Κυριακή Δ΄ Λουκά- Μακριά ἀπὸ αἱρετικούς! (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Κυριακὴ Πατ. Ζ΄ Οἰκ. Συνόδου (Τίτ. 3,8-15)

Μακριά ἀπὸ αἱρετικούς!

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

«Μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι» (Τίτ. 3,9)

Εἶνε ἀνάγκη νὰ τὸ ποῦμε, ἀγαπητοί μου, ὅτι ζοῦμε σὲ ἐποχὴ κρίσιμη γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα; Ἡ γενεά μας εἶνε «γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη», ὅπως εἶπε ὁ Κύριος (Ματθ. 17,17). Στὰ παλιὰ εὐλογημένα χρόνια ἄκουγαν τὴ λέξι «ἁμαρτία» καὶ ἔτρεμαν. Τώρα, καὶ τὴν πιὸ μεγάλη ἁμαρτία, τὴν κάνουν καὶ σαρκάζουν καὶ εἰρωνεύονται τοὺς πιστούς.

Ἀλλὰ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅπως ἡ ζυγαριὰ τοῦ φαρμακείου, τὰ ζυγίζει ὅλα. Καὶ τί μᾶς λέει ὁ Χριστός· ὅτι θὰ δώσουμε λόγο ὄχι μόνο γιὰ τὰ μεγάλα ἐγκλήματά μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἕναν «ἀργὸν» λόγο (Ματθ. 12,36), γιὰ ἕνα λόγο περιττὸ ποὺ λέμε. Καὶ γι ̓ αὐτὸ μᾶς συμβουλεύει, νὰ προσέχουμε τί λέμε καὶ τί συζητᾶμε.

Ὅσοι δὲν προσέχουν τὴ γλῶσσα κινδυνεύουν. Καὶ ἀκριβῶς γιὰ τὸν κίνδυνο αὐτό, καὶ μάλιστα ἕνα ὡρισμένο ἁμάρτημα τῆς γλώσσης, φωνάζει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος (βλ. Τίτ. 3,8-15) καὶ μᾶς λέει· Προσέχετε τί συζητήσεις κάνετε μὲ τοὺς διαφόρους ἀνθρώπους, καὶ πρὸ παντὸς μὲ τοὺς αἱρετικούς. Μὴν ἀνοίγετε κουβέντες μ ̓ αὐτούς· διότι αὐτὲς οἱ συζητήσεις «εἶνε ἀνωφελεῖς καὶ μάταιες» (ἔ.ἀ. 3,9). Ὅσο εἶνε ἐπικίνδυνο νὰ κουβεντιάζῃς μὲ ἕνα πόρνο ἢ ἕνα μοιχὸ ἢ ἕνα μέθυσο, ἄλλο τόσο εἶνε ἐπικίνδυνο νὰ μιλᾷς μὲ ἕναν αἱρετικό.

Αὐτὸ τὸν κίνδυνο πρέπει νὰ τὸν ἐξηγήσουμε λεπτομερέστερα.

Εις μνήμην του ομολογητού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη. Τον εδίωξαν, Ναζί, Συνεργάτες των Γερμανών, Αριστεροί, Σκοπιανοί, Δικτάτορες, πολιτικοί, αλλά οι μεγαλύτεροι εχθροί του ήταν μέσα στην ίδια την Εκκλησία!

Ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης ο Ομολογητής, ένας Επίσκοπος των εσχάτων (μαρτυρίες και αποσπάσματα από άρθρα του κ. Α. Γαλανού)

(+28/8/2010)

                

Ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης ο Ομολογητής, ένας Επίσκοπος των εσχάτων. Έπραττε ό,τι δεν πράττουν οι σημερινοί Επίσκοποι: 

Ήταν ΑΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΟΣ. Αρνιόταν να πιάνει χρήματα στα χέρια του. Τον μισθό του τον διέθετε υπέρ τής Εκκλησίας. Δεν απέκτησε ποτέ περιουσία και αναχώρησε για την αιωνιότητα πάμπτωχος.  

Ως Επίσκοπος αρνιόταν να φορέσει ΜΙΤΡΑ, διότι θεωρούσε ότι η μίτρα ΔΕΝ είναι εκκλησιαστικό στοιχείο, αλλά κοσμικό, αυτοκρατορικό στοιχείο. (Μέχρι την πτώση τής Κωνσταντινουπόλεως, οι Πατριάρχες και Επίσκοποι ΔΕΝ φορούσαν μίτρα). Στη χειροτονία τού Αυγουστίνου, ως Επισκόπου, του φόρεσαν μια μίτρα στο κεφάλι. Ωστόσο, μετά από τη χειροτονία του, δεν την φόρεσε ποτέ ξανά. 

Αρνιόταν να δέχεται φιλοφρονήσεις και επαίνους, έλεγε δε χαρακτηριστικά: «Ό,τι καλό βλέπετε επάνω μου, δεν είναι δικό μου, είναι του Θεού! Κι αν βλέπετε κάτι κακό πάνω μου, είναι εμού του Αυγουστίνου».

Στη διάρκεια της κατοχής, στη Μακεδονία, δυνάμεις των Γερμανών καθώς επίσης και Έλληνες συνεργάτες τους επιχείρησαν, κάποιες φορές, να συλλάβουν τον Ιεροκήρυκα Αυγουστίνο και να τον εκτελέσουν, διότι θεωρούσαν ότι είναι επικίνδυνος για τους κατακτητές. Κάποια φορά αποφασίστηκε η θανάτωσή του αλλά, τελικά, σώθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

(Παναγιώτη Μύρου, "Η Αντίσταση της Αγάπης", βιβλίο, Θεσσαλονίκη 1985, σελίδες 241 - 259 και 263 - 275).

ΔΕΝ φοβόταν δικτάτορες, πολιτικούς, Προέδρους αλλά και Πρωθυπουργούς.  Στη διάρκεια της δικτατορίας (67’-‘74) ασκούσε κριτική στη στρατιωτική κυβέρνηση.

Για τους αγαπούληδες ..+ Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης

"Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε; Τὸ θεωρῶ σατανικό τὸ ρῆμα τοῦτο."

Δυστυχῶς, ὑπάρχει μία ἐσφαλμένη γραμμὴ τῶν πνευματικῶν πατέρων καὶ ἐξομολόγων. Τί λέγουν; «Ἐμεῖς τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε. Τί κάνει ὁ διάκος στὴν ἐκκλησία, τί κάνει ὁ παπᾶς, τί κάνει ὁ δεσπότης; (δείχνει με το χέρι, σιωπή).

Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε;

Τὸ θεωρῶ σατανικό τὸ ρῆμα τοῦτο.

Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε καὶ ν᾽ἀφήσουμε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὰ χέρια τῶν καθαρμάτων καὶ τῶν Γεροντίων καὶ τῶν ἐκφύλων; Ἔτσι λέτε; Πολύ καλά.

Εἶνε σὰν νὰ λένε· Νὰ καίγεται τὸ σπίτι καὶ τὴν ψυχούλα σου κοίταξε· νὰ μὴ σβήσῃς τὴ φωτιά.

