π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Η παιδεία του Τιμίου Σταυρού (Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού)

                    

            ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ [:Μάρκ. 8,34-9,1]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης στις 19-9-1999] (Β405)                         

    Η Κυριακή, αγαπητοί μου, μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, είναι ο απόηχος της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε όχι μόνον σαν μία αισθητή υπόθεση -να τον δει, δηλαδή, ο λαός όπως τότε έγινε εις τα Ιεροσόλυμα και να αναφωνήσει το «Κύριε ἐλέησον»· ο Τίμιος Σταυρός είναι παντοτινά υψωμένος και νοητά ορώμενος από τον κάθε Χριστιανό. Και τούτο γιατί ο Τίμιος Σταυρός είναι η μεγάλη παιδεία, η μεγάλη παιδαγωγία του κάθε Χριστιανού, στο κάθε βήμα της ζωής του, για όλους τους Χριστιανούς, όλων των αιώνων και όλων των εποχών. Είναι το σχολείον που πρέπει να φοιτήσει ο πιστός, για να γίνει τέλειος Χριστιανός.

     Και η παιδεία του Τιμίου Σταυρού άρχισε πολύ ενωρίς· από αυτόν τον Παράδεισον. Δηλαδή προ Χριστού. Θα το δείτε. Θα ήταν χωρίς αξία βέβαια η αρετή του Αδάμ, αφού ο Θεός τον εδημιούργησε αγαθόν, αν ο Αδάμ δεν μετήρχετο μία παιδαγωγία. Και η παιδαγωγία του Αδάμ ήταν το ξύλον της γνώσεως καλού και κακού. Ήταν η τήρησις της εντολής της υπακοής, με αισθητή αναφορά τον καρπόν ενός δένδρου. Και τότε απεδείχθη η ελευθέρα, του Αδάμ, βούλησις και ενέργεια. Έπρεπε αυτά να τύχουν μίας δοκιμασίας, για να συνειδητοποιήσει ο Αδάμ και έτσι η αρετή γι’ αυτόν να είναι καρπός όχι παθητικός, αλλά ενεργητικός. Ο Αδάμ, όμως, δυστυχώς έδειξε άρνηση στην παιδαγωγία του Θεού.

ΥΠΑΠΑΝΤΗ -Συγκατάβαση, ὑπακοή καί προσμονή

Ὑπαπαντή τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. (Λουκ. 2, 22 – 40). 

Η χρησιμότητα ενός νόμου φαίνεται από την εφαρμογή του.

                            

Μεγάλη Δεσποτοθεομητορική ἑορτή πανηγυρίζουμε σήμερα! Εἶναι ἡ Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου. Εἶναι γεμάτη ἀπό θεολογικά νοήματα ὑψηλά καί ὠφέλιμα. Ἡ πενία, ὅμως, τῆς ἐμπειρίας καί τῆς γλώσσας δέν εἶναι εὔκολο νά τά ἀποδώσει. Ἔτσι θ’ ἀρκεστοῦμε σέ ὅ,τι ἡ φτωχή μας σκέψη μπορεῖ νά προσεγγίσει.

Καθώς μελετοῦμε τό γεγονός τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, βλέπουμε πώς τρία εἶναι τά πρόσωπα πού πρωταγωνιστοῦν, ὁ Χριστός, ἡ Κυρία Θεοτόκος καί ὁ Δίκαιος Συμεών ὁ Θεοδόχος. Ἄν θέλαμε ν’ ἀποδώσουμε μέ μία λέξη τόν χαρακτήρα τοῦ καθενός ἀπ’ αὐτά τά τρία πρόσωπα, θά λέγαμε: συγκατάβαση, ὑπακοή καί προσμονή. Συγκατάβαση γιά τόν Χριστό, ὑπακοή γιά τήν Παναγία καί προσμονή γιά τόν Συμεών.

Ἡ συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει μέτρο.

Δέν εἶναι ἀρκετό τό γεγονός ὅτι φοράει τήν ἀνθρώπινη σάρκα. Θέλει «κατά πάντα ὁμοιωθῆναι τοῖς ἀνθρώποις». Ἀκόμη καί στίς παραμικρότερες λεπτομέρειες τοῦ ἀνθρωπίνου βίου προσαρμόζει τό Θεϊκό Μεγαλεῖο. Τώρα, σαράντα ἡμέρες μετά τά Χριστούγεννα, ἔρχεται ὁ Σωτήρας μας νά τηρήσει μία διάταξη τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἀπό ἀκρότατη συγκατάβαση.

Ὁ Νομοθέτης διαφυλάσσει τόν νόμο, διότι εἶναι Ἐκεῖνος ἀπό τόν ὁποῖο ἀκοῦμε «οὐκ ἦλθον καταλῦσαι τόν νόμον ἤ τούς προφήτας, ἀλλά πληρῶσαι».

