Σε αντίθεση με τον πατρ. Βαρθολομαίο οι Άγιοι αλλά λένε.

Δείτε εδώ τι λέει ο πατρ. Βαρθολομαίος και συγκρίνετε με το παρακάτω κείμενο

Όταν ζούμε ως χριστιανοί στον κόσμο αυτό, πειθόμαστε ότι η σκέψη του κόσμου δεν συμπίπτει πουθενά με τον Χριστό

                               

Θα σας πω κάτι φοβερό. Όταν ζούμε ως χριστιανοί στον κόσμο αυτό, πειθόμαστε ότι η σκέψη του κόσμου δεν συμπίπτει πουθενά με τον Χριστό. Και η πορεία της δικής μας σκέψεως δεν συμπίπτει καθόλου με τη σκέψη του κόσμου.

Πρόσφατα διαβάσαμε στον Βίο του Μεγάλου Παχωμίου ότι, όταν η μία ή η άλλη επιδημία αφαιρούσε πολλές ζωές μοναχών, αυτοί το θεωρούσαν ως συγκομιδή αγίων. Ενώ για άλλους αυτό αποτελεί συμφορά…

Στην αρχή του πολέμου, όταν ήδη υπήρχε απειλή της εισβολής των Γερμανών και των Βουλγάρων στην Ελλάδα, ήρθε στη μνήμη μας κάποια προφητεία, ότι θα έρθουν εχθροί και θα εξολοθρεύσουν όλους τους αγιορείτες μοναχούς. Και τι αντιδράσεις προκλήθηκαν! Ήμουν ακόμη στο μοναστήρι. Όλοι φοβούνταν τον καιρό εκείνο.

Χριστιανός χωρίς σταυρό και αγώνα δεν νοείται, Κυριακή μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης) .

 

Ομιλία του μακαριστού π. Γεωργίου Καψάνη, στην τράπεζα της Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους, το 1985.

Αχούσαμε και πάλι σήμερα, αδελφοί μου, στο Ιερό Ευαγγέλιο τον λόγο του Κυρίου· «ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ’ 24). Αυτή είναι η Κυριακή μετά την Ύψωσι του Τιμίου Σταυρού. Προχθές είχαμε την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Και γι’ αυτό η Εκκλησία σήμερα πάλι για τον Σταυρό μιλάει. Τον Σταυρό του Κυρίου, που πρέπει να γίνη και δικός μας σταυρός. Διότι αν και εμείς δεν σηκώσουμε τον σταυρό τον δικό μας, αν δεν συμμετέχουμε στον Σταυρό του Χριστού, τι Χριστιανοί είμαστε; Διότι Χριστιανός είναι εκείνος ο οποίος μιμείται τον Χριστό, εξ ου και Χριστιανός. Και μιμείται τον Χριστό σε όλη του την ζωή, ακόμα και στον σταυρικό Του θάνατο. Και συσταυρούται με τον Χριστό, για να συναναστηθή μαζί Του και να περιπατήση «εν καινότητι ζωής» (Ρωμ. στ’ 4), καθώς λέγει ο θείος Απόστολος Παύλος.

Χριστιανός χωρίς σταυρό και αγώνα δεν νοείται. Χριστιανός που ακολουθεί ένα εύκολο δρόμο δεν νοείται. Ενόμισαν και νομίζουν μερικοί, ότι Χριστιανός είναι να τηρή κανείς μερικές ηθικές εντολές και να καλοπερνάει στην ζωή του, να έχη ανέσεις, να έχη μία ευημερία ανθρώπινη και να έχη μία ζωή ανθρωπίνως εξασφαλισμένη. Αλλά δεν είναι αυτός ο Χριστιανός. Χριστιανός είναι εκείνος ο οποίος κάθε ημέρα αγωνίζεται. Αγωνίζεται για να αγαπήση τον Θεό. Αγωνίζεται για να αγαπήση τον αδελφό του. Επειδή δε ο εγωϊσμός είναι που εμποδίζει τον άνθρωπο να αγαπήση τον Θεό και να αγαπήση τον αδελφό του, αγωνίζεται για να ξερριζώση από μέσα του τον εγωισμό. Αγωνίζεται για να ξερριζώση τα πάθη, τα οποία σκοτίζουν τον νου του ανθρώπου και αιχμαλωτίζουν την καρδιά του. Αγωνίζεται να ευαρεστήση τον Θεό. Γνωρίζει τις εντολές του Θεού και θέλει αυτές τις εντολές να τις τηρήση στην ζωή του με ακρίβεια. Όχι για να δικαιωθή απέναντι του Θεού εγωϊστικά, αλλά για να ευαρεστήση τον Κύριο από αγάπη. Και ο αγώνας που κάνει ο Χριστιανός γι’ αυτό γίνεται. Όχι για να πη στον Θεό· “εγώ είμαι εντάξει· δικαιούμαι την σωτηρία” -γιατί τότε θα ήταν ένας Φαρισαίος- αλλά για να πη στον Θεό· “Κύριε, παρ’ όλη την αδυναμία μου και την αμαρτωλότητά μου, εγώ σε αγαπώ. Και σαν έκφρασι της αγάπης μου, προσπαθώ να κάνω τις εντολές Σου και το άγιό Σου θέλημα. Και από Εσένα εξαρτάται, αν θα μου δώσης την σωτηρία και αν θα μου δώσης την Χάρι Σου”.

Βάναυσες διώξεις αντιμετωπίζουν 380 εκατομμύρια Χριστιανοί σε περιοχές με μουσουλμανική πλειοψηφία.

Παρακαλούνται οι σύγχρονοι "φιλελεύθεροι" "φιλάνθρωποι" να διαμαρτυρηθούν για τον διωγμό των Χριστιανών, όπως κάνουν στους άλλους διωγμούς.

Γράφει η Ουζάι Μπουλούτ, European Conservative

Έκθεση της Open Doors, μιας διεθνούς οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων που παρακολουθεί τη δίωξη Χριστιανών παγκοσμίως, επιβεβαιώνει ότι ο Χριστιανισμός είναι η πιο διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο. Εκτός από τη Βόρεια Κορέα, όπου η δίωξη πηγάζει από κομμουνιστική και μετα-κομμουνιστική καταπίεση, η κύρια αιτία διώξεων στις υπόλοιπες 10 κορυφαίες χώρες είναι η ισλαμική καταπίεση.

