Πῶς γίνεται, ἄλλα νὰ διδάσκει ὁ Ἅγιος καὶ ἄλλα νὰ πράττουμε σήμερα ἐμεῖς ποὺ ὑποτίθεται τὸν τιμοῦμε;

 Οἱ τρομερὲς ὁμοιότητες τῶν λόγων καὶ ἔργων τοῦ Καλέκα καὶ τῶν ἀντι-ἡσυχαστῶν μὲ τὸν Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς Οἰκουμενιστές.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ ἀγῶνες τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ δὲν στράφηκαν μόνον ἐναντίον τοῦ Βαρλαὰμ καὶ τοῦ Ἀκινδύνου, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τοῦ ὑποστηρικτοῦ τους Πατριάρχου Ἰωάννου τοῦ ΙΔ΄ τοῦ ἐπιλεγομένου Καλέκα. Ὁ ἅγ. Γρηγόριος, ἐξ αἰτίας τῶν αἱρετικῶν φρονημάτων καὶ θέσεων τοῦ Καλέκα, εἶχε διακόψει τὸ μνημόσυνό του πρὸ συνοδικῆς καταδίκης τοῦ Πατριάρχου. Ὁ Καλέκας, μετὰ τὴ Σύνοδο τοῦ 1341, ἡ ὁποία δικαίωσε τὶς θέσεις τοῦ ἁγ. Γρηγορίου καὶ καταδίκασε τὶς αἱρετικὲς θέσεις τοῦ Βαρλαάμ, κινήθηκε ἐναντίον τοῦ ἁγ. Γρηγορίου, τὸν ὁποῖο μὲ τὴν βοήθεια τοῦ κράτους ἔκλεισε στὴν φυλακή.

Μάλιστα ἐξέδωσε ἐγκύκλιον ἐπιστολὴ ἀναθεματίζοντας τὸν ἅγ. Γρηγόριο καὶ τοὺς ὁμόφρονάς του, δηλ. τοὺς  Ὀρθόδοξους.  Διαβάζοντας την θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι γράφτηκε σήμερα ἀπὸ τὰ χέρια κάποιου Οἰκουμενιστοῦ (ἢ δυστυχῶς καὶ ἀντιοικουμενιστοῦ στὺλ π. Βασιλείου Βολουδάκη κλπ.). Αὐτὴ ἔλεγε, μεταξύ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς:

«Τὸν Παλαμᾶν καὶ τοὺς ὁμόφρονας αὐτοῦ, ...τολμήσαντας ἀκανονίστως καὶ ἀκρίτως ἀποκόψαι τὸ μνημόσυνόν μου, τῷ ἀπὸ τῆς ζωαρχικῆς καί ἁγίας Τριάδος δεσμῷ καθυποβάλλομεν, καὶ τῷ ἀναθέματι παραπέμπομεν. Ἡ ὑπογραφή Ἰωάννης ἐλέῳ Θεοῦ ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως νέας Ρώμης καὶ οἰκουμενικός πατριάρχης» (P.G. 150, 863D).

Τὸν ἀναθεματισμὸ τοῦ Ἁγίου ὑπέγραψαν κι ἄλλοι Ἐπίσκοποι, ὁ Ἅγιος ὅμως δὲν ὑπάκουσε, ἀλλά κατ’ ἰδίαν συνέχισε νά λειτουργεῖ (P.G. 150, 880D).

Παρουσιάζουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου (ὄχι τὴν δική μας, ὅπως κάποιοι μᾶς κατηγοροῦν) περὶ διακοπῆς κοινωνίας μὲ αἱρετικούς ψευδοποιμένες. Οἱ κατηγορίες τοῦ Ἁγίου μποροῦν κάλλιστα νὰ ἀναφερθοῦν καὶ σήμερα, ἀφοῦ οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι ἴδιοι μὲ τὸν Καλέκα καὶ χειρότεροι:

Θα αρνηθούμε και τον άγιον Γρηγόριο τον Παλαμά;

