Πώς ανέχονται οι πιστοί το αδιανόητο: Οι Ποιμένες τους να συλλειτουργούν με τους αιρετικούς;

 ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΓΑΠΗΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΝΘΙΜΟ

   

    Ἡ Ἐκκλησία πάντα οἰκονομεῖ, ἀλλὰ ἡ οἰκονομία της δὲν γίνεται πρὸς βλάβην τῆς Πίστεως, οὔτε διὰ τῆς οἰκονομίας δίδεται χρόνος στοὺς αἱρετικοὺς νὰ ἐπεκτείνουν τὴν αἵρεση καὶ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν Πίστη καὶ νὰ τὴν ἐπιβάλλουν χωρὶς ἀντίσταση.

   Ἔχει ἀναφερθεῖ πολλάκις τὸ παράδειγμα τοῦ αἱρετικοῦ Νεστορίου. Ὁ ἅγιος Κύριλλος καὶ ὁ Ρώμης Κελεστίνος, ἀφοῦ διαπιστώθηκε ἡ κακοδοξία του, τοῦ ἔδωσαν διορία δέκα (10) ἡμερῶν νὰ μετανοήσει καὶ νὰ ἀποπτύσσει τὴν αἵρεση. Σὰν τὸ παρἀδειγμα τοῦ Νεστορίου ὑπάρχουν κι ἄλλα παραδείγματα.

    Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἐκεῖνο τοῦ μὴ καταδικασμένου μονοφυσίτη, μὰ κανονικοῦ πατριάρχη Κων/πόλεως Ἀνθίμου, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τὸν μὴ καταδικασμένο ἀλλὰ οἰκουμενιστῆ πατριάρχη Βαρθολομαῖο.

    Ἀντίθετα μὲ ὅσα πράττουν οἱ σημερινοὶ «ὀρθόδοξοι» ἐπίσκοποι, ὁ τότε ὀρθόδοξος Πάπας Ἀγαπητός, ὅταν βρέθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὄχι μόνο ἀρνήθηκε νὰ συλλειτουργήσει μαζί του, μιᾶς καὶ εἶχε περιπέσει ὁ Ἄνθιμος καὶ σὲ Κανονικὰ παραπτώματα, ἀλλὰ δὲν δέχτηκε οὔτε κἂν νὰ τὸν συναντήσει:  «Οὐδὲ εἰς θέαν καθάπαξ παραδέξασθαι ἠβουλήθη τὸν κατὰ τῶν θείων κανόνων μανέντα Ἄνθιμον, οὐδὲ συμμετασχεῖν αὐτῶ τῆς θείας κοινωνίας…» (ΑCO, III, 135). Καὶ καθὼς μάλιστα πληροφορήθηκε ἀπὸ μοναχοὺς τῆς Κων/πόλεως καὶ γιὰ τὶς αἱρετικές του ἰδέες (οἱ μοναχοὶ ἐξ αἰτίας αὐτῶν ἀξίωναν τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνσή του ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ θρόνο) ἐπέβαλε ἀργία στὸν Ἄνθιμο, μέχρι τὴν ὑποβολὴ ὀρθόδοξης ὁμολογίας. Ὁ Ἄνθιμος, κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες παραιτήθηκε καὶ ὁ νέος πατριάρχης Μηνᾶς δὲν περίμενε νὰ περάσουν δεκαετίες, ἀλὰ συνεκρότησε σύνοδο γιὰ νὰ ἐξετάσει τὸ θέμα τῶν κακοδοξιῶν τοῦ Ἀνθίμου.

Ὁ Ἄνθιμος δὲν παρουσιάστηκε καὶ δὲν εὑρέθη ποῦ ἐκρύβετο.

Ο άγιος Αγαπητός δεν κοινωνούσε με τον Πατριάρχη Κων/πόλεως, διότι αιρέτιζε! Όχι κρυφά, όπως κάνουν μερικοί που κουνούν το δάκτυλο στους άλλους, αλλά φανερά! Ας τον μιμηθούν οι Ποιμένες που μας διδάσκουν την μίμηση των Αγίων!

Ἡ διακοπὴ μνημόνευσης ἐπέφερε τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν θρόνο τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου.

Ὁ Ἅγιος Ἀγαπητός, πάπας Ρώμης (17 Απριλίου)

                                            

Ὁ Ἅγιος Ἀγαπητὸς ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ (527 – 565 μ.Χ.). Ἦταν ἄνδρας ἀσκητικότατος, ἐνάρετος καὶ θαυματουργός, καὶ γιὰ τὴν ἀρετή του ἀνυψώθηκε στὸ θρόνο τῆς Ρώμης τὸ ἔτος 535 μ.Χ.

Ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς ἐκεῖνο τὸν καιρὸ διεξήγαγε πόλεμο πρὸς τὸν Ὀστρογότθο βασιλέα τῆς Ἰταλίας Θεοδάτο, ἀνέλαβε δὲ νὰ διαμεσολαβήσει μεταξὺ τους ὁ Ἅγιος Ἀγαπητός. Πρὸς ἐκτέλεση τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς, τὸ ἴδιο ἔτος τῆς ἀναρρήσεώς του στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη. Στὸ Συναξάρι ἀναφέρεται ὅτι καθ’ ὁδόν, ὅταν ἔφθασε στὴν Ἑλλάδα, εἶδε ἕναν ἄνθρωπο πάσχοντα ἀπὸ δύο ἀγιάτρευτες ἀσθένειες, δηλαδὴ δὲν μποροῦσε καθόλου οὔτε νὰ μιλήσει, οὔτε νὰ βαδίσει. Αὐτὸν λοιπὸν τὸν ἄνθρωπο ὁ Ἅγιος τὸν θεράπευσε. Ἀλλὰ καὶ μόλις ὁ Ἅγιος ἔφθασε στὴ Χρυσὴ Πύλη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐπιτέλεσε κι ἄλλο θαῦμα. Συγκεκριμένα ἔθεσε τὸ χέρι του στὰ μάτια κάποιου τυφλοῦ ποὺ τὸν πλησίασε καὶ τοῦ χάρισε τὴν δυνατότητα τῆς ὁράσεως.

Στὴν Κωνσταντινούπολη ἔτυχε πάνδημης ὑποδοχῆς ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Ἰουστινιανό, τὸν κλῆρο καὶ τὸν λαό. Ὁ Ἅγιος Ἀγαπητὸς ποὺ συνοδευόταν ἀπὸ πέντε Ἐπισκόπους τῆς Ἰταλίας, δὲν ἐπικοινωνοῦσε μὲ τὸν Πατριάρχη Ἄνθιμο Α΄ τὸν ἀπὸ Τραπεζοῦντος, ἀλλὰ μόνο μὲ τὸν αὐτοκράτορα, διότι ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εἶχε ἀποδεχθεῖ τὴν διδασκαλία τοῦ αἱρετικοῦ μονοφυσίτου Σεβήρου. Ἔτσι ὁ Ἅγιος Ἀγαπητὸς προκάλεσε ἐπίσημα ζήτημα Πατριάρχου.