Επιστολή π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου υπέρ της διακοπής κοινωνίας με Αθηναγόρα και λοιπούς Οικουμενιστές.

Ψηφιοποίηση: katanixi.gr

«Ἡ διακοπή της μετ’ αὐτῶν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας κατέστη πλέον ἐπιβεβλημένη διὰ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος»

Επιστολή π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, 4/2/1971.

«Ἐδημοσιεύθη χθὲς ἡ εἴδησις ὅτι δύο ἀκόμη Ἀρχιερεῖς, οἱ Σιατίστης Πολύκαρπος καὶ Μηθύμνης Ἰάκωβος, ἔπαυσαν νὰ μνημονεύουν τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην, ὡς εἶχον πράξει ἐνωρίτερον οἱ Μητροπολῖται Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος, Φλωρίνης Αὐγουστῖνος καὶ Παραμυθίας Παῦλος. Περιττὸν νὰ τονίσωμεν ὅτι ἡ ἐνέργεια αὕτη τῶν πέντε θαραλλέων Ἱεραρχῶν εἶναι ἀπολύτως κανονική. Ὁ ΛΑ’ Ἀποσολικὸς Κανῶν ἐπιτρέπει εἰς Κληρικοὺς νὰ παύουν τὸ μνημόσυνον τοῦ Προϊσταμένου των Ἐπισκόπου, ἂν εἰς τοῦτον διακρίνουν σφάλμα περὶ τὴν «εὐσέβειαν», ἤτοι περὶ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν. Ὁ δὲ ΙΕ’ Κανῶν τῆς Πρωτοδευτέρας λεγομένης Συνόδου ὄχι μόνον δὲν τιμωρεῖ, ἀλλὰ καὶ ἀξίους «τῆς πρεπούσης τιμῆς» θεωρεῖ τοὺς Ἐπισκόπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔπαυον αὐτοβούλως καὶ «πρὸ Συνοδικῆς διαγνώσεως» τὸ μνημόσυνον Πατριάρχου κηρύσσοντος «γυμνὴ τὴ κεφαλή», δηλαδὴ ἀπροκαλύπτως, «αἵρεσιν τινὰ παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην».

Εἶναι δὲ γνωστὸν ὅτι ὁ Παπισμὸς καὶ τὰ αἱρετικὰ δόγματά του κατεδικάσθησαν ὡς αἵρεσις ὄχι μόνον ὑπὸ ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας Πατέρων, ὡς ὁ Μ. Φώτιος, ὁ Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὁ Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, κ.α., ἀλλὰ καὶ ὑπὸ μεγάλων Συνόδων, συνελθουσῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ Φωτίου καὶ Μιχαὴλ Κηρουλαρίου, καθὼς καὶ ὑπὸ ἄλλων μεταγενεστέρων Συνόδων (ἐν Μόσχᾳ τὸ 1441, ἐν Ἱεροσολύμοις τὸ 1443, ἐν Κων/πόλει τὸ 1484 κλπ.). Εἶναι ἐξ ἴσου πάλιν γνωστὸν ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ὅλα αὐτὰ τὰ γράφει εἰς τὰ παλαιά του ὑποδήματα καὶ διὰ δημοσίων δηλώσεών του, ἄλλοτε λέγει ὅτι «τίποτε δὲν μᾶς χωρίζει» ἀπὸ τὰς ποικίλας αἱρέσεις τῆς Δύσεως καὶ ἄλλοτε χαρακτιρίζει ὡς ἁπλᾶ «τοπικά ἔθιμα» τὰ αἱρετικὰ Φιλιόκβε καὶ τὰ Ἀλάθητα καὶ τὰ Πρωτεῖα, διὰ τὰ ὁποῖα ἡ Ὀρθοδοξία ἀναθεμάτισε τὸν Παπισμόν. Καλῶς λοιπὸν καὶ δικαίως καὶ συμφώνως πρὸς τοὺς Ι. Κανόνας ἔπαυσαν νὰ τὸν μνημονεύουν οἱ πέντε Ἱεράρχαι.

