Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επάγγελμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επάγγελμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ένα σίγουρο επάγγελμα σε καιρούς κρίσεως. Γίνε οικουμενιστής Επίσκοπος!

Έτσι κατάντησαν οι Οικουμενιστές τον θεοπρόβλητο θεσμό του Επισκόπου, "τον όντως οφθαλμό της Εκκλησίας" κατά τον Μ. Αθανάσιο! Παλαιότερα Επίσκοπος σήμαινε πατρότητα, πρότυπο, θυσίες, διωγμούς, αγώνες, αγχόνη, βασανιστήρια, αγιότητα. Σήμερα... Αλλά κανείς δεν αντιδράει!



Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με σταθερές και υψηλές αποδοχές, και εξασφαλισμένη σύνταξη σε καιρούς κρίσης;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που να σου εξασφαλίζει τιμές, προτομές, βραβεία, οσφυοκαμψίες, υψηλή τηλεθέαση, πολιτική και κοινωνική αναγνώριση;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που άλλα μπορείς να υπόσχεσαι και άλλα να κάνεις χωρίς κίνδυνο απώλειας της εργασίας σου και χωρίς να λογοδοτείς σε κανέναν εκτός της πολιτικής εξουσίας;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα, που θα σου δίνει την δυνατότητα να διώκεις χωρίς να διώκεσαι, να καταδικάζεις, χωρίς να καταδικάζεσαι, να ζητάς τον λόγο, χωρίς να είσαι υπόλογος;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που σου δίνει την δυνατότητα να κλείνεις και να ανοίγεις χώρους (βλ. ναούς) που δεν σου ανήκουν, να ερμηνεύεις ό,τι και όπως θέλεις και να εκφράζεσαι κατά το δοκούν χωρίς ίχνος ντροπής ή απειλή τιμωρίας για την παρερμηνεία  και τον σφετερισμό σου;

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με υποτροφίες στο εξωτερικό, διεθνή αναγνώριση και με προοπτικές πανεπιστημιακής καριέρας και τίτλων;

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με συνεντεύξεις σε μεγάλα τηλεοπτικά κέντρα, με συναντήσεις με πρέσβεις χωρών, με ταξίδια στο Βατικανό, στην Ελβετία στις Η.Π.Α. και ανά την οικουμένη με παράλληλη παροχή πολυτελούς κατοικίας και αυτοκινήτου;

Τότε επισκέψου τις σχολές οικουμενιστών Επισκόπων, αρχιμανδριτών άνευ μάνδρας και καριεριστών ρασοφόρων.

Ὁ Σωφέρ καὶ ἡ κούρασή του

Στενοχωρεῖσαι. Βαρέθηκες τὴν δουλειά σου. Ὅλες οἱ ἄλλες ἐργασίες σοῦ φαίνονται καλύτερες. Εἶσαι πικραμένος καὶ ἀνήσυχος, γιατί δὲν μπορεῖς νὰ βρῆς ἄλλο ἐπάγγελμα!

Πολὺ σκέφθηκα πρὶν πάρω τὸ μολύβι μου νὰ σοῦ ἀπαντήσω. Προσπάθησα μὲ τὴν φαντασία μου νὰ ἔρθω στὴν θέση σου. Προσπάθησα νὰ μπῶ στὴν μαυρίλα καὶ στὸν θόρυβο τῆς μηχανῆς. Φαντάσθηκα τὸν ἑαυτό μου κατάμαυρο καὶ ἱδρωμένο νὰ κοιτάζω μὲ προσοχή, μὲ προσοχὴ πάντα μπροστά, ἐνῷ πίσω μου ἔρχεται ἕνας μικρὸς λαός: γέροι, γονεῖς, παιδιά, ἡγεμόνες, διπλωμάτες, ὑπάλληλοι, χωρικοί, ἐργάτες, μέ-ροκαματιάρηδες. Ὅλοι γνωστοί μου, καὶ ὅλοι αὐτὴ τὴν στιγμὴ ἐξαρτῶνται ἀπὸ μένα! Εἴτε τὸ κουβεντιάζουν μεταξύ τους, εἴτε ἁπλῶς τὸ σκέπτονται μέσα τους. Ὅλοι τρέχουν μὲ λαχτάρα γιὰ τὸν προορισμό τους. Καὶ ἐγὼ ἐξαρτῶμαι ἀπὸ τὸν Θεό.

Οἱ ἐπιβάτες δὲν τὸ καταλαβαίνουν πόσο ἐξαρτῶνται ἀπὸ μένα! Χωρὶς νὰ μὲ γνωρίζουν. Χωρὶς νὰ μὲ ξέρουν! Καὶ ὅμως μὲ ἐμπιστεύονται. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς μοῦ δίνει χαρά! Ὅταν ἀνέβηκαν στὸ ὄχημα καὶ ξεκινήσαμε, κανεὶς δὲν ἦρθε νὰ μὲ ἰδῆ καὶ νὰ μὲ γνωρίση! Κανεὶς δὲν ἀναρωτήθηκε: Μήπως εἶναι τρελλὸς ἤ τυφλὸς ἤ μεθυσμένος; Ὅλοι μοῦ ἐμπιστεύθηκαν τὴν ζωή τους! Χωρὶς νὰ εἶναι σίγουροι ὅτι εἶμαι ὁ πιὸ ἱκανὸς ἄνθρωπος σ’ αὐτὴν τὴν θορυβώδη κίνηση τῆς πόλης, ποὺ οἱ ἐπιβάτες μένουν στὸ ὄχημά μου γιὰ λίγο καὶ συνεχῶς ἀλλάζουν!