Φεύγει η Παράδοση και μένει η ...παράβαση!

Αυτοί -π.χ. κάποιοι Επίσκοποι- που επικαλούνται τον άγ. Παΐσιο για το θέμα των ταυτοτήτων, γιατί δεν τον επικαλούνται και στο θέμα των επιπτώσεων της Συνόδου του Κολυμπαρίου; Γιατί συναινούν στην παράβαση;

Η επικαιρότητα της προς Γαλάτας επιστολής σε μία εποχή δαιμονικής σύγχυσης αλλά και άκρατης οικονομίας και ανοχής.

Στην προς Γαλάτας ο απόστολος Παύλος αγωνιά για την διάσωση της Αληθείας: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω.»

Μεγάλο μέρος του ποιμνίου αλλά και κληρικών δεν μπαίνουν στη βάσανο του «ἐρευνᾶτε τὰς γραφάς, ὅτι ὑμεῖς δοκεῖτε ἐν αὐταῖς ζωὴν αἰώνιον ἔχειν· καὶ ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περὶ ἐμοῦ·» (Ιω. 5,39)…

…ούτε του «Υποκριταί, το μεν πρόσωπον του ουρανού γινώσκετε διακρίνειν, τα δε σημεία των καιρών ου δύνασθε γνώναι;» (Ματθ. ις’)…

…αλλά παραδομένοι σε μια άκρατη γεροντολατρεία προτιμούν τις έτοιμες λύσεις από πνευματικούς και γεροντάδες, μη λαμβάνοντας καθόλου υπόψη τους την σύνολη Πατερική Παράδοση της Εκκλησίας. Σου λένε το είπε ο τάδε φωτισμένος γέροντας, o δείνα καλός πνευματικός.

Η γιαγιά, o αββάς και η παράδοση

 Χαράλαμπος Πετρουλέας

Τι είναι παράδοση; Είναι οι φορεσιές και οι σκοποί του τόπου μας ή κάτι παραπάνω; Είναι ένας τρόπος ζωής που χάθηκε και τον βάλαμε στις προθήκες του λαογραφικού μουσείου; Και εάν είναι έτσι γιατί μιλάμε για εκείνην σαν κάτι που συμβαίνει ακόμη; Εμείς οι… γραμματιζούμενοι έχουμε την «πολυτέλεια» πλέον να κάνουμε τέτοιους στοχασμούς. Να ψάχνουμε να βρούμε από πού κρατά η σκούφια μας και έπειτα περήφανα να την επιδεικνύουμε στις νέες εποχές που μάλλον δεν πολυσυμπαθούν μας ξεγελά σαν το άτακτο παιδί:

Εκεί που την θαυμάζεις και την περιφέρεις αγέρωχα καταντά να μοιάζει λείψανο…

Και εκεί που μοιάζεις να την ξεχνάς έρχεται στην ζωή την τωρινή με την ορμή της αναπόφευκτης αλήθειας που, ως αλήθεια, δεν γνωρίζει τόπο και χρόνο.