Το μεγαλύτερο θαύμα είναι να βλέπουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοούμε...

ι

πηγή

Μια διδακτική ιστορία, επειδή σήμερα αλλά μας λένε.

Κάποιος Εβραίος βρήκε ένα Χριστιανό και του λέει: «Είσαι καλός Χριστιανός;».

Λέει, «προσπαθώ»... Του αστράφτει ένα χαστούκι!

Λέει: «Αν είσαι καλός Χριστιανός, στρέψε και το άλλο μάγουλο». Του έστρεψε και το άλλο.

Του έδωσε άλλο χαστούκι. «Στρέψε πάλι». Του έδωσε άλλο.

Έφαγε καμιά δεκαριά χαστούκια από τον Εβραίο και μάλιστα δυνατά. Του λέει τότε.

«Τώρα παραδέχομαι ότι είσαι καλός Χριστιανός».

«Όχι», του λέει, «ακόμη είμαι μισός Χριστιανός. Τώρα θα γίνω ολόκληρος..».

Τον παίρνει τον Εβραίο, του δίνει ένα γερό ξύλο και του λέει˙«“Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε” (Μτθ 10), λέει το Ευαγγέλιο! Τώρα, του λέει, «το τήρησα και στις δυο πλευρές το Ευαγγέλιο. Μέχρι πριν ήμουνα μισός, τώρα είμαι ολόκληρος...»

Διότι εκεί πράγματι του χρειαζότανε και είχε αποτελέσματα˙ πολύ καλά του έκανε.

~Μακαριστός πατήρ Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος+

Πότε ἐμφανίσθηκε τὸ ἀστέρι καὶ πότε ἦρθαν οἱ Μάγοι κατὰ τὴ γέννηση τοῦ Κυρίου;

Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος, Πρεσβύτερος(+)

Ὅταν κάποιος μελετᾶ τὰ πρῶτα κεφάλαια τῶν ἱερῶν Εὐαγγελιστῶν Ματθαίου καὶ Λουκᾶ, νομίζει ὅτι ὑπάρχει διαφωνία μεταξύ τους. Προκύπτουν δὲ τρία ἀλληλοεξαρτώμενα ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀπαιτοῦν λύση καὶ ἀπάντηση:

1) Πότε ἐμφανίστηκε στὴν Ἀνατολὴ τὸ ἀστέρι ποὺ ὁδήγησε τοὺς Μάγους στὴν Βηθλεέμ; Ἐμφανίστηκε πρὶν τὴν Γέννηση τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ συμπέσει ὁ ἐρχομὸς τῶν Μάγων μὲ αὐτήν, ἢ ἐμφανίστηκε συγχρόνως μὲ τὴν Γέννηση, ὁπότε οἱ Μάγοι ἦλθαν ἀφοῦ πέρασε ἀρκετὸς χρόνος ἀπὸ τὴ Γέννηση;

2) Πῶς, ἐνῶ γνωρίζουμε ὅτι ὁ Κύριος γεννήθηκε σ’ ἕναν σταῦλο, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ἀναφέρει, ὅτι οἱ Μάγοι ἦλθαν καὶ τὸν βρῆκαν «εἰς τὴν οἰκίαν» μὲ τὴν Μητέρα Του;

3) Πῶς ἐξηγεῖται ἡ διαφορὰ τῆς διηγήσεως τῶν δύο Εὐαγγελιστῶν, σχετικὰ μὲ τὸ ζήτημα τῆς φυγῆς στὴν Αἴγυπτο;

Ἐξηγούμεθα σαφέστερα:

"Ἐὰν ἐμεῖς δὲν προσχωρήσωμεν εἰς τὸν Ἀντίχριστον, δὲν μᾶς προσχωρεῖ κανείς. " Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για τις νέες ταυτότητες.

