Ναυπάκτου: Οι προϋποθέσεις της αιρέσεως του Αρείου και του ορθοδόξου δόγματος

Και ο Οικουμενισμός αίρεση είναι, σεβασμιώτατε, τον οποίο επεσήμανε και ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, αλλά σφυρίζετε αδιάφορα κάνοντας τον ανήξερο.

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

---

Ἐφέτος ἑορτάζουμε τήν ἐπέτειο τῶν 1700 ἐτῶν ἀπό τήν σύγκληση τῆς Α΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, τό 325 μ.Χ. Πρόκειται γιά τήν «πρώτη» καί «Ἁγία» Σύνοδο, ἡ ὁποία κλήθηκε νά ἀντιμετωπίση τήν αἴρεση τοῦ Ἀρείου.

Ὁ Ἄρειος ἦταν πρεσβύτερος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας, ἐξέφρασε αἱρετικές ἀπόψεις γιά τόν Χριστό, ὅτι δέν εἶναι Θεός, ἀλλά τό πρῶτο κτίσμα τοῦ Θεοῦ καί καταδικάσθηκε στήν Σύνοδο πού ἔγινε στήν Ἀλεξάνδρεια.

Ἐπειδή ἡ αἴρεση αὐτή, μέ τίς ἐνέργειες τοῦ Ἀρείου, μεταφέρθηκε καί ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας χρειάσθηκε νά συγκληθῆ μιά μεγάλη Οἰκουμενική Σύνοδος γιά νά τήν ἀντικρούση καί νά διατυπώση τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία γιά τήν θεότητα τοῦ Χριστοῦ.

Ἔτσι, ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος συνέταξε τά πρῶτα ἑπτά ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τό γνωστό «Πιστεύω», τό ὁποῖο συμπληρώθηκε καί ὁλοκληρώθηκε ἀπό τήν Β΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τό ἔτος 381 μ.Χ. στήν Κωνσταντινούπολη.

Όταν οι Επίσκοποι σε καιρό αιρέσεως δεν ακολουθούσαν την βασιλική οδό αλλά προσεύχονταν στον Θεό: Καλύτερα να πεθάνω, παρά να λειτουργήσω με τον κάθε ..."Βαρθολομαίο"!!!

ἅγ. Ἀλέξανδρος: "Δέν εἶναι σωστό ἔτσι ἁπλά νά δεχθοῦμε σέ κοινωνία τόν τῆς αἱρέσεως εὑρετήν. Ὁ Θεὸς ἄς μήν ἐπιτρέψει ἡ αἵρεση νά νομι­σθεῖ ὡς εὐσέβεια". Οἱ σημερινοὶ διάδοχοί του: Ναὶ μὲν ο κάθε οἰκουμενιστὴς εἶναι αἱρετικός, ἀλλὰ ἡ εὐσέβεια ἐπιβάλλει νὰ κοινωνεῖς καὶ νὰ συμπροσεύχεσαι μὲ τὸν αἱρετικό.

    

Ἡ ἱστορία τοῦ αὐριανοῦ ἑορταζομένου ἁγίου Ἀλεξάνδρου ἀποκαλύπτει ὅλη τὴν τραγικότητα τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, τῆς πονηρᾶς συνοδείας του καὶ ὅσων κοινωνοῦν μαζί του, ὡς τάχα ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ κάνουν, διότι τάχα το ἐπιβάλλει ἡ βασιλική ὁδός, παραβλέποντας τὴν Ἱερή μας Παράδοση, ποὺ διδάσκει τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ κάθε αἱρετικό καὶ τὴν συνοδική του καταδίκη! Σὲ καιροὺς αἱρέσεως ἡ βασιλικὴ ὁδὸς παύει νὰ ἰσχύει. Ἰσχύει μόνο ἡ ὁμολογία καὶ ἡ ὑπεράσπιση τῆς Πίστεως μὲ ὀρθόδοξο ζῆλο καὶ ὄχι μὲ οἰκονομίες, ὅπως π.χ. διδάσκει ὁ π. Πέτρος Χίρς ποὺ ἔχει ὑπογράψει τρεῖς(!) ὁμολογίες Πίστεως στὶς ὁποῖες περιέχεται ἡ ἀπειλὴ διακοπῆς κοινωνίας ἂν οἱ Οἰκουμενιστὲς δὲν μετανοήσουν καὶ δὲν ἔχει τηρήσει καμία.

