Τὰ δύο προσωπεῖα τῆς ἀγαπολογίας καὶ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος

 

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Εἶναι πιὰ φανερό καὶ γιὰ τοὺς πιὸ ἀδαεῖς, ὅτι οἱ ὀπαδοὶ τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τίς πράξεις τους διαστρεβλώνουν καὶ διαστρέφουν τὴν κορυφαία ἔκφραση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τὴν ἀγάπη ἀναπτύσοντας μία νέα «ἀγάπη», τὴν «ἀγαπολογία». Τὸ κύριο ἐπιχείρημά τους εἶναι, ὅτι ὁ ὁ νόμος τῆς ἀγάπης μας διδάσκει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ κοιτᾶμε, τί μᾶς χωρίζει ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ βλάσφημους, ἀλλὰ τί μᾶς ἑνώνει. Ἔτσι χρησιμοποιοῦν ἀποκομμένα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τίς πράξεις τους καὶ νὰ πλανέψουν τοὺς πιστούς, ὅπως «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν», «ἵνα ἑν ὦσιν», «ἡ ἀγάπη ὅλα τὰ ὑπομένει» κλπ. ὑποκρύπτοντας παράλληλα τὸν πραγματικὸ χαρακτῆρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ὅπως μᾶς τὸν παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. 

Τὸ ὅτι ἡ «ἀγαπολογία» ἀποτελεῖ διαστρέβλωση καὶ διαστροφὴ φανερώνει τὸ γεγονός, ὅτι ἐνῶ φοροῦν τὸ προσωπεῖο τῆς ἀγάπης ὡς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ὡς πρὸς τοὺς ὀρθόδοξους φοροῦν ἕνα ἄλλο προσωπεῖο, αὐτὸ τῆς ἀκραίας αὐστηρότητας καὶ τοῦ χλευασμοῦ, καταδικάζοντας, ὑβρίζοντας καὶ διώκοντας μὲ ἀκραῖο παράδειγμα τὴν Οὐκρανία, ὁποιονδήποτε τολμήσει νὰ ἀμφισβητήσει καὶ νὰ ἀπορρίψει αὐτήν τους τὴν στάση.

Ὁ ἐπιφανῇς γέροντας π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος σὲ ἐπιστολή του τοῦ ἔτους 1969 πρὸς τὸν τότε Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, τονίζει ἀκριβῶς καὶ μὲ μεγάλη εὐστοχία τὰ δύο προσωπεῖα τῆς «ἀγάπης» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

Σχόλιο πριν από την εκλογή του νέου αρχιεπισκόπου Κύπρου.

 Ηδη βλέπουμε ότι σε πολλά ιστολόγια (ανάλογα με τον ποιόν  υποψήφιο υποστηρίζει το κάθε ιστολόγιο) εμφανίζονται οι εκλεκτοί της κάθε πλευράς υποψήφιοι για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Εκκλησιας της Κύπρου, ως «πνευματικοί» καθοδηγητές, κάνοντας ομιλίες που αγγίζουν την καρδιά του ακροατή/αναγνώστη, ανεβάζοντας έτσι τη εκλογική τους δημοτικότητα. Για τα πραγματικά προσόντα που πρέπει να έχει ένας επίσκοπος και ιδίως για την απροθυμία του να γίνει επίσκοπος, επειδή γνωρίζει την τεράστια ευθύνη ου αξιώματος, ούτε κουβέντα δεν γίνεται. Αυτός δυστυχώς ο επιζήμιος για την πνευματική και όχι μόνο ζωή της Εκκλησίας τρόπος επισκοπικού εκλογικoύ αγώνα έχει πάρει πια τεράστιες διαστάσεις και αποτελεί μέγα σκάνδαλο για τους πιστούς. Ως εκ τούτου επαναλαμβάνουμε δύο σημαντικούς λόγους του μακαριστού π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου προς ωφέλεια των υποψηφίων και όσων τους υποστηρίζουν.  

Α.Τ.

                   

«Παρά τας ταλαιπωρίας της υγείας μου και το εν γένει εύθραυστον αυτής, παρά την συνεχή απασχόλησιν μου εις το πνευματικόν έργον, εις ποίον αγώνα της Εκκλησίας μου δεν έδωκα το "παρών"; Αν δεν "εκόσμησα" θρόνους, αν δεν "ελάμπρυνα" τελετάς (άμουσος δε και παράφωνος ων, ήμην λίαν ακατάλληλος προς τούτο…) αν δεν εισήλθον εν πομπή εις τους Ναούς, φέρων μανδύαν μετά μακράς "ουράς", προπορευομένων Ιερέων και Διακόνων και κρουομένων χαρμοσύνως των κωδώνων, αν δεν ήκουσα ψαλλομένας "φήμας" υπό καλλιφώνων χορωδιών, αν δεν ηυλόγησα δια δικηροτρικήρων τα πλήθη, αν δεν παρήλασα χρυσοστόλιστος ανά τας οδούς εν μέσω διπλών στίχων παρατεταγμένων στρατιωτών και υπό τους ήχους της "Μπάντας" του Δήμου αν…, αν…, αν…, δεν υπήρξα όμως και ρίψασπις ή λιποτάκτης. Ελεύθερος μεν σκοπευτής, αλλ' ουδέποτε απών εκ του αγωνιστικού στίβου. Ποίους εχθρούς της Εκκλησίας δεν επολέμησα δι' επιστολών, δι' άρθρων, δια βιβλίων, δι' ατερμόνων διαλογικών συζητήσεων κατ' ιδίων ή ενώπιον ακροατηρίων; Ποία ζωτικά δια την Εκκλησίαν θέματα αντιπαρήλθον εν σιγή και αδιαφορία; ποία εκ των συμφερόντων της Εκκλησίας δεν υπερήσπισα, εκ της ασήμου και ταπεινής σκοπιάς μου, δι' όλων μου των δυνάμεων; Αλλ' ας θέσω <φυλακήν τω στόματι μου> διότι παρεσύρθην ανεπαισθήτως και <γέγονα άφρων καυχώμενος>…Ο Θεός ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ!

Περὶ νηστείας

                

 Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος Πρεσβύτερος (+) 

Ἀναγκαῖος ὁ θεσμὸς τῆς νηστείας

Αὐτοὶ ποὺ ἐνσυνείδητα παραθεωροῦν τὸ θέμα τῆς νηστείας, χωρὶς νὰ ἔχουν λόγους ὑγείας, πολὺ φοβᾶμαι ὅτι δὲν ἐνδιαφέρονται πραγματικὰ γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. 

Νομοθέτες!

Διηγεῖτο κάποτε ὁ γέροντας: Ἦρθε κάποιο πνευματικοπαίδι μου καὶ μοῦ ἔλεγε: 

-Ξέρετε, πάτερ, ἐγὼ δὲν τὴν παραδέχομαι τὴν νηστεία. Τί πάει νὰ πεῖ νηστεία; 

Τοῦ ἀπάντησα: -Ἡ νηστεία εἶναι θεσμὸς τῆς Ἐκκλησίας. Νομοθετήθηκε στὸν Παράδεισο. Νήστευσαν οἱ Προφῆτες, ὁ Μωυσῆς, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες… Ἐὰν ἐξακολουθεῖς νὰ μὴ νηστεύεις καὶ νὰ ἔχεις αὐτὲς τὶς ἀντιλήψεις, τότε ν’ ἀλλάξεις Γέροντα! Ἔτσι τοῦ εἶπα. 

Ἐὰν ὅμως μου ἔλεγε: «Ξέρετε, πάτερ, δέχομαι τὴ νηστεία ὅπως τὴν ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ νηστεύσω τόσο. Προσπαθῶ ὅμως κάτι νὰ καταφέρω», θὰ τοῦ ἔλεγα: «Σὲ δέχομαι, παιδάκι μου. Προσπάθησε ὅσο μπορεῖς νὰ ἀνταποκριθεῖς σ’ αὐτὰ ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία μας». Ἀλλὰ νὰ μοῦ λέει: «Δὲν παραδέχομαι τὴ νηστεία»! Ποιὸς εἶσαι ἐσύ; Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λές; Ἀκοῦς ἐκεῖ!

Παρόμοια ἀπάντησε σὲ κάποιον, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀνέφερε στὴν ἐξομολόγηση ὅτι κατέτασσε τὶς νηστεῖες στὰ μικροπράγματα καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ δὲν τὶς τηροῦσε, «φροντίζοντας νὰ εἶναι ἐντάξει στὰ βασικά τῆς πίστεώς μας»: 

Ο π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΟΥΣ… ΙΟΥΣ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ!

Ὁ «πρωτοπρεσβύτερος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου» Ἀλέξανδρος Καρλοῦτσος μεταδίδει τὴν Θ. Κοινωνίαν εἰς τοὺς ἐκκλησιαζομένους διὰ χρήσεως πολλαπλῶν λαβίδων!

Μέγιστος κίνδυνος! Ταχίστη μετάδοσις μικροβίου πολιτικῆς πανουργίας καὶ θεολογικῆς ἀλογίας!

Οἱ πάτρωνες τοῦ COVID κύριοι τῶν ἱερῶν μυστηρίων μας;

Ἀπόλυτος ὑπακοὴ εἰς τὴν ἀποδιοργάνωσιν τῆς πνευματικῆς ζωῆς;

«Εἶναι ἐνταγμένα ὅλα αὐτὰ στὸ σχέδιο νὰ πληγῆ ἡ Ἐκκλησία»!

Γράφει ὁ Πρωτοπρ.π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

Χρεωστοῦμε εὐγνωμοσύνη στόν σεβαστόν καί ἀγαπητόν μας π. Ἰωάννην Κωστώφ, γιά τήν ἐπιμέλεια καί δημοσίευση τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῆς ἐγγράφου καί τῆς προφορικῆς διδασκαλίας τοῦ Μεγάλου Ἐκκλησιαστικοῦ Πατρός τῶν ἡμερῶν μας, τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ πυξίδα καί ὁδοδείκτη, ἰδίως σήμερα, μέσα στό πυκνό πνευματικό σκοτάδι τοῦ σύμπαντος κόσμου, ἀλλά καί τῆς Πατρίδος μας.

Παράλληλα, ὁ π. Ἰωάννης μᾶς ἔχει πλουτίσει μέ δεκάδες δικῶν του βιβλίων, τά ὁποῖα, πέραν τῶν γνώσεων καί τοῦ πνευματικοῦ καταρτισμοῦ, πού προσφέρουν, παρέχουν καί βιβλιογραφικό πλοῦτο.

Δεν θα αφήνουμε αναπάντητες τις ανέντιμες Τελεβάντιες ανακρίβειες.

Ὁ κ. Τελεβάντος ἔχει δικαίωμα ἀναφαίρετο νὰ ἀρνεῖται τὴν ἁγιοπατερικὴ ὁδὸ τῆς Ἀποτειχίσεως. Δὲν ἔχει ὅμως δικαίωμα νὰ αὐθαιρετεῖ, νὰ ψεύδεται καὶ ὡς Πάπας, ἄνευ Πατερικῶν ἐπιχειρημάτων, ἀλλὰ μόνο μὲ τὴν ἐμπαθῆ λογική του καὶ τὸν ἀφ’ ὑψηλοῦ ἔλεγχο, νὰ συκοφαντεῖ καὶ νὰ ἀπαξιώνει τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἂν θέλει νὰ λέγεται Χριστιανός.

Φράσεις σαν κι αὐτή «προφανώς τα πραγματα είναι συγχυσμένα στο μυαλό του» (ποὺ τὴν γράφει γιὰ ἄλλους) τοῦ ταιριάζει ἀπόλυτα. Διαστρέφει συνειδητὰ πλέον τὴν ἀλήθεια καὶ ψεύδεται ἐξόφθαλμα, συνειδητὰ καὶ ἀνέντιμα, ἐπειδὴ τοῦ ὑπεδείχθησαν τὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ π. Ἐπιφανίου καὶ τὰ ἔθαψε. Συνεχίζει δὲ νὰ παραπληροφορεῖ, νὰ διαστρέφει τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ κατηγορεῖ τὸ περιοδικὸ «Σταυρὸς» ὅτι «ενθαρρύνει τη δημιουργία σχισμάτων που θα φέρουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο αποτείχιση». Ταυτίζει, δηλαδή –ἐναντιούμενος στοὺς Ἁγίους Πατέρες– τὴν ἀποτείχιση μὲ τὸ σχίσμα!