Ὁ ἄλλος εἶνε ὁ ἑνιαῖος κωδικὸς ἀριθμός. Αὐτὸ δὲν ἔχει θρησκευτικὴν σημασίαν καμμίαν.

Παρουσιάζουμε την απάντηση του μακαριστού π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου σε ερώτηση σχετικά με τις νέες ταυτότητες, τον Αντίχριστο και το 666. Σε αυτήν φαίνεται ξεκάθαρα  αυτό που κι εμείς λέμε τόσο καιρό προς αποφυγή εκφοβισμού, διχόνοιας και αποπροσανατολισμού του ποιμνίου: Αντιστεκόμαστε στις νέες ταυτότητες ως πολίτες με δικαιώματα αλλά δεν προσκυνά τον Διάβολο όποιος πάρει την ταυτότητα, ούτε υπηρετεί τον Αντίχριστο. Αντιθέτως υπηρετεί τον διάβολο και τον Αντίχριστο, όποιος ακολουθεί την αίρεση. Υπενθυμίζουμε ότι ο π. Επιφάνιος είχε επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων με τον άγ. Παΐσιο (όπως και με τον άγ. Πορφύριο, π. Αθανάσιο Μυτιληναίο), ώστε είναι αδύνατο να μην γνώριζε την γνώμη του Αγίου για τις ταυτότητες.

- Γέροντα, τί λέγετε διὰ τὰς νέας ταὐτότητας;

- Περὶ τοῦ 666 δὲν γίνεται λόγος. Εἶπαν ῥητῶς ὅτι δὲν θὰ τὸ ἔχῃ [ἀναφέρεται εἰς τὴν ἐποχὴν τὴν ἰδικήν του]. Τώρα, τὸ ὅτι προσπαθοῦν μὲ αὐτὸ τὸν Ε.Κ.Α.Μ. νὰ μᾶς φακελώσουν ὅλους καὶ νὰ ἔχωμεν ἕνα ἀριθμὸν ποὺ νὰ μᾶς συνοδεύῃ εἰς τὴν ζωήν μας καὶ νὰ ἐλέγχουν καὶ τὴν ἰδιωτικήν μας ζωήν, αὐτὸ δὲν εἶνε καθόλου ἀπίθανον. Ἀλλὰ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ - καλά, τὸ 666 καὶ τὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μὲ τὸν Ἀντίχριστον εἶνε ἄλλο θέμα. Ἐμεῖς, λοιπόν, οἱ Χριστιανοὶ - τὰ φακελώματα δὲν πρέπει νὰ τὰ φοβούμεθα. Δὲν πᾶν᾿ νὰ μᾶς φακελώσουν; Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ θὰ πρέπῃ νὰ ζῶμεν εἰς ὑάλινον πύργον. Ὅλη ἡ ζωή μας νὰ εἶνε ἐμφανὴς ἀπὸ ὅλας τὰς μεριάς. Δὲν πρέπει νὰ ἔχωμε λόγον νὰ κρύψωμε τίποτε. Θὰ παρακολουθοῦν τὴν ἰδιωτικήν μας ζωήν. Καὶ τί βγῆκε; Τὸ φακέλωμα αὐτὸ εἶνε κίνδυνος δι᾿ ὅσους ἔχουν πολλὰ νὰ κρύψουν ἀπὸ τὴν ἰδιωτικήν τους ζωήν. Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχωμε νὰ κρύψωμε τίποτε ἀπὸ τὴν ἰδιωτικήν μας ζωήν. Νὰ ζῶμεν εἰς ὑάλινον πύργον. «Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς» (Ἰω. Γ΄ 20).

