Η ευσυνειδησία και η συνέπεια μειώνονται μεταξύ των νέων

Η ευσυνειδησία και η συνέπεια μειώνονται μεταξύ των νέων

Από το «Μαμά Μπαμπάς και Παιδιά»

Ποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας ενός παιδιού ή εφήβου προβλέπουν καλύτερα την υγεία, την οικονομική άνεση και την ευτυχία που θα απολαμβάνει πολλά χρόνια αργότερα; Ας υποθέσουμε, στα 35 του χρόνια; Είναι ο μέσος όρος των βαθμών του; Η δημοτικότητα; Η ​​συναισθηματική σταθερότητα; Όχι. Τα χαρακτηριστικά που προβλέπουν καλύτερα τη μελλοντική του ευημερία είναι η εντιμότητα, η ειλικρίνεια και ο αυτοέλεγχος, η ικανότητά του δηλ. να διαχειρίζεται τα του εαυτού του με σωφροσύνη και να λειτουργεί με βάση αρχές. ⁽¹⁾

Οι ψυχολόγοι συνδυάζουν την ειλικρίνεια και τον αυτοέλεγχο σε ένα ενιαίο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας που ονομάζουν «ευσυνειδησία». Εδώ και δεκαετίες, οι μελέτες που παρακολουθούν τη πρόοδο των παιδιών δείχνουν ότι τα παιδιά και οι έφηβοι που έχουν ευσυνειδησία και αυτοέλεγχο έχουν καλύτερη υγεία και επιτυγχάνουν μεγαλύτερη οικονομική άνεση και ευτυχία ως ενήλικες. Ακόμη και οι σχολικοί βαθμοί, η δημοτικότητα και η συναισθηματική σταθερότητα έχουν μικρότερη προγνωστική δύναμη για τα επιθυμητά αποτελέσματα στη ζωή σε σύγκριση με αυτό το χαρακτηριστικό.

Ωστόσο σημειώνεται δραματική μείωση της ευσυνειδησίας μεταξύ των εφήβων και των νεαρών ενηλίκων τα τελευταία 10 χρόνια. Σε γενόμενη -στις ΗΠΑ- μελέτη για το θέμα ⁽²⁾, η οποία περιεγράφηκε στους «Financial Times»⁽³⁾, διαπιστώθηκε ότι οι νέοι είναι σήμερα πολύ λιγότερο ειλικρινείς και αυτοελεγχόμενοι από ό,τι ήταν μόλις πριν από μια δεκαετία.

Ἰωσὴφ Βρυέννιος – Τὸ ναὶ ναί· καὶ τὸ οὒ οὔ.

Ἰωσὴφ Βρυέννιος – Τὸ ναὶ ναί· καὶ τὸ οὒ οὔ

(ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν. Ματθ. ε´ 37) Περιέχεται εἰς τὴν ἔκδοση: Ἰωσὴφ Βρυεννίου, Τὰ Εὑρεθέντα – τόμος Β´ σελ. 22

---

Ἐστὶ κακὴ ὁμόνοια, καὶ καλὴ διαφωνία· ἐστὶ σχισθῆναι καλῶς, καὶ ὁμονοῆσαι κακῶς· οἷς γὰρ ἡ φιλία ἀπωλείας πρόξενος, τούτοις τὸ μῖσος ἀρετῆς ὑπόθεσις γίνεται· καὶ κρείσσων ἐμπαθοῦς ὁμονοίας, ἡ ὑπὲρ ἀπαθείας διάστασις· καλὸν τὸ εἰρηνεύειν πρὸς πάντας, ἀλλ᾿ ὁμονοοῦντας πρὸς τὴν εὐσεβειαν· ἡ γὰρ εἰρήνη μετὰ μὲν τοῦ δικαίου καὶ πρέποντος, κάλλιστόν ἐστι κτῆμα καὶ λυσιτελέστατον, μετὰ δὲ κακίας, ἢ δουλείας ἐπονειδίστου, πάντων αἴσχιστόν τε καὶ βλαβερώτατον. Ἐπεὶ οὐδεὶς δύναται κτήσασθαι τὴν ἀγάπην τῶν πονηρῶν καὶ κακῶν, χωρὶς κακίας καὶ πονηρίας· μεγάλη δὲ ἀρετὴ τοῦ δικαίου, ὅταν ἔχῃ τοὺς τοῦ Θεοῦ ἐχθρούς, ἐχθρούς· καὶ τοὺς αὐτοῦ φίλους, φίλους· ὥσπερ μεγάλη κακία ἁμαρτωλοῦ, ὅταν τοὺς τοῦ Θεοῦ φίλους ἔχῃ ἐχθρούς, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ φίλους.

Ο τόσο σημαντικός ευαγγελικός λόγος, τον οποίο κατήργησε η σημερινή αδιάκριτη και ατέρμονη Οικονομία!

Το «ναι» που θα λέμε να είναι «ναι». Το ίδιο και με το «όχι».

                      

Το να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα είναι αποστολή του καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής του και ο βασικός λόγος της ύπαρξής του.

Πάντα με συγκλόνιζε ο λόγος του Χριστού “ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν” (Ματθ. 5,37). 

