το ιστορικό περιβάλλον στο οποίο κυοφορήθηκε. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο πραγματικός λαός του Θεού που δεν φοβάται πατριάρχες και επισκόπους όταν υπάρχει κίνδυνος αιρέσεως, όπως τον παρουσιάζει η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος

Η μαρτυρία αυτή αποτελεί ράπισμα ισχυρό ενάντια στους κληρικούς που κατηγορούν όσους εναντιώνονται στον Οικουμενισμό ως "ταλιμπάν", στους κληρικούς που απαιτούν σεβασμό και υπακοή στον πατριάρχη (και στον κάθε επίσκοπο), ό,τι κι αν κάνει αυτός, και σε όλους όσους απαιτουν από τον λαό μόνο υπακοή και του αρνούνται το δικαίωμα υπεράσπισης της πίστεώς του.

Η μαρτυρία βρίσκεται στα Πρακτικά της Ε’ Οικουμενικής Συνόδου (MANSI CONSILIORUM, 8 τομ.,σελ. 1062-1066). Tο 518, στις 15 Ιουλίου, ο Πατριάρχης Κων/λεως Ιωάννης Β’ εισερχόμενος στην Αγία Σοφία με συνοδεία κληρικών και 12 επισκόπων και φθάνοντας στο μέσον του Ναού, όλος ο λαός άρχισε να τον πολυχρονίζει. Στη συνέχεια όμως άρχισε ένας χείμαρρος διαμαρτυριών από τον λαό. Απαιτούσαν να παύσει ο Πατριάρχης την επαμφοτερίζουσα τακτική του, να αναθεματίσει τους αιρετικούς και να ορίσει Σύναξη εορταστική προς τιμή της Δ’ τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου. Δεν έλλειψαν και οι απειλές από τον λαό, «ο μη λαλών, Μανιχαίος εστί», «ή κηρύσσεις, ή εξέρχη» (σσ. ή κηρύττεις ή βγαίνεις έξω). Ο Πατριάρχης εζήτησε τότε να προσκυνήσει πρώτα το θυσιαστήριον και μετά να απαντήσει. Νέες ισχυρότερες φωνές τον ανάγκασαν να ανέλθει στον άμβωνα, όπου ομολόγησε δημοσίως πίστη στο Σύμβολον της Πίστεως και στις 4 Οικουμενικές Συνόδους, χωρίς όμως να αναθεματίσει τους αιρετικούς, ή να ορίσει εορτή για την Δ’ Οικουμενική, όπου ζητούσε ο λαός.

Ομιλία εις την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα – Κυριακή της Σαμαρείτιδος (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                        

(Ευαγγέλιο: Ιωάν. δ’ 5-42)

Ανθρωπε! Αν εξακολουθείς να πιστεύεις πως η σω­ματική τροφή και το ποτό είναι ικανά να θρέψουν και να ξεδιψάσουν την ψυχή σου, θα βρεθείς στο επίπεδο όπου βρίσκονται τα οικόσιτα ζώα και τα άγρια κτήνη. Αν κατόρθωσες να ξεπεράσεις το επίπεδο αυτό κι ελπί­ζεις πως η ψυχή σου μπορεί να τραφεί και ν’ αναζωο­γονηθεί από την ανθρώπινη σοφία και το εγκόσμιο κάλ­λος, τότε θα βρεθείς στο επίπεδο εκείνων που έχουν απο­κτήσει ημι-εμπειρία, ημι-ανάπτυξη. Η πρώτη σκέψη είναι ανόητη, η δεύτερη (η ελπίδα) είναι στείρα. Στο δεύτερο αυτό επίπεδο ακούς τα βογγητά και τις κραυ­γές του διψασμένου κόσμου και νομίζεις πως είναι τρα­γούδια κι ευωχίες, μια προσπάθεια να ξεδιψάσει κανείς με τη δίψα των άλλων. Αν ξεπέρασες το επίπεδο αυτό κι ένιωσες μια ανέκφραστη δίψα, που καμιά πηγή στον κόσμο δε θα μπορούσε να τη σβήσει – που δε θα μπο­ρούσε ούτε κι ολόκληρος ωκεανός να τη σβήσει – τότε έχεις αποκτήσει πραγματική εμπειρία, είσαι άνθρωπος αληθινός. Μόνο όταν βρεθείς στο επίπεδο αυτό της ακό­ρεστης πνευματικής δίψας, της δίψας εκείνης που ένιω­σε κι ο Δαβίδ, θα κατανοήσεις με πληρότητα το σημε­ρινό ευαγγέλιο.

***

«Έρχεται ουν εις πόλιν της Σαμαρείας την λεγομένην Συχάρ, πλησίον του χωρίου ο έδωκεν Ια­κώβ Ιωσήφ τω υιώ αυτού» (Ιωάν. δ’, 5). Η πε­ριοχή ολόκληρη από την Ιουδαία μέχρι τη Γαλιλαία ονομάζεται Σαμάρεια. Το όνομά της το έλαβε από το βουνό Σαμάρεια. Ο δρόμος από την Ιερουσαλήμ προς τη Γαλιλαία εξακολουθεί να περνάει από τη Συχάρ (τη σημερινή Ασκάρ). Εκεί είναι ένα κομμάτι γης που το είχε αγοράσει ο Ιακώβ από τους γιους του Εμώρ κι έχτισε εκεί ένα θυσιαστήριο, που το ονόμασε «Θεός του Ισραήλ» (Γεν. λγ’, 19-20). Αργότερα ο Ιακώβ δώρησε τη γη αυτή στο γιο του Ιωσήφ.

