Ας το διαβάσουμε και ας κλάψουμε για την κατάντια μας. Μάθημα πίστης, ήθους, ανιδιοτέλειας, θυσίας, ιδανικών και αξιών από έναν ήρωα, που ως Χριστιανός ήξερε γιατί έζησε και πως να πεθάνει.

Είμαι ευτυχισμένος και περήφανος γιατί ο Θεός με αξίωσε να μαρτυρήσω για ένα μεγάλο ιδανικό!

Σεβαστή μου μητέρα, αγαπητά μου αδέλφια, Χαίρετε…            

                     

Από το κελλί του θανάτου σας στέλλω τον τελευταίο μου ασπασμό…

Γλυκειά μου μητέρα, έχετε θάρρος και πίστη! 

Μονάχα η πίστη στο Θεό και στην Υπεραγία Θεοτόκο φτάνει για όλα!

Προσεύχεσθε και οι άγιοι θα σας γλυκάνουν τον πόνο!

Προσεύχεσθε για την δική σας σωτηρία, όχι της ζωής αλλά της ψυχής!

Αργά ή γρήγορα θα δώσουμε την ψυχή μας στον Θεό… 

Και ο Θεός για να θέλη να μας πάρη κοντά του θέλει το καλό της ψυχής μας!

Φανταστήτε το μεγάλο μαρτύριο του Σωτήρος που κρεμάστηκε πάνω στο Σταυρό για σώση την δική μας ψυχή!

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τον θάνατο αφού πιστεύουμε στο Αληθινό Φώς!

Απ’ την στιγμή που άκουσα την ώρα της εκτελέσεώς μας νοιώθω την ψυχή μου να είναι γιομάτη από μια αληθινή χαρά…

Σου εύχομαι να ζήσης ευτυχισμένη με τα άλλα μου τα αδέλφια!

Ναι μητέρα, πίστευε στον Θεό και ο Πανάγαθος Θεός θα σε παρηγορήση!

Κι’ εσάς αγαπητά μου αδέλφια, σας εύχομαι να ευτυχήσετε και να ζήσετε σ’ ένα λαμπρό μέλλον!

Εσείς που είσαστε νέοι προσπαθείτε να παρηγορήσετε την μητέρα μας…

Δώσετέ της θάρρος!

Είναι Θέλημα Θεού να χωριστούμε και πρέπει να σεβαστούμε το Άγιο θέλημά Του!

Θα ελυπόμουν αν πέθαινα σαν ένας κοινός εγκληματίας!

Θα ελυπόμουν αν πέθαινα σαν κλέπτης!

Δεν υπάρχει λόγος όμως να λυπηθώ τώρα που πεθαίνω για χάρη ενός υψηλού ιδανικού!

Δεν λυπούμαι γιατί θα εκτελεσθώ εν ονόματι της ελευθερίας!

Μονάχα προσεύχομαι στην Υπεραγία Θεοτόκο και στον Θεό να μου δίνουν θάρρος και υπομονή ως την τελευταία μου πνοή!

Παρακαλώ τον Θεό να μου συγχωρέση κάθε αμαρτία μου! 

Γιατί να λυπηθώ που αφήνω μια πρόσκαιρη ζωή γιομάτη από αθλιότητες και αδικίες!

Είμαι ευτυχισμένος και περήφανος γιατί ο Θεός με αξίωσε να μαρτυρήσω για ένα μεγάλο ιδανικό!

Και τώρα κλείω το γράμμα μου με τις πιο θερμές μου ευχές στην μητέρα μου, στον Κώστα και Μερόπη, στον Πέτρο και Ειρήνη, στην Ολυμπία και Χαμπή, στη Άννα και Μιχάλη, στην Παρασκευού και γενικά σε όλους τους χωριανούς, φίλους και συγγενείς!

Σας φιλώ με άπειρη αγάπη, ο γιός και αδελφός σας,

Μιχάλης Κουτσόφτας

Πηγή

Όταν οι Επίσκοποι δεν συμβιβάζονταν, αλλά μαρτυρούσαν για την Πίστη.