Το «ναι» που θα λέμε να είναι «ναι». Το ίδιο και με το «όχι». 

Δεν πρέπει να είμαστε σαν τα καλάμια που τα ταρακουνάει ο άνεμος, υποτασσόμενοι στις ριπές της κοινής γνώμης, αλλά να είμαστε σταθεροί όσο ο βράχος μέσα σε ένα ρέμα.

Προς σύγκριση με τους σημερινούς κληρικούς. Όποιος όμως συγκρίνει, έχει και την ευθύνη της μίμησης του ορθού με πράξεις και όχι με λόγια

Και το κεφάλι μου, να μου πάρουν, ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΕΛΑΒΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΑΡΝΗΘΩ!

                        

Έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος:

" Και στο παραστατό της πόρτας να μου βάλουν το κεφάλι μου, να μου το πάρουν, ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΕΛΑΒΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ, ΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΜΟΥ , ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ , ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΑΡΝΗΘΩ! "

Και τώρα που είναι η ώρα του ευλογημένου και μεγάλου ΟΧΙ, ας θυμηθούμε ότι "τιμή Αγίου, μίμησις Αγίου", για να δώσουμε στα παιδιά μας, αυτά που παραλάβαμε κι εμείς.

πηγή

Δεν είναι μόνο οι 176...

Σωστά, αλλά τελικά ποιός ανήκει στην "συντριπτική πλειονότητα των συγχρόνων Ελλήνων Ορθοδόξων" που συνεργούν στο "ἐγκλημα"; Δεν νομίζετε ότι ο καιρός των λόγων τελείωσε, και ήρθε ο καιρός των πράξεων; Δεν νομίζετε ότι δεν αρμόζει κάποιον να τον χαρακτηρίζουμε "αυτοαφοριζόμενο" και μετά να κοινωνούμε μαζί του και να τον μνημονεύουμε;

   

Μπήκαν στην πόλη οι εχθροί, από τις κερκόπορτες που αφήσαμε ορθάνοιχτες αδελφοί και πατέρες!

Μόλις πριν λίγο καιρό, ο μέσος κληρικός στηνόταν στην είσοδο της Εκκλησίας, όχι για να εμποδίσει όσους αυτοαφοριζόμενοι και αυτοκατάκριτοι θεσμοθετούν τα άθεσμα και τα διεστραμμένα, αλλά για να αστυνομεύσει όσους δίψαγαν να ενωθούν με τον Ζωντανό Θεό.

Για κάθε πόρτα που έκλεινε και σφραγιζόταν στο Θεοφοβούμενο και στο Θεάρεστο, άνοιγε μια κερκόπορτα διάπλατα, να εισέλθει το Θεοστυγές και το Θεομίσητο.

Τούτο το έγκλημα έχει αμέτρητους κρυφούς συνεργούς! Την συντριπτική πλειονότητα των συγχρόνων Ελλήνων Ορθοδόξων!

Σκέψεις καὶ συμπεράσματα σχετικὰ μὲ τὸ συλλαλητήριο κατὰ τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ τὶς φροῦδες ἐλπίδες γιὰ δῆθεν ἀγῶνες τῶν Ἐπισκόπων.

 

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἐδῶ καὶ χρόνια ὅσοι ἀγωνίζονται ἐνάντια στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἁγιοπατερικὰ καὶ ὄχι χαρτοπολεμικά, ὅσοι ἀποδεικνύουν συνέπεια λόγων καὶ πράξεων καὶ ὄχι φανφαρολογίες, περιμένοντας ὡς ἄλλος ποιητὴς Φανφάρας τὸ χειροκρότημα τοῦ ἀκροατηρίου, ἔχουν ἀποδείξει ὅτι αἰτία ὅσων ἀπίστευτων καταστάσεων ζοῦμε εἶναι ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ὅσοι τὴν ὑπηρετοῦν, οἱ κληρικοὶ καὶ κυρίως οἱ Ἐπίσκοποι. Ἀκόμα καὶ γιὰ τὸ θέμα τῆς ἀναγνώρισης τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων αἰτία εἶναι ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ὅσοι τὸν ὑπηρετοῦν, οἱ κληρικοὶ καὶ κυρίως οἱ Ἐπίσκοποι.

Θὰ φανεῖ παράξενο καὶ ἀντιδραστικὸ τὴν ἡμέρα ποὺ διοργανώνεται ὀρθῶς μία πανελλήνια διαμαρτυρία ἐνάντια στὸ νομοσχέδιο τῆς ἀνομίας νὰ γράφεται ἕνα ἄρθρο, ποὺ κατὰ τὴν πρώτη ματιὰ φαίνεται νὰ διχάζει. Δὲν εἶναι ὅμως ἔτσι. Σκοπὸς τοῦ κειμένου δὲν εἶναι νὰ διχάσει (άντιθέτως κάθε άντίδραση ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας εἶναι ἐπαινετή), ἀλλὰ νὰ προφυλάξει ἀπὸ φροῦδες ἐλπίδες γιὰ ἀνθρώπους ποὺ προδίδουν καὶ νὰ προκαταλάβει τὴν ἀπογοήτευση καὶ τὴν ἀπραξία ποὺ ἀκολουθεῖ μετὰ ἀπὸ αὐτή.

