Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

                              

Ο Άρθουρ Κλάρκ, ο γνωστός συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας, έχει πει ''μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του συνόλου της ανθρώπινης ιστορίας είναι ότι την ηθική την έκλεψε η θρησκεία''. Αλλά δεν μας έχει πει από πότε έγινε αυτό και από ποιον την έκλεψε και την οικειοποιήθηκε.

Ο Κλαρκ συμπεραίνει πως η ηθική υπήρξε ανεξάρτητα από τον Θεό, σαν μια φυσική ιδιότητα ενός χωρίς Θεό σύμπαντος. Αλλά έτσι και το στοχαστεί κανείς προσεκτικά το συμπέρασμα αυτό καταρρέει. Σε έναν αποτελούμενο από μια τυχαία 'σούπα' ύλης κόσμο δεν μπορούν να υπάρχουν αντικειμενικοί ηθικοί κανόνες και δεδομένες ηθικές υποχρεώσεις. Η βαρυτική έλξη δεν γεννά ηθικούς νόμους και ο ηλεκτρομαγνητισμός δεν δημιουργεί συνείδηση (ηθική συνείδηση). Τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης δεν νοιάζονται για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη αξία.

Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορεί να υπάρξει κάποια υπερβατικώς παρεχόμενη αξία στην ανθρώπινη ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει ιερότητα και ούτε κάποια δεδομένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ύλη εν κινήσει και πρόσκαιρα σχηματισμένοι από τυφλές δυνάμεις βιολογικοί οργανισμοί.

Διάκρισις ὑλικοῦ καὶ πνευματικοῦ σύμπαντος κατὰ τὸν Φώτιον Κόντογλου

 

Διάκρισις ὑλικοῦ καὶ πνευματικοῦ σύμπαντος κατὰ τὸν Φώτιον Κόντογλου*

Τοῦ μακαριστοῦ μοναχοῦ Κων/νου (Καβαρνοῦ), καθ. Φιλοσοφίας

1ον

  Θά σᾶς ὁμιλήσω γιά τόν διδάσκαλό μου καί τόν διδάσκαλο τοῦ γένους τόν Φώτη Κόντογλου (1895-1965).

  Εἶχα καί τό εὐτύχημα στή ζωή μου νά γνωρίσω τόν Φώτιο ἐπί δέκα τέσσερα ἔτη περίπου ἀπό κοντά καί ἔμαθα πάρα πολλά πρά-γματα ἀπό ἐκεῖνον γιά τήν βυζαντινή τέχνη, τήν εἰκονογραφία, ἀρχιτεκτονική, μουσική ὑμνογραφία κ.λπ. πατρολογία καί πολλοί ἀπό σᾶς φυσικά ἔχετε διαβάσει διάφορα ἔργα τοῦ Φωτίου Κόντογλου. Λοιπόν σᾶς κάνω σήμερα ἕνα δῶρο ἀπό τόν Φώτιο, διδάγματα δικά του γιά θέματα πάρα πολύ σπουδαῖα ἄν καί εἶναι τό πνευματικό σύμπαν κατά τόν Φώτιο Κόντογλου. Τό θέμα τοῦ πνευματικοῦ σύμπαντος ὑπῆρχε προφιλέστατο γιά τόν Φώτη Κόντογλου. Συχνά στά συγγράμματά του κάνει διάκριση μεταξύ δύο κόσμων τοῦ ἐξωτερικοῦ, φυσικοῦ ὑλικοῦ κόσμου καί τοῦ ἐσωτερικοῦ, ὑπερφυσικοῦ, πνευματικοῦ κόσμου.

