Γιατί ὀνομάζεται ὁ διάβολος ὄχι μόνο ἐχθρός ἀλλά καί ἀντίπαλος;

                     

Γιατί ὀνομάζεται ὁ διάβολος ὄχι μόνο ἐχθρός ἀλλά καί ἀντίπαλος; Ἐχθρός ὀνομάζεται γιατί μισεῖ τόν ἄνθρωπο, μισεῖ τό καλό, θέλει το κακό. Ἀντικείμενος ὀνομάζεται ἐπειδή ἐπιχειρεῖ νά ἐμποδίσει καθετί καλό. 

Θέλει κανείς να προσευχηθεῖ; Ἐκεῖνος ἀντιστέκεται ἐμποδίζοντας μέ κακούς λογισμούς, μέ αἰχμαλωσία τοῦ νοῦ, μέ «ἀκηδία». 

Θέλει κανείς νά κάνει ἐλεημοσύνη; Ἐκεῖνος ἐμποδίζει μέ τή φιλαργυρία, μέ τήν τσιγγουνιά. 

Θέλει κανείς νά ἀγρυπνήσει; Ἐκεῖνος ἐμποδίζει μέ τήν ὀκνηρία καί τή ραθυμία. 

Καί ἔτσι μᾶς ἐναντιώνεται σε καθετί, σε κάθε καλό μέ τό ὁποῖο καταπιανόμαστε. Γι' αὐτό ὀνομάζεται ὄχι μόνο ἐχθρός, ἀλλά καί ἀντίπαλος.

Τρία είναι τα μεγάλα όπλα του διαβόλου κατα των χριστιανών

Τρία είναι τα μεγάλα όπλα του διαβόλου κατα των χριστιανών.

Η Άγνοια, δηλαδή η κατάσταση εκείνη όπου ο χριστιανός αγνοεί τον λόγο και των εντολών του Θεού. 

Η Λήθη, δηλαδή ενώ ο άνθρωπος έμαθε και άκουσε τον Ευαγγελικό Λόγο, τον ξέχασε και τον τοποθέτησε στο περιθώριο της ζωής του. 

Η Αμέλεια, δηλαδή η κατάστηση εκείνη όπου ο ανθρωπος ενώ έμαθε και θυμάται τον Λόγο του Θεού δεν τον κάνει πράξη στην ζωή του, διότι δεν υπάρχει αποφασιστικότητα και θέληση. Την θεωρία την γνωρίζει αλλά δεν την κάνει πράξη.

Ας μην επιτρέψουμε αδελφοί μου τον εαυτό μας να πέσει σε κάποια τέτοια ολέθρια, για την ψυχή μας, κατάσταση.

Ας μελετούμε τον Λόγο του Θεού, όχι όμως για να πάρουμε κάποιες θεωρητικές γνώσεις, αλλά για να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημα και τις εντολές του Θεού.

«Αν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου», είπε ο Χριστός. Ας δούμε λοιπόν την ζωή μας κι ας πάρουμε τις ανάλογες αποφάσεις ώστε να δείξουμε όχι με λόγια αλλά με έργα την αγάπη μας στον Σωτήρα μας Χριστό.

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Αν ήμουν ο διάβολος δεν θα ερχόμουν χρησιμοποιώντας βία αλλά ευκολία.

“Αν ήμουν ο διάβολος δεν θα ερχόμουν χρησιμοποιώντας βία αλλά ευκολία. Θα τους έδινα ό,τι θέλουν, και ό,τι έχουν ανάγκη, θα τους έκανα να νιώθουν ομοιογενείς αλλά εντελώς μόνοι, θα τους έκανα να ψυχαγωγούνται διαρκώς αλλά να είναι σιωπηλά κενοί, θα θόλωνα τις γραμμές μεταξύ της αλήθειας και της άποψης, μέχρι που τίποτα να μην σήμαινε κάτι. 

Θα τους δίδασκα να κυνηγάνε την ντοπαμίνη (ευχαρίστηση) και όχι τον σκοπό, να λατρεύουν τον εαυτό τους αλλά να μισούν αυτό που είναι.