Οι αρειανοί στην Κύπρο, βλέποντας τον άγιο Πολυχρόνιο να υπερασπίζει την Ορθοδοξία και να εφαρμόζει τις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, τον μισούσαν θανάσιμα και προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να τον θανατώσουν.

Άγιος ιερομάρτυς Πολυχρόνιος ο θαυματουργός

Ένα από τα απτά δείγματα της αγιότητας είναι και το χάρισμα της θαυματουργίας στους αγίους μας. Αυτοί, δια των ακτίστων ενεργειών του Θεού αξιώθηκαν να θαυματουργούν και να δοξάζεται έτσι το άγιο όνομα του Θεού. Ένας από τους θαυματουργούς αγίους της Εκκλησίας μας είναι και ο άγιος ιερομάρτυς Πολυχρόνιος.

Καταγόταν από την επαρχία Γαμφανίτιδα ή Γαμφάνη της Μ. Ασίας, της περιοχής των Αλαμάνων και έζησε τον 4ο αιώνα όταν βασίλευε ο Μέγας Κωνσταντίνος. Ήταν γόνος ευγενών και ευσεβών γονέων. Ο πατέρας του ονομαζόταν Βαρδάνης, ένα ευσεβής και πλούσιος γεωργός. Μεγάλωσε σε σπίτι όπου καλλιεργούνταν η ευσέβεια και οι αρετές. Οι πλούσιοι γονείς του φρόντισαν να γεμίσουν την ψυχή του με πίστη στο Θεό και τον δίδαξαν την ενάρετη ζωή. Παράλληλα φρόντισαν να λάβει σπουδαία μόρφωση και να εντρυφήσει στα ιερά γράμματα.

Από μικρός έδειξε έφεση στην αρετή, στην πίστη στο Θεό, τη φρόνηση και την εγκράτεια, ώστε τον θαύμαζαν οι συντοπίτες του. Μάλιστα αξιώθηκε, παιδί ον, να κάμει, δια της θερμής προσευχής του ένα μεγάλο θαύμα. Να αναβλύσει άφθονο νερό στην άνυδρη πόλη, που κατοικούσε! Στην πόλη δεν υπήρχε πηγή και οι κάτοικοι ήταν αναγκασμένοι να πηγαίνουν σε μακρινή απόσταση να προμηθεύονται το απαραίτητο νερό. Ο Πολυχρόνιος έπεσε στα γόνατα και παρακάλεσε με θέρμη και πίστη το Θεό να απαλλάξει τους συμπατριώτες του από αυτόν τον κόπο. Και ω του θαύματος, ανάβλυσε αστέρευτη πηγή με άφθονο δροσερό νερό δίπλα από το σπίτι του πατέρα του! Οι κάτοικοι δόξασαν το Θεό και μακάριζαν τον άγιο της πόλης τους!

Γέροντα, γιατί ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων λέει ότι οι μάρτυρες των εσχάτων χρόνων θα είναι υπέρ πάντας τους μάρτυρας;

– Γέροντα, γιατί ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων λέει ότι οι Μάρτυρες των εσχάτων χρόνων θα είναι «υπέρ πάντας Μάρτυρας»[1];

– Γιατί παλιά είχαμε μεγάλα αναστήματα. Στην εποχή μας λείπουν τα παραδείγματα – μιλώ γενικά για την Εκκλησία και τον Μοναχισμό. Τώρα πλήθυναν τα λόγια και τα βιβλία και λιγόστεψαν τα βιώματα. Θαυμάζουμε μόνον τους Αγίους Αθλητές της Εκκλησίας μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε το πόσο κοπίασαν, γιατί δεν κοπιάσαμε, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τον κόπο τους, για να τους αγαπήσουμε και να αγωνισθούμε από φιλότιμο να τους μιμηθούμε. Ο Καλός Θεός βέβαια θα λάβη υπ' όψιν Του την εποχή και τις συνθήκες στις οποίες ζούμε και ανάλογα θα ζητήση. Αν λίγο αγωνισθούμε, θα στεφανωθούμε περισσότερα από τους παλαιούς.

