Για όσους καλό- ή κακοπροαίρετα μπερδεύουν τον έλεγχο με την συκοφαντία.

Πάντοτε ὅταν γίνεται δημόσιος ἔλεγχος προσώπων σπεύδουν πολλοὶ νὰ κατηγορήσουν τοὺς ἐλέγχοντες ὡς συκοφάντες, μειώνοντας ἔτσι καὶ τὴν προσωπικότητα καὶ τὴν ὀρθότητα τῶν ἐπιχειρημάτων ὅποιου ἐλέγχει. Γι΄ αὐτὸ τὸν λόγο πρέπει νὰ ξανατονιστεῖ ὅτι: 

Συκοφαντία σημαίνει ψευδὴς πληροφορία ἢ κατηγορία ἐναντίον κάποιου καὶ ἐκτὸς ἀπὸ ποινικὸ ἁμάρτημα εἶναι πράγματι καὶ βαρύτατη ἁμαρτία. Ἂν ὅμως ἡ κατηγορία εἶναι ἀληθινὴ καὶ μάλιστα ἐκφράστηκε δημόσια, ἐπειδὴ καὶ τὸ παράπτωμα ἔγινε ἢ ἐκφράστηκε δημόσια, τότε ἡ κατηγορία δὲν ἀποτελεῖ συκοφαντία, ἀλλὰ ἔλεγχο κατὰ τό χρυσοστομικό «τα δημοσίως λεγόμενα πρέπει δημοσίως νὰ ἐλέγχονται». Γι΄ αὐτὸ πρέπει πολὺ νὰ προσέχουμε, πότε ἀσκοῦμε ἔλεγχο καὶ ἂν ὁ ἔλεγχος αὐτὸς εἶναι καλοπροαίρετος πληρεὶ δηλαδὴ τὰ ἐπιτρεπτὰ κριτήρια.

Ὅταν πρόκειται γιὰ θέματα προσωπικοῦ βίου τότε πράγματι ὁ δημόσιος ἔλεγχος ἀποτελεῖ ἁμάρτημα. Ὅταν ὅμως πρόκειται γιὰ θέματα Πίστεως, κατάχρησης ἐξουσίας μὲ μεγάλη πιθανότητα βλάβης τῶν συνανθρώπων, τότε ὁ ἔλεγχος ὄχι μόνο ἁμάρτημα δὲν εἶναι, ἀλλὰ καθῆκον τοῦ κάθε ἀνθρώπου, πόσω μᾶλλον τοῦ κάθε πιστοῦ. 

Ἡ σιωπὴ ὡς ἀπόδειξη τοῦ ποιοὶ εἴμαστε

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ὁλόκληρη τὴν Μ. Εβδομάδα συναντοῦμε τόσο στὰ εὐαγγελικὰ χωρία ὅσο  στὴν ἑρμηνεία τους καὶ στὴν ὑμνογραφία δίπλα στὸ κήρυγμα τοῦ Κυρίου καὶ τὶς κατηγορίες τῶν ἐχθρῶν Του τὴν σιωπὴ ὡς ἔκφραση καὶ ὡς στάση. Τὴν συναντᾶμε σὲ δύο κατηγορίες σιωπῆς: Στὴν πρώτη ὁ Κύριος μας σιώπησε, ὅταν Τὸν κατηγόρησαν καὶ Τὸν καταδίκασαν, ἡ Παναγία μας ὁλόκληρη τὴν ζωή της σιώπησε, ἀλλὰ καὶ μεταγενέστερα πόσοι μάρτυρες καὶ ἅγιοι δὲν σιώπησαν, ὅταν λοιδωρήθηκαν, κατηγορήθηκαν, βασανίστηκαν καὶ μαρτύρησαν. Στὴν δεύτερη σιώπησαν οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, σιώπησε ὁ Ἰοῦδας, ὅταν ὁ Χριστὸς τοῦ εἶπε, ὅτι θὰ Τὸν προδώσει, σιώπησε ὁ πλοῦσιος νέος, ὅταν ο Κύριος τοῦ ζήτησε νὰ μοιράσει τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχούς, σιώπησαν οἱ γονεῖς τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ γιὰ νὰ μὴν γίνουν ἀποσυνάγωγοι, σιώπησαν ὅλοι οἱ ἐνάντιοι τοῦ Χριστοῦ.