Ὅμως, τοῦ ὑποδείξαμε ὅτι ἀκόμα καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (τοῦ ὁποίου καπηλεύεται τὴν υἱότητα καὶ διατυμπανίζει ὅτι ἦταν πνευματικός του πατέρας), θὰ ντρέπεται γιὰ τὴν “ πτώση” τοῦ ἀπὸ μακρόθεν “υἱοῦ” του! Γιατί ἡ θέση τοῦ π. Ἐπιφανίου ἦταν διατυπωμένη ξεκάθαρα. Ἔχει γράψει:

Ἂν δὲ ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας" (σελ. 89).

 Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ! (Τὰ Δύο Ἄκρα, σελ. 90).

Λοιπόν, κ. Τελεβάντε, «οὐ παύσῃ διαστρέφων τὰς ὁδοὺς κυρίου τὰς εὐθείας;»! (Πράξ. 13, 10).

Δημοσιεύουμε 1) τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Τελεβάντου, κατόπιν 2) ἕνα σχόλιο καὶ τέλος 3) τὸ ἄρθρο μας ἐκεῖνο, στὸ ὁποῖο ὁ κ. Τελεβάντος ἀρνεῖται νὰ ἀπαντήσει, ἂν καὶ δημοσιεύτηκε ἐδῶ κι ἕνα μῆνα!

ΑΣΤΟΧΗ  ΕΞΩΘΗΣΗ  ΓΙΑ  ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

========

Γράφει το περιοδικο “Σταυρός” του Ιουνίου σε ένα εντελώς απαράδεκτο του σχόλιο:

“Κατά τήν ταπεινή μας γνώμη, εδώ που φθάσαμε, μία είναι η ενδεδειγμένη λύσι. Η άμεση παύσι του μνημοσύνου του Πατριάρχου Βαρθολομαίου καί των άλλων οικουμενιστών αρχιερέων. Καί τήν αρχή πρέπει να κάνουν οι καλοί καί άξιοι  επίσκοποι, όσον ολίγοι καί αν είναι. Εάν δέν τό κάνουν, θά παύσουν νά είναι καλοί και άξιοι καί θα δώσουν λόγο στό Θεό γιά τή δειλία τους, αλλά καί τόν σκανδαλισμό τόσων ψυχών από τήν παθητική στάσι τους, πού ενθαρρύνει καί αποθρασύνει τούς οικουμενιστάς.”

Το σχόλιο κατονομάζει τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο ως οικουμενιστή από τον οποίο επιβάλλεται η αποτείχιση, αλλά από εκεί και πέραν λέγει ότι πρέπει να παύσει το μνημόσυνο και των άλλων οικουμενιστών αρχιερέων.

Ποιοι είναι αυτοί οι Οικουμενιστές αρχιερείς στους οποίους αναφέρεται το σχόλιο;

Στην Ελλάδα π.χ. όλοι θα συμφωνούσαμε ότι οικουμενιστές είναι οι Μεσσηνίας, Δημητριάδος, Σύρου, Ιλίου. Ποιος άλλος ή ποιοί άλλοι είναι Οικουμενιστές; Αλλά αφού η παρότρυνση απευθύνεται προς τους αρχιερείς να σταματήσουν το μνημόσυνο προφανώς τα πραγματα είναι συγχυσμένα στο μυαλό του σχολιαστή, επειδή οι αρχιερείς δεν μνημονεύουν άλλους αρχιερείς αλλά την Ιερά Σύνοδο ή τον Πατριάρχη ή τον Αρχιεπίσκοπο.

Αρα τι σημαίνει η παρότρυνση να σταματήσουν να μνημονεύουν και τους άλλους Οικουμενιστές αρχιερείς; Μήπως όταν λέγει αρχιερείς εννοεί τους οικουμενιστές Πρωθιεράρχες; Λ.χ. τον Σερβίας Ειρηναίο κτλ.;

Το άλλο που δεν διευκρινίζει το σχόλιο του “Σταυρού” είναι γιατί πρέπει να γίνει αποτείχιση; Τι έγινε τώρα που είναι τόσο δραματικό ώστε χρειάζεται να ληφθεί άμεσα τόσο ριζικό μέτρο;

Πότε εξαντλήθηκαν τα άλλα μέσα ώστε να χρειάζεται να καταφύγουμε στην αποτείχιση; Ασκήθηκαν οι πιέσεις στους κατά τόπο αρχιερείς λ.χ. να επιδεικνύουν ενδιαφέρον πιο άμεσα για την πορεία των διαλόγων; Υπήρξε διαμαρτυρία του κόσμου επειδή γίνονται συμπροσευχές; Συζητήθηκε το θέμα στα ιερατικά και στα θεολογικά συνέδρια;

Αλλη συναφής ερώτηση είναι η εξής. Μήπως όσοι τυχόν θα αποτειχιστούν θα υιοθετήσουν και το “ο κοινωνών ακοινωνήτω;” Τουτέστιν όποιος έχει εκκλησιαστική κοινωνία με τους οικουμενιστές θα αποκόπτεται η κοινωνία μαζί του από τους αποτειχισμένους;

Αν λ.χ. ο τάδε Μητροπολίτης αποτειχιστεί θα διακόψει το μνημόσυνο όλων των αρχιερέων που εξακολουθούν να έχουν κοινωνία με τους οικουμενιστές, έστω και αν ο ίδιος δεν είναι οικουμενιστής;

Μήπως το σχόλιο είναι κυριολεκτικά τορπίλλη στην ενότητα της Εκκλησίας;

Γιατί γράφτηκε; Οχι πάντως επειδη υπάρχουν εξ αντικειμένου τα δεδομένα που επιβάλλουν την αποτείχιση αλλά για να εξυπηρέτησει κάποια σκοπιμότητα.

Ποια είναι αυτή;

Μήπως για να κλείσει τα στόματα όσων εξωθούν προς αποτείχιση για να δείξει ότι και ο “Σταυρός” συνευδοκεί με τόσο απονενοημένο διάβημα;

Οποιος λόγος και αν εξώθησε την αδελφότητα “Ο Σταυρός” να γράψει το θλιβερό αυτό σχόλιο, το απολύτως σίγουρο είναι ότι αυτό δεν εξυπηρετεί έστω και εκ του μακρόθεν τα συμφέροντα της Εκκλησίας αλλά μάλλον ενθαρρύνει τη δημιουργία σχισμάτων που θα φέρουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο αποτείχιση.

Παρακαλούμε θερμά την αδελφότητα "Ο Σταυρός" να αποσύρει αυτό το θλιβερό και αστήρικτο θεολογικά σχόλιο.

http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_21.html

ΣΧΟΛΙΟ

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαντήσουμε σὲ ὅλα ὅσα γράφει, ἀφοῦ ὅλα ἔχουν ἀπαντηθεῖ στὶς ἑκατοντάδες ἀναρτήσεις μας. Θὰ μείνουμε σὲ 1-2 σημεῖα: Γράφει ὁ κ. Τελεβάντος:

«Το άλλο που δεν διευκρινίζει το σχόλιο του “Σταυρού” είναι γιατί πρέπει να γίνει αποτείχιση; Τι έγινε τώρα που είναι τόσο δραματικό ώστε χρειάζεται να ληφθεί άμεσα τόσο ριζικό μέτρο;».

   Τὸ δραματικὸ εἶναι ὅτι ὁ κ. Τελεβάντος καὶ βέβαια ἐκεῖνοι ποὺ ἀκολουθεῖ (καὶ ἔχουν παρόμοιες ἢ ἴδιες θέσεις) ἔχουν χώσει τὸ κεφάλι του σὰν τὴν στρουθοκάμηλο στὸ ἔδαφος καὶ δὲν βλέπουν τὴν πραγματικότητα. Ὅσα Οἰκουμενιστικὰ τότε ἔγιναν, ἦσαν βασικὰ ἔργο ἑνὸς ἀνδρός, τοῦ Οἰκουμενιστῆ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, καὶ δὲν ἔγιναν ἀποδεκτὰ ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ξεσήκωσαν θύελλα ἀντιδράσεων ἀπὸ Ἀρχιεπισκόπους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, τὸ δὲ Ἅγιον Ὄρος στὴν ἀρχὴ τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 (μὲ τὴν ἐπίμονη παρακίνηση τοῦ Γέροντος Παϊσίου) διέκοψε τὸ Μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχη.

Σήμερα, ὅμως, τὰ πράγματα εἶναι πολὺ χειρότερα. Ἂν δηλαδὴ τότε, ἔκρινε ὁλόκληρη ἡ Ἀθωνικὴ Πολιτεία, ὑπὸ τὴν συμπαράσταση κλήρου καὶ λαοῦ ὅτι ἁγιοπατερικὴ ὁδὸς ἀντιδράσεως εἶναι Διακοπὴ Μνημοσύνου, προέβησαν δὲ σὲ μερικὴ ἀποτείχιση καὶ οἱ τρεῖς Μητροπολίτες, τί θὰ ἔπρεπε νὰ γίνει σήμερα; Σήμερα ποὺ

α)  παρέμεινε ἡ βασικὴ αἰτία τῆς τότε ἀποτειχίσεως –ποὺ ἦταν ἡ «ἄρση τῶν ἀναθεμάτων»–

β) οἱ ἐλάχιστες καὶ κρυφὲς ἀπὸ τὸν Λαὸ τοῦ Θεοῦ συμπροσευχὲς τοῦ τότε, σήμερα χιλιοπλασιάστηκαν, φωτογραφούμενες καὶ βιντεοσκοπούμενες γιὰ νὰ ἐξοικειωθεῖ μὲ αὐτὲς ὁ λαός, προχώρησαν δὲ ξεδιάντροπα καὶ σὲ διαθρησκειακὸ ἐπίπεδο, ἔγιναν καθημερινὴ ὑπόθεση, κακόγουστο θέαμα καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις!

γ) καὶ ἐπὶ πλέον, ἔχουμε καὶ διακοινωνία (intercommunion), κοινὰ μυστήρια στὰ Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων καὶ παρεπιμπτόντως ἀλλαχοῦ. (Καὶ ὅλα αὐτὰ ὁ κ. Τελεβάντος, ἀντὶ γιὰ αἱρετικὲς πρακτικές, τὰ ὀνομάζει σκοπίμως «ἀσχήμιες», γιὰ νὰ ὑποβιβάσει τὴ βαρύτητα ποὺ ἔχουν. Κι ἔτσι οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ πνευματικοὶ καὶ τὰ σιγονταροΟικουμενιστικὰ ἱστολόγια  ἔχουν ἀποκοιμήσει τὸν κόσμο, ὁπότε, ἀπὸ ποιό κόσμο ζητᾶ διαμαρτυρίες;

Γι' αὐτό, «τορπίλλη στην ενότητα της Εκκλησίας» εἶναι κάθε Τελεβάντος ποὺ ἐπιμένει νὰ παρακινεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ παραμένουν στὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, διευρύνοντας ἔτσι τὸ σχίσμα τῶν πιστῶν μὲ τὴν Ἀλήθεια.

Ἀντὶ, λοιπόν, ὁ κ. Τελεβάντος νὰ συκοφαντεῖ τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ περιοδικοῦ «Σταυρὸς» ὅτι  ἐξυπηρετοῦν κάποια σκοπιμότητα, ἂς σκεφθεῖ μήπως αὐτὸς προσπαθεῖ νὰ κρύψει πίσω ἀπὸ τὴν πολεμική του ἐναντίον τῆς ἀποτειχίσεως, τὴν ἀπόφασή του νὰ μὴν ἀποτειχισθεῖ.

Στὴ συνέχεια ἐπαναλαμβάνουμε τὸ ἄρθρο, στὸ ὁποῖο ὁ κ. Τελεβάντος δὲν ἔχει ἀκόμα ἀπαντήσει:

Ὁ κ. Τελεβάντος συνεχίζει τὶς συκοφαντίες ἐναντίον μας, διαστρεβλώνοντας ἀκόμα καὶ τὶς θέσεις τοῦ π. Ἐπιφάνιου!!!