Νὰ μποῦν στὸ κατάστημά σου κλέφται καὶ διαρρῆκται καὶ νὰ σοῦ λέει· Μὴ κουνηθῇς, νὰ μὴ εἰδοποιήσῃς τὴν ἀστυνομία, τὴν ψυχούλα σου νὰ κοιτάζῃς.

Σὰν νὰ λένε· Νὰ ἔχῃς μαντρί μὲ πρόβατα καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρεσαι νὰ διώξῃς τοὺς λύκους. Σὰν νὰ λένε· νὰ ἔχεις ὡραῖο ἀμπέλι μὲ σταφύλια καὶ ν᾽ ἀφήσῃς τ᾽ ἀγριογούρουνα νὰ πᾶνε μὰ τὶς μουτσοῦνες τους νὰ τὸ καταστρέψουν. Ὑπάρχει γεωργὸς ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ γεώργιό του; Ὑπάρχει ἀμπελουργός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὴν ἄμπελόν του; Ὑπάρχει ποιμὴν που ἀδιαφορῇ γιὰ τὰ πρόβατά του; Ὑπάρχει ἀξιωματικός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὸ στράτευμά του; Δὲν μπορεῖ ἀδελφοί μου νὰ γίνῃ αὐτό.

Ἐάν εἶσαι χριστιανὸς καὶ πονεῖς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πρέπει κοντά στὸν ἄλλο ἀγῶνα ποὺ κάνεις γιὰ τὸν ἑαυτόν σου, ν᾽ ἀγωνισθῇς γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀνοχή αὐτή ποὺ δεικνύουμε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἐνοχή καὶ ἔγκλημα, εἶναι ἀμαρτία. Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε καὶ ν᾽ ἀφήσουμε τὴν Ἐκκλησία νὰ περιέλθῃ στὰ καθάρματα καὶ τὰ ἀποφώλια τέρατα καὶ στοὺς Γεροντίους καὶ στὴ συνοματαξία αὐτῶν; Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε. Τὸ βιολὶ αὐτό τῶν κακῶν πνευματικῶν πατέρων ποὺ εὐνούχισαν τὸν εὐσεβή ἐλληνικό λαό…

Διαμαρτυρόμενος ὁ λαός, δέν ἀσεβῇ.

"Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών" και οι Επίσκοποι που συμμετέχουν σ' αυτό. Αλλά μέχρι σήμερα εις ώτα μη ακουόντων!

ΑΓΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ Π. Σ.Ε.

                                

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ:

«Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν»

 Ὤ ποία ἀπάτη και παγίδα! θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται Παγκόσμιον Συνέδριον αἱρετικῶν.

«ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ»·

ΑΓΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ

ΣΤΗΝ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΔΕΝ ΑΚΟΥΤΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ;

   «Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ δὲν δύνανται νὰ συμμετέχουν εἰς Συμβούλια καὶ Συνελεύσεις τῶν αἱρετικῶν ὡς ὀργανικὰ μέλη, νὰ ψηφίζουν καὶ νὰ ψηφίζωνται καὶ νὰ λαμβάνουν μονίμους θέσεις εἰς Ἐπιτροπὰς τεταγμένας νὰ ἐκτελοῦν τὰς ἀποφάσεις τῶν Γ. Συνελεύσεών των».

Μητροπ. Σάμου Εἰρηναῖος

«Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν»

Αὐγουστίνου Καντιώτη

Ὁποία τραγικὴ εἰρωνεία! Ἀντὶ περιφραγμάτων ἡ Ἑλλὰς ἀνοίγει τὰς θύρας της διὰ νὰ ὑποδεχθῆ ποίους; Τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μᾶς στέλλουν ἐδῶ τοὺς πράκτορές των διὰ νὰ προσηλυτίσουν Ἕλληνας εἰς τὰς αἱρέσεις των.

«Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν» σοῦ λέγουν. Παγκόσμιον

Συνέδριον Ἐκκλησιῶν, καὶ ἄς ἀπουσιάζουν ἀπʼ αὐτὸ ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία καὶ αἱ περισσότεραι αὐτοκέφαλαι Ἐκκλησίαι τῆς Ἀνατολῆς. Ὁποία ἀπάτη! Ὁποία παγίς! Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν. Τὸ ὀρθόν: θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται καὶ νὰ γράφεται Παγκόσμιον Συνέδριον αἱρετικῶν… Καὶ εἰς τὴν παγίδα αὐτὴν τοῦ Π.Σ.Ε. ὡς ἀνόητα πτηνά, εἰς τὰ ὁποῖα θὰ ὑπάρχει σύνεσις, ἐμπίπτουν θεολόγοι, καὶ τὸ ἀκόμη χειρότερον, ἐπίσκοποι καὶ μητροπολῖται ὡρισμένον Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Σεβασμ. Μητροπολίτην Ρόδου κ. Σπυρίδωνα, ὅστις λέγεται ὅτι ἔλαβεν ἐντολὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἵνα λάβη μέρος εἰς τὰς συνεδριάσεις τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν!

Ἀλλὰ πρίν, Ἅγιε Ρόδου καὶ λοιποὶ μητροπολῖται τῆς Ὀρθοδοξίας, πρὶν φορέσητε τὰ διάσημα τοῦ ἀρχιερατικοῦ σας ἀξιώματος καὶ ἐμφανισθῆτε ἐνώπιον τοῦ Παγκοσμίου Συνεδρίου τῶν Ἐκκλησιῶν, διὰ νὰ τὸ χαιρετίσητε εὐλαβῶς καὶ νὰ συμπροσευχηθῆτε μετὰ τῶν συνέδρων, μὲ ὅλον τὸν σεβασμὸν εἰς τὸ ἀξίωμά σας τολμῶμεν ἡμεῖς οἱ μικροὶ νὰ σᾶς ἀπευθύνωμεν ἐνώπιον τοῦ Πανελληνίου ποὺ μᾶς βλέπει καὶ ἀκούει, τὴν ἐξῆς ἐρώτησιν:

«Οἱ ὑψηλοί σας ξένοι μὲ τὰ μεγάλα ὀνόματα, ποὺ κάθηνται εἰς τὸ Συνέδριον, τί εἶνε; Δὲν σᾶς ἐρωτῶμεν τί εἶνε ἐξ ἐπόψεως Πατρίδος, πλούτου, κοσμικῆς σοφίας. Αὐτὰ διὰ τὸν εὐσεβὴ ἑλληνικὸν λαὸν τίθενται εἰς δευτέραν μοῖραν. Σᾶς ἐρωτῶμεν, τί εἶνε ἐξ ἐπόψεως πίστεως. Εἶνε Ὀρθόδοξοι; Ὄχι. Ἀλλὰ τὶ εἶνε; Εἶνε ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ. Αὐτὸ δὲν δύνασθε νὰ τὸ ἀμφισβητήσητε. Διότι ὅλοι ἀνήκουν εἰς παλαιάς, ἀνανεωθείσας ὑπʼ αὐτῶν εἰς νέα σχήματα αἱρέσεις, τὰς ὁποίας τὸ πάλαι κατεδίκασαν αἱ Τοπικαὶ καὶ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι.

