Μιχάλης Μαυροφοράκης
Αρχαίες ιστορικές μαρτυρίες υπέρ αγίων Εικόνων
Περισσότερες ιστορικές μαρτυρίες
Αγαπητοί ακροατές χαίρετε!
Στη σημερινή εκπομπή θα προσθέσουμε και άλλες μαρτυρίες, (ιστορικές μαρτυρίες), για το ότι οι άγιες εικόνες είναι καλό να χρησιμοποιούνται στη Θεία Λατρεία και να προσκυνούνται.
Αντίθετα λοιπόν από όσα λέγουν ορισμένοι που έχουν επηρεασθεί από Δυτικές απόψεις και αντιλήψεις, και οι οποίοι ισχυρίζονται ότι οι εικόνες δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται στη Θεία Λατρεία και να προσκυνούνται, διότι κάτι τέτοιο είναι δήθεν απαγορευμένο στην Αγία Γραφή και συνιστά ειδωλολατρεία, θα αποδείξουμε, (όπως άλλωστε και τις προηγούμενες φορές), ότι αυτό είναι πέρα για πέρα εσφαλμένο, και ότι συνιστάται η χρήση των εικόνων, και στην Παλαιά Διαθήκη και στην Καινή Διαθήκη, δηλαδή στους χρόνους της Χριστιανικής Εκκλησίας.
Οι μαρτυρίες, (οι ιστορικές μαρτυρίες) που έχουμε αναφέρει μέχρι τώρα, και που θα αναφέρουμε και στη σημερινή εκπομπή, δείχνουν ακριβώς αυτό το πράγμα. Και μάλιστα παρουσιάζουν τους βαθύτερους λόγους για τους οποίους η χρήση των εικόνων είναι θα λέγαμε επιβεβλημένη στη λατρεία.
Έχουμε δει πολλές από αυτές τις μαρτυρίες, μέσα από τον «3ο Λόγο του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, Προς του διαβάλλοντας τας αγίας εικόνας», ο οποίος ελέχθη όταν δημιουργήθηκε το ζήτημα της Εικονομαχίας, με πρωτεργάτη και υποκινητή τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Λέοντα τον Γ΄. Θέλοντας κατά τον 8ο αιώνα μ.Χ. να επιφέρει και να επιβάλλει μεταρρυθμίσεις γενικότερα αλλά και ειδικότερα στον χώρο της Εκκλησίας, απαγόρευσε τη χρήση και την προσκύνηση των εικόνων. Η Εκκλησία αντέδρασε, και κύριος εκπρόσωπός της στον αγώνα αυτόν, την εποχή εκείνη, είναι ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.
Σημειώνουμε ότι η αντίδραση της Εκκλησίας, ήταν ενδεδειγμένη και απόλυτα δικαιολογημένη, διότι η απαγόρευση της χρήσης εικόνων, είχε ένα πολύ βαθύ, και σοβαρά αιρετικό περιεχόμενο. Η απαγόρευση των εικόνων, στην πράξη θα σήμαινε τα εξής:
Πρώτον: Ότι οι εικόνες και γενικότερα η ύλη, σαν κτίσμα, είναι κακή. Θα χώριζε λοιπόν τον κόσμο σε δύο αρχές, κάτι που έκαναν οι Μανιχαίοι, τον θεό του καλού, και το κακό, το οποίο βέβαια τότε, ή θα έπρεπε να το αποδώσουμε στον ένα Θεό Δημιουργό, (πράγμα που οδηγεί σε σχιζοφρένεια), ή θα έπρεπε να το θεωρήσουμε ως απόλυτη οντότητα, και όχι «τροπή των κτισμάτων».
Αντέδρασε λοιπόν η Εκκλησία ακριβώς σ’ αυτή τη Μανιχαϊκή αντίληψη, λέγοντας ότι οι εικόνες όπως και οποιοδήποτε κτίσμα, δεν είναι απόλυτα κακό ή καλό. Ο ένας αληθινός Θεός, ο Δημιουργός, έφτιαξε όλα τα πράγματα, και «είδε ότι ήταν καλά λίαν». Στη συνέχεια, η χρήση τους, ή ελευθερία που έχουν τα νοήμονα πλάσματα, τα οδηγεί να γίνουν καλά ή κακά.
Έτσι λοιπόν και οι εικόνες εμπίπτουν ακριβώς στην ίδια κατηγορία. Μπορεί κάποιος να φτιάξει εικόνες και να τις προσκυνεί ως θεούς, (που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι είδωλα), οπότε και η χρήση τους είναι κακή, και αυτομάτως γίνονται και οι ίδιες κακές, ή να χρησιμοποιήσει την ύλη, για να φτιάξει εικόνες του ενσαρκωμένου Θεού και των αγίων στους οποίους κατοίκησε, τους έκανε δηλαδή ναούς Του. Τότε η χρήση των εικόνων, (η οποία σημειώνουμε ότι βοηθάει όσους τις χρησιμοποιούν στο να λατρέψουν τον Έναν Αληθινό Θεό), η χρήση τους λοιπόν αυτή, τις καθιστά καλές και επιβεβλημένες στη Θεία Λατρεία.
