Τα παιδιά είναι ανεπιθύμητα! Οι χώροι «ελεύθεροι παιδιών» οδηγούν στον θάνατο την Ευρώπη

Οι αντιναταλιστές απαιτούν να μη φαίνονται και να μην ακούγονται τα παιδιά και μας οδηγούν σε ένα αδιατάραχτο, στείρο και μοναχικό μέλλον

Από την Lauren Smith για την ιστοσελίδα του «The European Concervative»

Δεν είναι μυστικό ότι η Δύση γίνεται ολοένα και πιο εχθρική απέναντι στα παιδιά. Μακροσκελή άρθρα γράφονται για την υπόθεση του ταξιδιού των μωρών με αεροπλάνα. Ένα θορυβώδες νήπιο ίσως εισπράξει αποδοκιμαστικά βλέμματα ακόμη και στις πιο άνετες καφετέριες και εστιατόρια. Οι γάμοι και οι δεξιώσεις χωρίς παιδιά είναι πιο συνηθισμένοι από ποτέ. Η ιδέα ότι πρέπει να εξασφαλίζεται πάνω απ' όλα η ηρεμία και η γαλήνη -ακόμα και με το κόστος της αποφυγής δημιουργίας νέων ανθρώπων- είναι πλέον διαδεδομένη. Η εκπλήρωση της πιο βασικής λειτουργίας της ανθρώπινης βιολογίας -της αναπαραγωγικής- έχει γίνει μια ιδιαίτερα «επαναστατική» πράξη.

Τα παιδιά ανεπιθύμητα

Ίσως η μάχη μεταξύ γονέων και αντιναταλιστών (όσοι δεν επιθυμούν νέες γεννήσεις) δεν είναι πιο ξεκάθαρη πουθενά αλλού από ό,τι στην Γαλλία, όπου όλο και περισσότερα ξενοδοχεία και κάμπινγκ αποκλείουν άτομα κάτω των 18 ετών. Σημειώνεται αύξηση της ζήτησης για γάμους χωρίς παιδιά. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, πάνω από τους μισούς Γάλλους θέλουν περισσότερα εστιατόρια, ξενοδοχεία και μέσα μαζικής μεταφοράς χωρίς παιδιά. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε κάτι που διαπιστώνεται δηλ. στην αύξηση των παιδιών με κακή συμπεριφορά, καθώς τα τρία τέταρτα δήλωσαν ότι πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι πιο άτακτα τώρα από ό,τι ήταν στο παρελθόν και το 86% δήλωσε ότι έβλεπε ότι οι γονείς επέτρεπαν στα παιδιά τους να ενοχλούν τους άλλους πολύ συχνά, είτε σε δημόσιους είτε σε ιδιωτικούς χώρους.

Πάρτε για παράδειγμα την διαμάχη για το σχολείο Montessori Internationalστο Maisons-Laffitte, ένα πλούσιο προάστιο στο Παρίσι, όπου οι γείτονες κατέφυγαν στο δικαστήριο για να κλείσουν την παιδική χαρά του σχολείου, υποστηρίζοντας ότι οι ήχοι των παιδιών που γελούσαν και φώναζαν προκαλούσε «αναστάτωση». Ισχυρίστηκαν ότι δεν μπορούσαν πλέον να κάθονται στους κήπους ή στις βεράντες τους και ένιωθαν «φυλακισμένοι». Είναι απίστευτο, αλλά το δικαστήριο συμφώνησε μαζί τους. Η παιδική χαρά σφραγίστηκε μετά από διαταγή, καθώς έγιναν αποδεκτά τα παράπονα των κατοίκων, ότι αφήνοντας τους μαθητές να παίζουν και να τρέχουν εκεί κοντά, θα έβλαπτε την υγεία τους και θα μείωνε κατά χιλιάδες ευρώ την αξία των ακινήτων τους. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει τώρα είτε να βγάζουν τα παιδιά μόνο στην μπροστινή αυλή του σχολείου, είτε να τα περιορίζουν στην τάξη, είτε να τα πηγαίνουν σε ένα κοντινό πάρκο.

