Τί είναι κόλαση;

        Ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων

                    
πηγή Καθολικό της Ιεράς Μονής της Παναγίας Μαυριώτισσας Καστοριάς. Ο« κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων»Λεπτομέρεια από την παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας, έργο τέλους 12ου - αρχών 13ου αιώνα.

«Και βαλούσιν αυτούς εις την κάμινον του πυρός. Εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ. ιγ 50).
Δηλαδή. Και θα τους ρίξουν τους πονηρούς ανθρώπους στο αναμμένο καμίνι της αιωνίου κολάσεως. Εκεί θα είναι ο κλαυθμός και το τρίξιμο των δοντιών.

• Αλλά τι είναι κόλαση; Λέγει ο Αγ. Νικόδημος: Είναι τόπος όλων των τιμωριών, όλων των ποινών και όπου ποτέ δεν ευρίσκεται καμμία ανάπαυση. Είναι το να απελπίζεται κάποιος για πάντα χωρίς θεραπεία. Ω τι φοβερό είναι τούτο το πάντοτε! Ω τι ανυπόφορος είναι αυτή η αιωνιότης!».
Το κυριώτερο όμως, συνεχίζει ο Αγ. Νικόδημος, είναι το να υστερηθή κάποιος τον Θεό για πάντα.


• Επίσης ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει: «Ω της ανοσίας, ω της φιλαμαρτήμονος ψυχής! Διότι των φοβερών λόγων καταφρονούν και των πραγμάτων θέλουν μάθει την κόλαση. Κανένας λοιπόν δεν θα αποφύγη την κόλαση και την τιμωρία, εάν πρώτα δεν λύση εδώ τις αμαρτίες του δια της εξομολογήσεως και της γνήσιας Μετάνοιας. Διότι, όπως τους κακοποιούς ανθρώπους τους πάνε δεμένους με αλυσίδες στο δικαστήριο, έτσι και τους αμαρτωλούς, οι δαίμονες τους φέρουν στην κόλαση με τα δεσμά των αμαρτιών τους στο φρικτό και φοβερό κριτήριο του Θεού».


• Κάποτε εκεί που περπατούσε στην έρημο ο Άγιος Μακάριος βρήκε πεταμένο στο έδαφος ένα κρανίο ανθρώπινο. Ενώ το κούνησα λιγάκι με το ραβδί, λέγει ο Όσιος, το κρανίο μου μίλησε.
Του λέγω τότε: Συ ποιός είσαι;

Κυριακή Θ΄ Λουκά - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΛΟΥΚΑ [:Εφεσ. 4,1-7]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   

«Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πραΰτητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης (:Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτά που σας έγραψα προηγουμένως, σας παρακαλώ εγώ που είμαι φυλακισμένος για το όνομα του Κυρίου, να πορευτείτε και να ζήσετε με τρόπο άξιο της υψηλής κλήσεως που σας έκανε ο Θεός. Σας παρακαλώ λοιπόν να ζείτε με κάθε ταπεινοφροσύνη και πραότητα, με μακροθυμία και υπομονή. Να ανέχεστε με αγάπη ο ένας τα ελαττώματα του άλλου. Και να καταβάλλετε κάθε προσπάθεια προκειμένου να διατηρείτε τη μεταξύ σας ενότητα με την οποία σας ένωσε το Άγιο Πνεύμα, χρησιμοποιώντας ως σύνδεσμο την ειρήνη, η οποία θα σας δένει όλους μαζί σε ένα)». 

      Αποδείχτηκε μεγάλη η δύναμη της αλυσίδας του Παύλου και λαμπρότερη από τα θαύματα. Όχι μάταια λοιπόν, όπως φαίνεται, ούτε τυχαία προβάλλει αυτήν, αλλά για να παρακινήσει. «Να φέρεστε αντάξια», λέγει, «προς την κλήση, την οποία λάβατε». Πώς; «Με κάθε ταπεινοφροσύνη και πραότητα, με υπομονή στο να ανέχεστε ο ένας τον άλλο με αγάπη». Καλό δεν είναι απλώς το να είναι κανείς φυλακισμένος, αλλά το να είναι για τον Χριστό φυλακισμένος. Τίποτε δεν είναι ίσο προς αυτό. Αλλά πάλι μας παρασύρει και μας αποσπά από το θέμα η αλυσίδα, και δεν μπορούμε να αντισταθούμε, αλλά ελκόμαστε θέλοντας και επιθυμώντας και ευχόμενοι για αυτό. Και είθε να ήταν δυνατό να ομιλούσαμε πάντοτε για την αλυσίδα του Παύλου.

Περί του ότι "Δεν υπάρχει πιο ανόητο πράγμα από το να πεις: «Καλύτερα να πεθάνω ξαφνικά, να μη νιώσω το θάνατό μου!»"

                                                     

αγ. Νικολάου Αχρίδος 

O αμαρτωλός δημιουργεί διπλή απώλεια με τον ξαφνικό του θάνατο: πρώτα στον εαυτό του κι έπειτα στην οικογένειά του. Στον εαυτό του επειδή πεθαίνει αμετανόητος. Στην οικογένειά του επειδή αιφνιδιάζει τους συγγενείς του μ’ ένα αναπάντεχο χτύπημα κι αφήνει πίσω του εκκρεμότητες. Μακάριος είναι εκείνος που προτού πεθάνει δοκιμάζεται από κάποια αρρώστια, από τον πόνο. Σ’ αυτόν δίνεται η ευκαιρία να κάνει μία ανασκόπηση της ζωής του, να εξετάσει τις αμαρτίες του, να μετανοήσει για όλα τα κακά που έχει κάνει, για όλα τα καλά που δεν έκανε, να θρηνήσει με μετάνοια ενώπιον του Θεού, να καθαρίσει την ψυχή του με δάκρυα και να ζητήσει συχώρεση από το Θεό. Θά ‘χει την ευκαιρία να συγχωρέσει κι αυτός εκείνους που τον πρόσβαλαν, που τον έβλαψαν στη ζωή του, να χαιρετήσει όλους τους φίλους ή εχθρούς του, να θυμήσει στα παιδιά του το φόβο του Θεού, νά ‘χουν στο νου την ώρα του δικού τους θανάτου και να οπλίσουν την ψυχή τους με πίστη, προσευχή και καλά έργα.

Κυριακή Θ΄ Λουκά – Ο Μέγας Βασίλειος για το χωρίο «Καθελῶ μου τάς ἀποθήκας καί μείζονας οἰκοδομήσω» (:Λουκά 12, 18) [Παραβολή του άφρονος πλουσίου]

    

ΟΜΙΛΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

στο χωρίο «Καθελῶ μου τάς ἀποθήκας καί μείζονας οἰκοδομήσω» (:Λουκά 12, 18)


            [Παραβολή του άφρονος πλουσίου]


1. Υπάρχουν δύο ειδών πειρασμοί. Πιο συγκεκριμένα, ή οι θλίψεις βασανίζουν τις καρδιές όπως το χρυσάφι στο καμίνι [βλ. Σοφ. Σολ. 3.6: «ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς (:Τους δοκίμασε, όπως ο χρυσοχόος δοκιμάζει και καθαρίζει τον χρυσό δια του πυρός, και τους δέχτηκε ευάρεστα, όπως δέχεται τα προσφερόμενα ολοκαυτώματα των θυσιών)»] και δοκιμάζουν την υπομονή και την ανθεκτικότητά τους ή, πολλές φορές, οι ευλογίες και τα πλούτη της ζωής αυτής γίνονται πεδίο δοκιμασίας και πειρασμός για τους περισσότερους. Πράγματι, είναι εξίσου δύσκολο να κατορθώσει η ψυχή να μη χάσει τη δύναμή της στις μεγάλες δυσκολίες της ζωής, όσο και το να μην υπερηφανευθεί και να εκτραπεί σε αδικία όταν βιώνει ευτυχείς καταστάσεις.

