Η αφαίρεση της αγέννητης ζωής υπό το πρίσμα της Ηθικής και του Δικαίου

  

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Από Ακτίνες

Η αφαίρεση της αγέννητης ζωής υπό το πρίσμα της Ηθικής και του Δικαίου

Η στοιχειακή αποδόμηση του «εγώ» και του άλλου,

την οποία καμία ιδεολογική επιλογή, κανένας δικαιωματισμός,

λόμπι, πολιτική ή νομική απόφαση δεν μπορεί να εκλογικεύσει

Πρόλογος

Το ερώτημα που προηγείται όλων των δικαιωμάτων

Υπάρχουν ζητήματα που επιτρέπουν στον άνθρωπο να διαφωνεί χωρίς να κινδυνεύει το θεμέλιο της κοινής ζωής. Υπάρχουν όμως και ζητήματα, στα οποία η διαφωνία δεν αφορά απλώς

* έναν τρόπο διοίκησης, 

* μία οικονομική επιλογή ή 

* μια κοινωνική προτίμηση,

αλλά το ίδιο το νόημα του ανθρώπου. 

Η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής, είτε αυτή συντελείται εντός της μήτρας είτε έξω από αυτήν, ανήκει σ᾽ αυτήν τη δεύτερη κατηγορία.

Δεν είναι μόνο μια πράξη με βιολογικό αποτέλεσμα· είναι μια απόφαση που αποκαλύπτει 

* ποιον αναγνωρίζουμε ως φορέα αξίας,

* ποιον θεωρούμε άξιο προστασίας και 

* ποιον επιτρέπουμε να παραμένει εκτός του ηθικού μας ορίζοντα.

Το κεντρικό πρόβλημα δεν εξαντλείται στη σύγκρουση δύο αφηρημένων εννοιών: της ελευθερίας και της ζωής. Η ανθρώπινη ελευθερία δεν υπάρχει στο κενό· γεννιέται και ωριμάζει μέσα στη σχέση. Δεν είναι η δυνατότητα του ισχυρότερου να ακυρώνει τον ασθενέστερο, αλλά η ικανότητα να αναλαμβάνει ευθύνη απέναντλι του.

Όταν η αυτονομία αποσπάται από την ευθύνη, μετατρέπεται εύκολα σε εξουσία. Και όταν η εξουσία συναντά μια ύπαρξη άφωνη, αθέατη και πλήρως εξαρτημένη, τότε η ηθική δοκιμασία γίνεται οριακή.

Το παρόν δοκίμιο δεν γράφεται για να καταδικάσει τη γυναίκα που βρέθηκε μέσα σε 

* φόβο, 

* εγκατάλειψη, 

* βία, 

* οικονομική ασφυξία 

* ή ψυχική σύγχυση.

Η Εκκλησία, η πολιτεία και η κοινωνία οφείλουν πρώτα

* να σταθούν δίπλα της,

* να ακούσουν την ιστορία της και

* να άρουν τα βάρη που την οδηγούν στην απελπισία.

Η κριτική της πράξης δεν μπορεί να γίνεται λιθοβολισμός του προσώπου. Μπορεί όμως, και οφείλει, να παραμένει καθαρή ως προς την αλήθεια της ζωής που χάνεται.

Εδώ ακριβώς συναντώνται η Θεολογία, η υπαρξιακή φιλοσοφία, η ιατρική και το δίκαιο. 

Η Θεολογία βλέπει στο ανθρώπινο ον εικόνα Θεού και κλήση προς κοινωνία.

Η υπαρξιακή σκέψη αναγνωρίζει ότι το «εγώ» συγκροτείται ενώπιον του άλλου και όχι εναντίον του. 

Η ιατρική διαπιστώνει την οργανική συνέχεια της ανθρώπινης ανάπτυξης. 

