Τελικὰ γιὰ ποιόν ἀγωνιζόμαστε;

Τὸν τελευταῖο καιρὸ προβάλλονται σὲ πολλὰ ἱστολόγια ἄρθρα/ἀναλύσεις γιὰ τὰ οἰκουμενιστικὰ κείμενα καὶ τὶς προδοτικὲς συμφωνίες πρὸ καὶ μετὰ τὴν ληστρικὴ σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου. Στὰ ἄρθρα αὐτά (π.χ. ἐδῶ κι ἐδῶ) οἱ συγγραφεῖς, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἱερεῖς, κάνουν ὡσὰν αὐτοὶ νὰ ἀνακάλυψαν τὸν τροχὸ καὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ ὅσα ἔχουν σχέση μὲ αὐτόν, λὲς καὶ ἐμφανίστηκε αὐτὸς τώρα, κάνοντας ἀναλύσεις πάνω στὶς ἀναλύσεις, ἀλλὰ ἀκόμα χειρότερα: Μιλοῦν γιὰ τὴν αἵρεση ἀλλὰ οὔτε οἱ ἴδιοι φεύγουν ἀπὸ τὴν κοινωνία μαζί της δηλ. ἀποτειχίζονται οὔτε καλοῦν τοὺς πιστοὺς νὰ τὸ πράξουν. Ἡ στάση τους δείχνει, ὅτι δὲν νοιάζονται οὔτε γιὰ τὸ ποίμνιο οὔτε γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν ἑνότητα τῶν ἀγωνιζόμενων πιστῶν. Τὸ μόνο ποὺ ζητοῦν ὁ καθένας γιὰ τὸν ἑαυτὸ του εἶναι ὁ τίτλος τῆς αὐθεντίας, τὴν ὁποία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Πίστη ὑπερασπίζουν μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια. Ἐμεῖς ρωτοῦμε ὅμως: Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι; 

Στούς «τὰ πάντα καλῶς διαταξαμένους θείους Πατέρας», ἡ ἐπιθυμία ἀναγνώρισης τῆς αὐθεντίας τους δὲν ὑπῆρχε οὔτε κατὰ διάνοια. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἔνοιαζε δὲν ἦταν ἡ ἀνάδειξή τους ἀλλὰ ἡ προστασία τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως. Γιὰ τοὺς θείους Πατέρες ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς ἔμοιαζε μὲ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν προβάτων ἀπὸ τοὺς λύκους, τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ φίδι, τῶν ὑγιῶν ἀνθρώπων ἀπὸ μιὰ λοιμώδη ἀσθένεια καὶ κολλητικὴ πανδημία· ἔξοδος καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἕνα σπίτι ποὺ καίγεται· ἡ ἀποτείχιση πραγματοποιεῖται γιὰ νὰ μὴν καοῦν ὅσοι θέλουν νὰ σωθοῦν μαζὶ μὲ ὅσους θεληματικὰ παραμένουν μέσα στὴ φωτιὰ τῆς Παναιρέσεως! Γιατὶ πράγματι, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀλήθεια· ὁ πιστὸς καταβροχθίζεται καὶ καίγεται ἀπὸ τὸν λύκο καὶ τὴν φωτιὰ τῆς αἱρέσεως, ὅπως μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι, ὅταν μένει σὲ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἐπηρεάζεται ἀνεπαισθήτως καὶ αἰσθητῶς, καὶ μολύνεται καὶ ἔτσι χάνεται. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἔχει προειδοποιήσει ὅτι τοῦτο συμβαίνει καὶ γιὰ μικρότερης σημασίας συνομιλίες καὶ συναναστροφές: "μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί" (Α΄ Κορ. ιε΄33). Καὶ ἄρα ὁ πιστὸς πρέπει νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὅσους κοινωνοῦν μὲ αὐτούς, "ὡς ἀπὸ ὄφεως" (Μ. Φώτιος), ὅπως δηλαδή, ὅταν συναντᾶ μπροστά του ἕνα φίδι, ἢ ὅπως, ὅταν βρεθεῖ κάποιος σὲ ἕνα χῶρο ποὺ ὑπάρχει κολλητικὴ ἀσθένεια, ἂν θέλει νὰ σωθεῖ καὶ νὰ μὴ κολλήσει.