• Ὁ πατρ. ἅγιος Ἀλέξανδρος, «ζήλῳ πυρπολούμενος τῷ θείῳ ὡς ἄλλος Ἠλίας νοητῶς, κατέσφαξε διὰ τῆς προσευχῆς ἀοράτως τὸν βλάσφημον Ἄρειον» (γιὰ ὅποιον δὲν γνωρίζει τὸ γεγονός, μπορεῖ νὰ τὸ πληροφορηθεῖ ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ παραθέτουμε στὴ συνέχεια).

• Ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος καὶ οἱ ἀκόλουθοί του πυρπολούμενος ζήλῳ κακοδόξῳ ἐναγκαλίζεται, τιμᾶ καὶ “συλλειτουργεῖ” μὲ τοὺς συγχρόνους Ἀρείους καὶ προδρόμους τοῦ Ἀντιχρίστου Πάπες!

• Ὁ πατρ. ἅγιος Ἀλέξανδρος, παρὰ τὴν πίεση πολιτικῶν προσώπων καὶ Ἐπισκόπων, καὶ παρὰ τὴν γραπτὴ ὁμολογία τοῦ Ἀρείου ὅτι πιστεύει Ὀρθόδοξα(!) ἀρνήθηκε τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Ἀρείου στὸ ναό, παρακαλώντας τὸν Θεὸ νὰ τὸν πάρει ἀπ’ αὐτὴν τὴν ζωή, παρὰ νὰ συλλειτουργήσει μὲ τὸν αἱρετικό.

Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος. Περιγραφή και Σημασία της

 

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος. Περιγραφή και 

Σημασία της

 Ο Άρειος

Ο Άρειος εγεννήθη εν Λιβύη περί τα μέσα της γ' μ.Χ. εκατονταετηρίδος, εσπούδασε δε εν Αλεξανδρεία και εγένετο οπαδός του Ωριγένους, του Μελετίου και του προϊσταμένου της Αντιοχειανής Σχολής Λουκιανού του πρεσβυτέρου. Η ευρεία αυτού παιδεία, η φιλοσοφική αυτού μόρφωσις, και η περί την επιστήμην των θείων Γραφών δεινότης, κατέστησαν αυτόν γνωστότατον, το δε εμβριθές αυτού σχήμα, οι οπωσούν αγέρωχοι τρόποι, το μεγαλοπρεπές ανάστημα, και η ευειδής αυτού όψις, ενέπνεον πάσι τον σεβασμόν και συμπάθειαν. Και κατ' αρχάς μεν καταλιπών τον Μελέτιον προεχειρίσθη διάκονος της Εκκλησίας Αλεξανδρείας υπό του Επισκόπου αυτής Πέτρου.

Από της εποχής δ' αυτής παρουσιάζεται η του χαρακτήρος αυτού ισχύς και η εμμονή εις τας πεποιθήσεις του. Είτα δε, όταν ο Πέτρος Αλεξανδρείας απεκήρυξε τους συμμετόχους του Μελετίου, και δεν απεδέχετο το βάπτισμα αυτών, ο Άρειος εξανέστη το πρώτον, μεμφόμενος τα γενόμενα και διεμαρτύρετο κατά του μέτρου τούτου του Επισκόπου του. Και κατ' ακολουθίαν τούτου απεπέμφθη από της Αλεξανδρείας. Ότε δε μετά ταύτα τον Πέτρον αποβιώσαντα διεδέξατο ο πραϋς τους τρόπους Αχιλλάς, ο Άρειος αιτήσας συγγνώμην εγένετο δεκτός εν τη Εκκλησία και τω 212ω εχειροτονήθη Πρεσβύτερος.