Διότι παρὰ τὶς διαμαρτυρίες δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγει, ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία ἔχει ἤδη ἀναγνωριστεῖ ἀπὸ τὸ κράτος ὡς φῦλο καὶ σχέση (βλ. σύμφωνο συμβίωσης) καὶ οἱ Ἐπίσκοποι παρότι μιλοῦσαν ἐναντίον της, παρότι προανήγγειλαν ἀγῶνες καὶ ἀναθεματισμούς (βλ. ἐδῶ) μετὰ τὴν ἀναγνώριση αὐτὴ οὔτε τιμώρησαν κάποιον ἔνοχο οὔτε ἀπὸ ἄμβωνος συνέχισαν νὰ στηλιτεύουν τὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς πάθος. Τὸ δὲν ποίμνιο δὲν ἔκανε καὶ μεγάλα πράγματα. Ἀκόμα καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος αὐτοαθωώθηκε ὑποδεχόμενο τὸν μέγα Οἰκουμενιστὴ καὶ πρῶτο ἐπίσκοπο ποὺ βάπτισε παιδί ζεύγους ὁμοφυλοφίλων Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρο μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι δὲν τὸν δέχθηκαν... ἐπίσημα!!! Τὸ πρῶτο βῆμα ἀντίδρασης στὴν ἀσέβεια εἶναι ἡ αὐτοκριτική. Ὅλοι μας καὶ κυρίως οἱ Ἐπίσκοποι δὲν ἔκαναν αὐτοκριτική οὔτε κατὰ διάνοια γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἀντιστάθηκαν στὴν ἀνομία.

Ἀντιθέτως τὴν ἔκρυψαν ὡς ἄλλη μία σκόνη ἀπὸ τὶς πολλὲς κάτω ἀπὸ τὸ χαλί, ἐνῶ αὐτὴ γιγάντωνε καὶ κυρίευε ἀκόμα καὶ τὰ σχολεῖα. Ὁ δὲ λαὸς ἄφησε τὸν ἑαυτό του νὰ ἀποκοιμηθεῖ ἀπὸ τὰ νανουρίσματα τῶν ὡραίων ἀπὸ τὸν ἄμβωνα φωνῶν -ὅλοι γνωρίζουμε αὐτὴν τὴν γλυκιὰ χροιά, ποὺ παίρνει ἡ φωνή τους ἀρχίζοντας μὲ τὰ λόγια «ἀδελφοί...»- καὶ ἐνῶ ἔβλεπε δὲν ζητοῦσε τὴν συνέχεια τοῦ ἀγῶνα βλέποντας παντοῦ «εὐσέβεια».

Ἂν δὲν ὑπάρξει κάθαρση στὴν Ἐκκλησία ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ τόσα δεινὰ ποὺ τὴν λυμαίνονται ἀλλὰ πρωτίστως ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δὲν πρόκειται, δυστυχῶς, νὰ ἀλλάξει τίποτα.

Ὁ Ἅγ. Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης σχετικὰ μὲ τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἐκκλησία

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

«Τιμὴ Ἁγίων, μίμησις Ἁγίων». Αὐτὴ εἶναι ἡ διδαχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο ποὺ πρέπει νὰ τιμοῦμε τοὺς Ἁγίους Της: «μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ. Ἐπαινῶ δὲ ὑμᾶς, ὅτι πάντα μου μέμνησθε καὶ καθὼς παρέδωκα ὑμῖν τὰς παραδόσεις κατέχετε» (Α΄ Κορ. 11). Νὰ μιμηθοῦμε λοιπὸν τοὺς Ἁγίους μας σημαίνει ὄχι μόνο νὰ ἔχουμε συνέχεια στὴν μνήμη μας τὸν τρόπο ποὺ ζοῦσαν, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε καὶ νὰ ἐφαρμόζουμε τὶς διδαχές τους, ὅπως αὐτοὶ μᾶς τὶς παρέδωσαν. Ἰδίως σήμερα μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν σύγχυση καὶ τὴν χαώδης κατάσταση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητας ὁ λόγος τῶν Ἁγίων καὶ ἡ παραδοχή του ἐκ μέρους μας εἶναι παραπάνω ἀπὸ ἐπιτακτική. Τί θὰ ἔλεγαν γιὰ τὴν σημερινὴ χαοτικὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση, ἂν ζοῦσαν σήμερα οἱ Ἅγιοι μας;