Παλιά που υπήρχε το αγωνιστικό πνεύμα και ο καθένας προσπαθούσε να μιμηθή τον άλλο, δεν μπορούσε να σταθή ούτε το κακό ούτε η αμέλεια. Ήταν και το καλό πολύ και αγωνιστικό πνεύμα υπήρχε, γι' αυτό ένας αμελής δεν μπορούσε να σταθή. Τον έπαιρναν σβάρνα οι άλλοι.

Θυμάμαι, μία φορά στην Θεσσαλονίκη περιμέναμε τα φανάρια, για να περάσουμε από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο. Σε μία στιγμή αισθάνθηκα ένα κύμα να με σπρώχνη προς τα εμπρός, γιατί όλοι πήγαιναν προς τα εκεί. Μόλις που σήκωνα το πόδι και προχωρούσα. Θέλω να πω δηλαδή ότι, όταν όλοι πάνε προς ένα μέρος, ένας, και να μη θέλη να πάη, δυσκολεύεται να μην πάη, γιατί τον πάνε οι άλλοι. Σήμερα, αν κάποιος θέλη να ζήση τίμια και πνευματικά, δεν χωράει στον κόσμο, δυσκολεύεται.

Ἀπό τά μαρτύρια τῶν Κυπρίων κληρικῶν στά χέρια τοῦ Ἀττίλα

Ἀπό τά μαρτύρια τῶν Κυπρίων κληρικῶν στά χέρια τοῦ Ἀττίλα

 

Πέτρου Παπαπολυβίου, 

Ἀναπληρωτῆ καθηγητῆ Σύγχρονης Ἑλληνικῆς Ἱστορίας- Κοσμήτορα Φιλοσοφικῆς Σχολῆς -Πανεπιστήμιο Κύπρου

    Οἱ Ὀρθόδοξοι κληρικοί ἦταν μιά κατηγορία Ἑλλήνων Κυπρίων στήν ὁποία ἐπιφυλάχθηκε ἄγρια μεταχείριση ἀπό τά τουρκικά στρατεύματα καί τούς ἄτακτους Τουρκοκύπριους – στελέχη τῶν παραστρατιωτικῶν ὁμάδων πού βοήθησαν τόν στρατό εἰσβολῆς. Οἱ περισσότεροι ἀπό ὅσους κληρικούς συνελήφθησαν ἤ ἐγκλωβίστηκαν στά χωριά τους, κακοποιήθηκαν βάναυσα κατ’ ἐξακολούθηση, χωρίς νά ἔχουν προκαλέσει ἤ νά ἔχουν βλάψει κάποιον. Προφανής σκοπός ἦταν ἡ ψυχολογική καί σωματική ἐξουθένωση τῶν κληρικῶν, ὥστε νά κατατρομοκρατηθεῖ καί τό ποίμνιό τους γιά νά διευκολυνθοῦν τά διχοτομικά σχέδια τῆς Ἄγκυρας. Παράλληλα, ἦταν καί μιά ἀναχρονιστική ἀναβίωση τῶν ἀντιχριστιανικῶν διωγμῶν στήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία, εἰδικά ἐναντίον τοῦ ὀρθόδοξου κλήρου.