Ἔρχεται νά δείξει ποιός εἶναι ὁ σκοπός τοῦ νόμου. Καί δέν εἶναι δυνατόν νά βρεῖ τόν σκοπό, ἐάν δέν ἐφαρμόσει τόν ἴδιο τόν νόμο, διότι πάντοτε ἡ χρησιμότητα ἑνός νόμου φαίνεται ἀπό τήν ἐφαρμογή του.

Τὸ ὑπερφυσικὸ ἀπαιτεῖ πίστη καὶ ὑπακοὴ

 

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Πρὶν δημιουργήσει ὁ Θεὸς αὐτὸ τὸν ὡραῖο κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο, γνώριζε ὅτι ὁ ἄνθρωπος μετὰ θὰ πέσει καὶ εἶχε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὸν τρόπο, πὼς νὰ τὸν ἀνορθώσει μετὰ τὴν πτώση. Καὶ ὁ τρόπος ἦταν νὰ κατέβει στὴ γῆ ὁ ἴδιος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, χωρὶς ὅμως νὰ χωριστεῖ ἀπὸ τὸν Πατέρα του, νὰ ντυθεῖ πραγματικὰ τὴν ἀνθρώπινη σάρκα, νὰ λάβει τὴν ἀνθρώπινη ψυχή, νὰ γίνει δηλαδὴ πραγματικὸς ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ παύει νὰ εἶναι ταυτόχρονα καὶ Θεός. Μ’ αὐτὸ τὸ σῶμα καὶ τὶς δυνάμεις αὐτῆς τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς νὰ ἐκπληρώσει τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, πράγμα ποὺ ὁ ἄνθρωπος μόνος του δὲν μποροῦσε νὰ τὸ κάνει, ἐξαιτίας τῆς διαφθορᾶς ποὺ προκάλεσε μέσα του ἡ ἁμαρτία. Νὰ δώσει τὸν ἑαυτὸ του θυσία γιὰ τὸν ἄνθρωπο, νὰ πεθάνει στὴν ἀτιμία, νὰ ἀναστηθεῖ ἐκ νεκρῶν καὶ νὰ βάλει ἔτσι τὴν ἀρχὴ τῆς ἀναστάσεως, ἀπὸ τὸ θάνατο στὴν αἰώνια ζωή, γιὰ ὅλους ποὺ θὰ ἀκολουθοῦσαν στὴ συνέχεια τὴ δική του ὁδό.

Ἀλλά πῶς ὁ Κύριος μὲ τὸν θάνατό του ἔσωσε ἀπὸ τὸν θάνατο ὅλους τους ἀνθρώπους, ἂν οἱ ἄνθρωποι που ζοῦσαν πρὶν ἢ μετά δὲν ὑπῆρχαν τότε στὴ γῆ ἢ ἤδη εἶχαν πεθάνει; Πῶς, γιὰ παράδειγμα, μπορεῖ κάποιος νὰ ἐξαγοράσει τὸν αἰχμάλωτο ἀφοῦ οὔτε ὁ αἰχμάλωτος δὲν ὑπάρχει; Σε τέτοια ζητήματα δὲν πρέπει νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν κοινὴ ἀνθρώπινη λογικὴ, ἀλλὰ νὰ σκεφτόμαστε πνευματικά, ὅπως ταιριάζει στοὺς πιστούς.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ... αλλά οι επίσκοποι που βρίσκονται;