Κάθε χρόνο, η Open Doors δημοσιεύει την έκθεση «World Watch» για τις 50 χώρες που διώκουν Χριστιανούς. Σύμφωνα με την έκθεση του 2025, πάνω από 380 εκατομμύρια Χριστιανοί παγκοσμίως υφίστανται υψηλά επίπεδα διώξεων και διακρίσεων λόγω της πίστης τους.

Οι χώρες Βόρεια Κορέα, Σομαλία, Υεμένη, Λιβύη, Σουδάν, Ερυθραία, Νιγηρία, Πακιστάν, Ιράν και Αφγανιστάν βρίσκονται στη λίστα των δέκα κορυφαίων χωρών όπου οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν ακραίες διώξεις.

Η μοναδική χώρα μέλος του ΝΑΤΟ στη λίστα World Watch είναι η Τουρκία (θέση 45), όπου η χριστιανική μειονότητα υφίσταται ισλαμική καταπίεση, θρησκευτικό εθνικισμό, δικτατορική παράνοια και εθνο-θρησκευτική εχθρότητα.

Σομαλία

Η Σομαλία, στη δεύτερη θέση, είναι μία από τις πιο εχθρικές χώρες για Χριστιανούς. Η κατάρρευση του καθεστώτος του Μοχάμεντ Σιάντ Μπάρε το 1991 μετέτρεψε τη Σομαλία σε αποτυχημένο κράτος, όπου ισλαμιστές, τοπικές πολιτοφυλακές και πολέμαρχοι διεκδικούν την εξουσία. Παρά την κατακερματισμένη διακυβέρνηση, η τρομοκρατική οργάνωση Αλ-Σαμπάμπ ελέγχει σημαντικό μέρος της χώρας. Το Σύνταγμα του 2012 καθιερώνει το Ισλάμ ως κρατική θρησκεία και υψώνει τη Σαρία πάνω από όλα, απαγορεύοντας ουσιαστικά τη διάδοση άλλων θρησκειών. Στη Σομαλία, η πίστη στον Ιησού είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Οι κίνδυνοι έχουν αυξηθεί, καθώς οι μαχητές επικεντρώνονται στην εξεύρεση και εξάλειψη χριστιανών ηγετών. Οι νεαρές γυναίκες που ασπάζονται τον Χριστιανισμό είναι ιδιαίτερα ευάλωτες, με πολλές να ζουν κρυμμένες. Συχνά, μια γυναίκα που υποπτεύεται ότι ασπάστηκε τον Χριστιανισμό υφίσταται δημόσια ταπείνωση, αυστηρό κατ’ οίκον περιορισμό, βιασμό, απαγωγή, εξαναγκαστικό γάμο με ριζοσπάστη σεΐχη ή δολοφονία. Αν είναι ήδη παντρεμένη, πιθανότατα θα πάρει διαζύγιο και θα της αφαιρεθούν τα παιδιά της για να ανατραφούν με ισλαμικό τρόπο.

Ποιὸς εἶναι χριστιανός;

                                                        

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι οἱ χριστιανοὶ εἶναι χριστιανοί, ὅταν σκέπτονται, καθένας μόνος του ἀλλὰ καὶ μεταξύ τους, ὡς σύνολο, ὅ,τι εἶναι «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», διότι αὐτὸ εἶναι τροφὴ αἰώνια γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ψυχή. Ἡ ἀνθρώπινη σκέψη παραμένει ἀτελὴς καὶ ἀνολοκλήρωτη ὅσο δὲ μεταμορφώνεται μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ σε Χριστοσκέψη και Θεοσκέψη. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο καὶ ὁ πόθος τῆς ἄγρυπνης χριστιανικῆς ψυχῆς καὶ ὁ στεναγμὸς της μέρα καὶ νύχτα μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα εἶναι ὁ ἑξῆς: Γλυκύτατε Κύριε, κάθε σκέψη μου μεταμόρφωσε τὴν σε Θεοσκέψη! Πανάγαθε Κύριε, κάθε αἴσθησή μου μεταμόρφωσε τὴν σε Θεοαίσθηση!

Ὅταν ἡ ἀνθρώπινη σκέψη ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ πεῖσμα δὲν θέλει τὸ Χριστό, παραφρονεῖ καὶ μαίνεται καὶ ἡ αἴσθηση παραφρονεῖ καὶ ἡ ζωὴ γίνεται ἄφρων καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐκτὸς ἑαυτοῦ σπεύδει ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο, μὲ εὐχαρίστηση βυθίζεται ἀπὸ ἁμαρτία σὲ ἁμαρτία, ὥσπου νὰ βυθισθεῖ ὅλος στὴν αἰώνια βασιλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ κακοῦ, τὴν κόλαση. Μόνο ὀ πανθαύμαστος Κυριος Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς Θεάνθρωπος, εἶναι ἡ μακαριότητα γιὰ τὴν ἀνθρώπινη σκέψη, ἡ αἰώνια μακαριότητα καὶ ἡ αἰώνια εὐλογία καὶ ὁ αἰώνιος παράδεισος καὶ ἡ αἰώνια χαρά…

π. Σεραφείμ Ρόουζ: «Ας ενδυναμωθούν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί για τη μάχη που βρίσκεται μπροστά μας!»

    

Από το βιβλίο του Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ «Η Ορθοδοξία και η Θρησκεία του Μέλλοντος»

Ο Ρώσος Ορθόδοξος φιλόσοφος Ιβάν Κιρεγιέφσκυ διασαφήνισε πως η απόκτηση του πατερικού νου κάνει κάποιον ικανό να δει αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν:

«Ένας Ορθόδοξος νους στέκεται στο σημείο όπου συναντιούνται όλοι οι δρόμοι. Κοιτά προσεκτικά κάθε δρόμο και, από τη μοναδική του πλεονεκτική θέση, παρατηρεί τις συνθήκες, τους κινδύνους, τις χρήσεις, και τον τελικό προορισμό κάθε δρόμου. Εξετάζει κάθε δρόμο από την πατερική σκοπιά, καθώς οι προσωπικές του πεποιθήσεις έρχονται σε πραγματική, όχι υποθετική, επαφή με την περιβάλλουσα κουλτούρα».