«Ην δε εκεί πηγή του Ιακώβ, ο ουν Ιησούς κεκοπιακώς εκ της οδοιπορίας εκαθέζετο ούτως επί τη πηγή· ώρα ην ωσεί έκτη» (Ιωάν. δ’, 6). Η πηγή αυτή είχε το όνομα του Ιακώβ είτε επειδή ο προπάτοράς μας Ια­κώβ είχε κατοικήσει κοντά στο πηγάδι αυτό μαζί με τα κοπάδια του είτε επειδή το πηγάδι αυτό το έφτιαξε ο ίδιος. Κουρασμένος από τον απόκρημνο και ανηφορικό δρόμο από την Ιερουσαλήμ ως εκεί, ο Κύριος κάθησε δίπλα στο πηγάδι για να ξεκουραστεί. Η έκτη ώρα, όπως τη μετρούσαν στην Ανατολή, ήταν η μεσημβρία. Ο Κύριος έφτασε εκεί την ώρα που ο ήλιος μεσουρανούσε κι η ζέστη ήταν μεγάλη.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Ανάγκη κατηχήσεως του λαού του Θεού (Κυριακή της Σαμαρείτιδος)

Οι άνθρωποι του Θεού, (σε αντίθεση με τους σημερινούς διαδικτυακούς "ποιμένες") προέβλεπαν την σημερινή τραγική κατάσταση και τα έλεγαν από τότε. Κι όμως παρότι όλοι λένε, έχει δίκιο, τίποτα δεν άλλαξε, αντιθέτως, φευ, η κατάσταση χειροτέρεψε με ευθύνη των Επίσκόπων: "Ο δε 58ος κανόνας των Αγίων Αποστόλων, εντέλλεται τα εξής: «Ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἀμελῶν τοῦ κλήρου ἢ τοῦ λαοῦ, καὶ μὴ παιδεύων αὐτοὺς τὴν εὐσέβειαν, (δεν παιδαγωγεί τον λαό εις την ευσέβεια, δηλαδή εις τον Χριστιανισμόν, δηλαδή δεν κάνει κατήχηση), ἀφοριζέσθω (δηλαδή να μην κοινωνεί)· ἐπιμένων δὲ τῇ ἀμελείᾳ καὶ ῥᾳθυμίᾳ καθαιρείσθω (Εάν όμως επιμένει σε αυτήν την αμέλεια, τότε, ή ο Επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος πρέπει να καθαιρείται)»".

                                        

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ 

[: Πράξεις 11, 19-30]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: «ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-5-1996]       (Β335β)                                     

    Μας περιγράφει, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Λουκάς, τις πρώτες ημέρες της ζωής της Εκκλησίας, μετά την Πεντηκοστή. Και γράφει, όπως ακούσαμε εις το σημερινόν αποστολικόν ανάγνωσμα που είναι από τις Πράξεις: «Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας». Δηλαδή μετά από τον λιθοβολισμόν του Στεφάνου, έπεσε ένας φόβος εις την πόλιν της Ιερουσαλήμ. Έφυγαν πολλοί. Όχι οι Απόστολοι. Έφυγαν πολλοί, διεσπάρησαν, λέγει. Και άρχισαν να κηρύσσουν Χριστόν εις την ύπαιθρον. Κι εδώ βλέπομε ότι ήδη το κήρυγμα του Ευαγγελίου έφθασε εις την Φοινίκην, έφθασε εις την Κύπρον και εις την Αντιόχειαν. Και τότε αντελήφθησαν ότι ήδη το κήρυγμα του Ευαγγελίου είχε φθάσει εις την Κύπρο και την Αντιόχεια, αντελήφθησαν οι Απόστολοι, που είχαν μείνει μέσα εις την πόλιν και βέβαια εν συνέχεια ενήργησαν σχετικά.

     Ωστόσο, πώς ακριβώς διεδόθη το Ευαγγέλιον…, ανώνυμοι το διέδωσαν. Γράφει πάλι ο Λουκάς: «Τινές ἐξ αὐτῶν ἄνδρες Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι, οἵτινες εἰσελθόντες εἰς Ἀντιόχειαν ἐλάλουν πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Κύριον Ἰησοῦν».  Ένα είναι γεγονός ότι εξεδηλώθη μία προκοπή πέρα ως πέρα από κάθε προσδοκία τους διά την διάδοσιν του Ευαγγελίου. Είχαν μείνει έκπληκτοι εκείνοι που διέδιδαν το Ευαγγέλιο. Σας είπα: ανώνυμοι. Σημειώνει ο Λουκάς μια πολύ χαρακτηριστική φρασούλα: «Καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν». «Ήταν», λέει, «χέρι Κυρίου μαζί τους». Είναι μία εβραϊκή έκφρασις που σημαίνει βοήθεια. Βοήθεια του ουρανού.

     Αν έχετε προσέξει στην Αγιογραφία μας, πολλές φορές από μία εικόνα ενός αγίου ή κάποιων αγίων, να βγαίνει από τη γωνία του όλου πλαισίου της εικόνος, από τη γωνία την αριστερή συνήθως, μπορεί όμως και από τη δεξιά, να βγαίνει ένα χέρι και να ευλογεί. Αυτή είναι η χειρ Κυρίου, που δίνει ευλογία. Εικονογραφικώς έτσι παριστάνεται.

Κυριακή της Σαμαρείτιδος – Ο Ιερός Χρυσόστομος για την αποστολή του Παύλου και του Βαρνάβα στην Αντιόχεια

              

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ [: Πράξ.11,19-30]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑ

[Υπομνηματισμός των εδαφίων Πράξ. 11, 19-30]

    «Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις (:αλλά προτού συμβούν αυτά με τον Κορνήλιο, στους Χριστιανούς των Ιεροσολύμων επικρατούσε η προκατάληψη ότι οι εθνικοί δεν είχαν τα ίδια δικαιώματα με τους Ιουδαίους στη σωτηρία που χαρίζει ο Ιησούς Χριστός. Εκείνοι λοιπόν που είχαν φύγει από τα Ιεροσόλυμα και είχαν διασκορπιστεί λόγω του διωγμού που είχε γίνει εξαιτίας του Στεφάνου, έφθασαν μέχρι τη Φοινίκη και την Κύπρο και την Αντιόχεια. Και σε κανέναν άλλο δεν κήρυτταν τον λόγο του Θεού παρά μόνο στους Ιουδαίους)» [Πράξ. 11,19]. Δεν το έκαναν αυτό φοβούμενοι τους ανθρώπους, διότι τον φόβο δεν τον σκέφτονταν καθόλου, αλλά το έκαναν τηρώντας τον νόμο και δείχνοντας ακόμη ανοχή σε αυτούς.

