Μπορεί ένας πνευματικός να καταργεί την ελευθερία σου;
Ο για κάποιους «κυνηγημένος» πατρ. Βαρθολομαίος σε ένα ακόμα «ταπεινό» διεθνές συνέδριο «ποιμαντικού» χαρακτ
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στο Διεθνές Συνέδριο ''World Policy Conference''
Ο Πατρ. Βαρθολομαίος δείχνει για μία ακόμα φορά ποιά είναι τα πραγματικά ενδιαφέροντά του και με ποιούσε θέλει να συναναστρέφεται: Όχι ο ευαγγελισμός όχι η ποίμανση του ποιμνίου εν ταπεινώτητι και εν αληθεία, αλλά η συμμετοχή στα κέντρα εξουσίας με τους δυνατούς αυτού του κόσμου. Αν κοιτάξει κανείς την λίστα των καλεσμένων του διεθνούς συνεδρίου που θα παρεβρεθεί ο πατρ. Βαρθολομαίος (εδώ) θα διαπιστώσει των παραπάνω λόγων το αληθές και φυσικά θα αναρωτηθεί, οι ευσεβείς ως πότε θα συμπορεύονται με τέτοιους «ποιμένες»;
Α.Τ.
Όλα μέλι γάλα πια. Οι για το θεαθήναι αντιδράσεις τελείωσαν και η υποταγή στην αποστασία επιδεικνύεται με κάθε μεγαλοπρέπεια.

Η "νέα Εκκλησία" είναι εδώ. Μετά τον Πειραιώς που τον ονόμασε "εξαιρετικό τέκνο", τώρα ο μητρ. Ν. Ιωνίας Γαβριήλ λίγες μέρες πριν την Μ. Εβδομάδα παίζει "κατανυκτικά" "φάπες" στο γήπεδο με τον αμερικανό πρέσβη.
σ.σ. Δείτε τον Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, αυτόν που είπε ότι ο Χριστός έβαλε το πάθος της ομοφυλοφιλίας στους ανθρώπους, να παίζει σφαλιάρες με τον Τσούνη, τον πρέσβη της Αμερικής που προωθεί στην Ελλάδα την ατζέντα της ομοφυλοφιλίας.
Και το όνομα αυτής, εξουσιομανία!
Συναντιέται με τους αιρετικούς για να κατηγορήσει τους Ορθόδοξους
Επιτροπή του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) συνεδριάζει στην Κωνσταντινούπολη, φιλοξενούμενη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Ο Άγιος Νικόλαος ενάντια στην αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό της εξουσίας!
Ξέρουν ποιούς βάζουν στον επισκοπικό θρόνο. Αντί για αγάπη και καθήκον επικρατούν πια στην Εκκλησία σχέσεις εξουσίας και υποτέλειας.
ΑΡΧΟΝΤΕΣ

Άρχοντες και αρχόμενοι κατά τον άγ. Μάξιμο τον Ομολογητή!

