Η Ευαγγελική περικοπή που κονιορτοποιεί τους σημερινούς μισθωτούς ποιμένες

 Ο Κύριος μας υπενθυμίζει πως πρέπει να είναι οι επίσκοποι και γενικά οι ιερείς και τί πρέπει να κάνουν τα πρόβατα (το ποίμνιο) όταν αυτοί είναι μισθωτοί και όχι αληθινοί ποιμένες

Εγώ είμαι ο καλός Ποιμένας. Ιωάννου κεφ. 10 (ι΄) στίχοι 1-42 (ερμηνεία-ανάλυση όλου του κεφαλαίου)

                     

(Π.Ν. Τρεμπέλα, Υπόμνημα ερμηνευτικο στο κατά Ιωάννην στα νέα Ελληνικά!, Οι αριθμοί στις λέξεις του αρχαίου κειμένου παραπέμπουν στην αντίστοιχη ερμηνεία και ανάλυσή τους)

1 (1)Ἀμὴν ἀμὴν(2) λέγω ὑμῖν, ὁ μὴ εἰσερχόμενος(3) διὰ τῆς θύρας εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων(4), ἀλλὰ ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν(5), ἐκεῖνος κλέπτης ἐστὶ καὶ λῃστής(6)·

1 «Σας βεβαιώνω: εκείνος που δεν μπαίνει από την πόρτα στη μάντρα των προβάτων, αλλά πηδάει μέσα απ’ αλλού, είναι κλέφτης και ληστής. 

(*) O λόγος αυτός περιλαμβάνει 3 παραβολές: 1) του ποιμένα (σ. 1-6), 2) της θύρας (σ. 7-10) και 3) του καλού ποιμένα (σ. 11-18), και επακολουθεί και ένα ιστορικό συμπέρασμα (σ. 19-21). Η σχέση των παραβολών αυτών με όσα ειπώθηκαν στο προηγούμενο κεφάλαιο είναι η εξής: Οι αντίπαλοι του Κυρίου ισχυρίζονταν, ότι αυτοί ήταν οι μόνοι αναγνωρισμένοι οδηγοί του θεοκρατικού έθνους. Αποδεικνύει τώρα σε αυτούς, ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ποιμένες εγωιστές, μισθωτοί, ενώ αντιθέτως αυτός είναι ο μόνος καλός Ποιμένας των ψυχών.

Και «εισάγει χρήσιμα την παραβολή υποδηλώνοντας κάπως αμυδρότερα και σαν με αινίγματα, ότι δεν θα έχουν από υπεροχή την αρχηγία με βεβαιότητα, αλλά ούτε το αξίωμα θα είναι σε αυτούς μόνιμο αφού υβρίζουν από αλαζονεία αυτόν που έδωσε αυτό το αξίωμα, το Θεό» (Κ).

«Αποδεικνύει λοιπόν με την παραβολή, ότι δεν είναι πλάνος, αλλά ποιμένας. Και πρώτα μεν αναφέρει τα γνωρίσματα του πλάνου και καταστροφέα, έπειτα στη συνέχεια τα του ποιμένα και σωτήρα, έτσι ώστε από αυτά να αναγνωριστεί αν είναι πλάνος ή ποιμένας» (Ζ). Διαπραγματευόμενος λοιπόν 3 ιδέες, δηλαδή τον τρό

Ὁ Ἐσταυρωμένος δὲν ἀνήκει μέσα στὸ ἱερό; Τὸ παράλογο τῆς λογικῆς ἱερέων ποὺ κατηγοροῦν τὸ ποίμνιο ὡς καινοτόμο καὶ παράλληλα συμφωνοῦν ἀπόλυτα μὲ τοὺς καινοτόμους.

Μία ὑπεράσπιση τοῦ ἀγῶνος τοῦ ποιμνίου τῆς Ἱ. Μητρόπολης Περιστερίου.

Ὁ π. Δημήτριος Ἀθανασίου σὲ ἄρθρο του ἐνάντια στὶς ἀντιδράσεις τῶν πιστῶν γιὰ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ Σταυροῦ ἀπὸ τὸ ἱερὸ ἀπὸ τὸν μητρ. Περιστερίου Γρηγόριο (ἐδῶ) ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς:

«Δυστυχώς, κάποιοι υπερ-ορθόδοξοι αντι-οικουμενιστές θεώρησαν την αντίδραση του λαού για την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από το πίσω μέρος της Αγίας Τράπεζας ως υγιή ορθόδοξη αντίδραση, χωρίς να ερευνήσουν περισσότερο το θέμα. Δυστυχώς, υπάρχουν λατινικές πρακτικές που έχουν εισβάλει στην Ορθόδοξη λατρεία και λόγω έλλειψης σωστής κατήχησης οι περισσότεροι τα αγνοούν».