    Δεν συνέβαλε λίγο ο διωγμός στη διάδοση του θείου λόγου· διότι λέγει ο Παύλος: «Οἴδαμεν δὲ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν, τοῖς κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὖσιν (:Ναι. Στενάζουμε, αλλά γνωρίζουμε ότι σε εκείνους που αγαπούν τον Θεό, όλα συνεργούν για το καλό τους. Αυτοί κλήθηκαν σύμφωνα με την προαιώνια απόφαση του Θεού και δέχτηκαν τη σωτήρια κλήση. Πώς λοιπόν να μη συνεργούν όλα για το καλό τους;)»[Ρωμ. 8,28]. Δεν θα μπορούσαν τίποτα άλλο να κάνουν, εάν επιδίδονταν με θέρμη έχοντας ως προκαθορισμένο σκοπό τους το να στερεώσουν την εκκλησία, παρά αυτό ακριβώς· και εννοώ δηλαδή το να διασκορπίσουν σε όλα τα μέρη τους δασκάλους.

   Και πρόσεχε μέχρι πού επεκτάθηκε το κήρυγμα: «Διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας (:έφθασαν μέχρι τη Φοινίκη και την Κύπρο και την Αντιόχεια)»,λέγει, «μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις (:και σε κανέναν άλλο δεν κήρυτταν τον λόγο του Θεού παρά μόνο στους Ιουδαίους)». Βλέπεις ότι κατά θεία οικονομία έγιναν όλα εκείνα τα σχετικά με τον Κορνήλιο; Αυτό επίσης αποτελεί και απολογία για τον Χριστό και κατηγορία για τους Ιουδαίους.

Υπέροχο: Συζήτησις Ἰησοῦ καί Σαμαρείτιδος

 Ἰδού ἡ Σαμαρεῖτις, ἰδού καί ἡ πρέπουσα διαγωγή μας. Ἐπίγνωσις, Ζῆλος καί Σύνεσις.

                 

Γιαννακόπουλος Ἰωήλ

Ἀρχιμανδρίτης

Ἰωάννου 4,1-42 Ἀρχαί Φεβρουαρίου 28 μ.Χ.

Oἱ Φαρισαῖοι ἐφθόνησαν τό ἒργον τοῦ Προδρόμου (Ματθ. 3,7). Τώρα φθονοῦν καί τό ἒργον τοῦ Ἰησοῦ. Τοῦτο φαίνεται ἐκ τοῦ ὃτι «ὡς οὖν ἒγνω ὁ Κύριος», ὃταν ἒμαθεν ὁ Κύριος «ὃτι ἢκουσαν οἱ Φαρισαῖοι, ὃτι ὁ Ἰησοῦς πλείονας μαθητάς ποιεῖ καί βαπτίζει ἢ Ἰωάννης» ὃτε ἢκουσαν οἱ Φαρισαῖοι ὃτι ὁ Χριστός προσελκύει περισσοτέρους μαθητάς ἀπό τόν Ἰωάννην τόν Πρόδρομον καί βαπτίζει (καίτοιγε Ἰησοῦς αὐτός οὐκ ἐβάπτιζεν, ἀλλά οἱ μαθηταί αὐτοῦ) (ἂν καί ὁ ἲδιος ὁ Ἰησοῦς δέν ἐβάπτιζεν ἀλλά οἱ μαθηταί Του) «ἀφῆκε τήν Ἰουδαίαν καί ἀπῆλθεν πάλιν εἰς τήν Γαλιλαίαν». Ὁ Κύριος δηλαδή πληροφορηθείς τόν φθόνον τῶν Φαρισαίων διά τό βάπτισμα τῶν μαθητῶν του μεταβαίνει ἐκ τῆς μεσημβρινῆς Ἰουδαίας ἐκ τῆς τοποθεσίας τῆς Αἰνών καί Σαλείμ εἰς Γαλιλαίαν. «Ἒδει δέ διέρχεσθαι Αὐτόν διά τῆς Σαμαρείας».

Ὁ Κύριος ἒπρεπε νά μεταβῇ εἰς τήν Γαλιλαίαν μέσω Σαμάρειας, διότι ἐν τῇ Σαμαρεία ἦτο ἐλαχίστη ἡ ἐπίδρασις τῶν Φαρισαίων, μετά τῶν ὁποίων ἀπέφευγε τάς συγκρούσεις, ἳνα δυνηθῇ νά τελειώσῃ τό ἒργον Του. Ἀναχωρήσας λοιπόν ὁ Κύριος ἐκ τῆς Αἰνών μετά πορείαν μιᾶς καί ἡμισείας ἡμέρας «ἒρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ» φθάνει δηλαδή πλησίον της πόλεως Συχάρ Σαμαρείας κειμένης εἰς τούς πρόποδας τοῦ ὂρους Γαριζείν. Ἡ δέ Συχάρ εὑρίσκετο «πλησίον τοῦ χωρίου» πλησίον τοῦ τόπου, «ὃ ἒδωκεν Ἰακώβ Ἰωσήφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ∙ ἦν δε ἐκεῖ πηγή τοῦ Ἰακώβ». Ἡ περιοχή αὓτη εἶχε δοθῆ εἰς τόν Ἰωσήφ ὑπό τοῦ πατρός τοῦ Ἰακώβ. Διά τοῦτο τό φρέαρ, τό ὁποῖον ἦτο ἐκεῖ, ὠνομάζετο φρέαρ τοῦ Ἰακώβ.

