Ἡ διάκριση τῶν λογισμῶν. Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

                                

Ὁ ὅσιος Βαρσανούφιος ὁ Μέγας εἶπε σ’ ἕναν μοναχό, ποὺ τὸν ρώτησε πῶς νὰ ξεχωρίζει ποιός λογισμὸς προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ποιός ἀπὸ τοὺς δαίμονες:

«…Οἱ λογισμοὶ ποὺ προέρχονται ἀπὸ τοὺς δαίμονες, πρῶτα-πρῶτα εἶναι γεμᾶτοι ταραχὴ καὶ λύπη, καὶ ἔπειτα σέρνουν κρυφὰ καὶ ἀνεπαίσθητα πρὸς τὰ πίσω. Οἱ δαίμονες ἔρχονται ντυμένοι σὰν πρόβατα, δηλαδὴ ὑποβάλλουν λογισμοὺς ἀρετῆς, ἐνῷ ἀπὸ μέσα τους εἶναι λύκοι ἁρπακτικοὶ (Μάτθ. 7:15). Μ’ ἄλλα λόγια, μὲ τοὺς λογισμοὺς ποὺ φαίνονται καλοὶ ἐνῷ εἶναι κακοί, ἐξαπατοῦν τὶς καρδιὲς τῶν ἁπλοϊκῶν…

Τὸ φῶς τῶν δαιμόνων ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν ὑστέρων σκοτάδι. Ἄν, λοιπόν, ὅταν ἀκοῦς ἢ σκέφτεσαι ἢ βλέπεις κάτι, διαπιστώσεις πὼς ἡ καρδιά σου ταράζεται ἔστω καὶ λίγο, αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ τοὺς δαίμονες» (Ὁσίων Βαρσανουφίου καὶ Ἰωάννου, Ἀποκρίσεις, ξ’).

Ἀλλὰ καὶ σὲ μιὰν ἄλλη ἀπόκρισή του ὁ μεγάλος ὅσιος σημειώνει:

«Μάθε, ἀδελφέ μου, ὅτι κάθε λογισμὸς τοῦ ὁποίου δὲν προηγεῖται ἡ γαλήνη τῆς ταπεινώσεως, δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀλλὰ ὁλοφάνερα ἀπὸ τὰ ἀριστερά. Γιατί ὁ Κύριός μας ἔρχεται πάντοτε μὲ γαλήνη, ἐνώ ὅλα ὅσα κάνει ὁ ἀντίδικος γίνονται μὲ ταραχὴ καὶ ἀκαταστασία. Οἱ δαίμονες, κι ἂν ἐμφανίζονται ντυμένοι σὰν πρόβατα, φανερώνονται ὅτι ἀπὸ μέσα τους εἶναι λύκοι ἁρπακτικοὶ (Μάτθ. 7:15) ἀπὸ τὴν ταραχὴ ποὺ τοὺς συνοδεύει. “Ἀπὸ τοὺς καρπούς τους θὰ τοὺς καταλάβετε” (Μάτθ. 7:16,20), εἶπε ὁ Κύριος. Μακάρι νὰ δώσει ὁ Θεὸς σὲ ὅλους μας σύνεση, γιὰ νὰ μὴν πλανηθοῦμε ἀπὸ τὴ φαινομενική τους καλοσύνη» (Ἀποκρίσεις, κα’).

Ἂς κλείσουμε τὸν λόγο μας μὲ μιὰν ἁγιοπνευματικὴ διδαχὴ τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Μεγάλου:

Το καλό δεν φέρνει καλό όταν καλώς δεν γίνεται - Μοναχός Μωυσής ο Αγιορείτης (†)

      

Δεν χρειάζεται ούτε υπερβολική αυστηρότητα ούτε μεγάλη επιείκεια. Άστοχες και αδιάκριτες παρεμβάσεις έκαναν ανθρώπους να πικραθούν και να απογοητευθούν για πάντα. Στα θέματα προσεγγίσεως των άλλων δεν ωφελούν πείσματα, ρηχότητες και προχειρότητες. 

