Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος Τσαλίκης γιὰ τοὺς Ἱερεῖς καὶ τὴν θεία Λειτουργία. Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης

                                                

Ἂν γνώριζε κανείς – ἔλεγε ὁ Γέροντας Ἰάκωβος – γιὰ τὴν θεία Λειτουργία, τί ἐστὶ θεία Λειτουργία!

Κάποιος Τοῦρκος ποὺ εἶδε τὴν θεία Λειτουργία, εἶδε δίπλα σὲ κάθε Χριστιανὸ νὰ στέκεται καὶ ἕνας λευκοφορεμένος νέος Ἄγγελος· μαζὶ δὲ μὲ τοὺς Ἱερεῖς εἰσοδεύανε καὶ τάγματα ὁλόκληρα τέτοιων λευκοφορεμένων Ἀγγέλων καὶ νὰ κρατᾶνε ἀπὸ ἕνα ποτήρι μὲ κρασὶ καὶ ἕνα δισκάκι μὲ ἅγιο Ἄρτο. Καὶ πῆγαν καὶ τὰ ἀποθέσαν οἱ Ἱερεῖς στὴν ἁγία Τράπεζα καὶ πῆγαν καὶ αὐτοὶ οἱ νέοι καὶ γέμισε ἡ ἁγία Τράπεζα. Αὐτοὶ οἱ Ἄγγελοι βοηθοῦν τοὺς Χριστιανοὺς νὰ προσεύχωνται μὲ πίστη, καμμιὰ φορὰ (ὅμως) ὁ διάβολος μᾶς ἀποσπᾶ τὸ μυαλό μας καὶ ἡ σκέψη μας φεύγει στὰ γήινα. Ἐμεῖς, ὅσο μποροῦμε, ἂς διώχνουμε τὸν (δαιμονικὸ) λογισμὸ καὶ ἂς προσευχώμεθα «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, βοήθησέ μας» καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἂς προσευχώμεθα συνέχεια, γιὰ νὰ μᾶς φύγη αὐτὴ ἡ πονηρὴ σκέψις.

Ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος, ποὺ μὲ χειροτόνησε πρὶν 38 χρόνια, μοῦ εἶπε: «Παιδί μου, αὐτὴν τὴν στιγμὴ ποὺ λειτουργεῖς, εἶσαι ἀνώτερος τοῦ Βασιλέως, διότι, ὅταν ὁ Βασιλεὺς θά ‘ρθῆ στὴν Λειτουργία, θὰ πάρη ἀντίδωρο ἀπὸ τὸ χέρι σου, θὰ σοῦ φιλήση τὸ χέρι».

Απορίες που πρέπει να απαντηθούν.

Ο π. Δημήτριος Αθανασίου (αν και -παράξενο γιατί- ανεπίγραφο, το ύφος του κειμένου και ο τρόπος γραφής του αναδεικνύει ως συγγραφέα τον π. Δημήτριο) εξέφρασε  απορίες σχετικά με την χειροτονία και την Αποτείχιση του π. Δήμου Σερκελιδη, αλλά και «τις αοριστίες και τα γλωσσικά τερτίπια» του π. Θεοδώρου Ζήση σχετικά με αυτές (εδώ). Οι απορίες είναι εύλογες και πρέπει να απαντηθούν, όταν μάλιστα αυτές εκφράζονται από ιερέα. Διότι δεν αρκεί η τυφλή και αδιάκριτη επαινο- υμνολογία που εκφράζεται από πολλούς. Χρειάζεται και η ακριβής περιγραφή των γεγονότων προς εξεύρεση της αλήθειας και αποφυγή σκανδαλισμού. 

Απορίες και αντιφατικές πρακτικές στο Μυστήριο της Ιερωσύνης και την Αποτείχιση 

 

Tα δύο  videos  που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο και έχουν  σχέση με την περίπτωση του επισκόπου Τυχικού και τους αποτειχισμένους και με τα οποία  θα ασχοληθούμε στην συνέχεια είναι τα εξής:

Το πρώτο είναι το video του π.Δ.Σ με τίτλο: «Η Απολογία Μου: Η Αλήθεια για τον Μητροπολίτη Τυχικό (https://www.youtube.com/watch?v=dxa4DCWONr4).

Το δεύτερο video  έχει   σχετική συνέντευξη του π.Θ.Ζ με τίτλο:  «Ο π.Θεόδωρος Ζήσης σχολιάζει τις εκκλησιαστικές εξελίξεις στην Κύπρο στον Βασ. Κοντογουλίδη - Fm100 («https://www.youtube.com/watch?v=wr9qvevNsug)

Παρακολουθώντας τα λεγόμενα στα videos  δημιουργούνται πολλές απορίες που έχουν σχέση και με την αποτείχιση, το μυστήριο της ιερωσύνης  και με την εκκλησιαστική πρακτική του π.Δ.Σ. Θεωρούμε απαραίτητο να ξεκαθαριστούν τα παρακάτω, επειδή φαίνεται ότι εγκαινιάζεται ένα νέο μοντέλο αποτείχισης που ξεφεύγει από τα όρια της Αγιοπνευματικής ιεροκανονικής αποτείχισης.

Ὁ ἱερεύς εἶναι φορεύς ἐξουσίας, ἡ χρῆσις τῆς ὁποίας σώζει ἔθνη καί λαούς καί ἀνοίγει τάς πύλας τοῦ παραδείσου.