Ἡ κυβέρνησις, πάντως, εἶχεν ὑποσχεθῆ ὅτι αἱ ταὐτότητες δὲν θὰ ἔχουν τὸ 666. Τὸ ὑπεσχέθη. Τώρα ἂν βγοῦν καὶ τὸ ἔχουν, ἡ Ἐκκλησία θὰ εἰπῇ τί πρέπει νὰ κάνωμε. Βεβαίως, δὲν νομίζω ὅτι θὰ εἰπῇ νὰ δεχθῶμε ταὐτότητας μὲ τὸν ἀριθμὸν 666. Ὄχι διότι μπορεῖ κανεὶς νὰ μᾶς κάνῃ ἀντιχρίστους μὲ τὴν βίαν, χωρὶς νὰ τὸ θέλωμεν. Ἂν δὲν δώσωμε τὴν ψυχήν μας εἰς τὸν διάβολον, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν πάρῃ. Ἂν ὑποτεθῇ ὅτι πάει κάποιος εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν, εἰς τὰ ἀρχεῖα τοῦ ὁποίου ὑπάρχουν ὅλοι - ὄχι μόνον αἱ κοινότητες ἢ οἱ δῆμοι, ἐκεῖ ὅπου ἐγεννήθημεν, ἀλλὰ καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν ἔχει ἀρχεῖα δι᾿ ὅλους μας. Πότε ἐγεννήθημεν, ποῦ ἐγεννήθημεν, τί ἐσπουδάσαμεν, γενικῶς ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς ζωῆς μας ὑπάρχουν. Ἄν πάῃ, λοιπόν, κάποιος εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν - καὶ πάρῃ τοὺς καταλόγους καὶ γράψῃ ἔμπροσθεν εἰς τὰ ὀνόματά μας Βουδδιστής, Βουδδιστής, Μωαμεθανός, Μωαμεθανός, Σιντοϊστής, Σιντοϊστής, Σιντοϊστής, μάρτυς τοῦ Ἰεχωβᾶ, μάρτυς τοῦ Ἰεχωβᾶ, ἐμεῖς θὰ γίνωμε Βουδδισταὶ καὶ Σιντοϊσταὶ καὶ μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, ἐπειδὴ δίπλα ἀπὸ τὸ ὄνομά μας ἔγραψαν τέτοια πράγματα; Θεὸς φυλάξοι! Ἐὰν πάῃ κάποιος καὶ βάλῃ δίπλα εἰς τὸ ὄνομά μας 666, 666, 666, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἐμεῖς ἀπεδέχθημεν τὸν Ἀντίχριστον; Ὄχι, βρὲ παιδιά, μὴ εἴμεθα ἀφελεῖς!

Περί κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μετά τῶν ἑτεροδόξων

          

ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΟΥ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ*

τοῦ μακαριστοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, Ἀρχιμανδρίτου

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἄν εὑρεθῆ ἐνώπιον προτάσεως περί κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα ἤ οἱασδήποτε ἄλλης ἑορτῆς μετά τῶν ἑτεροδόξων, ὀφείλει νά ἀρνηθῆ καί συζήτησιν κἄν περί τοῦ θέματος.

Τοιαύτη συζήτησις πρέπει νά ἀποκλεισθῆ παντί σθένει καί πάσῃ θυσίᾳ, διότι ἀποτελεῖ ἀνατροπήν ἐκ τῶν θεμελίων τῆς Ὀρθοδόξου Δογματικῆς καί ἰδίᾳ τῆς Ἐκκλησιολογίας. Ἤ πιστεύομεν ὅτι εἴμεθα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία ἤ δέν πιστεύομεν.

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πεποιθυία ὅτι αὕτη καί μόνη εἶνε τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ στύλος καί τό ἑδραίωμα τῆς Ἀληθείας, τό Ταμεῖον τῆς Χάριτος, τό Ἐργαστήριον τῆς Σωτηρίας, ἐνδιαφέρεται μέν ζωηρότατα περί τῆς εἰς αὐτήν ἐπιστροφῆς τῶν πεπλανημένων, ἀδιαφορεῖ ὅμως τελείως περί τῶν ἐσωτερικῶν αὐτῶν ζητημάτων, ἐν ὅσῳ οὗτοι μένουν ἐν τῇ πλάνῃ.