Θὰ μποροῦσε λοιπόν, κάποιος νὰ ἰσχυριστεῖ, ὅτι καμία ἄλλη ἔκφραση καὶ στάση ζωῆς δὲν δείχνει ποιοί εἴμαστε, ὅσο ἡ σιωπή.

Στὴν πρώτη κατηγορία ἡ σιωπή

Κοινωνικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἐλεεινότης. Ἡ σιωπὴ τῶν ποιμένων.

Κοινωνικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἐλεεινότης. Ἡ σιωπὴ τῶν ποιμένων.

 

Γεώργιος Κ. Τζανἀκης. Ἀκρωτήρι Χανίων.

Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ζῶν, μαζὶ μὲ τοὺς ἥρωές του,  «ἐν μέσῳ τῆς κοινωνικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἐλεεινότητος, ἥτις πανταχόθεν μᾶς περιβάλλει...» [1]θέτει τὸ ἐρώτημα καὶ ταυτοχρόνως δίδει τὴν ἀπάντησι:

«Τίς πταίει; Βεβαίως πρῶτον οἱ ἐπίσκοποι, εἶτα οἱ ἱερεῖς, καὶ τελευταῖος ὁ λαός». ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ [2]

Εἶναι ἄραγε καὶ αὐτὸς ἱεροκατήγορος καὶ φανατικὸς καὶ ἐχθρὸς τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς ἑνότητος, ὅπως χαρακτηρίζουν σήμερα οἱ σημερινοὶ φταῖχτες, ποὺ εἶναι ἀκριβῶς οἱ ἴδιοι ὅπως καὶ τότε, ὅσους δὲν εἶναι σιωπηλά καὶ πειθήνια ὄργανά τους καὶ συναυτουργοὶ τῆς σημερινῆς ἐλεεινότητος;

Καὶ σήμερα τὸ κακὸ ἔχει παραγίνει. Οἱ ἐπίσκοποι συμπεριφέρονται, δημοσίως καὶ ἀναισχύντως πλέον, ὡς δεσπότες καὶ φεουδάρχες. Ὅπως φαίνεται ὁ σκοπὸς γιὰ τὸν ὁποῖο εἰσέρχονται στὴν ἱερωσύνη καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἐπιλέγονται καὶ χειροτονοῦνται, δὲν ἔχουν καμμία σχέσι μὲ τοὺς παλαιοὺς ἀποστολικοὺς καὶ γνησίους πατερικοὺς κανόνες. Νομίζουν ὅτι ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ λένε καὶ νὰ πράττουν ὅτι θέλουν ἀνεξέλεγκτα.  Τὰ ἴδια κάνουν καὶ οἱ ἱερεῖς (τοῦ ἴδίου φρονήματος καὶ φυράματος-ὄχι ὅλοι) στὸ δικό τους πεδίο δράσεως, ἀπέναντι δηλαδὴ στὸ δικό τους ποίμνιο. Τὸ μόνο ποὺ ἀπαιτεῖται ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι νὰ συμπεριφέρονται ὡς ὑπηρέτες καὶ ὑπάλληλοι τῶν δεσποτῶν, νὰ ἀποδέχονται ὅλες τὶς αὐθαιρεσίες τους ἀδιαμαρτύρητα, καὶ νὰ τοὺς ἐγκωμιάζουν (μὲ ἐμμετικὲς ἐνίοτε κολακίες) ἐνώπιον τοῦ λαοῦ. Καὶ ὁ λαός, - πεπεισμένος ὅτι τὸ μόνο χρέος του (καὶ ταυτοχρόνως ἡ μεγίστη σωτηριώδης ἀρετή του)  εἶναι νὰ ὑπακούῃ δουλικῶς σὲ ὅτι λένε οἱ κληρικοὶ, ἀσχέτως ἄν εἶναι ἐντελῶς ἀντίθετα μὲ τὴν πραγματικὴ διδασκαλία καὶ πράξι τῆς ἐκκλησίας- ἔχει παραιτηθῇ καὶ ἀπὸ τὸν στοιχειώδη ἀνθρώπινο προβληματισμὸ (τί νὰ ποῦμε γιὰ ὀρθόδοξο) μὲ ἀποτέλεσμα οἱ «πιστοί» νὰ ἔχουν μετατραπεῖ σὲ δουλοπαροίκους καὶ ἐνεργούμενα τῶν παπάδων, καὶ μάλιστα νὰ περηφανεύονται γι᾿ αὐτό.  Πόσες φορὲς δὲν ἀκοῦμε γιὰ τὶς ἀκατανόητες πράξεις ἤ τὴν προκλητικὴ ἀδράνεια κάποιου, νὰ ἐπικαλεῖται τὴν «ὑπακοή» του στὸν «πνευματικό» ἤ στὸν Δέσποτα ἤ στὴν Σύνοδο;