Καταλαβαίνουν τα παιδιά μέσα στην μήτρα;

 

Όπως δείχνουν τα επιστημονικά στοιχεία, τα αγέννητα μωρά ​​κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης έχουν αντίληψη

 

Έχουν τα έμβρυα αισθητηριακές εμπειρίες; Τι μπορεί άραγε να αντιληφθεί ένα αγέννητο παιδί και σε ποια ηλικία κύησης;

Στα πλαίσια της συζήτησης για τον εμβρυϊκό πόνο και την εμβρυϊκή συνείδηση, ορισμένες ομάδες υποστηρίζουν ότι τα έμβρυα δεν έχουν αισθητηριακές εμπειρίες σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Λένε ότι μέσα στο εμβρυϊκό αίμα κυκλοφορούν «νευροαναστολείς» οι οποίοι ναρκώνουν συνεχώς τα παιδιά, που δεν βιώνουν πόνο (ή οτιδήποτε άλλο) μέχρι να γεννηθούν. Αυτή η εικασία τους εξυπηρετεί καθώς θέλουν να ακούγεται ότι τα αγέννητα παιδιά είναι μειονεκτικοί οργανισμοί, οπότε δεν έχουν ανθρώπινη υπόσταση, ούτε δικαιώματα. Άλλοι προβάλλουν τέτοια επιχειρήματα προσπαθώντας να χαράξουν μια γραμμή μεταξύ των νεογέννητων, – τα οποία θεωρούν άτομα με πλήρη δικαιώματα και αξία- , και των εμβρύων, τα οποία χαρακτηρίζουν ως «εν δυνάμει» πρόσωπα, που δεν αξίζουν ακόμη το ίδιο επίπεδο φροντίδας και προστασίας. Ωστόσο, οι γιατροί που κάνουν ενδομήτριες επεμβάσεις στα αγέννητα παιδιά, δίνουν αναισθησία και στο έμβρυο γιατί γνωρίζουν εμπειρικά ότι πονάει και το αντιμετωπίζουν ως ιδιαίτερο ασθενή με δικές του ανάγκες.⁽¹⁾

Το θέμα της αντίληψης του πόνου και των άλλων ερεθισμάτων είναι πολύ σημαντικό γιατί η αντίληψη του πόνου και άλλων αισθημάτων από το έμβρυο κάνει ακόμη μαρτυρικότερη και ανηθικότερη την έκτρωση του αγέννητου παιδιού. 

Ας δούμε όμως ποιες είναι οι νεότερες γνώσεις που τεκμηριώνουν ότι υπάρχει αντίληψη του  πόνου και γενικότερα αίσθηση από το έμβρυο. ⁽²⁾

Τον Ιανουάριο του 2026, ένα διεθνές γυναικολογικό περιοδικό δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «A Rudimentary Consciousness Appears in the Late Fetal Period», «Μια στοιχειώδης συνείδηση ​​εμφανίζεται στην όψιμη εμβρυϊκή περίοδο» του Carlo Bellieni. Σε αυτό, ο Bellieni υποστηρίζει ότι ο «ελάχιστοςκοινός παρονομαστής» της συνείδησης είναι η μνήμη, και έτσι αναζητά μελέτες για την εμβρυϊκή μνήμη. Επίσης, αξιολογεί την έρευνα σχετικά με την εμβρυϊκή ανατομία και την αντίληψη. Συνολικά, εξετάζει 31 κλινικές δοκιμές από την τελευταία δεκαετία που σχετίζονται με αυτούς τους τρεις τομείς και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που υποστηρίζουν τις μορφές συνείδησης πριν από την γέννηση.

Τι υποδηλώνουν τα στοιχεία;

Εμβρυϊκή Ανατομία

Από τον Δαρβίνο και τον Ναζισμό έως τώρα η κοινωνία και οι ταγοί της ξεχωρίζουν τις ζωές σε «χρήσιμες», «άχρηστες», «ατελείς», «χωρίς συνείδηση».

Όλα όσα περιγράφονται παρακάτω δεν άρχισαν από το 1920, αλλά από τον Δαρβίνο και και τον κοινωνικό Δαρβινισμό. Ο Κάρολος Δαρβίνος θέτει στο έργο του "Η Καταγωγή του Ανθρώπου" (1871) τις βάσεις για μια διάκριση μεταξύ της θετικής επιλογής από την ίδια τη φύση και της αναστολής αυτής της θετικής επιλογής, καθώς και της εξάπλωσης της αρνητικής επιλογής μέσω του πολιτισμού και της κουλτούρας. κοπός της διάκρισης αυτής είναι η επιβίωση του δυνατοτέρου στην κοινωνία. Γι' αὐτό τον λόγο ο Δαρβίνος ἠταν υπέρ των αμβλώσεων και του περιορισμού των αναπήρων σε άσυλα. Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός προχὠρησε πιο πέρα. Σύμφωνα με τον κοινωνικό Δαρβινισμό, οι λύσεις (βασισμένες στην ιδέα του κληρονομικού ντετερμινισμού) που πρέπει να δίνονται για όλες τις κοινωνικές ανισότητες δεν περιλαμβάνουν την αρωγή και την παιδεία, ώστε να επωφεληθούν οι κοινωνικά και οικονομικά υποδεέστεροι, αλλά βασίζονται σε μεθόδους σκληρές, όπως είναι η ευγονική (που περιλαμβάνει τη στείρωση) και ο επεκτατισμός.                   

                                             

Το βιβλίο με τίτλο "Die Freigabe der Vernichtung lebensunwerten Lebens" (Η άδεια για την εξάλειψη της ζωής που δεν αξίζει να βιωθεί) εκδόθηκε το 1920, από τον νομικό Karl Binding και τον ψυχίατρο Alfred Hoche. 

 Εισάγει έννοια του "Ballastexistenz“, δηλαδή την τρομακτική ιδέα ότι υπάρχουν άνθρωποι που αποτελούν «βάρος» για την κοινωνία και το κράτος. (Ballast= σαβούρα). Επίσης εισάγει και το οικονομικό κριτήριο, υποστηρίζοντας ότι η φροντίδα ατόμων με νοητική στέρηση ή ψυχικές ασθένειες είναι μια «άχρηστη δαπάνη» που στερεί πόρους από τους «υγιείς», ενώ τους εμποδίζει και στην προσωπική ανάπτυξη!

Οι εθνικοσοσιαλιστές πήραν αυτές τις θεωρίες αργότερα και τις μετέτρεψαν σε κρατική βιομηχανία θανάτου. Το Πρόγραμμα Τ4 (Aktion T4), που πήρε το όνομά του από τη διεύθυνση Tiergartenstraße 4 στο Βερολίνο, ήταν η συστηματική εξόντωση ατόμων με αναπηρίες. Αυτός που, προς τιμή του, ξεσκέπασε όλη αυτήν την βλασφημία για το ανθρώπινο είδος ήταν ο Clemens August Graf von Galen, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος του Münster. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ: Η συζήτηση για τις αμβλώσεις ξαναρχίζει στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Και οι υπέρμαχοι της ζωής έχουν δυνατό λόγο

Από την Iulia-Elena Cazan για την ιστοσελίδα του Center for Family and Human Rights

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ, 31 Οκτωβρίου (C-Fam) Οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές των αμβλώσεων συγκέντρωσαν περισσότερες από ένα εκατομμύριο υπογραφές ζητώντας από την Ευρωπαϊκή Ένωση να πληρώνει τα ταξίδια αμβλώσεων των εγκύων γυναικών. ⁽¹⁾ Ο στόχος είναι, για παράδειγμα, η ΕΕ να πληρώνει για μια Πολωνή γυναίκα, ώστε να μπορεί να ταξιδέψει στην Γαλλία για έκτρωση σε προχωρημένο στάδιο, η οποία δεν επιτρέπεται στη χώρα της.

Η Nika Kovač, εκπρόσωπος της εκστρατείας συλλογής υπογραφών υπέρ της άμβλωσης « My Voice, My Choice» - «Η Φωνή μου, η Επιλογή μου», δήλωσε: «Οι γυναίκες από την Πολωνία έχουν ένα καλό δίκτυο ΜΚΟ, που υποστηρίζουν τα ταξίδια και τις ιατρικές «διαδικασίες» τους (εννοεί τις εκτρώσεις). Αυτές οι ιατρικές «διαδικασίες», όμως, είναι δαπανηρές, οπότε αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να βρούμε έναν τρόπο ώστε οι ΜΚΟ ή οι ίδιες οι γυναίκες να μην χρειάζεται να πληρώσουν γι' αυτές».