Δεν θα τους κατέστρεφα με πόλεμο, αλλά θα τους κατέστρεφα με την απάθεια κρατώντας τους αποπροσανατολισμένους και “μουδιασμένους” απλά να σκρολάρουν στα κινητά τους, διαρκώς να σκρολάρουν. 

Οἱ πληροφοριοδόται τοῦ Σατανᾶ

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Οἱ πληροφοριοδόται τοῦ Σατανᾶ

Παραγγέλλει ὁ Ἀπ. Παῦλος (Ἐφ. δ΄ 27):

«μηδὲ δίδοτε τόπον τῷ διαβόλῳ». (: Καὶ μὴ δίνετε εὐκαιρία στὸ διάβολο νὰ εἰσχωρῆ ἀνάμεσά σας).

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς συμβουλεύει γιὰ τοὺς δαίμονες:

«Ὅταν στὸν Χριστὸ εἶπαν οἱ δαίμονες, «σὲ γνωρίζουμε ποιὸς εἶσαι», τοὺς ἐπιτίμησε μὲ πολλὴ αὐστηρότητα (Μᾶρκ. 1, 24, Λουκᾶ 4, 34), γιὰ νὰ μᾶς διδάξη σὲ τίποτα νὰ μὴ ὑπακοῦμε στοὺς δαίμονες, οὔτε κι ἂν μᾶς λένε κάτι σωστό. Γνωρίζοντας λοιπὸν αὐτά, καθόλου νὰ μὴ ὑπακοῦμε στὸν δαίμονα, ἀλλὰ κι ἂν λέη κάτι ἀληθινό, νὰ τὸν ἀποφεύγουμε καὶ νὰ τὸν ἀποστρεφόμαστε».

Καὶ συνεχίζει:

«Γιατί ὁ διάβολος ὀνομάζεται πονηρός; Ἐπειδὴ ἔγινε πατέρας τῆς κακίας. Γι’ αὐτὸ καὶ λέγεται κατ’ ἐξοχὴ πονηρός, καὶ κρίθηκε ἀρκετό, ἀντὶ τοῦ κυρίου ὀνόματος, τὸ ἐπίθετο μόνο, ἐξ αἰτίας τῆς ὑπερβολικῆς πονηρίας, ποὺ δὲν εἶναι ἐκ φύσεως, ἀλλ’ ἀποκτήθηκε μετά. Ἂν ὅμως θέλης νὰ μάθης ἀπὸ ποῦ ἔχει προέλθει καὶ τὸ ὄνομα τῆς ἴδιας τῆς πονηρίας, κι ἀπὸ δῶ θὰ ἀποκομίσης μεγάλα ὀφέλη. Ὀνομάσθηκε λοιπὸν πονηρία, ἐπειδὴ προσθέτει πόνο καὶ μόχθο σ’ αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει».

Ἰδιαίτερα τὴν σημερινὴ ἐποχὴ ὁ διάβολος παγιδεύει τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχουν πνευματικότητα καὶ τοὺς κάνει ὄργανά του μὲ τὶς μάγισσες, χαρτορίχτρες, καφετζοῦδες, ζώδια κ.λπ.

  Ἕνα σύγχρονο περιστατικὸ ἀναφέρεται στὸ περιοδικὸ “Σωτήρ”, Ἰούλ. 2024:

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Ὁ Σατανᾶς καί ἡ μέθοδός του

Πηγή

Όλοι πια αποκαλύπτουν απροκάλυπτα ποιον κύριο υπηρετούν.