Μετὰ τὰ δύο πρῶτα μέρη τὰ σχετικὰ μὲ τὴν διακοπὴ μνημοσύνου καὶ ἀκύρων-ἐγκύρων μυστηρίων (ἐδῶ  κι ἐδῶ), σήμερα τὸ τρίτο μέρος. Τὸν κόπο μου αὐτὸ ἀφιερώνω μὲ ἀγάπη σ’ αὐτοὺς τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ ἔχουν ὑποπέσει στὴν πλάνη τοῦ νὰ ἰσχυρίζονται ἰδιόγνωμα, μὲ ἀφοριστικὴ λογική, ἑρμηνευτικὲς ἀκροβασίες καὶ σύγχυση τῶν ἐννοιῶν περὶ τῆς αἱρέσεως καὶ τῆς ἐκκλησιολογίας, ὅτι τὰ μυστήρια τῶν μὴ καταδικασμένων αἱρετικῶν κι ὅσων κοινωνοῦν μαζί τους εἶναι ἄκυρα, τὴ στιγμὴ ποὺ δὲν ἔχουν παρουσιάσει ΟΥΤΕ ΕΝΑ ἁγιοπατερικὸ ΚΕΙΜΕΝΟ ποὺ νὰ ὀνομάζει ἄκυρα τὰ μυστήρια τῶν μὴ καταδικασμένων αἱρετικῶν. Τῶν καταδικασμένων φυσικὰ καὶ εἶναι ἄκυρα, αὐτὸ κανένας Ὀρθόδοξος δὲν τὸ ἀρνεῖται.

Καὶ ἐκ τοῦ ἀντιθέτου, τὴ στιγμὴ ποὺ ὑπάρχουν ἑκατοντάδες ἴσως κείμενα (καὶ ἐμεῖς ἔχουμε παρουσιάσει δεκάδες) ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας παράδοση, στὰ ὁποῖα εἶναι φανερότατο καὶ ξεκάθαρο ὅτι οἱ Σύνοδοι, τοὺς ἐν καιρῷ αἱρέσεως αἱρετίζοντας, τοὺς ἀντιμετωπίζουν ὡς ἔχοντας μυστήρια καὶ γι’ αὐτό, εἴτε τοὺς ἀθωώνουν μετανοοῦντας, εἴτε τοὺς καταδικάζουν παραμένοντας στὴν κακοδοξία τους. Οἱ ὀπαδοὶ τῶν ἀκύρων μυστηρίων ὅμως, δυστυχῶς, ἔχουν παρασυρθεῖ –ἀπὸ ὑπερβάλοντα ζῆλο καὶ παρὰ τὴν καλή τους διάθεση– ἀπὸ τὴν λανθασμένη ἑρμηνεία ποὺ δίνουν εἴτε σὲ χωρία καὶ λέξεις τῆς Ἁγίας γραφῆς ἢ χωρία τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Πιστεύω ὅτι διαβάζοντας τὸ ἄρθρο αὐτὸ μὲ καλὴ διάθεση, θὰ διαπιστώσουν ἰδίοις ὄμμασι ὅτι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς (καὶ ὁ μαθητής του Ἰωσὴφ Καλόθετος), σὲ κανένα σημεῖο, οὔτε χρησιμοποιεῖ τὴ λέξη ἄκυρα γιὰ τὰ μυστήρια τοῦ Καλέκα, οὔτε κἂν σὲ κάποιο σημεῖο τὰ ἀμφισβητεῖ. Εἶναι βέβαια φανερὸ ὅτι ἔχει διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τὸν Καλέκα· εἶναι φανερὸ ὅτι θεωρεῖ ὅτι ὁ Καλέκας πλέον δὲν ἐκφράζει τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν ἀνήκει σ’ αὐτή, ἀλλὰ  εἶναι ψευδεπίσκοπος, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι ὁ «πρόεδρος»-Ἐπίσκοπος ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὁ ΙΕ΄ Κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου μᾶς προτρέπει νὰ ἀποτειχιστοῦμε· καὶ βέβαια ἀποτειχίζεται κανεὶς ἀπὸ κάποιον ποὺ ἔχει ἔγκυρα μυστήρια· εἶναι φανερὸ ἄρα, ὅτι ὁ Καλέκας εἶναι καθαιρετέος καὶ ἄξιος τοῦ ἀναθέματος τῶν συνόδων, ἀφοῦ συμμάχησε μὲ δύο καταδικασμένους αἱρετικούς, τὸν Βαρλαὰμ καὶ τὸν Ἀκίνδυνο καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ καταδικαστεῖ ἀπὸ σύνοδο.