Ο κ. Παναγιώτης Τελεβάντος ἔχει ἐπανειλημμένως συλληφθεῖ νὰ ψεύδεται καὶ νὰ διαστρέφει τὶς θέσεις μας, ἰδίως ὡς πρὸς τὴν ἀποτείχιση, παρὰ τὶς διαψεύσεις τῶν ὅσων κακόβουλα γράφει ποὺ κατὰ καιροὺς  κάνουμε, μὲ εὐγενικὸ πάντα τρόπο καὶ χωρὶς νὰ ἀναφερόμαστε στὸ πρόσωπό του, λόγῳ τῆς ἐπικοινωνίας ποὺ παλαιότερα εἴχαμε.

Παλιά ΦΩΤΟ από το ιστολ. Τελεβάντος

Δυστυχῶς, ὅταν τοῦ «μπεῖ μιὰ ἰδέα στὸ μυαλὸ» δύσκολα τὴν ἀποβάλλει, ὅπως διαπιστώνω ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, ὅσον χρόνο ἐπικοινωνούσαμε μὲ e-mail, τὰ ὁποῖα διατηρῶ. Τοῦ ἔγραψα, τότε, ὅτι εἶναι λάθος (ἀποτελοῦσε φαντασίωσή του) νὰ ταυτίζει τὸν κ. Ἀθανάσιο Σακαρέλλο μὲ 3-4 ἄλλα ὑπαρκτὰ πρόσωπα (ὅπως τοῦ κ. Τσολογιάννη)!  Αὐτὸς ἐπὶ μῆνες ἀκόμα ἐπέμενε περιπαίζοντας καὶ εἰρωνευόμενος τὸν κ. Σακαρέλλο κακοηθέστατα, γιὰ κείμενα ποὺ δὲν εἶχε γράψει καὶ ἀναρτήσεις ποὺ δὲν εἶχε κάνει καί, ἀσφαλῶς, οὔτε κἂν τὶς εἶχε διαβάσει!!!

Τὸ ἴδιο συνέβη ἀργότερα ὅταν ταύτιζε τὸν π. Μελέτιο Βαδραχάνη μὲ κάποιους ἱστολόγους (καὶ πάλι μὲ τὸν κ. Τσολογιάννη!!!. Γνώριζα πολὺ καλὰ ὅτι ὁ π. Μελέτιος ὄχι μόνο δὲν ταυτιζόταν, μὰ δὲν εἶχε καμία συνεργασία μὲ τὰ πρόσωπα αὐτά. Μὲ ἕνα μάλιστα ἱστολόγο  (μὲ τὸν ὁποῖο τὸν ταύτιζε ὁ κ. Τελεβάντος) ὁ π. Μελέτιο εἶχε καὶ ἀντίθετες ἐκκλησιολογικὲς θέσεις! Ὅταν καὶ πάλι τοῦ ἔγραψα ὅτι κάνει λάθος καὶ ἐκθέτει πρόσωπα, καὶ τὸν διαβεβαίωσα γι’ αὐτό, δὲν πείστηκε, ἀλλὰ μοῦ ζήτησε ...ἀποδείξεις!!! (ἀστυνομικῆς ἢ εἰσαγγελικῆς ἀρχῆς; δὲν μοῦ ἐξήγησε!). Συνέχισε δὲ ψευδέστατα νὰ τὸν ὑβρίζει (ἐνθυμοῦμαι τὶς εὐτελεῖς ὕβρεις του στὸν ἱστότοπο "ksipnistere") καὶ νὰ τὸν εἰρωνεύεται ἀφιλάνθρωπα καὶ χυδαιότατα, νὰ ταυτίζει καὶ νὰ καταφέρεται κατὰ τοῦ π. Μελετίου, ὡς νὰ ἀποτελεῖται καὶ συστεγάζει ὁ π. Μελέτιος ἐν ἑαυτῷ ...κάποια ἄλλα πρόσωπα, 2 ἢ 3 μαζί!

Καὶ ὅλα αὐτά, ἐπειδὴ δὲν τοῦ κάναμε τὴ χάρη νὰ ΜΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΟΥΜΕ, ὅπως φορτικὰ (ἀκόμη καὶ τηλεφωνικὰ ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ) προσπαθοῦσε νὰ μᾶς πείσει!

Ὅπως μὲ τοὺς ἀνωτέρω, ἔτσι καὶ μὲ ὅσους τελικὰ δὲν τὸν ἀκούσαμε καὶ ἀποτειχιστήκαμε, ἐπειδὴ αὐτὸς ἔχει κάνει τὶς ἀντίθετες –σὲ σχέση μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας– ἐπιλογές του, μὲ ἀναπόδεικτο εἰσαγγελικὸ λόγο, καὶ στηριζόμενος σὲ παρερμηνεῖες τῶν γραπτῶν καὶ αὐτοῦ τοῦ π. Ἐπιφανίου, μᾶς ὀνόμαζε αὐθαίρετα, πότε ἐν δυνάμει σχισματικοὺς καὶ πότε σχισματικοὺς λόγῳ τῆς ἀποτείχισης, χωρὶς οὐδεμία Πατερικὴ μαρτυρία (παρόλο ποὺ ἐγγράφως ὑποσχέθηκε τὸ 2010 ὅτι ἐν καιρῷ θὰ ἀποδείξει μὲ πατερικὸ λόγο τὸ ἐσφαλμένο τῆς ἀποτειχίσεως), στηριζόμενος κυρίως στὸν π. Ἐπιφάνιο.

Στὸ ἱστολόγιό μας ἔχουμε φιλοξενήσει δεκάδες κείμενα τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ (πέρα ἀπὸ δικά μας κείμενα) μὲ ἑκατοντάδες Πατερικὲς μαρτυρίες, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀπαιτεῖ μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα (ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ Ἐπίσκοποι διδάσκουν ἀποδεδειγμένα κακοδοξίες) τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, εἴτε αὐτοὶ ἔχουν καταδικασθεῖ ἀπὸ Σύνοδο εἴτε ὄχι. Ὁ κ. Τελεβάντος ὅμως, στηριζόμενος στὴν δική του θεωρία καὶ αὐθεντία (καὶ θεωρῶν τὸν ἑαυτό του κάτι σὰν ἰντερνετικὸ Πάπα) συνεχίζει νὰ βάλει ἐναντίον μας συκοφαντικὰ καὶ ἀναπόδεικτα. Ἀποφύγαμε, χρόνια τώρα, νὰ ἀπαντήσουμε, ἀλλὰ εἶναι καιρὸς νὰ δοθεῖ μιὰ ἀπάντηση προσωπική. Νὰ τονίσουμε δέ, ὅτι μὲ ὅσα γράφει -πέρα ἀπὸ τὶς συκοφαντίες- καὶ ἐνῶ νομίζει ὅτι συνεισφέρει στὸν ἀντι-Οἰκουμενιστικὸ ἀγώνα, δὲν κάνει τίποτε ἄλλο (εἴτε τὸ καταλαβαίνει εἴτε ὄχι) παρὰ νὰ ρίχνει νερὸ στὸ μύλο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Ὁ κ. Τελεβάντος, λοιπόν, διαγράφει τοὺς προηγούμενους Πατέρες καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἱερὸ Κανόνα καὶ μᾶς παραπέμπει σὲ σύγχρονους Πατέρες τῶν δικῶν του προδιαγραφῶν, τῶν ὁποίων μάλιστα τὸ πνεῦμα διαστρέφει. Δὲν καταλαβαίνει ὅτι στὴ βιασύνη του νὰ πολεμήσει ἐμᾶς (ποὺ τολμήσαμε νὰ μὴν ἐφαρμόσουμε τὶς ὑποδείξεις του περὶ ἀποτειχίσεως), καθίσταται θεομάχος, διαστρεβλώνοντας ἕνα Ἱερὸ Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς μάλιστα νὰ ἔχει καταφέρει νὰ ἀποδείξει μὲ Πατερικὸ λόγο ὅτι ὁ ΙΕ' Κανόνας δὲν ἐπιτρέπει τὴν ...Ἀποτείχιση(!), ὅπως περίπου ὑποσχέθηκε!!!

Στηρίζεται -ὡς εἰς αὐθεντία- στὸν μακαριστὸ καὶ σεβαστὸ γέροντα Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ὁ ὁποῖος ὅμως δὲν εἶναι Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ὁποίου τὸ βιβλίο «Τὰ Δύο Ἄκρα» (ποὺ τὸ συνιστᾶ ὁ κ. Τελεβάντος ὡς τὴν συνισταμένη τῆς Πατερικῆς σοφίας) περιέχει σημαντικὲς ἀνακρίβειες καὶ λάθη ὡς ἔχον ἄλλη στοχοθεσία, ἀφοῦ ἀπαντοῦσε σὲ προβλήματα τῶν δεκαετιῶν 1960 καὶ 1970 συνδιάζοντάς τα πάντα μὲ τὸ τότε μεγάλο πρόβλημα τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου. Δὲν καταλαβαίνει, ὅτι παραποιώντας τὴ σκέψη τοῦ ἀείμνηστου π. Ἐπιφάνιου, τὸν ἐκθέτει; Διότι τὸ βιβλίο "Τὰ Δύο Ἄκρα":

1) Δὲν γράφτηκε γιὰ τοὺς ἀποτειχισμένους, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἰδιόρυθμη ἀποτείχιση τῶν Παλαιοημερολογητῶν καὶ ὅσους προσέφευγαν σ’ αὐτούς τότε, 2) Ἔχει κάποιες λανθασμένες θέσεις ἀκριβῶς στὸ θέμα περὶ Ἀποτειχίσεως καὶ 3) Δυστυχῶς γιὰ τὸν κ. Τελεβάντο ποὺ ἄλλοτε τὸ ἀποκρύβει καὶ ἄλλοτε τὸ συσκιάζει, ὁ π. Ἐπιφάνιος  δὲν θεωροῦσε ἀντιεκκλησιαστικὴ πράξη τὴν Ἀποτείχιση, ὅταν ἐφαρμόζεται ὅπως τὴν νομοθετεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανόνας τῆς ΑΒ΄ Συνόδου καὶ δὲν θεωροῦσε τοὺς ἀποτειχισμένους σχισματικοὺς καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἐναντιωνόταν  σὲ ὅσους φλέρταραν μὲ τὶς ἰδέες τῶν Γ.Ο.Χ.

Παρουσιάζουμε κάποια σημεῖα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνεται ὅτι ὁ π. Ἐπιφάνιος ἀποδεχόταν τὴν Ἀποτείχιση, ὅπως ἐφαρμόζεται σήμερα, ἂν καὶ σὲ ἄλλα σημεῖα δείχνει νὰ ὑπαναχωρεῖ ἀπ΄ αὐτὴ τὴ θέση, γεγονὸς ποὺ τὸν παρουσιάζει στὸ ἴδιο του βιβλίο νὰ φάσκει καὶ νὰ ἀντιφάσκει. 

 Δὲν ἀναφερόμαστε στὴν διαφωνία ποὺ ὑπάρχει γιὰ τὸ δυνητικὸ ἢ προαιρετικὸ τοῦ Ἱ. Κανόνος. Τὸ θέμα (ἂν καὶ ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι λυμένο ἀπὸ τοὺς Πατέρες) συζητεῖται. Ἤδη ἡ ἀπόπειρα τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς (διὰ τῆς συγγραφῆς βιβλίου) νὰ ἀποδείξει τὸ δυνητικό, δὲν ἀπέδωσε, ἀντίθετα οἱ ἱερεῖς της ὑπεστήριξαν ἀντιπατερικὲς θέσεις, ὅπως ἀπέδειξε ὁ π. Εὐθύμιος, καὶ ἔκτοτε σταμάτησαν νὰ γράφουν, γιὰ νὰ μὴν ἐκτεθοῦν περισσότερο. Ὁ μόνος ποὺ ὑποστήριξε τὴν ἀποτυχημένη προσπάθεια τῆς Ι. Μ. Πειραιῶς ἦταν ὁ κ. Τελεβάντος, χωρὶς προσφυγὴ σὲ Πατερικὰ κείμενα (ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν, ἀλλιῶς θὰ τὰ εἶχε βρεῖ ἀπὸ τὸ 2010 ποὺ ψάχνει) καὶ μὲ μοναδικὸ ἐπιχείρημα τὴν δική του ...παπικῆς ἐμβέλειας καὶ αὐθεντίας θέση!

