Κατηχούμενοι : Ένα εποχικό φαινόμενο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής

               

Γεώργιος.Β.Λουκάκης, Υποναύαρχος Λ.Σ (ε.α).

Παρακινούμενος από την παραδοξότητα του εν θέματι φαινομένου αναγκάζομαι για μία ακόμη φορά απορών και θλιβόμενος, να επανέλθω στην περίπου γενικευμένη κατά τα τελευταία χρόνια πλην όμως αδιανόητη απάλειψη των αναφερομένων στους κατηχούμενους ευχών (και εντολής αποχωρήσεως αυτών) κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, καταργουμένης τοιουτοτρόπως της διακρίσεως σε Λειτουργία των πιστών και εκείνης των κατηχουμένων. Διάκριση την οποία οι παλαιότεροι είχαμε διδαχθεί από το Δημοτικό!;

Δυστυχώς ανίεροι μεταπατερικοί ''ανανεωτές'' επέτυχαν συν τω χρόνω να επιβάλουν ως κανονικότητα την κατάργηση της ως άνω διακρίσεως, με το ύπουλο πρόσχημα της δήθεν μη υπάρξεως στην εποχή μας κατηχουμένων λόγω του νηπιοβαπτισμού που καθιστά άσκοπη την (πεντάλεπτη) καταπόνηση λειτουργών και πιστών. Άλλωστε προφανώς με την ίδια αιτιολογία (καταπόνηση) τείνει να εξαλειφθεί και η ευχή της Αγίας Αναφοράς -για να περιορισθούμε μόνο σε αυτήν- ''άξιον και δίκαιον σε υμνείν... '' και διασώζεται μόνον η κατάληξή της ''τον επινίκιον ύμνον άδοντα...''

Επανερχόμενος στην εξάλειψη των κατηχουμένων και επειδή ατυχώς ακόμη και στον εκκλησιαστικό χώρο τα προ ολίγου αυτονόητα αποδεικνύεται ότι σήμερα... δεν είναι και τόσο, οφείλουμε να παρατηρήσουμε:

Ο Δημητριάδος παραδέχεται, ότι δεν καταλαβαίνει τι λέει στην Θεία Λειτουργία ( πως έγινε τότε επίσκοπος;) και γι αυτό...

Ζητάει την αλλαγή της γλώσσας της Εκκλησίας! Τώρα πως αυτός ο άνθρωπος, που δεν καταλαβαίνει τι ευχές διαβάζει, έγινε επίσκοπος είναι άλλου παπά ευαγγέλιον

        

–https://youtu.be/W2xl8t3kv6M

«Τελούμε τα Μυστήρια και τις Ακολουθίες με μία γλώσσα που πολλές φορές υποχρεωνόμαστε να δίνουμε την μετάφραση για να κατανοούν οι άνθρωποι. Την παραλάβαμε, την διασώζουμε. Μπορείτε να μου εξηγήσετε την εμμονή. Παραδείγματος χάριν, στην περίοδο του κόβιντ υιοθετήσαμε μία ευχή προσευχητική της Εκκλησίας να αναγιγνώσκεται σε όλες τις Ακολουθίες από έναν εξαίρετο συγγραφέα συνεπίσκοπό μας, πού όμως κι εμείς όταν την διαβάζαμε πολλές λέξεις δεν τις κατανοούσαμε. Αυτό είναι εμμονή στην Παράδοση; Είναι ο φόβος στην ανανέωση; Τι θα στερούσε την Εκκλησία να υιοθετήσει μία ευχή, προσευχή που να την καταλαβαίνει και ο τελευταίος πιστός μέσα στο Ναό όταν διαβάζεται για να αντιμετωπιστεί η πανδημία; Εδώ τί έχει γίνει; Έχουμε εμμονή που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε; Φοβόμαστε; Έχουμε φοβικό σύνδρομο; Τι θα πρέπει να γίνει; Γιατί είναι όλα πολύ όμορφα αυτά. Στην πράξη, μπορείτε να μου δώσετε έναν οδηγό ώστε αύριο στην τοπική μου Εκκλησία να μπορέσω να νοιώσω ότι έχω μία παράδοση που δεν μένει πίσω αλλά προχωράει μπροστά;»

απομαγνητοφώνηση ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Λειτουργική Αναγέννηση, μία ἀπάντησις εἰς τὴν Ἀκαδημίαν Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου.