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

                 «ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΥ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ή ΣΙΩΠΟΥΝ, ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΑΡΩΣΕΙ ΟΛΟΥΣ»

                                   

Για όσους ειλικρινά ευλαβούνται τον Άγιο Παΐσιο: Ας δουν ότι καταδικάζει την σιωπή και την απραξία τους σε θέματα Πίστεως! --Η σιωπή και η απραξία προέρχεται από συμφέρον!

Άγιος Παΐσιος:

Έγκλημα η σιωπή της Εκκλησίας ενάντια στους Άθεους

Είχε έρθει στο Καλύβι ένας άθεος μέχρι το κόκκαλο. Αφού είπε διάφορα, μετά μού λέει: «Εγώ είμαι εικονομάχος».

Από εκεί πού δεν πίστευε τίποτε, ύστερα έλεγε ότι είναι εικονομάχος. «Βρε αθεόφοβε, τού λέω, εσύ αφού δεν πιστεύεις σε τίποτε, τι μου λες ότι είσαι εικονομάχος;

Τότε, τον καιρό τής Εικονομαχίας [2], μερικοί Χριστιανοί από υπερβολικό ζήλο έπεσαν σε πλάνη, έφθασαν στην άλλη άκρη, και μετά ή Εκκλησία τοποθέτησε το θέμα· δεν είναι ότι δεν πίστευαν». Υποστήριζε εν τω μεταξύ όλη την σημερινή κατάσταση. Μαλώσαμε εκεί πέρα.

«Καλά, του λέω, κατάσταση είναι αυτή; Δικαστικοί να φοβούνται να δικάσουν, να κάνουν μηνύσεις για εγκληματίες και να τους απειλούν ό ένας και ό άλλος και να αναγκάζονται να τις αποσύρουν; Και τελικά ποιοί κυβερνούν; Σε αναπαύει αυτή ή κατάσταση; Υποστηρίζεις αυτούς; Εσύ είσαι εγκληματίας. Γι’ αυτό ήρθες; Άντε, φύγε Από εδώ!». Τον έδιωξα.

Τὸ νὰ σιωπᾷ ὁ ἐπίσκοπος ή ο Ιερέας, σὲ τέτοιες μέρες, εἶναι ἔγκλημα ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας

                 

......ὅποιος δεσπότης ἢ ὅποιος παπὰς κλείνει τὸ στόμα του καὶ δὲν διαμαρτύρεται γι᾽ αὐτὰ τὰ ὁποῖα γίνονται μέσ᾽ στὴν κοινωνία, αὐτὸς εἶναι μαζὶ μὲ τοὺς ἀθέους και τους βοηθᾶ.

Γι᾽ αὐτὸ λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος·

Ὅτι τὸ νὰ σιωπᾷ ὁ ἐπίσκοπος, σὲ τέτοιες μέρες, ἡ σιωπὴ τοῦ ἐπισκόπου εἶναι ἔγκλημα ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἡ σιωπὴ τοῦ ἐπισκόπου εἶναι ἀθεΐα.

Μὲ ἄλλα λόγια, ὅποιος παπάς, ὅποιος ρασοφόρος, ὅποιος ἐπίσκοπος, δὲν ἐλέγχει, δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸν ἄθεο, εἶναι μαζὶ μὲ τοὺς ἀθέους καὶ τοὺς ὑλιστὰς καὶ τοὺς ἀπίστους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἔνοχοι γι᾽ αὐτὸ τὸ κατάντημα.

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης +

Απόσπασμα ομιλίας Φλώρινα (13-3-1971)

Πηγή 

Εσύ γιατί δεν μιλάς;

Σε λίγο δεν θα έχεις σπίτι και Πατρίδα να γυρίσεις….