Ἂς δοῦμε, ὅμως, τί γράφει γιὰ τὴν Ἀποτείχηση ὁ π. Ἐπιφάνιος:

"Αἱρετικοὶ (Ἐπίσκοποι) εἶναι ...καὶ ἐκεῖνοι οἵτινες οὔτε καταδικάσθησαν ἀκόμη ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας οὔτε ἐξῆλθον αὐτοβούλως ἐξ αὐτῆς, ἀλλὰ διατελοῦσιν ἀκόμη ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Μία τοιαύτη εἶνε ἡ περίπτωσις τοῦ Πατριάρχου. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔχει κηρύξει αἱρετικὰ φρονήματα (σ.σ.: πόσο μᾶλλον ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος!)... Συνεπῶς εἶνε ἀκόμη ἀγωγὸς χάριτος. Τελεῖ μυστήρια. Ἡμεῖς τί δυνάμεθα νὰ πράξωμεν; α) Νὰ προσευχώμεθα ὑπὲρ ἀνανήψεως καὶ μετανοίας αὐτοῦ. β) Νὰ διαμαρτυρώμεθα κατ' αὐτοῦ καὶ νὰ ἀγωνιζόμεθα. Ἂν δὲ ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας" (σελ. 89).

Καὶ παρακάτω: "Οἱ ἱεροὶ Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου τοῦ αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου. (σελ. 90).

Στὴ σελ. 75 βαπτίζει μὲν τὸν ΙΕ΄ Κανόνα ὡς δυνητικόν, (ἡ γνωστή του θέση ποὺ ἀμφισβητεῖται), ἀλλ’ ὅμως δέχεται, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν κ. Τελεβάντο ποὺ μᾶς συκοφαντεῖ ὡς σχισματικούς, ὅτι ὁ διακόπτων τὸ Μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου «"πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως", οὐδαμῶς παρανομεῖ, διὸ καὶ δὲν ὑπόκειται εἰς ἐπιτίμησιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἄξιος ἐπαίνου εἶνε». Καὶ στὴν ἑπομένη σελίδα 76, γράφει: «Ὁ παύων τὸ μνημόσυνον τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου Κληρικός, ἀρκεῖται εἰς τοῦτο, ἀποφεύγει νὰ μνημονεύει ἑτέρου καὶ ἀναμένει ἐν ἠρεμίᾳ συνειδήσεως τὴν κρίσιν τῆς Συνόδου» (Ἡ ἀραίωση τῶν γραμμάτων τοῦ π. Ἐπιφανίου).

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 7/21/2014 Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση

Πότε θα είναι γεγονὸς η Ένωση των Εκκλησιών

 * Βρισκόμαστε στὰ ἔσχατα.

* Ἡ ἐσχάτη αἵρεση (κατὰ τοὺς Πατέρες) δὲν θὰ καταδικασθεῖ ἀπὸ ἐκκλησιαστικὴ Σύνοδο.

* Ἡ Ἕνωση ὅλων, ποὺ προωθεῖται ἀπὸ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ τὴν Ν. Ἐποχή, ταιριάζει ἀπόλυτα καὶ εὐνοεῖ τὰ σχέδια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου ὡς Παγκόσμιου Ἡγέτη.

* Οἱ Ἐπίσκοποι εἶναι φορεῖς τῆς αἱρέσεως, γι΄ αὐτὸ καὶ συνυπάρχουν ἁρμονικά –ὡς μία τῶν ἐξουσιῶν– μὲ τὶς ἄλλες ἐξουσίες.

* Ἡ ἐπίσημη ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία δὲν θὰ ἀγωνισθεῖ κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’ αὐτὸ ἡ εὐθύνη τοῦ ἀγώνα ἐπαφίεται στὸν καθένα πιστό.

* Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος εἶχε πεί ὅτι, ὅταν ἀναγνωρίσουν οἱ ὀρθόδοξοι ὡς Ἐκκλησία μὲ μυστήρια ὅ,τι δὲν εἶναι Ἐκκλησία (ὅπως σήμερα οἱ παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες, ὁ Πάπας καὶ οἱ τελετές τους ἀναγνωρίζονται ὡς Ἐκκλησία, κληρικοὶ καὶ μυστήρια ἀπὸ τοῦς Οἰκουμενιστές) τότε ἡ Ἕνωση θὰ εἶναι γεγονὸς τετελεσμένο.

 

Ἀπὸ πρόσφατη ὁμιλία

τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ

στὸν Ἱ. Ναὸ ἁγ. Μάρκου Εὐγενικοῦ Θεσσαλονίκης

  Αὐτὸ ποὺ σὲ ἄλλες ἐποχές (ποὺ ἦταν ζωντανὴ ἡ πίστη τῶν ὀρθοδόξων) ἦταν φυσικό, τὸ νὰ ἀπομακρυνθοῦμε δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, νὰ μὴ ἔχουμε καμιὰ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς (ὄχι κοινωνική, ἐπαγγελματική), αὐτὸ ποὺ κάποτε ἦταν φυσιολογικὸ καὶ τὸ εἶχε καταλάβει καὶ ὁ τελευταῖος ὀρθόδοξος Χριστιανός, σήμερα ἔχει γίνει ἀκατανόητο, ὑπερβολικό, ἀκραῖο, φανατικὸ κ.λπ.

Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ ἔχει ἐξασθενήσει ἡ πίστις μας, τὰ ὀρθόδοξα κριτήρια ποὺ εἴχανε κάποτε οἱ Χριστιανοί. Ὁ τελευταῖος χωρικὸς εἶχε τὸ ὀρθόδοξο κριτήριο καὶ ἤξερε ποῦ θὰ πρέπει νὰ πάει νὰ κοινωνήσει, ἀπὸ ποιόν πρέπει νὰ ἀπομακρυνθεῖ, ποῦ θὰ πρέπει νὰ ἀκουμπήσει τὴν ψυχή του καὶ ποῦ νὰ ἐμπιστευθεῖ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του. Αὐτὰ ὅλα τὰ γνώριζαν τότε οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ σήμερα δὲν τὰ γνωρίζουμε καὶ γι’ αὐτὸ μᾶς φαίνονται ὑπερβολικά.

Πρέπει ὅμως νὰ ποῦμε ὅτι βρισκόμαστε στὰ ἔσχατα χρόνια, ἤδη αὐτὸ τὸ ἔχουμε κατανοήσει ὅλοι, ὅτι βρισκόμαστε στὰ ἔσχατα χρόνια. Καὶ τὸ κατανοοῦμε καὶ ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ πλευρὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ πλευρά.

Δηλαδή, στὰ ἔσχατα χρόνια θὰ συγκλίνουνε τὰ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα μὲ τὰ πολιτικὰ γεγονότα. Ἡ δὲ αἵρεσις τῶν ἐσχάτων καιρῶν, μᾶς ἔχουν πεῖ οἱ Πατέρες, ὅτι δὲν θὰ καταδικασθεῖ, ἀλλὰ θὰ ἐπικρατήσει καὶ θὰ εἶναι τέτοια αὐτὴ ἡ αἵρεσις, ποὺ θὰ ταιριάζει μὲ τὴν πάγκοσμιοποίηση, μὲ τὴν Ν. Ἐποχὴ καὶ μὲ τὸν Ἀντίχριστο.

Πῶς θὰ μᾶς κυβερνήσει ὁ Ἀντίχριστος ἅμα δὲν ἑνωθοῦμε ὅλοι. Ὄχι μόνο πολιτικά, ἀλλὰ καὶ ἐκκλησιαστικά. Γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο σήμερα δὲν μιλάει κανεὶς γιὰ τὴν αἵρεση τῆς ἐποχῆς μας.

Οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ φορεῖς τῆς αἱρέσεως· οἱ φορεῖς τῆς μολύνσεως, τοῦ καρκίνου αὐτοῦ, εἶναι οἱ Ἐπίσκοποι οἱ φορεῖς· καὶ διαλέγουνε τώρα ποιούς Ἐπισκόπους θὰ κάνουνε, ὥστε αὐτοὶ νὰ μὴ μιλᾶνε γιὰ τὴν αἵρεση τῆς ἐποχῆς μας, ἀλλὰ νὰ τὰ πηγαίνουν καλὰ μὲ τὶς ἐξουσίες, μὲ τοὺς πολιτικούς, μὲ τοὺς Μασώνους, μὲ τοὺς Εὐρωπαίους, μὲ τοὺς Ἑβραίους, μὲ ὅλους νὰ τὰ πηγαίνουν καλά. Μόνο ἂν βρεθεῖ κάποιος αὐστηρὸς ὀρθόδοξος, μὲ αὐτὸν δὲν τὰ πηγαίνουν καλά. Μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους τὰ πηγαίνουν καλὰ οἱ Ἐπίσκοποι. Αὐτοὶ λοιπόν εἶναι οἱ φορεῖς τῆς αἱρέσεως.

Ἡ αἵρεσις λοιπὸν τῶν ἐσχάτων καιρῶν δὲν θὰ καταδικασθεῖ, ἀλλὰ θὰ ταιριάζει ἀπόλυτα μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, θὰ συμβαδίσουνε τὰ ἐκκλησιαστικὰ μὲ τὰ πολιτικὰ πράγματα σὲ σημεῖο ποὺ ὁ ἕνας νὰ καλύπτει τὸν ἄλλο. Ἡ μία ἐξουσία νὰ καλύπτει τὴν ἄλλη καὶ ἡ μία ἐξουσία νὰ στηρίζει τὴν ἄλλη.

Ἔτσι λοιπόν, βλέπουμε σήμερα τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες μας νὰ στηρίζονται ἀπὸ τοὺς πολιτικούς, καὶ οἱ πολιτικοὶ πάλι νὰ στηρίζονται ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικούς.

Σ’ αὐτὰ τὰ ἔσχατα λοιπὸν χρόνια ποὺ εἴμαστε, ποὺ βρισκόμαστε, ὁ καθένας θὰ σωθεῖ μὲ ἕνα προσωπικὸ ἀγώνα· δὲν θὰ περιμένει δηλαδὴ νὰ κάνει ἀγώνα ἡ Ἐκκλησία, ὅπως κάποτε ἔκαναν οἱ Πατέρες, κι ἔκαναν Συνόδους καὶ καταδικάζανε τὶς αἱρέσεις. Σήμερα θὰ κάνουμε Συνόδους γιὰ νὰ ἐπιβραβεύσουμε τὶς αἱρέσεις.

Μοῦ ἔλεγε κάποτε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, καὶ τὸ ἔχω ἀναφέρει ἀρκετὲς φορές, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι σημαντικὸ αὐτὸ θὰ τὸ ἀναφέρω πάλι, γιατὶ αὐτὸ ποὺ εἶπε, ἔχει γίνει σήμερα. Μοῦ εἶχε πεῖ τὸ ἑξῆς, κάποια φορὰ ποὺ κάπου συζητούσαμε ἐκεῖ στὴν Ἀθήνα· ὅτι, ἂν κάποτε μοῦ λέει, πάτερ, ἂν κάποτε φτάσουμε νὰ ἀναγνωρίσουμε σὰν Ἐκκλησία, ἕνα μυστήριο ποὺ γίνεται ἐκτὸς Ἐκκλησίας, νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε ὡς ἔγκυρο, χωρὶς ὅμως νὰ μετανοήσει αὐτὸς ποὺ τὸ ἔχει πάρει τὸ μυστήριο αὐτό, ἀλλὰ θὰ βρίσκεται ἐκεῖ, στὴν πλάνη ποὺ βρίσκεται, αὐτὸ θὰ εἶναι, λέει, σὰν νὰ ἀρνούμεθα τὴν ὑπόσταση τοῦ ἑαυτοῦ μας, σὰν νὰ ἀρνούμεθα τὴν Ὀρθοδοξία μας.