   Παράδειγμα για το πρώτο είδος των πειρασμών είναι ο μέγας Ιώβ. Αυτός ο ακαταμάχητος αθλητής, αντιμετώπισε με ακατάβλητο ψυχικό σθένος και ακλόνητη γενναιότητα καρδιάς όλη τη χειμαρρώδη διαβολική επιθετικότητα και βία εναντίον του, και αναδείχθηκε τόσο ανώτερος από τους πειρασμούς, όσο ήταν μεγάλα και ανυπέρβλητα τα αγωνίσματα που του παρουσίασε ο εχθρός.

   Παραδείγματα τώρα για τους πειρασμούς, που προέρχονται από την ευημερία, υπάρχουν πολλά. Έναν απ' αυτούς αντιμετώπισε, όμως ανεπιτυχώς, και ο άφρονας πλούσιος της παραβολής του Ευαγγελίου που μόλις τώρα αναγνώσαμε.

   Ο πλούσιος αυτός, ενώ είχε πολλά πλούτη στη διάθεσή του, επιθυμούσε να αποκτήσει περισσότερα. Και ο φιλάνθρωπος Θεός δεν τον καταδίκασε από την αρχή για την αγνώμονα συμπεριφορά του, αλλά πάντοτε στον υπάρχοντα πλούτο του πρόσθετε και άλλον, μήπως τυχόν κάποτε επερχόταν κορεσμός στην ψυχή του και οδηγείτο στην ημερότητα και στην ανθρωπιά.

   Ας δούμε όμως τι μας λέει το χωρίο αυτό: «Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα. καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων, Τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; καὶ εἶπεν, Τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὸν σῖτον καὶ τὰ ἀγαθά μου (:Κάποιου πλουσίου ανθρώπου τα εκτεταμένα του χωράφια απέδωσαν άφθονη σοδειά και μεγάλη παραγωγή. Αντί όμως να ευχαριστήσει τον Θεό και να ευχαριστηθεί κι ο ίδιος για την ευφορία αυτή, συλλογιζόταν μέσα του, αγωνιούσε και αναστατωνόταν λέγοντας: ‘’Τι να κάνω, διότι δεν έχω πού να μαζέψω τους καρπούς των χωραφιών μου που μου περισσεύουν; Θέλω να γίνουν όλοι δικοί μου, για να τους απολαύσω μόνος μου)» [Λουκ.12,16-17].

Προς εθελοτυφλούντες ρωσόφιλους: Οι ρωσικές αρχές συνέλαβαν πρώην μουσουλμανο που βαπτίστηκε χριστιανός το 2023 και το 2024 τον απέλασαν βίαια πίσω στην Αίγυπτο (δημοσίευε εναντίον των κατορθωμάτων του Ισλάμ), παρά το καθεστώς προστασίας του.

 Μην σας τυφλώνουν οι σταυροί που κάνει. Όταν πρόκειται για γεωπολιτικά συμφέροντα ο ηγεμόνας Πούτιν (με την ευλογία του Κυρίλλου) θυσιάζει τα πάντα.

Π. Τέρτιος Κωνσταντόπουλος Γιαυτό να προσέχετε τι ανεβάζετε στα μέσα δικτυώσεως....  

                                                                                        Ο Σαΐντ Αμπντελραζέκ (Said Mansour Rezk Abdelrazek) είναι 30χρονος Αιγύπτιος υπήκοος, πρώην μουσουλμάνος που ασπάστηκε τον χριστιανισμό.

      Αφού εγκατέλειψε το Ισλάμ για τον χριστιανισμό (μεταξύ 2016 και 2018), αντιμετώπισε έντονες νομικές και κοινωνικές διώξεις στην Αίγυπτο, γεγονός που τον οδήγησε να καταφύγει στη Ρωσία το 2019 ζητώντας άσυλο για θρησκευτικούς λόγους. Οι ρωσικές αρχές τον συνέλαβαν το 2023 και το 2024 τον απέλασαν βίαια πίσω στην Αίγυπτο (δημοσίευε εναντίον των κατορθωμάτων του Ισλάμ), παρά το καθεστώς προστασίας του. Κατά την επιστροφή του κρατήθηκε και ανακρίθηκε από τις αιγυπτιακές αρχές ασφαλείας, οι οποίες τον πίεσαν να απαρνηθεί την πίστη του. Στις 15 Ιουλίου 2025 συνελήφθη εκ νέου στο σπίτι του στο Κάιρο εξαιτίας αναρτήσεών του στο διαδίκτυο σχετικά με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Μετά από εννέα μήνες προφυλάκισης, παραπέμφθηκε σε δίκη ενώπιον ειδικού δικαστηρίου για υποθέσεις τρομοκρατίας (Terrorism Circuit of the First Criminal Court in Badr).

Έργα και ημέρες του αρχιεπ. Ελπιδοφόρου, ώστε να καταλάβουμε γιατί αποκαλεί τον Βαρθολομαίο "μέγα"!

Από το ιστολόγιο "ο Παιδαγωγός"

Ο Ελπιδοφόρος; ως αρχιμανδρίτης το 2006 ΦΙΛΗΣΕ το χέρι και ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕ τον Πάπα μέσα στο Φανάρι!

https://www.youtube.com/watch?v=S5e81e4qMYI

Από μητροπολίτης Προύσης, έγινε αρχιεπίσκοπος Αμερικής!και «γλείφοντας» ονειρεύεται να στρογγυλοκαθήσει στον πατριαρχικό θρόνο στο Φανάρι (ενδεχομένως με τον Πάπα δίπλα του)!

Θυμίζουμε ενδεικτικά:

1. Σε ουνίτες: 

 
 
 
 
 
2. ατελείωτες συμπροσευχές με αιρετικούς: 

Οι καταβασίες των Χριστουγέννων. Παρουσίαση με εικόνες και μετάφραση στη νεοελληνική και Αγγλική γλώσσα

Οι καταβασίες του Κανόνα των Χριστουγέννων. Ποίημα του Αγίου Κοσμά. Ψάλλει η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία.

«Ιεραρχία, ΔΙΣ, ΙΣΚΕ, Άθως, θα μιλήσουν;» Το σχόλιό μας!