Το περί τριαδικου Θεού δόγμα του Χριστιανισμού, όπερ από της αυτού εμφανίσεως εσκανδάλισεν Ιουδαίους και Έλληνας, από δε των μέσων του β' αιώνος παρουσίασε την αίρεσιν των Μοναρχιανών και προυκάλεσε πολλάς έριδας, παρέσυρε και το ακάθεκτον πνεύμα του Αρείου, το οποίον δυσφόρως έχον προς τον ανυπέρβλητον του δόγματος φραγμόν, και ζητούν την του πνεύματος φίλην ελευθερίαν την υπερπηδώσαν τα πάντα και τα πάντα υποτάσσουσαν τη ιδία εξουσία, διέσπασε του δόγματος τα δεσμά, ίνα εν τη ελευθερία αυτού εισδύση εις τα βασίλεια των μυστηρίων και ερευνήση αυτά και, εί δυνατόν, ψηλαφήση και υπαγάγη αυτά υπό την ιδίαν αντίληψιν. Ο Άρειος μελετήσας καλώς τας θεωρίας της Αλεξανδρινής και της Αντιοχειανής Σχολής προσέλαβεν εξ αυτών τα προσφυή ταις αρχαίς αυτού και διεμόρφωσεν ιδίαν θεωρίαν, λαβών παρά μεν του Ωριγένους την υπόταξιν του λόγου, παρά δε του Λουκιανού την άρνησιν της Ομοουσιότητος. Προς διάδοσιν δε της διδασκαλίας αυτού και επικράτησιν συνέταξε διάφορα άσματα και ποιήματα και διεμοίρασεν αυτά εις τον λαόν. Και η διδασκαλία αυτού εύρε πολλούς οπαδούς παρά τε τω Κλήρω και τω λαώ, εξ ών οι μεν ησπάζοντο αυτήν ως ορθήν, οι δε εθεώρουν αυτήν ως ακίνδυνον.

Σήμερα θα ονόμαζαν τον Άρειο έναν "άλλο δρόμο προς τον Θεό" και "αγαπητό αδελφό"!

O Άγιος Νικόλαος και το χαστούκι στον Άρειο

                        

Ὑπάρχει μία τάση ἀπὸ διαφόρους νὰ σπιλωθεῖ ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπειδὴ χαστούκισε τόν αἰρετικὸ Ἄρειο εἰς τὴν Α΄ Σύνοδο τῆς Νικαίας το 325 μ.Χ.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. Κωνσταντίνου ἐμφανίζεται καὶ ὁ αἱρετικὸς Ἄρειος. Ὃ Ἄρειος πρέσβευε καὶ διαλαλοῦσε περίτρανα ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεὸς ἀλλὰ κτίσμα καὶ ποίημα τοῦ Θεοῦ. Ἂν καὶ καθαιρεῖται, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑποστηρίζει σθεναρὰ τὴν ἄποψή του, μὲ συνέπεια νὰ παρασύρονται ἀρκετοὶ ἀπὸ τὰ κηρύγματά του καὶ νὰ ἐπικρατεῖ στὶς τάξεις τῆς Ἐκκλησίας μεγάλη σύγχυση. Βλέποντας ὁ Μ. Κωνσταντῖνος τὸ πρόβλημα ποὺ εἶχε δημιουργηθεῖ, συγκαλεῖ σὲ σύσκεψη ὅλους τούς Ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς πρώτους τῶν...Μοναχῶν στὴ Νίκαια, γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ ποιὸς τελικὰ ἔχει δίκαιο.

Ἐπιφανεῖς ἀρχιερεῖς καὶ Μοναχοί, ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους καὶ ὁ Ἅγιος Νικόλαος συγκεντρώνονται στὴ Νίκαια τὸ 325 μ.Χ. στὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ τίθενται ἀντιμέτωποι τοῦ Ἀρείου. Ἡ συζήτηση εἶχε ξεκινήσει καὶ ἡ ἀγωνία ἦταν μεγάλη. Βλέποντας σὲ κάποιο χρονικὸ σημεῖο ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὅτι ὁ Ἄρειος προσπαθεῖ νὰ ἀποστομώσει τοὺς ἀρχιερεῖς, κινούμενος ἀπὸ ἱερὴ ἀγανάκτηση σηκώθηκε καὶ κατάφερε δυνατὸ ράπισμα στὸν Ἄρειο.

