Μπορεί ένας πνευματικός να καταργεί την ελευθερία σου;

  

Υπάρχει μια πληγή που δεν συζητιέται αρκετά. Άνθρωποι που πλησίασαν την Εκκλησία με δίψα για Θεό και βρήκαν αντί για ελευθερία έναν άλλον δεσμό. Πνευματικοί που απαιτούν τυφλή υπακοή. Που αποφασίζουν για κάθε λεπτομέρεια της ζωής σου. Που καλλιεργούν φόβο, ενοχή, εξάρτηση. Που σε κάνουν να πιστεύεις ότι χωρίς αυτούς χάνεσαι.

Αυτό δεν είναι Ορθοδοξία. Είναι πνευματική τυραννία.

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο. Δεν ζητά μηχανική υπακοή ζητά ελεύθερη αγάπη. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...» δεν λέει «θα σε αναγκάσω». Δεν βιάζει. Δεν εκβιάζει. Δεν καταργεί πρόσωπα. Αν ο ίδιος ο Θεός σέβεται την ελευθερία μας, πώς τολμά άνθρωπος να την καταπατά στο όνομά Του;

✔Ο Απόστολος Παύλος το είπε με χειρουργική ακρίβεια: «Ουχ ότι κυριεύομεν υμών της πίστεως, αλλά συνεργοί εσμεν της χαράς υμών» (Β΄ Κορ. 1,24). Δεν εξουσιάζουμε την πίστη σας συνεργαζόμαστε για τη χαρά σας. Αυτό είναι το μέτρο κάθε πνευματικής πατρότητας.

Πως πρέπει ο Ιερεύς να παρακινή τον ασθενή να μην κρύπτη κανένα αμάρτημα

 Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

   Πολλοί ασθενείς, και γεροί, με το να έχουν πολλά συχαντεραίς αμαρτίαις, εντρέπονται να ταις εξομολογηθούν· και μάλιστα η γυναίκες όπου φυσικά εντρέπονται περισσότερον από τους άνδρας. Λοιπόν ο πνευματικός δια να δώση θάρρος εκείνου όπου εξομολογείται δια να φανερώση τας αμαρτίας του, πρέ­πει να του είπη ετούτα τα λόγια, ή άλλα όμοια.

Ποιον από τα δύο του φαίνεται ευλογώτερον;

Να εντραπή εδώ εις ένα άνθρωπον μόνον τον πνευματικόν, ή ύστερα εις όλον τον Κόσμον; Να φανή αμαρτωλός εδώ εις ένα σύντροφόν του αμαρτωλόν, ή εις την άλλην ζωήν έμπροσθεν εις τον Θεόν, και εις τους Αγγέλους, και όλους τους Αγίους;

Να καταισχυνθή και να ταπεινωθή εδώ πρόσκαιρα εις μίαν στιγμήν καιρού, ή ύστερα να κολασθή αιώνια;

Να γροικήση εδώ ολίγην πικράδα εις το στόμα, ή ύστερα να γροικά εις τα σπλάγχνα πόνον, και βάσανον ατελεύτητον;

   Ας διαλέξη ως φρόνιμος ένα από τα δύο αυτά. Δια τούτην την εντροπήν εδώ ο Θεός δεν μας έδωκε πνευματικόν κανένα Ουράνιον Άγγελον, αλλ’ ένα άνθρωπον, ωσάν και λόγου σου· άνθρωπον με άλλον άν­θρωπον· αμαρτωλόν με άλλον αμαρτωλόν δια να μην εντρέπεται ο ένας τον άλλον· και ο πνευματικός πάλιν ως αμαρτωλός και αυτός να συμπαθή. Διατί δεν είναι καμμία αμαρτία όπου να έκανεν ο ένας, και να μην ημπορή να την κάμη και ο άλλος. Τούτο είναι, τέκνον, πονηριά του δι­αβόλου, οπού σηκώνει την εντροπήν από τον αμαρτωλόν, δια να αμαρτήση με ευκολίαν, και τον κάνει να εντρέπεται εις την εξομολόγησιν, δια να μην την φανερώση, και συγχωρηθή. Και πως ημείς δεν εντρεπόμεσθε να μολυνθούμεν, και εντρεπόμεσθε να πλυθούμεν;