Οι σημερινοί Επίσκοποι όλα τα σφετερίζονται, ακόμα και την αλήθεια, για να εξασφαλίσουν την εξουσία τους.
Στο ακόλουθο κήρυγμα της Ι. Μητρ. Κερκύρης μέσα στο ορθόν, ότι η Αλήθεια βρίσκεται μόνο στην Εκκλησία, διαβάζουμε και το διαστρεβλωμένο, ότι η υπεράσπιση της Πίστεως δεν είναι υπόθεση του καθενός, αλλά μόνο του Επισκόπου. Είναι πράγματι τρομερό, πως προπαγανδίζουν οι Επίσκοποι ζητώντας πρωτεία και ευλογώντας τα γένεια τους, αλλά μην αναλαμβάνοντας την ευθύνη τους.
Πράγματι ο ρόλος του Επισκόπου είναι πρωτίστως η διαφύλαξη της Πίστεως και του Ποιμνίου κατά το "σκοπόν δέδωκά σε". Έναν τέτοιον ορθοτομούντα Επίσκοπον φυσικά ακολουθεί και υπακούει το ποίμνιο. Όμως εμείς ρωτούμε: Πού είναι οι σημερινοί Επίσκοποι σκοποί της Πίστεως;
Στην Παναίρεση του Οικουμενισμού που ρημάζει τα πάντα;
Στην αναγνώριση και επικράτηση των σχισματικών εις βάρος των Ορθοδόξων;
Στην συνεχώς αυξανομένη εκκοσμίκευση που υποτάσσει την Εκκλησία;
Στην αμφισβήτηση της Εκκλησίας και των Μυστηρίων Της ως τη μόνη σωτηρία κλείνοντας τους ναούς, αλλάζοντας την ώρα της Αναστάσεως και απαγορεύοντας τα Μυστήρια επί Κορονοϊού;
Όσο για το επιχείρημα δεν πρέπει να είμαστε "φανατικοί" και ανυπάκουοι στους επισκόπους, υπενθυμίζουμε, ότι την Εικονομαχία, την ήττα της οποίας εορτάζουμε, την εισήγαγαν Επίσκοποι και οι πρώτοι που αντέδρασαν ήταν λαϊκοί (βλ. Χαλκή Πύλη), τον Νεστοριανισμό τον εισήγαγε Πατριάρχης και ο πρώτος που αντέδρασε ήταν λαϊκός (Ευσέβιος), τον Μονοθελητισμό τον εισήγαγαν Επίσκοποι και ο πρώτος που αντέδρασε ήταν μοναχός (άγ. Μάξιμος Ομολογητής) την ένωση επί Φερράρας Φλωρεντίας την υπέγραψαν Επισκόποι και το ποίμνιο τους απέρριψε γι αυτό τον λόγο. Για να έχουν λοιπόν οι άλλοι "επίγνωση της θέσης τους" προτείνουμε να αποκτήσετε εσείς "επίγνωση" της δικής σας.

Κλέινουμε με τους λόγους του οσιακής βιωτής αναγνωρισμένου γέροντος Φιλόθεου Ζερβάκου: «Εάν αυτήν την γνώμην ηκολούθουν πάντες οι Χριστιανοί κατά γράμμα, να ακολουθούν δηλαδή τους επισκόπους εις πάντα, αλλοίμονο τότε, ούτε Ορθοδοξία, ούτε Εκκλησία, ούτε Ορθόδοξος Χριστιανός θα υπήρχε σήμερον.

Α.Τ.

Τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

                        

Εἶναι ἀνθρώπινο νά ὑφίστανται διαφορετικές ἀπόψεις γιά θέματα τῆς ζωῆς. Ὁ καθένας μας ἔχει τήν προσωπικότητά του καί βλέπει τά πράγματα μέ τόν τρόπο του. Ὑπάρχουν βεβαίως ἄνθρωποι πού καί πείρα καί γνώση ἔχουν καί, στήν πνευματική ζωή, φώτιση ἀπό τόν Θεό, ὥστε νά μποροῦμε νά ἐλέγξουμε τήν ἀλήθεια τῆς γνώμης μας, ἀκόμη κι ἄν ἀποφασίσουμε τελικά ὅτι οἱ συμβουλές τους δέν μᾶς ταιριάζουν.

Ὑπάρχουν ὅμως καί θέματα στά ὁποῖα δέν μποροῦμε νά ἔχουμε διαφορετική γνώμη. Αὐτά ἔχουν νά κάνουν μέ τήν πίστη καί τήν ἀλήθειά της. Εἶναι τά δογματικά ζητήματα, αὐτά πού διατυπώνουν μέ ἀκρίβεια ποιός εἶναι ὁ Θεός πού πιστεύουμε, ποιά εἶναι ἡ Ἐκκλησία στήν ὁποία εἴμαστε μέλη, ποιό εἶναι τό νόημα τῆς ζωῆς πού μᾶς δόθηκε καί ἀκολουθοῦμε. Ἐκεῖ δέν χωροῦν συμβιβασμοί, ἀλλά ὅποιος ἀκολουθεῖ πλανερές διδασκαλίες ἀποκόπτει τόν ἑαυτό του ἀπό τήν πίστη, καί τότε ἰσχύει γι’ αὐτόν ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 11), «αὐτός ἔχει πιά διαστραφεῖ καί ἁμαρτάνει, καταδικάζοντας ἔτσι ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του».

Οἱ συμβουλές τοῦ ἐπισκόπου

Σωστές θέσεις Αγίων, που χρησιμοποιούνται για να δώσουν λάθος μήνυμα!