Ὁ ἱερεύς εἶναι φορεύς ἐξουσίας, τρομερᾶς ἐξουσίας, τῆς ὁποίας κατά τούς θείους νόμους ἡ χρῆσις σώζει ἔθνη καί λαούς καί ἀνοίγει τάς πύλας τοῦ παραδείσου. Ὁ ἱερεύς εἶναι πνευματικός ἡγεμών λαοῦ, εἶναι ἥρως. 

Κατά τήν θεόθεν δοθεῖσαν αὐτῷ ἐξουσίαν ὁ ἐλάχιστος τῶν ἱερέων διακρίνεται λαοῦ ὁλοκλήρου, πλήθους φιλοσόφων, ἡγεμόνων καί βασιλέων. 

Ἰδεώδη δέ Ἐκκλησίαν, ἐλευθέραν καί ζῶσαν, ὀνομάζομεν ἡμεῖς ἐκείνην, εἰς τήν ὁποίαν ἡ μέν πολιτεία οὐδεμίαν ἔχει ἀνάμιξιν, ὁ δέ εὐσεβής λαός ὑπακούει καί ὑποτάσσεται εἰς τόν κλῆρον, πρεσβυτέρους καί ἐπισκόπους, οἱ δέ ποιμένες, ἐκλεγόμενοι ὑπό τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ, κυβερνῶντες τήν Ἐκκλησίαν ὑπακούουν καί ὑποτάσσονται εἰς τούς θείους νόμους, εἰς τό Ἱερόν καί Ἅγιον Εὐαγγέλιον.

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ θεοφόρος, ἱερεύς καί μάρτυς ὤν, εἰς ἐπιστολήν του πρός ἱερέα ἔλεγεν: «Μηδέν ἄνευ γνώμης σου γενέσθω, μηδέ σύ ἄνευ γνώμης Θεοῦ τι πρᾶττε». (Στήν ἐνορία σου τίποτε νά μή γίνεται χωρίς τήν δική σου γνώμη, ἀλλά οὔτε κι ἐσύ νά κάνεις πράγματα ἀντίθετα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ).

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο ΣΦΕΝΔΟΝΗ τοῦ ὁσίου, προφήτου καί ὁμολογητοῦ τῆς Πίστεως πατρός Αὐγουστίνου Καντιώτη.

Από τον ιατρό Φώτιο Μιχαήλ

H ΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 Υπέροχες συμβουλές για το ποιά πρέπει να είναι η θέση και η συμπεριφορά του ιερέα

H ΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Να προσφέρει ελπίδα και αισιοδοξία ιδιαίτερα σε καιρούς κρίσης βασίζοντάς τες σε γερές και στέρεες βάσεις που προσφέρουν η ορθόδοξη πίστη και η ανυπόκριτη αγάπη. Από την άλλη πλευρά δεν πρέπει να διαψεύσει ή να απογοητεύσει όσους τον εμπιστεύονται. Ο ιερέας δεν παραπέμπει σε ουτοπίες χριστιανικού τύπου για τη λύση των προβλημάτων, αλλά στην αποκατάσταση μιας ορθής σχέσης προς το Θεό που προϋποθέτει την αυτογνωσία και την αυτοκριτική. 

Απόστολος Β. Νικολαΐδης, Καθηγητής και Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

 ...Τρία είναι τα βασικά ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουμε με βάση τον τίτλο: α) ποια είναι τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης κοινωνίας, β) πως κατανοείται η θέση του ιερέα σήμερα και γ) σε τι συνίσταται ο ρόλος του. Η απάντηση στα δύο πρώτα θα είναι σύντομη, ενώ εκτενέστερη θα είναι στο τρίτο ερώτημα που είναι και το πλέον ενδιαφέρον και χρήσιμο.

 1. Η σύγχρονη κοινωνία

 Η σύγχρονη κοινωνία είναι κατά κοινή ομολογία εκκοσμικευμένη. Έχει δηλαδή απομακρυνθεί όχι μόνο από τη θρησκευτική αλλά και τη λοιπή παράδοση, που θέλει πρόσωπα και θεσμούς να είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τις δοκιμασμένες παραδοσιακές αξίες και τους παραδοσιακούς κανόνες. Είναι μια κοινωνία χωρίς προσωπικό Θεό, χωρίς αγάπη και χωρίς ανθρωπιά. Η εμπειρία δε των τελευταίων αιώνων μας διδάσκει ότι όταν πεθαίνει ο Θεός πεθαίνει και ο άνθρωπος.

 Από τα πλέον βασικά χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνίας θα αναφέρω μόνο τέσσερα:

 - Η αποθέωση της τεχνολογίας και ιδιαίτερα της βιοτεχνολογίας, που πράγματι επιτελεί θαύματα σε σημείο μάλιστα να διεκδικεί ρόλο θρησκείας. Γενικότερα θα έλεγα ότι η σύγχρονη κοινωνία κατασκευάζει θρησκευτικά υποκατάστατα, νέα είδωλα, και καταφέρνει να ελκύει ευκολότερα τους ανθρώπους από όσο τα παραδοσιακά θρησκευτικά συστήματα.

 - Η αποθέωση της οικονομίας. Το χρήμα έχει αποσπάσει όλη την προσοχή και το ενδιαφέρον του σύγχρονου ανθρώπου. Πρόκειται για ειδωλολατρία από την οποία δεν απέχουν ούτε και αυτοί οι ίδιοι οι χριστιανοί. Είναι χαρακτηριστική η παρατήρηση του Μαρξ, ότι δεν συνάντησε στη ζωή του πιο ευσεβείς στο χρήμα από τους χριστιανούς της εποχής του. Η οικονομία κατέστη πλέον δέσποινα και ρυθμιστής όλων των θεσμών, ακόμη και της Πολιτικής, την οποία μέχρι πρότινος υπηρετούσε.