Η αίρεση του Αρείου και η Α' Οικουμενική Σύνοδος

 "η Σύνοδος τούτο νοούσα καλώς ομοούσιον έγραψεν, ίνα την τε των αιρετικών κακοήθειαν ανατρέψωσι"! Σήμερα όμως, τί κάνουν οι Επίσκοποι; Όχι μόνο δεν ανατρέπουν την κακοήθειαν των αιρετικών, αλλά και την υποστηρίζουν με κάθε τρόπο, ακόμα και με την ΑΠΡΑΞΙΑ ΤΟΥΣ.

Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΚΑΙ Η Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

Ειρήνης Αρτέμη

Πτ. Θεολογίας -Φιλολογία Πανεπιστημίου Αθηνών

Mphil Θεολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

υπ. διδάκτορος Θεολογίας  Πανεπιστημίου Αθηνών

Τον Δ΄ αιώνα μετά το τέλος των Διωγμών εμφανίστηκε η πρώτη μεγάλη δογματική απειλή για την επίσημη χριστιανική θρησκεία. Ήταν η διδασκαλία του Αρείου[1]. Το πρόβλημα που βασάνιζε τον Άρειο ήταν η αΐδια - αιώνια γέννηση του Θείου Λόγου. Δίδασκε, λοιπόν, ότι ο Υιος δεν είναι κατά φύση και κατ ουσίαν αληθινός Θεός[2]. Δημιουργήθηκε από το Θεό - Πατέρα κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή «εν χρόνω»[3]. Για το λόγο αυτό δεν μπορούσε να χαρακτηρισθεί αγέννητος, ούτε μέρος αγεννήτου. Ήταν επομένως, ένα απλό κτίσμα του Θεού[4]. Ως κτίσμα, λοιπόν, ο Υιος και ο Λόγος του Θεού δεν είναι συνάναρχος και συναΐδιος προς τον Πατέρα[5], αλλά δημιουργήθηκε αμέσως «θελήσει» του Πατρός[6], ενώ τα άλλα κτίσματα δημιουργήθηκαν από το Θεό δια μέσου του Υιού. Χαρακτηριστική φράση που συνόψιζε την αρειανική διδασκαλία για τον Υιό ήταν «ην ποτε ότε ουκ ην»[7].

Η εικόνα πραότητος έδωσε χαστούκι στον αιρετικό Άρειο. Και ο Θεός τον τίμησε.

Εμείς χρειαζόμαστε την απειλή επιτιμίου για να πράξουμε το αυτονόητο! Αλλά και τότε δεν το πράττουμε. 

Μνήμη αγίου Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού

Νικόλαος Δ.Θαλασσινός, 

Χειρουργός Θώρακος, Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής

Μέσα στην πληθώρα των προβληματισμών μας κατά την ανάμνηση του βίου του Αγίου Νικολάου, θυμηθήκαμε τη συμπεριφορά του Αγίου προς τον Άρειο, κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. Υπάρχει ένα επεισόδιο ,που λίγοι το ξέρουν και λίγο έχει προβληθεί. Πολλοί ξέρουν για τις αποστομωτικές απαντήσεις του Αγίου Αθανασίου ή για το θαύμα με το κεραμίδι του Αγίου Σπυρίδωνος. Πόσοι όμως ξέρουν για το χαστούκι του Αγίου Νικολάου; Πότε έφθασε να τον ραπίσει; Όταν η φωνή του διαβόλου-ο Άρειος- είχε φθάσει στο σημείο να αποστομώσει τους περισσότερους Ιεράρχες. Όλους  αυτούς τους θεόπνευστους πατέρες. Τότε – λέγει ο Συναξαριστής- αυτή η εικόνα πραότητος, έδωσε ένα τόσο δυνατό χαστούκι στον Άρειο, που τον έριξε κάτω από την θέση του. Και τι εισέπραξε; Φυλάκιση. Και μάλιστα η απόφαση ήταν επιεικής και με σύμφωνη γνώμη όλων των μελών της Συνόδου, διότι υπό διαφορετικές συνθήκες ,θα έπρεπε να ακρωτηριασθεί, διότι ασέβησε εμπρός στον Βασιλέα. Σύμφωνα με τα ειωθότα έπρεπε να του κοπεί το χέρι. Αυτά επέτασσαν οι τότε ανθρώπινοι νόμοι.