Σ’ έναν αιώνα σχεδόν καθολικού σκότους και πλάνης, όπου για τους περισσότερους «Χριστιανούς» ο Χριστός έχει γίνει ακριβώς αυτό που η Ορθόδοξη διδασκαλία εννοεί με τον αντίχριστο… μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού κατέχει και μεταδίδει τη χάρη του Θεού.

Αυτός είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός, την ίδια την ύπαρξη του οποίου δεν υποπτεύεται ούτε ο «χριστιανικός» κόσμος.

Ο «χριστιανικός» κόσμος, πράγματι, δίνει τα χέρια με τις δυνάμεις του σκότους με σκοπό να αποπλανήσει τους πιστούς της Εκκλησίας του Χριστού, εμπιστευόμενος τυφλά ότι το «όνομα του Ιησού» θα τον σώσει ακόμα και στην αποστασία και στη βλασφημία του…

μην προσέχοντας τη φοβερή προειδοποίηση του Κυρίου: «Πολλοί θα μου πουν την ημέρα εκείνη ’’Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομά Σου και στο όνομά Σου δεν βγάλαμε δαιμόνια και στο όνομά Σου δεν κάναμε θαύματα πολλά;’’ Και τότε θα τους ομολογήσω, ‘’Ποτέ δεν σας γνώρισα• φύγετε από μένα εσείς οι εργάτες της ανομίας’’» (Ματθ. 7:22-23).

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

«Δεν θα μπορούσα να αποκαλέσω τον εαυτό μου Χριστιανό, εάν δεν ήμουν αισιόδοξος. Και αν αποκαλούσα τον εαυτό μου Χριστιανό και δεν ήμουν αισιόδοξος, δεν θα ήμουν ειλικρινής Χριστιανός. Και όλοι εσείς ματαίως αποκαλείσθε Χριστιανοί, εάν δεν είσθε αισιόδοξοι. Ό Χριστιανισμός αποτελεί το μέγιστο κάστρο αισιοδοξίας».

Υπάρχει ένας ανάπηρος άνθρωπος γεμάτος αισιοδοξία, τον όποιο έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια. Είναι ένας στρατιώτης πού πληγώθηκε στον πόλεμο. Μια εχθρική σφαίρα διαπέρασε το σώμα του, τον πλήγωσε δίπλα στη μέση του. Με κάλεσε να τον επισκεφθώ. Μπήκαμε μέσα στο μισοσκότεινο δωμάτιο. Σε μία μεγάλη καρέκλα, με πλάτη δίπλα στο παράθυρο, καθόταν ό γνωστός μου. Με κοίταξε και μου είπε:

«Κάθομαι εδώ από το πρωί μέχρι το βράδυ και παρατηρώ τη ζωή από το παράθυρο. Από το πρωί μέχρι το βράδυ και καμιά φορά από το ένα πρωί ως το άλλο πρωί. Ξέρετε πώς εάν ένας άνθρωπος βρεθεί μέσα σ’ ένα άδειο πηγάδι και από κει παρατηρήσει μέρα μεσημέρι τον ουρανό, θα δει τα αστέρια του ουρανού; Και εγώ παρατηρώ μέσα από το μισοσκόταδο μου τούς ανθρώπους και μου φαίνονται σαν αστέρια λαμπερά πού φέγγουν, κινούνται κυκλικά και αδιάκοπα. Όσο συμμετείχα στον στρόβιλο της ζωής δεν ήξερα ότι ή ζωή είναι τόσο ωραία και τόσο γλυκεία. Από τότε πού έχασα τα πόδια μου, κέρδισα τα μάτια μου. Ναι βλέπω αυτή τη ζωή από τότε πού κάθισα σ’ αυτήν την καρέκλα. Ή ζωή είναι ωραία και γεμάτη αρμονία.

Ή αρρώστια δεν είναι μεγάλο κακό και ό θάνατος επίσης δεν είναι ούτε μεγάλο ούτε μικρό κακό. Δεν αισθάνομαι τα πόδια μου καθόλου. Δεν στηρίζουν αυτά έμενα αλλά εγώ αυτά. Αλλά υπάρχει κάτι πού στηρίζει έμενα όπως εγώ κρατώ τα παράλυτα πόδια μου. Αν δεν υπήρχε αυτό, θα ήμουν όλος παράλυτος. Αυτό πού με κρατά είναι ή εσωτερική ψυχική μου αισιοδοξία. Η ψυχή μου για καιρό ήταν παράλυτη. Ή οπτική της ψυχής μου κυρίως ήταν παράλυτη, επειδή δεν μπορούσε να βλέπει την ομορφιά και το νόημα αυτής της ζωής.

Ή ψυχή μου περιφερόταν στο σκοτάδι και της φαινόταν όλος ό κόσμος σκοτεινός. Ή μοναδική της δραστηριότητα ήταν ή υποταγή στο σώμα, ή σκλαβιά στο σώμα. Το σώμα μου έσερνε την ψυχή πίσω του, όπως τραβά ό κυνηγός τον σκύλο του από το λουρί. Ή ψυχή μου χοροπηδούσε, χόρευε στη σκόνη και στη λάσπη, ακολουθώντας το σώμα, υπακούοντας πάντα στην θέληση του σώματος.

Ήμουν υγιής αλλά δεν το αισθανόμουν. Είχα μάτια αλλά δεν έβλεπα. Οι ακτίνες του ηλίου, ενώ με άγγιζαν χαρούμενα, εγώ κατσούφιαζα και δεν τις έβλεπα. Τα αστέρια με έβλεπαν, αλλά εγώ τα απεχθανόμουν και τα φοβόμουν. Ήμουν σαν τυφλοπόντικας, πού κάποιος με έβγαλε έξω στο φώς και στον αέρα και μπερδεμένος τριγύριζα από δώ και από κει. Τρέμοντας έσκαβα τη γη για να ξεφύγω από τον ήλιο και να χωθώ πάλι στο σκοτεινό χώμα της γής.