Γιὰ τὸν π. Δημήτριο, λοιπόν, ὁ λαὸς δὲν ἀντέδρασε ὀρθόδοξα καὶ ὑγιῶς καὶ ὅσοι ὑποστηρίζουν τὸ ἀντίθετο εἶναι κατὰ τὸν π. Δημήτριο εἰρωνικῶς ὑπέρ-ὀρθόδοξοι, μία στὴν πραγματικότητα ὕβριν, τὴν ὁποία χρησιμοποιοῦν οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ οἱ ὁπαδοὶ τοῦ κληρικαλισμοῦ ἐδῶ καὶ δεκαετίες κατὰ κόρον (ἂς ἀκούσει κάποιος π.χ. τὶς ὁμιλίες τοῦ μακαριστοῦ Σωτηρόπουλου, ποὺ καυτηρίαζε συνεχῶς αὐτὸν τὸν χαρακτηρισμό). Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, πῶς ὁ π. Δημήτριος χαρακτηρίζει τεκμηριωμένες γνῶμες θεολόγων ὅπως π.χ. ἐδῶ κι ἐδῶ, μητροπολιτῶν ἐδῶ κι ἐδῶ, σεβαστῶν γερόντων, ὅπως π,χ, ὁ π. Σάββας Ἀχιλλέως ποὺ ἔλεγε, ὅτι ὁ Ἐσταυρωμένος πρέπει νὰ εἶναι μέσα στὸ ἱερό (ἐδῶ) καὶ γιὰ νὰ μὴν μακρηγορῶ κι ἄλλων σοβαρῶν ἀνθρώπων τόσο εὔκολα ὡς γνώμη ἀνθρώπων μὲ «έλλειψη σωστής κατήχησης», τὴν ὁποία ὑποννοεῖται κατέχει ὁ ἴδιος.

Οἱ κατηγορίες ὅμως τοῦ π. Δημητρίου ἐναντίον τοῦ λαοῦ δὲν περιορίζονται μόνο ἐκεῖ, ἀλλὰ ἐπεκτείνονται: «Ο Επίσκοπος αυτός είναι υπέρμαχος του ΕΠΙΣΚΟΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΥ και προέβη και σε άλλες οικουμενιστικές ενέργειες, για τις οποίες το χριστεπώνυμο πλήρωμα ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΕ ΠΛΗΡΩΣ».

Μπορεῖ νὰ ἔχει δίκιο ὁ π. Δημήτριος, ἂν καὶ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ γνωρίζει, ἂν ὅλοι οἱ διαμαρτυρόμενοι πιστοὶ ἀδιαφόρησαν πλήρως στὶς οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες τοῦ ἐπισκόπου τους. Ὅμως πῶς ἐξηγεῖ ὁ π. Δημήτριος τὴν δική του ἀδιαφορία κι ἂν ὄχι ἀδιαφορία, τότε σιγὴ στὶς ἐπισκοποκεντρικές, οἰκουμενιστικές πράξεις καὶ στὴν ἀναγνώριση καὶ τὰ συλλείτουργα μὲ τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικοὺς τοῦ δικοῦ του ἐπισκόπου Ἄρτης; Πὼς ἐξηγεῖ ὅτι δὲν ἀντέδρασε καθόλου στὴν ὑποδοχὴ τοῦ ἀρχιαιρεσιάρχη Βαρθολομαίου στὴν ἐπισκοπή του, λὲς καὶ ἐπρόκειτο περὶ ἑνὸς Ἁγίου; Τί εἶπε ἐναντίον τοῦ ἐπισκόπου του καὶ ποιά κριτικὴ ἄσκησε; Ἀπολύτως καμία! Καμία ἀγανάκτηση καὶ καμία "ἀκριβοδίκαιη ἀνάλυση"! Δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά. Ὁ π. Δημήτριος δὲν εἶναι μέλος τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα σὲ θέση ποιμένος; Ἄντί λοιπὸν οἱ ποιμένες μὲ τὸ παράδειγμά τους νὰ διδάσκουν τὸ ποίμνιο, τὸ κατηγοροῦν γιὰ πράγματα ποὺ οἱ ἴδιοι δὲν κάνουν! Γι’ αὐτὸ ἐπικρατεῖ σύγχυση σήμερα καὶ γι’ αὐτὸ ἀκόμα κι ἂν κάνουν λάθος οἱ πιστοί τουλάχιστον τὸ κάνουν ἀπὸ εὐσέβεια. Οἱ ποιμένες ὅμως;