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:

«Διόρθωνε τὸν ἱερέα, ἀλλὰ μὴν ἀπομακρύνεσαι ἀπὸ αὐτόν... ὅμως πρόσεχε ποιούς ποιμένες ἀκολουθεῖς, μὴν ἐπιτρέπεις στὸν καθένα νὰ εἶναι ποιμένας σου»

 Δημοσιεύεται πάλι (π.χ. ἐδῶ) μία ρήση τοῦ ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς γιὰ νὰ ἐπηρεάσει τοὺς πιστούς, ὥστε νὰ μὴν προχωρήσουν στὴν διακοπὴ μνημοσύνου. Ἡ ρήση τοῦ Ἁγίου εἶναι φυσικὰ σωστή, ἀλλ’ ὅταν πρόκειται γιὰ Ὀρθόδοξο ἱερέα (μιλάει συγκεκριμένα γιὰ "καλοὺς ποιμένες" κι ὄχι γιὰ αἱρετικό, ἢ ποιμένα ποὺ ἐγκαταλείπει τὰ πρόβατα στὸ στόμα τῶν οἰκουμενιστικῶν «λύκων», εἴτε διότι εἶναι συμβιβασμένος μὲ τὴν Παναίρεση, εἴτε διότι φοβᾶται καὶ τρέμει γιὰ τὴν θεσούλα του, προδίδοντας ἔτσι τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου καὶ τὸ ποίμνιό του! Στο ἴδιο κείμενο μάλιστα ὁ Ἅγιος ἐπισημαίνει: «Από τους ιερείς ξεκίνησε ο πειρασμός στη Δύση, από τους ιερείς ξεκίνησε η καταστροφή της Δύσης». Εἶναι εὐσεβὲς νὰ προβάλλουμε τὸν Ἅγιο νὰ ἐπικροτεῖ τάχα τὴν ὑπακοὴ σὲ τέτοιους ψευδοποιμένες μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ καλύψουμε τὴν δική μας ἀδυναμία; Ὁ Ἅγιος τὸ λέει στὸ ἴδιο ἀκριβῶς κείμενο ξεκάθαρα (ἡ φράση αὐτὴ ἀποκρύβεται σκανδαλωδῶς ἀπὸ τοὺς παρερμηνεύοντες): πρόσεχε ποιούς ποιμένες ἀκολουθεῖς,ω "μὴν ἐπιτρέπεις στὸν καθένα νὰ εἶναι ποιμένας σου"! Καὶ ὁ Ἅγιος σὲ ἀντίθεση μὲ κάποιους «θεολόγους» δὲν πέφτει σὲ αντιφάσεις.

Α.Τ.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικολάου Ἐπισκόπου Ἀχρίδος, Μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς φυλακῆς. Μηνύματα πρὸς τὸν λαό. Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σ. 271

     Νὰ πορεύεσαι, ἔχοντας στὸ νοῦ τὴ σοφία τῶν Πατέρων σου. Μὴν ἐπιτρέπεις στὸν καθένα νὰ εἶναι ποιμένας σου... Ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ξεκίνησε ὁ πειρασμὸς στὴ Δύση, ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ξεκίνησε ἡ καταστροφὴ τῆς Δύσης. Ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ἱερεῖς ποὺ χαλᾶνε κάθε τι ἱερὸ καὶ ἀναποδογυρίζουνε τὸ νόμο... Ὁ ἀρχιερέας Ἀαρὼν δὲν σφυρηλάτησε τὸ χρυσὸ μόσχο στὴν ἔρημο καὶ ἄφησε τὸ λαὸ νὰ τὸν προσκυνᾶ ἀντὶ τὸν ἀληθινὸ Θεό; Γιὰ χίλια χρόνια περίπου ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὴν Ἀνατολὴ καὶ στὴ Δύση ἦταν μία Ἐκκλησία, μὲ τὸν ἴδιο νοῦ, μὲ τὴν ἴδια καρδιὰ καὶ μὲ τὴν ἴδια αἴσθηση καθήκοντος. Ἀλλά, στὸ τέλος τῆς χιλιετίας ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Σωτήρα τοῦ κόσμου, ὁ ἁλυσοδεμένος σατανᾶς ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴν κόλαση, γιὰ νὰ ἐξαπατήσει αὐτὸ τὸν κόσμο. Καὶ ὁ τρόπος τοῦ σατανᾶ δὲν εἶναι ὅπως ὁ τρόπος τοῦ Χριστοῦ.

ΥΠΑΚΟΗ; ΟΧΙ εἰς τὴν αἵρεσιν, ἀλλὰ οὔτε καὶ εἰς τοὺς ἀναξίους ἀρχηγούς

 ΥΠΑΚΟΗ; ΟΧΙ εἰς τὴν αἵρεσιν, ἀλλὰ οὔτε καὶ εἰς τοὺς ἀναξίους ἀρχηγούς

 