Ἔτσι εἶχε πεῖ τότε ὁ π. Ἐπιφάνιος. Καὶ αὐτὸ ἔχει γίνει. Ἔχουμε ἀναγνωρίσει τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν. Δὲν τὰ ἔχουμε ἀναγνωρίσει ὅταν μετανοοῦνε (ἐπειδὴ μετανόησαν), τὰ ἔχουμε ἀναγνωρίσει ἐκεῖ ποὺ βρίσκονται (χωρὶς νὰ προηγηθεῖ μετάνοια). Καὶ αὐτοὶ ἀναγνώρισαν ἐμᾶς, κι ἐμεῖς ἀναγνωρίσαμε ἐκείνους. Ἔχει γίνει μιὰ ἀλληλοπεριχώρηση. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν. Καὶ ἐδῶ ὑπάρχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα λέμε, καὶ ἐκεῖ ὑπάρχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὅμως δημιουργεῖ μία Ἐκκλησία. Ἂν ὑπάρχει καὶ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ στοὺς αἱρετικούς, καὶ στοὺς Ὀρθόδοξους τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ τελεῖ τὰ μυστήρια, (τότε) γιατί αὐτοὶ νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ γίνουν ὀρθόδοξοι. Γιὰ ποιό λόγο νὰ ἀγωνιστοῦν οἱ Πατέρες καὶ νὰ καταδικάσουν τὶς αἱρέσεις, ἀφοῦ καὶ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ὑπάρχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα; Γιατί ὁ Χριστὸς νὰ πεῖ ἐγὼ εἶμαι ἡ Ἀλήθεια; Ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός! (Ἀλλά) ἀφοῦ καὶ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ Ἀλήθεια; Καὶ στὴν πλάνη καὶ ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ Ἀλήθεια; ὑπάρχει (κι ἐκεῖ) τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας;

Αὐτὸ λοιπόν, ἡ ἀναγνώριση τῶν μυστηρίων ἔχει γίνει, ἔγινε στὸ Μπελαμὲντ τοῦ Λιβάνου, μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν· ἔχουμε ἤδη ἀναγνωρίσει καὶ τὴν ἱερωσύνη τῶν Ἀγγλικανῶν καὶ κάποιων ἄλλων ὁμάδων Προτεσταντικῶν, ὅτι κι ἐκεῖ τελοῦνται τὰ μυστήρια· ἀνήκουμε στὸ Π.Σ.Ε., ἐκεῖ ποὺ εἶναι ὅλες οἱ Προτεσταντικὲς αἱρέσεις, ποὺ ἄλλοι πιστεύουνε στὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ἄλλοι δὲν πιστεύουνε, ἄλλοι τελοῦνε τὸ βάπτισμα μὲ νερό, κι ἄλλοι δὲντ ὸ τελοῦνε μὲ νερό· ἄλλοι κάνουν Θ. Κοινωνία μὲ οἶνο καὶ ἄλλοι δὲν τὴν κάνουνε, γιατὶ εἶναι ἐναντίον τοῦ οἴνου· ὁτιδήποτε. Δηλ. εἴμαστε κι ἐμεῖς ὅλοι ἰσότιμα ἐκεῖ μέσα, δηλ. μὲ ὅλες τὶς αἱρέσεις κι ἐμεῖς ἀνάμεσα ἐκεῖ, οἱ Ὀρθόδοξοι.

Προδώσαμε, λοιπόν, τὴν Ὀρθοδοξία στὶς ἡμέρες μας καὶ μᾶς φαίνονται ὑπερβολικὰ αὐτὰ ποὺ λένε οἱ Πατέρες μας, ὅτι πρέπει νὰ ἀπομακρυνόμεθα ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Ἐφόσον οἱ αἰρετικοὶ εἶναι ἐντὸς πλέον τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἐχθρὸς εἶναι μέσα στὸ κάστρο, μέσα στὰ τείχη, πρέπει νὰ φυλαχτοῦμε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Ἂν εἴχαμε μία μολυσματικὴ ἀσθένεια καὶ βρισκότανε ἀνάμεσά μας, δὲν θὰ κοιτάγαμε ποιός τὴν ἔχει κ.λπ., νὰ τὸν ἀπομακρύνουμε, νὰ ἀπομονώσουμε ἢ νὰ ἀπομονωθοῦμε ἐμεῖς ἀπὸ αὐτόν;

Αὐτὸ θὰ πεῖ αἵρεσις. Αὐτὰ ὅλα τὰ πράγματα σήμερα οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν τὰ γνωρίζουν, καὶ ἠθελημένα δὲν τὰ γνωρίζουν, διότι, καὶ οἱ χριστιανοὶ βολεύονται σ’ αὐτὴν τὴν ἄγνοια, γιατὶ ἡ ὀρθοδοξία θέλει ἀγώνα· βλέπετε οἱ Χριστιανοὶ εἶχαν τὸ πνεῦμα τοῦ μαρτυρίου ἐξ ἀρχῆς, ἀπὸ τοὺς Ἀποστολικοὺς χρόνους, ὅταν ἐβαπτίζοντο καὶ ὁμολογούσανε τὴν πίστη τους, εἴχανε μέσα τους τὸ πνεῦμα τοῦ μαρτυρίου, ὅτι δηλ. θὰ προσπαθήσουνε νὰ ὑπερασπιστοῦν τὴν πίστη καὶ τὴν Ἀλήθεια ἀντὶ πάσης θυσίας καὶ μέχρις αἵματος. Αὐτὸ τὸ νιώθανε καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο, ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια  τοῦ Χριστιανισμοῦ  εἴχαμε μάρτυρες καὶ δὲν σταματήσανε νὰ ὑπάρχουνε μάρτυρες. Μόνο στὰ ἔσχατα χρόνια, τώρα, λείψανε οἱ μάρτυρες καὶ τὰ μαρτύρια καὶ θὰ ἐκλείψουνε σιγά-σιγά, διότι ὅσοι θέλουνε νὰ εἶναι Χριστιανοὶ πραγματικοὶ στὰ ἔσχατα χρόνια, αὐτοὶ πραγματικὰ θὰ εἶναι ὁμολογητὲς καὶ μάρτυρες, καὶ λένε οἱ Πατέρες, καὶ μόνο ποὺ θὰ ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξοι, γιατὶ θὰ ὑπάρχει ἕνας ἀποκλεισμός, δὲν θὰ μποροῦν νὰ σταθοῦν οὔτε μέσα στὴν Ἐκκλησία, οὔτε μέσα στὴν πολιτεία, ἀλλὰ μόνο στὰ βουνὰ σὰν τὰ ἀγρίμια, σὰν τὰ θηρία θὰ ζοῦν οἱ Χριστιανοὶ τὰ ἔσχατα χρόνια. Καὶ ποιός θ’ ἀντέξει ἀπὸ μᾶς, ἀφοῦ ἡ πίστη μας εἶναι ἀναιμική, ἀσθενική, ποιός θ’ ἀντέξει ἀπὸ μᾶς ἀδελφοί μου στὰ ἔσχατα χρόνια νὰ πεῖ, ἐγὼ εἶμαι Ὀρθόδοξος, ἐγὼ δὲν ξεπουλάω τὴν πίστη μου, θέλω νὰ πεθάνω Ὀρθόδοξος, δὲν θέλω νὰ πεθάνω ἀνακατεμένος μὲ τοὺς αἱρετικούς, μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ μὲ τοὺς Παπικούς, καὶ μὲ τοὺς Προτεστάντες, θέλω νὰ πεθάνω Ὀρθόδοξος, νὰ κρατήσω τὴν σημαία τῆς Ὀρθοδοξίας. Ποιός θὰ μπορέσει αὐτὸ ἀπὸ μᾶς νὰ τὸ κάνει;

Πρέπει νὰ ἔχουμε κάνει μέσα μας μιὰ προεργασία, κι αὐτὴ ἡ προεργασία θὰ εἶναι νὰ ἀποδεχθοῦμε τὸ μαρτύριο, τὸ ὁποῖο ὑποσχεθήκαμε στὸ βάπτισμά μας, «ἀποτάσσομαι τὸν σατανᾶ καὶ τὰ ἔργα του» κ.λπ., ἀλλὰ στὴν οὐσία ὅμως δὲν τὸ ἔχουμε ἀποδεχθεῖ τὸ βάπτισμά μας ἀκόμη, γιατὶ δὲν ἔχουμε ἀποδεχθεῖ τὸ μαρτύριο, γι’ αὐτὸ δὲν ἔχουμε ἀποδεχθεῖ τὸ βάπτισμά μας· καὶ γι’ αὐτὸ τὸν λόγο, αὐτὰ ποὺ λέμε τώρα φαίνονται ὑπερβολικά, ὅτι δηλ. ἐδῶ δὲν θὰ ἔρθει νὰ μεταλάβει ὅποιος πηγαίνει καὶ κοινωνεῖ ἐκεῖ ποὺ μνημονεύονται οἱ αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι. Αὐτοὶ ποὺ ἔχουνε προδώσει, ποὺ τάχουνε βρεῖ μὲ τοὺς Παπικούς, μὲ τοὺς Προτεστάντες, μὲ τοὺς Μασώνους καὶ μὲ ὅλους, αὐτοὶ λοιπόν, ὅποιοι πηγαίνουν ἐκεῖ καὶ κοινωνᾶνε ἐκεῖ, δὲν θὰ ἔρθουν νὰ μεταλάβουν σὲ ἐμᾶς. Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ σεβαστοῦμε, τουλάχιστον σὰν μιὰ ἐπιθυμία τοῦ ἱερέως ποὺ τελεῖ τὸ μυστήριο, γιατὶ ὁ Μ. Βασίλειος τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ ποιός θὰ μεταλαβαίνει τὰ ἅγια μυστήρια τὴν ἐναποθέτει στὸν τελοῦντα τὸ μυστήριο ἱερέα. Πρόσεχε, τοῦ λέει, σὲ ποιόν μεταδίδεις τὰ μυστήρια. Σὲ αὐτούς, λέει, ποὺ πρέπει νὰ κοινωνήσουν, ποὺ εἶναι ἄξιοι νὰ μεταλάβουν, θὰ τὰ μεταδίδεις, λέει, χωρὶς νὰ ζητᾶς τίποτα ὡς ἀντάλλαγμα ἀπὸ αὐτούς· καὶ σὲ αὐτούς, λέει, ποὺ δὲν θὰ πρέπει νὰ κοινωνήσουν, δὲν θὰ τοὺς μεταδίδεις τὰ μυστήρια, ἔστω κι ἂν εἶναι αὐτὸς ποὺ φορεῖ τὸ διάδημα. Θὰ λὲς ὄχι καὶ σ’ αὐτόν, δηλ. στὸν αὐτοκράτορα, ποὺ ὁ αὐτοκράτορας ἔπαιρνε κεφάλια, τότε...

Σήμερα ὅμως, τὰ ἔχουμε ἰσοπεδώσει ὅλα, δυστυχῶς. Ἀκόμα καὶ τὰ μυστήριά μας τάχουμε κάνει σὰν νὰ μὴν εἶναι τίποτα. Σὰν νὰ εἶναι κάτι τὸ κοινό, κάτι τὸ ἁπλό. Ὅλοι πρέπει νὰ κοινωνήσουμε, ὅπως καὶ νἄμαστε, ὅ,τι καὶ νἄμαστε, πρέπει ὅλοι νὰ κοινωνήσουμε. Δὲν εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα. Δὲν μᾶς σώζει αὐτὴ ἡ Θ. Κοινωνία, μᾶς κολάζει αὐτὴ ἡ Θ. Κοινωνία. Γι’ αὐτὸ λέει καὶ ὁ ἀπ. Παῦλος ὅτι πρέπει νὰ προσέχουμε «δοκιμαζέτω δὲ ἄνθρωπος ἑαυτόν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω· ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου», δηλ. εἰς κατάκρισιν. Ὁ ἀπ. Παῦλος τὸ λέει. Καὶ ἐμεῖς λέμε, ὄχι, πρέπει νὰ κοινωνήσουμε, εἶναι Πάσχα, εἶναι αὐτά, κι ἂς πηγαίνουμε κι ἐδῶ νὰ κοινωνᾶμε κι ἐκεῖ, κι ἂς τόχουμε δίπορτο καὶ ἂς παίζουμε καὶ σὲ διπλὸ ταμπλώ.