Ἂς πάρουμε ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὶς ἐπιστολές τοῦ Ἁγ. Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, ὁ ὁποῖος ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχή του καὶ ἐνῶ ἀκόμα ζοῦσε, φαινόταν ὁμολογουμένως νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὁ ὑμνογράφος: «Βίβλος γνώσεως διδασκαλίας, πλούτῳ πίστεως συντεταγμένη, τῷ πανάγνῳ ἀνεδείχθης ἐν πνεύματι, ἀνακαλύπτων τὰ θεῖα τοῖς χρῄζουσι καὶ τὴν ζωήν θησαυρίζων τοῖς θέλουσι». Ἡ γλώσσα τοῦ ἁγίου εἶναι γεμάτη ἀγάπη, εἶναι παραινετική, συμβουλευτική, ἀλλὰ παράλληλα καυστικὴ καὶ ἀκριβοδίκαιη, μὴ λαμβάνοντας ὑπόψη ἀξιώματα καὶ σκοπιμότητες, ἀλλὰ ἀποσκοπώντας μόνον στὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν καὶ στὴν δόξα τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς κείμενο χρησιμοποιῶ τὴν νεοελληνικὴ μετάφραση τῶν ἐπιστολῶν του ἀπὸ τό: Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου, Ἅπαντα τὰ ἔργα, ἐκδ. «Τὸ Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη, 2000.

Περὶ ὁμονοίας καὶ γιὰ ὅσους λόγῳ ἀνθρωπίνων παθῶν δὲν μποροῦν νὰ ὁμονοήσουν.

«Πόση ἀσυνέπεια ὑπάρχει, πόσοι κίνδυνοι μᾶς περιβάλλουν! Πόσο προσεχτικοὶ καὶ ἐγκρατεῖς πρέπει νὰ εἴμαστε!» Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

 Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Οἰκουμενιστῶν στὴν Ἐκκλησία γινόμαστε μάρτυρες ἑνὸς ἄλλου τραγικοῦ γεγονότος. Τῆς ἄσκησης κυβιστήσεως ἀπὸ τοὺς ἀντιαιρετικούς. Εἶναι πιὰ φανερὸ ἀπὸ πλεῖστα ἄρθρα, τί ἔλεγαν πρὶν πρὸς χαρά μας καὶ τί λένε τώρα πρὸς ἀμέτρητη λύπη μας, οἱ ὑπέρμαχοι τῆς «Οἰκονομίας» καὶ τοῦ «ἄχρι καιροῦ». Ὅλα αὐτὰ φυσικὰ δὲν συμβαδίζουν μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο δὲν πρέπει νὰ σταματήσει ὁ τονισμὸς τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων τῶν Ἁγίων καὶ οἱ ἀγῶνες τοῦ ποιμνίου, ὄχι μόνο γιὰ νὰ ἐπαληθευτοῦν οἱ παραπάνω λυπηρὲς διαπιστώσεις, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μὴν σταματήσει ἡ ἐλπίδα, ὅτι κάποιοι ἴσως ἀλλάξουν πλώρη καὶ ἀκολουθήσουν τὴν ναῦν τῆς Ἐκκλησίας.

Γι’ αὐτὸ παραθέτω καὶ πάλι ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ μὲ τὸν ἀνάλογο σχολιασμό, γιὰ νὰ διαπιστωθεῖ καὶ νὰ γίνει ἀντικείμενο σύγκρισης μὲ τὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση ἡ προδοσία τῶν ταγῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁμολογία καὶ ἡ ἀντίσταση τοῦ ποιμνίου καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ (Τὰ ἀποσπάσματα προέρχονται ἀπὸ ἐδῶ. Ἡ ὑπογράμμιση καὶ ὁ τονισμός τους μὲ μαῦρο εἶναι δικός μου):

Ζητείται συνέπεια στην πνευματική ζωή και στην Πίστη!

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Συνέπεια στην πνευματική ζωή [Ομιλία σχετική με την αποστ. περικοπή της Κυριακής ΙΑ΄Λουκά]

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΛΟΥΚΑ [: Κολ.3, 4-11]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ»

    [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 11-12-1983]       [Β105]

      Στην σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, ο απόστολος Παύλος θέλει να μας δείξει ότι ανάμεσα σε έναν σπουδαίο προορισμό, σε μία σπουδαία κλήση που μας κάνει ο Χριστός και στην δική μας την στάση πρέπει να υπάρχει μία συνέπεια. Ότι δηλαδή Εκείνος θα δώσει αυτά·  εμείς ποιοι πρέπει να σταθούμε έναντι εκείνων που Εκείνος θα μας δώσει; Συγκεκριμένα: «Ὃταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ». «Όταν ο Χριστός θα φανερωθεί, κατά την Δευτέρα Του παρουσία, που ο Χριστός είναι η ζωή μας, τότε κι εσείς μαζί με Εκείνον θα φανερωθείτε ένδοξοι».

    «Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς». «Ώστε λοιπόν, προκειμένου να φθάσετε σε εκείνη την ένδοξη κατάσταση, νεκρώσατε τα μέλη σας, τα μέλη του σώματός σας και ό,τι αφορά στην ψυχή σας, νεκρώσατέ τα αυτά, που υπηρετούν την αμαρτία επάνω εδώ εις την γη».