Καθετί πού δέν εἶναι ὁ Χριστός καί δέν εἶναι ἀπό τό Χριστό ἀποτελεῖ σκοτάδι γιά τήν ἀνθρωπότητα.

                 

Ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ ὄχι μόνον ἔχουμε τὸ ἀληθινὸ Φῶς, ἀλλὰ εἴμαστε «υἱοὶ φωτός», διότι ἔχουμε πνευματικὰ γεννηθεῖ ἀπὸ τὸ μόνο Ἀληθινὸ Φῶς, τὸν Θεὸ καὶ Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ (πρβλ. Ἰω. 1. 9-13).

Ναί, ὁ Ἀληθινὸς Θεὸς ταυτοχρόνως εἶναι καὶ τὸ Ἀληθινὸ Φῶς.

Καὶ ἀφότου ὁ Ἀληθινὸς Θεὸς ἐπισκέφθηκε τὸν ἐπίγειο κόσμο μας, ἔλαμψε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο τὸ Ἀληθινὸ Φῶς.

Γι’ αὐτὸ λέει ἡ Γραφή:«Τὸ Φῶς τὸ Ἀληθινὸν ἤδη φαίνει» (Α’ Ἰω. 2).

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι τὸ Ἀληθινὸ Φῶς, διότι οὔτε τὰ σκότη τοῦ θανάτου, οὔτε ὁ ζόφος τοῦ ἅδη μπόρεσαν νὰ τὸν σκοτίσουν καὶ νὰ σβήσουν τὸ Φῶς Του.

Ὅλα τὰ ἄλλα αὐτοαποκαλούμενα φῶτα στὴν ἀνθρωπότητα εἶναι ψεύτικα, διότι καθένα σιγὰ σιγὰ σβήνει, καὶ ἂν ὄχι μόνο του, τὸ σβήνει πάντως ὁ θάνατος.

Γι’ αὐτὸ μόνο ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς σ’ ὅλο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ἔχει δικαίωμα νὰ πεῖ γιὰ τὸν ἑαυτὸ Του:

«Ἐγὼ εἰμι τὸ Φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τὴ σκοτία ἀλλ’ ἔξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰω. 8. 12).

Καθετὶ ποὺ δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ δὲν εἶναι ἀπὸ τὸ Χριστὸ ἀποτελεῖ σκοτάδι γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.

«H διαφορά ανάμεσα σε ένα Χριστιανό και σε έναν μη Χριστιανό, είναι το ίδιο σπουδαία, ριζοσπαστική και εντυπωσιακή, όσο διαφέρει ένα άγαλμα από έναν ζωντανό άνθρωπο»

Όσο δεν είμαστε για τους γύρω μας μια τέτοια εικόνα, έχουμε αποτύχει στην αποστολή μας, δεν διακηρύττουμε με την ζωή μας, τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, δίνουμε ψευδή μαρτυρία για όσα κηρύττουμε.

Ένας συγγραφέας της Δύσης είπε, ότι οι άνθρωποι που συναντούν ένα Χριστιανό, θα έπρεπε να τον βλέπουν όπως ένα όραμα, σαν μία αποκάλυψη που ποτέ πριν δεν είχαν, ότι η διαφορά ανάμεσα σε ένα Χριστιανό και σε έναν μη Χριστιανό, είναι το ίδιο σπουδαία, ριζοσπαστική και εντυπωσιακή, όσο διαφέρει ένα άγαλμα από έναν ζωντανό άνθρωπο. Ένα άγαλμα ίσως να είναι όμορφο, αλλά είναι φτιαγμένο από πέτρα ή από ξύλο και είναι άψυχο. Ένας άνθρωπος, ίσως με την πρώτη εντύπωση να μην φανερώνει ότι ζει μία τέτοια ομορφιά, αλλά όσοι τον συναντούν, θα πρέπει να μπορούν να διακρίνουν σ’ εκείνον τη λάμψη της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, να αναγνωρίζουν τον ίδιο τον Θεό που αποκαλύπτει τον εαυτό Του, μέσα από την ταπεινή μορφή μιας ανθρώπινης ύπαρξης, όπως αυτοί που προσκυνούν ευλαβικά μια εικόνα, μια εικόνα ιερή και ευλογημένη από την Εκκλησία.

Σὺ εἶσαι ἡ καταφυγή μου καὶ ἡ παρηγορία μου ἀπὸ τὴν θλῖψιν

Στον Χριστιανό ὅταν συμφοραὶ καὶ πειρασμοὶ ὡς κατακλυσμὸς ὑδάτων πολλῶν ἐπιπέσουν κατ’ αὐτοῦ, διὰ τῆς ἐνισχύσεως τῶν προσευχῶν θὰ προστατευθῇ ἀπὸ αὐτὰς καὶ δὲν θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ τὸν ἐγγίσουν.

Ψαλμός 31,5-7

5 τὴν ἁμαρτίαν μου ἐγνώρισα καὶ τὴν ἀνομίαν μου οὐκ ἐκάλυψα· εἶπα· ἐξαγορεύσω κατ᾿ ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν μου τῷ Κυρίῳ· καὶ σὺ ἀφῆκας τὴν ἀσέβειαν τῆς καρδίας μου. (διάψαλμα).

6 ὑπὲρ ταύτης προσεύξεται πρὸς σὲ πᾶς ὅσιος ἐν καιρῷ εὐθέτῳ· πλὴν ἐν κατακλυσμῷ ὑδάτων πολλῶν πρὸς αὐτὸν οὐκ ἐγγιοῦσι.

7 σύ μου εἶ καταφυγὴ ἀπὸ θλίψεως τῆς περιεχούσης με· τὸ ἀγαλλίαμά μου, λύτρωσαί με ἀπὸ τῶν κυκλωσάντων με. (διάψαλμα).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ

5 Ἀλλ’ ἔλαβα ἐπὶ τέλους τὴν σωστικὴν ἀπόφασιν. Ἐξωμολογήθην εἰς τὸν Κύριον καὶ κατέστησα εἰς αὐτὸν γνωστὴν τὴν ἁμαρτίαν μου καὶ δὲν ἐκάλυψα οὐδὲ ἀπέκρυψα τὴν ἀνομίαν μου.