Γράφει ὁ κ. Δ.Χ. Σταμάτης, Ph.D., Καθ. Παν/ου

  Ἡ ὑπακοὴ ἔχει δύο τύπους: Ὁ πρῶτος εἶναι ἡ ἀπόλυτη δέσμευση στὸν Θεό, ἀκούγοντας καὶ κάνοντας αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔχει διατάξει νὰ κάνουμε. Τὸ δεύτερο εἶναι μία σχέση, ποὺ εἶναι ἡ ὑπακοὴ στὸν πνευματικό μας ἐξομολόγο, στοὺς πρεσβυτέρους καὶ σὲ ὅποιον ἔχει ἐξουσία. Ὑπακοῦμε τὴ δεύτερη προϋπόθεση μόνο καὶ μόνο ἐάν, ἡ σύστασή τους θὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ ταπείνωση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ στὸ σχέδιο σωτηρίας τοῦ Θεοῦ. Μία προειδοποίηση εἶναι κατάλληλη ἐδῶ. Δὲν εἶναι πάντοτε σωστὴ κάθε ὑπακοὴ στὸν συνάνθρωπό μας ἀνεξαρτήτως θέσης ἢ τίτλου, διότι ὡς ἄνθρωποι καὶ αὐτοὶ κάνουν λάθος. Ὡστόσο, ἡ ὑπακοὴ στὸν Κύριο τὸν Θεό μας εἶναι ἀδιαμφισβήτητη, ἀπόλυτη, πλήρης καὶ ἐπιβεβλημένη.

  Ἔτσι, ἐνῷ ἡ τέλεια ὑπακοὴ δὲν εἶναι ἐφικτὴ λόγω τοῦ ἁμαρτωλοῦ «μακιγιάζ» μας, ἂς προσπαθήσουμε νὰ τὴ δοῦμε ὡς ἄτομο ποὺ ἀκολουθεῖ τὶς ἄμεσες ἐντολὲς μίας αὐθεντίας. Μποροῦμε νὰ παρατηρήσουμε, τουλάχιστον σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις, ὅτι τὸ ἄτομο ὑπακούει ἀκόμα κι ἂν βρίσκει τὶς ἐντολὲς ἠθικὰ κατακριτέες. Αὐτὴ ἡ παρατήρηση μᾶς ὁδηγεῖ νὰ ἐντοπίσουμε δύο τύπους ὑπακοῆς: α) ἐποικοδομητικὴ ὑπακοὴ καὶ β) καταστροφικὴ ὑπακοή.

  Ὅταν ἀκολουθοῦμε τὴν ἀρχὴ τῆς ἐποικοδομητικῆς ὑπακοῆς, ἀπὸ τὸν ἐξομολόγο, τὸν πρεσβύτερο ἢ κάποιον μὲ ἀνώτερη ἐξουσία, τὸ κάνουμε ὄχι μόνο γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ  δείξουμε  ὅτι  ἀγα­πᾶμε τὸν Θεὸ καὶ μέσῳ τῆς ὑπακοῆς μας ὁ Θεὸς μᾶς ἀναγνωρίζει καὶ μᾶς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ ἀπολαύσουμε τὴν ἀγάπη Του. Φυσικὰ σῳζόμαστε ἀπὸ τὴ Χάρη μέσῳ τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ σταυροῦ καὶ μὲ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ. Εἶναι ἡ ὑπακοή μας ποὺ μᾶς ξεχωρίζει ὡς αὐθεντικὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλι, ἡ ἐποικοδομητικὴ ὑπακοὴ ἔχει ὡς στόχο της νὰ δείξουμε τὴν ταπεινοφροσύνη μας καὶ νὰ μᾶς φέρει πιὸ κοντὰ στὸν Θεό.

Άγιος Γεώργιος Χοζεβίτης, Η προσβολή του όταν ήταν νεαρός Μοναχός!

Άγιος Γεώργιος Χοζεβίτης, Η προσβολή του όταν ήταν νεαρός Μοναχός!

Οι άγιοι Χοζεβίται Ιωάννης (αριστερά) και Γεώργιος.

(Διασκευή, επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Ο νεαρός Κύπριος Γεώργιος πήγε από την Μεγαλόνησο στον αδελφό του στα Ιεροσόλυμα ο οποίος ήταν ήδη Μοναχός από καιρό. Επειδή, όμως, ο Γεώργιος δεν είχε βγάλει ακόμη γένια, ο αδελφός του τον πήγε στην Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου που λεγόταν Χοζεβά.

Ο ηγούμενος, όταν είδε την σταθερότητα του και την μοναχική του ευλάβεια, μετά από λίγο καιρό έκανε την κουρά του και του φόρεσε το μοναχικό σχήμα. Στη συνέχεια κάλεσε ένα γέροντα Μοναχό με προκοπή στην άσκηση και του τον παρέδωσε ως συμβοηθό.

Ο γέροντας καταγόταν από την Μεσοποταμία και ήταν πολύ σκληρός. Κάποια μέρα, λοιπόν, έστειλε τον νέο Μοναχό στον χείμαρρο για να φέρει νερό, αλλά αυτός επέστρεψε άπρακτος. Ο Μοναχός Γεώργιος δεν κατάφερε να πάρει νερό λόγω της μοναχικής ενδυμασίας που φορούσε, γιατί στο μέρος εκείνο που υπήρχε νερό, είχαν μπλεχτεί καλάμια και ξύλα και έτσι δεν μπορούσε εύκολα να πλησιάσει κανείς.