Γι' αυτὸ καὶ στὰ κείμενά τους μιλοῦσαν σὲ Προστακτική (ὄχι μὲ προτροπὲς δυνητικοῦ χαρακτῆρος), ὅπως "διδάσκουν" πολλοί, χρησιμοποιοῦσαν γλώσσα δραματικὴ γεμάτη εἰκονισμοὺς καὶ παρομοιώσεις. Καλοῦσαν σὲ κάθε εὐκαιρία τοὺς πιστοὺς νὰ πράξουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Ἀποστόλων σὲ καιρὸ αἱρέσεως. Δὲν ἔγραφαν ἐπιστημονικὰ δοκίμια γιὰ νὰ ἀποκομίζουν ἐπαίνους καὶ ἀναγνωρίσεις, ἀποκρύπτωντας μάλιστα ἀπὸ φθόνο τὸν κόπο κι ἄλλων ἐργατῶν τοῦ ἀμπελῶνος. Γι' αὐτὸ καὶ διώκονταν σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σημερινοὺς "εἰδικούς" ποὺ μιλοῦν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, ἀσκοῦν κριτικὴ σὲ ὅσους "τοὺς παίρνει" ἀφήνοντας ἀπ' ἔξω ὅσους θὰ ἔπρεπε νὰ θίξουν, γιατὶ ἔτσι ἐξασφαλίζουν τὰ συμφέροντά τους. Παράλληλα δείχνουν νὰ μὴν ἀγαποῦν νὰ μὴν καίγονται γιὰ τοὺς ἀδελφούς τους.

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας ἦταν καὶ εἶναι πασιφανές, ὅτι ὁ κάθε πιστός, ποὺ θεωρεῖ τὴν Ἐκκλησία, Σῶμα Χριστοῦ καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς, μέλη τοῦ Σώματος αὐτοῦ, ὅταν βλέπει πὼς τὰ μέλη τοῦ Σώματος ἔχουν μολυνθεῖ ἢ κινδυνεύουν νὰ μολυνθοῦν ἀπὸ τὶς μολυσματικὲς ἀσθένειες ποὺ περικλείονται στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπὸ ἀγάπη καὶ καθῆκον πρὸς τὸν Χριστό, τὴν Ἐκκλησία (τὸ σπίτι του), τοὺς ἀδελφούς του καὶ τὸν ἑαυτό του, ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἐνδιαφέρον πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀληθινὴ Πίστη, ἀγωνίζεται θυσιαστικὰ ἐναντίον κάθε ἐπιβουλῆς κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, κρούοντας καὶ γι’ αὐτοὺς τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ἔστω κι ἂν μένει μόνος, ὡς πρὸς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνδιαφέρεται κάποιος γιὰ τοὺς Πατέρες καὶ ἀδελφούς του, νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν αὐτοτέλεια καὶ τὴν διατήρηση τῆς Μίας Ἐκκλησίας τοῦ Ἰησοῦ καὶ αὐτό του τὸ ἐνδιαφέρον νὰ εἶναι (ὅπως κάποιοι ἀνοήτως τὸ χαρακτηρίζουν καὶ μάλιστα ἐπαινετικά) ἐπιστημονικό! Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζουν ἱερεῖς ὅτι ἀγωνιζόμενοι πιστοί, μένουν ἀκοινώνητοι, ἀλειτούργητοι ἦ κάνουν ἑκατοντάδες χιλιόμετρα γιὰ νὰ βροῦν ἱερέα καὶ αὐτοὶ νὰ περιορίζουν τὴν ποιμαντική τους δραστηριότητα σὲ δημοσίευση μελετῶν ποὺ στοχεύουν μόνο στὴν προσωπική τους ἀνάδειξη.

Ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι καὶ μετὰ εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες καὶ ὅσοι τοὺς μνημονεύουν καὶ κοινωνοῦν μαζί τους, ἕνα πράγμα φοβοῦνται, τὴν διακοπὴ μνημοσύνου. Γι’ αὐτὸ καὶ προβαίνουν σὲ ἀπειλές, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ διωγμοί, καὶ ἡ παρερμηνεία καὶ διαστρέβλωση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων, ποὺ τὴν πραγματοποιοῦν μὲ ἐξοργιστικὴ φυσικότητα, σὰν νὰ κάνουν τὴν πιὸ ἅγια πράξη, θυμίζοντας τὸ τοῦ Κυρίου· «πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ» (Ἰω. 16, 2).