Φθάσας ἐκεῖ ὁ Κύριος «κεκοπιακώς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὓτως ἐπί τῇ πηγῇ» κατάκοπος ὁ Κύριος ἐκ τῆς ὁδοιπορίας δέν ζητεῖ κάθισμα ἢ προσκεφάλαιον. Κάθεται ἀφελῶς πλησίον τῆς πηγῆς. Κάθεται, ὂχι μόνον διότι ἦτο ἐξηντλημένος ἐκ τῆς ὁδοιπορίας, ἀλλά διά νά δώσῃ τήν σωτηρίαν εἰς μίαν ἁμαρτωλόν ψυχήν καί εἰς ὁλόκληρον λαόν τῶν Σαμαρειτῶν. Κουρασμένος σωματικῶς ζητεῖ τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν, «ὣρα ἦν ὡσεί ἓκτη». Ἦτο περίπου μεσημέρι. «Ἒρχεται γυνή ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὓδωρ». Μία νέα γυναῖκα ἒρχεται διά νά πάρῃ νερό. Ἡ γυναῖκα αὐτή κατήγετο ἐκ τῆς Συχέμ διαφόρου τῆς Συχάρ ἀνηκούσης εἰς τήν ἐπαρχίαν Σαμαρείας.

Ὃταν λοιπόν ἦλθεν ἡ Σαμαρεῖτις, ὁ Ἰησοῦς ἐπιθυμῶν νά σώσῃ τήν ἁμαρτωλήν της ψυχήν ἀποκαλύπτει ὂχι ἀμέσως ἀλλά βαθμηδόν καί μεθοδικῶς, ὃτι Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας. Ἰδού δέ πῶς ἒγινεν ἡ ἀποκάλυψις αὓτη.

Το παράδειγμα του Ιώβ (Jean Claude Larchet) (6/5)

                       

Τo βιβλίο του Ιώβ αποτελεί, σχετικά με το ζήτημα του πόνου, έναν από τους βαθύτερους και δυνατότερους στοχασμούς που έχουν ποτέ γραφτεί. Το συγκεκριμένο βιβλίο με το πνεύμα που το διατρέχει τοποθετείται στο μεταίχμιο Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Ο Θεός δεν είναι η αιτία των δεινών που συμβαίνουν ξαφνικά στον Ιώβ

Αποτελεί διδαχή του βιβλίου του Ιώβ το ότι ο Θεός δεν είναι η αιτία των δεινών που συμβαίνουν ξαφνικά στον Ιώβ, και πέρα από αυτόν, στους ανθρώπους.

Ο Ιώβ, βέβαια, σε όλο το βιβλίο, φαίνεται να βλέπει στον Θεό τον δημιουργό αυτών που του έχουν συμβεί. Αυτό μαρτυρεί τη βαθιά πίστη του στον Θεό, την αφοσίωσή του σ’ Αυτόν, τον σεβασμό στην παντοδυναμία Του, την ελπίδα του στο πρόσωπό Του. Η συγκεκριμένη στάση μαρτυρείται και από το γεγονός ότι ο Ιώβ, ενώ θεωρούσε ότι ο Θεός βρίσκεται στην αρχή αυτών που του συμβαίνουν, αρνείται να Τον κατηγορήσει, να αμφισβητήσει τη δικαιοσύνη και την αγαθότητά Του, και να ξεσηκωθεί εναντίον Του.

Θα σημειώσουμε, ωστόσο, ότι ο Ιώβ βλέπει στο πρόσωπο του Θεού Εκείνον που του έχει δώσει όλα τα προηγούμενα αγαθά του. Στη δυστυχία του, εξακολουθεί να Τον δοξολογεί για αυτά, και θεωρεί φυσιολογικό ότι εκείνα τα αγαθά, που δεν τα άξιζε και του δόθηκαν από τον Θεό δωρεάν, του αφαιρέθηκαν επίσης χωρίς λόγο: «Γυμνός απ’ την κοιλιά βγήκα της μάνας μου, γυμνός και θα γυρίσω πίσω στη μάνα γη. Ο Κύριος όλα τα έδωσε, ο Κύριος και τα πήρε πίσω. Ευλογημένο να είναι το όνομά Του στους αιώνες» (Ιώβ 1, 21). Όπως παρατηρεί ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος στο Υπόμνημά του για το συγκεκριμένο χωρίο, ο Ιώβ, μακράν από το να κατηγορήσει τον Θεό ότι του έχει αφαιρέσει αυτά τα αγαθά, θεωρεί ότι δεν του ανήκαν, και Τον δοξολογεί ιδιαίτερα για το γεγονός ότι του τα προσέφερε. Την ίδια στάση τηρεί ο Ιώβ και απέναντι στη γυναίκα του, όταν αυτή έρχεται να του προτείνει να καταραστεί τον Θεό• και πραγματικά τής απαντάει: «Μόνο τα καλά θα δεχόμαστε από τον Θεό; Δεν πρέπει να δεχτούμε και τα άσχημα;» (Ιώβ 2, 10). Και ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος σχολιάζει αυτούς τους λόγους ως εξής: «Για ποιο λόγο έδωσε τα αγαθά; Όχι επειδή το άξιζαν. Ούτε λοιπόν και τώρα να θλιβόμαστε, επειδή ταλαιπωρούμαστε ενώ δεν αξίζουμε κάτι τέτοιο. Όταν μάλιστα εκείνος ήταν κυρίαρχος και μπορούσε να δώσει μόνο τα κακά. Αφού όμως έδωσε και αγαθά, γιατί στενοχωριόμαστε;».

Από τον Αμερικανό αναζητητή της αλήθειας στο δρόμο της δοξολογίας της εκκλησίας

    

Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ. 