Η διάκριση προέρχεται από γνώση, εμπειρία, πνευματική καλλιέργεια και ωριμότητα. Είναι αποτέλεσμα αυτοελέγχου, αυτοκριτικής, μελέτης και θείου φωτισμού. Η διάκριση παρηγορεί και αναπαύει ψυχές. 

Η αδιακρισία πληγώνει, κουράζει και ταλαιπωρεί. Έχουν ευθύνη οι καθοδηγοί. Μη δημιουργούν νέα προβλήματα με επιπόλαιες κατευθύνσεις.

Στις καθημερινές διαπροσωπικές σχέσεις χρειάζεται πλησίασμα, κατανόηση, συνεργασία, ευγένεια, καταδεκτικότητα, πνεύμα θυσίας. Ιδιαίτερα τους νέους, όταν τους πιέζουμε, δεν τους βοηθάμε. 

Περί οργής, ψέματος, διακρίσεως

            

Αββάς Ησαΐας.

(Επιμέλεια Στέλιος  Κούκος)

Αββάς  Αγάθων  

Είπε:

–  Ο άνθρωπος που οργίζεται δεν είναι δεκτός από τον Θεό ακόμα κι αν αναστήσει νεκρό. 

*****

Άγιος Ησαΐας ο Αναχωρητής  

Η οργή είναι πάθος του νου φυσιολογικό. Και χωρίς την οργή δεν εξαγνίζεται ο άνθρωπος – αν δεν οργισθεί με όλες τις αμαρτίες που του υποβάλλει μέσω των ανθρώπων ο πονηρός. 

Και όταν τον ανακάλυψε ο Ιώβ έβρισε τους εχθρούς του με τα λόγια αυτά: «άτιμοι και διεφθαρμένοι που δεν έχετε τίποτε καλό, που δεν σας θεωρώ άξιους ούτε για σκύλους των ποιμνίων μου».

Εκείνος που θέλει να κατορθώσει την κατά φύσιν οργή ξεριζώνει όλα τα δικά του θελήματα μέχρι να υψωθεί στη φυσική κατάσταση του νου.

*****

Αββάς  Αλώνιος  

Ρώτησε κάποτε ο αββάς  Αγάθων τον αββά  Αλώνιο:

– Πώς θα μπορούσα να συγκρατήσω τη γλώσσα μου να μη λέει ψέματα;

Και ο αββάς  Αλώνιος του απαντά:

– Αν δεν ψεύδεσαι, θα κάνεις πολλές αμαρτίες.

Εκείνος τότε είπε:

– Τι εννοείς;

ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΙ ΠΝΙΞΟΥ. ΘΑ ΣΩΘΕΙΣ! Ιερέας (Φρίξον ήλιε!) κηρύττει, ότι η αμαρτία σώζει, αν σου πει ο γέροντας να την διαπράξεις.

Καταλύεται η Πίστη! Αυτά είναι τα προϊόντα του γκουρουισμού δηλ. της γεροντολατρείας και της άκριτης υπακοής που καταδυναστεύει την Εκκλησία.

Πρωτοφανείς δηλώσεις ιερέως – Μας λέει να κάνουμε υπακοή στον διάβολο

                

Παρακολουθήσαμε έκπληκτοι το απόσπασμα ενός πρόσφατου κηρύγματος του π. Αθανασίου Γιουσμά που μας έστειλαν αναγνώστες και μείναμε κυριολεκτικά άφωνοι. Βρείτε κάπου να καθίστε πριν συνεχίσετε την ανάγνωση της παρούσας ανάρτησης.

π. Αθανάσιος Γιουσμάς: Η αρετή της υπακοής.

(ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ από το 16 έως το 18:30)

«Δεν κάνω υπακοή στο facebook, στον τάδε γέροντα, στους τάδε διαμαρτυρόμενους που κατέβασαν εικόνες και ιερά και όσια, διαμαρτυρόμενοι δήθεν για τις ταυτότητες. Δεν κάνουμε υπακοή σε αυτούς, στον «τυχόντα». Κάνουμε υπακοή στον πνευματικό μας. Υπάρχουν -προσέξτε τώρα- κάποιες άγιες γυναίκες που αγίασαν, -δεν θα σας το πω ολόκληρο, όποιοι θέλουν και όποιες να με ρωτήσουν για να σας το πω ιδιαιτέρως- αγίασαν, κάνοντας υπακοή στον γέροντά τους, που η υπακοή, ή καλύτερα η εντολή που τους έδωσε ο γέροντας τους, ήταν καταπάτηση του ου μοιχεύσεις. Νομίζω αντιληφθήκατε. 