Καὶ ἐφʼ ὅσον εἶνε αἱρετικοί, σᾶς ὑποβάλλομεν εὐλαβῶς δευτέραν ἐρώτησιν: Ὁποία ἡ θέσις ὑμῶν ὡς ἐπισκόπων τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπέναντι αὐτῶν; Ἐὰν ἔζων σήμερον οἱ μεγάλοι τῆς Ἐκκλησίας Πατέρες θὰ ἐλάμβανον μέρος εἰς τοιαῦτα συνέδρια, εἰς τὰ ὁποῖα παρίστανται ὄχι ἀντιπρόσωποι μιᾶς αἱρέσεως, ἀλλὰ ὅλων τῶν αἱρέσεων, τοὺς ὁποίους κατεδίκασαν ἐκεῖνοι μὲ ἀφορισμούς;

Ποιοί είναι οι άπιστοι και ποιοί οι πιστοί; Απόσπασμα από κείμενο του μακαριστού Καντιώτη για τον Προφήτη Ηλία

                                     

Ὅπως βλέπουμε, στὴν ἐποχή του ὑπῆρχαν τρεῖς κατηγορίες. Ἡ μία ἦταν οἱ ἄπιστοι. Πίστευαν ὄχι στὸ Θεὸ ἀλλὰ στὸν ψευτοθεό· αὐ­τοὶ ἦταν ὁ βασιλιᾶς, ἡ βασίλισσα καὶ ὁ πολὺς κόσμος. Δεύτερη κατηγορία ἦταν οἱ ἀμφιβάλ­λοντες· αὐτοὶ οὔ­τε ἄπιστοι ἦταν οὔτε πιστοί. Ἆραγε, σκέπτονταν, αὐτὰ ποὺ λέει ὁ Ἠλίας νά ᾽νε ἀληθινά; μήπως ἔ­χουν δίκιο οἱ ἄπιστοι; Ἔμοιαζαν μὲ ἄνθρωπο ποὺ κουτσαίνει κι ἀπὸ τὰ δύο πόδια· δὲν βαδίζει ἴσια τὸ δρόμο, γέρνει πότε δεξιά, πότε ἀριστερά. Τρίτη κατη­γορία ἦταν οἱ πιστοί. Πόσοι ἦταν; Λίγοι, τόσο λί­γοι, ὥστε ὁ προφήτης Ἠλίας ἀπελπίστηκε καὶ μιὰ μέρα εἶπε· –Θεέ μου, ἔμεινα μόνος στὸν κόσμο· δὲν ὑπάρχει πιὰ ἄλλος νὰ σ᾽ ἀγαπάῃ, ὅλοι σ᾽ ἀρνήθηκαν. Καὶ ὁ Κύριοις τοῦ εἶ­πε· –Λάθος κάνεις, δὲν εἶσαι μό­νος· μέσα στὸ λαὸ ὑπάρχουν ἑφτὰ χιλιάδες (7.000) ἄντρες ποὺ δὲν ἔκλιναν γόνυ στὸν Βάαλ, δὲν λάτρευ­σαν τὸν Βάαλ (βλ. Γ΄ Βασ. 19,18).

Ἀπὸ τότε, ἀγαπητοί μου, πέρασαν τρεῖς χιλιάδες περίπου χρόνια. Ἡ κατάστασι εἶνε ἴδια. Καὶ σήμερα στὸ λαό μας, ἂν πάρῃς κόσκι­νο καὶ κοσκινίσῃς, θὰ διακρίνῃς τρεῖς κατηγορίες, νούμερο ἕνα, νούμερο δύο, νούμερο τρία.

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη: Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

          

Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη

(Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία, πού ἔγινε στήν Φλώρινα τήν 24.2.1985)

Ἡ κρίσις εἶνε προνόμιο τοῦ ἀνθρώπου. Μόνο αὐτός, μὲ τὸ μυαλὸ ποὺ τοῦ 'δωσε ὁ Θεός, κρίνει, κάνει διάκρισι, ξεχωρίζει. Ἐξετάζει, βγάζει συμπεράσματα καὶ ἀποφασίζει. Κοσκινίζει τὰ πράγματα καὶ διακρίνει μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους, ἀληθείας καὶ ψεύδους, δικαίου καὶ ἀδικίας, ἀγάπης καὶ μίσους, Χριστοῦ καὶ σατανᾶ. Προσὸν τοῦ ἀνθρώπου ἡ κρίσις. Δυστυχῶς ὅμως δὲν λειτουργεῖ πάντοτε ὀρθά. Ὅταν ἡ κρίσις γίνεται ἐμπαθής, τότε σφάλλει.

Ἑπομένως ἡ κρίσις δὲν εἶνε κατάκρισις. Ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ ἔλεγχος δὲν εἶνε κατάκρισις.

Τί θὰ πῇ ἔλεγχος; Ἔλεγχος θὰ πῇ παρατήρησις ἢ ὑπόδειξις ἢ ἐπίπληξις, ποὺ πρέπει νὰκάνουμε σὲ κάποιον ἀδελφό μας ἐὰν ἔχουμε ἀγάπη. Τὸ λέει ὁ Χριστός• Βλέπεις τὸν ἄλλο νὰ σφάλλῃ; Ἂν λοιπὸν τὸν ἀγαπᾶς, πλησίασέ τον καὶ ὑπόδειξέ του ποῦ σφάλλει. Σὲ ἄκουσε; τὸν ἔσωσες• δὲν σὲ ἄκουσε; ἔ, αὐτὸς θὰ ἔχῃ τὸ κρίμα (βλ. Ματθ. 18,15-17). Ὁ ἔλεγχος λοιπὸν ὄχι μόνο ἐπιτρέπεται ἀλλὰ καὶ ἐπιβάλλεται ὡς ἱερὸ καθῆκον. Πότε; Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχῃ κάποια ἐξουσία (γονέας, δάσκαλος, ἀξιωματικός, ἐπίσκοπος, παπάς κ.ἄ.) καὶ ἀπὸ αὐτὸν ἐξαρτῶνται ἄλλοι.

Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος: Σε περίοδο παρακμής επικρατούν τα ανθρωπάκια ρασοφόρα ή μη.

ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ  ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΡΑΣΟΦΟΡΑ ἢ ΜΗ

Δύο πολύ μικρά ἀποσπάσματα σε κύκλο Ἐρμηνείας Ἁγίας Γραφῆς ἀνδρῶν, ἀπό τὸν Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη (Φλώρινα 13.2.1981 & 17.3.1981

(Το ἀφιερώνουμε στους επιστήμονας, στους χριστιανούς & στὰ ἰστολόγια που μάχονται, στέκονται όρθια &  διψοῦν για δικαιοσύνη

α) Σέ περίοδο παρακμῆς ατὰ ἀνθρωπάκια ποὺ δὲν προσέφεραν τίποτε στην κοινωνία αὐτὰ ἐπικρατοῦν ρασοφόρα ἢ μή, & οἱ ἄλλοι κάθονται στὴ γωνιά τους, πίνουν το κώνειο τους & καταδικάζονται σέ ἀφανισμό, γιατί δὲν ὑπάρχουν συμπαραστάται ν᾽ἀγωνιστοῦν ὑπέρ αὐτῶν….

