Όλα όσα περιγράφονται παρακάτω δεν άρχισαν από το 1920, αλλά από τον Δαρβίνο και και τον κοινωνικό Δαρβινισμό. Ο Κάρολος Δαρβίνος θέτει στο έργο του "Η Καταγωγή του Ανθρώπου" (1871) τις βάσεις για μια διάκριση μεταξύ της θετικής επιλογής από την ίδια τη φύση και της αναστολής αυτής της θετικής επιλογής, καθώς και της εξάπλωσης της αρνητικής επιλογής μέσω του πολιτισμού και της κουλτούρας. κοπός της διάκρισης αυτής είναι η επιβίωση του δυνατοτέρου στην κοινωνία. Γι' αὐτό τον λόγο ο Δαρβίνος ἠταν υπέρ των αμβλώσεων και του περιορισμού των αναπήρων σε άσυλα. Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός προχὠρησε πιο πέρα. Σύμφωνα με τον κοινωνικό Δαρβινισμό, οι λύσεις (βασισμένες στην ιδέα του κληρονομικού ντετερμινισμού) που πρέπει να δίνονται για όλες τις κοινωνικές ανισότητες δεν περιλαμβάνουν την αρωγή και την παιδεία, ώστε να επωφεληθούν οι κοινωνικά και οικονομικά υποδεέστεροι, αλλά βασίζονται σε μεθόδους σκληρές, όπως είναι η ευγονική (που περιλαμβάνει τη στείρωση) και ο επεκτατισμός.
Το βιβλίο με τίτλο "Die Freigabe der Vernichtung lebensunwerten Lebens" (Η άδεια για την εξάλειψη της ζωής που δεν αξίζει να βιωθεί) εκδόθηκε το 1920, από τον νομικό Karl Binding και τον ψυχίατρο Alfred Hoche.
Εισάγει έννοια του "Ballastexistenz“, δηλαδή την τρομακτική ιδέα ότι υπάρχουν άνθρωποι που αποτελούν «βάρος» για την κοινωνία και το κράτος. (Ballast= σαβούρα). Επίσης εισάγει και το οικονομικό κριτήριο, υποστηρίζοντας ότι η φροντίδα ατόμων με νοητική στέρηση ή ψυχικές ασθένειες είναι μια «άχρηστη δαπάνη» που στερεί πόρους από τους «υγιείς», ενώ τους εμποδίζει και στην προσωπική ανάπτυξη!
Οι εθνικοσοσιαλιστές πήραν αυτές τις θεωρίες αργότερα και τις μετέτρεψαν σε κρατική βιομηχανία θανάτου. Το Πρόγραμμα Τ4 (Aktion T4), που πήρε το όνομά του από τη διεύθυνση Tiergartenstraße 4 στο Βερολίνο, ήταν η συστηματική εξόντωση ατόμων με αναπηρίες. Αυτός που, προς τιμή του, ξεσκέπασε όλη αυτήν την βλασφημία για το ανθρώπινο είδος ήταν ο Clemens August Graf von Galen, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος του Münster. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.
Σήμερα, η συζήτηση για την ευθανασία επανέρχεται με διαφορετικό προσωπείο, αυτό της «ατομικής αυτονομίας» και του «δικαιώματος στον θάνατο». Ωστόσο, οι ομοιότητες προκαλούν ανησυχία: σε χώρες όπως η Ολλανδία, το Βέλγιο και ο Καναδάς, η ευθανασία δεν αφορά πλέον μόνο ετοιμοθάνατους με αφόρητους πόνους, αλλά επεκτείνεται σε άτομα με κατάθλιψη ή νοητική στέρηση. Βλέπουμε ολοφάνερα πως, όταν η κοινωνία αποφασίζει ότι μια ζωή με νοητική στέρηση έχει «χαμηλή ποιότητα», πλησιάζουμε επικίνδυνα ξανά στην έννοια της «ζωής που δεν αξίζει να βιωθεί».
Για να δούμε λίγο τι δήλωσε ο πολύς σκηνοθέτης προχθές: «Δεν μπορείς να μιλάς για δολοφονία όταν δεν υπάρχει συνείδηση και αυτονομία….Από τη στιγμή που το έμβρυο δεν μπορεί να ασκήσει αυτό το δικαίωμα, τότε η κουβέντα που κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι για το δικαίωμα στη ζωή αλλά για την εξουσία πάνω σε ένα ξένο σώμα.» Οπότε, αφού δεν μπορεί το έμβρυο να ασκήσει «αυτονομία», δεν μιλάμε για φόνο!
Η κοινωνία και οι ταγοί της (σκηνοθέτες, φεμινίστριες, πάσης φύσεως λάτρεις του Υλιστικού Μηδενισμού) αρχίζουν να ξεχωρίζουν τις ζωές σε «χρήσιμες», «άχρηστες», «ατελείς», «χωρίς συνείδηση».
Νομίζω πως η ανθρωπότητα οδεύει προς την άβυσσο.
Εμείς, ως ορθόδοξοι χριστιανοί, πιστεύουμε ότι κάθε ανθρώπινη ζωή είναι δώρο Θεού, ανεξάρτητα από τη νοητική ή σωματική κατάσταση-ή την ΣΤΙΓΜΗ που νομίζει ο καθένας πως δημιουργήθηκε αυτή η ζωή.
Η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται με την παραγωγικότητα ή την ευφυΐα του ή το αν μας είναι εμπόδιο στην καριέρα μας αλλά με το γεγονός ότι είναι «κατ' εικόνα Θεού».