Θα το πω τώρα μια που το ‘φερε η κουβέντα.

Ήταν ένας παραδόπιστος γέροντας, είχε άγιες πνευματικές κόρες, μοναχές. Ήταν όμως και ένας εκεί που τις καλοέβλεπε. Λέει στον παραδόπιστο πνευματικό – από δω τον είχε από κει τον είχε στο τέλος τον κατάφερε- θα σου δώσω τόσα αν πείσεις τις καλογριές σου να πέσουν στο κρεβάτι μαζί μου. Παραδόπιστος ων, κάνει ένα κήρυγμα, πείθει τις μοναχές, και αυτές παραβαίνοντας το «ου μοιχεύσεις» και την υπόσχεση που είχαν δώσει της παρθενίας, συνευρίσκονται γιατί το είπε ο γέροντας. Και εδώ έρχεται ένα αλλόκοτο που δεν μπορούμε να το ερμηνεύσουμε παιδιά μου. Μα δεν είμαστε θεοί για να το ερμηνεύσουμε. Ο Θεός αγιάζει αυτές τις καλογριές που παραβίασαν, επαναλαμβάνω για δεύτερη φορά, την υπόσχεση που είχαν δώσει της παρθενίας, ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΥΠΑΚΟΗ, θέλοντας να δώσει σε εμένα και σε σας αυτήν την συμβουλή; «Κάνε υπακοή στην Εκκλησία. Μην κάνεις του κεφαλιού σου. Μην κάνεις υπακοή στο facebook. Μην κάνεις υπακοή στο διαδίκτυο, που βλέπεις τον άλφα ή τον βήτα να λέει ό,τι θέλει. Ρώτα τον πνευματικό σου. Κάνε υπακοή στον πνευματικό σου ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΙ ΠΝΙΞΟΥ. ΘΑ ΣΩΘΕΙΣ. Νομίζω ότι είπα πολλά»

Περί ονείρων και οραμάτων

                                

Ένα θέμα που δημιουργεί αρκετή σύγχυση σε πολλούς συνανθρώπους μας, ακόμη και σε βαπτισμένους χριστιανούς, είναι το θέμα των ονείρων και των οραμάτων. Δεν είναι εύκολο τις περισσότερες φορές να διακρίνει κανείς αν τα όνειρα ή τα οράματα προέρχονται από τον Θεό, από δαιμονική ενέργεια ή είναι απλώς φυσικά γεγονότα.

Γι᾽ αυτό και απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην αποδοχή τους ή όχι, κάτι που μας έχουν επισημάνει οι περισσότεροι νηπτικοί και ασκητικοί διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας.

Έτσι, κατά τους πατέρες αυτούς, το όνειρο, το όραμα ή και το θαύμα ακόμη, δεν παρουσιάζονται με καθαρότητα ενώπιόν μας, μάλλον η ερμηνεία και η αξιολόγησή τους δεν γίνονται αφ᾽ εαυτών, αλλ᾽ εξαρτώνται από τις δικές μας προϋποθέσεις: ανάλογα μέ τον βαθμό διακρίσεως που διαθέτουμε προβαίνουμε και στην εκτίμηση των παραπάνω φαινομένων. Αυτό σημαίνει ότι η ερμηνεία που θα δώσουμε μπορεί να γίνει αφορμή για πρόοδο ή οπισθοδρόμηση στην πνευματική μας ζωή, αφού η ερμηνεία θα χρωματιστεί από το περιεχόμενο της καρδιάς μας. Έτσι δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιο όραμα για παράδειγμα θεωρείται ως εκ Θεού προερχόμενο, ενώ στην πραγματικότητα είναι δαιμονικής εμπνεύσεως, όπως πιθανόν και το αντίστροφο. Τον πρώτο λόγο λοιπόν στα θέματα αυτά τον έχει, καθώς είπαμε, η αρετή της διακρίσως.