β)  Νὰ προσπαθοῦμε νὰ εἴμαστε δίκαιοι ὅσο μποροῦμε, ἀλλα και κάτι ἄλλο, τὸ ὅποιο εἶναι σπουδαῖο & ἔχει στοιχεῖο την δικαιοσύνη.

Νὰ διψᾶμε νὰ πεινᾶμε τη δικαιοσύνη…

Ἔὰν σε μια κοινωνία ἢ σε μια πόλη κάποιος ἀδικεῖται, θὰ πρέπει νὰ βρεθῆ κάποιος νὰ ὑποστηρίξη τὸ δίκαιό του, σὰν δικό του δίκαιο. Ἐὰν ὅμως μεσα στὴν πόλη αὐτὴ  δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας νὰ τὸν ὑπερασπιστῆ & λένε: «Δεν βαριέσαι! Τό παιδάκι μου, ἡ οικογένειά μου να εἶναι καλά! Οὐ τώρα, ἐγώ να ἀνακατεύομαι μὲ αὐτά».

Αν ερχόταν ο Απόστολος Παύλος στην Ελλάδα σήμερα, οι μεγαλύτεροι εχθροί του ποιοί θα ήταν;

    «Κάθε τίμιος κληρικός, ποὺ πιστεύει στὸν Ἐσταυρωμένο ποὺ ἔχει παρρησία καὶ σθένος, δὲν θὰ ἔχει θέση μέσα στὴν φαυλοκρατημένη ἐκκλησία.»

        

Μητροπολιτου Φλωρίνης Αυγουστίνου (απόμαγνητοφώνηση)

«…Θὰ μαζευτοῦν καὶ δεσποτᾶδες μὲ τὰ ἐγκολπιά τους καὶ μὲ τὶς φεγγοβολοῦσες μιτρες τους. Ἔ, Χριστιανοί μου, κάνω μιὰ ὑπόθεση. Σᾶς ἐνθουσιάζει αὐτὴ ἡ πανηγύρις; Σᾶς ἐνθουσιάζουνε οἱ στολὲς οἱ λαμπρὲς τῶν παπάδων μας καὶ τὰ ραβδιὰ τὰ δεσποτικὰ καὶ τὰ στέμματα καὶ οἱ φωνὲς καὶ οἱ πανηγύρεις; Δὲν ξέρω, ἕνα σᾶς λέω μόνο.

Γιὰ φανταστεῖτε, τὴν ὥρα ἐκείνη ποὺ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ μαζευμένοι ἐκεῖ, νὰ ἔρθει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὸ ραβδί του, χωρὶς νὰ ἔχει μίτρα στὸ κεφάλι… πῶ πῶ!

Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ μία μίτρα…

Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ παστούνια καὶ μὲ πολυτέλεια. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ αὐτοκίνητα πολυτελείας. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ διαταγὰς καὶ ἀστραπὰς καὶ βροντάς. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο σάν Ἀλὴ Πασᾶ νὰ κυβερνᾶ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο…! Εἶναι μία ἄρνηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὅλη αὐτή ἡ ἐμφάνιση.

Ἐὰν πραγματικῶς, μὲ ἀλεξίπτωτο τοῦ οὐρανοῦ ἔπεφτε πάνω ἀπὸ τὰ οὐράνια κάτω (στη γη), τὴν ὥρα ἐκείνη καὶ ἔλεγε Παῦλο ὁ Ἀπόστολος.

Ὥ, τότε ἀδελφοί μου! ὅλη αὐτὴ ἡ ψευδὴς σκηνοθεσία, ὅλο αὐτὸ τὸ φεστιβὰλ τὸ ὁποῖο γιορτάζουμε, ὅλοι αὐτοὶ (τί θὰ ἔκαναν);

Ὁ ἑκατόνταρχος ὑπόδειγμα πίστεως. +Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

Κυριακὴ Δ΄ Ματθαίου

«Μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου» (Ματθ. 8, 8)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ὥρισε νὰ διαβάζεται ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου μία περικοπή, ποὺ ὁμιλεῖ γιὰ ἕναν ἄνθρωπο πίστεως. Πόσο ἀξίζει ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος! Αὐτὸς ἦταν ἑκατόνταρχος, δηλαδὴ ἀξιωματικός. Ἀξιωματικὸς ὄχι ἑνὸς μικροῦ κράτους ἀλλὰ τῆς πανισχύρου Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ποὺ ἁπλωνόταν πρὸς Βορρᾶν,Νότον, Ἀνατολὰς καὶ Δυσμάς· τῆς αὐτοκρατορίας, ποὺ πρωτεύουσα εἶχε τὴ Ῥώμη καὶ οἱ λεγεῶνες της ἦταν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῆς ἀνθρωπότητος. Ἐκπρόσωπος λοιπὸν τῆς Ῥωμαϊκῆς ἐξουσίας κάτω στὴν Ἁγία Γῆ ἦταν ὁ ἑκατόνταρχος αὐτός. Ἀλλὰ ἦταν εὐγενὴς ὕπαρξις . Δὲν ὑπερηφανευόταν οὔτε γιὰ τὸ ἔθνος του, οὔτε γιὰ τὸ ἀξίωμά του, οὔτε γιὰ τίποτε ἄλλο. Καὶ τὸ ἀπέδειξε ὅτι ἦτο εὐγενὴς ὕπαρξις. Πῶς; Εἶχε στὸ σπίτι του ἕναν ὑπηρέτη, ἕνα δοῦλο.

Καὶ παρ᾿ ὅλο ποὺ οἱ δοῦλοι δὲν εἶχαν τότε καμμία ἀξία, ὁ ἑκατόνταρχος ἔδειξε γι᾿ αὐτὸν μεγάλο ἐνδιαφέρον. Ἀρρώστησε ὁ δοῦλος κ᾿ ἔπεσε στὸ κρεβάτι. Ὁ κύριός του καὶ γιατροὺς κάλεσε, καὶ φάρμακα ἀγόρασε, καὶ κάθε ἄλλη περιποίησι τοῦ προσέφερε. Ἀλλ᾿αὐτὸς χειροτέρευε, κι ὁ ἑκατόνταρχος ἦταν περίλυπος.Ξαφνικὰ ἀκούει, ὅτι παρουσιάστηκε κάποιος ποὺ θεραπεύει καὶ τὶς πιὸ βαρειὲς ἀσθένειες, ποὺ ἀνασταίνει καὶ νεκρούς. Εἶνε ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Τότε ὁ ἑκατόνταρχος εἶπε μέσα του· Αὐτός θὰ θεραπεύσῃ τὸ δοῦλο μου! Πῆγε στὸ Χριστὸ καὶ ταπεινώθηκε μπροστά του. Δὲν ὑπολόγισε οὔτε τὸ ἀξίωμα οὔτε τὸ βαθμό του· δὲν τὸν ἐνδιέφερε τί θὰ πῇ ὁ κόσμος. Τοῦ μίλησε γιὰ τὸν ἄρρωστο δοῦλο του. Καὶ ὁ Χριστὸς τοῦ λέει· «Θὰ ἔλθω ἐγὼ νὰ τὸν θεραπεύσω» (Ματθ. 8,7). Μόλις ὅμως ἄκουσε αὐτὸ τὸ λόγο ὁ ἑκατόνταρχος, εἶπε· Κύριε,δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ μοῦ κάνῃς ἐπίσκεψι· πὲς μόνο ἕνα λόγο, καὶ ὁ δοῦλος μου θὰ γίνῃ καλά (ἔ.ἀ. 8,8). Ἂν ἐγὼ δίνω διαταγὲς καὶ ἐκτελοῦνται, πόσῳ μᾶλλον ἐσύ; Ἐγὼ εἶμαι ἕνας μικρὸς ἀξιωματοῦχος, ἐξουσιάζω ἑκατὸ στρατιῶτες·ἐνῷ ἐσὺ ἐξουσιάζεις τὸ σύμπαν ὁλόκληρο. Δῶσε λοιπὸν μιὰ διαταγή, καὶ ὁ δοῦλος μου θὰ γίνῃ καλά. Καὶ θαύμασε, λέει, ὁ Χριστὸς τὴν πίστι του. Καὶ ἔδωσε διαταγή. Κι ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ὁ δοῦλος θεραπεύθηκε.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Τα δύο αφεντικά

"Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ δουλεύει σὲ δυὸ ἀφέντες." Εκεί στην Ιεραρχία ακούει κανείς; Και ο αείμνηστος Καντιώτης επίσκοπος ήταν, αλλά υπηρέτησε μόνο τον Έναν Κύριο και πολέμησε συνεχώς τον μαμωνά. Εσείς;

                      

«Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (ἔ.ἀ.)

. Γιατί; Διότι ἀπὸ ὅ,τι διατάζει ὁ Θεός, τὸ ἀντίθετο διατάζει ὁ μαμωνᾶς. Γιά νὰ δοῦμε λοιπόν, τί διαταγὲς ἐκδίδει ὁ Θεός, καὶ τί διαταγὲς ἐκδίδει ὁ μαμωνᾶς.

1. Ὁ Θεὸς διατάζει, ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀρκῆ-ται σὲ ὅ,τι τοῦ χορηγεῖ ἡ ἀγαθότης Του. «Ἔχοντες διατροφὰς καὶ σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ· ἂν ἔχουμε κάτι νὰ βάλουμε στὸ στόμα καὶ κάτι νὰ σκεπαστοῦμε,αὐτὰ μᾶς φτάνουν (Α΄ Τιμ. 6,8). Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς, ποὺ πιστεύουμε στὸ Θεό, λίγη τροφὴ κ᾽ ἕνα ἀπέριττο ροῦχο, τὰ ἀναγκαῖα δηλαδή, μᾶς εἶνε ἀρκετά. Μένε εὐχαριστημένος μὲ ὅ,τι σοῦ δίνω, μᾶς λέει ὁ Κύριος. Ὁ μαμωνᾶς ὅμως διατάζει ἀντίθετα·

Πάσχιζε ν᾽ ἀποκτήσῃς περισσότερα· τὸ ἕνα νὰ τὸ κάνῃς δέκα, τὰ δέκα ἑκατό, τὰ ἑκατὸ χίλια…. Ὁ μαμωνᾶς ποτέ δὲν θὰ σοῦ πῇ, Ἀρ-κετὰ ἀπέκτησες, τώρα σταμάτα πλέον, ξεκουράσου. Ὄχι· θὰ σὲ ὑποχρεώσῃ σὰν ἐργάτη καὶ σὰν σκλάβο νὰ γυρίζῃς μέρα - νύχτα τὸ ἄθλιο μαγγανοπήγαδο τοῦ χρήματος.

Αὐτάρκεια διατάζει ὁ Θεός, πλεονεξία ὁ μαμωνᾶς· πῶς νὰ συμβιβαστοῦν; Ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο βλέπουμε τὴν ἀντίθεσι μεταξύ τους·2.

Ὁ Θεὸς διατάζει ἐλεημοσύνη, ὁ μαμωνᾶς ὅμως διατάζει κλοπή . Πρόγραμμά του ὁ μαμωνᾶς ἔχει τὸ «ἅρπαξε νὰ φᾷς καὶ κλέψε νά ᾽χῃς». Ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ συμπονεῖ, συμπάσχει, ἐλεεῖ, σκορπίζει ὅσο μπορεῖ ἀπὸ τὰ ἀγαθά του στοὺς φτωχούς· ἀλλὰ ὁ δοῦλος τοῦ μαμωνᾶ ὅλο παίρνει, ὅλο μαζεύει, ὅλο ἀποταμιεύει. Ὁ μαμωνᾶς κάνει τὸν ἄνθρωπο ἕνα ἁρπακτικὸ ὄρνεο· μπορεῖ ν᾽ ἁρπάξῃ ἀκόμη κι᾽ἀπὸ τὸ στόμα τῆς χήρας καὶ τοῦ ὀρφανοῦ τὸ λίγο ψωμὶ ποὺ τρῶνε… Παντοῦ ἁπλώνει τὰ δίχτυα του γιὰ ν᾽ αὐξήσῃ τὴν περιουσία του.

Διαμαρτυρόμενος ο λαός κατά των αναξίων αρχιερέων δεν ασεβή (Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης).

                            

Aπό το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», έκδοση Β΄, 2008, σελ. 70

«…Διαμαρτυρόμενος ὁ λαὸς κατὰ τῶν ἀναξίων ἀρχιερέων δὲν ἀσεβῇ, διότι· Ὁ εὐσεβὴς λαὸς κατὰ τὸ κανονικὸ δίκαιο εἶνε ὁ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ καὶ ἔχει ὑποχρέωσι, ὅσες φορές κάποιος ἀρχιερεὺς παρεκκλίνει ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρύττει κάτι ποὺ εἶνε ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστι, ὁ λαὸς ὄχι μόνον πρέπει νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ τὴν παρεκτροπή, ἀλλὰ καὶ νὰ διακόπτῃ κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα.

Ἐπικαίρως δὲ ὑπενθυμίζομε κάτι ποὺ ἐγράφη ἀπὸ τὸν κ. Τρεμπέλα, ὅτι· ὁ εὐσεβὴς λαὸς ἐπὶ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου, ἔχοντας πνευματικοὺς ὁδηγούς δύο μοναχούς, τὸν Σωφρόνιον καὶ τὸν Μάξιμον, ἐπέτυχε τὴν καθαίρεσι καὶ τὸν ἀναθεματισμὸ ὄχι μόνον τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ πάπα Ρώμης. Κατά τοὺς χρόνους τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδου καταξέσχισε τὸ ἑνωτικόν της ψήφισμα, ὑπό τὴν ἡγεσίαν ἑνὸς καὶ μόνον ἐπισκόπου, τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.

Δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει σήμερα Χρυσόστομος, δὲν ὑπάρχει σήμερα Βασίλειος, δὲν ὑπάρχει Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός. Δυστυχῶς οἱ ὁλίγοι καλοὶ ἐπίσκοποι ποὺ ὑπάρχουν εἶνε δειλοί, δὲν ἔχουν σθένος ν’ ἀγωνισθοῦν. Τρέμουν τοὺς κακούς, φοβοῦνται νὰ μὴ καθαιρεθοῦν· καὶ εἶνε εἰς θέσιν νὰ τοὺς καθαιρέσουν. Καὶ ξεχνοῦν οἱ καλοὶ ἐπίσκοποι, ὅτι μία καθαίρεσις εἶνε τίτλος τιμῆς, δι’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος καθαιρεῖται, λόγῳ προσηλώσεως στὴν πίστι.

