Σὰν νὰ μὴν πέρασε μία μέρα... Ὅταν ἀναλογισθεῖ κανεὶς τὰ περὶ Πρωτείου τοῦ πατρ. Βαρθολομαίου, τὴν ἀπαίτηση πρωτοκαθεδρίας μεταξὺ τῶν ἐπισκόπων, τὴν ἐπισκοποκρατία καὶ τὸν ἐπισκοποκεντρισμό, τὴν γεμάτη ἔπαρση καὶ ἄνευ ταπείνωσης συμπεριφορὰ τῶν περισσοτέρων ἱερέων στοὺς ναούς, τοὺς ὁποίους θεωροῦν ἰδιοκτησία τους, ἀλλὰ καὶ γενικὰ τὶς συναυλίες καὶ ὅ,τιδήποτε ἄλλα βέβηλο στοὺς ναούς, τὸν τιμοκατάλογο γιὰ τὴν τέλεση τῶν Μυστηρίων καὶ τῶν διαφόρων κεριῶν, τὰ ὅποια σκάνδαλα τῶν ἱερέων καὶ τὴν συγκάλυψή τους, τοὺς διωγμοὺς σὲ ὅσους ἀντιδροῦν, τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ τὸν Οἰκουμενισμό, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑποκριτικὴ συμπεριφορά, τὴν ἐπιφανειακὴ πίστη καὶ τὸν Φαρισαϊσμὸ ὅλων μας, τότε δὲν εἶναι σαφέστατο ὅτι μιλάει ὁ Κύριος καὶ γιὰ τοὺς ἐμᾶς, τοὺς σημερινοὺς γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους;
Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου
