Αν αυτό δεν είναι σύμβολο εκκλησιαστικής ενότητας, τότε τί είναι; Το σχόλιό μας!

Ὅπως εἶναι γνωστὸ τὸ Πιστεύω ἐκφωνεῖται στὴν Ἐκκλησία μετὰ τὴν προτροπὴ καὶ τὴν δήλωση ἀγάπης καὶ ὁμονοίας "Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοὶᾳ ὁμολογήσωμεν" καὶ τὸ  "τὰς θύρας τὰς θύρας" δηλ. ἀφοῦ φύγουν ἀπὸ τὸν ναὸ ὅσοι δὲν ἔχουν βαπτισθεῖ. Δηλαδὴ μὲ τὴν ἐκφώνηση τοῦ Πιστεύω ξεχωρίζουν οἱ βαπτισμένοι ἀπὸ τοὺς ἀβάπτιστους, οἱ Ὀρθόδοξοι ἀπὸ τοὺς μὴ ὀρθόδοξους. Τὸ Πιστεύω ἐκφράζει τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν ἀρχὴ Τῆς ἕως σήμερα. Μὲ τὸ Πιστεύω δηλώνουμε πὼς ἡ ἑνότητα εἶναι δυνατὴ μέσα στὴ θεία εὐχαριστία, ὅπου λειτουργεῖται καὶ ἱερουργεῖται τὸ μυστήριο τῆς πίστης μας, τὸ μυστήριο τῆς παναγίας Τριάδος (ἐδῶ). Ὅταν, λοιπόν, βλέπουμε Πάπα καὶ καρδινάλιους, Μονοφυσῖτες καὶ Κόπτες νὰ λένε τὸ Πιστεύω μαζὶ μὲ ὀρθόδοξους Πατριάρχες, ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς, τί ἄλλο μπορεῖ νὰ σημαίνει ἀπὸ μία ξεκάθαρη δήλωση ἑνότητας τῆς "Νέας Ἐκκλησίας" τῶν Οἰκουμενιστῶν. Καὶ ὅμως οἱ ἀντιοικουμενιστὲς συμπεριφέρονται λὲς καὶ συμβαίνει κάτι ξαφνικό, κάτι ποὺ δὲν εἶχε πολλάκις προαναγγελθεῖ! Ἐκτὸς ἂν περίμεναν νὰ φοβηθοῦν οἱ Οἰκουμενιστὲς τὸν δημοσιογραφικοῦ τύπου ἀντιοικουμενιστικὸ χαρτοπόλεμο. Πόσο ἔπεσαν ἔξω! Ποτὲ ὅμως δὲν εἶναι ἀργὰ νὰ πράξουν οἱ Ὀρθόδοξοι αὐτὸ ποὺ ἔπρατταν πάντα σὲ καιροὺς αἱρέσεως: Νὰ θέσουν ἐκτὸς τειχῶν τῆς Ἐκκλησίας τοὺς αἱρετικούς!!!

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Το ''ΠΙΣΤΕΥΩ'' που εκφώνησαν στη Νίκαια της Βιθυνίας (ΦΩΤΟ)

Με την ιστορική και υψηλού συμβολισμού επίσκεψη στη Νίκαια της Βιθυνίας, το σημερινό Ιζνίκ της επαρχίας Προύσας της Τουρκίας του Πάπα Λέοντος ΙΔ’ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου εορτάζεται η επέτειος της συμπλήρωσης 1.700 χρόνων από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.

Οι δύο εκκλησιαστικοί ηγέτες από τον αρχαιολογικό χώρο όπου βρίσκονται τα ερείπια της Βασιλικής του Αγίου Νεοφύτου έστειλαν σήμερα μήνυμα διαχριστιανικής ενότητας, με παραπομπή στην ίδια την Α’ Οικουμενική Σύνοδο και το πνεύμα της, αυτό της ενότητας και της κοινής εμπειρίας των Χριστιανών.

Τὸ Πιστεύω τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου

Ἅγιος Νεκτάριος Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως 

Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Ὁ Θεός γιά μένα εἶναι δόξα, πλοῦτος καί καύχημα. Εἶναι τό γλυκύτατο καί πιό εὐχάριστο πράγμα. Εἶναι ἡ φροντίδα καί τό ἐντρύφημά μου. Ἡ ψυχή μου εἶναι δημιούργημα τῆς πνοῆς τοῦ Θεοῦ. Τό σῶμα μου εἶναι πλάσμα τοῦ Θεοῦ. Θείᾳ χάριτι εἶμαι γένος τοῦ Θεοῦ. Ἀπ᾿ τό Θεό ἔλαβα τήν ὕπαρξη ἀλλά καί τή δυνατότητα νά κινοῦμαι, ν᾿ ἀναπνέω καί νά μιλάω.

Στό Θεό καθημερινά ἐμπιστεύομαι τό πνεῦμα μου. Στό Θεό προσεύχομαι. Ζῶ μέ τό Θεό, δουλεύω καί βρίσκομαι μέ τό Θεό»…

Εἶμαι εὐτυχισμένος μέ τό μεγάλο, ἰσχυρό καί ζῶντα Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι πάροχος βοηθός καί τελειωτής τῶν καλῶν. Εἶναι ἐπόπτης τῶν ὅσων σκέφτομαι, λέω καί κάνω. Δέχομαι τό Θεό ὡς φοβερό κριτή τῶν ὅσων ἔχω κάνει. Ἔχω Θεό ἤπιο καί συγχωρητικό, μακρόθυμο καί πολυέλεο, σωτήρα καί λυτρωτή.

Γνωρίζω Θεό πού εἶναι ἡ ἀρχή τῶν πάντων, πού δίνει τά ἀγαθά, πού εἶναι προνοητής, ἐπόπτης, πάνσοφος, παντογνώστης, πού γνωρίζει καί τά μέλλοντα καί τά παρόντα καί τά παρελθόντα. Ὑμνῶ, δοξάζω, εὐλογῶ καί ὑπερυψώνω τόν ἀγαθό, ἅγιο, δίκαιο καί ἀληθινό Θεό».