   Στό παρόν σύντομο ἄρθρο θά παρουσιάσω μερικές μόνον περιπτώσεις κληρικῶν πού ὑπέστησαν φοβερά μαρτύρια κατά τήν αἰχμαλωσία τους. Πρῶτος στόν σχετικό κατάλογο εἶναι ὁ ἱερέας τῆς Ἀγκαστίνας, παπά Επιφάνιος Ἰωάννου, ἀπό τό Μηλικούρι, ἔγγαμος καί πατέρας τριῶν παιδιῶν, 54 ἐτῶν τό 1974. Μέ δράση στόν ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ καί στή διάρκεια τῶν ταραχῶν τοῦ 1963-1964 ὁ πατήρ Ἐπιφάνιος παρέμεινε στήν Ἀγκαστίνα μέ δική του, συνειδητή ἐπιλογή, καί ἀκολούθησε τήν τύχη τοῦ ποιμνίου του. Συνελήφθη στίς 17 Αὐγούστου καί μεταφέρθηκε στή Μιά Μηλιά. Ὁ ἐντοπισμός τῶν ὀστῶν του τό 2011, πιστοποίησε τόν μαρτυρικό του θάνατο ἀπό τά χέρια τῶν εἰσβολέων.

Πῶς νὰ συναντήσης τὸν Θεὸν «πρόσωπον πρὸς πρόσωπον»

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Πῶς νὰ συναντήσης τὸν Θεὸν «πρόσωπον πρὸς πρόσωπον»

  «Τίς ἡµᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγµὸς ἢ λιµὸς ἢ γυµνότης ἢ κίνδυνος ἢ µάχαιρα; καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούµεθα ὅλην τὴν ἡµέραν· ἐλογίσθηµεν ὡς πρόβατα σφαγῆς» (Ρωμ. η΄, 35, 36).

  (: Δηλ.: Τέτοιαν ἀγάπην ἔδειξεν εἰς ἡµᾶς ὁ Χριστός. Ποῖος λοιπὸν θὰ ἠµπορέσῃ νὰ µᾶς χωρίσῃ ἀπὸ τὴν ἀγάπην αὐτήν, ποὺ µᾶς ἔχει ὁ Χριστός; Μήπως θὰ µᾶς καταστήσῃ ὀλιγώτερον ἀγαπητοὺς εἰς τὸν Χριστὸν ἢ µήπως θὰ µᾶς χωρίσῃ ἀπ’ αὐτοῦ θλῖψις ἀπὸ ἐξωτερικὰς περιστάσεις ἢ στενοχωρία καὶ ἐσωτερικὴ πίεσις τῶν καρδιῶν µας ἢ διωγµὸς ἢ πεῖνα ἢ γύµνια καὶ ἔλλειψις ρούχων ἢ µάχαιρα ποὺ νὰ µᾶς φοβερίζῃ µὲ σφαγήν;

   Ναί· καὶ µὲ σφαγὴν καὶ µὲ θάνατον θὰ µᾶς φοβερίσουν σύµφωνα µὲ ἐκεῖνο, ποὺ γράφεται εἰς τοὺς θεοπνεύστους ψαλµούς, ὅτι διὰ σέ, Κύριε, κινδυνεύοµεν διαρκῶς ν’ ἀποθάνωµεν κάθε ἡµέραν τῆς ἐπιγείου ζωῆς µας. Ἐθεωρήθηµεν ἀπὸ τοὺς διώκτας µας σὰν πρόβατα ξεχωρισµένα, διὰ νὰ σφαγοῦν).

Απόρριψη της Παραδόσεως από Εικονομάχους και Οικουμενιστές.

            

Σχολιασμός αειμνήστου Παναγιώτη Σημάτη

Μιὰ καταπληκτικὴ ὁμοιότητα ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς Εἰκονομαχίας, μᾶς παρουσιάζει ὁ καθηγητὴς Κων/νος Κορναράκης, κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.

Μόνο ποὺ αὐτὴ τὴν ὁμοιότητα μᾶς τὴν παρουσιάζει ἀκαδημαϊκὰ καὶ θεωρητικά, ἀφοῦ οὔτε ὁ ἴδιος, οὔτε οἱ Ποιμένες ποὺ γνωρίζουν τὴν σχετικὴ διδασκαλία (καὶ φυσικὰ οὔτε ἐκεῖνοι οἱ πολλοὶ Ποιμένες ποὺ ἀδιαφοροῦν καὶ νὰ τὴν μάθουν) τὴν ἐφαρμόζουν!