Συζήτηση μέ ἕναν φοιτητή Ἰατρικῆς

            Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος, Πρεσβύτερος(+)

Ἀφήγησι πνευματικοῦ του τέκνου, τό ὁποῖο ἔμενε κοντά στό διαμέρισμα τοῦ Γέροντα:

Μιά μέρα δέχθηκα κάποιον φοιτητή τῆς Ἰατρικῆς καί δέν θυμᾶμαι ἀπό ποιά ἀφορμή συζητούσαμε γιά θέματα τῆς Ἐκκλησίας. Κάποια στιγμή κτυπάει τό κουδούνι. Ἀνοίγω καί βλέπω τόν Γέροντα.

– Παιδί μου, ἔχει χαλάσει τό τηλέφωνό μου. Μπορῶ νά τηλεφωνήσω ἀπό τό δικό σου;

– Εὐχαρίστως, Γέροντα. Περᾶστε.

Τηλεφώνησε καί μετά ἐγώ, ἐκμεταλλευόμενος τήν εὐκαιρία, λέω:

– Γέροντα, ἐδῶ συζητᾶμε μέ τόν φίλο μου καί μοῦ ἔχει θέσει ἕνα ἐρώτημα, στό ὁποῖο νομίζω ὅτι πρέπει νά ἀπαντήσετε καλύτερα ἐσεῖς. Τό ἐρώτημα εἶναι τό ἑξῆς: Ἐσεῖς οἱ Χριστιανοί ἀδιαφορεῖτε λίγο-πολύ γιά τά προβλήματα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Συνέχεια μιλᾶτε γιά τήν αἰώνιο βασιλεία. Αἰώνιος βασιλεία ἐδῶ, αἰώνιος βασιλεία ἐκεῖ, ἐνῶ ὁ κόσμος ἔχει τόσα προβλήματα.

Ὁ Γέροντας τόν κοίταξε μέ τό διαπεραστικό του βλέμμα καί τοῦ λέει:

– Παιδί μου, γιά νά μή μιλᾶμε ἀφηρημένα, γιά πές μου ἕνα πρόβλημα τῆς παρούσης ζωῆς, γιά τό ὁποῖο δέν ἔχει δώσει ἀπάντησι ἡ Ἐκκλησία.

Περί κοινού εορτασμού του Πάσχα μετά των ετεροδόξων

Η Εκκλησία δεν συσκέπτεται επί ίσοις όροις μετά των αιρετικών.

 

+ μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλου

Η Εκκλησία της Ελλάδος, αν ευρεθή ενώπιον προτάσεως περί κοινού εορτασμού του Πάσχα ή οιασδήποτε άλλης εορτής μετά των ετεροδόξων, οφείλει να αρνηθή και συζήτησιν καν περί του θέματος. Τοιαύτη συζήτησις πρέπει να αποκλεισθή παντί σθένει και πάση θυσία, διότι αποτελεί ανατροπήν εκ των θεμελίων της Ορθοδόξου Δογματικής και ιδία της Εκκλησιολογίας. Ή πιστεύομεν ότι είμεθα η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ή δεν πιστεύομεν. Η Ορθόδοξος Εκκλησία, πεποιθυία ότι αύτη και μόνη είνε το Σώμα του Χριστού, ο στύλος και το εδραίωμα της Αληθείας, το Ταμείον της Χάριτος, το Εργαστήριον της Σωτηρίας, ενδιαφέρεται μεν ζωηρότατα περί της εις αυτήν επιστροφής των πεπλανημένων, αδιαφορεί όμως τελείως περί των εσωτερικών αυτών ζητημάτων, εν όσω ούτοι μένουν εν τη πλάνη. Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος ηθέλησε να θεσπίση κοινόν εορτασμόν, αλλά διά τα μέλη της Εκκλησίας, ουχί διά τους εκτός αυτής ευρισκομένους. Δεν συνεζήτησεν ούτε μετά των Γνωστικών, ούτε μετά των Μαρκιωνιτών, ούτε μετά των Μανιχαίων, ούτε μετά των Μοντανιστών, ούτε μετά των Δονατιστών, ίνα εύρη βάσιν συνεννοήσεως περί κοινών εορτασμών. Και ότε βραδύτερον απεκόπησαν εκ του Σώματος της Εκκλησίας οι Αρειανοί, οι Νεστοριανοί, οι Μονοφυσίται, οι Εικονομάχοι κλπ. κλπ., η Εκκλησία ουδέποτε διενοήθη να προέλθη εις συνεννοήσεις μετ’ αυτών προς θέσπισιν κοινού εορτασμού είτε του Πάσχα είτε οιασδήποτε άλλης εορτής.