Ο Άγιος Αλέξανδρος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ερώτηση προς όσους διδάσκουν αλλότρια: Γιατί ο άγ. Αλέξανδρος δεν ήθελε να συλλειτουργήσει "κατ΄ οικονομίαν" ή "από αγάπη" με τον Άρειο, αλλἀ αντιθέτως παρακάλεσε τον Θεό να μην γίνει το συλλείτουργο αυτό, παρόλο που ο αυτοκράτορας Μ. Κων/νος τον διαβεβαίωσε ότι ό Άρειος μετανόησε;

Σήμερα η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Αλεξάνδρου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ο Άγιος Αλέξανδρος γεννήθηκε το 240 μ.Χ., βέβαια άλλοι λένε το 239 μ.Χ. στην Μικρά Ασία, από ευλαβείς οικογένεια.

Η χαρισματικότητα και η πίστη του Αγίου φάνηκαν κατά την δωδεκάχρονη πατριαρχεία του και από την συμμετοχή του στην Α΄ οικουμενική σύνοδο, η οποία έγινε στην Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ., στην οποία καταδικάστηκε η αίρεση του θεολόγου και πρωτοπρεσβυτέρου Αρείου(250 μ.Χ.- 336 μ.Χ.).

Σύμφωνα με τις πηγές της Εκκλησίας ο Άγιος Αλέξανδρος είχε λάβει τον βαθμό της ιεροσύνης και υπηρετούσε ως πρωτοπρεσβύτερος στο πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, της οποίας πατριάρχης ήταν ο Άγιος Μητροφάνης και είχε τον Άγιο Αλέξανδρο ως «δεξί του χέρι». Έτσι τον έστειλε ως αντιπρόσωπο του στην Α΄ οικουμενική σύνοδο καθώς ο πατριάρχης ήταν ηλικιωμένος και φιλάσθενος. Ο Άγιος με τον λόγο του υπεράσπιζε την ορθόδοξη πίστη.

Μνήμη αγίου Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού

Nικόλαος Θαλασσινός, Χειρουργός Θώρακος

Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής

  Αυτή η "εικόνα πραότητος" έδωσε ένα τόσο δυνατό χαστούκι στον Άρειο!

    Μέσα στην πληθώρα των προβληματισμών μας κατά την ανάμνηση του βίου του Αγ. Νικολάου, θυμηθήκαμε τη συμπεριφορά του Αγίου προς τον Άρειο, κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. Υπάρχει ένα επεισόδιο, που λίγοι το ξέρουν και λίγο έχει προβληθεί. Πολλοί ξέρουν για τις αποστομωτικές απαντήσεις του Αγίου Αθανασίου ή για το θαύμα με το κεραμίδι του Αγίου Σπυρίδωνος. Πόσοι όμως ξέρουν για το χαστούκι του Αγίου Νικολάου; Πότε έφθασε να τον ραπίσει; Όταν η φωνή του διαβόλου –ο Άρειος– είχε φθάσει στο σημείο να αποστομώσει τους περισσότερους Ιεράρχες. Όλους  αυτούς τους θεόπνευστους πατέρες. Τότε –λέγει ο Συναξαριστής– αυτή η εικόνα πραότητος, έδωσε ένα τόσο δυνατό χαστούκι στον Άρειο, που τον έριξε κάτω από την θέση του.