Ὡς ἐκ τούτων καταδεικνύεται ὅτι οἱ αἱρετικοί, ἢ οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς αἱρετικούς, εἶναι (μεταφορικὰ καὶ κυριολεκτικά) “μισθωτοὶ” ποιμένες (Ἰω. 10,12) πολλὲς φορὲς καὶ "κακοὶ" ποιμένες, καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, ἐκεῖνο ποὺ φοβοῦνται καὶ τρέμουν εἶναι νὰ μὴ χάσουν τὴν ἐξουσία τους, τὴν κοινωνία-ἀναγνώριση-ἀλληλοϋποστήριξη ἀπὸ συναδέλφους ἱερωμένους, τὸ κύρος ποὺ τοὺς δίδει τὸ ἀξίωμά τους κι ὄχι ἡ κοινωνία τους μὲ τὸν Θεό, Τὸν ὁποῖο ἐγκαταλείπουν καὶ προσβάλλουν, ἀφοῦ δὲν ἀγωνίζονται γιὰ νὰ ἀποδιώξουν τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ λυμαίνονται τὴν Ἐκκλησία Του! Ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ κοινωνικὴ προβολή, τὰ ἔσοδα, ἡ ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων τους.

Οἱ ψευδεῖς διαβεβαιώσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅτι "ὅλα πᾶνε καλά", ἢ ὅτι "δὲν προδίδουμε τὴν πίστη", ἢ ὅτι ὅλα αὐτὰ "τὰ κάνουμε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τοὺς ἑτερόδοξους", παρότι διαψεύδονται καθημερινῶς ἀπὸ τὶς νέες προδοσίες, ἀπὸ τὴν σιωπηρή (ἢ καὶ φανερή) ἀποδοχὴ νέων κακοδοξιῶν (λεκτικῶν ἢ πρακτικῶν), οὐδόλως προβληματίζει τοὺς ποιμένες αυτούς, κι αὐτὸ εἶναι ποὺ τοὺς κατατάσσει στοὺς ψευδοποιμένες. Συνεχίζουν νὰ ἔχουν τὰ μάτια κλειστὰ στὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως, στὸ ξεπούλημά της, ἀρκεῖ αὐτοὶ νὰ ἀρθρογραφοῦν καὶ νὰ ἀναδεικνύονται ὡς συγγραφεῖς!

Τοὺς ἀφήνει ψυχρὰ ἀδιάφορους τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ αἵρεση μὲ τὴν μεσοβέζικη τακτικὴ ἀντιμετωπίσεώς της, τὴν ἀδιαφορία καὶ τὸν στρουθοκαμηλισμὸ δὲν ὀπισθοχωρεῖ, δὲν μειώνεται, δὲν ἐξαλείφεται, ἀλλ’ ἀντίθετα μεγαλώνει, ἀνδρώνεται, ἐπεκτείνεται, ἐπικρατεῖ.

Δὲν διανοοῦνται νὰ στρέψουν τὰ μάτια τους στὴν ζωὴ τῶν Ἁγίων –παρότι κάθε μέρα τοὺς ἐπαινοῦν σὲ πανηγυρικὰ συλλείτουργα– καὶ νὰ τοὺς μιμηθοῦν. Νὰ μιμηθοῦν τὴν ὁμολογία τους, τὸν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῆς αἱρέσεως. Κι ὅμως, ὁ καλὸς στρατηγός, ὅταν βλέπει ὅτι ἡ τακτικὴ ποὺ ἐφαρμόζει στὴν καταπολέμηση τοῦ ἐχθροῦ δὲν ἀποδίδει, τὴν ἀλλάζει. Αὐτοὶ ὅμως ἀμετανόητοι καὶ ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως παραμένουν στὴν ἴδια ὀλέθρια τακτική τους. Γιατὶ δὲν θέλουν τὴν συμπόρευση μὲ τὸν νικητὴ Χριστό, ποὺ μόνος, καθήμενος σὲ ἵππο λευκὸ «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. στ΄ 2), ἀλλὰ τοὺς ἐνδιαφέρει, τοὺς δίνει ἀσφάλεια ἡ συμπόρευση μὲ τοὺς πολλούς.