Με την ευκαιρία των προετοιμασιών για την αγιοκατάταξη του Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ, την οποία ευλογεί η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας, η ΕΟΔ Γερμανίας δημοσιεύει ορισμένα στοιχεία για έναν από τους πιο γνωστούς Ορθόδοξους συγγραφείς του 20ού αιώνα στον αγγλόφωνο κόσμο, καθώς και αρκετές από τις δηλώσεις του σε γερμανική μετάφραση. Η ζωή του ήταν το ταξίδι ενός ανθρώπου που έψαξε για πολύ καιρό, αμφέβαλλε, μελέτησε και πάλεψε - και τελικά βρήκε στην Ορθοδοξία εκείνη την αλήθεια στην οποία αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του στην προσευχή, τον μοναχισμό και την υπηρεσία στην Εκκλησία.

Η αληθινή ορθοδοξία απαιτεί μια αφοσίωση που να καλύπτει κάθε τομέα της ζωής μας. (Ομιλίες π. Σεραφείμ Ρόουζ: Αποσπάσματα από τα γραπτά του)Γεννήθηκε στις ΗΠΑ

Ο Σεραφείμ Ρόουζ γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1934 στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιουτζίν Ντένις Ρόουζ. Μεγάλωσε σε αμερικανική οικογένεια και αρχικά δεν ανήκε στην ορθόδοξη παράδοση.

Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, η μετέπειτα πορεία του προς την Ορθοδοξία έγινε μια ξεχωριστή μαρτυρία για πολλούς ανθρώπους στη Δύση: δεν ήρθε στην Εκκλησία μέσω γέννησης ή πολιτισμικών εθίμων, αλλά μέσω μιας μακράς και ένθερμης πνευματικής αναζήτησης.Δεν ανατράφηκε ως Ορθόδοξος

Ο Ρόουζ προερχόταν από προτεσταντικό υπόβαθρο. Στα νιάτα του, ωστόσο, απομακρύνθηκε από τον παραδοσιακό Χριστιανισμό και αναζήτησε απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής στη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία, τον σύγχρονο πολιτισμό και τις ανατολικές θρησκείες.

Αυτή η αναζήτηση δεν τον οδήγησε απευθείας στην εκκλησία, αλλά μάλλον μέσα από πολλά πνευματικά και διανοητικά στάδια. Αργότερα, αυτή η εμπειρία έγινε σημαντικό μέρος του έργου του: κατανόησε τα ερωτήματα, τις αμφιβολίες και τις εσωτερικές κρίσεις των δυτικών ανθρώπων από τη δική του εμπειρία. Ήταν άνθρωπος με βαθιά πνευματική αναζήτηση.

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς περί της διακοπής της λειτουργικής κοινωνίας με τους πατριάρχες – οικουμενιστές

Χωρεπίσκοπος Μάξιμος 16 Αυγούστου 2021

Τα πρόσφατα δημοσιευμένα Συγγράμματα του Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε, σε δύο τόμους, έχουν αποκαλύψει περαιτέρω στο ορθόδοξο κοινό μας το βάθος, την ορθοδοξία, την ευαγγελικότητα και τη ζωντάνια του πνεύματος, της παράδοσης και των λόγων αυτού του αγίου πατέρα. Δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν σε ένα σύντομο άρθρο όλα τα πνευματικά μαργαριτάρια από τα Συγγράμματα του Αγίου Ιουστίνου, ειδικά τα ομολογιακά, που στρέφονται κατά της εκκλησιαστικής και θεοαντιφατικής αίρεσης του οικουμενισμού. Συνεπώς, θα παρουσιάσουμε εδώ μόνο μερικές δηλώσεις που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και σημαντικές για εμάς...

Συγκεκριμένα, στο ερώτημα του Επισκόπου Αρτεμίου για το αν θα αποδεχόταν τον επισκοπικό βαθμό, εάν του προσφερόταν, ο Πατέρας Ιουστίνος απάντησε: «Ναι! Διότι εάν ολόκληρη η Σύνοδος στην Εκκλησία παρεκκλίνει από την οδό της πίστης, ο επίσκοπος έχει την εξουσία να χωρίσει την επισκοπή του και έτσι να σώσει και να διατηρήσει την Εκκλησία»...

Στις Επιστολές του Αγίου Ιουστίνου διαβάζουμε τις ακόλουθες γραμμές: «Δεν με εκπλήσσει που ο ζηλωτής της Ορθοδοξίας, Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος [1], έπαψε να αναφέρει τον άτυχο Πατριάρχη Αθηναγόρα. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ. [2] Φαίνεται ότι η πτώση και η παρακμή του είναι ανυπολόγιστες. Σήμερα, δύο άθλιοι Ορθόδοξοι πατριάρχες ανταγωνίζονται στη φρίκη και τον τρόμο του ουρανού και της γης στην εβραϊκή τους προδοσία: ο Αθηναγόρας της Κωνσταντινούπολης και ο Αλεξέι της Μόσχας. Και η μεγαλύτερη ευθύνη πέφτει στην Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, η οποία είναι η μόνη στην ελευθερία, και είναι υποχρεωμένη να καλέσει όλες τις Τοπικές Εκκλησίες σε συνοδική και συνοδική αντίσταση στην εβραϊκή προδοσία αυτών των δύο ανόητων πατριαρχών. – Σε ευχαριστώ πολύ, αγαπητό μου παιδί, που μου έστειλες αποσπάσματα και πληροφορίες για την αποστασία αυτών των «δύο πατριαρχών». [3]

Όταν η αθεΐα γίνεται μισαλλοδοξία

Αφιερωμένο στους ρώσους Νεομάρτυρες

Θα διαβεί η θύελλα από τη ρωσική τη γη

Αμαρτίες του λαού ο Θεός θα τις συγχωρήσει

Η θεία του σταυρού Του ομορφιά θα αναφανεί

Στις εκκλησίες του Θεού τους θόλους να φωτίσει

Στην Αγία μας απ’ άκρη σε άκρη τη Ρωσία

Τα σήμαντρα το καινούριο κάλεσμα θα ηχήσουν

Απ το βαθύ λήθαργο – τη δικιά μας την αμαρτία

Στο σωτήριο δρόμο τα παιδιά της να βαδίσουν

Η πίστη όλους θα ενώσει μέσα στην Εκκλησία

Κι οι άγιες μονές στον κόσμο πάλι θα ανοίξουν

(του στάρετς Σεραφείμ της Βύριτσα 1866-1949)

Στις 31 Οκτωβρίου 1917 στη Τσαρσκογιε Σελό ο π. Ιωάννης Κοτσούρωφ δολοφονήθηκε έξω από τον καθεδρικό ναό, γιατί έκανε λιτανεία και δέηση υπέρ της ειρήνης… Ήταν ο πρώτος νεομάρτυρας.