 - Η αυξανόμενη αποδυνάμωση της θρησκευτικής ομοιογένειας και η έντονη εμφάνιση του θρησκευτικού συγκρητισμού που ευνοεί τη συνύπαρξη όλων των θρησκειών, επιβάλλοντας έναν μέσο όρο θρησκευτικότητας, και ο οποίος απειλεί την ελληνορθόδοξη ταυτότητα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο μεγάλος κίνδυνος δεν είναι αυτό που αναφέρεται ως πανθρησκεία, αλλά η απώλεια της δικής μας ταυτότητας που παράγει συγκεκριμένο ήθος και συγκεκριμένη συμπεριφορά.

Περί τῆς σπουδαιότητος τῆς ἱερωσύνης καί τοῦ πρός τούς ἱερεῖς ὀφειλομένου σεβασμοῦ και περί καταλαλιάς

Για όσους ξεχνούν, ότι η ανυπακοή και η απομάκρυνση από τον ιερέα είναι μόνο για θέματα Αιρέσεως και Πίστεως και γι' αυτό κατά τον Άγιο δεν έχουν δικαίωμα να "νά καταληφθοῦν ἀπό τήν μανίαν νά καθαιροῦν καί νά ἐκβάλλουν τούς ἱερεῖς ἀπό τό ἅγιον βῆμα".

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος 

Ἀναγινώσκω ὅτι πᾶσαν τήν κρίσιν ἔδωκεν ὁ Πατήρ τῷ Υἱῷ (Ιωάν. Ε’ 22). Βλέπω δέ ἐξ ἄλλου ὅτι ὁ Υἱός τήν κρίσιν ταύτην ἐνεχείρισεν ὁλόκληρον εἰς τούς ἱερεῖς… Χωρίς ἱερωσύνην, οὔτε τήν ψυχικήν μας σωτηρίαν δυνάμεθα νά κατορθώσωμεν, οὔτε τά αἰώνια ἀγαθά νά ἀποκτήσωμεν! Δέν ἐλέχθη ὅτι κανείς δέν ἠμπορεῖ νά εἰσέλθῃ εἰς τήν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, ἐάν δέν ἀναγεννηθῇ μέ τό βάπτισμα τοῦ ὕδατος καί τοῦ πνεύματος; (Ιωάν. Γ’ 5). Δέν ἐγράφη ὅτι ἐκεῖνος, ὅστις δέν ἤθελε τρώγει τήν σάρκα τοῦ Κυρίου καί δέν ἤθελε πίνει τό αἷμα του, χάνει τήν αἰώνιον ζωήν; (Ἰωάν, ΣΤ’ 54).

Ἀλλά καί τά δύο αὐτά, τό μυστήριον τοῦ ἁγίου βαπτίσματος καί τό μυστήριον τῆς θείας κοινωνίας δέν ἠμποροῦν νά τελεσθοῦν παρά μόνον μέ τά χέρια τοῦ ἱερέως, πῶς, λοιπόν, χωρίς αὐτά θά ἠμπορέσῃ κανείς ν’ ἀποφύγῃ τήν κόλασιν ἤ νά λάβῃ τούς προωρισμένους διά τήν τήρησιν τῶν θείων ἐντολῶν στεφάνους; Αὐτοί οἱ Ἱερεῖς εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιστατοῦν εἰς τόν πνευματικόν μας τοκετόν διά τοῦ βαπτίσματος. Δι’ αὐτῶν -τῶν ἱερέων-, μέ τάς τρεῖς καταδύσεις καί τάς τρεῖς ἀναδύσεις, ἐνδυόμεθα τόν Χριστόν καί γινόμεθα μέλῃ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία Ἐκεῖνον ἔχει κεφαλήν. Οἱ Ἱερεῖς, λοιπόν, εὐλόγως πρέπει νά μᾶς εἶναι σεβαστότεροι ἀπό κάθε ἄλλον ἄρχοντα καί τιμιώτεροι καί ἄπ’ αὐτούς τούς γονεῖς μας, διότι αὐτοί μέν μᾶς ἐγέννησαν σωματικῶς, εἰς δέ τούς ἱερεῖς ὀφείλομεν την γέννησίν μας ἐκ τοῦ Θεοῦ καί τήν διά τῆς θείας χάριτος υἱοθεσίαν.

Οἱ Ἱερεῖς τῶν Ἰουδαίων εἶχον τήν ἐξουσίαν νά θεραπεύουν τήν λέπραν τοῦ σώματος, ἤ, ἀκριβέστερον, νά πιστοποιοῦν μόνον τήν θεραπείαν αὐτήν. Καί ὅμως γνωρίζομεν πόσον ζηλευτόν καί τιμημένον ἦτο τό ἀξίωμά των! Οἱ ἰδικοί μας ἱερεῖς ἔλαβον ἐξουσίαν ὄχι διά λέπραν σώματος, ἀλλά διά λέπραν ψυχῆς! Καί ὄχι ἁπλῶς νά ἐξετάζουν ἄν ἔγινε ἡ θεραπεία, ἀλλά νά ἐνεργοῦν αὐτοί ὅ,τι χρειάζεται διά τήν πλήρη θεραπείαν! Ὥστε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἤθελον τούς καταφρονεῖ, εἶναι κατά πολύ μιαρώτεροι καί ἀνοσιώτεροι ἀπό τόν Δαθάν καί τούς συντρόφους τοῦ (Ἀριθμ. ΙΣΤ’) καί ἄξιοι μεγαλυτέρας τιμωρίας. Καί τό λέγω καθαρά. Δέν γνωρίζω τίποτα ἀθλιώτερον ἀπό ψυχήν, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τιμήν πρός τούς Ἱερεῖς. Ἡ ψυχή αὕτη εἶναι γεμάτη ἀπό οἶστρον δαιμονικόν.

ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ (Τεκνογονία, κωλύμματα Ιερωσύνης, Οικουμενισμός) ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ

 Πηγή: "Agonasax"

ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

 

 Πολύς λόγος γίνεται τόν τελευταῖον καιρόν εἰς τόν ἐκκλησιαστικόν χῶρον περί τῆς «Οἰκονομίας». Τῆς ἐκκλησιαστικῆς βεβαίως «Οἰκονομίας», ἡ ὁποία «Οἰκονομία» θά πρέπῃ, ὅπως ἀρκετοί ἰσχυρίζονται, κατά κανόνα νά ἐφαρμόζεται ἀπό τούς ποιμένας εἰς τήν σημερινήν ἐποχήν. Προβάλλουν δέ αὐτήν τήν πρόφασιν, διότι εἰς τήν ἐποχήν μας, εἰς τήν ὁποίαν τό κακό παρουσιάζει τόσην ἔξαρσιν, λέγουν ὅτι εἶναι δῆθεν ἀδύνατον νά ἐφαρμοσθῇ ἡ ἐκκλησιαστική «Ἀκρίβεια». Προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις...

Ἐπειδή λοιπόν ἡ ἄποψις αὐτή τείνει νά κυριαρχήσῃ ὡς ἡ μόνη ποιμαντικῶς σωστή, καλόν εἶναι, εἰς τήν συνέχειαν, ἁπλᾶ καί σύντομα, νά σκιαγραφήσωμε τί εἶναι ἡ «Ἀκρίβεια» καί τί εἶναι ἡ «Οἰκονομία». Ἐννοεῖται, ὅτι τό θέμα αὐτό ἀνήκει εἰς τήν ἁρμοδιότητα τῶν εἰδημόνων τῆς εἰδικότητος τοῦ «Κανονικοῦ Δικαίου», ἀπό ἐπιστημονικῆς καί θεολογικῆς ἀπόψεως, ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει πώς δέν ἠμποροῦν νά ἀσχοληθοῦν μέ αὐτό καί νά ἔχουν λόγον καί οἱ ἁπλοί πιστοί. Ὅταν μάλιστα, εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τήν ὀρθή πνευματική μας ζωή, γνωρίζωμε πώς μέσα εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὀφείλουν τά πάντα νά ἐναρμονίζωνται μέ τούς Ἱερούς Κανόνας, ὅπως μᾶς τούς παρέδωσαν οἱ Πατέρες, καί ὄχι σύμφωνα μέ νεωτεριστικές-νικολαϊτικές διδασκαλίες καί ἑρμηνεῖες, πού θέλουν νά περάσουν κάποιοι, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀποκεκομμένες ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Παράδοσι, τότε γίνεται ἀπολύτως κατανοητό πώς εἶναι ὄντως ἀνάγκη νά ἀσχοληθοῦμε μέ τίς δύο αὐτές ἐκφράσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, τόσον δηλαδή τῆς «Ἀκριβείας», ὅσον καί αὐτῆς τῆς «Οἰκονομίας». Ἄς περάσωμε λοιπόν νά δοῦμε

τό περιεχόμενο τῶν δύο αὐτῶν ὅρων εἰς τήν ἐκκλησιαστική μας γλῶσσα καί ζωή.

«Ἀκρίβεια» εἶναι ἡ ἀπόλυτος τήρησις τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί αὐτῶν τῶν ἐκκλησιαστικῶν διατάξεων καί τῶν λειτουργικῶν τυπικῶν, τά ὁποῖα ἰσχύουν σέ μία ἐκκλησιαστική περιφέρεια. Φυσικά, ὁ σκοπός τῆς ἀκριβείας εἶναι ἡ διατήρησις τῆς ἑνότητος καί τῆς τάξεως εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί μέσῳ αὐτῆς ἡ ἐπίτευξις τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ ἐν γένει πρόοδος καί προαγωγή τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.

«Οἰκονομία» εἶναι ἡ πρόσκαιρη, περιορισμένη καί ἔλλογος ἀπόκλισις ἀπό τήν ἐφαρμογή τῆς «Ἀκριβείας» τῶν Ἱερῶν Κανόνων πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν. Ἐννοεῖται δέ, πώς αὐτό δέν εἶναι θέμα τοῦ καθενός, ἀλλά τῶν εἰδικῶν καί ὑπευθύνων, οἱ ὁποῖοι ἁρμοδίως χειρίζονται τίς λεπτές αὐτές καταστάσεις.