   

Ξεπούλησαν οι εθνομηδενιστές την Πατρίδα μας και το μέλλον των παιδιών μας… εσύ γιατί δεν μιλάς;

Εσύ Αστυνομικέ που δεν μιλάς, νομίζεις ότι επειδή παίρνεις ακόμη έναν μισθό και κάποια αναδρομικά που σου πέταξαν, θεωρείς ότι δεν έχεις ευθύνη; Πώς σου επιτρέπει η συνείδηση σου να πετάς χημικά στα παιδιά σου, στους παππούδες Σου, στα αδέρφια σου; Ποιός σου δίνει το δικαίωμα να χλευάζεις αυτούς που υπερασπίζονται την ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ; Σε λίγο δεν θα έχεις ΠΑΤΡΙΔΑ…

Εσύ δημόσιε υπάλληλε γιατί κοιτάς αμέτοχος; Φοβάσαι μην σε στοχοποιήσουν και χάσεις τον μισθό σου;;; Σε λίγο δεν θα έχεις μισθό….

Εσύ στρατιωτικέ που έδωσες όρκο να υπερασπίζεσαι μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος σου τα όσια και τα ιερά που είσαι; Σε λίγο δεν θα έχεις όσια και ιερά….

Εσύ αγρότη που καλλιεργείς την γή σου, γιατί δεν αντέδρασες; Είχες δουλειά να κάνεις είπες; Μα σε λίγο δεν θα έχεις γή να καλλιεργήσεις….

Εσύ επιχειρηματία που ήσουν όταν σε πουλούσαν; Έκανες μπίζνες και είχες σημαντικά ραντεβού να δεις; Μα σε λίγο δεν θα μπορείς να επιχειρήσεις…..

Η σιωπή τρομοκρατεί όσους δεν θέλουν να συναντηθούν με τον εαυτό τους....

Η σιωπή τρομοκρατεί όσους θέλουν να συναντηθούν με όλους, εκτός από τον εαυτό τους. . . Η ησυχία ανησυχεί τους οκνηρούς. . .

Η σιωπή κατά τον Άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο είναι ο γρήγορος δρόμος για την κατάκτηση της αρετής. . .

† Μωϋσέως Αγιορείτου

πηγή

Ἔλεγχος τῶν σκανδάλων καὶ ὄχι ἀνοχή

Δεν είναι μόνο η σιωπή, π. Διονύσιε. Χειρότερη από την σιωπή είναι η απραξία. Διότι τί νόημα έχει να μιλάς αλλά να μην πράττεις; 

Ἔλεγχος τῶν σκανδάλων καὶ ὄχι ἀνοχή

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὅταν ἕνα σκάνδαλο εἶναι συνεχές, πρέπει νὰ τὸ ἀνεχόμαστε; Τὰ μάτια μας καὶ τὰ αὐτιά μας νὰ μὴ λειτουργοῦν; Μέχρι πότε; Πρέπει νὰ φανερώνουμε τὴν ἐνόχλησή μας καὶ τὴ διαφωνία μας, ἤ πρέπει νὰ ἀφήνουμε νὰ ἐπιληφθεῖ τοῦ σκανδάλου κάποιος ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ μᾶς;

Προτοῦ νὰ ἀπαντήσουμε στὰ ἐρωτήματα αὐτά, εἶναι ἀνάγκη νὰ διευκρινίσουμε ὅτι ἄλλο εἶναι τὸ σκάνδαλο καὶ ἄλλο εἶναι ἕνα προσωπικὸ ἁμάρτημα. Τὸ πρῶτο εἶναι δημόσια περιφρόνηση κάποιας ἐντολῆς, ποὺ διαρκεῖ, ἐνοχλεῖ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς ὁδηγεῖ σὲ γενικεύσεις καὶ ἄδικα συμπεράσματα. Ὑπάρχει δὲ πάντα ὁ κίνδυνος νὰ ἀποτελέσει παράδειγμα πρὸς μίμηση σὲ πολλούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν χαλαρὴ συνείδηση καὶ δὲν τὸ καταδικάζουν. Τὸ δεύτερο δὲν εἶναι εὐρέως γνωστὸ καὶ ἐπειδὴ στὴν ἐποχή μας πλεονάζει ἡ ἁμαρτία, οἱ περισσότεροι μένουν ἀπαθεῖς. Μόνο ὅταν τὸ πρόσωπο εἶναι γνωστὸ ἀπὸ κάποιο χάρισμα ποὺ ἔχει ἤ ἀπὸ τὸ ἀξίωμα ποὺ κατέχει ἤ ἀπὸ κάποιες ἐπαγγελματικὲς ἐπιτυχίες του, προκαλεῖ ἐφήμερο ἐνδιαφέρον, περισσότερο γιὰ διασκέδαση, παρὰ γιὰ διόρθωση τοῦ ἁμαρτωλοῦ.