Την Τρίτη του Πάσχα του 1918 θάφτηκε ζωντανός σε τάφο που έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια ο Αρχιεπίσκοπος του Περμ Ανδρόνικος.

Την ίδια περίοδο στην Αγία Πετρούπολη συνελήφθησαν σαράντα ιερείς την ώρα που λειτουργούσαν. Οδηγήθηκαν στο κοιμητήριο του Σμόλενσκ και θάφτηκαν ζωντανοί με άμφιά τους.

Στις 29 Ιουνίου του 1918 έριξαν στον ποταμό Τούρα τον επίσκοπο του Τομπόλσκ Ερμογένη, αφού πρώτα του έδεσαν στον λαιμό μια τεράστια πέτρα εξηντα δύο κιλών.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1918 τουφεκίστηκε ο εφημέριος του ναού της Παναγίας του Καζάν Πετρούπολης, π. Φιλόσοφος Ορνάτσκι μαζί με τους δυο γιους του. Ήταν άνθρωπος με βαθιά πίστη και μεγάλη φιλανθρωπική δραστηριότητα και είχε οργανώσει πολλά παιδιά ιδρύματα.

Την ίδια μέρα μαρτύρησαν ο επίσκοπος Σελεγκίνσκ Εφραίμ, και ο πρωθιερέας Ιωάννης, πνευματικό παιδί του π. Ιωάννη της Κρονστάνδης.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Αποκαλυπτικές εμπειρίες αγίου Ιωάννου του Θεολόγου (Μνήμη αγίου Ιωάννου του Θεολόγου)

MΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ»

                   [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-5-2002]

      Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά τον μεγάλο απόστολο του Χριστού, τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην. Βέβαια, η τιμή του βρίσκεται παντού: Είναι απόστολος του Χριστού, είναι ευαγγελιστής και συγγραφεύς του ομωνύμου Ευαγγελίου, είναι ο αρχηγός της Θεολογίας, ως υψιπέτης τον νουν εις τα βάθη της Θεότητος. Απεκλήθη από τον Χριστόν «υἱὸς βροντῆς», ως ορμητικός στη σκέψη και στα αισθήματα. Είναι ο επιστήθιος μαθητής, που για να εκφράσει το όνομά του, το λέγει περιφραστικά: «ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς» · ή «ὁ μαθητής, ὁ ἐπιπεσὼν ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ». Είναι υιός παμπόθητος, που εδέχθη κατά πρόταση του Κυρίου, να γίνει υιός της Παρθένου, και συνεπώς, αδελφός του Κυρίου. Είναι Παρθένος, κατ΄απόλυτον εκτίμησιν. Τρεις Παρθένους γνωρίζει η Εκκλησία μας: Την Θεοτόκον, τον άγιον Ιωάννην τον Βαπτιστήν και τον άγιο Ιωάννην τον Ευαγγελιστήν. Για οποιονδήποτε άλλον θα μιλούσαμε, η παρθενία του είναι σχετική. Γι'αυτό ο Κύριος ανέθεσε την Παρθένον Μαρία, την μητέρα Του, εις τον Παρθένον μαθητήν.

Εγνώκαμεν αυτόν, εάν τας Εντολὰς αυτού τηρώμεν

ΤΕΚΝΙΑ μου, ταῦτα γράφω ὑμῖν ἵνα μὴ ἁμάρτητε· καὶ ἐάν τις ἁμάρτῃ, παράκλητον ἔχομεν πρὸς τὸν πατέρα, ᾿Ιησοῦν Χριστὸν δίκαιον· καὶ αὐτὸς ἱλασμός ἐστι περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, οὐ περὶ τῶν ἡμετέρων δὲ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ ὅλου τοῦ κόσμου.

Καὶ ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐγνώκαμεν αὐτόν, ἐὰν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ τηρῶμεν. ὁ λέγων, ἔγνωκα αὐτόν, καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ μὴ τηρῶν, ψεύστης ἐστί, καὶ ἐν τούτῳ ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν· ὃς δ᾿ ἂν τηρῇ αὐτοῦ τὸν λόγον, ἀληθῶς ἐν τούτῳ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τετελείωται. ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐν αὐτῷ ἐσμεν. ὁ λέγων ἐν αὐτῷ μένειν ὀφείλει, καθὼς ἐκεῖνος περιεπάτησε, καὶ αὐτὸς οὕτω περιπατεῖν.

Ἀδελφοί, ὁ λέγων ἐν τῷ φωτὶ εἶναι, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῶν, ἐν τῇ σκοτίᾳ ἐστὶν ἕως ἄρτι. ὁ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτὶ μένει, καὶ σκάνδαλον ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν· ὁ δὲ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῇ σκοτίᾳ ἐστὶ καὶ ἐν τῇ σκοτίᾳ περιπατεῖ, καὶ οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει, ὅτι ἡ σκοτία ἐτύφλωσε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ.