    

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

H ΑΚΑΔΗΜΙΑ Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδoς, σὲ ἀπάντησή της σὲ πρόσφατα δημοσιεύματα, σχετικὰ μὲ ἀρνητικὲς κριτικὲς σὲ συνέδριά της, ὡς ἄλλος ἀρχάγγελος φωνάζει: «Στῶμεν καλῶς…»! Μήπως πρὸς τὴν Ἀκαδημία θὰ ἔπρεπε ν᾽ ἀπευθυνθεῖ ἡ προσταγὴ αὐτή;

Ἡ δεκάχρονη παρουσία τῆς Ἀκαδημίας ἔχει δημιουργήσει ἀρκετὰ προβλήματα καὶ σχετικὰ σχόλια. Ὡς ἀναφέρει, δὲν διεκδικεῖ κανένα ἀλάθητο—ἂν ἦταν ποτὲ δυνατόν;— ἀλλὰ ἐνίοτε φέρεται διὰ τῶν ἐκπροσώπων της καὶ τῶν δηλώσεών τους νὰ τὸ κατέχει. Ἐπειδὴ καὶ ἡ ταπεινότητά μου παρακινήθηκε νὰ γράψει κάτι γιὰ τὸ ἐπίμαχο συνέδριο τῆς «μεταπατερικῆς θεολογίας», ἀναγκάζεται νὰ καταθέσει λόγο ταπεινό, ἐγκάρδιο, μὲ πόνο ψυχῆς καὶ ἂς χαρακτηρισθεῖ «δημοσιογραφικός», «κατηχητικός», ἢ καὶ «ζηλωτικός»….

Ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως δὲν ἔχουμε ἀπολύτως τίποτε μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου, μὲ τὸν ὁποῖο γνωριζόμεθα ἀπὸ ἐτῶν, καὶ πολλὲς φορὲς συζητήσαμε καὶ μάλιστα μὲ σεβασμὸ ἐκφράσαμε ἐντελῶς ἀντίθετες ἀπόψεις μας, μίλησα στὴν ἐπαρχία του ἀρκετές φορές, ἀλλὰ καὶ σ᾽ ἐκπομπές του στὸ ραδιόφωνο καὶ τὴν τηλεόραση. Νομίζουμε ὅμως ὅτι φέρει εὐθύνη γιὰ τοὺς ὁμιλητὲς καὶ τὶς ἀπόψεις τους, ποὺ προσκαλοῦνται στὴν Ἀκαδημία. Τί θὰ μποροῦσε νὰ προσφέρει στοὺς Ὀρθοδόξους μία ἐπισκοπίνα ἀγγλικανίδα; Ὅπως ὑπάρχει ἐλευθερία λόγου στὴν Ἀκαδημία, ὑπάρχει ἐλευθερία καὶ γιὰ κρίσεις. Ἢ ὄχι; Ἐμεῖς οὔτε κακόβουλοι, οὔτε κακοπροαίρετοι, οὔτε ἀνώνυμοι, οὔτε ὄψιμοι ὑπερασπιστὲς τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀλήθειας, οὔτε συκοφάντες, οὔτε τρομοκράτες, οὔτε φονταμενταλιστές εἴμεθα. Κληρικοὶ καὶ μάλιστα Ἱεράρχες, θεολόγοι καὶ ἁπλοὶ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν μία διαφορετικὴ γνώμη; Γιατὶ νὰ χάνεται τόσος χρόνος σὲ ἀναζητήσεις, ἀναθεωρήσεις, νεολογισμούς, παρατηρήσεις, παραδοσιοφοβίες, γκρίνιες καὶ φλυαρίες; Δὲν ὑπάρχουν τόσα οὐσιαστικά, ζωντανά, σημαντικὰ θέματα ὀρθοδόξου οἰκοδομῆς, πλούσιου ἁγιοπατερικοῦ λόγου καὶ τρέχουμε στοὺς κυρίους καὶ τὶς κυρίες τῆς Δύσης καὶ τῆς Ἀνατολῆς, γιὰ νὰ μὴ μᾶς ποῦν ὅτι εἴμαστε κλεισμένοι στὸ καβούκι μας;