Τι αντιμετωπίζουν οι χριστιανοί σε ένα νεο-μαρξιστικό κόσμο

                    ,

               Σοβιετική προπαγανδιστική "αντιθρησκευτική" αφίσα

Του ALFRED KENTIGERN SIEWERS (TAC) / ΚΟ

Πριν από δύο εβδομάδες, στην πόλη Burien της Ουάσινγκτον στις Βορειοδυτικές ΗΠΑ, ένας ηλικιωμένος ηγούμενος μιας Ρωσικής Ορθόδοξης Μονής χτυπήθηκε στο κεφάλι ενώ έβαζε βενζίνη.

Ο επιτιθέμενος, άγνωστος σε αυτόν, φέρεται ότι πρόσεξε το σταυρό που φορούσε και έπειτα του είπε: "Πώς είναι ο Trump;"

«Δεν ξέρω», απάντησε ο ευγενικός αλλά παραδοσιακός μοναχός, που δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική.

Τότε δέχθηκε μια δυνατή γροθιά στο πρόσωπο.

Με την άνοδο του πολιτικού εξτρεμισμού στις Η.Π.Α. από τις αριστερές-αναρχικές ομάδες που καταγγέλλουν την θρησκευτική ελευθερία που προστατεύεται από το Σύνταγμα ως «κληρονομιά της λευκής υπεροχής», να περιμένετε ότι η βία κατά των χριστιανών θα συνεχίσει να φαίνεται σαν κάτι το «φυσιολογικό» καθώς στον δημόσιο διάλογο οι παραδοσιακοί χριστιανοί συνεχίζουν να παρουσιάζονται ως τέρατα.

Το να θεωρείται φυσιολογική η αριστερή βία φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο το CBS προβάλλει μια τηλεοπτική εκπομπή (“The Good Fight”) που κατά τρόπο προκλητικό, υιοθετεί και δικαιολογεί τη βίαιη σωματική επίθεση εναντίον ενός Αμερικανού που ειρηνικά διατύπωσε τη γνώμη του ... για να περάσει το μήνυμα της «καλής βίας» στους τηλεθεατές του, όπως σημειώνει ο RodDreher. 

-                         

Ο Rod Dreher, συντάκτης του The American Conservative (TAC), αναφέρει επίσης πως η δουλειά του Καθηγητή του Πανεπιστημίου Villanova Billie Murray είναι να διατυπώνει την θεωρία για πολιτική ανοχή στην βία από την Αριστερά με την πρόκληση του δίπολου βία / μη βία και υποστηρίζοντας ότι «πρέπει να φανταστούμε τον ακτιβισμό ότι είναι μαχητικός» - αυτό, ως αντίθεση προς τον «παραδοσιακό μη βίαιο ακτιβισμό».

Ὠς πρός τό ὅνομα Χριστιανοί, ὡς πρός τή συμπεριφορά ὅμως εἰδωλολάτρες

          

”Ὠς πρός τό ὅνομα Χριστιανοί, ὡς πρός τή συμπεριφορά ὅμως εἰδωλολάτρες· διότι ὁ Χριστιανισμός εἶναι μίμηση τοῦ Χριστοῦ, ὅσο εἶναι δυνατό. Ἄν δηλαδή στηριχθοῦμε στό ἅγιο βάπτισμα καί ἀδιαφορήσουμε γιά τίς ἄλλες ἐντολές γινόμαστε ἄπιστοι. Ὁ Χριστός δέ θά μᾶς ὠφελήσει διόλου, ἄν ἐπιμένουμε στήν κακία καί στήν ἁμαρτία·”

∽ Ἅγιος Εφραίμ ο Σύρος

Πηγή 

Ποιὸς εἶναι χριστιανός;

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι οἱ χριστιανοὶ εἶναι χριστιανοί, ὅταν σκέπτονται, καθένας μόνος του ἀλλὰ καὶ μεταξύ τους, ὡς σύνολο,ὅ,τι εἶναι «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», διότι αὐτὸ εἶναι τροφὴ αἰώνια γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ψυχή. Ἡ ἀνθρώπινη σκέψη παραμένει ἀτελὴς καὶ ἀνολοκλήρωτη ὅσο δὲ μεταμορφώνεται μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ σε Χριστοσκέψη και Θεοσκέψη. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο καὶ ὁ πόθος τῆς ἄγρυπνης χριστιανικῆς ψυχῆς καὶ ὁ στεναγμὸς της μέρα καὶ νύχτα μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα εἶναι ὁ ἑξῆς: Γλυκύτατε Κύριε, κάθε σκέψη μου μεταμόρφωσε τὴν σε Θεοσκέψη! Πανάγαθε Κύριε, κάθε αἴσθησή μου μεταμόρφωσε τὴν σε Θεοαίσθηση!

Ὅταν ἡ ἀνθρώπινη σκέψη ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ πεῖσμα δὲν θέλει τὸ Χριστό, παραφρονεῖ καὶ μαίνεται καὶ ἡ αἴσθηση παραφρονεῖ καὶ ἡ ζωὴ γίνεται ἄφρων καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐκτὸς ἑαυτοῦ σπεύδει ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο, μὲ εὐχαρίστηση βυθίζεται ἀπὸ ἁμαρτία σὲ ἁμαρτία, ὥσπου νὰ βυθισθεῖ ὅλος στὴν αἰώνια βασιλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ κακοῦ, τὴν κόλαση. Μόνο ὀ πανθαύμαστος Κυριος Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς Θεάνθρωπος, εἶναι ἡ μακαριότητα γιὰ τὴν ἀνθρώπινη σκέψη, ἡ αἰώνια μακαριότητα καὶ ἡ αἰώνια εὐλογία καὶ ὁ αἰώνιος παράδεισος καὶ ἡ αἰώνια χαρά…

Ἡ ἀνθρώπινη αἴσθηση ποὺ δὲν ἔχει πληρωθεῖ ἀπὸ τὴ θεία ἀγάπη, εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο τεράστιο βάσανο καὶ ὁλόκληρη κόλαση. Καὶ ἡ ἀνθρώπινη γνώση, ποὺ δὲν ἔχει πληρωθεῖ μ’ αὐτὴ τὴν ἀγάπη, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνα φοβερὸ πανδαιμόνιο. Ἡ θεία ἀγάπη εἶναι ἡ μόνη δύναμη στὸν ἐπίγειο κόσμο μας, ἡ ὁποία ἐξυγιαίνει καὶ τὴν ἀνθρώπινη γνώση καὶ τὴν ἀνθρώπινη αἴσθηση καὶ τὶς ἀποκαθιστᾶ στὸ «κατα φύσιν», τίς ἀθανατοποιεὶ καὶ τὶς διαιωνίζει.