 σσ. Αγαπητέ εν Κυρίω γέροντα Χριστόδουλε, ορθότατη η καταγγελία σας. Αλλά ορθώς ρωτούμε κι εμείς οι πιστοί: Τόσες δεκαετίες καταγγέλεται με ατράνταχτες αποδείξεις, ότι ο Δημητριάδος Ιγνάτιος αιρετίζει και διαδίδει βλασφημίες και πλάνες, αλλά εσείς είχατε άλλες ασχολίες. Τόσα χρόνια έχει κατονομασθεί η μετα- (νεο)πατερικότητα και ο Οικουμενισμός που υπηρετεί ο Δημητριάδος, αλλά εσείς κουβέντα δεν χάνατε. Τόσα χρόνια αποδεικνύεται ότι ο ΔΙΣ, η ΙΣΚΕ, ο Άθως (στην πλεοψηφία του) άλλα λένε και άλλα κάνουν, εμφανίζονται ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε θέματα μισθού και άλλων οικονομικών και διοικητικών θεμάτων, αλλά σφυρίζουν αδιάφορα στο θέμα της Παναίρεσης και του σχίσματος που έχει πια με ευθύνη τους ριζώσει βαθιά στους κόλπους της Εκκλησίας. Τόσα χρόνια εσείς, όπως και η πλειοψηφία των κληρικών αρνείται να προχωρήσει στην μόνη αγιοπατερική αντιμετώπιση τέτοιων ολεθρίων για την ψυχή των πιστών φαινομένων, την αποτείχιση και την σύγκλιση συνόδου που θα καταδικάσει τα φαινόμενα αυτά. Αντί αυτού βγάζετε βίντεο μόνο για τις ταυτότητες. Τώρα λοιπόν εκπλήσσεστε; Κι αν ναι, τότε προχωρήστε όπως οι λιγοι άξιοι μοναχοί και κληρικοί εν Ελλάδι στην διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας με τον εν λόγω μητροπολίτη και τους συνοδοιπόρους του.

Γράφει ο Γέροντας Χριστόδουλος Αγγελόγλου στην Romfea.gr Πνευματικός και Λειτουργός του Ιερού Ησυχαστηρίου «Παναγία, η Φοβερά Προστασία»

Διάδοση πλάνης, σχίσματος, αιρέσεως και βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματος από τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο. Στώμεν καλώς!

Αγαπητοί μου αδελφοί, χαίρετε!

Η Αγία του Χριστού μας Εκκλησία έχει θεσπίσει να γίνονται τα πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν.

Το έργο, λοιπόν, που σε εμένα προσωπικά έχει αναθέσει η Εκκλησία, είναι να επιμελούμαι τη μετάνοιά μου, δηλαδή την εξ όλης της ψυχής μου επιστροφή μου στον Κύριό μου, που γίνεται με την επιμέλεια της καθαρότητος της καρδιάς μου, ώστε να επιτευχθεί «εντός ημών» η Βασιλεία του Θεού.

Έτσι, περιορισμένα εδώ στο βουνό, μετά δακρύων, στην ησυχία, προσπαθώ να επιμελούμαι το έργο που μου ανέθεσε. 

Αυτό που τώρα κάνω και απευθύνομαι στην αγάπη σας είναι έργο που έχει ανατεθεί σε άλλους.

Επειδή όμως ουδείς εξ αυτών μέχρι αυτή τη στιγμή έχει δημοσίως τοποθετηθεί, μιλήσει ή ενεργήσει, αναγκάζομαι –αν και έσχατος πάντων– να κάνω αυτήν την παρέμβασή μου, με μοναδικό σκοπό να παρακινήσω τους υπευθύνους ώστε να ενεργήσουν, προκειμένου να μην εξαπλώνεται η επικίνδυνη πλάνη. 

Συγχωρέστε μου λοιπόν την παρέμβαση αυτή και παρακαλώ την αγάπη σας, αν θέλετε, να την κοινοποιήσετε διαδικτυακά, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, όπου και όπως μπορείτε.

----------------------

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος πραγματοποίησε στις 10 Νοεμβρίου 2026 την 2η Γενική Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού. Ομιλητή στην Ιερατική Σύναξη (προφανώς όχι τυχαίως, αλλά γνωρίζοντας τις δοξασίες του) όρισε τον Πρωτοπρεσβύτερο και Εφημέριο του Ι. Ναού Αγίου Παντελεήμονος Χαλανδρίου (που ανήκει στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών), π. Αντώνιο Πινακούλα.

Το θέμα που ο Μητροπολίτης Δημητριάδος επέλεξε (πάλι όχι τυχαίως) ήταν: «Η λανθασμένη ερμηνεία της Αποκάλυψης ως ποιμαντικό πρόβλημα». 

Φωτιά στην Ορθοδοξία με Ελπιδοφόρο και Πατριάρχη!

Παρόλα τα ανήκουστα που συμβαίνουν, οι επίσκοποι και ιερείς συνεχίζουν να θεωρούν, καταπίνοντας παράλληλα την κάμηλον, όσους αντιδρούν σε αυτά τα αίσχη φανατικούς!

 

Φωτιά στην Ορθοδοξία με Ελπιδοφόρο και Πατριάρχη!

Το ράσο που έγινε κοστούμι, ο «Βαρθολομαίος ο Μέγας», η βράβευση Ζελένσκι και ο Ερντογάν!

Άλλες φορές μια φωτογραφία αρκεί για να αρχίσει ολόκληρη συζήτηση. Και άλλες μια φράση μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερο θόρυβο από μια φωτογραφία. Στην περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου συνέβησαν και τα δύο.

 Στο επίσημο δείπνο των Αρχόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη, με αφορμή τη συμπλήρωση 35 ετών από την εκλογή και την ενθρόνιση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο επικεφαλής της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής επέλεξε να εμφανιστεί με πολιτική περιβολή. Μπλε κοστούμι, γραβάτα, ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και χαμόγελα ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες. Ούτε ράσο ούτε η γνώριμη εμφάνιση με την οποία οι πιστοί έχουν συνηθίσει να βλέπουν έναν ορθόδοξο Αρχιεπίσκοπο.

Μέχρι εδώ θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για μια ασυνήθιστη ενδυματολογική επιλογή. Μόνο που το κοστούμι αποδείχθηκε το λιγότερο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης. ∆ιότι ο Ελπιδοφόρος δεν περιορίστηκε στις προπόσεις και στους εορτασμούς. Πήρε μια πρωτοβουλία με ιδιαίτερο εκκλησιαστικό συμβολισμό: Ανακήρυξε αυτοβούλως τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο «Μέγα»!

Ποιος απονέμει τον τίτλο;

Αμαρτία – Μια Ορθόδοξη Πατερική Θεώρηση

Αμαρτία – Μια Ορθόδοξη Πατερική Θεώρηση

Σάββας Αλεξάνδρου, Θεολόγος

Ο ιερός Χρυσόστομος αναλύοντας θεολογικά την αμαρτία, καταθέτει: «Η αμαρτία θηρίον έστιν πονηρόν εκχέον τον ιόν πονηριάς επί την δεσποτικήν δόξαν», δηλαδή ή αμαρτία είναι θηρίο πονηρό, πού χύνει το δηλητήριο της πονηριάς κατά τού Δεσπότη. Με άλλα λόγια ή αμαρτία, κατά τη θεολογία του ιερού Χρυσοστόμου, είναι απόπειρα αμαύρωσης της Δεσποτικής δόξας.