Θὰ ἤθελα λοιπόν νὰ γίνει σεβαστὴ αὐτὴ ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἱερέως ποὺ τελεῖ τὸ μυστήριο. Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ καθηρημένοι γι’ αὐτούς, εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἴμαστε ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐκτὸς Ἐκκλησίας γι’ αὐτούς, ὁπότε ὅποιοι πηγαίνουν ἐκεῖ καὶ κοινωνᾶνε ἐκεῖ, δὲν πρέπει κανονικὰ κι ἀπὸ μόνοι τους νἄρθουν νὰ κοινωνήσουν ἐδῶ, γιατὶ κι ἅμα πεῖτε ἐσεῖς ὅτι πῆγα καὶ κοινώνησα στὸν π. Εὐθύμιο, θὰ σᾶς πάρουνε καὶ θὰ σᾶς πατάξουνε ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία... Θὰ ποῦνε τὰ μυστήρια (ποὺ τελεῖ) εἶναι ἄκυρα.

Ἐφόσον λοιπόν, τὰ δικά μας εἶναι ἄκυρα καὶ τὰ δικά τους ἔγκυρα, θὰ πηγαίνετε ἐκεῖ, ὅσοι θέλετε νὰ κοινωνήσετε, νὰ πηγαίνετε ἐκεῖ στοὺς Οἰκουμενιστές, σ’ αὐτοὺς ποὺ τὰ πᾶνε καλὰ καὶ μὲ τὸ διάβολο ἀκόμα.

Ηττοπαθείς θέσεις περί των Θεολογικών Διαλόγων του μητρ. Εδέσσης κ. Ιωήλ.

Στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» τῆς 18 Ἀπριλίου 2014, δημοσιεύτηκε συνέντευξη τοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης Ἰωήλ. Ὅπως γράφει ὁ «Ο.Τ.», στὴν συνέντευξή του αὐτὴ ὁ Ἐδέσσης «τονίζει ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ ἢ ἀπὸ τὰς αἱρέσεις, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνσίν της ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἐπισημαίνει ἀκόμη ὅτι εἶναι ὑπὲρ τῶν διαλόγων (διαθρησκειακῶν καὶ μή) ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι αὐτοὶ γίνονται εἰς τὸ πλαίσιον τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Συνοδικῶν ἀποφάσεων».

Παραθέτουμε τὶς ἀπαντήσεις του στὰ δύο κρίσιμα αὐτὰ ἐρωτήματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνεται ὁ συμβιβασμὸς καὶ ἡ δειλία τῶν συγχρόνων Ἐπισκόπων, κι αὐτῶν ποὺ εἶναι πνευματικὰ τέκνα τοῦ ἀειμνήστου π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου ἀκόμα καὶ αὐτῶν ποὺ κατατάσσονται στοὺς διακριτικοὺς καὶ συντηρητικοὺς Ἱεράρχες.

Ὁ Μητροπ. Ἐδέσσης Ἰωήλ ἐρωτᾶται καὶ ἀπαντᾶ:

–Ποιὰ εἶναι ἡ γνώμη σας γιὰ τὸν διαθρησκειακὸ διάλογο;

−Ἐφόσον ὁ διαθρησκειακὸς διάλογος γίνεται μέσα στὰ πλαίσια τῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὰ πλαίσια τῶν Ἱερῶν Κανόνων, μπορεῖ νὰ ἔχει κάποια θετικὰ ἀποτελέσματα, σὲ κοινωνικὸ ἐπίπεδο κυρίως. Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅμως ὅτι καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν ἡ Ἐκκλησία φανερώνει τὴν ἱεραποστολική Της διάσταση.

Παρουσιάζει καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν τὴν ἀλήθειά Της καὶ δὲν ἀποκλείει τὴν ὁδὸ τῆς ἐπιστροφῆς σὲ αὐτὴν ἀκόμη καὶ στοὺς αἱρετικοὺς ἢ στοὺς ἀλλοθρήσκους.

−Πῶς κρίνετε τὴν ἰσλαμικὴ ἀπειλὴ μέσα ἀπὸ τὴν ἀραβικὴ ἄνοιξη; Κινδυνεύει ἡ Ἑλλάδα καὶ κάθε χριστιανικὴ χώρα ἀπὸ τοὺς ἰσλαμιστές;

−Δὲν μποροῦμε νὰ γνωρίζουμε τί ἀκριβῶς βρίσκεται πίσω ἀπὸ τέτοια κινήματα. Ὅταν βέβαια ἐκδηλώνονται διώξεις κατὰ τῶν χριστιανῶν καὶ γίνονται φρικαλεότητες ἀνησυχοῦμε καὶ συμπάσχουμε καὶ συνεχόμεθα ἀπὸ λύπη. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν Πατρίδα μας πάλι, ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος ποὺ τὴν ἀπειλεῖ δὲν εἶναι τὸ ἰσλάμ, κάποια ἄλλη θρησκεία ἢ αἵρεση. Ἡ μεγαλύτερη ἀπειλὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ βίωμα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅσο πιστεύουμε καὶ ὅσο ζοῦμε ὡς Ὀρθόδοξοι, δὲν κινδυνεύουμε ἀπὸ κανένα θρησκευτικὸ ἢ ἄλλο παράγοντα. Ὅπως τόνιζε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, πάνω ἀπὸ ὅλα πρέπει νὰ φροντίσουμε νὰ μὴ χάσουμε –ὡς λαὸς καὶ ὡς προσωπα– τὴν ψυχή μας».

 Ἀπορεῖ κανεὶς μὲ τὴ συμπεριφορὰ αὐτῶν τῶν ποιμένων, οἱ ὁποῖοι τρέμουν μήπως καὶ ἐκφράσουν κάποια γνώμη ποὺ θὰ θίξει τὸν ἄρχοντα τοῦ Φαναρίου, ἀρχηγέτη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸν Πάπα τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλὰ καὶ τὰ κατὰ τόπους «παπάκια» του. Αὐτή τους ἡ στάση ὅμως, δηλώνει Ὁμολογία ἢ ἄρνηση Χριστοῦ! Ἀντὶ νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὴν εὐκαιρία τῶν συνεντεύξεων, γιὰ νὰ καταγγείλουν τὴν ἀνακολουθία καὶ διαστροφικὴ λογικὴ ποὺ ἐνέχουν αὐτοὶ οἱ Διάλογοι, κυρίως, ὅμως, νὰ καταδείξουν τὴν –δι’ αὐτῶν– καταπάτηση τῶν Ἐντολῶν ἐκείνων ποὺ καθορίζουν τὴ στάση τῶν πιστῶν ἀπέναντι σὲ ἀμετανόητους αἱρετικούς, αὐτοὶ διατυπώνουν ἀνώδυνες δεοντολογικὲς ἀκαδημαϊκὲς ἀπαντήσεις, ὅπως αὐτὴ τοῦ Ἐδέσσης κ. Ἰωήλ:

«Ἐφόσον ὁ διαθρησκειακὸς διάλογος γίνεται μέσα στὰ πλαίσια τῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὰ πλαίσια τῶν Ἱερῶν Κανόνων, μπορεῖ νὰ ἔχει κάποια θετικὰ ἀποτελέσματα, σὲ κοινωνικὸ ἐπίπεδο κυρίως». Δηλαδή, κ. Ἰωήλ, μᾶς λέτε ὅτι,

1.  ὁ θεολογικὸς Διάλογος πρέπει νὰ διεξάγεται σὲ ἐκκλησιαστικὰ πλαίσια γιὰ νὰ ἔχει ἀποτελέσματα, (καλῶς)

2. Καὶ ταυτόχρονα μᾶς λέτε (ἐπειδὴ γνωρίζετε τὴν ἀποτυχία τῶν Διαλόγων σὲ ἐκκλησιαστικὸ ἐπίπεδο) ὅτι τὰ θετικὰ ἀποτελέσματα τὰ περιμένετε ΚΥΡΙΩΣ σὲ κοινωνικὸ ἐπίπεδο»!

Α) Νὰ ἀρχίσω ἀπὸ τὸ δεύτερο. Δηλ, κοινωνικῆς τάξεως εἶναι τὸ ΚΥΡΙΩΣ ζητούμενο τῶν Διαλόγων καθ' ὑμᾶς, Σεβασμιώτατε; Γι’ αὐτὸ γίνονται οἱ Διάλογοι; Ὄχι πρωτίστως καὶ ΚΥΡΙΩΣ γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν; Ἀκατανόητη ἡ λογική σας!

Διαβάζει κανεὶς αὐτὲς τὶς ἀπίστευτες ἀπαντήσεις ἀπὸ τὰ τέκνα τοῦ π. Ἐπιφάνιου, πρόσφατα ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Ἐδέσσης (παλαιότερα ἀπὸ τὸν Κυθήρων κ. Σεραφείμ) καὶ λυπᾶται βαθύτατα. «Ἡ Ἑλλάς, λοιπόν, ἰσχυρίζεται ὁ κ. Ἰωήλ, δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ ἢ ἀπὸ τὰς αἱρέσεις, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνσίν της ἀπὸ τὸν Θεόν»! Ὡσὰν τὸ ἕνα νὰ μὴ συνδέεται μὲ τὸ ἄλλο! Ὡσὰν νὰ μὴ διάβασε ποτέ του ὅτι τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἁγίων θυσιάστηκαν γιὰ τὴν Πίστη, πολέμησαν τὶς αἱρέσεις, ἔστω κι ἂν αὐτὸ τὸ πλήρωσαν μὲ τὴν ζωή τους, ἀφοῦ γνώριζαν καλὰ ὅτι ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη ἐξαρτᾶται ἡ παραμονή μας κοντὰ στὸ Θεό· ὅτι οἱ αἱρέσεις εἰσάγουν τὸ ψεῦδος στὴν ἐκκλησιαστική ζωή, ἀπονευρώνουν τὴν Πίστη, συντελοῦν στὴν διάβρωση τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς, στὴν ἐκκοσμίκευση, στὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τὸ Θεό· ὅπως συμβαίνει καὶ τὸ ἀντίθετο, ἡ ἔλλειψη πνευματικῆς ζωῆς ὁδηγεῖ στὶς αἱρέσεις. Ὡσὰν νὰ ἀγνοεῖ ὅτι «ὁ τῆς θεοσεβείας τρόπος ἐκ δύο τούτων συνέστηκε εὐσεβῶν δογμάτων καὶ πράξεων ἀγαθῶν. Καὶ οὔτε τὰ δόγματα, χωρὶς ἔργων ἀγαθῶν εὐπρόσδεκτα τῷ Θεῷ· οὔτε τὰ μὴ μετ’ εὐσεβῶν δογμάτων ἔργα τελούμενα προσδέχεται ὁ Θεός» (Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων). Ὁ Θεὸς θέλει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὰ Δόγματα τῆς Πίστεως νὰ φυλάττει, ἀλλὰ καὶ νὰ ἔχει ἀγαθὲς πράξεις, ἠθικὸ βίο.