π. Αυγουστῖνος Καντιώτης: Οι χριστιανοί ως περικαθάρματα του κόσμου (Α' Κορ. δ΄, 9-13)

Ὁμιλία τῆς 11-8-1963 στον ἱ. Ναὸ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Χαϊδαρίου κήρυξε τὸν θεῖον λόγον ὁ τὀτε ἀρχιμανδρίτης π. Αὐγουστῖνος ὡς ἱεροκῆρυξ τῆς ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν.

         

Ερμηνευτικὴ προσέγγιση στο Α΄ Κορ.4,9-13. ποὺ μὲ κάποιες κοινωνικοπολιτικὲς προσαρμογὲς, ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Χριστιανὸς δἐν πρέπει νὰ λαμβάνει ὑπ' ὄψιν του τὶς ἐφάμαρτες κρατοῦσες ἀπόψεις τῆς περιρρέουσας κοινωνικῆς ἀκόμη καὶ τῆς ἑκάστοτε θρησκοληπτικῆς ἀτμόσφαιρας, ἀλλὰ πρέπει νὰ πατάει σταθερὰ στὸ στήριγμα τῆς Πίστης κατὰ τὸ Εὐαγγέλιο, στὸ μετερίζι τῆς ἀνθρωπιᾶς καὶ στῆς τιμῆς τὸ χρέος. Κι ἂς εἶναι ὁ τελευταῖος. Διότι, χέρια ποὺ δὲν ἁρπάξανε ξένο ψωμἰ νὰ φᾶνε, αὑτὰ βαστοῦνε τὴν τιμή ὅσο βαρειὰ καὶ νἆναι.

Π. Σεραφείμ Ρόουζ: Προέσχατα και έσχατα

"Λέμε ότι ζούμε σε χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ισχύει... Οι αληθινοί Χριστιανοί σ’ αυτές τις τρομερές ημέρες θα έπρεπε καλύτερα ν’ αρχίσουν να σοβαρεύονται σχετικά με την πίστη τους"

                       

π. Σεραφείμ Ρόουζ

Φαίνεται πως ο σατανάς εισέρχεται τώρα γυμνός στην ανθρώπινη ιστορία. Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν υπόσχονται να είναι πιο τρομερά απ’ όσο μπορεί να φανταστεί εύκολα κανείς τώρα. Αυτό το ένα ξέσπασμα ενέργειας εμπνευσμένης από το σατανά οδήγησε 1000 σχεδόν ανθρώπους σε επαναστατική αυτοκτονία• τι θα γίνει με τους πολλούς άλλους, θύλακες σατανικής ενέργειας, μερικούς πολύ ισχυρότερους από αυτή τη μικρή κίνηση, που δεν έχουν εκδηλωθεί ακόμα;

Μια ρεαλιστική άποψη της θρησκευτικής κατάστασης του σύγχρονου κόσμου είναι αρκετή για να εμπνεύσει σε κάθε σοβαρό Ορθόδοξο Χριστιανό ανησυχία και τρόμο για τη δική του σωτηρία. Οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες είναι τεραστίων διαστάσεων: «Διότι θα έρθει τότε θλίψη τόσο μεγάλη, που δεν έγινε από την αρχή του κόσμου μέχρι σήμερα και ούτε θα γίνει» (Ματθ. 24:21). Μερικές από αυτές τις δοκιμασίες θα έρθουν από την πλευρά των ευχάριστων πλανών, από τα «σημεία και ψεύτικα θαύματα» που αρχίσαμε από τώρα ακόμα να βλέπουμε• άλλα θα έρθουν από το τρομερό και φανερό κακό που είναι ήδη ορατό στο Jonestown, την Καμπότζη και το αρχιπέλαγος Γκουλάγκ.

Αυτοί που θέλουν να είναι αληθινοί Χριστιανοί σ’ αυτές τις τρομερές ημέρες θα έπρεπε καλύτερα ν’ αρχίσουν να σοβαρεύονται σχετικά με την πίστη τους, μαθαίνοντας τι είναι ο αληθινός Χριστιανισμός, μαθαίνοντας να προσεύχονται στο Θεό εν πνεύματι και αληθεία, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουν ποιος είναι ο Χριστός, στον Οποίο μονάχα έχουμε σωτηρία.

ΜH XANEIΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ! Τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος

ΜH XANEIΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ!

«Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι,

ἀλλ᾽ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν,

ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι» (Ἐφ. 5,15-16)

                    

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ ἑορτὴ τοῦ ἁ­γίου Σπυρίδωνος τοῦ θαυματουργοῦ. Καὶ στὴν ἀκολουθία τῆς ἡμέρας ἡ ἁγία μας Ἐκ­κλησία ὥρισε νὰ διαβάζεται μία περικοπὴ ἀ­πὸ τὴν ἐπιστολὴ πρὸς Ἐφεσίους, τὴν ὁποία μέσα ἀπὸ τὴ φυλακὴ ἔγραψε ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος στὴν ἐκκλησία τῶν Ἐφεσίων καὶ δι᾽ αὐ­τῆς πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς ὅλων τῶν αἰώνων.

Ἐκεῖ, μεταξὺ ἄλλων, λέει· «Βλέπετε πῶς ἀ­κριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ᾽ ὡς σο­φοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡ­μέ­ραι πονηραί εἰσι» (Ἐφ. 5,15). Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά; Ἂς δώσουμε μία σύντομη ἑρμηνεία βο­η­θούμενοι ἀπὸ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη.