Τὸ συνεχὲς σκάνδαλο πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἐλέγχεται, στὴν ἀρχὴ κατ’ ἰδίαν καὶ μετὰ δημοσίως. Ὁ σκοπὸς δὲν εἶναι νὰ ἐξουθενωθεῖ ὁ σκανδαλοποιός, ἀλλὰ νὰ περιοριστεῖ καὶ τελικὰ νὰ ἐξαλειφθεῖ τὸ σκάνδαλο. Τὴν κύρια εὐθύνη τὴν ἔχουν οἱ ἁρμόδιοι, οἱ ὁποῖοι συχνὰ μὲ τὴν ἀνοχή τους γίνονται συνυπεύθυνοι! Περιφρονοῦν τὸ λαὸ ποὺ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τὴ σκληρότητα καὶ πονηρία τοῦ σκανδαλοποιοῦ. Ὅταν ἐκεῖνοι ἀδιαφοροῦν, οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, ποὺ βλέπουν καὶ ἀκοῦν, πρέπει νὰ ἐκφράζονται ἐλεύθερα, ὄχι γιατὶ αὐτὸ τοὺς εὐχαριστεῖ, ἀλλὰ ἀπὸ πόνο γιὰ τὸ κακὸ ποὺ συμβαίνει.

Ὑπάρχουν βέβαια κι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἐμπάθεια γιὰ κάποιους ἀνθρώπους καὶ ἀπέχθεια γιὰ θεσμοὺς καὶ ἀρέσκονται νὰ κρίνουν τὰ σκάνδαλα καὶ νὰ καταδικάζουν ὅσους ἐκεῖνοι ἐπιθυμοῦν. Οἱ προθέσεις τους εἶναι κακές. Προφανῶς δὲν μποροῦν νὰ συγκριθοῦν οἱ δύο αὐτὲς περιπτώσεις οὔτε καὶ νὰ ταυτιστοῦν. Ἄλλοι οἱ κρίνοντες ποὺ πονοῦν καὶ ἄλλοι οἱ κρίνοντες ποὺ χαίρονται. Οἱ πρῶτοι προσπαθοῦν νὰ οἰκοδομήσουν καὶ οἱ δεύτεροι νὰ κατεδαφίσουν καὶ νὰ ἐκθεμελιώσουν.

Ἡ σιωπή είναι χρυσός!

Πατερικές διδαχές περί της αρετής της σιωπής

                  

Ο άγιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι σε έργο του λέγει για την σιωπή «Όποιος χαλιναγωγεί και συγκρατεί την γλώσσα του, αυτός μπορεί, ξέρει και χαλιναγωγεί και ολόκληρο το σώμα του. Όποιος κρατάει την γλώσσα του, αποφεύγει το κάθε κακό, που πηγή του έχει την γλώσσα. Την γλώσσα λέγει ο άγιος Ιάκωβος “κανείς από τους ανθρώπους δεν ειμπορεί να την δαμάσει. Είναι κακό ασυγκράτητο, γεμάτη από δηλητήριο θανατηφόρο” Ιακ. 3,8. Πολλοί επήγαν από κοφτερό μαχαίρι. Μα πιο πολλοί χάθηκαν από την γλώσσα τους. Γιατί η γλώσσα είναι μία μάχαιρα δίστομος, που έστω και αν αυτό δεν γίνεται αισθητό με τα σωματικά μάτια, κυριολεκτικά σφάζει και την ψυχή και το σώμα εκείνων, που το ρίχνουν στην αργολογία και στις μάταιες λογομαχίες. Ώ γλώσσα, εχθρέ της δικαίωσής μου! Ώ γλώσσα, καταστροφή μου, πνεύμα σατανικό! Και πώς όχι; Ο άνθρωπος χτίζει με κόπο πολύ το πνευματικό του οικοδόμημα! Και να συ, γλώσσα, με μία σου μόνο λέξη και σε μία στιγμή, το γκρεμίζεις και το ισοπεδώνεις! Γι’ αυτό η Γραφή λέγει: “Ανήρ δε φρόνιμος ησυχίαν άγει” Παρ. 11,12»1.