Θὰ παραθέσω δυὸ ἀποδείξεις, γιὰ νὰ γίνει κατανοητό, ὅτι ὁ π. Δημήτριος καλὸ θὰ ἦταν 1) νὰ μὴν ἔχει τόσο γρήγορες ἐτυμηγορίες γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ 2) ἂς μὴν παίρνει τόσο εὔκολα θέσεις ὑπὲρ ἀνθρώπων ποὺ σφάλλουν ἐξόφθαλμα. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρῶτο (τὸ 1) ὁ π. Δημήτριος ἀναφέρει τὴν παρουσία Σταυρού πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ὡς λατινοφερμένη λέγοντας μάλιστα: «αναπαράγουμε την ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ της Σταύρωσης την οποία προβάλλουμε ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΩΣ.(!!!!!;;;;) και ποικιλοτρόπως. Δηλαδή, αγωνιζόμαστε υποτίθεται Ορθοδόξως, για να διατηρήσουμε κάθε ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ στην ορθόδοξη λατρεία. Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο» καὶ συμπεραίνει «Θεωρούμε ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΚΑΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ την άποψη που διατυπώθηκε σε σχετικό άρθρο ότι ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης με το παρακάτω σχήμα δείχνει τον Τίμιο Σταυρό πίσω από την Αγία Τράπεζα».

Ἀφοῦ εἶναι ἔτσι, ὅπως τὰ λέτε π. Δημήτριε, τότε δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὀνομάσετε τὸ ποίμνιο ἀκατήχητο, ἀλλὰ παρασυρμένο ἀπὸ "ἀκατήχητους" θεολόγους καὶ μητροπολῖτες, τοὺς ὁποίους ἐσεῖς ὡς εἰδήμων καὶ κατηχημένος θὰ πρέπει δημοσίως νὰ καταγγείλετε, διότι οἱ προαναφερθέντες μητροπολῖτες καὶ θεολόγοι ἔκαναν τραγικὰ λάθη σὲ σημαντικὰ θέματα Πίστεως. Καὶ ἂν πρόκειται περὶ λατινικῆς Καινοτομίας, ὅπως λέτε, τότε γιατί ὁ μακαριστὸς Φουντούλης, τὸν ὁποῖο ἐπικαλεῖσθε, σημειώνει:«…οἰκειοθελῶς τὸ πήραμε, δὲν μᾶς τὸ ἐπέβαλε κανείς. Πουθενὰ μὰ πουθενὰ δὲν ὑπάρχει ἐπιβεβαίωση ὅτι εἶναι παπικὸ ἔθιμο» (ἐδῶ).

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν δεύτερην ἀπόδειξη (τὸ 2) λέτε: «Τέλος, συμφωνούμε απόλυτα με τις απόψεις του π.Παύλου Κουμαριανού που υπάρχουν στην εργασία του «Liturgical Problems of HolyWeek», https://www.academia.edu/49355208/Liturgical_Problems_of_Holy_Week. καθώς και με τις παρακάτω θέσεις του ανωτέρω κληρικού, όπως εκφράστηκαν σε διαδικτυακά σχόλια. «Ο Εσταυρωμένος δεν υπήρχε πίσω από την Αγία Τράπεζα, όχι μόνο γιατί οι αρχαίες Ευχές της Θ. Λειτουργίας απευθύνονται στο Πρόσωπο του Θεού Πατρός, αλλά και διότι η Θεία Λειτουργία είναι πρόγευση και εικόνα της Βασιλείας του Θεού, η οποία εγκαινιάστηκε με την Ανάσταση του Χριστού!»

Κατηγορεῖτε λοιπόν τοὺς ἄλλους γιὰ ἀποδοχὴ λατινικῶν καινοτομιῶν, ἐνῶ ἐσεῖς ταυτίζεσθε ἀπόλυτα μὲ τὸν φιλολατῖνο ἀρχιοικουμενιστὴ π. Παῦλο Κουμαριανό. Σᾶς παρουσιάζουμε λοιπὸν τὴν μελέτη τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση σχετικὰ μὲ τὶς εὐχὲς στὴν Θεία Λειτουργία, ποὺ ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν εὐχῶν (ἀρχαίων καὶ μεταγενεστέρων) ἀπευθύνεται κυρίως στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι στὸν Πατέρα.