* * *

Ἐδῶ, ἀγαπητοί μου, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ ἑξῆς. Στὸν κόσμο αὐτὸν οἱ Χριστιανοὶ εἴμαστε «σὰν πρόβα­τα ἀνάμεσα σὲ λύκους» (Ματθ. 10,16). Νὰ προσέχουμε λοι­πόν, ὅσο ἐξαρτᾶται ἀπὸ μᾶς, νὰ μὴν τοὺς δίνουμε ἀφορμὴ γιὰ ἔχθρα καὶ μῖσος. Μόνο σὲ ζητήματα ὀρθοδόξου πίστεως νὰ εἴ­μαστε ἀνυποχώρητοι· στὰ ἄλλα ἂς εἴμαστε εἰ­ρηνικοὶ καὶ ἄκακοι. Αὐτὸ εἶνε γνώρισμα τῆς φρο­νι­μάδας τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἔτσι θὰ συμ­περιφέρων­ται ὄχι «ὡς ἄσοφοι, ἀλλ᾽ ὡς σοφοί».

Όταν ζούμε ως Χριστιανοί στον κόσμο αυτό, πειθόμαστε ότι η σκέψη του κόσμου δεν συμπίπτει πουθενά με τον Χριστό.

Αγίου Σωφρονίου _ Θα σας πω κάτι φοβερό. Όταν ζούμε ως Χριστιανοί στον κόσμο αυτό, πειθόμαστε ότι η σκέψη του κόσμου δεν συμπίπτει πουθενά με τον Χριστό. Και η πορεία της δικής μας σκέψεως δεν συμπίπτει καθόλου με τη σκέψη του κόσμου.

Πρόσφατα διαβάσαμε στον Βίο του Μεγάλου Παχωμίου ότι, όταν η μία ή η άλλη επιδημία αφαιρούσε πολλές ζωές μοναχών, αυτοί το θεωρούσαν ως συγκομιδή αγίων. Ενώ για άλλους αυτό αποτελεί συμφορά…

Στην αρχή του πολέμου, όταν ήδη υπήρχε απειλή της εισβολής των Γερμανών και των Βουλγάρων στην Ελλάδα, ήρθε στη μνήμη μας κάποια προφητεία, ότι θα έρθουν εχθροί και θα εξολοθρεύσουν όλους τους αγιορείτες μοναχούς. Και τις αντιδράσεις προκλήθηκαν! Ήμουν ακόμη στο μοναστήρι. Όλοι φοβούνταν τον καιρό εκείνο.

Ο πνευματικός μου όμως αρχιμανδρίτης Κήρυκος είπε:

– Ω! Με εμας δεν θα γίνει αυτό! Αυτό συνέβη με τον Παχώμιο, με άλλους μοναχούς, με άλλους Πατέρες χάρη στην αγία ζωή τους. Εμείς όμως, έτσι όπως ζούμε, μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως ο Κύριος δεν θα επιτρέψει να συμβεί αυτό σε μας!

Βγήκα στην έρημο και εκεί κάποιος Καρουλιώτης είπε:

– Όταν έρθουν να με σκοτώσουν, θα πω: «Δώστε μου το όπλο σας να το φιλήσω, πριν αυτό με φονεύσει!».

Ἡ ἀμφίεσις τῶν χριστιανῶν

                      

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ ἀμφίεσις τῶν χριστιανῶν

  «Ὡσαύτως καὶ τὰς γυναῖκας ἐν καταστολῇ κοσµίῳ, µετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσµεῖν ἑαυτάς, µὴ ἐν πλέγµασιν ἢ χρυσῷ ἢ µαργαρίταις ἢ ἱµατισµῷ πολυτελεῖ» (Α΄ Τιμ. β΄, 9). (Δηλ.: Τὸ ἴδιο θέλω καὶ αἱ γυναῖκες νὰ προσεύχωνται µὲ ἐνδυµασίαν σεµνήν, νὰ στολίζουν τὸν ἑαυτόν τους µὲ συστολὴν καὶ σωφροσύνην, ὄχι µὲ φιλάρεσκα πλεξίµατα τῶν µαλλιῶν τους ἢ µὲ χρυσᾶ ἢ µαργαριταρένια κοσµήµατα ἢ µὲ ροῦχα πολυτελῆ).

  Ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης γράφει σὲ κάποια Θεανὼ τὰ ἑξῆς πολὺ σημαντικά: «Ἡ ἀγάπη σου στὰ κοσμήματα, ἡ λαμπρότητα τῶν πολύτιμων λίθων καὶ μαζὶ μ’ αὐτὰ καί τό πολύ χρυσάφι, καί τά καλοπλεγμένα μαλλιά, καί τά βαψίματα τῶν ματιῶν καί ὅλη ἡ τέχνη τῆς ὀμορφιᾶς καί ἡ σπουδή σου σ’ αὐτά, ὅπως πληροφοροῦμαι, ἔρχονται σ’ ἀντίθεση μέ τή σεμνότητα τοῦ μέτρου καί τήν προσβάλλουν, ἀλλά καί δείχνουν πώς ἀκόμα μέσα σου λυσσοῦνε τά πάθη. Ἐάν λοιπόν, ξέχασες τήν ὑπόσχεσή σου, μέ τήν ἐπιστολή μου αὐτή σοῦ τήν ὑπενθυμίζω…».

Ἡ τραγικότητα τῶν σημερινῶν Χριστιανῶν, λαϊκῶν καὶ κληρικῶν.

    

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ζοῦμε πράγματι καιροὺς τρέλας, καιροὺς στοὺς ὁποίους οἱ ὅροι, οἱ ἔννοιες, τὰ πρότυπα, οἱ παρακαταθῆκες ἔχουν ἀνατραπεῖ. Ἔτσι ἐπαληθεύεται γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ὁ εὐαγγελικὸς λόγος. Ἡ τραγικότητα ὅμως εἶναι ὅτι ἡ ἀνατροπὴ αὐτὴ δὲν γίνεται μόνο ἀπὸ τοὺς μηδενιστὲς ὑποτακτικοὺς τῆς Ν.Τ.Π. ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Χριστιανούς. 