Β) Ὡς πρὸς τὸ πρῶτο θέμα, τῶν Διαλόγων, πρέπει νὰ μιλήσουμε ἐκτενέστερα. Εἶναι ἐπὶ δεκαετίες ἀποδεδειγμένο ὅτι οἱ Διάλογοι διεξάγονται κατὰ τρόπον ἀντι-ἁγιογραφικόν, ἀντι-πατερικὸ καὶ σχιζοφρενικό, καὶ ὁ «καλὸς» Ἐπίσκοπος ἀπαντᾶ ὡς καριερίστας διπλωμάτης ἢ λαοπλάνος πολιτικός, γιὰ τὸ δέον τῶν Διαλόγων. Τουλάχιστον δὲν ἔχει διαβάσει ποτέ του τὶς ἀπαντήσεις γιὰ τοὺς διαλόγους τοῦ πνευματικοῦ του πατρός, π. Ἐπιφανίου; Ἔγραψε ὁ π. Ἐπιφάνιος τὸ 1980. (Σημειῶστε το: τὸ 1980!):

«Λοιπόν, εἴμεθα ὑπὲρ τοῦ Διαλόγου μετὰ τῶν Παπικῶν; Καὶ ναί, καὶ ὄχι! Ναί, ἂν πρόκειται νὰ διαλεχθῶμεν ὑπὸ τὴν ὡς ἄνω προϋπόθεσιν. Χιλιάκις ὄχι, ἂν ὑπὸ τὸν “Διάλογον” νοήσωμεν ζήτησιν (=ἔρευναν)  τῆς ἀληθείας, δηλαδὴ ἐκκινήσωμεν ἐκ τῆς προϋποθέσεως ὅτι οὐδεὶς ἔχει ἀπόλυτον καὶ ἀκεραίαν τὴν ἀλήθειαν... Ὁ δὲ νῦν διεξαγόμενος ”Διάλογος” ἔχει ἆράγε ὀρθὰς βάσεις καὶ ὑγιεῖς προϋποθέσεις; Ἀπαντῶμεν ἀπεριφράστως:  Οὐδ΄ ἐπ’ ἐλάχιστον!  Οὔτε καλῶς ἐξεκίνησεν οὔτε καλῶς ἐξελίχθη... Ἐν δὲ τῇ πορείᾳ τοῦ ”Διαλόγου” ἐσημειώθη σωρεία ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν. Τί δέ ποτε προέκυψεν ἐκ τῆς παραβιάσεως τῶν ἱερῶν Κανόνων; Ὁ Παπισμὸς θὰ ...εὕρῃ μυρίους τρόπους, ὥστε ὁ ”Διάλογος” νὰ ἀτονήσῃ καὶ νὰ ἐκφυλισθῇ» (Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου, Τὰ Δύο Ἄκρα, σελ. 43-44).

Βλέπετε τί ἔλεγε τὸ 1980 ὁ πνευματικός σας, π. Ἐπιφάνιος, Σεβασμιώτατε; Δεν μιλάει μόνον δεοντολογικά, ἀλλὰ ψηλαφεῖ τὴν πραγματικότητα. Βλέπει τὴν ἀντικανονικότητα τῶν Διαλόγων ἀπὸ τότε. Καὶ ἀναφωνεῖ: Ὅπως γίνονται, εἴμαστε ἐναντίον τῶν Διαλόγων. Νὰ σταματήσουν. «Χιλιάκις ὄχι» στὸν Διάλογο.

Ἐσεῖς ὅμως, Σεβασμιώτατε, σήμερα —παρότι ἔχουμε νωπὴ τὴν ἐμπειρία τῆς κοροϊδίας καὶ τοῦ ἐξευτελισμοῦ ἀπὸ τοὺς ἑταίρους μας, σ’ αὐτὰ τὰ 35 χρόνια Διαλόγων— μᾶς λέτε ὅτι εἶστε ὑπὲρ τῶν Διαλόγων, ἀντὶ νὰ τοὺς καταγγείλετε μετ’  ἱερᾶς ἀγανακτήσεως. Σπέρνετε ἔτσι τὴ σύγχυση στοὺς ἐλάχιστα περὶ αὐτῶν γνωρίζοντας πιστοὺς καὶ ἀφήνοντας νὰ καταλάβουν οἱ ἀγνοοῦντες ὅτι οἱ Διάλογοι πραγματοποιοῦνται μέσα στὰ ἐκκλησιαστικὰ πλαίσια! Ταυτόχρονα, σιγοντάρετε τοὺς Οἰκουμενιστές, ποὺ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ἀνάγκη τῶν Διαλόγων! Καλά, δὲν διαπιστώσατε ἀκόμα, ὅτι αὐτὴ ἡ διπλωματία ἐξυπηρεῖ τὰ σχέδια τοῦ Παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στὸ αἱρετικὸ ἅρμα τοῦ ὁποίου εἶναι δεμένος ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τὸν ὁποῖον μνημονεύετε ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ;

Δυστυχῶς ἔλλειψε ἡ ἀνδρεία ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Ἐπισκόπους. Ἀπὸ σᾶς καὶ ἀπὸ τὸν ἀδελφό σας, ποὺ ἐκφράζεται παρομοίως, τὸν Κυθήρων κ. Σεραφείμ. Δὲν ἀντέχει τὸ βάρος τοῦ χαρακτηρισμῶν. Γι’ αὐτὸ κατηγορούμενος ἀπὸ τοὺς καθηγητὲς τοῦ ΑΠΘ, ἔσπευσε νὰ ἀποσείσει αὐτὸ τὸ βάρος, ὅτι δηλ. ἀρνεῖται τὴν διεξαγωγὴ τῶν Διαλόγων, γράφων: «Οὐδεμία γραπτή ἤ προφορική μου μαρτυρία ὑφίσταται, ἡ ὁποία τάσσεται  κατά τῶν διαχριστιανικῶν μετά τῶν ἑτεροδόξων  διαλόγων.  Βασική μου, ὅμως, θέσις, ὡς καί παντός ὀρθοδόξου πιστοῦ, εἶναι ὅτι οἱ ἐν θέματι διάλογοι δέν πρέπει νά εἶναι ἀπροϋπόθετοι, δηλ. χωρίς τάς ἀναγκαίας καί ἀπαραιτήτους θεολογικάς προϋποθέσεις, ὅπερ συμμερίζεται ἀπολύτως καί ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἑλλαδική Ἐκκλησία. Οἱ διαχριστιανικοί διάλογοι δέον νά εἶναι τίμιοι, εἰλικρινεῖς καί ἀληθινοί» (http://aktines.blogspot.com/2012/05/blog-post_7227.html).

i. Ἀλήθεια, γιατί δὲν ὑφίσταται καμία διαμαρτυρία σας κατὰ τῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων, Σεβασμιώτατε. Εἶστε ἱκανοποιημένος ἀπ’ αὐτούς;

ii. Ἀπὸ ποῦ συμπεράνατε, Σεβασμιώτατε, ὅτι ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία (δηλ. οἱ Δεσποτάδες κι ἐσεῖς) ἀγρυπνεῖ καὶ φροντίζει ὥστε οἱ Διάλογοι νὰ διεξάγονται μὲ «τὰς ἀπαραιτήτους θεολογικὰς προϋποθέσεις»; Δὲν συμμετέχετε ἄραγε ἀπροϋπόθετα στοὺς Διαλόγους αὐτούς; Δὲν ἀγνοεῖτε τὶς Πατερικὲς προϋποθέσεις; Δὲν προβαίνουν οἱ ἐκπρόσωποί σας σε συμπροσευχές; Δεν ἀρνοῦνται συγκεκριμένα Δόγματα τῆς Πίστεως; Δὲν παραβαίνουν τὴν Ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ περὶ τῆς Ἱεραποστολῆς καὶ Ὀρθόδοξης Ὁμολογίας ἐνώπιον τῶν αἱρετικῶν; Δὲν διαπραγμάτευονται τὰ τῆς Πίστεως; Δὲν συμβιβάζονται συνεχῶς; Ξεχάσατε τὶς ἀποφάσεις στὸ Μπάλαμαντ, στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε (μεταγενεστέρως καὶ στὸ Πουσάν);

Εἶναι φανερό, λοιπόν, ποιές εἶναι οἱ θέσεις, ὄχι κάποιων Οἰκουμενιστῶν ἐξ Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων, ἀλλὰ τῶν χαρακτηριζομένων ὡς συντηρητικῶν καὶ ὑπεύθυνων Ἐπισκόπων! Διεξάγονται ἐπὶ δεκαετίες οἱ Διάλογοι, κι αὐτοὶ ὁμιλοῦν, ὡσὰν νὰ συζητοῦμε ἕνα πρῶτο ξεκίνημα κάποιου ἄγνωστου στὴν ἐκκλησιαστική μας ζωὴ γεγονότος! Ὡσὰν νὰ πρόκειται γιὰ Διαλόγους ποὺ ΚΑΠΟΤΕ στὸ ΜΕΛΛΟΝ θὰ ξεκινήσουν! Σὰν νὰ μὴν ἔχουμε ἐμπειρία τῆς δολιότητος τῶν Παπικῶν κατὰ τὴν διεξαγωγὴ Διαλόγων ἐπὶ 1000 χρόνια περίπου! Σὰν νὰ μὴν μᾶς ξεγέλασαν οἱ πρωτεργάτες (μὲ πρῶτο τὸν Ἀθηναγόρα), παραμυθιάζοντάς μας ὅτι, ὅτι τάχα πᾶμε νὰ κάνουμε Ἱεραποστολὴ στοὺς ἑτερόδοξους ἀπὸ ἀγάπη! Σὰν νὰ μὴν εἶναι ὁλοφάνερη ἡ ἀδιαφορία Ἐπισκόπων καὶ Ἱ. Συνόδου γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς Πίστεως! Σὰν νὰ μὴ ἔχει ἀρκούντως καταδειχθεῖ ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς ξεπουλᾶνε τὴν Ἐκκλησία!

Δὲν ἀξίζει νὰ γράψει κανεὶς κάτι ἄλλο γιὰ νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ σύγχρονοι «Ὀρθόδοξοι» Ἐπίσκοποι πορεύονται ἀμετανόητα τὸν δρόμο τῶν βετεράνων πλέον Οἰκουμενιστῶν  στὴν πορεία πρὸς τὴν πλήρη ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ στὴν Πανθρησκεία ἢ γιὰ νὰ τοὺς πείσει νὰ ἀλλάξουν πορεία. Ὅλα, ἔχουν πολλάκις λεχθεῖ, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἀκούει. Καὶ ὅσοι ἀκοῦνε, εἶναι ἐγκλωβισμένοι στὶς Δεσποτικὴ αὐθαιρεσία.

Ὅμως, γιὰ ὅσους νέους ἢ καλοπροαίρετους θὰ ἤθελαν κάποια ἀκόμα στοιχεῖα, ἀντιγράφω ἀπὸ τὸ βιβλίο «Διαχριστιανικοὶ καὶ Διαθρησκειακοὶ διάλογοι, Στιγμὲς καὶ σταθμοί», λίγες, ἀλλὰ καίριες διαπιστώσεις καὶ γνῶμες θεολόγων γιὰ τὸ θέμα τῶν Διαχριστιανικῶν καὶ Διαθρησκειακῶν Διαλόγων:

Γράφει ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης (“Ὀρθ. Τύπος”, 27-4-2001, φ. 1409): Ὅταν  ἄρχισε  ὁ Διάλογος, «ἀποφασίστηκε -κατὰ παγκόσμια ἱστορικὴ πρωτοτυπία- νὰ

μὴ συζητηθοῦν τὰ χωρίζοντα, τὰ διαιροῦντα, γιὰ νὰ μὴ σπάσει ἡ κρούστα τῶν κακῶν σχέσεων καὶ ἀποδειχθεῖ ματαιοπονία ὁ "διάλογος τῆς ἀγάπης", ἀλλὰ νὰ συζητηθοῦν  τὰ ἑνοῦντα, ὅσα μᾶς ἑνώνουν… Καὶ μόλις ἀρχίσαμε τὴ συζήτηση γιὰ τὸ ἐπίμαχο θέμα τῆς οὐνίας, ὁ διάλογος τινάχτηκε στὸν ἀέρα». Κέρδος ἀπὸ τὸν διάλογο εἶχαν μόνο οἱ παπικοί, ἀφοῦ «ἔδωσαν ἀνὰ τὸν κόσμο τὴν ἐντύπωση, μέ…ἐναγκαλισμοὺς  καὶ συμπροσευχές, ὅτι δὲν μᾶς χωρίζει τίποτε ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους…».

Κατὰ τὴν ἔναρξη τῶν Διαλόγων ἔγραφε ὁ Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν Χρυσόστομος (1964):  Διὰ τὴν ἔναρξη τοῦ διαλόγου «ἀναμένομεν ἔνδειξιν καλῆς θελήσεως ἐκ μέρους τοῦ Βατικανοῦ, ἡ ὁποία μέχρι στιγμῆς δὲν ἐφάνη... (Ὁ Πάπας) ἐμμένει εἰς τὰ προνόμιά του περὶ “ἀλαθήτου” καὶ “πρωτείου”» (Μπιλάλη Σπ., Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός, τόμ. Α΄, 1971, τομ. Β΄, σ. 411).