Καθηρημένος ἀπέθανε ὁ Χρυσόστομος, ἀλλὰ ἡ δόξα του εἶνε αἰωνία μέσα στὴν Ἐκκλησία. Χίλιες φορὲς νὰ καθαιρεθῶ, ἀπὸ τοιούτους ἐπισκόπους, καὶ νὰ πάω στὴν ἔρημο νὰ κλαίω τ’ ἁμαρτήματά μου, παρά νὰ ζῶ μέσα ἐδῶ στὴν πόλι καὶ νὰ φιλῶ τὴν κακοήθεια καὶ τὴν διαφθορά.

Ἠγωνίσθησαν, λοιπόν, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες. Σήμερα ἀγών δὲν γίνεται. Κληρικοί δὲν ἀγωνίζονται. Δὲν ὑπάρχει πλέον ἀγωνιστικὸ πνεῦμα.

Τί μέλλει γενέσθαι; Ὁ ἀγῶνας πέφτει στὸν λαό.

Ὁμολογία τοῦ τυφλοῦ. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

                                            

Ὅπως στὸ στρατό, ἀγαπητοί μου, ὁ στρατηγὸς κάνει αἰφνιδιασμούς, νὰ δῇ ἐὰν οἱ στρατιῶτες βρίσκωνται στὶς θέσεις τους, ἔτσι κ ̓ ἐγὼ ἔκανα σήμερα μία ἐπιθεώρησι.

Καὶ τώρα θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ πῶ λίγα λόγια ἐπάνω στὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ἰω. 9,1-38).

Πρέπει, ἀγαπητοί μου, μέρα – νύχτα νὰ εὐχαριστοῦμε τὸ Θεὸ καὶ γιὰ ἄλλα πράγματα ἀλλὰ κυρίως διότι εἴμαστε Χριστιανοί. Δὲν ὑπάρχει ἄλλη θρησκεία ὡραιότερη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ἔχουμε οἱ ὀρθόδοξοι Ἕλληνες. Εἶνε ἡ μόνη ἀληθινή, ἡ θρησκεία ποὺ κάνει θαύματα, θαύματα ἀμέτρητα. Κ ̓ ἕνα ἀπὸ τὰ θαύματα αὐτὰ διηγεῖται σήμερα τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο.

Ὑπῆρχε στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ ἕνας δυστυχισμένος. Καὶ ἦταν δυστυχισμένος, ἔστω κι ἂν ὑποθέσουμε ὅτι εἶχε ὅλα τὰ πλούτη τοῦ κόσμου· καὶ Ὠνάσης ἀκόμα νὰ ἦταν, δυστυχὴς θά ̓ταν. Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου ἐστερεῖτο τὴν σπουδαιότερη αἴσθησι, ποὺ εἶνε ἡ ὅρασις. Ἦταν τυφλός. Αὐτὸ δὲν τὸ ἔπαθε ὅταν ἦταν νέος· ἦταν τυφλὸς ἐκ γενετῆς. Εἶνε μιὰ σπάνια περίπτωσι, τὸ παιδὶ δηλαδὴ πέφτοντας ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του νὰ γεννηθῇ τυφλό. Αὐτὸς λοιπὸν δὲν εἶχε καθόλου μάτια, δὲν εἶχε βολβοὺς μέσα στὶς κόγχες τῶν ὀφθαλμῶν. Ἦταν τελείως ἀόμματος, δυστυχισμένος. Ἄκουγε κόσμο, καὶ κόσμο δὲν ἔβλεπε· ἄκουγε, ὅτι ἐπάνω στὴ γῆ ὑπάρχουν τόσα ὡραῖα πράγματα, καὶ δὲν μποροῦσε νὰ δῇ τίποτε ἀπὸ αὐτά. Δὲν ἤξερε ἀκόμα, ἂν εἶνε νύχτα ἢ μέρα. ̔Ρωτοῦσε· Βράδιασε; βγῆκαν τὰ ἄστρα στὸν οὐρανό; ̔Ρωτοῦσε· Βγῆκε ὁ ἥλιος; Πόσο, ἀδελφοί μου, πρέπει νὰ εὐχαριστοῦμε τὸ Θεὸ καὶ γιὰ ἄλλα πράγματα, ἀλλὰ καὶ γιατὶ μᾶς ἔδωσε τὰ δυὸ μάτια. Καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε πολὺ συμπαθεῖς σὲ ὅποιον ἔχει στερηθῆ τὴν ὅρασί του καὶ δὲν ἀπολαμβάνει τὰ κάλλη τοῦ κόσμου τούτου.

Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ

                                      

Toῦ Μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

ΣHMEPA, αγαπητοί μου, η Eκκλησία μας εορτάζει την εορτή της Zωοδόχου Πηγής. H εορτή αυτή ανήκει στις λεγόμενες κινητές εορτές του εκκλησιαστικού έτους.

Kινητές λέγονται οι εορτές του Tριωδίου και του Πεντηκοσταρίου, που έχουν ως κέντρο την ημέρα του Πάσχα. Tο Tριώδιο (10 εβδομάδες, δηλαδή 70 ημέρες) προηγείται της Kυριακής του Πάσχα, το δε Πεντηκοστάριο (7 εβδομάδες, δηλαδή 50 ημέρες) ακολουθεί. Oι εορτές αυτές ονομάζονται κινητές, γιατί δεν έχουν σταθερά ημερομηνία, εν αντιθέσει με τις άλλες εορτές του εκκλησιαστικού έτους που έχουν σταθερά ημερομηνία και λέγονται ακίνητες. Tών κινητών εορτών η ημερομηνία κάθε χρόνο αλλάζει. Eξαρτάται από την ημερομηνία του Πάσχα. Όταν το Πάσχα είναι πρώιμο, έρχονται και αυτές ενωρίτερα· όταν το Πάσχα είναι όψιμο, αυτές έρχονται αργότερα.

H εορτή της Zωοδόχου Πηγής εορτάζεται την Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλαδή την εβδομάδα που ακολουθεί αμέσως μετά το Πάσχα. Mετά την Aνάστασι είναι η πρώτη εορτή του Πεντηκοσταρίου. Eορτάζεται την ωραία εποχή της ανοίξεως μέσα στο κλίμα της πασχαλινής χαράς και αγαλλιάσεως.

H Zωοδόχος Πηγή είναι μία εορτή πρός τιμήν της Παναγίας. δεν έχει σχέσι με τη ζωή της υπεραγίας Θεοτόκου, όπως οι άλλες γνωστές θεομητορικές εορτές, λόγου χάριν τα Eισόδια, ο Eυαγγελισμός ή η Kοίμησις της Θεοτόκου. H εορτή αυτή έχει σχέσι με τις θαυμαστές επεμβάσεις της Παναγίας πρός σωτηρίαν δυστυχών και ταλαιπώρων ανθρώπων που την επικαλέσθηκαν με πίστι. H Zωοδόχος Πηγή μας υπενθυμίζει τα θαύματα, που έκανε η Παναγία σε ένα ωρισμένο ναό της στον τόπο εκείνο που προκαλεί τη συγκίνησι κάθε Έλληνος.