Είναι πια ξεκάθαρο, η λέξη αίρεση δεν υπάρχει πια στο λεξιλόγιο των ιερέων.

"Ο διάβολος έχει τρία πλοκάμια. Για τους φτωχούς τον κουμμουνισμό, για τους πιστούς τον οικουμενισμό και για τους πλουσίους την μασονία" (όσ. Παΐσιος).

σσ. Εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανείς: Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ἦταν ἐχθές, ὁ θρίαμβος τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τῶν αἱρέσεων καὶ ἡ ἀπόδοση τιμῆς στοὺς ὁμολογητὲς καὶ μάρτυρες, ποὺ ἀψηφώντας τὸ κόστος, τὶς ὕβρεις, τὸν πόνο, τὴν ἀπομόνωση, τὴν ἐξορία, τὰ βασανιστήρια, τὸν θάνατο ὑπερασπίστηκαν ὅσα τοὺς παρεδόθηκαν καὶ τὰ παρέδοσαν σ' ἐμᾶς ἀμόλυντα καὶ χωρὶς νὰ ἀλλάξει ἔστω καὶ μία κεραία. Περί τινος, λοιπόν, (δὲν χωρεῖ ἀμφιβολία) ἔπρεπε νὰ μιλοῦν οἱ Ποιμένες; Περὶ αἱρέσεως καὶ μάλιστα περὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μίας ἐδῶ καὶ τουλάχιστον 100 χρόνια ἀπὸ τοὺς Ἁγίους καταδεδειγμένη αἱρέσεως. Ὅμως τὸ ἀντίθετο ἔγινε. Κανεὶς ἐπίσκοπος δὲν ἔβαλε τὸν Οἰκουμενισμὸ στὸ στόμα του. Φανταστεῖτε νὰ ἑορτάζουμε τὴν ἐπανάσταση τοῦ 21 καὶ κανεὶς νὰ μὴν μιλάει γιὰ σκλαβιά, ἐπανάσταση, ἥρωες πρὸς μίμηση, ἀλλὰ νὰ μιλοῦν γιὰ ὁτιδήποτε ἄλλο, σημαντικὸ μέν (ὅπως ἡ ὁμοφυλοφιλία) ἀλλὰ ἄσχετο μὲ τὸ κύριο πρόβλημα τῶν καιρῶν, τὴν πηγὴ ὅλων τῶν κακῶν, τὴν αἵρεση .

Ὁ π. Ἰωάννης Δρογγίτης δὲν ἀποτελεῖ ἐξαίρεση. Ὡς λόγιος καὶ εὐφυὴς ἄνθρωπος γνωρίζει ὅτι ἡ ἀναφορὰ στὴν αἵρεση ἐπιφέρει κόστος, εὐθῦνες καὶ ἀπαιτεῖ συνέπεια, σύγκρουση μὲ τοὺς ἐπισκόπους καὶ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν δημόσια προβολὴ ποὺ τόσο τώρα (πολλὲς φορὲς δικαιολογημένα) ἀπολαμβάνει. Γι' αὐτὸ μιλάει (ἐργολαβικῶς πιά) μόνο γιὰ ἐμβόλια, τώρα δὲ καὶ γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία, ξεχνώντας φυσικὰ ὅτι ἡ αἵρεση (καὶ ἡ Μασονία) εἶναι ὁ κύριος προωθητὴς τῆς ὁμοφυλοφιλίας στὴν Ἐκκλησία. Μιλάει γιὰ μολυσμὸ ἀπὸ τὴν ὀμοφυλοφιλία ἀλλὰ τὸν ἀπὸ τοὺς Πατέρες χιλιοειπωμένο μολυσμὸ ἀπὸ τὴν αἵρεση τὸν ξεχνάει. Μιλάει γιὰ ἁγιογραφικὲς ἀναφορὲς κατὰ τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἀλλὰ τὶς τόσες ἀναφορὲς μὲ ἀναφορὰ στοὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε κατὰ τῆς κακοδοξίας καὶ τῆς αἱρέσεως τὶς ξεχνάει. Κι ὰν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι τὸ κύριο θέμα, τότε τί προτείνει ὁ π. Ἰωάννης στὸ ποίμνιο ὡς τρόπο ἀντίδρασης καὶ δίωξης τῶν ἀσελγῶν στοιχείων ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία; Να χαιρόμαστε τὴν χαρὰ τοῦ Χριστοῦ! Τί διαβάζουμε ὅμως στὸ Γεροντικό: 