Θὰ ἐπαναλάβω: Ὁ Ἅγιος ὅμως, οὔτε μιλᾶ γιὰ ἄκυρα μυστήρια, οὔτε ἐννοεῖ στὰ κείμενά του κάτι τέτοιο, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ ἴδια κείμενα. Οἱ Ἅγιοι ὅταν ἐπρόκειτο γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν σωτηρία τοῦ ποιμνίου δὲν μιλοῦσαν μὲ ὑπονοούμενα, οὔτε μιλοῦσαν συνεσκιασμένα. Ἂν τὰ μυστήρια τῶν μὴ καταδικασμένων αἱρετικῶν –ὅπως τοῦ Ζηζιούλα καὶ τοῦ Βαρθολομαίου– ἦταν ἄκυρα, θὰ το ἔλεγαν ξεκάθαρα, ὄχι μιά, ἀλλὰ δεκάδες φορές, γιὰ νὰ προφυλάξουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὸν θανάσιμο κίνδυνο, ἀντὶ θείων μυστηρίων, νὰ βαπτίζονται μὲ σκέτο νερό, ἢ νὰ κοινωνοῦν σκέτο ψωμὶ καὶ κρασί. Καὶ ἦταν ἑκατομύρια οἱ πιστοί (ἱερωμένοι καὶ λαϊκοί) ποὺ κοινωνοῦσαν ἐπὶ χρόνια μὲ ἀκατάκριτους αἱρετικούς.

Με τον κορονοϊό ξεχάστηκαν οι αιρετικοί Οικουμενιστές!

    Με τον κορονοϊό ξεχάστηκαν οι αιρετικοί Οικουμενιστές, ξεχάστηκε η συζήτηση για την απομάκρυνση απ’  αυτούς, παρ’  όλο που όχι μόνο συνεχίζουν τη δουλειά τους, αλλά οι προσβληθέντες πανδήμως από τον Οικουμενισμό Επίσκοποι, ευνουχισμένοι Ομολογιακά, έκλεισαν και τις εκκλησίες!

«Ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος»!

Ἐπειδὴ συνεχίζεται μιὰ συζήτηση διὰ σχολίων σὲ κάποια ἱστολόγια περὶ τῆς ἀποτειχίσεως ἢ τῆς κοινωνίας μὲ αἱρετίζοντες Ἐπισκόπους ποὺ ἀκόμα δὲν ἔχουν καθαιρεθεῖ ἀπὸ Σύνοδο, ἀναδημοσιεύουμε ἕνα πρῶτο σχετικὸ κείμενο.

    Ὁ ἱερὸς Ἰωσὴφ Καλόθετος ἦταν μαθητὴς καὶ συναγωνιστὴς τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ κατὰ τῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς τους. Ἡ ἐπιστολή, τῆς ὁποίας ἕνα μικρὸ τμῆμα παρουσιάζουμε καὶ σχολιάζουμε, ἐγράφη τὸ 1344 (περὶ τὰ τέλη Νοεμβρίου κατὰ τὸν Δημ. Τσάμη στὸ Σύγγραμμα «Ἰωσήφ Καλόθετος», σελ. 352). Κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς κατηγορεῖται ὡς αἱρετικὸς ἀπὸ τὸν νόμιμο καὶ κανονικὸ Πατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα. Ὁ Π. Χρήστου μᾶς πληροφορεῖ σχετικά:

«Το 1344 ενδημούσα σύνοδος της Κωνσταντινούπολης έθεσε (τὸν Γρηγόριο Παλαμᾶ) εκτός εκκλησιαστικής κοινωνίας επειδή παρερμήνευσε τον Τόμο του 1341 και επειδή δεν μνημόνευσε τον Πατριάρχη». Καὶ ὅπως γράφει ὁ Jean Meyendorff: «Ο Πατριάρχης (σ.σ.: Ἰωάννης Καλέκας) διέταξε τη σύλληψη του Γρηγορίου Παλαμά, με πρόσχημα καθαρά πολιτικό. Αλλά, για να νομιμοποιήσει τη σύλληψη, αποφάσισε να κατευθύνει εναντίον του μια δίκη για αίρεση. Ο Ακίνδυνος, με απαίτηση του αρχιερέα, δημοσίευσε τις αναιρέσεις εναντίον του Παλαμά, κι ο Παλαμάς, απ' το βάθος της φυλακής του, δεν παρέλειψε ν’ απαντήσει» (Jean Meyendorff, “Γρηγόριος Παλαμάς, Ο Θεολόγος του Ησυχασμού” -ἐδῶ).