Ἐμεῖς παρακαλοῦμε παρόλα αὐτὰ τοὺς ἱερεῖς αὐτοὺς νὰ ἀφήσουν τὴν ἐπιστημονογραφία καὶ νὰ ἀρχίσουν μὲ τὴν ποιμαντική. Νὰ ἀγνοήσουν τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ ἐπιδιώξουν τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τὸν Θεό καὶ τὸ ποίμνιό Του. Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά γιὰ κανέναν μας. Ὅλοι μας μποροῦμε. Ὅσο εἶναι ἀκόμα καιρός, ἂς ἐφαρμόσουμε ὅλοι, μὲ ὁμόνοια, ἑνότητα, ταπείνωση καί, βέβαια, ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΟ πνεῦμα τὶς συγκεκριμένες Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ὡς πρὸς τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Τὸ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ τῶν Ἁγίων εἶναι εὔκολα καὶ γρήγορα ψηλαφίσημο καὶ μποροῦμε νὰ τὸ συγκρίνουμε μὲ τὸ ΑΝΤΙΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ποὺ μᾶς συνιστοῦν οἱ σύγχρονοι ψευδοποιμένες.  Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Κι ἐμεῖς θὰ τοὺς στηρίξουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις, ὡς ἁρμόζει σὲ ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Καμουφλαρισμένη δειλία

 

Μέ μασημένια λόγια προσπαθοῦμε νά πουλήσουμε ἀμεροληψία;

Απευθυνόμενος σε "μαθητές", ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', επισημαίνει τον κίνδυνο της καμουφλαρισμένης δειλίας με τη δικαιολογία της "αμεροληψίας" ή της πρόφασης.

…ἐξετάσουμε κάτι τί πιό πεζό: τή δειλία στή πιό ἄσχημή της μορφή, δηλαδή τή καμουφλαρισμένη δειλία.

Αὐτή εἶναι ἕνα μεγάλο ἐμπόδιο γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἀφοβίας. Θά ρωτήσετε: Τί εἶναι αὐτή ἡ καμουφλαρισμένη δειλία; Εἶναι, ἁπλούστατα, ἡ δειλία πού κατορθώνουμε νά τήν παρουσιάσουμε μέ χίλια δυό ἄλλα φορέματα, δῆθεν πιό ὡραῖα, πιό ἑλκυστικά.

Ἄς ὑποθέσουμε πώς κάποιος ἔχει ἀδικήσει ἕναν ἄλλον. Ἡ ἀδικία του εἶναι καταφάνερη, φωνάζει μέχρι τόν οὐρανό. Ἐμεῖς, ἄν ἤμαστε ἄνθρωποι ἄφοβοι, δέν θά ἔπρεπε νά πάρουμε τό μέρος τοῦ ἀδικουμένου; Θά σκεφθῆτε, ἴσως, μά ἀφοῦ κανείς δέν μᾶς κάλεσε, τί θέλουμε νά βγοῦμε μείς μέσα στήν μέση; Δέν ἔχει σημασία. Σέ ὑποθέσεις ὅπου καταπατάται ἡ δικαιοσύνη δέν πρέπει νά περιμένουμε νά μᾶς εἶχαν καλέσει. Θά πρέπει νά τρέξουμε νά βοηθήσουμε τόν ἀδικούμενο. Νά ἀποκαταστήσουμε τό δίκαιο. Αὐτό εἶναι, βέβαια, τί πρέπει. Ἐμεῖς, ὅμως, τί κάνουμε; Ἀπό δειλία δέν κάνουμε τίποτε.

Τώρα, ἄς ὑποθέσουμε πώς ἔρχεται ὁ ἀδικημένος καί ζητάει τή βοήθειά μας. Μᾶς παρακαλεῖ νά ποῦμε τήν γνώμη μας. Νομίζετε πώς τώρα πού μᾶς κάλεσαν θά κάνουμε τίποτε καλύτερο; Τό πιθανώτερο εἶναι, πώς, καί τώρα πού μᾶς κάλεσαν, θά τηρήσουμε τήν ἴδια δειλή στάση, κάνοντας τόν δῆθεν ἀμερόληπτο. Προσπαθοῦμε νά μή δυσαρεστήσουμε οὔτε τόν ἕναν οὔτε τόν ἄλλο. Ἐπειδή, δηλαδή, δέν ἔχουμε τό θάρρος νά ποῦμε σ’ ἐκεῖνον πού ἀδικεῖ, πώς ἔχει ἀδικήσει τόν ἄλλον, γι’ αὐτό λέμε ὅτι ναί μέν ἔχει δίκηο ὁ ἕνας, ἀλλά δέν ἔχει ἄδικο καί ὁ ἄλλος. Ἔτσι κάνουμε τόν ἀμερόληπτο εἰς βάρος του δίκηου τοῦ ἄλλου. Μέ μασημένια λόγια προσπαθοῦμε νά πουλήσουμε ἀμεροληψία;

Για όσους νομίζουν, ότι οι Επίσκοποι λαμβάνουν υπόψη τις διαμαρτυρίες των Πιστών. Τόσα χρόνια πέρασαν και όχι μόνο τίποτα δεν διορθώθηκε, αλλά μάλιστα χειροτέρεψαν! Ἐπισκόπων ἀγωνία μηδέν!