Μία δυσώδης διαβολοπανήγυρη…

 

Μία δυσώδης διαβολοπανήγυρη…

Νεκτάριος Δαπέργολας

    Ἡ Ἰνδιάνα μάγισσα, ποὺ ἀφοῦ ἔκανε τὶς δαιμονικὲς ἐπικλήσεις της σὲ κάποια ἀκατάληπτη γλῶσσα, ἄρχισε νὰ «εὐλογεῖ» τοὺς συνέδρους βήχοντας καὶ φυσῶντας πάνω στὰ κεφάλια τους, ἦταν μία σοκαριστικὴ γιὰ κάποιους, ἀλλὰ γιὰ τὸν ὑποφαινόμενο ἁπλῶς μία ἀπολύτως ἁρμονικὴ καὶ ταιριαστὴ εἰκόνα γιὰ τὶς ἐτήσιες ἐργασίες τοῦ «Παγκόσμιου Οἰκονομικοῦ Φόρουμ», ποὺ πραγματοποιοῦνται αὐτὲς τὶς μέρες στὸ Νταβὸς τῆς Ἑλβετίας.

Μέσα στὰ πάντα καὶ ἔξω ἀπὸ ὅλα

                           Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας

        Ἐπιλεγμένα κείμενα Ἁγίου Ἀθανασίου

ΑΠΑΞ εἰς αἰσθητὰ πεσούσης τῆς διανοίας τῶν ἀνθρώπων͵ ὑπέβαλεν ἑαυτὸν διὰ σώματος φανῆναι ὁ Λόγος͵ ἵνα μετενέγκῃ εἰς ἑαυτὸν ὡς ἄνθρωπον τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰς αἰσθήσεις αὐτῶν εἰς ἑαυτὸν ἀποκλίνῃ καὶ λοιπὸν ἐκείνους ὡς ἄνθρωπον αὐτὸν ὁρῶντας͵ δι΄ ὧν ἐργάζεται ἔργων πείσῃ μὴ εἶναι ἑαυτὸν ἄνθρωπον μόνον͵ ἀλλὰ καὶ Θεὸν καὶ Θεοῦ ἀληθινοῦ Λόγον καὶ Σοφίαν. Τοῦτο δὲ καὶ ὁ Παῦλος βουλόμενος σημᾶναί φησιν· Ἐν ἀγάπῃ ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι͵ ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ ὕψος καὶ βάθος͵ γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ. Πανταχοῦ γὰρ τοῦ Λόγου ἑαυτὸν ἁπλώσαντος͵ καὶ ἄνω καὶ κάτω καὶ εἰς τὸ βάθος καὶ εἰς τὸ πλάτος – ἄνω μὲν εἰς τὴν κτίσιν͵ κάτω δὲ εἰς τὴν ἐνανθρώπησιν͵ εἰς βάθος δὲ εἰς τὸν ᾅδην͵ εἰς πλάτος δὲ εἰς τὸν κόσμον – τὰ πάντα τῆς περὶ Θεοῦ γνώσεως πεπλήρωται. … 

Όταν ό διάβολος ρώτησε τρείς μοναχούς τί θά άλλαζαν από τό παρελθόν.

Μιά μέρα, ό διάβολος εμφανίστηκε σέ τρείς μοναχούς καί ρώτησε τόν καθένα ξεχωριστά τί θά άλλαζαν από τό παρελθόν.

Διάβολος: "Αν σού έδινα τή δύναμη νά αλλάξεις κάτι στό παρελθόν σου, τί θά άλλαζες;"

Ό πρώτος μοναχός απάντησε γρήγορα μέ μεγάλο αποστολικό ζήλο:

-Δέν θά σάς επέτρεπα νά αφήσετε τόν Αδάμ καί τήν Εύα νά πέσουν στήν αμαρτία, γιά νά μήν απομακρυνθεί ή ανθρωπότητα από Τόν Θεό.

Ό δεύτερος μοναχός, πού είχε καρδιά γεμάτη έλεος, απάντησε:

- Θά σέ εμπόδιζα νά απομακρυνθείς από Τόν Θεό πού θά σέ καταδίκαζε γιά πάντα.

Ό τρίτος μοναχός ήταν ό πιό απλός από τούς τρεις. Αντί νά απαντήσει στόν διάβολο, έπεσε στά γόνατα, σταυρώθηκε καί προσευχήθηκε:

Ο διάβολος δεν μπορεί να αναγκάσει κανέναν από εμάς να αμαρτήσει. Μπορεί μόνο να προτείνει την αμαρτία.