Έρημη χώρα

Σύμφωνα με τον τοπικό δήμαρχο Jacques Myard, αυτή η συγκεκριμένη σταυροφορία «χωρίς παιδιά» προέκυψε από κάποιους «αστούς που δεν θέλουν παιδιά». Η Γαλλία, όμως -όπως δήλωσε ο δήμαρχος- θα πρέπει να είχε καλύτερη αντίληψη ότι «χρειαζόμαστε παιδιά», και επεσήμανε ότι η χώρα θα χρειαστεί επιπλέον 125.000 γεννήσεις κάθε χρόνο, αν θέλει να σταματήσει την κατακόρυφη πτώση του ποσοστού γεννήσεων. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι διακυβεύονται πολλά περισσότερα από το να διατηρούνται οι δημόσιοι χώροι ήσυχοι. Η Γαλλία βιώνει επί του παρόντος ιστορικά χαμηλά ποσοστά γονιμότητας, αυτή την στιγμή στα 1,62 παιδιά ανά γυναίκα - το χαμηλότερο ποσοστό από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παιδικό ἄγχος

Παιδικό ἄγχος

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου, Εἰδικοῦ Παιδαγωγοῦ

Τα σχολεία άνοιξαν τις πόρτες τους για να υποδεχθούν τους μαθητές τους. Οι εκπαιδευτικοί, όλων των βαθμίδων, με ανανεωμένες τις δυνάμεις και την όρεξή τους άρχισαν να παραδίδουν μαθήματα στους μαθητές τους, με λύπη όμως διαπιστώνουν ότι ορισμένοι μαθητές τους, όχι μόνον τα πρωτάκια του Δημοτικού ἤ μαθητές της πρώτης Γυμνασίου, αλλά και άλλων τάξεων, έχουν μία όχι φυσιολογική συμπεριφορά μέσα στην τάξη και στο διάλειμμα. Την διαπίστωση των εκπαιδευτικών έρχονται να την επιβεβαιώσουν και  γονείς οι οποίοι παρατηρούν ότι κάτι έχει αλλάξει στην συμπεριφορά του παιδιού τους τον τελευταίο καιρό και το ακούνε να κάνει παράπονα για όλα και για όλους. Παραπονιέται π. χ. ότι το πονάει το κεφάλι, το στομάχι, το τρώει (έχει κνίδωση) όλο του το σώμα, δεν έχει όρεξη να φάει, βλέπει τρομακτικά όνειρα και εφιάλτες, πολλοί μαθητές του Νηπιαγωγείου ή των πρώτων τάξεων του Δημοτικού βρέχουν το βράδυ το κρεββάτι τους κλπ. ʹΟλα τα παραπάνω συμπτώματα οδηγούν τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να καταλάβουν ότι τα παιδιά αυτά έχουν άγχος. 

   ʹΟλοι μας αναγνωρίζουμε ότι, όπως οι περισσότεροι μεγάλοι στην ηλικία υποφέρουν από το άγχος, το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τα μικρά παιδιά. Είναι λοιπόν το παιδικό άγχος μία αντίδραση του οργανισμού του παιδιού για τις διάφορες καταστάσεις που αντιμετωπίζει στην καθημερινή του ζωή.

   Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μας πει με λόγια αυτό που αισθάνεται, γιατί, ίσως, να  μην έχει την αναπτυξιακή ωριμότητα ή το λεξιλόγιο για να πει στους μεγαλύτερούς του «φοβάμαι», «ανησυχώ», «νιώθω πίεση».

Τώρα φαίνονται τα αποτελέσματα από τα ἐγκληματικὰ lockdown τῆς ἐποχῆς τοῦ Κορωνοϊοῦ τόσο στην κοινωνία αλλά περισσότερο στα παιδιά!

«Τὸ lockdown «γέρασε» πρόωρα τὸν ἐγκέφαλο τῶν ἐφήβων»

                    

  Ἤδη τὸ 2020 ἐδημοσιεύθησαν ἔρευναι διὰ τάς φοβεράς συνεπείας τῶν ἐγκληματικῶν lockdown, ποὺ ἀπεφάσισαν μὲ φασιστικὸν τρόπον αἱ κυβερνήσεις ἰδίως τῶν προηγμένων χωρῶν. Εἰς μίαν σύντομον ἀναφορὰν τοῦ Ἱδρύματος Ἐπιτροπῆς Κορωνοϊοῦ τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 2020 εἰς τὴν Γερμανίαν ἐπισημαίνονται αἱ δυσοίωνοι ἐπιπτώσεις ποὺ πρόκειται νὰ ἔχουν τὰ lockdown εἰς τοὺς νέους ἀνθρώπους. Ἰδίως ἡ στέρησις τοῦ φυσικοῦ περιγύρου εἰς τὴν νεολαίαν διεμόρφωσεν ἐν μέρει ἰσχυράς φοβίας καὶ ἐπιθετικότητα. Εἰς αὐτὸ συνέβαλε καὶ ἡ κυβερνητικὴ προπαγάνδα, ἡ ὁποία ἐκαλλιέργησε μέσῳ τῆς ἐφαρμογῆς μιᾶς στρατηγικῆς σὸκ τὸ ἄγχος καὶ τὸν φόβον, ὅτι εἰς περίπτωσιν μὴ ἐφαρμογῆς τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων θὰ προκαλέσουν τὸν φρικτὸν θάνατον τῆς ἀσφυξίας εἰς ἀγαπημένους ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός τους.