Κατά τήν «Οἰκονομίαν», λοιπόν, ἔχομε μέν τήν ἀπόκλισιν ἀπό τόν κανόνα, ἀλλά δέν ἐκφεύγομε ἀπό τόν σκοπό του. Ἔτσι, ἐπί τῆς οὐσίας, δέν γίνεται παρέκκλισις ἀπό τό πνεῦμα τοῦ κανόνος, ἀλλά ἀπό τό γράμμα αὐτοῦ. Εἰς τήν παράγραφον αὐτήν, ἄς προσθέσωμεν καί τόν σοφόν λόγον τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου, ὁ ὁποῖος, γιά τό θέμα αὐτό, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἔγραφε εἰς τόν «Ὀρθόδοξον Τύπον» (14/6/91) τά ἑξῆς: «Ἀναστολή, δέν σημαίνει κατάργησιν. Μόλις ξεπερνιέται ἡ δυσκολία, ἐφαρμόζεται πάλιν ἡ ἀκρίβεια τῶν Κανόνων». Ὁ δέ Γέροντας Παΐσιος, μέ τόν ἁπλό καί φωτισμένο λόγο του, σέ κάποια συζήτησι περί οἰκονομίας καί ἀκριβείας καί περί τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τοῦ Πηδαλίου, εἶχε τονίσει τά ἑξῆς: «Τό Πηδάλιο κάποιες φορές χρειάζεται νά τό στρίβωμε, ἀρκεῖ αὐτό νά γίνεται γιά λόγους σωτηρίας τῆς ψυχῆς. Γι᾽ αὐτό ὀνομάζεται ''πηδάλιο''». Ὄντως παράδειγμα ἁπλό καί φωτισμένο. Εἶναι δηλαδή ὅπως τό τιμόνι στό πλοῖο, γιατί χωρίς πηδάλιο τό σκάφος δέν πηγαίνει πουθενά.

Μετά ἀπό τίς ἀναγκαῖες διευκρινήσεις ἐπί τοῦ θέματός μας καί τόν ὁρισμό τῆς «Ἀκριβείας» καί τῆς «Οἰκονομίας» (περισσότερα ἠμπορεῖ νά μελετήσῃ ὁ κάθε ἐνδιαφερόμενος εἰς τά ὑπάρχοντα ἐγχειρίδια καί εἰς τίς εἰδικές μελέτες τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου), ἄς ἔλθωμε νά ἀγγίξωμε κάποιες χαίνουσες πληγές πού καλύπτονται μέ τήν δῆθεν «Ἐκκλησιαστική Οἰκονομία». Διότι, ναί μέν εἴπαμε περί «Οἰκονομίας», ἀλλά ἄς μή καταντᾷ τελικῶς ἡ «Οἰκονομία» ἀνοικονόμητη καί ἰσοπεδωτική, ὅσον ἀφορᾶ εἰς τούς Ἱερούς Κανόνας καί εἰς τό Ὀρθόδοξον ἦθος, τά ὁποῖα εἶναι οἱ δύο πλευρές τοῦ γνησίου νομίσματος.

«Πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν»;

Ἄς δοῦμε ἀρχικά τό θέμα τῆς τεκνογονίας τῶν Ὀρθοδόξων ζευγαριῶν. Ἔχει διαμορφωθῆ καί τείνει νά παγιωθῇ, δυστυχῶς, μία κατάστασις, ἡ ὁποία ἀποσπᾶ τόν γάμο ἀπό τήν τεκνογονία. Ἀποτέλεσμα δέ αὐτοῦ εἶναι τά ζευγάρια (καί δέν ὁμιλοῦμε ἐδῶ περί τῶν ἀθέων) νά σταματοῦν εἰς τό ἕνα ἤ τό πολύ εἰς τά δύο παιδιά καί ταυτοχρόνως νά θέλουν νά ἔχουν τήν συχνή μυστηριακή ζωή, τήν Θεία Κοινωνία. Βεβαίως, ὑπάρχουν καί οἱ περιπτώσεις πού ὄντως χρειάζεται νά ἀντιμετωπίζεται τό θέμα αὐτό καί κατά περίπτωσιν ἀπό τόν ὑπεύθυνο πνευματικό καί πάντοτε ἐντός τοῦ πλαισίου τῆς σωστῆς «Οἰκονομίας».

Ὅταν, ὅμως, ἡ τακτική αὐτή κατευθύνεται ὑπό ὡρισμένων προσώπων πού ἔχουν κάποιο «ὄνομα» εἰς τόν ἐκκλησιαστικό χῶρο καί τείνῃ νά παγιώνεται πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις, τότε τά πράγματα ξεφεύγουν μέ ἀποτέλεσμα ἡ «Οἰκονομία» νά καταντᾷ «Ἀκρίβεια» (δηλ. ἀκριβής παρανομία) καί τρόπος «ὀρθῆς χριστιανικῆς ζωῆς». Τό δέ πνευματικό ἐπίπεδο μεταπίπτει, ἀπό ὑψηλό καί ἀγωνιστικό, εἰς τό χαλαρό, εὔκολο, ἐπιπόλαιο, ὡσάν εἰς ἕναν ἄγευστο καί ἄκοπο προτεσταντισμό, ὁ ὁποῖος δέν ὁδηγεῖ εἰς νομάς σωτηρίους.