Τὴν παραθέτουμε γιὰ νὰ ἐνισχυθοῦν οἱ πιστοὶ ποὺ τὴν ἐφαρμόζουν, γιατὶ τὰ ἔσχατα τοῦτα χρόνια βάλθηκαν ὅλοι νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση· ἄλλοι ὡς ἀκόλουθοι ἢ ἐγκάθετοι τῆς Παναιρέσεως, ἄλλοι ὡς συνοδοιποροῦντες ἀπὸ ἀδιαφορία ἢ δειλία, κι ἄλλοι ὡς ἀγωνιζόμενοι μέν, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὸν τρόπο τῶν Ἁγίων Πατέρων, καὶ ἄρα ὄχι ὡς "ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσι".

Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι Παναίρεση. Ἰσχύουν λοιπὸν γι’ αὐτόν –κατὰ μείζονα λόγο– ὅσα οἱ Ἅγιοι ἔχουν διδάξει γιὰ τὶς ἄλλες αἱρέσεις.

Ὁ καθηγητὴς Κωνσταντῖνος Κορναράκης στὸ θαυμάσιο ἔργο του «Ἡ Θεολογία τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων κατὰ τὸν Ὅσιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη», παρουσιάζει μὲ σαφήνεια τὶς σοβαρότατες ἐπιπτώσεις ποὺ εἶχε στὸ Δόγμα καὶ στὸ Ἦθος τῆς Ἐκκλησίας ἡ αἵρεση τῆς Εἰκονομαχίας.

Ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ κάνει ἐντύπωση εἶναι ἡ διαπίστωσή του ὅτι, οἱ οὐσιαστικὲς παρατηρήσεις τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου –ὅπως τὶς παρουσιάζει ὁ καθηγητὴς Κορναράκης– ταιριάζουν ἀπόλυτα στὴν αἵρεση τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμό. Ὡσὰν ὁ ὅσιος νὰ ἔγραφε ἀκριβῶς γιὰ τοὺς σύγχρονους Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς ψευτο-ἀντι-Οἰκουμενιστές! Ἂν ἀλλάξουμε τὴ λέξη «Εἰκονομάχοι» καὶ βάλουμε στὴ θέση της τὴ λέξη «Οἰκουμενιστές», θὰ νόμιζε ὁ ἀναγνώστης ὅτι ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ἀντιμετωπίζει τὴ σύγχρονή μας αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Αυτό είναι της Ευσεβείας το μυστήριο για το οποίο εμείς σήμερα μιλάμε αλλά δεν το κατανοούμε!           

  

20 Μαΐου 325 η Α' Οικουμενική Σύνοδος.

O αριθμός των αγίων Πατέρων της Νίκαιας 318 αποδίδεται στην ελληνική αρίθμηση ως ΤΙΗ. Το μεν Τ εικονίζει το σημείο του Σταυρού , τα δε γράμματα ΙΗ το υπέρ παν ευλογημένο όνομα του Ιησού. Το Συναξάρι τους λέει ότι όταν συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί έφεραν στα σώματα τους τα στίγματα των παθών και των βασάνων τα οποία έλαβαν στους διωγμούς. Άλλοι στα χέρια, άλλοι στα πρόσωπα,άλλοι στο σώμα,άλλοι είχαν εγκαύματα , πληγές, ακρωτηριασμούς ,άλλων η κακουχία ήταν ζωγραφισμένη στην παρουσία τους και ο βασιλεύς Κωνσταντίνος ασπάζονταν με ευλάβεια τα τεκμήρια της αγιότητας τους σαν τα πολυτιμότερα κοσμήματα. Οι άγιοι Πατέρες δεν ήταν μόνο ιεράρχες και θεολόγοι ακριβεστατοι ,αλλά και πράγματι μάρτυρες για τον Χριστό και ήταν θεοφοροι όχι μόνο στο πνεύμα, αλλά και μιμητές του ίδιου του Χριστού στα πάθη και τους βασανους.Η αξιοπιστία του λόγου τους ήταν ασφαλής και μόνο από την παθοφόρα όψη τους και οχι από την ξερή ομολογία των χειλέων τους.