                       

Οἱ ὀρθόδοξοι ποιμένες συνεχίζουν νὰ ἐκτελοῦν τὰ λειτουργικὰ καὶ ποιμαντικὰ καθήκοντά τους, χωρὶς πλέον νὰ ἐνδιαφέρονται (στὸ σύνολό τους) γιὰ τὸ περιεχόμενο τῆς Πίστεως καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ἀλήθειας τῆς ὁποίας κλήθηκαν λειτουργοὶ καὶ ὑπηρέτες.

Ὡς πιστοί,

   εἴμαστε μάρτυρες τῆς θλιβερῆς πραγματικότητος πολλοὶ ἱερεῖς ,  παρότι βλέπουν καὶ μαθαίνουν πὼς συμβαίνουν καὶ στὸ δογματικὸ ἐπίπεδο τῆς Πίστεως, νὰ μὴν τολμοῦν νὰ ἀντιδράσουν φοβούμενοι ὅτι ἔτσι θὰ ἔρθουν σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τὸν Μητροπολίτη τους. Ὅλοι οἱ σύγχρονοι ὀρθόδοξοι Ποιμένες δέχονται ὅτι ὑπάρχει αἵρεση· καταμετροῦν μάλιστα καὶ τὶς δεκαετίες τῆς ὑπάρξεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· τὸν ὀνομάζουν Παναίρεση (χωρὶς νὰ κατονομάζουν τοὺς αἱρετικοὺς ἡγέτες του)· βλέπουν τὰ γενόμενα ὑπὸ τῶν Οἰκουμενιστῶν (συμπροσευχές, κοινὲς συμφωνίες καὶ δράσεις μὲ τοὺς αἱρετικούς, παραίτηση ἀπὸ βασικὲς Ἐντολὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ δόγματα τῆς Πίστεως−ὅπως τὸ 9^ο καὶ 10^ο ἄρθρο τοῦ Συμβόλου Νικαίας-Κων/πόλεως) καὶ ὅμως οὐδὲν μέτρον λαμβάνουν ἐναντίον τους, οὐδεμία ἀπόσταση ἔχουν ἀπὸ αὐτούς, ἀντίθετα κοινωνοῦν πλήρως μαζί τους, συμπορεύονται χωρὶς συνειδησιακὸ πρόβλημα μετὰ τῶν αἱρετικῶν.

Κι ὅμως οἱ Ἅγιοι μᾶς δίδαξαν οὔτε μιὰ ὥρα νὰ μὴν μένουμε κοντά τους, ὅταν αἱρετίζουν (Μ. Βασίλειος). Κι ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης δίδαξε ἔργοις καὶ λόγοις, ἀγωνίστηκε −καὶ ἐξορίστηκε, καὶ φυλακίστηκε γι’ αὐτοὺς τοὺς ἀγῶνες του− γιὰ ἕνα παράνομο βασιλικὸ γάμο, ὅταν εἶδε ὅτι αὐτὸς δὲν ἦταν μιὰ μεμονωμένη περίπτωση, ἀλλὰ γινόταν καθεστὼς ποὺ ἀνέτρεπε τὴν Εὐαγγελικὴ διδασκαλία.

Ο Θρόνος είναι γλυκός! Πρώην Πάφου Τυχικός: Άλλος ένας "λέων" της ορθοδοξίας που αποδεικνύεται λαγωός!