Οἱ ὑπεύθυνοι διά τήν διαμορφουμένην αὐτήν κατάστασιν εἶναι κάποιοι ἐκ τῶν κληρικῶν καί ὡρισμένοι λαϊκοί. Οἱ κληρικοί αὐτοί, ἐνδεχομένως, ἤ δέν ἔχουν μελετήσει σωστά καί ἀπό ὀρθοδόξου σκοπιᾶς τό ζήτημα τῆς τεκνογονίας, ἤ δέν ἔχουν ἀγωνισθῆ διά νά ἀποβάλουν ἀπό τήν καρδιά τους τό δέλεαρ καί τό φόβητρο τοῦ κόσμου καί ἔτσι διστάζουν νά ὀρθοτομήσουν τόν λόγον τῆς ἀληθείας κηρύσσοντας καί ἐφαρμόζοντας πρακτικές ὅλως ἀπαράδεκτες καί ἀντικανονικές. Οἱ δέ λαϊκοί «θεολόγοι», μᾶλλον κοινωνιολόγοι καί τοῦ κόσμου φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικῶς οὐδέποτε ἐγνώρισαν τήν ζωντανή πίστι καί τήν ἀγωνιστική Ὀρθοδοξία, ἐνῶ ἔχουν κάποια χαρίσματα, ἔχουν καταφέρει, μέ τίς ποικίλες θεωρίες των, συσχετίζοντας τήν σαρκική πτῶσι μέ τόν ὑψηλό καί ἀγγελικό θεῖον ἔρωτα (ἐάν εἶναι ποτέ δυνατόν!), νά ἐπηρεάζουν ἀρνητικά τούς ρηχούς περί τήν θεολογίαν καί τούς ἀγεύστους τῆς συνειδητῆς πίστεως ἐγγάμους κληρικούς καί λαϊκούς.

Τό ἀποτέλεσμα εἶναι νά ἔχῃ ἤδη δημιουργηθῆ «σχολή» μέ ἄκρως ἀρνητικά ἀποτελέσματα («πονηροί δέ ἄνθρωποι καί γόητες προκόψουσιν ἐπί τό χεῖρον πλανῶντες καί πλανώμενοι» (Β´ Τιμοθ. γ´ 13)). Τούς λείπει δηλαδή ἡ ἐμπειρία τῆς θείας ἀγάπης-ἔρωτος καί ἔχουν ὡς ὑποκατάστατα αὐτές τίς νοοτροπίες καί, ἀντί νά χορταίνουν ἀπό τόν ἀκόρεστο κορεσμό τοῦ Θεοῦ, ἔχουν ὑπαρξιακή ἀνεπάρκεια. Εἶναι ἄνθρωποι, δυστυχῶς, πού ἀντί, μέ τά ὅποια τάλαντά τους, νά οἰκοδομοῦν τούς πιστούς βάσει τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Παραδόσεως, αὐτοί, μέ τήν πεπλανημένη διδασκαλία τους, ἔχουν καταστῇ νεωτεριστές-νικολαΐτες-παρερμηνευτές, «φάροι ἐσβεσμένοι ἀντί τηλαυγεῖς», χλιαροί ἀντί θερμοί, ὄντες «φιλήδονοι μᾶλλον, ἤ φιλόθεοι» (Β´ Τιμόθ. γ´ 4). Δηλαδή, παρερμηνεύουν καί ἀποδομοῦν τό μυστήριον τοῦ γάμου (καί ὄχι μόνον), καί, ὅπως ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, καταντοῦν τό μυστήριον τοῦ γάμου «ἔννομον παλλακείαν». Φυσικά, ἐδῶ δέν ἠμπορεῖ νά γίνεται λόγος περί «Οἰκονομίας», ἀλλά περί ὀλιγοπιστίας καί περί Νικολαϊτισμοῦ, κλπ., διότι καταστρατηγεῖται παντελῶς ἡ ἔννοια τῆς εὐλογημένης «Οἰκονομίας» καί χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος της ὡς ἐπικάλυμμα τῶν παθῶν καί τῶν ἐγκλημάτων κατά τῆς πίστεως.

Ἐπίσης, ὑπάρχει μία ἄλλη μεγάλη ἀνοικτή πληγή, ἡ ὁποία οὐδόλως εἶναι δυνατόν νά ἐπουλωθῇ ἕνεκεν «Οἰκονομίας», ἀλλά ἀντιθέτως αἱμορραγεῖ ἀκαταπαύστως. Καί ποιά εἶναι αὐτή; Μέ ὀδύνη καί θλῖψι τήν βλέπομε νά αὐτοαποκαλύπτεται, διότι ἀπό μόνος του «ὅταν ἔλθῃ ὁ ἀσεβής εἰς βάθος κακῶν καταφρονεῖ» μέ ἀποτέλεσμα νά «ἐπέρχεται αὐτῷ ἀτιμία καί ὄνειδος» (Παροιμ. ΙΗ´ 3). Βλέπομε δηλαδή αὐτήν τήν ὄζουσαν καί πυορροοῦσαν πληγήν εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν δημιουργοῦν οἱ ὑπεύθυνοι καί ἡ ὁποία ὀνομάζεται «κωλύμματα ἱερωσύνης». Ἀπᾴδει τό νά ἀναφέρωμε ἐμεῖς αὐτά τά ὁποῖα λαμβάνουν χώραν καί γίνονται ὄχι μόνον παγκόσμιον ρεπορτάζ, ἀλλά ἀναπαράγονται, κατά τό μᾶλλον ἤ ἧττον, ἀπό τούς χώρους, εἰς τούς ὁποίους θά ἔπρεπε νά εὐωδιάζουν τά κρίνα τῆς ἁγιότητος καί τά μῦρα τῆς Χάριτος.