Όταν επέστρεψε στον γέροντα και του είπε τι ακριβώς συνέβη, αυτός του είπε να βγάλει αυτό που φορούσε από μέσα, δηλαδή το ζωστικό του και να τυλίξει γύρω στην μέση του το επανώρασο του,

ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΙ ΠΝΙΞΟΥ. ΘΑ ΣΩΘΕΙΣ! Ιερέας (Φρίξον ήλιε!) κηρύττει, ότι η αμαρτία σώζει, αν σου πει ο γέροντας να την διαπράξεις.

Καταλύεται η Πίστη! Αυτά είναι τα προϊόντα του γκουρουισμού δηλ. της γεροντολατρείας και της άκριτης υπακοής που καταδυναστεύει την Εκκλησία.

Πρωτοφανείς δηλώσεις ιερέως – Μας λέει να κάνουμε υπακοή στον διάβολο

                

Παρακολουθήσαμε έκπληκτοι το απόσπασμα ενός πρόσφατου κηρύγματος του π. Αθανασίου Γιουσμά που μας έστειλαν αναγνώστες και μείναμε κυριολεκτικά άφωνοι. Βρείτε κάπου να καθίστε πριν συνεχίσετε την ανάγνωση της παρούσας ανάρτησης.

π. Αθανάσιος Γιουσμάς: Η αρετή της υπακοής.

(ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ από το 16 έως το 18:30)

«Δεν κάνω υπακοή στο facebook, στον τάδε γέροντα, στους τάδε διαμαρτυρόμενους που κατέβασαν εικόνες και ιερά και όσια, διαμαρτυρόμενοι δήθεν για τις ταυτότητες. Δεν κάνουμε υπακοή σε αυτούς, στον «τυχόντα». Κάνουμε υπακοή στον πνευματικό μας. Υπάρχουν -προσέξτε τώρα- κάποιες άγιες γυναίκες που αγίασαν, -δεν θα σας το πω ολόκληρο, όποιοι θέλουν και όποιες να με ρωτήσουν για να σας το πω ιδιαιτέρως- αγίασαν, κάνοντας υπακοή στον γέροντά τους, που η υπακοή, ή καλύτερα η εντολή που τους έδωσε ο γέροντας τους, ήταν καταπάτηση του ου μοιχεύσεις. Νομίζω αντιληφθήκατε. 

Θα το πω τώρα μια που το ‘φερε η κουβέντα.

Ήταν ένας παραδόπιστος γέροντας, είχε άγιες πνευματικές κόρες, μοναχές. Ήταν όμως και ένας εκεί που τις καλοέβλεπε. Λέει στον παραδόπιστο πνευματικό – από δω τον είχε από κει τον είχε στο τέλος τον κατάφερε- θα σου δώσω τόσα αν πείσεις τις καλογριές σου να πέσουν στο κρεβάτι μαζί μου. Παραδόπιστος ων, κάνει ένα κήρυγμα, πείθει τις μοναχές, και αυτές παραβαίνοντας το «ου μοιχεύσεις» και την υπόσχεση που είχαν δώσει της παρθενίας, συνευρίσκονται γιατί το είπε ο γέροντας. Και εδώ έρχεται ένα αλλόκοτο που δεν μπορούμε να το ερμηνεύσουμε παιδιά μου. Μα δεν είμαστε θεοί για να το ερμηνεύσουμε. Ο Θεός αγιάζει αυτές τις καλογριές που παραβίασαν, επαναλαμβάνω για δεύτερη φορά, την υπόσχεση που είχαν δώσει της παρθενίας, ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΥΠΑΚΟΗ, θέλοντας να δώσει σε εμένα και σε σας αυτήν την συμβουλή; «Κάνε υπακοή στην Εκκλησία. Μην κάνεις του κεφαλιού σου. Μην κάνεις υπακοή στο facebook. Μην κάνεις υπακοή στο διαδίκτυο, που βλέπεις τον άλφα ή τον βήτα να λέει ό,τι θέλει. Ρώτα τον πνευματικό σου. Κάνε υπακοή στον πνευματικό σου ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΙ ΠΝΙΞΟΥ. ΘΑ ΣΩΘΕΙΣ. Νομίζω ότι είπα πολλά»

Περί τῆς σπουδαιότητος τῆς ἱερωσύνης καί τοῦ πρός τούς ἱερεῖς ὀφειλομένου σεβασμοῦ και περί καταλαλιάς

Για όσους ξεχνούν, ότι η ανυπακοή και η απομάκρυνση από τον ιερέα είναι μόνο για θέματα Αιρέσεως και Πίστεως και γι' αυτό κατά τον Άγιο δεν έχουν δικαίωμα να "νά καταληφθοῦν ἀπό τήν μανίαν νά καθαιροῦν καί νά ἐκβάλλουν τούς ἱερεῖς ἀπό τό ἅγιον βῆμα".