Δυστυχώς για μία ακόμα φορά επαληθευόμαστε (μακάρι να βγαίναμε χίλιες φορές ψεύτες). Ο από πολλούς αδιάκριτα ονομαζόμενος "νέος Μάρκος ο Ευγενικός" πρώην Πάφου Τυχικός υπόκυψε στην επιθυμία της αδίκου και αντικανονικής Συνόδου (αλήθεια, έτσι έκαναν οι Άγιοι;) και υπέγραψε την ομολογία Πίστεως, την οποία η αντικονική σύνοδος απαιτούσε, παρόλο που όπως ο ίδιος γράφει "θεωρώ τις κατηγορίες ανυπόστατες και ψευδείς, όλως ιδιαιτέρως όμως η διαδικασία που (δεν) ακολουθήθηκε, καθιστά την απόφαση αντικανονική και αντικαταστατική. Η όλη εξέλιξη καταστρατηγεί κάθε έννοια σεβασμού προς το Αρχιερατικό Αξίωμα, αλλά και προς τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Θα μπορούσα, βεβαίως, να προσφύγω στα κοσμικά δικαστήρια". Μάλιστα χρησιμοποιεί ως δικαιολογία της απόφασή του την Α΄ Κορ. 6,1, που όμως δεν έχει σχέση με την περίπτωση του Τυχικού. Το αποδεικνύει τρανέστατα ο πιο έγκριτος ερμηνευτής του Παύλου, ο ιερός Χρυσόστομος, ο οποίος θεώρησε την καταδίκη του από την ληστρική σύνοδο της Δρυός, ως άδικη και παράνομη (όπως ο Τυχικός), και (εντελώς αντίθετα από τον Τυχικό) αρνήθηκε να αποδεχτεί την απόφαση της συνόδου.  Αντί αυτού ο Τυχικός κλίνει γόνυ στους αντικανονικούς, ασεβείς και δικτάτορες επισκόπους της Κύπρου (δικοί του οι χαρακτηρισμοί) και δηλώνει:

α) Ότι ο ίδιος τον Αύγουστο του 2023 έθεσε σε αργία "ιερέα της Μητρόπολης Πάφου, που προέβη σε αποτείχιση, και τελικώς το αρμόδιο εκκλησιαστικό δικαστήριο της Ιεράς Συνόδου προχώρησε στην καθαίρεσή του." Άρα ο ίδιος πριν διωχτεί ήταν διώκτης και εισπράττει τώρα αυτό που έκανε σε αδελφό του Χριστιανό παρότι, όπως λέει φαρισαϊκά κάνει υπακοή στον Παύλο. 

β) Αφήνει έκθετο, δηλ. κατά το λαϊκό πουλάει αδιάντροπα τον π. Δήμο Σερκελίδη που τόσο τον υπεράσπισε και πλήρωσε με την καθαίρεσή του την υπεράσπιση αυτή.

γ) Στην "ομολογία" του εξαφανίστηκε δια επισκοπικής μαγείας η λέξη Οικουμενισμός, Κολυμπάρι, φιλοπαπισμός, εκκοσμίκευση κλπ. και εμφανίζεται μόνο η απόλυτη (!!!) υπακοή στην Σύνοδο της Κύπρου.

δ) Καταδικάζει την ιεροκανονική και από τους Αγίους κατοχυρωμένη αποτείχιση ως σχίσμα και έτσι καταδικάζει όλους όσους έσπευσαν αδιάκριτα να τον υπερασπίσουν (π.χ. π. Θεόδωρο Ζήση, ο οποίος πρέπει να πει τι είχε συμφωνήσει με τον Τυχικό και γιατι ο Τυχικός τον εκθέτει δημοσίως).

Όμως πρέπει να ειπωθεί κάτι: Δεν φταίει τόσο ο Τυχικός, ο οποίος, οπως όλοι μας, θα βρεθεί μπροστά το φοβερό βήμα του Κυρίου και θα κριθεί, όπως όλοι μας, για τις πράξεις του. Περισσότερο φταίνε όλοι αυτοί που κυρίως διαδικτυακά, έσπευσαν με διθυραμβικά σχόλια να ανακαλύψουν έναν (άκουσον άκουσον) νέο ομολογητή πατέρα της Εκκλησίας,  πράγμα που δεν το κάνουν για πρώτη φορά, παρόλο που τόσες φορές διαψεύστηκαν παταγωδώς. Όλων αυτών η ευθύνη είναι τεράστια, αφού και τους αδελφούς τους παρασύρουν στην λανθασμένη κρίση τους και παράλληλα καταδικάζουν όσους έβλεπαν την αλήθεια και προειδοποιούσαν. Και το χειρότερο. Το "δις εξαμαρτείν" έχει γίνει τρις και μυαλό δεν βάζουν.

Α.Τ.