 «Ἡ πρώτη φάσις τοῦ ἀρξαμένου ἤδη διαλόγου  ἐπεβεβαίωσε… τοὺς φόβους, ὅτι τὸ Βατικανὸ  δὲν ἐπιθυμεῖ  εἰλικρινῆ  καὶ ἔντιμον διάλογον…ἀλλὰ τὴν παγίδευσιν  δι’ ἀπαραδέκτων…μεθόδων τῶν ὀρθοδ. ἐκπροσώπων μὲ τελικὸν στόχον τὴν καθυπόταξιν τῆς Ὀρθοδοξίας»· «Πρὶν ἢ ἀρχίσει ὁ… διάλογος, τὸν κατέστησε ἄνευ ἀντικειμένου! Διὰ κατηγορηματικῶν δηλώσεων διεκήρυξε ὅτι οὐδεμίαν δέχεται συζήτησιν …ἐπὶ τῶν θεμελιωδῶν δογματικῶν διαφορῶν» (περ. ‘‘ΚΟΙΝΩΝΙΑ’’, 1980, τεῦχ. 3^ο σ. 193-194, καὶ τεῡχ. 2^ο, σ. 83).

Ἐπίσης γράφει ὁ ἀείμνηστος Στυλ. Παπαδόπουλος: Στὸ διάλογο μὲ τοὺς ΡΚαθολικοὺς ἔλαβα μέρος γιὰ 10 σχεδὸν ἔτη Συντάχθηκε σειρὰ κειμένων καὶ σὲ κανένα ἀπ' αὐτὰ «δὲν ἀναφέρεται ὅτι οἱ δύο Ἐκκλησίες ἔχουνε δογματικὲς διαφορές. Οἱ ΡΚαθολικοὶ ἀρνήθηκαν ἐπίμονα νὰ γραφεῖ κάτι τέτοιο καὶ οἱ ὀρθόδοξοι ἄνετα τὸ δέχτηκαν (παρὰ τὴν ἔντονη …ἐπιμονή μου νὰ σημειωθεῖ τὸ γεγονὸς τῶν δογματικῶν διαφορῶν)…Ὁ Διάλογος θέλουνε νὰ ἐμφανισθεῖ ὡς μὴ ὀφειλόμενος σὲ δογματικὲς διαφορές, ἀλλὰ σὲ ψυχολογικὲς καὶ πολιτικές ἢ -τὸ πολύ- σὲ διαφορὲς θεολ. "σχολῶν"» (Παπαδόπουλου Στ., Ὀρθοδόξων Πορεία, 2000, σ. 130).   Καὶ ὁ π. Σπυρίδων: «Οἱ περὶ τὸν πάπαν ζητοῦν παρὰ τῶν ὀρθοδ. τὴν ἀποφυγὴν τοῦ τονισμοῦ τῶν “διαχωριστικῶν σημείων”, ἐνῶ οἱ ἴδιοι…τονίζουν προκλητικῶς τὰς πεπλανημένας θέσεις των» (Μπιλάλη Σπ., ὅπ. παρ., τ. Α', σ. 327).

 Καὶ πάλι ὁ π. Ἐπιφάνιος ἔγραφε: «Ὑπῆρξε  μέγα  σφάλμα…ὅτι  ὡς  πρῶτον  θέμα  τοῦ  “Διαλόγου”  ἐτέθη  τὸ  περὶ  Μυστηρίων.   Νὰ  εἴπωμεν  ὅτι  εἶναι  παγίς;  Οὐκ  οἴδαμεν… Ὁ  στόχος  εἶναι  λίαν  εὐδιάκριτος:  Ἂς  συμφωνήσωμεν  εἰς  τὰ  περὶ  τῆς  θ.  Εὐχαριστίας,  ἵνα  φτάσωμεν  συντόμως  εἰς  τὸ  κοινὸν  Ποτήριον,  καὶ  μετὰ  ἔχομεν  χρόνον  νὰ  συζητῶμεν…μέχρι  τῆς  συντελείας  τῶν  αἰώνων  διὰ  τὰς  ἄλλας  διαφοράς.   Ἀλλ’…ἡ  ἕνωσις  δὲν  ἄρχεται  ἀπὸ  τοῦ  ἁγίου Ποτηρίου·  περατοῦται καὶ ὁλοκληροῦται  ἐν  αὐτῷ» (Θεοδωρόπουλου  Ἐπ.,  “ΣΥΝΑΞΗ”,  1984,  τ. 11ο,  σ.  41-44).

  Ὁ μοναχὸς Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης στὸ ἄρθρο του «Πρὸς μιὰ παγκόσμιο θρησκεία;» παρουσιάζει ἄλλη μιὰ θέση τοῦ π. Ἐπιφάνιου:

«Όπως επεσήμανε ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, αναφερόμενος στο διάλογό μας με τους παπικούς, η μεθοδολογία και θεματολογία αυτή του διαλόγου είναι δολία. Στις Οικουμενικές Συνόδους συνεζητούντο, αλλά και σε οποιονδήποτε διάλογο μεταξύ αντιτιθεμένων πλευρών συζητούνται αυτά που χωρίζουν –γι’ αυτό εξ άλλου γίνεται και διάλογος– και όχι γι’ αυτά που ενώνουν».

Ἔτσι, «λαμπρὰν παράδοσιν 10 καὶ πλέον αἰώνων …ἀγώνων τῆς Ὀρθοδ. κατὰ τῆς παπικῆς παναιρέσεως, ἠδυνήθη νὰ καταλύσῃ τὸ Βατικανὸ ἐντὸς 20 μόνον ἐτῶν. Χρησιμοποιοῦν ὡς Δούρειον Ἵππον τὸν δῆθεν “διάλογον τῆς Ἀγάπης” ἠδυνήθη νὰ παρακάμψῃ ἢ καὶ νὰ καταργήσῃ τὰ πλαίσια ἀσφαλείας: ...δόγματα καὶ ἱ. Κανόνας» (Μουρατίδη Κ.,  Ἡ ἀλήθεια διὰ τὸν «Θεολογικὸν» διάλογον, “ΚΟΙΝΩΝΙΑ”, 1980, τ. 2ο, σ. 142-143).

Καὶ οἱ Ἁγιορεῖτες, ὅταν δὲν εἶχαν ὑποταχθεῖ στὸν αὐταρχικὸ Πάπα τῆς Ἀνατολῆς, ἐγραφαν: «Ὁ μετὰ τῶν ἑτεροδόξων διάλογος ἐφ’ ὅσον ἀποβλέπει νὰ πληροφορήση αὐτοὺς περὶ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὥστε ὅταν οὗτοι καταστοῦν δεκτικοὶ τοῦ θείου φωτισμοῦ… νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν, δὲν εἶναι ...καταδικαστέος… Ὁ θεολ. διάλογος οὐδόλως δέον νὰ συνοδεύεται ἀπὸ συμπροσευχάς, συμμετοχὰς εἰς τὰς λειτουργικὰς καὶ λατρευτικὰς συνάξεις ἑκατέρων καὶ λοιπὰς ἐνεργείας… Τοιαῦται ἐνέργειαι παραπλανοῦν καὶ τὸ Ὀρθόδοξο πλήρωμα καὶ τοὺς ΡΚαθολικούς… Τὸ Ἅγιον Ὅρος ἀνησυχεῖ σοβαρῶς (σ.σ. ἀνησυχοῦσε τότε καὶ τὸ ἔδειχνε) ἐκ τῆς τάσεως ...Ἱεραρχῶν προσκαλούντων εἰς συμμετοχὴν εἰς τελετὰς …ΡΚαθολικοὺς κληρικούς...  Μετὰ πολλῆς ἀνησυχίας τὸ Ἅγιον Ὄρος διαπιστοῖ ὅτι ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς γίνονται πολλαὶ παραχωρήσεις καὶ οἰκονομίαι πρὸς τοὺς ΡΚαθολικούς, ἀντιθέτως οἱ ΡΚαθολικοὶ ἐμμένουν εἰς τὰς κακοδοξίας των…» (Περιοδ.  “ΚΟΙΝΩΝΙΑ’’, 1980, τεῦχ. 2^ο, σ. 126-127).

Ἀκόμα καὶ ὁ Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν Χριστόδουλος (πρὶν ὅμως καταφέρει νὰ καταλάβει τὸν Ἀρχιεπισκοπικό θρόνο) «μιλοῦσε γιὰ ΠΡΟΔΟΣΙΑ διὰ τῶν Διαλόγων· ἔγραφε στὸν "Ὀρθ. Τύπο" (20-12-1985, φ. 678, σ. 1^η): «Ἀπειλητικὰ νέφη σωρεύονται στὸν ὁρίζοντα τοῦ θεολ.  διαλόγου», ποὺ διεξάγεται κάτω ἀπὸ ἀπαράδεκτες συνθῆκες, «καὶ πνεῦμα ἐνδοτικότητος... ἐνώπιον τῆς ΡΚαθολικῆς μεθοδεύσεως... Τὰ καταγγελόμενα εἶναι φοβερά..., πλανᾶται ὁ φόβος ὅτι θὰ ἔχωμεν ἐπανάληψιν ...νέας Φερράρας». Ὅταν οἱ προσπάθειες ἄρχιζαν, δὲν ἐφανταζόμεθα «ὅτι  θὰ  ἐμεθοδεύετο  ἡ  παράδοσης  τῆς Ὀρθοδοξίας "ἄνευ ὅρων" καὶ  ἡ  προδοσία  τῶν Πατέρων μας... Καταγγέλοντας τὴν ἀπαράδεκτον κατάσταση οἱ ἀντιπρόσωποί μας, ἀφυπνίζουν ὅσους ἀνυποψίαστοι παρακολουθοῦν τὶς ἐξελίξεις. Καὶ σημαίνουν συναγερμόν». Ἤδη, ἀντιπρόσωποί μας μεταβαίνουν στὸ Φανάρι γιὰ νὰ «ζητήσουν ἐγγυήσεις γιὰ τὴν συνέχιση τοῦ Διαλόγου ὑπὸ συνθῆκες ποὺ θὰ ἐξασφαλίζουν τὴν ἐλεύθερη διατύπωση τῶν Ὀρθοδ. θέσεων». Ἂν αὐτὰ δὲν γίνουν τότε «ὁ Διάλογος  θὰ ναυαγήσει  καὶ ὁ ἔντιμος κλῆρος  μὲ τόν...λαὸν  θὰ θέσουν τέρμα στὴν παρωδίαν ποὺ παίζεται...». Δυστυχῶς, ὁ κλῆρος δὲν ἀποδείχτηκε, ὅσο ἔντιμο τὸν περιέγραφε ὁ τότε Δημητριάδος Χριστόδουλος,.

Κλείνει αὐτὴ ἡ μικρὴ περὶ τοὺ ἀπαραδέκτου τῶν Διαλόγων ἀναφορά, μὲ τὴν γνώμη τοῦ π. Κύριλλου Κωστόπουλου (Ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση, σ. 147, 149): Ἡ Οἰκ. κίνηση χαρακτηρίστηκε ὡς "θέατρο τοῦ παραλόγου", ἀφοῦ ἐκεῖ ἐπικρατεῖ ὁ παραλογισμός. «Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ ...ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν, ὅταν πρωτίστως δὲν διασαφηνίζουμε τοὺς λόγους τῆς διαιρέσεως; Ἡ θεραπεία ἐξαρτᾶται πάντοτε ἀπὸ τὴν διάγνωση» ποὺ «“ἐν προκειμένῳ” εἶναι ὀδυνηρὴ γιὰ  Προτεστάντες καὶ ΡΚαθολικούς... Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἠμπορεῖ πλέον νὰ συνεχίση νὰ ὑπάρχη κάτω ἀπὸ τὸ στέγαστρο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος πρὸ πολλοῦ ἔχει ἐκφυλισθεῖ καὶ ...μεταβάλλεται σὲ εἶδος πανθρησκείας».

Σημάτης Π.