Οι δύο λόγοι του Νεστορίου 

«Ο αββάς Κυριακός (5ος-6ος αι.) ήταν πρεσβύτερος στη λαύρα του Καλαμώνος, κοντά στον ποταμό Ιορδάνη. Κάποτε διηγήθηκε τα έξης «Μια νύχτα είδα στον ύπνο μου να στέκουν έξω από το κελί μου μία πορφυροντυμένη γυναίκα με σεμνή εμφάνιση και δύο άνδρες ιεροπρεπείς και σεβάσμιοι. Κατάλαβα πώς ή γυναίκα ήταν ή ίδια ή Υπεραγία Θεοτόκος, ενώ από τούς άνδρες ο ένας ήταν ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και ο άλλος ο Τίμιος Πρόδρομος. Βγήκα από το κελί και τούς παρακάλεσα να περάσουν μέσα για να το ευλογήσουν. Η Θεοτόκος όμως αρνήθηκε. Εγώ επέμεινα για πολλή ώρα να την παρακαλώ, οπότε εκείνη αποκρίθηκε αυστηρά: - Έχεις τον εχθρό μου στο κελί σου και πώς θέλεις να μπω ; Αυτό είπε κι έφυγε. "Όταν ξύπνησα, άρχισα να σκέπτομαι στενοχωρημένος μήπως αμάρτησα με τον λογισμό απέναντι της. Στο κελί μου δεν υπήρχε άλλος κανείς παρά μόνο εγώ. Για πολλή ώρα εξέταζα τον εαυτό μου, άλλα δεν βρήκα να έσφαλα σε τίποτε απέναντι της. Σηκώθηκα τότε πολύ λυπημένος και πήρα να διαβάσω ένα βιβλίο, για να διώξω τη λύπη με την ανάγνωση. Το βιβλίο ήταν του άγιου Ησυχίου, πρεσβυτέρου των Ιεροσολύμων. Καθώς το ξεφύλλιζα, βρήκα προς το τέλος δύο λόγους τού δυσσεβούς Νεστορίου. Κατάλαβα αμέσως ότι αυτός είναι ό εχθρός της Θεοτόκου. Σηκώθηκα τότε και το επέστρεψα σ’ αυτόν πού μου το είχε δώσει λέγοντας: - Πάρε το βιβλίο σου, αδελφέ, γιατί περισσότερο ζημιώθηκα παρά ωφελήθηκα. Κι όταν του εξήγησα τα συμβάντα, έκοψε με ζήλο τούς δύο λόγους του Νεστορίου και τούς πέταξε στη φωτιά λέγοντας: Δεν θα παραμείνει στο κελί μου ό εχθρός της Υπεραγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας».

Α.Τ.

Ὁ Χριστὸς γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία, π. Ιωάννης Δρογγίτης. (βίντεο καὶ κείμενο) (πηγή)

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὑπάρχουν πάρα πολλοὶ λόγοι νὰ εἶναι κανεὶς λυπημένος σήμερα καὶ τὸ παράδοξο εἶναι, ὅτι ἐνῶ ὑπάρχουν αὐτοὶ καὶ πολεμοῦν τὴν ψυχή μας διαρκῶς, ἐμεῖς παραμένουμε χαρούμενοι. Δηλαδή, μέσα σὲ αὐτὴ τὴ θύελλα ποὺ ἔχει ξεσπάσει, οἱ πιστοὶ ἔχουν τὴ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ μέσα τους. Καὶ εἶναι ἀλήθεια αὐτό, δὲν εἶναι μία προσπάθεια τοῦ μυαλοῦ μας, μία αὐθυποβολὴ ἀλλὰ εἶναι μία πραγματικότητα. Καὶ ἐνῶ ὑπάρχουν τόσες ἑστίες λύπης καὶ τόσες ἀφορμές, πράγματα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ καταπιεῖ κανείς, ἡ ἰσορροπία ποὺ ἔχουν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι θαυμαστή.