Είναι γνωστό πώς ο Θεός θέλει τον άνθρωπο να είναι μέτοχος των θείων άκτιστων ενεργειών Του και κοινωνός της δόξης Του. Με την αμαρτία, στην οποία ο διάβολος ωθεί τον άνθρωπο, ο τελευταίος χάνει τη δυνατότητα της θέωσης, πράγμα πού λυπεί τον Θεό. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο, στην ορθόδοξη Πατερική Θεολογία μας, η αμαρτία δεν εκλαμβάνεται ως μια δικανική παράβαση των εντολών του Θεού, αλλά ως μία αποτυχία του ανθρώπου να καταφέρει τον στόχο του πού, όπως λέχθηκε, είναι ή θέωση και ο αγιασμός. Υπ’ αυτή την έννοια, η αμαρτία συνιστά τραγωδία και έκπτωση του ανθρώπινου προσώπου. Θεωρείται ως νόσος πού ταλαιπωρεί τον άνθρωπο, και για αυτό η αγία Συγκλητική, δίνοντας ακριβώς το στίγμα της αμαρτίας ως νόσου και του αμαρτωλού ως ασθενούς πνευματικά ανθρώπου, παρατηρεί: «Μίσησαν την νόσον και ου τον νοσούντα». Η αμαρτία, κατά τούς θεοφόρους Πατέρες, μπαίνει στη ζωή του ανθρώπου με το προπατορικό αμάρτημα για το όποιο ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς αποφαίνεται: «Προπατορικό αμάρτημα ήταν ή προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει θεός, χωρίς Θεόν και εναντίον του Θεού».

Αγία Γραφή και Επικαιρότητα

                                   

 (Πρωτοπρ. Θωμάς Βαμβίνης) 

     Δημοσιεύουμε μιά μικρή εἰσήγηση σὲ σύναξη τῶν ὑπευθύνων Κληρικῶν τοῦ κατηχητικοῦ ἐνοριακοῦ ἔργου τῆς Μητροπόλεως Ναυπάκτου & Ἁγίου Βλασίου καί τῶν λαϊκῶν κατηχητῶν, πού μᾶς ἀνατέθηκε νά παρουσιάσουμε. Ἔχει τήν μορφή ὁμιλίας, ἀπαρτίζεται ὅμως ἀπό ἐπίκαιρους σχολιασμούς αἰχμηρῶν ποιμαντικῶν προβλημάτων, πού γεννιοῦνται ἀπό τήν αἰχμαλωσία σέ πειρασμικούς λογισμούς τῆς ρέουσας κοσμικῆς ἐπικαιρότητας.
    Ὅπως φανερώνει ὁ τίτλος τῆς εἰσήγησής μου –«Ἁγία Γραφή καί Ἐπικαιρότητα»– θά μιλήσουμε γιά ἕναν πειρασμό πού μᾶς προσβάλλει μέσα στήν διαδικασία τῆς κατήχησης, γενικά μέσα στήν ποιμαντική πράξη τῆς Ἐκκλησίας. Θέλουμε μέ κάθε τρόπο νά παρουσιάσουμε τήν Ἁγία Γραφή καί ὅλη τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας σάν κάτι τό ἐπίκαιρο. Δέν εἶναι κακός ὁ σκοπός. Πολύ συχνά κακός εἶναι ὁ τρόπος. Σ’ αὐτόν τόν τρόπο θά ἐπικεντρωθοῦμε. Πολύ συχνά, λοιπόν, θέλουμε νά ἐπικαιροποιήσουμε τήν Ἁγία Γραφή ἔχοντας τόν νοῦ μας αἰχμαλωτισμένο στήν νοοτροπία τοῦ κόσμου καί ὄχι στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι ζωή ἀληθινή καί γι’ αὐτό εἶναι πάντα ἐπίκαιρη.

Θά ξεκινήσουμε ἀπό τίς σημασίες τῶν λέξεων «ἐπικαιρότητα» καί «ἐπίκαιρο». Ἀπό τό λεξικό μαθαίνουμε: Ἐπικαιρότητα εἶναι ἡ ἰδιότητα τοῦ ἐπίκαιρου ἤ τό σύνολο τῶν γεγονότων πού ἀπασχολοῦν τήν συγκεκριμένη στιγμή τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως. Ἐπίκαιρο εἶναι αὐτό πού γίνεται τήν κατάλληλη στιγμή ἤ αὐτό πού σχετίζεται μέ τό παρόν, μέ ὅ,τι συμβαίνει τώρα, μέ σύγχρονα γεγονότα ἤ, ἀκόμη, σέ σχέση μέ τόπο, εἶναι αὐτό πού ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιά τήν ἐπίτευξη ὁρισμένου σκοποῦ. Λέμε, γιά παράδειγμα, ὅτι οἱ στρατιωτικές δυνάμεις κατέλαβαν ἐπίκαιρες θέσεις, πού σημαίνει κατέλαβαν κατάλληλες θέσεις, ὥστε νά πετύχουν τόν σκοπό τους.
Ἄν δῆ κανείς τήν Ἁγία Γραφή, μέσα ἀπό τήν πίστη καί τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, σχετιζόμενη μέ τίς παραπάνω σημασίες τοῦ ἐπίκαιρου, θά διαπιστώσῃ ὅτι πραγματικά μᾶς προσφέρει τήν κατάλληλη διδασκαλία πού ἔχουμε ἀνάγκη γιά κάθε στιγμή τῆς ζωῆς μας.

Για τα θαυμάσια της πίστεως (και όπως μας την παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι!)

   "Πόσοι σήμερα διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἀρχιερεῖς ὑπάρχουν;"

                              


“Οἱ Ἄγιοι Ἀπόστολοι εἶχαν πίστη μέ ἔργα, ἐμεῖς πιστεύουμε μόνον μέ λόγια. Στίς ἡμέρες μας πολλοί οὔτε μέ τά λόγια δέν πιστεύουν”

Διά τῆς πίστεως εἰς τόν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι κατόρθωσαν νίκη λαμπρά. Χωρίς τήν πίστη τήν ζῶσα δέν μποροῦμε νά εὐαρεστήσουμε στόν Θεό καί νά πετύχουμε τή σωτηρία μας. Ὅλα τά μεγάλα καί ἔνδοξα κατορθώματα, ἀπ’ ἀρχῆς κόσμου καί μέχρι σήμερα, ἐτελέσθησαν διά τῆς πίστεως.

Ἀλλ’ ἡ πίστις τήν ὁποίαν εἶχαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες μας ὀλιγόστευσε γιά νά μή πῶ ὅτι ἐξέλιπε, γι’ αὐτό καί τά θαύματα ὀλγόσστευσαν. Αἰτία εἶναι ἡ ὀλιγοπιστία μας.
Συγκρίνω τήν πίστη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Δώδεκα ἦσαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί ἐφώτισαν ὅλα τά πεπλανημένα ἔθνη.
Πόσοι σήμερα διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἀρχιερεῖς ὑπάρχουν; ἐν τούτοις ὄχι μόνον πολλά ἀλλόφυλα ἔθνη εὐρίσκονται στό σκοτάδι, ἀλλά καί χριστιανικά ἔθνη στό σκότος διαπορεύονται, καί αὐτό γιατί; γιά τήν ὀλιγοπιστία μας.

"ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ" ως ηχητικό βιβλίο. Το κλασσικό έργο της ορθόδοξης πνευματικότητας προσιτό τώρα και ως διήγηση!