«…Βασιλεία των ανθρώπων το γένος αναγκαίως υπεισείχθη … και η ομότιμος φύσις εις το άρχειν και άρχεσθαι μερισθήναι συνεχωρήθη…»
(Μάξιμος Ομολογητής
Φιλοκαλία Β’, 140)
Δεν ήταν πρόθεση του Θεού στον κόσμο να υπάρχουν άρχοντες και αρχόμενοι.
Δικός του Νόμος ήταν και πάντοτε θα είναι οι άνθρωποι να πορεύονται «κατά φύσιν», να ζουν και να ενεργούν ομότιμοι και ισότιμοι με τους άλλους.
Οι άνθρωποι, ωστόσο, σε πολύ μεγάλη πλειοψηφία, άλλη γνώμη είχαν και έχουν!
Αγνόησαν και αψήφησαν την γνώμη και τον Νόμο του Θεού, και έβαλαν και βάζουνε πάνω από του Θεού το θέλημα τη θέληση την δική τους, και το δικό του νόμο: να αφήνουνε την ψυχή τους αφύλακτη στη δίνη των παθών που φέρνουν πάντα θύελλες, σεισμούς και δυστυχίες.
Τους αρέσει (!) να τρέχουν αξεδίψαστοι, σαν άφρονες ιππείς, που ιππεύουν αχαλίνωτα άλογα μέσα στην καταχνιά, να τρέχουν ασυγκράτητοι στην άκρη του κατάραχου, στα χείλη του γκρεμού.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 9,1-8] Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου «Ὂχλος καί ἂρχοντες» [26-7-1992] (Β265)
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄
ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ.9,1-8]
Ἀπομαγνητοφωνημένη
ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου
μὲ
θέμα:
«Ὂχλος
καὶ ἂρχοντες»
[ἐκφωνήθηκε
στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 26-7-1992]
(Β265)
Σήμερα,
ἀγαπητοί μου, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος μᾶς διηγεῖται τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας ἑνὸς
παραλυτικοῦ. Εἶδε ὁ Κύριος τὴν πίστιν ἐκείνων ποὺ μετέφεραν τὸν παράλυτο καὶ
εἶπε σὲ αὐτόν: «Θάρσει, τέκνον (:Πᾶρε θάρρος, παιδὶ μου)·ἀφέωνταί
σοi αἱ ἁμαρτίαι σου. (:Σοῦ
συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου)».
Ἐκεῖ
πλάϊ, ὅπως συνήθως πάντοτε, εὑρίσκοντο μερικοὶ Γραμματεῖς, ποὺ ὅταν ἄκουσαν ὅτι
συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες τοῦ παραλύτου, εἶπε ὁ καθένας ἀπὸ μέσα τοy: «Οὗτος
βλασφημεῖ. Καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· ἵνα τί ὑμεῖς
ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; (:''Αὐτὸς βλασφημεῖ. Ποιός
ἔχει δικαίωμα νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες;''. Ὁ Κύριος γνωρίζοντας τί ἐσκέφθησαν, τοὺς
λέγει: ''Γιατί ἐσεῖς σκέπτεσθε πονηρὰ πράγματα;'')». Καὶ τί λέγει ὁ Κύριος;
«Τί γὰρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν (:«Γιατί», λέγει, «τί
εἶναι εὐκολότερο νὰ εἰπεῖ κανείς»), ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ
εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει; (:Δὲν εἶναι εὐκολότερο πρᾶγμα νὰ
θεραπεύσεις κάποιον ἀπὸ τοῦ νὰ τοῦ ἀφήσεις ἁμαρτίες;)». Διότι ἐπιτέλους,
μία θεραπεία, βέβαια μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, πλὴν ὅμως, μιὰ θεραπεία
κάνει καὶ ἡ Ἰατρική. Ἀλλὰ αὐτὸ βεβαίως δὲν εἶναι εὐκολότερον; Παρὰ τοῦ νὰ πεῖ
κανεὶς σὲ κάποιον: «σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι», κάτι ποὺ προσωπικὰ
ἀνήκει στὸν Θεό;- «ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς
γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας (:Γιὰ νὰ δεῖτε ὅτι ἔχει ἐξουσία ὁ υἱὸς τοῦ
ἀνθρώπου ἐπάνω στὴ γῆ νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες)». Καὶ εὐθὺς λέγει εἰς τὸν
παράλυτον νὰ σηκωθεῖ, νὰ πάρει τὸ κρεβάτι του καὶ νὰ πάει στὸ σπίτι του.
Μία μικρὴ παρένθεση. Πῶς μπορεῖ νὰ ξέρομε ὅτι συγχωρήθηκαν οἱ ἁμαρτίες αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου; Θὰ ἐρωτήσετε. Διότι δὲν εἶναι ἕνα σκοτεινὸ πρᾶγμα; Πᾶμε στὴν ἐξομολόγηση καὶ δεχόμεθα τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ποῦθε ξέρομε ὅτι συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες μας; Ἐδῶ λοιπὸν πῶς μποροῦσε νὰ γνωρίζει κανεὶς ὅτι συγχωρήθηκαν οἱ ἁμαρτίες ἐκείνου τοῦ παραλύτου; Ἀπὸ τὸ ἀκολουθοῦν θαῦμα. Διότι Ἐκεῖνος ποὺ εἶπε μὲ τόσην εὐκολία «Σήκω καὶ περπάτα», προφανῶς κατέχει καὶ τὸ ἄλλο. Κι Ἐκεῖνος ποὺ εἶπε: «Ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς», δηλαδὴ στὸ μυστήριο πιὰ τῆς Ἐξομολογήσεως, ὁ ἴδιος εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ συγχωρεῖ τίς ἁμαρτίες.