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος 

Ἀναγινώσκω ὅτι πᾶσαν τήν κρίσιν ἔδωκεν ὁ Πατήρ τῷ Υἱῷ (Ιωάν. Ε’ 22). Βλέπω δέ ἐξ ἄλλου ὅτι ὁ Υἱός τήν κρίσιν ταύτην ἐνεχείρισεν ὁλόκληρον εἰς τούς ἱερεῖς… Χωρίς ἱερωσύνην, οὔτε τήν ψυχικήν μας σωτηρίαν δυνάμεθα νά κατορθώσωμεν, οὔτε τά αἰώνια ἀγαθά νά ἀποκτήσωμεν! Δέν ἐλέχθη ὅτι κανείς δέν ἠμπορεῖ νά εἰσέλθῃ εἰς τήν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, ἐάν δέν ἀναγεννηθῇ μέ τό βάπτισμα τοῦ ὕδατος καί τοῦ πνεύματος; (Ιωάν. Γ’ 5). Δέν ἐγράφη ὅτι ἐκεῖνος, ὅστις δέν ἤθελε τρώγει τήν σάρκα τοῦ Κυρίου καί δέν ἤθελε πίνει τό αἷμα του, χάνει τήν αἰώνιον ζωήν; (Ἰωάν, ΣΤ’ 54).

Ἀλλά καί τά δύο αὐτά, τό μυστήριον τοῦ ἁγίου βαπτίσματος καί τό μυστήριον τῆς θείας κοινωνίας δέν ἠμποροῦν νά τελεσθοῦν παρά μόνον μέ τά χέρια τοῦ ἱερέως, πῶς, λοιπόν, χωρίς αὐτά θά ἠμπορέσῃ κανείς ν’ ἀποφύγῃ τήν κόλασιν ἤ νά λάβῃ τούς προωρισμένους διά τήν τήρησιν τῶν θείων ἐντολῶν στεφάνους; Αὐτοί οἱ Ἱερεῖς εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιστατοῦν εἰς τόν πνευματικόν μας τοκετόν διά τοῦ βαπτίσματος. Δι’ αὐτῶν -τῶν ἱερέων-, μέ τάς τρεῖς καταδύσεις καί τάς τρεῖς ἀναδύσεις, ἐνδυόμεθα τόν Χριστόν καί γινόμεθα μέλῃ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία Ἐκεῖνον ἔχει κεφαλήν. Οἱ Ἱερεῖς, λοιπόν, εὐλόγως πρέπει νά μᾶς εἶναι σεβαστότεροι ἀπό κάθε ἄλλον ἄρχοντα καί τιμιώτεροι καί ἄπ’ αὐτούς τούς γονεῖς μας, διότι αὐτοί μέν μᾶς ἐγέννησαν σωματικῶς, εἰς δέ τούς ἱερεῖς ὀφείλομεν την γέννησίν μας ἐκ τοῦ Θεοῦ καί τήν διά τῆς θείας χάριτος υἱοθεσίαν.

Οἱ Ἱερεῖς τῶν Ἰουδαίων εἶχον τήν ἐξουσίαν νά θεραπεύουν τήν λέπραν τοῦ σώματος, ἤ, ἀκριβέστερον, νά πιστοποιοῦν μόνον τήν θεραπείαν αὐτήν. Καί ὅμως γνωρίζομεν πόσον ζηλευτόν καί τιμημένον ἦτο τό ἀξίωμά των! Οἱ ἰδικοί μας ἱερεῖς ἔλαβον ἐξουσίαν ὄχι διά λέπραν σώματος, ἀλλά διά λέπραν ψυχῆς! Καί ὄχι ἁπλῶς νά ἐξετάζουν ἄν ἔγινε ἡ θεραπεία, ἀλλά νά ἐνεργοῦν αὐτοί ὅ,τι χρειάζεται διά τήν πλήρη θεραπείαν! Ὥστε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἤθελον τούς καταφρονεῖ, εἶναι κατά πολύ μιαρώτεροι καί ἀνοσιώτεροι ἀπό τόν Δαθάν καί τούς συντρόφους τοῦ (Ἀριθμ. ΙΣΤ’) καί ἄξιοι μεγαλυτέρας τιμωρίας. Καί τό λέγω καθαρά. Δέν γνωρίζω τίποτα ἀθλιώτερον ἀπό ψυχήν, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τιμήν πρός τούς Ἱερεῖς. Ἡ ψυχή αὕτη εἶναι γεμάτη ἀπό οἶστρον δαιμονικόν.