  

Οι Περιπέτειες ενός Προσκυνητού» αποτελούν ένα από τα πιο αγαπημένα και επιδραστικά έργα της ορθόδοξης πνευματικότητας. Το βιβλίο ακολουθεί την πορεία ενός ανώνυμου Ρώσου προσκυνητή του 19ου αιώνα, ο οποίος περιπλανιέται στις ατελείωτες στέπες της Ρωσίας και της Σιβηρίας με μοναδικό εφόδιο την Αγία Γραφή και έναν βαθύ πόθο: να κατανοήσει την αποστολική προτροπή «αδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Έχουν χάσει κάθε μέτρο! Ο Αμερικής Ελπιδοφόρος άνευ ράσου αλλά με κοστούμι μπλε αποκάλεσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη «Βαρθολομαίος ο Μέγας»

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος ομιλεί στη διάρκεια του γεύματος του Τάγματος των Αρχόντων στην Κωνσταντινούπολη. Φωτογραφία Order of Saint Andrew/J. Midala

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη για την επέτειο της αναρρίχησης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον Πατριαρχικό Θρόνο τον ανακήρυξε «Βαρθολομαίο τον Μέγα» κατά το πρότυπο του Μέγα Φωτίου και του Μεγάλου Βασιλείου ως ισότιμο και ισόκυρό τους.

Την είδηση αυτή δημοσιοποίησε ο διοικητής του Τάγματος του Αγίου Ανδρέα των Αρχόντων Μέγας Ακτουάριος Αντώνιος Λυμπεράκης με ανακοίνωση που έστειλε στα μέλη του Τάγματος.

Ο κ. Λυμπεράκης στο ανακοινωθέν του αναφέρει πως «κατά το πρόσφατο προσκύνημά μας στην Κωνσταντινούπολη, με αφορμή την ιστορική 35η επέτειο της εκλογής και ενθρονίσεως της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος έγινε ο πρώτος που αποκάλεσε τον αγαπημένο μας Πατριάρχη ‘Βαρθολομαίο τον Μέγα’».

Με τη γλώσσα δεν επικοινωνούμε απλά για να συνεννοηθούμε, αλλά ενώνουμε τις ψυχές μας.

                        

Σε μία περίοδο κρίσεως, επικρίσεως και κατακρίσεως, πτώσεων, καταπτώσεων, επιπτώσεων και εκπτώσεων, ζάλης, παραζάλης, πάλης κι αιθάλης πάσχει η μοναδική λαλιά μας, η εγχώρια πλούσια γλώσσα. Μαζί της μπορείς να πεις και να εκφράσεις τα πιο δύσκολα, τα πιο κούφια, τα πιο υψηλά.
Όπως λέει o ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, η ελληνική γλώσσα είναι η πιο παλιά και η …πιο πλούσια του κόσμου.

Στα ελληνικά μπορείς να εκφράσεις τα πιο λεπτά, τα πιο τέλεια νοήματα της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της ποιήσεως. Να αποδώσεις ιδέες, στοχασμούς, σκέψεις, έννοιες, μεγάλες, ευγενικές, ιερές και ωραίες. Η ελληνική γλώσσα εκφράζει περίτεχνα το μεράκι, τον καημό, τον πόθο του τεχνίτη, του καλλιτέχνη, του ήρωα, του αγίου. Συντίθεται η αρχοντιά και η ταπεινότητα, η μεγαλοπρέπεια και η σεμνότητα, η φιλοκαλία. Η χαρμολύπη, η νηφαλιότητα, ο γλυκασμός και η λύτρωση. Δεν είναι εφάμαρτη υπερηφάνεια η αγάπη της γλώσσας μας, της πατρίδος μας, της πονεμένης και προδομένης. Προδόθηκε και η γλώσσα από συνεχείς ξενικούς όρους, που δυστυχώς καθιερώνονται στα παιδιά. Το ύδωρ, ο άρτος, ο ουρανός και η θάλασσα ονομάζονται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια το ίδιο. Όπως τα έλεγε ο Όμηρος. Η γλώσσα μεταφέρει νόημα, ιστορία, ήθος και χάρη.

Μία ματιά στη σημασία της λέξης: ❝αντίο❞...

Όταν η ίδια μας η γλώσσα θεολογεί, εμείς γιατί αρνούμαστε να το πράξουμε:


    

Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά

Ἰδοὺ τὰ ἀποτελέσματα τῶν «καινοτομιῶν» τῶν Οὐκρανῶν τοῦ Ἐπιφανίου! Ἀφαίρεσαν ἀκόμη καὶ τὸ φύσημα καὶ τὸ φτύσιμο στὸν σατανᾶ ἀπὸ τὸ Μυστήριο τῆς Βαπτίσεως!

Και ιδού τα αποτελέσματα της συνέχισης εκκλησιαστικής κοινωνίας με αυτούς τους αναγνωρίζουν ως Εκκλησία αι επιτρέπουν τέτοιες καινοτομίες! 

 

Ὅταν οἱ σύγχρονες αντιλήψεις γίνονται κριτήριο γιὰ τὴν ἀλλοίωση τῆς πατερικῆς παραδόσεως, τότε φαίνεται πὼς ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ θεμελιώδεις πράξεις τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν… ξεπερασμένες!

Σὲ μία ἀκόμη ἐνέργεια ποὺ προκαλεῖ σοβαρό προβληματισμὸ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ πρακτικὴ τῆς παρατάξεως τοῦ Ἐπιφανίου Ντουμένκο στὴν Οὐκρανία, οἱ κληρικοὶ τῆς λεγομένης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας (OCU) προχώρησαν σὲ μία ἀλλαγὴ ποὺ ἀγγίζει τὸν πυρῆνα τῆς ἀρχαίας βαπτισματικῆς παραδόσεως: ἀφαίρεσαν ἀπὸ τὸ σύγχρονο Εὐχολόγιό τους τὴν πράξη τοῦ φυσήματος καὶ τοῦ φτυσίματος πρὸς τὸν Σατανᾶ!

Τὴν εἴδηση γνωστοποίησε ὁ κληρικὸς Ἀντρέι Ντουντσένκο, γραμματέας τῆς Συνοδικῆς Θεολογικῆς – Λειτουργικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς OCU, σὲ συζήτησή του στὸ podcast «Faith Talks», στὸ κανάλι Orthodox Easterners τοῦ YouTube.

Μάλιστα, ὁ ἴδιος προσπάθησε νὰ δικαιολογήσει τὴν ἀφαίρεση αὐτῆς τῆς πράξεως μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο προκαλεῖ... περισσότερο χαμόγελο παρὰ κατανόηση!

Ἀσφαλῶς! Ἄλλωστε, ἂν κάτι δὲν γίνεται ἀμέσως κατανοητὸ ἀπὸ τὴν σύγχρονη νοοτροπία, ἡ εὐκολότερη λύση φαίνεται νὰ εἶναι ἡ ἀφαίρεσή του! Ἀντὶ νὰ κατηχηθεῖ ὁ ἄνθρωπος στὸ βαθὺ θεολογικὸ νόημα μιᾶς ἀρχαίας ἐκκλησιαστικῆς πράξεως, προτιμᾶται νὰ ἐξαφανιστεῖ ἡ πράξη, γιὰ νὰ μὴν προκαλεῖ… χαμόγελα!