Ἔγραψα ὑμῖν, νεανίσκοι, ὅτι ἰσχυροί ἐστε καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐν ὑμῖν μένει καὶ νενικήκατε τὸν πονηρόν. μὴ ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον μηδὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ. ἐάν τις ἀγαπᾷ τὸν κόσμον, οὐκ ἔστιν ἡ ἀγάπη τοῦ πατρὸς ἐν αὐτῷ· ὅτι πᾶν τὸ ἐν τῷ κόσμῳ, ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ πατρός, ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ κόσμου ἐστί. καὶ ὁ κόσμος παράγεται καὶ ἡ ἐπιθυμία αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν· ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον, ἀλλ᾿ οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν· εἰ γὰρ ἦσαν ἐξ ἡμῶν, μεμενήκεισαν ἂν μεθ᾿ ἡμῶν. 

Κάποτε στην Έφεσο... Σήμερα πόσο μας λείπουν οι αληθινοί ποιμένες.

Ξέχασαν οι σημερινοί διάδοχοι των Αποστόλων, ποιών προτύπων μιμητές και διάδοχοι θα έπρεπε να είναι.

Κάποτε στην Έφεσο...

                    Άγιος Ιωάννης Θεολόγος και Ευαγγελιστής

                            

Κάποτε στην Έφεσο,-το γνωρίζουμε από ιστορική μαρτυρία που διασώζει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς-ένας του μαθητής, έπεσε. Έγινε, διαστροφεύς, ληστής, και δολοφόνος. 

Ο Ιωάννης ζήτησε τότε ένα άλογο. 

Μ'αυτό κάλπασε αναζητώντας τον μαθητή του που μαζί με την συμμορία του είχαν κάνει ορμητήριο τους τα ορεινά. 

Οι άλλοι ληστές, έγιναν τότε μάρτυρες μιάς αλλόκοτης και αφύσικης σκηνής. 

Μόλις ο αρχηγός τους είδε τον Ιωάννη, άρχισε να τρέχει σαν τρελλός, ενώ και ο υπερήλικας πιά Ιωάννης τον κυνηγούσε με τα πόδια, στις αγριάδες τού βουνού. 

Στο τέλος ο Ιωάννης τού φώναξε: 

~Που τρέχεις μακρυά από τον Πατέρα! 

~Ο Χριστός πέθανε για σένα! 

~Ο Χριστός ζει γιά σένα! 

Και ο πλανεμένος μαθητής στάθηκε αλλά έκρυβε το δεξί του χέρι, ως το κύριο των ανομιών και των εγκλημάτων του όργανο. 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Eορτή της Μεσοπεντηκοστής – Η Ενυπόστατος Σοφία του Θεού.

«Προσοχή, προσοχή! Δεν θα υπήρχε μεγαλύτερη αμαρτία από του να δεχθώ τον Οικουμενισμόν. Ο μακαριστός πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς έλεγε ότι είναι η μεγαλύτερη αίρεσις όλων των αιώνων και όλων των εποχών… Είναι η παγκοσμιοποίησις, όχι των οικονομικών που έχουμε τώρα αυτήν την στιγμή, αλλά η παγκοσμιοποίηση της θρησκείας! Είναι η μεγαλύτερη αμαρτία· διότι είναι το ανακάτεμα, το μάζεμα όλων των θρησκειών».

                                    

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ [:Ιω.7,37-52 και 8,12]

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΕΝΥΠΟΣΤΑΤΟΣ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

                      [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-5-2000]  

        Αγαπητοί μου, καλώς ήρθατε. Χαιρόμαστε που ήρθατε και θα θέλαμε λίγα λόγια να σας πούμε· όπως συνηθίζουμε εις τους εκδρομείς μας και προσκυνητάς μας. Αλλά μη λογαριάσετε ότι αυτά που θα πούμε ότι θα είναι μία ομιλία. Όχι. Αλλά θα είναι ένα μάθημα. Ένα μάθημα στο οποίον και εγώ και εσείς οφείλομε να μαθητεύσουμε. Γι'αυτό θα δείξετε πολλή υπομονή σε ό,τι ακούσετε. Γιατί είναι εκτάκτως ενδιαφέροντα αυτά που θα σας πω. Ξαναλέγω, πρέπει να μαθητεύσουμε.

      Είναι γνωστό, αγαπητοί μου, ότι σήμερα εορτάζουμε την Μεσοπεντηκοστή. Δηλαδή, μία εορτή που γιορτάζεται 25 ημέρες μετά το Πάσχα και 25 ημέρες πριν από την κυριώνυμη εορτή της Πεντηκοστής. Και λογαριάζεται αυτή η εορτή δεσποτική· δηλαδή αναφέρεται εις τον Δεσπότην Κύριον Ιησούν Χριστόν. Βλέπουμε τις εορτές, να έχουμε τις εορτές των αγίων, τις εορτές της Θεοτόκου και τις εορτές του Δεσπότου Χριστού. Εκείνες, λοιπόν, οι γιορτές που αναφέρονται εις τον Χριστόν λέγονται «δεσποτικές εορτές». Και μάλιστα, η σημερινή δεσποτική εορτή αναφέρεται –σε ποιον άραγε;- εις την Ενυπόστατον Σοφίαν του Θεού. Να εξηγήσω, όμως, από την αρχή, γιατί αυτό θα αποτελεί το κύριο θέμα μας, το οποίο πρέπει να μάθομε και πρέπει να επικρατεί στη ζωή μας.

      Είναι γνωστό ότι ο Θεός είναι Τριαδικός.