Ορθόδοξοι με παπικό πνεύμα!

 

Συζητούσα μαζί του, ένα σχετικό θέμα: Επρόκειτο για κάποιον "αυστηρό" πνευματικό, που αρνήθηκε να ικανοποίηση την επιθυμία πνευματικού του παιδιού, να επισκεφθεί τον π. Πορφύριο, για να του μιλήσει για σοβαρό προσωπικό του πρόβλημα. Το περιστατικό μου είχε προξενήσει αλγεινή εντύπωση και του την εξέφρασα. Ο Γέροντας κούνησε λυπημένος το κεφάλι του και ψιθύρισε: "Τι να πεις; Είναι βλέπεις και πνευματικός". Πάντα ο Γέροντας ήταν πολύ προσεκτικός και επιεικής στις κρίσεις του για άλλους, ιδίως όταν επρόκειτο για ιερείς, που έκαναν λάθη. Αντί χαρακτηρισμού, προτίμησε να μου μιλήσει παραβολικά:

"Ξέρεις, όταν ο Παπικός μισιονάριος πάρει εντολή για κάποια αποστολή, ανεβαίνει στο αεροπλάνο στη Ρώμη και όταν φθάσει στο αεροδρόμιο Αφρικανικού κράτους, εκεί ανοίγει ένα κλειστό φάκελο και διαβάζει, ποιο θα είναι το έργο του, που είναι υποχρεωμένος να το εκτελέσει, έστω κι' αν δεν συμφωνεί. Με εμάς τους Ορθοδόξους δεν γίνεται έτσι".

Όταν περιφρονείται η Πίστις, απαγορεύεται η υπακοή στους ψευδοποιμένες - Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος

  

Η διατήρηση της συνοδικότητας μέσω της υπακοής

   Επαρχία Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

Η διατήρηση της συνοδικότητας μέσω της υπακοής

Στο άρθρο που ακολουθεί σας προσφέρουμε την διάλεξη του Θεοφιλέστατου Χωρεπισκόπου Μπαραγιέβου και Χβόσνου Ναούμ με τίτλο «Η διατήρηση της συνοδικότητας μέσω της υπακοής». Η διάλεξη πραγματοποιήθηκε στην Θ’ Σύναξη των αρχιερέων και των ηγουμένων της Επαρχίας Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στο μοναστήρι του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς στο Μπάραγιεβο, στις 21 Απριλίου 2017. 

Συντακτική Ομάδα

Χωρεπίσκοπος Ναούμ (Μίρκοβιτς)

Εισαγωγή

       Σεβασμιώτατε και Θεοφιλέστατοι, Σεβαστοί Πατέρες και Μητέρες – στην προηγούμενη Σύναξη των αρχιερέων και των ηγουμένων, με παρακαλέσατε να γράψω ένα άρθρο με τίτλο «Η διατήρηση της συνοδικότητας μέσω της υπακοής». Κινήθηκα από τον νόμο αγάπης και προσευχήθηκα στον Θεό Χριστό «ἐν ᾧ εἰσιν πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ γνώσεως ἀπόκρυφοι» (συγκρ. Α Κορ. 1:24, Κολ. 2:3), ώστε να γίνει ο Βοηθός μου, με σκοπό να ικανοποιήσω την αίτησή σας και να είναι το άρθρο μου ωφέλιμο πνευματικά, καθώς για εσάς που μ’ ακούτε, ούτω γι’ εμένα που έγραψα αυτό. Εξετάζοντας αυτό το θέμα, δεν ήθελα απλώς να σας διδάξω με αυτόν τον τρόπο, επειδή όλα όσα έγραψα παρακάτω – δεν είναι κάτι άγνωστο για εσάς. Αλλά, ήθελα να προτρέψω τους σοφούς μου ακροατές για πιο μεγάλη σοφία, σύμφωνα με τα εξής λόγια: «δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται» (Παρ. 9,9). 

Ας ζήσουμε όπως έζησαν οι Άγιοι Πατέρες μας

"Όλα όσα έκανε ο λαός μας τα έκανε

στο όνομά Του". 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

    Ο καθένας σ’ αυτό τον κόσμο παρουσιάζεται στο όνομα κάποιου, πιο μεγάλου και πιο γνωστού. Έτσι και εμείς οι χριστιανοί παρουσιαζόμαστε στο όνομα του Χριστού.

Όταν λέμε, στο όνομα του Χριστού, με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζουμε ποιοί είμαστε, ποιανού είμαστε και από ποιόν είμαστε απεσταλμένοι. Παρουσιάζουμε με αυτό τον τρόπο σε ποιόν επιστρέφουμε και από ποιόν περιμένουμε ανταμοιβή…