Η Ομολογία Πίστεως του πρώην Πάφου Τυχικού

Την Ομολογία Πίστεως κατέθεσε ο Μητροπολίτης πρ. Πάφου Τυχικός, όπως του ζήτησε η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου.

Στην ομολογία του ο πρ. Πάφου μεταξύ άλλων αναφέρει: Ομολογώ ότι παραμέων αμετακίνητος εντός των ασφαλών τειχών της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ως ταύτα καθώρισαν και διαχρονικών ωκοδόμησαν οι θεοφόροι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έχων πλήρη την επίγνωση ότι το σχίσμα συνιστά μέγιστο κακό εις την Εκκλησία, το οποίο ούτε αίμα μαρτυρίου του αποσχισθέντος ή του παρασύραντος άλλους είς σχίσμα δύναται να θεραπεύση.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Τί θὰ σοῦ κάνουν τὰ φίδια; Περί φόβου καὶ δειλίας.

 "Διότι ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωκε πνεῦμα δειλίας, ὥστε νὰ μᾶς φοβίζουν αἱ ἀπειλαὶ καὶ οἱ διωγμοί"

        

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ  

Τί θὰ σοῦ κάνουν τὰ φίδια;

Ὁ Ἀπόστολος Τιμόθεος (α΄, 7) τονίζει: «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ». Μετάφραση Π. Τρεμπέλα. Διατήρει ἀναμμένον τὸ χάρισμα τοῦτο, ποὺ σὲ κάνει ἄφοβον καὶ θαρραλέον εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου. Διότι ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωκε πνεῦμα δειλίας, ὥστε νὰ μᾶς φοβίζουν αἱ ἀπειλαὶ καὶ οἱ διωγμοί, ἀλλὰ μᾶς ἔδωκε πνεῦμα καὶ χάρισμα δυνάμεως, διὰ νὰ ἀντέχωμεν εἰς τοὺς πειρασμούς· μᾶς ἔδωκε καὶ πνεῦμα ἀγάπης καὶ πνεῦμα, ποὺ μᾶς σωφρονίζει, ὥστε φρόνιμα καὶ συνετὰ νὰ κυβερνῶμεν καὶ τὸν ἑαυτόν μας καὶ τοὺς ἄλλους.
Πρέπει νὰ φοβούμεθα; Τί εἶπε ὁ Κύριος στοὺς μαθητές του «Τί δηλοὶ ἐστε οὕτω; Πῶς οὐκ ἔχετε πίστιν;» (Μᾶρκ. δ΄ 40).
Τί σημαίνει δειλία; Ὀλιγοπιστία, ἔλλεψις ἐμπιστοσύνης στὸν Παντοδύναμο Θεό.
• Μᾶς λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος στὴν Ν΄ Ὁμιλία του «Εἰς τὸ Κατὰ Ματθαῖον»: «Κι ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος ἄν καὶ ἦταν ἀκόμη κυριευμένος ἀπ’ τὸ φόβο, πῆρε θάρρος νὰ βαδίσει ἐπάνω στὰ ὕδατα, ὅμως δὲν μπόρεσε νὰ προβάλη ἀντίσταση στὴν ὁρμὴ τοῦ ἀνέμου, καὶ μάλιστα τὴ στιγμὴ ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὸ Χριστό. Ἑπομένως, δὲν ὠφελεῖ καθόλου τὸ νὰ βρίσκεται κανεὶς τοπικῶς κοντὰ στὸ Χριστό, ἐὰν δὲν εἶναι κοντά Του καὶ μὲ τὴν πίστη του.

ΟΥΑΙ ΤΟΙΣ ΔΕΙΛΟΙΣ ΚΑΙ... ΤΙΣΙ "ΓΕΝΝΑΙΟΙΣ" ΕΝ ΚΡΥΠΤΩ

 ΟΥΑΙ ΤΟΙΣ ΔΕΙΛΟΙΣ (Αποκ.21,8)

https://youtu.be/OqpCRSxGID0?si=OZXEwwWK1S6G2K6t

Ο Κύριος δεν αγαπά τους δειλούς

Προτιμώ τον μαρτυρικό θάνατο παρά να κλείσω τη μονή. π. Αλύπιος, ο Μέγας Προεστώς της Μονής των Σπηλαίων στο Πσκωφ, με τη λιονταρίσια καρδιά

                                

                                