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι ὡς Χριστιανοὶ καταντήσαμε ἠχεῖα ποὺ ἀναπαράγουν τοὺς ἴδιους ἤχους, ὅπως μία γλυκιὰ μουσικὴ ἄνευ ὅμως ἀξίας, ἀφοῦ δὲν ὁδηγεῖ στὶς ἀνάλογες πράξεις. Ἔτσι καταργοῦμε τὸ «Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 7, 21).

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι βρυχόμαστε ὡς τάχα λέοντες, ἀλλὰ ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα τοῦ κόστους λακίζουμε ὡς λαγοί φοβούμενοι τὸ κόστος κατηγορώντας μάλιστα ὅσους μᾶς τὸ ὑποδεικνύουν ὡς ἀκραίους.

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι μιλοῦμε γιὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὅταν ἀφοροῦν ἐμᾶς σφυρίζουμε ἀδιάφορα, κάνοντας τοὺς εὐσεβεῖς ἀρνούμενοι ὅμως κατὰ τὸν Παῦλο τὴν δύναμη τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς εὐσεβείας.

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι λέμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει, ἐμεῖς ὅμως τὸν ἔχουμε ἀφήσει ἀφοῦ δὲν θέλουμε νὰ πάθουμε γι’ Αὐτόν.

Καὶ ἂν κάποιος πεῖ ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι ὑπερβολές, ἂς δοῦμε κάποιες σὲ ὅλους τοὺς παροικοῦντες τὴν Ἱερουσαλὴμ γνωστὲς ἀποδείξεις:

Κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Κορονοϊοῦ πολλοὶ Χριστιανοί, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, καταδίκασαν τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς ποὺ ἐμβολιάστηκαν, φώναζαν στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ἀπαιτοῦσαν καθαιρέσεις, ξυρίσματα, κλπ. τώρα ὅμως κοινωνοῦν μαζί τους λὲς καὶ δὲν συμβαίνει τίποτα.

Πολλοὶ Χριστιανοί, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, καταδίκασαν τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς, ποὺ ἔκλεισαν τοὺς ναούς, ἀπαγόρεψαν τὴν Θεία Κοινωνία καὶ τὰ ἄλλα Μυστήρια καὶ ἀσέβησαν ἀπέναντί τους, βάζοντας γάντια, ξύλινα κουταλάκια, ἀπολυμαίνοντας εἰκόνες καὶ ἱεροὺς χώρους, κάνοντας ἐπιλογή ποιός θὰ εἶνια στὴν Ἐκκλησία ἢ λειτουργώντας διαδικτυακά. Οἱ Χριστιανοὶ φώναζαν στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ἀπαιτοῦσαν καθαιρέσεις, ξυρίσματα, κλπ. Ὅλα αὐτὰ ὄμως ξεχάστηκαν καὶ τώρα κοινωνοῦν μαζί τους λὲς καὶ δὲν συνέβη τίποτα.

Θά σας ΜΙΣΕΙ ο κόσμος, οι άνθρωποι που έχουν κοσμικό πνεύμα, διότι αυτοί ΜΙΣΟΥΝ όλους, που ακολουθούν τόν Χριστό!

                

«Θα σας μισεί ο κόσμος, οι άνθρωποι που έχουν κοσμικό πνεύμα, διότι αυτοί μισούν όλους που ακολουθούν τον Χριστό.

Οι χριστιανοί είναι κάρφος στο μάτι τους διότι με την ζωή τους τους ελέγχουν.

Δεν αντέχουν οι άνθρωποι αυτό τον έλεγχο, γι' αυτό με κάθε τρόπο διώχνουν τους χριστιανούς.

Και κανένας χριστιανός δεν μπορεί να αποφεύγει αυτό τον σταυρό των διωγμών, των διωγμών για την δικαιοσύνη του Χριστού».

Ο ΙΩΣΗΦ ΒΡΥΕΝΙΟΣ (1350-1431) ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ… ΣΗΜΕΡΑ

Είναι πολλοί που βλέποντας την σημερινή κατάσταση του ελληνισμού με την υπόταγή του σε μια τέτοια Ευρωπαϊκή Ένωση, με την πολιτική διαφθορά, την ηθική διαστροφή της κοινωνίας να νομιμοποιείται και την θλιβερή κατάπτωση του ιερατείου, να θεωρούν ότι βρισκόμαστε σε μια ανάλογη εποχή προ της αλώσεως της Βασιλίδας.

Το παρακάτω είναι ένα πραγματικά αξιόλογο κείμενο του μοναχού Ιωσήφ Βρυέννιου, που περιγράφει την πνευματική και ηθική παρακμή των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης μερικά χρόνια πριν την Άλωση, με πολλά… επίκαιρα μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση για την σημερινή εποχή της μεγάλης κρίσης.

«Αν η εικόνα των τιμωριών, που μας επιβάλλει ο Θεός, προκαλεί αμηχανία και σύγχυση, ας αναλογισθούμε τους παραλογισμούς μας και τότε θα εκπλαγούμε γιατί ακόμη δε μας κτύπησε κεραυνός.

Δεν υπάρχει καμιά μορφή διαστροφής που να μην έχουμε διαπράξει σ΄ όλη μας τη ζωή. Αυτές δε είναι οι αποδείξεις:

Βαπτιστήκαμε άλλοι δι’ απλής και άλλοι δια τριπλής κατάδυσης, και έγινε επίκληση του ονόματος της Αγίας Τριάδας, σε άλλους μία και σε άλλους τρεις φορές.

Οι περισσότεροι από μας όχι απλώς αγνοούμε τι σημαίνει να είσαι Χριστιανός, αλλά και πως ακόμη να κάνουμε το σταυρό μας ή, κι αν ακόμη το γνωρίζουμε, ντρεπόμαστε να τον κάνουμε.

…Είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε το όνομα του Θεού όταν αυτό βλασφημείται, όταν θα έπρεπε να πεθάνουμε γι’ Αυτόν.

Αποδίδουμε το κοινό όνομα τον έχθρων του σταυρού (διαβόλου) ο ένας στον άλλο, και το έχουμε συνέχεια στα χείλη μας. Καθημερινά αναθεματίζουμε και καταριόμαστε τους εαυτούς μας και τους άλλους.