Κληρονομοῦμεν τήν ἁμαρτίαν τῶν προγόνων μας;

Ἀπάντησις εἰς π. Χ. Κοπανάκην, π. Ν. Λουδοβίκον καὶ Μητρ. Μόρφου Νεόφυτον

Τοῦ κ. Παύλου Κλιματσάκη, διδάκτ. Φιλοσοφίας

  Τὸ ζήτημα τῆς κληρονομικότητας τῶν ἁμαρτιῶν τῶν γονέων ἐπανέρχεται συχνὰ στὸν σύγχρονο ἐκκλησιαστικὸ λόγο. Σὲ κηρύ-γματα καὶ θεολογικὲς ὁμιλίες διατυπώνεται ἡ ἄποψη ὅτι οἱ ἄνθρωποι δὲν κληρονομοῦν μόνον ὁρισμένα σωματικὰ καὶ ψυχολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν προγόνων τους, ἀλλὰ καὶ στοιχεῖα τῆς πνευματικῆς τους καταστάσεως. Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη, οἱ ἁμαρτίες, τὰ πάθη, ἀκόμη καὶ οἱ ἀρετὲς προηγούμενων γενεῶν μποροῦν νὰ ἐπηρεάζουν τὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν ἀπογόνων τους. Ἡ θέση αὐτὴ ἐγείρει ἕνα οὐσιῶδες θεολογικὸ ἐρώτημα: μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κληρονομεῖ τὴν ἁμαρτωλότητα τῶν προγόνων του ἢ ἡ προσωπική του πνευματικὴ κατάσταση συνδέεται πρωτίστως μὲ τὴν ἐλεύθερη προαίρεσή του καὶ τὴ σχέση του μὲ τὸν Θεό;

  Ἡ ἀπάντηση προϋποθέτει τὴ διάκριση μεταξὺ τῶν συνεπειῶν τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος καὶ τῆς προσωπικῆς εὐθύνης γιὰ τὴν ἁμαρτία, καθὼς καὶ τὴν ὀρθὴ κατανόηση τοῦ ἀνθρώπινου αὐτεξουσίου. Στὸ πλαίσιο αὐτὸ θὰ ἐξετάσουμε τὶς σχετικὲς τοποθετήσεις τοῦ π. Χαραλάμπους Κοπανάκη, τοῦ π. Νικολάου Λουδοβίκου καὶ τοῦ Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου, ὅπως αὐτὲς διατυπώθηκαν σὲ δημοσίως διαθέσιμες διαδικτυακὲς ὁμιλίες τους, ἀπὸ τὶς ὁποῖες προέρχονται καὶ τὰ παρατιθέμενα ἀποσπάσματα. Οἱ συγκεκριμένες τοποθετήσεις παρουσιάζουν διαφορετικὲς ἐκδοχὲς μιᾶς κοινῆς προβληματικῆς, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τὴ σχέση τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας μὲ τὴν κληρονομικότητα καὶ τὴν πνευματικὴ κατάσταση τῶν προηγούμενων γενεῶν.

  Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη πατερικὴ διδασκαλία, τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα ἀποτελεῖ τὴν προσωπικὴ παράβαση τῶν πρωτοπλάστων. Οἱ ἀπόγονοί τους δὲν καθίστανται προσωπικὰ ἔνοχοι γιὰ μία πράξη τὴν ὁποία δὲν διέπραξαν. Ἐκεῖνο ποὺ μεταδίδεται στὴν ἀνθρωπότητα εἶναι οἱ συνέπειες τῆς πτώσεως, κυρίως ἡ φθορὰ καὶ ὁ θάνατος.

Η Νηστεία των Χριστουγέννων. Πότε, γιατί και πώς;

     

H νηστεία των Χριστουγέννων

1. Δεύτερη μακρά περίοδος νηστείας μετά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η νηστεία των Χριστουγέννων, γνωστή στη γλώσσα του ορθοδόξου λαού μας και ως σαραντα(η)μερο. Περιλαμβάνει και αυτή σαράντα ημέρες, όμως δεν έχει την αυστηρότητα της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αρχίζει την 15η Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμβρίου.
2. Η εορτή της κατα σάρκα γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη Δεσποτική εορτή του χριστιανικού εορτολογίου. Μέχρι τα μέσα του Δ’ αιώνα η Εκκλησία της Ανατολής συνεόρταζε τη γέννηση και τη βάπτιση του Χριστού υπό το όνομα τα Επιφάνεια την ίδια ήμερα, στις 6 Ιανουαρίου. Τα Χριστούγεννα ως ξεχωριστή εορτή, εορταζομένη στις 25 Δεκεμβρίου εισήχθη στην Ανατολή από τη Δύση περί τα τέλη του Δ’ αιώνα.Ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος, που πρώτος ομιλεί για την εορτή των Χριστουγέννων, την ονομάζει «μητρόπολιν πασών των εορτών» και μας πληροφορεί περί το 386 ότι «ούπω δέκατον έστιν έτος, εξ ου δήλη και γνώριμος ημίν αύτη η ημέρα (της εορτής) γεγένηται».
Με τη διαίρεση της άλλοτε ενιαίας εορτής και την καθιέρωση των τριών ξεχωριστών εορτών, της Γεννήσεως την 25η Δεκεμβρίου, της Περιτομής την 1η και της Βαπτίσεως την 6η Ιανουαρίου, διαμορφώθηκε και το λεγόμενο Δωδεκαήμερον, δηλαδή το εόρτιο χρονικό διάστημα από τις 25 Δεκεμβρίου ως τις 6 Ιανουαρίου. Έτσι διασώθηκε κατά κάποιο τρόπο η αρχαία ενότητα των δύο μεγάλων εορτών της Γεννήσεως και της Βαπτίσεως του Κυρίου.

Το Ευαγγέλιο για τον ελεήμονα Σαμαρείτη-Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

                                 

Το Ευαγγέλιο για τον ελεήμονα Σαμαρείτη-Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Λουκ. 10:25–37.


Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήρθε για να αλλάξει τα μέτρα και τις κρίσεις των ανθρώπων.
Οι άνθρωποι μετρούσαν τη φύση με την ίδια τη φύση. Και το μέτρο ήταν λανθασμένο.
Οι άνθρωποι μετρούσαν την ψυχή με το σώμα. Και το μέγεθος της ψυχής περιορίστηκε σε χιλιοστά.
Οι άνθρωποι μετρούσαν τον Θεό με τον άνθρωπο. Και ο Θεός φαινόταν εξαρτημένος από τον άνθρωπο.
Οι άνθρωποι μετρούσαν την αρετή με την ταχύτητα της επιτυχίας. Και η αρετή έγινε και φτηνή και τυραννική. 

Οι άνθρωποι καυχιούνταν για την πρόοδό τους, συγκρίνοντας τον εαυτό τους με τα ζώα, που βηματίζουν πάντοτε στον ίδιο δρόμο και στο ίδιο σημείο. Ο ουρανός περιφρόνησε αυτή την καύχηση, ενώ τα ζώα δεν την πρόσεξαν καν. 

Ακόμη, οι άνθρωποι μετρούσαν τη συγγένεια και την εγγύτητα του ανθρώπου προς τον άνθρωπο είτε με το αίμα είτε με τις σκέψεις είτε με την απόσταση των σπιτιών και των χωριών όπου ζούσαν στη γη είτε με τις γλώσσες είτε με εκατοντάδες άλλα γνωρίσματα. Όμως όλα αυτά τα μέτρα συγγένειας και εγγύτητας δεν μπορούσαν ούτε να συγγενέψουν ούτε να φέρουν κοντά τους ανθρώπους. 