  Αὐτὸ καὶ χειρότερα ἀκόμα ἐπιβεβαιώνουν σημεριναί μελέται, ὅπως αὐτὴ ποὺ ἔγινεν ἀπὸ ἐρευνητάς τοῦ Πανεπιστημίου Οὐάσινγκτον καὶ  ἐδημοσιεύθη τήν 9ην Σεπτεμβρίου εἰς τὸ ἐπιστημονικὸν περιοδικὸν «Proceedings of the National Academy of Sciences». Τὸ ἱστολόγιον τοῦ Βήματος τῆς Κυριακῆς «tovima.gr» εἰς ἄρθρον τῆς 11ης Σεπτεμβρίου μὲ τίτλον «Τὸ lockdown «γέρασε» πρόωρα τὸν ἐγκέφαλο τῶν ἐφήβων» ἐπισημαίνει μεταξὺ ἄλλων, ὅτι:

Ένας λόγος γεμάτος αγάπη για τα παιδιά και την ανάγκη να βρίσκονται κοντά στην Εκκλησία…

Λόγος Αγίου Λουκά Κριμαίας στα Εισόδια της Θεοτόκου (ένας λόγος γεμάτος αγάπη για τα παιδιά και την ανάγκη να βρίσκονται κοντά στην Εκκλησία…)

            ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

                            

…Μόνο από σας, μητέρες καί πατέρες, τα παιδιά σας μπορούν να μάθουν το νόμο του Θεού, τον όποιο δεν τους διδάσκουν στα σχολεία. Καί μόνο τότε θα μπορέσουν να τον μάθουν αν, εσείς οι ίδιοι, θα μελετάτε με προθυμία το νόμο αυτό στίς εκκλησίες του Θεού…

.

…Αν όλοι εμείς οι μεγάλοι πρέπει όλη τη ζωή μας να είμαστε στενά ενωμένοι με το Αληθινό Κλήμα, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και να τρεφόμαστε με το ζωοποιό χυμό από τη Θεία Ρίζα, το ίδιο αυτό ισχύει καί για τα μικρότερα κλήματα του Αμπελιού, τα πιο μικρά πράσινα φύλλα καί τα μικρά τρυφερά άνθη, πού ανθίζουν στο άγιο Κλήμα. Αυτά τα άνθη, τα φύλλα καί τα μικρά κλήματα είναι τα παιδιά μας, τα όποια φροντίζουμε με τρυφερότητα, τα όποια αγαπάμε σαν την καρδιά μας.

.

Έχουν μεγάλο χρέος και ευθύνη ενώπιον του Θεού εκείνοι οι χριστιανοί, οι όποιοι δεν εκτελούν το ιερό καθήκον τους να προστατεύουν τα μικρά τους παιδιά, και όχι μόνο τα παιδιά αλλά καί τα βρέφη, από τους εχθρικούς άνεμους, οι όποιοι μπορούν να τα αποκόψουν από το Κλήμα του Χρίστου καί να τα πάνε πολύ μακριά καί να τα ρίξουν στη σκόνη καί στο βόρβορο, οπού θα τα πατήσουν με τα πόδια τους οι εχθροί της ανώτατης αλήθειας καί του αγαθού.

.

Ο Ιωακείμ καί ή Αννα, οί γονείς τής Ύπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το είχαν καταλάβει πολύ καλά. Μόνο τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής της μικρής, ή οποία είχε εκλεχτεί από τον Θεό για να υπηρετήσει το μέγα μυστήριο της ενσάρκωσης του Υίού του Θεού, οί γονείς απολάμβαναν την χαρά της ζωής μαζί της καί της θερμής αγάπης της. Μόλις αύτη βγήκε από τη νηπιακή ηλικία την οδήγησαν στο Ναό της Ιερουσαλήμ καί την άφησαν εκεί, έμπιστεύοντας την αγωγή της στον ίδιο τον Θεό.

