Νεαροί Αρχιμανδρίτες με ύφος δεσποτικό: όταν ο τίτλος προηγείται της ωριμότητας
Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Υπάρχουν νέοι κληρικοί που τους συναντάς και χαίρεσαι. Με σεμνότητα, μόρφωση, διάθεση προσφοράς και έναν λόγο που σε αναπαύει. Βλέπεις στο πρόσωπό τους την ελπίδα και το μέλλον της Εκκλησίας και θέλεις να τους στηρίξεις, να τους βοηθήσεις.
Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι που, προτού αποκτήσουν πνευματικό ανάστημα, με το που θα φορέσουν το επανωκαλλύμαυχο και θα κρατήσουν μία ή δύο φορές το δεσποτικό μπαστούνι. έχουν αποκτήσει και διοικητικό ύφος. Προτού μάθουν να ακούν, απαιτούν να ακούγονται. Και προτού καταλάβουν πόσο βαριά είναι η ευθύνη της ιερωσύνης, συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκει ήδη ένα κομμάτι της εκκλησιαστικής εξουσίας.
Οι συγκεκριμένοι κληρικοί δεν βλέπουν την ένταξή τους στην Εκκλησία ως λειτούργημα και αποστολή αλλά ως μέσον ανέλιξης.
Αυτή η νοοτροπία πληγώνει την Εκκλησία. Η ηλικία από μόνη της δεν αποτελεί ούτε ελάττωμα ούτε εγγύηση αρετής. Η έπαρση, όμως, γίνεται ιδιαίτερα αποκρουστική όταν εμφανίζεται ντυμένη με το ράσο και ζητεί σεβασμό όταν με τη συμπεριφορά της καθημερινά ακυρώνει την πορεία της.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη αντιμετωπίζεται ως βεβαίωση μελλοντικής προαγωγής. Όταν ο νέος κληρικός αρχίζει να μετρά ποιος προηγείται στις τελετές, ποιος στέκεται πλησιέστερα στον επίσκοπο και ποιος διαθέτει καλύτερες προσβάσεις, πριν αναρωτηθεί τι πρόσφερε στην Εκκλησία, ποιον άνθρωπο βοήθησε, ποιον πόνο ανακούφισε και ποια ευθύνη ανέλαβε χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα.