      Ώστε υπάρχει μια συνέπεια, αγαπητοί. Ναι. Διότι το θέμα της σωτηρίας δεν είναι ένα θέμα που προσφέρεται κατά παθητικό τρόπο στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος δεν θα δεχθεί να σωθεί, απλώς αν πει ένα «ναι» ή ίσως κι αυτό το «ναι» να μην είναι και δικό του. Αλλά ο άνθρωπος θα σωθεί εάν πει το «ναι», δηλαδή πιστέψει, αποδεχθεί και αγωνισθεί. Φυσικά εκείνα τα οποία ο άνθρωπος έχει να προσφέρει έναντι εκείνων που πρόκειται να του προσφερθούν είναι πολύ λίγα. Γι'αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος ότι δεν είναι άξια τα παθήματα τούτου του καιρού, αυτής της παρούσης ζωής, μπροστά στην«μέλλουσαν ἀποκαλυφθῆναι δόξαν».  Μπροστά σε εκείνη την δόξα που πρόκειται να μας αποκαλυφθεί. Συνεπώς είναι σαν να μην προσφέρομε τίποτε. Αλλά σαν να  μην προσφέρομε τίποτε. Στην πραγματικότητα πρέπει να προσφέρομε. Συγκριτικά σαν να μην προσφέρομε τίποτε.

Ἡ τραγικότητα τῶν σημερινῶν Χριστιανῶν, λαϊκῶν καὶ κληρικῶν.

    

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ζοῦμε πράγματι καιροὺς τρέλας, καιροὺς στοὺς ὁποίους οἱ ὅροι, οἱ ἔννοιες, τὰ πρότυπα, οἱ παρακαταθῆκες ἔχουν ἀνατραπεῖ. Ἔτσι ἐπαληθεύεται γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ὁ εὐαγγελικὸς λόγος. Ἡ τραγικότητα ὅμως εἶναι ὅτι ἡ ἀνατροπὴ αὐτὴ δὲν γίνεται μόνο ἀπὸ τοὺς μηδενιστὲς ὑποτακτικοὺς τῆς Ν.Τ.Π. ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Χριστιανούς. 

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι ὡς Χριστιανοὶ καταντήσαμε ἠχεῖα ποὺ ἀναπαράγουν τοὺς ἴδιους ἤχους, ὅπως μία γλυκιὰ μουσικὴ ἄνευ ὅμως ἀξίας, ἀφοῦ δὲν ὁδηγεῖ στὶς ἀνάλογες πράξεις. Ἔτσι καταργοῦμε τὸ «Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 7, 21).

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι βρυχόμαστε ὡς τάχα λέοντες, ἀλλὰ ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα τοῦ κόστους λακίζουμε ὡς λαγοί φοβούμενοι τὸ κόστος κατηγορώντας μάλιστα ὅσους μᾶς τὸ ὑποδεικνύουν ὡς ἀκραίους.

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι μιλοῦμε γιὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὅταν ἀφοροῦν ἐμᾶς σφυρίζουμε ἀδιάφορα, κάνοντας τοὺς εὐσεβεῖς ἀρνούμενοι ὅμως κατὰ τὸν Παῦλο τὴν δύναμη τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς εὐσεβείας.

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι λέμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει, ἐμεῖς ὅμως τὸν ἔχουμε ἀφήσει ἀφοῦ δὲν θέλουμε νὰ πάθουμε γι’ Αὐτόν.

Καὶ ἂν κάποιος πεῖ ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι ὑπερβολές, ἂς δοῦμε κάποιες σὲ ὅλους τοὺς παροικοῦντες τὴν Ἱερουσαλὴμ γνωστὲς ἀποδείξεις:

Κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Κορονοϊοῦ πολλοὶ Χριστιανοί, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, καταδίκασαν τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς ποὺ ἐμβολιάστηκαν, φώναζαν στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ἀπαιτοῦσαν καθαιρέσεις, ξυρίσματα, κλπ. τώρα ὅμως κοινωνοῦν μαζί τους λὲς καὶ δὲν συμβαίνει τίποτα.

Πολλοὶ Χριστιανοί, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, καταδίκασαν τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς, ποὺ ἔκλεισαν τοὺς ναούς, ἀπαγόρεψαν τὴν Θεία Κοινωνία καὶ τὰ ἄλλα Μυστήρια καὶ ἀσέβησαν ἀπέναντί τους, βάζοντας γάντια, ξύλινα κουταλάκια, ἀπολυμαίνοντας εἰκόνες καὶ ἱεροὺς χώρους, κάνοντας ἐπιλογή ποιός θὰ εἶνια στὴν Ἐκκλησία ἢ λειτουργώντας διαδικτυακά. Οἱ Χριστιανοὶ φώναζαν στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ἀπαιτοῦσαν καθαιρέσεις, ξυρίσματα, κλπ. Ὅλα αὐτὰ ὄμως ξεχάστηκαν καὶ τώρα κοινωνοῦν μαζί τους λὲς καὶ δὲν συνέβη τίποτα.

Σαφεῖς καί καθαροί λόγοι... αλλά και πράξεις!

Δεν λείπει μόνο η πνευματική καλλιέργεια, λείπει και η

 συνέπεια!