Κάποιες διευκρινίσεις προς αποφυγή σκανδαλισμού περί κληρικών

Όταν ασκούμε έλεγχο για την αναξιότητα των κληρικών ιδίως την σημερινή εποχή, δεν ασκούμε έλεγχο στην Εκκλησία, η οποία ως θεοσύστατος καί θεανθρώπινος οργανισμός είναι άμεμπτη και αλάθητη. Κι όταν μιλάμε για αναξιότητα δεν εννοούμε την αμαρτωλότητα των κληρικών, διότι ουδείς αναμάρτητος. Μάλιστα η αναξιότητα των ιερέων δεν μειώνει την ευθύνη των λαϊκών που είναι εξίσου μεγάλη και άξια του ιδίου ακριβώς ελέγχου. Εμείς ως λαϊκοί δεν έχουμε δικαίωμα να μιλούμε για τα όποια προσωπικά πάθη του εκάστοτε κληρικού. Δικαίωμα ελέγχου έχουμε μόνο στα θέματα Πίστεως και ευσεβείας (πράγμα που αποδεικνύουν και οι αποστολικοί και αγιοπατερικοί για κληρικούς χαρακτηρισμοί «ψευδοποιμένες» και «λυκοποιμένες» και οι εντολές αποφυγής τους), χωρίς όμως παράλληλα να χάνουμε τον σεβασμό μας στην ιερωσύνη, που αποτελεί μέγα και φρικτό Μυστήριο. Διότι, όπως μας διδάσκει ο Μ. Αθανάσιος, αν κάποιος περιφρονεί τον ιερέα ως φορέα της ιερωσύνης σε λίγο θα περιφρονήσει και τον Θεό. Γι’ αυτό τον λόγο παραθέτουμε την διδασκαλία διαφόρων Αγίων για την ιερωσύνη, ώστε να μην υπάρχει σκανδαλισμός, για τον οποίο θα δώσουμε λόγο στον Θεό.

Α.Τ.

                                    «ἄνοιγε σὸν στόμα λόγῳ Θεοῦ, καὶ 

                            κρῖνε πάντας ὑγιῶς. 9 ἄνοιγε σὸν στόμα                         καὶ κρῖνε δικαίως, διάκρινε δὲ πένητα καὶ ἀσθενῆ» 

(Παρ. κδ, 76).

Ο απόστολος Ιωάννης προς τον Χριστιανό Γάιο: "΄Εγραψα κάτι στην Εκκλησία. Αλλά ο φιλοπρωτεύων (επίσκοπος) Διοτρεφής, δεν μας δέχεται. Γι' αυτό όταν έρθω, θα του θυμίσω τα έργα που κάνει, φλυαρώντας με λόγια πονηρά για εμάς, και μη αρκούμενος σ' αυτά, ούτε τους αδελφούς δέχεται, και τους... εμποδίζει, και διώχνει από την Εκκλησία".

(Γ΄ Ιωάννου 9,10)

Και όσους μὲν εναντιώνονται κατά των ιερέων δια την πίστιν και τα ανώτερα και σημαντικότερα θέματα, ούτε εγὼ τους κατακρίνω, αλλά, εάν θα πρέπει να πω όλη την αλήθεια, τους επαινώ και χαίρομαι κι εγώ μαζί τους. Και θα ευχόμουνα να είμαι ένας απὸ αυτούς που αγωνίζονται για την αλήθεια και λοιδωρούνται, και θεωρουνται για τον λόγο αυτό ως εχθροί.

(Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος, περί Ιερωσύνης)

Άνθρωπε, να εκλάβεις τον αμαρτωλό παπά, τον ανίκανο, τον ανακόλουθο, σαν ένα λεπρό, που όμως μοιράζει χρυσές λίρες. Εσύ πάρε τις χρυσές λίρες και άφησε την λέπρα σε αυτόν. 

Μην κατηγορείς την ιερωσύνη, εάν δεις κάποιον ιερέα ανάξιο. Δεν πρέπει δηλ. να επικρίνεις το πράγμα, αλλά εκείνον ο οποίος έκανε κακή χρήση του καλού, το οποίο δόθηκε σ' αυτόν. Διότι και ο Ιούδας έγινε προδότης, αλλά αυτό δεν αποτελεί κατηγορία της αποστολής, αλλά της γνώμης εκείνου. Και πολλοί ιατροί έγιναν φονείς και αντί να δώσουν φάρμακο, έδωσαν δηλητήριο. Δεν κατηγορώ όμως την ιατρική τέχνη, αλλά εκείνον ο οποίος έκανε κακή χρήση της τέχνης του. Και πολλοί ναύτες βύθισαν το πλοίο, αλλά σ' αυτό δεν φταίει η ναυτιλία, αλλά η κακή θέληση των ναυτών. 

"Τάχα παράλαβε από τον Χριστό τίποτε ο ιερωμένος, που δεν βλέπει τους χριστιανούς σαν παιδιά του;" Γράμμα στους Επισκόπους (αλλά και σε όλους τους κληρικούς)

"ο Χριστός αντιμετώπιζε τις οποιεσδήποτε αντιρρήσεις και διαφορετικές γνώμες με διάθεση ειρηνική και φωτιστική των λαθών. Ποτέ δεν εξέφρασε απόρριψη ή εκνευρισμό για άποψη ή γνώμη κάποιου, έστω και αν δεν την θεωρούσε σωστή".

Απόσπασμα από το Περιοδικό Σύναξη

Τεύχος 142, Απρίλιος-Ιούνιος, 2017

Σεβασμιώτατοι Πατέρες,

...

«Ο Χριστός πρόσφερε τον εαυτό Του θυσία για μας. Και οι ιερείς του, με την χειροτονία γίνονται μέτοχοί Του. Και πρέπει να παραλαμβάνουν την πίστη στην δική Του αποστολή και στην δική Του θυσία. Ω, πόσο μεγαλειώδης θα ήταν η Εκκλησία του Χριστού, αν οι κληρικοί της απόπνεαν την οσμή της γνώσεως, της αποστολής και της θυσίας του Χριστού!

Τάχα παράλαβε από τον Χριστό τίποτε ο ιερωμένος, που δεν βλέπει τους χριστιανούς σαν παιδιά του; Που δεν έχει διάθεση θυσίας για χάρη τους; Και τι τάχα θα παραδώσει, όταν βλέπει την Εκκλησία σαν χώρο για προσωπική του προβολή και καταξίωση; Και όταν στόχο του εξόφθαλμο έχει να κάμει καριέρα;