Τοῦτο μόνον ἐρωτοῦμε τούς καθ᾽ ὕλην ἁρμοδίους: Ἀποτελεῖ πρᾶξιν «Οἰκονομίας» τό νά κυκλώνουν τό Ἱερόν Θυσιαστήριον μονάδες πού θά ἔπρεπε νά εὑρίσκωνται εἰς τάς τάξεις τῶν «προσκλαιόντων»; Χειρίζονται τήν εὐλογημένην «Οἰκονομίαν» ὅσοι θέτουν τάς χεῖρας των εἰς ἄτομα τά ὁποῖα χρήζουν ἀκόμη καί εἰδικῆς ψυχικῆς θεραπείας καί πού ἔχουν ξεφύγει ἀπό τά ἀνθρώπινα ὅρια;

Ἐδῶ, ἴσως ἀπαντήσουν κάποιοι ἀπό αὐτούς τούς ὑπευθύνους πώς δέν ἐγνώριζαν ἐξ ἀρχῆς. Ὅταν ὅμως γίνεται ἀντιληπτόν τοῖς πᾶσι τό φαινόμενον αὐτό, γιατί καί τότε συνεχίζουν νά βόσκουν μέσα εἰς τήν «κόπρον τοῦ Αὐγείου»; Γιατί καταντοῦν τά Ἱερά Θυσιαστήριά μας χώρους εἰς τούς ὁποίους πραγματοποιεῖται τό φρικτόν ὅραμα τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου;

Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε!

Θέτομε ὅμως καί ἕνα γενικώτερο ἐρώτημα: Ὑπάρχει «Οἰκονομία» εἰς τά τῆς Ἱερωσύνης; Νομίζομε ναί, μόνον ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν ἡλικίαν τῶν κληρικῶν καί αὐτό ὑπό ὅρους καί κατά εἰδικές περιπτώσεις. Ἀλλά, τό νά ἀποδεχώμεθα «Οἰκονομία» εἰς τό θέμα τῶν κωλυμμάτων, αὐτό, μᾶλλον «κατάρα» εἶναι.

Ὅμως, κατά τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία καί τήν Πατερική Παράδοσι, τό νά ἐφαρμόσῃ ἕνας ποιμήν τήν κατά περίπτωσιν ἐπιτρεπτήν «Οἰκονομίαν», ἡ ὁποία φυσικά δέν θά προσκρούῃ εἰς τούς Ἱερούς Κανόνας καί εἰς τό ὀρθόδοξον ἦθος, εἶναι ἀνάγκη ὁ ἴδιος νά ἔχῃ ὑπερβῆ τό ἐπίπεδον τῆς καθάρσεως καί νά εὑρίσκεται, εἴτε εἰς τό ἐπίπεδον τοῦ φωτισμοῦ, εἴτε εἰς ἐκεῖνο τῆς θεώσεως. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, ἡ ἀνοικονόμητος «Οἰκονομία» καί ἡ οἱαδήποτε κατάλυσις τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί Δογμάτων καταντᾶ ἕνα νυστέρι, ὄχι εἰς τά χέρια τοῦ εἰδικοῦ χειρουργοῦ, ἀλλά εἰς τά τρεμάμενα χέρια ἑνός ἀσχέτου. Τά δέ ἀποτελέσματα; Θά εἶναι, τό ὀλιγώτερον, τραγικά.

«Κύριε, μή μνησθῇς ἀνομιῶν ἡμῶν ἀρχαίων τε καί προσφάτων. Μή ἀντισταθμίσῃς τῷ βάρει τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν τήν προσήκουσαν ἀνταπόδοσιν...» (Ἐκ τῆς εὐχῆς ἐπί ἀπειλῇ σεισμοῦ-Μέγα Εὐχολόγιον, ἐκδόσεις Ἀστέρος, σελ. 539).

Βεβαίως, θά ἠμπορούσαμε νά ρίξωμε τήν ματιά μας, κρατῶντας τήν ὄσφρησί μας, καί σέ ἄλλες ἀνοικτές πληγές πού δέν λέγουν νά ἐπουλωθοῦν εἰς τό ὄνομα τῆς ταλαίπωρης «Οἰκονομίας», ὅπως τό ὅτι πνευματικοί ἐπιτρέπουν τίς προγαμιαῖες σχέσεις καί διάφορα ἄλλα ἀνεπίτρεπτα. Αὐτοί, εἶναι πνευματικοί τῆς «Διεθνοῦς Ἀμνηστίας», οἱ ὁποῖοι, ἐκτός τῶν ἄλλων, διά νά ἀποδείξουν εἰς τόν ἑαυτόν τους, ἀλλά καί εἰς ἄλλα πρόσωπα, ὅτι ἔχουν τήν ἀποδοχήν τῶν πιστῶν, καί μάλιστα τῶν νέων ἀνθρώπων (πνευματικῶν παιδιῶν-ὀπαδῶν..., Γεροντισμός, κλπ.), ἁμαρτάνουν μέ τό νά ρίπτουν «ὕδωρ εἰς τόν οἶνον των» μέ ἀποτέλεσμα νά πίπτουν εἰς θανάσιμα ἁμαρτήματα, τόσον οἱ ἴδιοι, ὅσον καί οἱ ψυχές τίς ὁποῖες ἔχουν χρεωθῆ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καταστάσεις αὐτόχρημα τραγικές, γιά τίς ὁποῖες τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον τονίζει πώς «τυφλός δέ τυφλόν ἐάν ὁδηγῇ ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται» (Ματθ. ΙΕ´ 14).