Πηγή

Γιατί είναι σημαντική η ομολογία και το μαρτύριο; Αναφορά προς οικοδομήν όλων ημών που ζητούμε ομολογία εκ του ασφαλούς.

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος: "είναι προτιμότερον να υποφέρετε δια την αγάπην του Χριστού, αλλά και θαυμασιώτερον και ανώτερον από το να ανασταίνετε νεκρούς και να κάνετε θαύματα".

σχόλιο: Δεν ομολογούμε και αγωνιζόμαστε μόνο για εμάς. Το κάνουμε για όλη την Εκκλησία και προς δόξα Θεού, ως μίμηση των Αγίων και μετάδοση της μιμήσεως αυτής από γενεά σε γενεά. Εδώ έγκειται η αναγκαιότητα και όχι δυνητικότητα την ομολογίας και αν ο Θεός θελήσει του μαρτυρίου. Και όταν λέμε μαρτύριο, ας μην σκεφτούμε κάτι τρομερό. Σήμερα δεν μας κόβουν χέρια, πόδια, δεν μας μαστιγώνουν και δεν μας αποκεφαλίζουν. Δεν μας στέλνουν στην εξορία και δεν μας κλείνουν σε μπουντρούμια. Το μόνο που σήμερα μπορεί να συμβεί είναι ο χλευασμός και η απομόνωση. Και όμως αυτό αρκεί να μας φοβίσει.

Α.Τ.

Απόσπασμα από

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ - ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΙΩΝ ΤΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ κ. ΧΡΙΣΤΟΥ Θ. ΚΡΙΚΩΝΗ,

ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,

ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ Β. ΕΛΛΑΔΟΣ

...Η ενσυνείδητη θυσία των Νεομαρτύρων απέβη μοναδικό παράδειγμα προς μίμηση για εκείνους που ήταν διατεθειμένοι να ακολουθήσουν τη θυσία των Νεομαρτύρων.

Όπως άλλωστε είναι γνωστό, οποιαδήποτε μεγάλη θυσία και προσφορά έχει απαραιτήτως αγαθά αποτελέσματα και καλούς καρπούς. Στην περίπτωση των Νεομαρτύρων ήταν ευνοϊκότερη η μίμηση της θυσίας τους, γιατί σχεδόν σε όλες τις περιοχές του ελληνικού χώρου υπήρξαν Νεομάρτυρες, οι οποίοι εθυσιάζοντο για την ορθόδοξη πίστη τους και παράλληλα για την εθνική συνείδησή τους, ήτοι για την απελευθέρωση της πατρίδος τους...

Και όπως χαρακτηριστικά παρατηρεί ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, η εμφάνιση των Νεομαρτύρων αναζωογονεί την κλονιζομένη πίστη των συγχρόνων χριστιανών, οι οποίοι βλέπουν και, κατά κάποιο τρόπο, ζουν και αυτοί τα μαρτύρια των Νεομαρτύρων. Ο Θεός οικονομεί κατά τέτοιο τρόπο τα πράγματα ώστε οι Νεομάρτυρες όχι μονο να επιβεβαιώνουν την ακράδαντη πίστη στον Τριαδικό Θεό με τα βασανιστήρια - μαρτύρια, αλλά και να επισφραγίζουν την όλη ορθόδοξη πίστη των χριστιανών με τον ίδιο μαρτυρικό θάνατό τους.

Σχετικά και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος επιβεβαιώνει τούτο λέγοντας: "δια τούτο και ανέμειξεν (ο Θεός) τω πλήθει τους αυτώ πιστεύοντας, ίνα μεταδώμεν αλλήλους της ημετέρας συνέσεως".