  Ὁ ὑλικός κόσμος βρίσκεται μέσα στό τοπικό καί χρονικό διάστημα, ἐνῶ ὁ πνευματικός κόσμος βρίσκεται πέρα ἀπό αὐτά. Ὁ ὑλικός κόσμος εἶναι ψεύτικος, λέει ὁ Φώτιος. Τίποτε σίγουρο δέν ὑπάρχει σ᾿ αὐτόν· ὅλα εἶναι μῦθοι, ὄνειρα, φαντασίες, ξεγελάσματα· ὅλα εἶναι πρόχειρα, φθαρτά καί αὐτά πού λένε ἀθάνατα ποιήματα, φιλοσοφίες, θαυμάσια κτίρια, ἐξαίσια ἀγάλματα, λαμπρές ζωγραφιές, ἄρχοντες, ἐξουσίες, δόξα καί φημισμένα ὀνόματα καί αὐτά κάποτε ὅλα θά ἐξαφανισθοῦν «τά πάντα ματαιότης», καθώς γράφει ὁ σοφός Σολομώντας. Στόν πνευματικό ὅμως κόσμο ὅλα εἶναι ἀληθινά, σίγουρα, αἰώνια, ἐπειδή ἐκεῖ δέν ὑπάρχει μήτε καιρός μήτε ἡ κόρη του ἡ φθορά. Ἐκεῖ ὅλα εἶναι παντοτινά, καινούργια, παντοτινά νέα. Καί ποῖα εἶναι αὐτά; Εἶναι ὁ Θεός, οἱ Ἄγγελοι, οἱ ψυχές.

Άθεοι και οι εντολές του Χριστού

 

Άθεοι και οι εντολές του Χριστού

Σέργιος Χουντίεβ

Άραγε, δεν μπορεί ένας άθεος να τηρεί τις εντολές του Χριστού; Και μάλιστα καλύτερα από πολλούς πιστούς; Αυτή την ερώτηση μου έκαναν στη διάρκεια μιας ραδιοφωνικής εκπομπής. Λοιπόν, πρέπει να οριοθετήσουμε ορισμένες διαφορετικές έννοιες.

Μπορεί ένας άθεος να είναι ένας ηθικός άνθρωπος, ένας νομοταγής πολίτης, ένας ευσυνείδητος εργαζόμενος, ένας στοργικός οικογενειάρχης; Φυσικά και μπορεί. Μπορεί ένας άθεος να κάνει καλές πράξεις; Χωρίς καμία αμφιβολία. Η αποδοχή του ηθικού νόμου δεν είναι ένδειξη ένταξης στην Εκκλησία. Είναι ένδειξη ένταξης στο ανθρώπινο γένος. Θα ήταν μάλλον παράξενο να μιλάμε για κρίση του Θεού, αν οι άνθρωποι δεν είχαν καθόλου αντίληψη περί νόμου. Αλλά ο Νόμος, όπως λέει ο Απόστολος, είναι γνωστός σε όλους, είναι γραμμένος στις ανθρώπινες καρδιές, και κάποιοι άνθρωποι (συμπεριλαμβανομένων των άθεων) προσπαθούσαν επίμονα να τον ακολουθήσουν.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ένας άθεος τηρεί τις εντολές. Οι εντολές δεν είναι καθόλου το ίδιο με τους «κανόνες της ανθρώπινης συμβίωσης».

Οι εντολές είναι κάτι που υπάρχει στο πλαίσιο μιας Διαθήκης, μιας ειδικής σχέσης με τον Θεό. Μπορείτε να εκπληρώνετε τις οικογενειακές υποχρεώσεις, μόνο αν είστε μέλος της οικογένειας. Μπορείτε να εκτελείτε τις εντολές του στρατιωτικού διοικητή, μόνο αν είστε στρατιωτικός. Μπορείτε να εκτελείτε τις εντολές διευθυντή εταιρείας, μόνο αν είστε υπάλληλος αυτής της εταιρείας.

Ένα έθνος δεν εξαφανίζεται μονάχα με το χάσιμο της ζωής του,αλλά με το χάσιμο της ψυχής του.

 

Στρατής Μυριβήλης

"Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο αιώνας που περνάμε είναι ένας αιώνας ακατανοησίας. 

Αν ήμουνα ιστορικός, θα τον ονόμαζα «Αιώνα του Βαβέλ». 