 

Σαφεῖς καί καθαροί λόγοι

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

   Πολλὲς φορὲς μᾶς ἀπογοητεύουν οἱ γνωστοί μας ἄνθρωποι, γιατί οἱ λόγοι τους δὲν εἶναι σαφεῖς καὶ δὲν ὑπηρετοῦν τὴν ἀλήθεια. Ἐνῷ τοὺς ἀκοῦμε μὲ ἐνδιαφέρον καὶ τοὺς ἐμπιστευόμασθε, τελικὰ διαπιστώνουμε ὅτι μιλοῦν μὲ ἐπιπολαιότητα καὶ εὔκολα συκοφαντοῦν. 

Ἡ σκέψη τους εἶναι σύνθετη καὶ εὐμετάβλητη. Περιγράφουν καταστάσεις μὲ τρόπο ὑπερβολικὸ καὶ συχνὰ ψεύδονται, χωρὶς καμιὰ ἠθικὴ ἀναστολή. Ἕνα θέμα τὴ μία μέρα τὸ ἐμφανίζουν χρήσιμο καὶ ὠφέλιμο καὶ τὴν ἄλλη μέρα τὸ ἐμφανίζουν ὡς ἐπικίνδυνο καὶ καταστροφικό. Τὸ ἄσπρο τὸ κάνουν μαῦρο, τὸν καλὸ ἄνθρωπο τὸν χαρακτηρίζουν κακὸ καὶ τὸν ἐνάρετο ἁμαρτωλὸ καὶ διεφθαρμένο. Καὶ διερωτᾶται κανείς, γιατί συμβαίνει αὐτό; Προφανῶς λείπει καὶ ἡ στοιχειώδης πνευματικὴ καλλιέργεια. 

Κουίζ: Ποιοι τελικά είναι οι ταχυδακτυλουργοί μέσα στην Εκκλησία;

  Ναι, αλλά και κάποιοι επίσκοποι και ιερείς, που εσείς προβάλλετε ως ευσεβείς, κάνουν τα ίδια και π.χ. κάνουν συλλείτουργα σε ονομαστικές εορτές ή αφιερώνουν  ομιλίες τους ως δώρο στους ψευδοποιμένες, που ορθώς αναφέρετε. Καλό, λοιπόν, θα ήταν να δώσετε εσείς πρώτοι το παράδειγμα της συνέπειας.

    

Ιστολόγιο "τας θύρας":

Στην Εκκλησία υπάρχουν κάποιοι «ταχυδακτυλουργοί» οι οποίοι με την συμπεριφορά τους θολώνουν την ατμόσφαιρα και δεν επιτρέπουν στους καλοπροαίρετους πιστούς να διακρίνουν τις εκτροπές των μητροπολιτάδων στα θέματα της Πίστεως.

Πρόκειται για διάφορες οργανώσεις, σωματεία χριστιανικά τα οποία από την μία κάνουν πως καταγγέλλουν τα κακώς κείμενα και από την άλλη συσχετίζονται στενά με τους μητροπολιτάδες που πράττουν τα όσα καταγγέλλουν!

Οι οργανώσεις αυτές συμπυκνώνουν μέσα τους μία Εγελιανή διαλεκτική (θέση-αντίθεση=σύνθεση) αντίστοιχη με αυτήν στα πολιτικά δρώμενα που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Το εκπληκτικό όμως με αυτές τις χριστιανικές οργανώσεις είναι ότι εκφράζουν και τις δύο πλευρές ταυτόχρονα, και την «θέση» και την «αντίθεση», και την παράδοση και τον οικουμενισμό.

Θα διοργανώσουν για παράδειγμα ημερίδα κατά του μετανθρωπισμού, καλώντας εμβολιοποιμένες που προώθησαν τον μετανθρωπισμό!

Θα υπερασπιστούν την συνοδικότητα της Εκκλησίας, πλαισιώνοντας τους εαυτούς τους από οικουμενιστές που κατήργησαν την συνοδικότητα στην Ψευδοσύνοδο της Κρήτης!

Θα υπερασπιστούν το Ορθόδοξο Μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία, παίρνοντας τα εύσημα Ιεραρχών που προωθούν τον συγκρητισμό και την πανθρησκεία!

Κι έτσι οι λέξεις χάσανε το νόημά τους, κι εμείς για να τους «καταλάβουμε» γίναμε σχιζοφρενείς!

Δεν ακούγεται καθαρά η Αλήθεια στην Εκκλησία. Αυτό είναι το πρόβλημα. Και έτσι όπως πορευόμαστε χρόνια τώρα με διπλωματίες και διπροσωπίες, μάθαμε να ζούμε σε έναν κόσμο αντιθέσεων και να μην μας κάνει εντύπωση τίποτα.

Και δεν μας ενοχλεί πια που οι μητροπολιτάδες δέχθηκαν τις αιρέσεις ως «εκκλησίες». Δεν μας ενοχλεί που κοινωνούν με αχειροτόνητους σχισματοαιρετικούς διώκτες των Ορθοδόξων στην Ουκρανία. Δεν μας ενδιαφέρει που μετέτρεψαν τους Ναούς σε τσίρκα. Δεν μας ενδιαφέρει που ο ΨευδοΟλβίας αλωνίζει την Ελλάδα και κατά πάσα πιθανότητα στο Διδυμότειχο λειτουργεί μόνιμα σε Ναό ένας αχειροτόνητος. Δεν μας ενδιαφέρει τίποτα.