Τό ἀποκορύφωμα ὅμως ὅλων καί ἡ πληγή τῶν πληγῶν, ἡ Πλάνη τῶν Πλανῶν, εἶναι τά σχεδόν συλλείτουργα καί οἱ συμπροσευχές (καί ὄχι μόνον) τῶν «Ὀρθοδόξων» οἰκουμενιστῶν, τά ὁποῖα καταδικάζονται ἀπεριφράστως ἀπό τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας, ἀλλά καί ἀπό τόν θεηγόρον ὅμιλον πάντων τῶν θεοφόρων Πατέρων.

Οὐδείς ἠμπορεῖ νά ἀρνηθῇ ὅτι ἡ μεγαλυτέρα διαστροφή εἰς τό θέμα τῆς «Οἰκονομίας» συντελεῖται μέσῳ τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ. Ἐντός αὐτῆς τῆς καμίνου ρευστοποιεῖται καί τήκεται τό σύνολον τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Τό δέ ἐκμαγεῖον τοῦ συγκρητισμοῦ ἀποκαλύπτει ἕνα τερατῶδες προσωπεῖον, τό ὁποῖον οὐδεμίαν σχέσιν δύναται νά ἔχῃ μέ τήν ἀκραιφνῆ Ὀρθοδοξίαν, τήν ὁποίαν βιώνουν οἱ ἐπίσημοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἐννοεῖται δέ, ὅτι τό θέμα τῶν συμπροσευχῶν, τόσον ἐκτός τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ὅσον καί ἐντός αὐτῶν, μέ ἀρχιερατικά καί ἱερατικά ἄμφια, μέ ἐπιτραχήλια, ὠμοφόρια καί μανδύας, ὄχι μόνον δέν εἶναι ἁπλό, ἀλλά, δοθέντος ὅτι οἱ οἰκουμενιστές αὐτοί σχεδόν ὁλοκληρώνουν καί τό συλλείτουργον, ἀνεπιφυλάκτως τότε ἠμπορεῖ νά γίνῃ λόγος περί καταλύσεως τῶν Ἱερῶν Δογμάτων καί ἄρα περί προδοσίας τῆς ἁγιωτάτης ἡμῶν Ὀρθοδοξίας. Ἡ δέ δικαιολογία, ὅτι ὅλα αὐτά τά θέατρα τοῦ παραλόγου λαμβάνουν χώραν ἕνεκεν τῆς ἀγάπης καί τῆς προσεγγίσεως τῶν ἀνθρώπων, εἶναι τόσον φαιδρή πού ὅσοι τήν ὑποστηρίζουν καταπίπτουν εἰς χειροτέραν κατηγορίαν ἀπό ἐκείνην ἡ ὁποία ἤδη τούς ἀποδίδεται, τοὐτέστιν τῆς προδοσίας τῆς πίστεως.

Καί, φυσικά, ὅλα αὐτά, διότι ἐλλείπει ἐκ τῆς καρδίας ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ μέ ἀποτέλεσμα νά ἀποκορυφώνεται ἡ προσβολή καί ἡ περιφρόνησις τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μέ τόν ἀείμνηστον Γέροντα Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλον, «ὅταν παραβιάζωνται, ἐκδικοῦνται». Καί ἐκδικοῦνται ὅσους «Ὀρθοδόξους» οἰκουμενιστάς καταρρίπτουν τά αἰώνια καί εὐλογημένα σύνορα μεταξύ ἀληθείας καί αἱρέσεως, οἱ ὁποῖοι ὑψώνουν χεῖρας ἀνόμους καί εὐλογοῦν καί ἐναγκαλίζονται τούς αἱρετικούς μετέχοντες καί αὐτοί εἰς τήν βλασφημίαν κατά τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Οἱ ἡμέτεροι αὐτοί «Ὀρθόδοξοι», οἱ ὁποῖοι συναγωνίζονται, ἀλλά καί ὡρισμένες φορές ὑπερακοντίζουν σέ εὐχητικές καί θεολογικές ἀμετροέπειες τούς πεπλανημένους καί κακοδόξους αἱρετικούς, ἄς προσέξουν, διότι, ἐννοεῖται, πώς ὁ Θεῖος Δομήτωρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Χριστός, ναί μέν ἀνέχεται ὡρισμένες καταστάσεις διά λόγους πού μόνον Ἐκεῖνος γνωρίζει, ἀλλά ὁ Χριστός ἔχει καί τόν τελευταῖον λόγον. Ὁ δέ πάντοτε ἐπίκαιρος λόγος τοῦ Θεοῦ «ποιμένες πολλοί διέφθειραν τόν ἀμπελῶνά μου, ἐμόλυναν τήν μερίδα μου...» (Ἱερ. ΙΒ´ 10) ἐκφράζει ἐπακριβῶς ὅλα αὐτά τά ὁποῖα λαμβάνουν χώραν εἰς τά οἰκουμενιστικά συνέδρια, μέ συμπροσευχές κλπ., μέ πρόφασι δῆθεν τήν ἀγάπη καί ὅ,τι ἄλλο, καί τά ὁποῖα οὐσιαστικό σκοπό ἔχουν νά ἀποδομήσουν τά θεμέλια, ἀλλά καί τό ὅλον οἰκοδόμημα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας, μέ τελικό σκοπό τήν ἕνωσι τῶν «ἐκκλησιῶν».

Ἄς γίνουν λοιπόν ὅλοι αὐτοί πολύ προσεκτικοί, διότι περιπίπτουν σέ πλάνη, καθ᾽ ὅσον ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ξεκάθαρος πρός ὅσους προσβάλλουν τό Σῶμα Του, τήν Ἐκκλησία Του: «Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. Ι´ 31).

Ὅμως, ἱκανόν ἐστι.

ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