Στην ομιλία αυτή θα πούμε λίγα λόγια γύρω από το ιστορικό της εορτής.

Τι σημαίνει Διακαινήσιμος Εβδομάδα;

                                                

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ…

H λέξις «Διακαινήσιμος» γιά έναν άπιστο και άθεο δεν σημαίνει τίποτα και ε­ἴτε ακούει τη λέξι ε­ἴτε δεν την ακούει εἰς την αυτήν κατάστασιν ευρίσκεται, γιά μας που πιστεύουμε, παρ’ όλη την αμαρτωλότητά μας, η λέξις «Διακαινήσιμος» είναι πολυσήμαντος.

Όλες δε οι ημέρες της εβδομάδος αυτής της Διακαινησίμου (Δευτέρα, Tρίτη, Tετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο), θεωρούνται ως μία ημέρα. Kαι δι’ αυτόν τον λόγον τα λόγια που ακούσαμε τη νύχτα της Aναστάσεως, αυτά τα ­ίδια λόγια ψάλλουν οι ψάλται, τα ­ίδια ψάλλομεν συνεχώς επί μίαν εβδομάδα. Aκόμη δε την περίοδον της εβδομάδος αυτής επιτρέπει η Eκκλησία μας καθημερινώς να κοινωνεί ο άνθρωπος, έστω και αν την προηγούμενη μέρα έχει καταλύσει κρέας. Όπως είπαμε, θεωρείται μία ημέρα.

Ονομάσθη δε Διακαινήσιμος. Tότε, βλέπετε, η λέξις ήτο ακόμη σαφής. Aλλά τώρα με την τάσι αυτή των κουλτουριάρηδων, που μαζευτήκανε στην τηλεόρασι για να καταργήσουν κάθε έννοια της Ελληνικής γλώσσης, η λέξις αυτή είναι πλέον άγνωστος.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ

Αυγουστίνος Καντιώτης: Η εσφαλμένη γραμμή των σημερινών πνευματικών: Εμείς την ψυχούλα μας να κοιτάξουμε κι όχι τι κάνουν οι κληρικοί!

ὅσες φορές κάποιος ἀρχιερεὺς παρεκκλίνει ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρύττει κάτι ποὺ εἶνε ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ὁ λαὸς ὄχι μόνον πρέπει νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ τὴν παρεκτροπή, ἀλλὰ καὶ νὰ διακόπτῃ κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα.

                      

+ Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης ομιλία από το 1962

Δυστυχῶς, ὑπάρχει μία ἐσφαλμένη γραμμὴ τῶν πνευματικῶν πατέρων καὶ ἐξομολόγων. Τί λέγουν; «Ἐμεῖς τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε. Τί κάνει ὁ διάκος στὴν ἐκκλησία, τί κάνει ὁ παπᾶς, τί κάνει ὁ δεσπότης; (δείχνει με το χέρι, σιωπή).

Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε;

Τὸ θεωρῶ σατανικό τὸ ρῆμα τοῦτο.

Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε καὶ ν᾽ἀφήσουμε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὰ χέρια τῶν καθαρμάτων καὶ τῶν Γεροντίων καὶ τῶν ἐκφύλων; Ἔτσι λέτε; Πολύ καλά.

Εἶνε σὰν νὰ λένε· Νὰ καίγεται τὸ σπίτι καὶ τὴν ψυχούλα σου κοίταξε· νὰ μὴ σβήσῃς τὴ φωτιά.

Νὰ μποῦν στὸ κατάστημά σου κλέφται καὶ διαρρῆκται καὶ νὰ σοῦ λέει· Μὴ κουνηθῇς, νὰ μὴ εἰδοποιήσῃς τὴν ἀστυνομία, τὴν ψυχούλα σου νὰ κοιτάζῃς.

Σὰν νὰ λένε· Νὰ ἔχῃς μαντρί μὲ πρόβατα καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρεσαι νὰ διώξῃς τοὺς λύκους. Σὰν νὰ λένε· νὰ ἔχεις ὡραῖο ἀμπέλι μὲ σταφύλια καὶ ν᾽ ἀφήσῃς τ᾽ ἀγριογούρουνα νὰ πᾶνε μὰ τὶς μουτσοῦνες τους νὰ τὸ καταστρέψουν. Ὑπάρχει γεωργὸς ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ γεώργιό του; Ὑπάρχει ἀμπελουργός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὴν ἄμπελόν του; Ὑπάρχει ποιμὴν που ἀδιαφορῇ γιὰ τὰ πρόβατά του; Ὑπάρχει ἀξιωματικός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὸ στράτευμά του; Δὲν μπορεῖ ἀδελφοί μου νὰ γίνῃ αὐτό.

Έτσι μιλούσαν και πρέπει να μιλούν οι αληθινοί ποιμένες, που θέλουν να είναι αρεστοί στον Θεό και όχι στους ανθρώπους (βίντεο)!

Ο αείμνηστος μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης καυτηριάζει δημοσίως, λέγοντας ονόματα (όχι όπως οι σημερινοί "ομολογητές") και άνευ φόβου και ντροπής τα κακώς κείμενα στην Εκκλησία: Την εκκοσμίκευση, την Μασονία,την υπακοή στην άθεη πολιτεία, την αυθαίρετη και αποκομμένη από την Ι. Παράδοση εκλογή επισκόπων, τον διωγμό των ευσεβών κληρικών. Τί άλλαξε από τότε; Τίποτα!  Τα πράγματα έγιναν χειρότερα, διότι σχεδόν κανείς από τότε δεν μιμήθηκε τον αληθινό αυτόν επίσκοπο! Οι δε ελάχιστοι που τον μιμήθηκαν διώχθηκαν κι διώκονται κακήν κακώς.

———

Ἡ πρωτοκαθεδρία. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

"Αἰτία ποὺ σήμερα δὲν ἔχουμε οὔτε θεόκλητους οὔτε δημόκλητους ἐπισκόπους εἶνε ἡ λήθη τῶν νόμων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν λόγων τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἔλειψε πιὰ ἡ ταπεινοφροσύνη καὶ βασιλεύει τὸ δαιμόνιο τῆς ὑπερηφανείας καὶ κενοδοξίας".                  

                               

«Δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου και εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου» (Μάρκ. 10,37)

Ἄκουσαν οἱ μαθηταὶ τὸν Κύριο νὰ ὑπόσχεται ὅτι, ἐὰν μείνουν πιστοί, θὰ καθίσουν σὲ δώδεκα θρόνους κρίνοντας τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ (βλ. Ματθ. 19,28). Ἀλλὰ δὲν εἶχαν ἀκόμη φωτιστῆ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, ὥστε νὰ καταλάβουν σωστὰ τὸ νόημα τῶν λόγων του. Ἡ φαντασία τους φούντωσε. Πίστεψαν ὅτι πλησιάζει ὁ καιρὸς τῆς ἐθνικῆς παλιγγενεσίας, ὅτι θὰ φύγουν οἱ ῾Ρωμαῖοι, ἡ Ἰερουσαλὴμ νὰ καθαριστῇ ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ μιάσματα καὶ θὰ ἐγκατασταθῇ ἐκεῖ νέος βασιλιᾶς, βασιλιᾶς δικός τους. Καὶ ποιός ἄλλος θά ᾽νε αὐτὸς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Διδάσκαλό τους, ποὺ κάνει τόσα θαύματα!