Κατά τ’ άλλα μας φταίνε οι πολιτικοί, οι αμερικάνοι και οι μασόνοι.

Πού πρέπει να ψάξει κάποιος σήμερα για να εντοπίσει την γνήσια συνείδηση της Εκκλησίας; Σε ποια έρημο, σε ποια φτωχογειτονιά να βρεθεί; Σίγουρα δεν θα την ανακαλύψει σε κάποιες «βαρυσήμαντες» χριστιανικές οργανώσεις, οι οποίες τελικά αποπροσανατολίζουν και αποκοιμίζουν τα πρόβατα για να επιστρέφουν πάντα πίσω στων δίγλωσσων αποστατών το μαντρί.

https://tasthyras.wordpress.com/2023/03/25/%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%b1%cf%87%cf%85%ce%b4%ce%b1%ce%ba%cf%84%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%bf%ce%af-%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83/#comments

Ἡ δυστυχία του νὰ λὲς τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ νὰ τὴν ἀθετεῖς!

Θαυμάσια ἡ «ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ» τοῦ μητροπ. Κυθήρων κ. Σεραφείμ. Λέγει τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους.

Κι ἐδῶ ἔγκειται τὸ δρᾶμα του. Μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι ὑπάρχει ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ «πρὸ 50ετίας περίπου», μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι αὐτὴ ἡ παναίρεσις προβάλλεται σήμερα «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι «τὸ κίνημα αὐτὸ εἶναι ὀλέθριο», ἀλλὰ κάνει τὰ ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, τοὺς ὁποίους εὐλαβεῖται.

Οἱ Ἅγιοι ἀπομακρύνονταν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς πάραυτα ἢ μετὰ κάποιο μικρὸ διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖο προσπαθοῦσαν νὰ μεταπείσουν τοὺς αἱρετικούς. Στὸ διάστημα αὐτὸ τοὺς κατονόμαζαν (γιὰ νὰ μὴν πέσουν στὴν αἵρεση τοῦ ὀνοματοκρυπτισμοῦ -π. Θ. Ζήσης). Ὁ Κυθήρων ἀποφεύγει καὶ νὰ ὀνοματίσει τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς Παναιρέσεως, καὶ νὰ τοὺς νουθετήσει-ἐλέγξει κατὰ πρόσωπον. Κοινωνεῖ μὲ αὐτοὺς ποὺ ἔλαβαν αἱρετικὲς ἀποφάσεις στὴν αἱρετικὴ Κολυμπάρια Σύνοδο. Κοινωνεῖ μὲ αὐτοὺς ποὺ ἔσχισαν τὴν Ἐκκλησία λειτουργῶντας μὲ ἀχειροτόνητους καὶ σχισματικούς. (Καὶ τὸ δέχεται αὐτὸ ἡ "Κατάνυξη" ‒ποὺ πρωτοστάτησε σὲ αὐτὸν τὸν ἀγῶνα‒ προβάλλοντας τὴν Ἐγκύκλιό του!).

Καὶ γιατί κοινωνεῖ ἄραγε μαζί τους; Ἐκ δειλίας; Ἐπειδὴ τὸν ἔπεισαν ὅτι τυχὸν ἀποτείχισή του θὰ "ἀναγκάσει" τοὺς Οἰκουμενιστὲς νὰ τὸν καθαιρέσουν καὶ νὰ βάλουν Οἰκουμενιστὴ Ἐπίσκοπο στὴ θέση του; Γιὰ κάποιο ἄλλο λόγο; Ἄγνωστον.

Ὦ, ἁγία Ὁμολογία, ὦ ἁγία καθαίρεση, ποὺ θὰ ἔλεγε ὁ Καντιώτης καὶ ποὺ δέχτηκε ὁ Ν. Σωτηρόπουλος, γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Πίστεως! Ἄν ἔκαναν οἱ Ἅγιοι ὅ,τι ὁ Κηθύρων, δὲν θὰ εἴχαμε σήμερα Ὀρθοδοξία, ὅπως θὰ συμπλήρωνε ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος.

Ἀγῶνας γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία χωρὶς θυσίες δὲν γίνεται. Καὶ αὐτὸ τὸ ξέρει καλὰ ὁ κ. Σεραφείμ! Κι ἐδῶ ἔγκειται τὸ δρᾶμα του. Ξέρει τί ἔπραξαν οἱ Ἅγιοι, ἀλλὰ δὲν τὸ πράττει! Εὐχόμαστε νὰ τὸ πράξει πρὶν εἶναι πολὺ ἀργά!

 Παναγιώτης Σημάτης

 

Τό σχετικό ἀπόσπασμα ἀπό τήν«ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ» τοῦ μητροπ. Κυθήρων.

Η στάση των αγίων απέναντι στην αίρεση, το σχίσμα & την πλάνη.

 Αυτά έκαναν και δίδασκαν οι Άγιοι! Σήμερα; Ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί μιλούν γι' αυτά, διαμαρτυρόμενοι όπως λένε, αλλά δεν τα πράττουν. Οι Άγιοι όμως δεν διαμαρτυρόντουσαν, έπρατταν με συνέπεια και ομολογούσαν, γι' αυτό και διέσωσαν την πίστη.

