Η θεωρία της εξελίξεως και η … “εξέλιξη” πολλών θεολόγων!

 

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ ΚΑΙ Η … "ΕΞΕΛΙΞΗ" 

ΠΟΛΛΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ!

Λέων Μπράνγκ, Θεολόγος

Όταν απευθύνεται κανείς στον σύγχρονο άνθρωπο σχετικά με το θέμα της προέλευσης της ζωής κάνοντας λόγο για τη Δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου από το Θεό συναντάει κυριολεκτικά έναν τοίχο. Χαρακτηριστικό στις μέρες μας είναι η σχεδόν απόλυτη ισχύ και αποδοχή της θεωρίας της εξέλιξης. Όποιος τολμάει να την αμφισβητήσει, ιδίως μέσα από την προβολή της Αγίας Γραφής και της Δημιουργίας, θεωρείται φονταμενταλιστής, προσκολλημένος στο παρελθόν και στη μυθολογία, ξένος απόλυτα προς το χώρο της επιστήμης και προς την επιστημονική μεθοδολογία.

Οι θέσεις αυτές ήδη στην σχολική πραγματικότητα είναι σχεδόν απόλυτα παγιωμένες, αφού αυτή η θεωρία προβάλλεται με κάθε ευκαιρία μέσα από όλα εκείνα τα διδακτικά βιβλία που σε κάποιο βαθμό μπορούν να συσχετιστούν με αυτήν. Ενδεικτικό μεταξύ άλλων είναι και η ένταξη της θεωρίας στην εξεταστέα ύλη των Πανελλαδικών Εξετάσεων στο μάθημα της Βιολογίας από το 2010. Τα μόνα βιβλία που κρατούν ακόμα κάποια έστω απόσταση είναι τα βιβλία των θρησκευτικών, αλλά και εκεί παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια σχετική υποχώρηση και προσαρμογή. Με λίγες λέξεις θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής: Γιατί να μη γίνονται αποδεκτές τόσο η θεωρία της μεγάλης έκρηξης όσο και η θεωρία της εξέλιξης, αφού ασχολούνται με το «πώς» της δημιουργίας που είναι αποκλειστικά θέμα της επιστήμης. Αποστολή της θεολογίας είναι να ασχολείται μόνο με το «ποιός» και «γιατί» της δημιουργίας (βλ. π.χ. τις ενότητες 9 και 24 στο βιβλίο των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου «Χριστιανισμός και Θρησκεύματα»).

Επίσημα η θεωρία της εξέλιξης παρουσιάζεται ως επιστημονική θεωρία ως προς την εξερεύνηση και ερμηνεία του φαινομένου της ζωής και της ανάπτυξής του. Στην καθημερινότητα όμως των μαζικών μέσων ενημέρωσης και στην εκπαίδευση επιβάλλεται κυριολεκτικά ως επιστημονική αλήθεια! Συνδέθηκε κυρίως με τον Κάρολο Δαρβίνο (1809-1882), ο οποίος σε δύο βασικά έργα του, το πρώτο με τίτλο «Περί της καταγωγής των ειδών» (1859) και το δεύτερο με τίτλο «Περί της καταγωγής του ανθρώπου» (1871) προσέθεσε στις ήδη υπάρχουσες θεωρίες το μηχανισμό της φυσικής επιλογής, ότι δηλαδή στους διάφορους πληθυσμούς των ειδών επιβιώνουν οι ποιο ικανοί, αυτοί οι οποίοι αποδεικνύουν τη μεγαλύτερη ικανότητα προσαρμογής στις εκάστοτε συνθήκες της ζωής. 

Ομιλία π. Θεόδωρου Ζήση με θέμα: «Τά σωματεῖα θεολόγων (ΠΕΘ – «Καιρός») καί ἡ ὁμοφυλοφιλία».

–https://youtu.be/UaPruFOZMqc?t=1 –  Katihisis

Οι «τολμηρότατοι» περιηγητές που «κάνουν βόλτες» στο Τριαδικό μυστήριο

Ναι, σεβασμιώτατε! Αλλά οι περιηγητές αυτοί «βολτάρουν» έχοντας ως παράδειγμα τους «βολταδόρους» επισκόπους, την αυθάδεια και την ατιμωρησία τους στην οποί κι εσείς για λόγους ανθρωπίνης δόξας συναινείτε.

του Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Στην σύγχρονη θεολογία, από θεολόγους οι οποίοι επηρεάσθηκαν από τον σχολαστικισμό, τον νεοσχολαστικισμό, τον γερμανικό ιδεαλισμό και τον υπαρξισμό, παρατηρείται μια προσπάθεια διεισδύσεως στο μυστήριο του Τριαδικού Θεού για να «ελέγξουν» και να διατυπώσουν το «πως» υπάρχουν τα Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, το ότι συνδέεται η «ελευθερία του Πατρός με τη βούληση του Πατρός», ότι «η ελευθερία του Πατρός κάνει να υπάρχει ο Θεός ως Τριάδα αιώνια και αίδια», ότι «ο Πατήρ από αγάπη -δηλαδή ελεύθερα- γεννά τον Υιό και εκπορεύει το Πνεύμα», ότι «η ελευθερία και η ύπαρξη στον Θεό ταυτίζονται», ότι «το ναί στην ύπαρξή Του είναι ταυτόσημο με το ναί στην Τριαδική Του ύπαρξη», ότι ο Πατήρ «ασκεί την ελευθερία Του ως ναί» κ. α.

Μέσα σε αυτήν την αλαζονική προσπάθεια τολμούν να ομιλούν και για «ιεράρχηση» στα Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, αφού επιδιώκουν με υπαρξιακά γνωσιολογικά-δομικά στοιχεία να ερμηνεύσουν το μυστήριο του Τριαδικού Θεού, να προσπαθούν με τον φιλοσοφικό τρόπο να κατανοήσουν το μυστήριο του Τριαδικού Θεού.

Μια τέτοια νοοτροπία είχαν και οι φιλοσοφούντες θεολόγοι τους πρώτους αιώνες, κυρίως τον 3ο και 4ο αιώνα μ.Χ., οι λεγόμενοι μοναρχιανοί, δυναμικοί και τροπικοί, και έφθασαν σε αιρέσεις, τις οποίες αντιμετώπισαν οι άγιοι Πατέρες στις Οικουμενικές Συνόδους. Αυτό παρατηρείται έντονα στους σχολαστικούς και νεοσχολαστικούς θεολόγους.