Oι άνθρωποι έχουν μπερδέψει το νόημα των λέξεων, που επί πολλούς αιώνες εξέφραζαν μιαν ορισμένη έννοια και δεν γίνεται πια να συνεννοηθούν.

Όλοι κουβαλάμε πέτρες για τον νέο πύργο της Βαβέλ, που είναι ο μηχανικός πολιτισμός μας. Μεγαλοφυής και θρασύς πολιτισμός, που χτίζει τον πύργο του ενάντια στο Θεό. Τον πύργο τον πελώριο και τρομερό, που είναι έτοιμος να σωριαστεί πάνω στα υπεροπτικά κεφάλια των κτητόρων του, και όλοι ακούμε από τώρα να τρίζουν τα ατσαλένια θεμέλια του.

Ζούμε σε μιαν εποχή φουρτουνιασμένη από γεγονότα, ιδέες και πράξεις αντιφατικές, που συνταράζουν την ανθρώπινη ψυχή και την γιομίζουν πότε με φρίκη και πότε με αυτοθαυμασμό. Η ζωή και η ευτυχία των ανθρώπων είναι πια έρμαιο και παιχνίδι στα χέρια των φοβερών δυνάμεων, που ο ανθρώπινος νους αποσπά μια προς μια από το απέραντο μυστήριο της Δημιουργίας του Θεού, και στο τέλος τις εξαπολύει ενάντια στην ίδια του την ύπαρξη.

Η πανδημία της ηθικής χρεωκοπίας και η συνειδησιακή συνενοχή όλων μας

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Φαρσαλινός, Δρ Ιατρικής

 

Είναι εντυπωσιακή η ανοχή της κοινωνίας στην παρατεταμένη στέρηση ελευθεριών και ατομικών-ανθρώπινων δικαιωμάτων που βιώνουμε εδώ και 20 μήνες, που παρουσιάστηκε από την αρχή ως επιχείρηση προστασίας και κατέληξε πλέον και σε επιχείρηση ελευθερίας. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι να παρουσιάζεται η σταδιακή και μερική αποκατάσταση των αυτονόητων ελευθεριών ως “προνόμια”. Πολλοί είναι εκείνοι που επαίρονται κουβαλώντας την ταμπέλα του “προνομιούχου” και του “ πρωταγωνιστή”, ενώ στην πραγματικότητα έχουν καταντήσει να κουβαλούν παραμάσχαλα ένα πιστοποιητικό και μια ταυτότητα για να αποδείξουν την υγειονομική τους αθωότητα. Απέναντι τους έχουν εκείνους που καταδικάζονται σε ισόβια περιθωριοποίηση και σε κοινωνικό αποκλεισμό, οι λεπροί του 21ου αιώνα.

Τα εμβόλια για τον SARS-CoV-2, ως γνήσια θύματα μιας ακραίας πολιτικής εργαλειοποίησης, συνδέθηκαν με μια υποτιθέμενη “επιχείρηση ελευθερίας” (αντί να αποτελούν εργαλείο προαγωγής της υγείας) και με απόψεις ότι οι ελάχιστοι δίνουν ελευθερίες στους λίγους που εκείνοι κρίνουν ότι το δικαιούνται (δηλώσεις πρωθυπουργού: Από κορυφαία κατάκτηση της επιστήμης, έγιναν πλέον πολιτικό εργαλείο. Σήμερα, αυτές οι σοκαριστικές για δημοκρατική χώρα του 21ου αιώνα, δηλώσεις περί ελευθερίας, γίνονται πράξη με τον αδίστακτο και χυδαίο τιμωρητικό αποκλεισμό και περιθωριοποίηση των μη-εμβολιασμένων από τις κοινωνικές και οικονομικές δραστηριότητες (ακόμη και από την εργασία), τον εκβιασμό ανθρώπων με ελάχιστο κίνδυνο από τον ιό, και την καταστροφή σημαντικών κλάδων της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, με ανυπολόγιστες μακροχρόνιες αρνητικές συνέπειες.