Διευκρίνιση μιας εντολής που παρεξηγείται από πολλούς.

Κάποιος Εβραίος βρήκε ένα Χριστιανό και του λέει: «Είσαι καλός Χριστιανός;». Λέει, «προσπαθώ»... Του αστράφτει ένα χαστούκι!

Λέει: «Αν είσαι καλός Χριστιανός, στρέψε και το άλλο μάγουλο». Του έστρεψε και το άλλο. Του έδωσε άλλο χαστούκι. «Στρέψε πάλι». Του έδωσε άλλο.

Έφαγε καμιά δεκαριά χαστούκια από τον Εβραίο και μάλιστα δυνατά. Του λέει τότε. «Τώρα παραδέχομαι ότι είσαι καλός Χριστιανός».

«Όχι», του λέει, «ακόμη είμαι μισός Χριστιανός. Τώρα θα γίνω ολόκληρος..». 

Περὶ νηστείας

π. Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος(+)

Ἀναγκαῖος ὁ θεσμὸς τῆς νηστείας

Αὐτοὶ ποὺ ἐνσυνείδητα παραθεωροῦν τὸ θέμα τῆς νηστείας, χωρὶς νὰ ἔχουν λόγους ὑγείας, πολὺ φοβᾶμαι ὅτι δὲν ἐνδιαφέρονται πραγματικὰ γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους.

Νομοθέτες!

Διηγεῖτο κάποτε ὁ γέροντας: Ἦρθε κάποιο πνευματικοπαίδι μου καὶ μοῦ ἔλεγε:

-Ξέρετε, πάτερ, ἐγὼ δὲν τὴν παραδέχομαι τὴν νηστεία. Τί πάει νὰ πεῖ νηστεία;

Τοῦ ἀπάντησα: -Ἡ νηστεία εἶναι θεσμὸς τῆς Ἐκκλησίας. Νομοθετήθηκε στὸν Παράδεισο. Νήστευσαν οἱ Προφῆτες, ὁ Μωυσῆς, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες… Ἐὰν ἐξακολουθεῖς νὰ μὴ νηστεύεις καὶ νὰ ἔχεις αὐτὲς τὶς ἀντιλήψεις, τότε ν’ ἀλλάξεις Γέροντα! Ἔτσι τοῦ εἶπα.

Ἐὰν ὅμως μου ἔλεγε: «Ξέρετε, πάτερ, δέχομαι τὴ νηστεία ὅπως τὴν ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ νηστεύσω τόσο. Προσπαθῶ ὅμως κάτι νὰ καταφέρω», θὰ τοῦ ἔλεγα: «Σὲ δέχομαι, παιδάκι μου. Προσπάθησε ὅσο μπορεῖς νὰ ἀνταποκριθεῖς σ’ αὐτὰ ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία μας». Ἀλλὰ νὰ μοῦ λέει: «Δὲν παραδέχομαι τὴ νηστεία»! Ποιὸς εἶσαι ἐσύ; Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λές; Ἀκοῦς ἐκεῖ!