Οι ΜΚΟ υπέρ της αγέννητης ζωής και πολλά μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε απάντηση, συγκεντρώθηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να εκφράσουν την αντίθεσή τους. «Είμαστε εδώ σήμερα για έναν αγώνα, που είναι κατεξοχήν πολιτικός [...] είναι ένας αγώνας για την ζωή», δήλωσε ο Laurence Trochu, Γάλλος πολιτικός και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Σκωτία: Παράνομη η προσευχή εντός 200 μέτρων από τις κλινικές εκτρώσεων! – Απειλούνται με πρόστιμο και όσοι προσεύχονται στο σπίτι τους!

Praying at home may be illegal under Scots abortion law, campaigners fear

Σκωτία: Παράνομη η προσευχή εντός 200 μέτρων από τις κλινικές εκτρώσεων! – Απειλούνται με πρόστιμο και όσοι προσεύχονται στο σπίτι τους!

Μπήκαμε και επίσημα σε εποχές κρυπτοχριστιανών - Περιχαρακώνουν τη βιομηχανία εκτρώσεων - Αντιμετωπίζουν την προσευχή σαν τρομοκρατική πράξη!

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Κι όμως ξεκίνησε να συμβαίνει ΚΑΙ αυτό το εξωφρενικό στη νεοταξική χούντα της Δύσης, που εξαπολύει πλέον έναν λυσσαλέο διωγμό κατά των χριστιανών: Με νόμο που ψηφίστηκε στη Σκωτία, απαγορεύεται η διαμαρτυρία, το θρησκευτικό κήρυγμα, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ η προσευχή (ακόμα και αν είναι σιωπηλή) σε ακτίνα 200 μέτρων γύρω από τις κλινικές αμβλώσεων!

Για να μην παρεμποδίζεται το εμπόριο σφαγής αγέννητων παιδιών, ουσιαστικά ποινικοποιείται η προσευχή σε δημόσιο χώρο κοντά στις ιατρικές δομές θανάτου, αλλά ενδέχεται αυτή η απαγόρευση να ισχύει ακόμα και για χριστιανούς που προσεύχονται μέσα στο ίδιο τους το σπίτι!

Αυτός ο απίστευτος νόμος που μοιάζει βγαλμένος από τα καθεστώτα ποινικοποίησης της λατρείας, που εφάρμοσε ο Στάλιν, ο Χίτλερ και ο Ενβέρ Χότζα, ψηφίστηκε από την κυβέρνηση της Σκωτίας τον Σεπτέμβριο και προβλέπει τη δημιουργία ζωνών «ασφαλούς πρόσβασης» 200 μέτρων γύρω από τις κλινικές εκτρώσεων.

Μήν υποστηρίζεις αυτό, που δέν ΑΝΤΕΧΕΙΣ νά δείς... ( Αληθινά ΤΡΟΜΕΡΟ ως εικόνα! )

Τίτλος έργου: «Δεν πρέπει νά υποστηρίζεις αυτό που δεν αντέχεις νά δείς». Ακρυλικό σε καμβά της Beatrice Hopler

Η καλλιτέχνης Beatrice Hopler δημιούργησε αυτό το έργο τέχνης και δήλωσε τα εξής:

«Πρόκειται για τη ζωγραφιά πολλών παιδιών, που παγιδεύτηκαν στο βιομηχανικό σύστημα των αμβλώσεων.

Αυτά είναι τα θύματα ενός συστήματος που έχει στόχο να κερδοσκοπήσει από την απόγνωση και την καταπίεση των γυναικών, από την αντικειμενοποίηση και τη δολοφονία των ευάλωτων παιδιών.

Όταν κοιτάζω αυτόν τον πίνακα δεν βλέπω «μια νίκη προς την απελευθέρωση των γυναικών».