DINK– Η εχθρική στα παιδιά αλλά φιλική στα ζώα μεταμοντέρνα... "οικογένεια"

 Η μόδα των DINK που εξαπλώνεται στον κόσμο – Ποια είναι η νέα μορφή οικογένειας

Η μόδα των DINK που εξαπλώνεται στον κόσμο – Ποια είναι η νέα μορφή οικογένειας

«Είναι σχεδόν “πολυτέλεια” να μπορεί κάποιος να κάνει παιδιά στις μέρες μας»

Ένας νέος όρος κατακλύζει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αυτός είναι το DINK, ή αλλιώς Dual income, no kids, που αναφέρεται σε ζευγάρια που συγκατοικούν, έχουν δύο εισοδήματα αλλά δεν έχουν παιδιά. Μια παραλλαγή του DINK είναι το DINKWAD, ζευγάρια με διπλό εισόδημα χωρίς παιδιά – αλλά με σκύλο.

Πρόκειται για μια τάση που βρίσκεται σε άνοδο, καθώς οι χαμηλά αμειβόμενοι millennials (γεννημένοι μεταξύ 1981 – 1996) και Gen Zers (γεννημένοι μεταξύ 1997 – 2012) ονειρεύονται απλώς μια άνετη ζωή, καθώς αποκλείονται όλο και περισσότερο από παραδοσιακά ορόσημα, όπως η ιδιοκτησία σπιτιού ή ακόμη και ο γάμος. Δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι το να μην κάνεις παιδιά αποδίδει στην αποταμίευση.

Σύμφωνα με στοιχεία από το businessinsider.com, τα ζευγάρια χωρίς παιδιά έχουν υψηλότερα καθαρά έσοδα από όλους τους άλλους τύπους οικογενειών. Τα καθαρά έσοδα ενός ζευγαριού χωρίς παιδιά είναι περίπου 399.000 δολάρια – περισσότερα από 100.000 δολάρια ό,τι ήταν το 2019, σύμφωνα με την έρευνα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ για τα οικονομικά των καταναλωτών. Εν τω μεταξύ, τα ζευγάρια με παιδιά – τα οποία είναι δεύτερα σε υψηλότερα καθαρά έξοδα από όλους τους τύπους οικογενειών – έχουν καθαρά έσοδα 250.600 δολάρια, σύμφωνα με την Έρευνα για τα Οικονομικά των Καταναλωτών.

Δεν ξέρω πώς να διατηρήσω την πίστη των παιδιών. Πατήρ Alexy Uminsky

  

Δεν ξέρω πώς να διατηρήσω την πίστη των παιδιών. Η προσωπική μου εμπειρία δεν μπορεί να εξαπλωθεί σε όλους. Αλλά από τις πιο γενικές σκέψεις θα πω αυτό: 

Είναι αδύνατο να διατηρηθεί η πίστη των παιδιών εάν οι γονείς δεν έχουν εμπειρία από μια πραγματική, ζωντανή πίστη.

Δυστυχώς, οι γονείς συχνά διδάσκουν σε ένα παιδί να πιστεύει, αλλά οι μορφές θρησκευτικής συμπεριφοράς τους είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα. 

Παίρνουν το παιδί στο ναό, διδάσκουν τον κανόνα προσευχής, οδηγούν από το χέρι στην εξομολόγηση και τη Θεία Κοινωνία - αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι το παιδί αντιλαμβάνεται όλα αυτά ακριβώς όπως οι γονείς θα ήθελαν.

Εργάζομαι σε ένα Ορθόδοξο Γυμνάσιο για περισσότερα από 25 χρόνια και παρατηρώ συνεχώς ότι οι γονείς δεν λένε στα παιδιά τίποτα για τις εμπειρίες τους από την πίστη, την εσωτερική τους εμπειρία. 

Τα παιδιά βλέπουν τη θρησκευτική συμπεριφορά των γονιών τους, δηλαδή τη συμμετοχή σε Θείες λειτουργίες , τη νηστεία, την ανάγνωση του κανόνα προσευχής, αλλά δεν βλέπουν τους γονείς τους να λύνουν τις διαμάχες ζωής τους με χριστιανικό τρόπο. 

Οι διαμαρτυρίες μεταξύ πατέρα και μητέρας δεν επιλύονται πάντοτε με ευαγγελισμό, η στάση απέναντι στα παιδιά απέχει πολύ από ευαγγελική  συμπεριφορά η στάση απέναντι στην εργασία απέχει πολύ από το Ευαγγέλιο . 

Οι γονείς δεν ζητούν συγχώρεση - ούτε ο ένας στον άλλον ούτε από τα  παιδιά, όταν αντιμετωπίζονται άδικα. Βιώνοντας ασθένεια, θάνατο, θλίψη - έχουν ακριβώς το ίδιο με όλους τους άλλους που δεν πιστεύουν . 

Έχουμε ένα δείγμα μπροστά στα μάτια των παιδιών - αλλά αυτό δεν τους εμπνέει;

Πηγή