Ὁ ἱερεὺς ποὺ ἐπικαλεῖστε καὶ συμφωνεῖτε ἀπολύτως ἀναφέρει τὸν Πατέρα, γιατί εἶναι πιστὸς ὑποστηρικτὴς τῆς ἑνώσεως μὲ τὸν Πάπα καὶ τοῦ λατινοφερμένου αἱρετικοῦ πρωτείου τοῦ Πατρός.

Μάλιστα τὸ ἱστολόγιο «Ὁμολογία» στὸ ὁποῖο ἀρθρογραφεῖτε καὶ τοῦ ὁποίου τὴν εὐθύνη ἔχετε ἀναλάβει, ἔχει καταγγείλει τὸν π. Παῦλο, ἐπειδὴ μετάλαβε λατινικὴ ὅστια καὶ ζητάει τὴν καθαίρεσή του (ἐδῶ). Ἐκεῖ ὁ κληρικὸς αὐτὸς κατηγορεῖται ἀκόμα καὶ ὡς ἀπατεώνας!!! Μὲ τέτοιους συμφωνεῖτε ἀπόλυτα, ἐνῶ διαφωνεῖτε μὲ τὸ εὐσεβὲς ποίμνιο;

«Το μικρό ποίμνιο του Χριστού είναι άτρωτο από κάθε προπαγάνδα»

                                 

«Γνωρίζω πως πολλούς από εσάς αναστάτωσε η ξαφνική άνοδος της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας και ότι αυτό σας θλίβει. Μην ανησυχείτε όμως… Πέστε μου σας παρακαλώ. Θυμάστε τα λόγια του Χριστού από το ευαγγέλιο του Αποστόλου Λουκά: «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον, ότι ευδόκησεν ο Πατήρ ημών δούναι υμίν την Βασιλείαν».

Μας έχει μιλήσει επανειλημμένως για το μικρό Του ποίμνιο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Το μικρό Του ποίμνιο κρατάει από τους Αποστόλους. Και μετά πλήθαινε όλο και περισσότερο… Το μικρό ποίμνιο υπάρχει παντού, παρά τη μεγάλη έξαρση της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας. Υπάρχει μέχρι τις ημέρες μας. Όλοι εσείς που με ακούτε, αποτελείτε το μικρό αυτό ποίμνιο. Μάθετε, λοιπόν, και να ελπίζετε ότι το μικρό αυτό ποίμνιο του Χριστού είναι ακατανίκητο. Κανείς δεν μπορεί να του κάνει τίποτα. Αυτό δεν φοβάται, γιατί γνωρίζει και κρατάει μέσα του τα μεγάλα λόγια του Χριστού: …«οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

«Πόση ἀσυνέπεια ὑπάρχει, πόσοι κίνδυνοι μᾶς περιβάλλουν! Πόσο προσεχτικοὶ καὶ ἐγκρατεῖς πρέπει νὰ εἴμαστε!» Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

 Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Οἰκουμενιστῶν στὴν Ἐκκλησία γινόμαστε μάρτυρες ἑνὸς ἄλλου τραγικοῦ γεγονότος. Τῆς ἄσκησης κυβιστήσεως ἀπὸ τοὺς ἀντιαιρετικούς. Εἶναι πιὰ φανερὸ ἀπὸ πλεῖστα ἄρθρα, τί ἔλεγαν πρὶν πρὸς χαρά μας καὶ τί λένε τώρα πρὸς ἀμέτρητη λύπη μας, οἱ ὑπέρμαχοι τῆς «Οἰκονομίας» καὶ τοῦ «ἄχρι καιροῦ». Ὅλα αὐτὰ φυσικὰ δὲν συμβαδίζουν μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο δὲν πρέπει νὰ σταματήσει ὁ τονισμὸς τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων τῶν Ἁγίων καὶ οἱ ἀγῶνες τοῦ ποιμνίου, ὄχι μόνο γιὰ νὰ ἐπαληθευτοῦν οἱ παραπάνω λυπηρὲς διαπιστώσεις, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μὴν σταματήσει ἡ ἐλπίδα, ὅτι κάποιοι ἴσως ἀλλάξουν πλώρη καὶ ἀκολουθήσουν τὴν ναῦν τῆς Ἐκκλησίας.