Ὁ Κύριος ὅμως κατ᾽ ἐπανάληψιν προεῖπε, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ὑποστῇ τὰ πάνδεινα καὶ τέλος θὰ σταυρωθῇ. Πῶς δὲν κατάλαβαν ὅτι ἡ βασιλεία του δὲν θά ᾽νε ἔτσι ὅπως τὴ φαντάζονται τώρα; Βαυκαλίζονταν μὲ τὴν πίστι ὅτι νά, πάλι κάποιο θαῦμα θὰ κάνῃ καὶ στὸ τέλος θ᾽ ἀποφύγῃ αὐτὰ τὰ δυσάρεστα.

Ὅλων τῶν μαθητῶν ἡ φαντασία εἶχε ἐξαφθῆ· ἡ κενοδοξία εἶνε βλέπετε κοινὸ ἀνθρώπινο πάθος. Μὰ πιὸ πολὺ οἱ δύο γυιοὶ τοῦ Ζεβεδαίου, ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰάκωβος, εἶχαν ἠλεκτρισθῆ ἀπὸ τὸ ὅραμα τῆς δόξης τοῦ Ἰησοῦ· ὁ νοῦς τους πῆγε σ᾽ ἐκείνους ποὺ θὰ περιστοιχίσουν τὸν αὐριανὸ βασιλέα. Ἐπιθύμησαν λοιπὸν νὰ ἐξασφαλίσουν ἀπὸ τώρα τὶς πρῶτες θέσεις.

Α΄ Χαιρετισμοὶ - Ἀπὸ τὴν «ἀρὰ» στὴ χαρὰ. (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Α΄ Χαιρετισμοὶ

Ἀπὸ τὴν «ἀρὰ» στὴ χαρὰ.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

«Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. Ὕμν. Α1)

Ἂς εὐχαριστήσουμε, ἀγαπητοί μου, ἀπόψε τὸν Κύριο καὶ τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, ποὺ μᾶς ἀξιώνει γιὰ μία ἀκόμη φορὰ νὰ παρακολουθήσουμε τοὺς Χαιρετισμούς. Ἀπ᾿ ὅλα τὰ «χαῖρε» ποὺ ἀκούστηκαν, θὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχή σας στὸν πρῶτο χαιρετισμό, ὁ ὁποῖος λέει· «Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. Ὕμν. Α1). Μιλάει περὶ «ἀρᾶς», περὶ κατάρας δηλαδή. Ποιά νὰ εἶνε ἆραγε αὐτὴ ἡ κατάρα, ποὺ εἶχε ὑπ᾿ ὄψιν του ὁ ποιητὴς τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου;

* * *

Γιὰ νὰ δοῦμε, ποιά εἶνε ἡ κατάρα, πρέπει ν᾿ ἀνοίξουμε τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς ἁγίας Γραφῆς, τὴ Γένεσι. Ἐκεῖ, στὰ τρία πρῶτα κεφάλαια, ὑπάρχει ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου, ἡ λεγομένη κοσμογονία. Ἐκεῖ βλέπουμε, ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν κόσμο, καὶ τελευταῖο ἀπ᾿ ὅλα τὸν ἄνθρωπο. Ἐποίησε τὸν ἄνθρωπο «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» αὐτοῦ (Γέν. 1,26). Καὶ τὸν τοποθέτησε στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ· «Ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε» (ἔ.ἀ. 2,8).

Τί ἦταν ὁ παράδεισος; Ὅ,τι ὡραιότερο μπορεῖ νὰ φανταστῇ κανείς. Δὲν ἦταν τόσο τὰ δέντρα, ἡ χλόη, τὰ πουλιά, τὰ κρυστάλλινα νερὰ κ.τ.λ.· αὐτὸς εἶνε ὁ ὑλικὸς παράδεισος. Ὁ παράδεισος ἦταν κάτι ἀνώτερο. Ἦταν ἡ ἀθῳότης, ἡ ἁγνότης· τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀμόλυντος, δὲν εἶχε διαπράξει τὴν ἁμαρτία. Ζοῦσε σὲ ἁρμονία μὲ τὸν ἑαυτό του, μὲ τὴ φύσι, μὲ τὸ Θεό. Ἦταν ὑγιὴς στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.

Ἀλλὰ ἡ εἰδυλλιακὴ αὐτὴ κατάστασις ἀνετράπη. Πῶς; Ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο. Φάνηκε ἀχάριστος στὸ Θεό. Δὲν ἄκουσε τὴ φωνή του, ἔδωσε προσοχὴ στὴ φωνὴ τοῦ διαβόλου. Παρέβη μία ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ τότε πλέον ἔσβησε γι᾿ αὐτὸν ὁ παράδεισος. Ἔφυγε ἡ «χαρὰ» καὶ ἦρθε ἡ «ἀρά», ἡ κατάρα. Κατάρα εἶνε ἡ τιμωρία.

Πόσα εἴδη τιμωρίας ἦρθαν;

Ένας επίσκοπος κατακεραυνώνει όσους κατηγορούν ως ιεροκατήγορους τους πιστούς που καταγγέλουν τους σκανδαλοποιούς και αιρετίζοντες κληρικούς!

Το δε ποίμνιο ήταν αντάξιο της εκκλησιαστικής του ευθύνης

Μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης:· «Ενω αγαπητοί υποκλινώμεθα ενώπιον παλαιών και νέων ιερών μορφών της σεπτής ιεραρχίας μας, δεν υποκλινόμεθα και δεν μας υποχρεώνει ούτε το Ευαγγέλιο ούτε οι Ιεροί Κανόνες, ούτε η Ιστορία της Εκκλησίας να υποκλινόμεθα ενώπιον κακών επισκόπων, που αποτελούν την ανατροπήν του Ευαγγελικού κηρύγματος. Δεν υποκλινόμεθα ενώπιον σκανδαλοποιών ιεραρχών.

Δεν υποκλινόμεθα ενώπιον ιεραρχών οι οποίοι εισήλθαν ανωμάλως στην αγίαν μας Εκκλησία. Εάν θέλει κανείς να γίνει επίσκοπος, η αγία μας Ορθοδοξία έχει μονο μία θυρα και πας ο εισερχόμενος δια αυτής είναι επίσκοπος κανονικός....»

(youtube.com)

Όποιος δεν πείθεται σήμερα με αυτά που βλέπει και ακούει, ας προσέξει τα παρακάτω που ειπωθηκαν πολλές δεκαετίες πριν και ας καταλάβει τί διδάσκει η Εκκλησία και τί οι σημερινοί ψευδοποιμένες, όπως ο σημερινός Φλωρίνης!

              

https://www.youtube.com/watch?v=gv9jnaveABE&t=1s