Ο πατήρ Αλύπιος ήταν ο Μέγας Προεστώς της Μονής των Σπηλαίων στο Πσκωφ και απεβίωσε στις 12 Μαρτίου 1975. Πριν γίνει μοναχός ονομαζόταν Ιβάν Μιχαήλοβιτς Βόρονοφ. Πολέμησε με τον Κόκκινο Στρατό επί τέσσερα χρόνια και προέλασε από τη Μόσχα στο Βερολίνο. Η λιονταρίσια καρδιά του δεν έπαψε να χτυπά στον ρυθμό του πολέμου ακόμα και την περίοδο της «ειρήνης» – όταν οι κομμουνιστές που κατείχαν την πατρίδα του προσπαθούσαν να κλείσουν τις εκκλησίες, τα μοναστήρια, να ξεριζώσουν την πίστη από τις καρδιές των πιστών.

Όταν ο πατέρας Αλύπιος έκαψε το χαρτί (με προσωπική υπογραφή του Ν. Χρουστσόφ) σχετικά με το κλείσιμο του μοναστηριού των Σπηλαίων του Πσκόφ μπροστά στους «απεσταλμένους της Εξουσίας», εστράφη προς αυτούς και τους είπε:

– Προτιμώ τον μαρτυρικό θάνατο παρά να κλείσω τη μονή.

Όταν ήρθαν για να πάρουν τα κλειδιά του Μοναστηριού διέταξε τον υπάλληλό του:

«Πατέρα Κορνήλιε, έλα εδώ με ένα τσεκούρι, θα κόψουμε κεφάλια σήμερα!”

Μετά από αυτά τα λόγια του και βλέποντας την αποφασιστικότητα στα μάτια του π. Αλυπίου αυτοί που ήρθαν να πάρουν τα κλειδιά έφυγαν άπραγοι”.

«Ο Κύριος δεν αγαπά τους δειλούς. Αυτόν τον πνευματικό νόμο μού τον φανέρωσε κάποτε ο π. Ραφαήλ. Και σε εκείνον τον είχε αποκαλύψει ο π. Αλύπιος, ο οποίος είχε διηγηθεί κάποια φορά σε ένα από τα κηρύγματά του το εξής:

αγ. Ιωάννου της Κλίμακος: Περί δειλίας

                                                 ΛΟΓΟΣ ΕΙΚΟΣΤΟΣ

Περί δειλίας

(Διά την άνανδρον δειλίαν)

 

^1. Όποιος εργάζεται την αρετή σε Κοινόβιο ή σε συνοδία, δεν είναι συνηθισμένο να πολεμήται από την δειλία. Εκείνος όμως πού ευρίσκεται σε ησυχαστικώτερους τόπους, ας αγωνίζεται μήπως και τον κυριεύση το γέννημα της κενοδοξίας και η θυγατέρα της απιστίας, δηλαδή η δειλία.

^2. Η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφορά μιας ψυχής πού εγήρασε στην κενοδοξία. Η δειλία είναι απομάκρυνσις της πίστεως, με την ιδέα ότι αναμένονται απροσδόκητα κακά.

^3. Ο φόβος είναι κίνδυνος που προμελετάται. Ή διαφορετικά, ο φόβος είναι μία έντρομη καρδιακή αίσθησις, πού συγκλονίζεται και αγωνιά από αναμονή απροβλέπτων συμφορών. Ο φόβος είναι μία στέρησις της εσωτερικής πληροφορίας. Η υπερήφανη ψυχή είναι δούλη της δειλίας∙ έχοντας πεποίθησι στον εαυτόν της και όχι στον Θεόν, φοβείται τους κρότους των κτισμάτων και τις σκιές.

^4. Όσοι πενθούν και όσοι καταπονούνται χωρίς να υπολογίζουν κόπους και πόνους, δεν αποκτούν δειλία. Πολλές φορές όσοι υποκύπτουν στην δειλία χάνουν το μυαλό τους. Και είναι φυσικό αυτό, διότι είναι δίκαιος Εκείνος πού εγκαταλείπει τους υπερηφάνους, ώστε και οι υπόλοιποι να μάθωμε να μη υψηλοφρονούμε.

Είσαι νερόβραστος αν δεν φωνάξεις όταν πρέπει! -π. Αθανασίου Μυτιληναίου.

Απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης ομιλίας του μακαριστού γέροντος στις Πράξεις των Αποστόλων [εκφωνήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Λαρίσης στις 10-03-1991]