Γι’ αὐτὸ παραθέτω καὶ πάλι ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ μὲ τὸν ἀνάλογο σχολιασμό, γιὰ νὰ διαπιστωθεῖ καὶ νὰ γίνει ἀντικείμενο σύγκρισης μὲ τὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση ἡ προδοσία τῶν ταγῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁμολογία καὶ ἡ ἀντίσταση τοῦ ποιμνίου καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ (Τὰ ἀποσπάσματα προέρχονται ἀπὸ ἐδῶ. Ἡ ὑπογράμμιση καὶ ὁ τονισμός τους μὲ μαῦρο εἶναι δικός μου):

Στη Μάνη κάποτε, για τον Χριστοφόρο τον Παπουλάκο, δεν μνημόνευαν ούτε τον βασιλιά, ούτε και τον δεσπότη!

Αλλά μία απόδειξη πως το ποίμνιο αναγνωρίζει τους αληθινούς από τους ψευδοποιμένες, τους υπερασπίζεται και τους ακολουθεί. Σήμερα όμως τέτοιους πιστούς τους ονομάζουν ακραίους και μία τέτοια στάση σχίσμα

«Παπουλάκος», Κωστή Μπαστιά, 7η έκδοση, εκδοτική Αθηνών 1984, σελ. 299

πηγή

Το χρέος των πνευματικών ποιμένων.

Εκπληρώνουν όμως το χρέος τους οι σημερινοί ποιμένες;

''Eίμαι αχόρταγος, δεν θέλω λίγοι να σωθούν, αλλά όλοι''. 

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.

«Με αυτούς τους τέσσερες τρόπους , που είπαμε, έχουν χρέος όλοι γενικά οι Χριστιανοί να βοηθούν στην σωτηρία του αδελφού τους, όπως τους παραγγέλλει ο θείος Απόστολος λέγοντας: "Γι’ αυτό να ενισχύετε και να βοηθήτε ο ένας τον άλλο, όπως άλλωστε και κάνετε"·

Εξαιρετικά όμως και εντελώς ιδιαίτερα οφείλουν με τους τέσσερες αυτούς τρόπους να βοηθούν στη διόρθωση των αμαρτωλών οι πνευματικοί ποιμένες και ηγούμενοι του λαού, οι οποίοι είναι οι άγιοι Πατριάρχες και Αρχιερείς και Ιερείς και Πνευματικοί Πατέρες και Διδάσκαλοι του θείου Ευαγγελίου και Καθηγούμενοι των ιερών μοναστηριών. Διότι σε αυτούς δόθηκε από τον Κύριο η εξουσία και η επιμέλεια το να οικοδομούν και να καταφυτεύουν τις ψυχές του ποιμνίου, που τους έχουν εμπιστευτεί, όπως είναι γραμμένο στον Ιερεμία: "Πρόσεξε· από σήμερα θα έχεις την εξουσία στα έθνη και στα βασίλεια να ξεριζώνεις και να γκρεμίζεις, να καταστρέφεις και να ερημώνεις, να κτίζεις και να φυτεύεις". Και αυτοί κυρίως πρέπει να αγρυπνούν για τη σωτηρία του λαού, διότι θα δώσουν λόγο γι’ αυτό την ημέρα της Κρίσεως, όπως λέει ο Παύλος: "Να ακολουθείτε πιστά και να υπακούετε στους εκκλησιαστικούς σας ηγέτες. Διότι αυτοί αγρυπνούν για την σωτηρία σας, επειδή θα δώσουν λόγο στον Θεό".

Γι’ αυτό λοιπόν αυτοί κυρίως και ιδιαίτερα έχουν χρέος να περπατούν οι ίδιοι, κατά μίμηση του Κυρίου, στις πόλεις και τα χωριά της επαρχίας τους ή στις ενορίες τους ή στα μοναστήρια τους, για να διδάσκουν πάντοτε και να διορθώνουν τους αμαρτωλούς. Διότι αυτοί είναι οι φύλακες εκείνοι, που στέκονται ημέρα και νύχτα στα τείχη της νοητής Ιερουσαλήμ, δηλαδή της Αγίας Εκκλησίας, κηρύττοντας τον λόγο του Κυρίου χωρίς να σιωπούν, για τους οποίους σχετικά γράφει ο Ησαίας: "Πάνω στα τείχη σου έβαλα φρουρούς, Ιερουσαλήμ· ολημερίς και ολονυχτίς δεν πρέπει να σωπάζουν. Εσείς φρουροί, που όλα τα υπενθυμίζετε στον Κύριο, μην ησυχάζετε καθόλου".