Μπορεί να σου προσφέρει το ξίφος για να σκοτώσεις τον εαυτό σου. Ο ίδιος δεν μπορεί να σε σκοτώσει. Ο Θεός δεν του δίνει αυτή την δύναμη. Αλλά, αν εσύ δεχθείς αυτό το ξίφος, αν δεχθείς π.χ. την φιλαργυρία, ή τον θυμό ή την ζήλεια ή την πονηριά, την καταλαλιά, την κλοπή, να! τότε πήρες στα χέρια σου το ξίφος και το καρφώνεις στην καρδιά σου. Αυτός προτείνει την αμαρτία σε σένα και σε μένα . Κι εγώ και εσύ (τι κάνουμε;). Εγώ και εσύ, ή αποδεχόμαστε την αμαρτία ή την διώχνουμε. Αυτό σημαίνει ότι ή σκοτώνουμε τον εαυτό μας, χωρίζουμε την ψυχή μας από τον Θεό, ή διώχνοντας την αμαρτία βαδίζουμε ολοταχώς προς την Ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χριστού, προς την νίκη, την οριστική και τελεία νίκη κατά της αμαρτίας , κατά του θανάτου, κατά του διαβόλου.

Γιατί κινεῖται ὁ διάβολος ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου;

                    

Τόσο ἡ ἁγία Γραφή ὃσο καί οἱ ἃγιοι Πατέρες τονίζουν μέ ἰδιαίτερη ἒμφαση, τόν ρόλο τοῦ Πονηροῦ στήν ἐπεισαγωγή τῆς ἡδονῆς καί τῆς ὀδύνης στήν ἀνθρώπινη φύση. 

Εἶναι γνωστά ὂσα ἀναφέρονται στήν Π. Διαθήκη σχετικά μέ τήν ὑποβολή τοῦ Πονηροῦ στούς πρωτοπλάστους νά παραβοῦν τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ συκοφαντώντας τήν παιδαγωγική άγάπη του.

Αὐτό τό γεγονός, γιά τό ὁποῖο μᾶς μιλάει ἡ Ἁγία Γραφή, τό ἀναλύουν μέ πολλή συστηματικότητα οἱ ἃγιοι Πατέρες.

Ὁ ἃγιος Μάξιμος λέει γιά τό ζήτημα αὐτό, ὃτι ὁ διάβολος φθονεῖ τό Θεό φθονεῖ ὃμως καί τόν ἀνθρωπο. 

Μέ δολιότητα ἐν τούτοις παρουσίασε στόν Ἀδάμ ὡς δῆθεν φθονερό τόν Θεό μέ σκοπό νά τόν παραπείση νά μήν ὑπακούση στή θεία ἐντολή, γιατί ἂν ὑπάκουε θά γινόταν ἐναργής καί ὁλοφάνερη ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ πού θά τόν θέωνε. 

Αὐτό θά ἦταν καί ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ. 

Γιατί τόσο μίσος εναντίον των Χριστιανών; Ρώτησε ο Μοναχός τους Δαίμονες

     Κάποτε με είχε επισκεφθεί ένας μεγαλόσχημος μοναχός από το Άγιον Όρος. Ήταν 7 το απόγευμα. Έδειχνε άνθρωπο τρομοκρατημένο. Λες και είχε ιδεί φάντασμα. Πράγματι, δεν είχα πέσει και πολύ έξω.

Όπως προχωρούσε η συζήτηση, ισχυρίζετο πώς οι δαίμονες έχουν την ικανότητα να παρουσιάζονται στους ανθρώπους ακόμη και αισθητά.

– Και τούς έχετε δει; Τον ρώτησα.

– Ναι. Ναι. Τούς είδα με τα ίδια μου τα μάτια, όπως βλέπω τώρα εσένα. Μετά την θεία λειτουργία γύρισα στον κελί μου. Είπα να ξαπλώσω για λίγο, μέχρι να σημάνει ή ώρα για φαγητό.