Συντομογραφίες: PG Ελληνική Πατρολογία, PL Λατινική Πατρολογία, ΕΠΕ Έλληνες Πατέρες Εκκλησία, ΒΕΠΕΣ εκδ. Αποστολ. Διακονίας)

(πλήρες κείμενο σε νεοελληνική μετάφραση)

 

ΔΙΑΤΑΓΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

    «και εκείνοι που νομίζουν ότι άκουσαν, παράκουσαν, και εγκατέλειψαν «τον ένα και μόνο αληθινό Θεό» αφού παρασύρθηκαν στις δεινές αιρέσεις» (ΕΠΕ 1, 67).

    «Πριν από όλα να φυλάγεστε, επίσκοποι, από τις τρομερές και επικίνδυνες και αθέμιτες αιρέσεις, αποφεύγοντάς τις σαν φωτιά που καίει όσους τις πλησιάζουν. Να αποφεύγετε επίσης και τα σχίσματα. Καθόσον δεν είναι θεμιτό ούτε ο νους να παρεκκλίνει σε ανόσιες αιρέσεις, ούτε από τους ομόφρονες να χωρίζεστε εξαιτίας φιλαρχίας» (ΕΠΕ 1,275 (1-5).

    «Να φυλάγονται οι πόρτες του χώρου στον οποίο τελείται η σύναξη, για να μην μπει μέσα κανένας άπιστος ή αβάπτιστος. Και αν έλθει κάποιος αδελφός ή αδελφή από άλλη περιοχή έχοντας συστατικά γράμματα, ο διάκονος να τους ανακρίνει εξετάζοντας αν είναι πιστοί, αν είναι άνθρωποι συνδεδεμένοι με την Εκκλησία, μήπως είναι μολυσμένοι από καμμιά αίρεση» (ΒΕΠΕΣ 2,54(16-22).

    «Όλοι αυτοί (οι αιρετικοί) είναι όργανα του διαβόλου και «υιοί της οργής»(Εφεσ.2,3)» (ΕΠΕ 1, 289).

    «Να αρκείστε σε ένα μόνο βάπτισμα… όχι εκείνο που κάνουν οι μισητοί αιρετικοί… Όσοι δέχονται από ασεβείς το μόλυσμα (το δικό τους βάπτισμα δηλ.), αυτοί γίνονται οπαδοί της διδασκαλίας τους. Γιατί εκείνοι δεν είναι ιερείς… ούτε φυσικά όσοι βαπτίζονται από αυτούς έχουν μυηθεί, αλλά είναι μολυσμένοι, επειδή δεν παίρνουν άφεση των αμαρτιών τους, αλλά δεσμό της ασέβειας» (ΕΠΕ 1, 301).

    «Τους άθεους αιρετικούς που μένουν αμετανόητοι, αφού τους ξεχωρίσετε να τους αφορίζετε από τους πιστούς και να τους αποπέμπετε από την Εκκλησία του Θεού και να συνιστάτε στους πιστούς να μένουν με κάθε τρόπο μακριά από αυτούς και ούτε να συνομιλούν ούτε να προσεύχονται μαζί τους. Γιατί αυτοί είναι αντίδικοι και εχθροί της Εκκλησίας, που διαφθείρουν το ποίμνιο και μολύνουν τους κληρονόμους, είναι δοκησίσοφοι και παμπόνηροι… είναι πιο ασεβείς από τους Ιουδαίους και πιο άθεοι από τους Έλληνες» (ΕΠΕ 1, 303).

    «ας αποφύγουμε τους πολύθεους και χριστοκτόνους και καταραμένους και άθεους αιρετικούς» (ΕΠΕ 1, 321).

ΚΛΗΜΗΣ ΡΩΜΗΣ (92-101 μ.Χ.)

«Κάθε ανταρσία και κάθε σχίσμα ήταν μισητό σε σας… .

… το σχίσμα σας διέστρεψε πολλούς, πολλούς τους έβαλε σε στενοχώρια, πολλούς σε δισταγμό, όλους μας σε λύπη» (Α προς Κορινθίους ΒΕΠΕΣ 1,14,2 & 1,32,3-5).

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΒΑΡΝΑΒΑ (σύνταξη έργου 100-130 μ.Χ.)

«Να μην κάνεις σχίσμα, αλλά να μονοιάζεις αυτούς που μάχονται συγκεντρώνοντάς τους» (ΕΠΕ,Αποστ.Πατερ. τομος 4,71).

ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ (+156)

    «Όποιος δεν ομολογεί το μαρτύριο του σταυρού, προέρχεται από τον διάβολο, ενώ όποιος προσαρμόζει τα λόγια του Κυρίου στις δικές του επιθυμίες και λέει, ότι ούτε ανάσταση ούτε κρίση υπάρχει, αυτός είναι πρωτότοκος του Σατανά. Για αυτό εγκαταλείποντας τη ματαιότητα των πολλών και τις ψευδοδιδασκαλίες, ας επιστρέψουμε στο λόγο που από την αρχή μας παραδόθηκε» (προς Φιληππησίους 7,ΕΠΕ 347-349).