Όλα τα μέτρα των ανθρώπων ήταν λανθασμένα και όλες οι κρίσεις τους ψεύτικες. Και ο Χριστός ήρθε για να σώσει τους ανθρώπους από την άγνοια και το ψέμα και να αλλάξει τα κριτήρια και τις κρίσεις τους. Και τα άλλαξε. Όσοι υιοθέτησαν τα δικά Του μέτρα και τις κρίσεις σώθηκαν με την αλήθεια και τη δικαιοσύνη· όσοι όμως παρέμειναν στα παλιά μέτρα και στις παλιές κρίσεις περιπλανιούνται μέχρι σήμερα στο σκοτάδι και εμπορεύονται μουχλιασμένες πλάνες. 

Και πάλι ο άγ. Νεκτάριος περί Εσταυρωμένου όπισθεν της Αγίας Τραπέζης. Και πάλι αμετανόητοι οι εχθροί του Σταυρού!

Ο Άγιος Νεκτάριος και η “τεθραυσμένη” χείρ του Εσταυρωμένου

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα (αλλά ο ίδιος, ο Περιστερίου και οι μιμητές τους παραμένουν αμετανόητοι).

                

[....]Αξιοθαύμαστο είναι όντως το ενδιαφέρον που έδειξε ο άγιος για την συντήρηση των ιερών κειμηλίων και αντικειμένων του ναού της Ριζαρείου, ιδία δε για την επιδιόρθωση του Εσταυρωμένου του ιερού βήματος, όστις υπέστη ζημία, εξαιτίας της πολυετούς χρήσεώς του και “η ετέρα των χειρών αυτού είναι τεθραυσμένη”. Ο άγιος παρεκάλεσε το διοικητικό συμβούλιο, όπως προβεί στην επισκευή του, δια των ακόλουθων δύο επιστολών του:

“Αριθ. 731. Διοικ. Συμβούλιον. Επειδή η κατάστασις του εσταυρωμένου δεν είναι καλή και ευάρεστος ένεκα της πολυκαιρίας και η ετέρα των χειρών αυτού είναι τεθραυσμένη, παρακαλούμεν να ληφθή εγκαίρως πρόνοια προς αντικατάστασιν δι’ άλλου ανταποκρινομένου εις την ευπρέπειαν του ναού. Η αυτή ευπρέπεια απαιτεί και την προμήθειαν πολυελαίου ανταξίου προς την Εκκλησίαν, διότι ο υπάρχων δεν ανταποκρίνεται και δέον να καταλάβη την δευτερεύουσαν θέσιν. Αθήναι 20 Μαρτίου 1899. Ο Διευθυντής”
(Βιβλίον Αλληλογραφίας δεύτερον, σελ.193.)

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά: Περί ΠΙΣΤΕΩΣ και ΑΠΟΚΗΡΥΞΕΩΣ των αιρετικών!

Τελικὰ διαβάζουμε τοὺς Αγίους ἢ γίναμε κι ἐμεῖς μεταπατερικοί; 

Γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Ὁ Χριστὸς εἶπε «μακάριοι οἱ πενθοῦντες, οἱ ἐλεήμονες» κ.λπ. Καὶ ἐρωτᾶ:

                                  
Δεῖξε μου τὴν Πίστη σου ἀπὸ τὰ ἔργα σου... Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστέψουμε ὅτι ὅποιος δὲν ἐφαρμόζει αὐτὲς τὶς  Ἐντολές, εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύει στὸ Θεό (δυστυχῶς ὅμως σήμερα πολλοὶ τὶς θεωροῦν δυνητικές); 
Τὸ κείμενο εἶναι ξεκάθαρο: Κατὰ τὸν Ἅγιο ἡ ἀληθινὴ πίστη στὸ Θεὸ ἀποδεικνύεται με τὴν ἀναγνώριση καὶ τήρηση (ἐννοεῖται ὅλων) τῶν Ἐντολῶν , τὴν συμφωνία μας μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων καί, ἐπίσης, τὴν ἀντίθεση καὶ ἐπίσημη ἀποκήρυξη τῶν κακόδοξων «ὀπαδῶν τῆς δυσσεβείας» καὶ τὴν ἀποκήρυξη τῶν πονηρῶν διδασκαλιῶν τους» (ὅπως καὶ σήμερα, τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν). ὅποιος ἀποστρέφεται τοὺς δυσσεβεῖς αἱρετικοὺς ἀκολουθεῖ τὸν Χριστό.

Συγκεκριμένα γράφει (κείμενο καὶ μετάφραση):

Θα πληθύνει η κακία, η αγάπη των πιο πολλών θα ψυχρανθεί!

            


Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

«Μέ τήν αὔξησι τῆς ἁμαρτίας, θά ψυχρανθῆ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν», λέγει ὁ Κύριος στά εὐαγγέλια· (Ματθ. 24,12) ὅταν δέ ψυχρανθῆ τελείως ἡ ἀγάπη, εἶναι ἀδύνατο νά παραμένη ἡ χάρις καί κηδεμονία τοῦ Θεοῦ.
Καί γιά νά σᾶς παραστήσω τό πάθος μέ ἕνα παράδειγμα, ή ψυχή τοῦ καθενός μας ὁμοιάζει μέ λυχνάρι, πού ὡς ἔλαιο μέν ἔχει τήν ἀγαθοεργία, ἀντί δέ γιά φυτίλι φέρει τήν ἀγάπη, ἐπάνω στήν ὁποία ἐπαναπαύεται ἀντί γιά φῶς ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος.

῞Οταν λοιπόν ἐξαφανισθῆ τοῦτο τό ἔλαιο, δηλαδή ἡ ἀγαθοεργία, ἀναγκαστικά ἡ ἀγάπη πού ἐνυπάρχει στήν ψυχή ἀντί γιά φυτίλι ψυχραίνεται· κι' ἔτσι τό φῶς τῆς κηδεμονίας καί χάριτος τοῦ Θεοῦ ἀπομακρύνεται ἀπό τούς ἀνθρώπους πού ἀπέφυγαν τήν ἀρετή κι᾿ ἐφυγάδευσαν τήν ἀγάπη· καί ἡ ἀναταραχή των πρός ἀλλήλους προκαλεῖται ἀπό τό γεγονός ὅτι ἀπέστρεψε τό πρόσωπό του ἀπό αὐτούς ὁ Θεός, πρός τόν ὁποῖο λέγει ὁ Δαβίδ· «ἄν ἀποστρέψης τὸ πρόσωπό σου, θά ἀναταραχθοῦν». (Ψαλμ. 103,29).

῎Ετσι ἀπό τήν ἁμαρτία ἐπέρχεται σ᾿ ἐμᾶς ἐμφύλιος στάσις καί σύγχυσις, πού ἐπιφέρει κάθε εἶδος κακίας καί ἐνοικίζει τόν ἀρχηγό τῆς κακίας μέσα στούς στασιάρχες καί στασιαστάς· καί αὐτός μετασκευάζει σέ θηρία αὐτούς στούς ὁποίους εἰσοικίζεται, δέν εἶναι δέ ὑπερβολή νά εἰποῦμε ὅτι τούς παρασκευάζει ν' ἀποκτήσουν ἦθος δαιμόνων.
Καί ἔτσι ὁ ἀπό τήν ἀρχή άνθρωποκτόνος καί μισάνθρωπος καθιστᾶ τόν ἄνθρωπο ἀνθρωποκτόνο καί ἀντίπαλο πρός τόν ζωοδότη Χριστό· πόσο περισσότερο ἀνυπάκουο καί ἀντίθετο στούς ἐπιγείους βασιλεῖς ἢ στόν πνευματικό πατέρα καί ποιμένα καί διδάσκαλο...

    Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ Τόμος 9 σελ. 35-37 Όμιλία Ά

Συναυλία μέσα σε Ορθόδοξο ναό μας για έναν μη αναγνωρισμένο παπικό "άγιο"!!!!!!!

Έχουμε επισημάνει πολλές φορές από αυτό εδώ το βήμα, ότι πολλοί ορθόδοξοι κληρικοί, τελείως πια επηρεασμένοι από την "αγάπη τους" στον παπισμό θεωρούν τον αλαζόνα Φραγκίσκο της Ασσίζης άγιο και τον τιμούν με κάθε ευκαιρία. Το κακό αυξάνεται συνεχώς, γιατί οι πιστοί (κυρίως κληρικοί αλλά και λαϊκοί) επιμένουν στον κατἀ τον μακαριστό Ι. Κορναράκη χαρτοπόλεμο και δεν αντιδρούν αγιοπατερικά!

Δυστυχώς νέα αίσχη πάνε να γίνουν μέσα σε Ιερό μας Ναό από τους μεταπατερικούς οικουμενιστές....

 Διοργανώνεται συναυλία μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ψυρρή που εδώ και χρόνια κατέχεται από οικουμενιστή εφημέριο, που δυστυχώς υπηρετεί την μεταπατερική θεολογία και την παναίρεση του οικουμενισμού και από τον καιρό του κορωνοϊού είχε "διαπρέψει" με αστυνομικά μέτρα τρόμου εντός του ναού για τους λεγόμενους αρνητές... 

 Τώρα θα κουβαλήσει μουσικούς και τραγουδιστές μέσα στον Ιερό μας Ναό για να κάνουν συναυλία για τον αιρετικό παπικό "άγιο" Φραγκίσκο της Ασίζης....

«Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΠΑΝΔΟΧΕΙΟΝ, ΙΑΤΡΕΙΟΝ, ΚΙΒΩΤΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος- – Η Παραβολή του Καλού Σαμαρείτου. Η Εκκλησία ως Πανδοχείον, Ιατρείον, Κιβωτός Σωτηρίας (Κυριακή Η΄ Λουκά 10, 25-37)

                                  

«Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΠΑΝΔΟΧΕΙΟΝ, ΙΑΤΡΕΙΟΝ, ΚΙΒΩΤΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»

   [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-11-1981]   (Β 60)

      Και μόνη, αγαπητοί μου, η παραβολή του καλού Σαμαρείτου, που ηκούσαμε σήμερα στην ευαγγελικήν περικοπήν, αν εγράφετο, μαζί με την άλλη παραβολή του ασώτου υιού, θα ήτο αρκετό να μας δώσει ένα θαυμάσιο διάγραμμα της πτώσεως του ανθρώπου, της αγάπης του Θεού και της σωτηρίας του ανθρώπου. Αυτό το βλέπομε ιδίως σήμερα, όπου, όπως αναφέρεται, κάποιος άνθρωπος κατήρχετο από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ, που γεωγραφικά η Ιερουσαλήμ είναι υψηλοτέρα της Ιεριχούς. Η Ιερουσαλήμ είναι ο τύπος του αρχεγόνου Παραδείσου· και η Ιεριχώ είναι η γη της απαθλιώσεως και της αποστασίας. Η πτώσις εις τους ληστάς δεν είναι παρά η πτώσις του ανθρώπου στα χέρια των δαιμόνων και των παθών. Ακόμα, ο ιερεύς και ο Λευίτης που προσέρχονται, περνούν, παρέρχονται, αλλά δεν δύνανται να βοηθήσουν, είναι ο τελετουργικός νόμος, ο ηθικός νόμος, αν θέλετε, ακόμη και η φιλοσοφία.

    Περνάει ο καλός Σαμαρείτης. Είναι ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού. Είναι η ευσπλαχνία του Θεού. Παραδίδει τον τραυματίαν αυτόν, που έπεσε στα χέρια των ληστών, που είναι η ανθρωπότητα, στο Πανδοχείον που λέγεται Εκκλησία. Και το οποίον πανδοχείον δέχεται τους πάντας και στο οποίον πανδοχείον έτυχε θεραπείας αυτός που έπεσε εις τους ληστάς, δηλαδή η ανθρωπότης, και που η Εκκλησία είναι πανδοχείον, είναι ιατρείον, αλλά και σωστική Κιβωτός.

Κυριακή Η΄ Λουκά – «Ὁμιλία Ιερού Χρυσοστόμου εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς»(παραβολή του καλού Σαμαρείτη)

                    

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκ. 10,25-37]

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,

«Ὁμιλία εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς»(παραβολή του καλού Σαμαρείτη)

     Ακούσαμε, αδελφοί μου, στο Ευαγγέλιο, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό να λέει: «Κατέβαινε κάποιος άνθρωπος από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ κι έπεσε στα χέρια ληστών· αυτοί αφού τον έγδυσαν από τα ρούχα του, τον χτύπησαν γεμίζοντάς τον με πληγές και τον παράτησαν μισοπεθαμένο. Ένας ιερέας κι ένας Λευίτης, περνώντας από εκείνο τον δρόμο, αν και τον είδαν, τον προσπέρασαν και  συνέχισαν τον δρόμο τους. Ένας Σαμαρείτης όμως που ήρθε στον τόπο αυτό, όταν τον είδε τον σπλαχνίστηκε, και αφού έβαλε λάδι και κρασί και τα ανακάτεψε, τα έβαλε στις πληγές του, έδεσε προσεκτικά τα τραύματά του, κι αφού τον έβαλε πάνω στο δικό του ζώο, τον οδήγησε σε ένα πανδοχείο και έδωσε στον πανδοχέα δύο δηνάρια και του είπε: ‘’Φρόντισε τον άνθρωπο αυτόν και αν ξοδέψεις περισσότερα, εγώ όταν θα επανέλθω, θα σου τα αποδώσω’’». Ας δούμε λοιπόν το νόημα της παραβολής και με συνετή καρδιά κατανοώντας το σε βάθος, ας γνωρίσουμε τα μυστήρια του Θεού. 

     «Άνθρωπος» είναι ο Αδάμ· «Ιερουσαλήμ» είναι η επουράνια πολιτεία και η σύνεση· «Ιεριχώ» δε ο κόσμος. Όσο λοιπόν ο Αδάμ, πριν από την παρακοή, είχε το επουράνιο φρόνημα και τον ισάγγελο τρόπο συμπεριφοράς, ανεμπόδιστη είχε την είσοδο και την κατοικία και τη ζωή στην επουράνια πόλη Ιερουσαλήμ, εφαρμόζοντας τις εντολές του Θεού, και κανείς δεν τον νικούσε, ούτε τον τραυμάτιζε. Όταν όμως παράκουσε τον Θεό και δε φύλαξε την εντολή Του, αλλά παρασύρθηκε από το φίδι, τότε κατέβηκε στην «Ιεριχώ», δηλαδή στη γη, και απασχολούνταν με τις εργασίες της γης· γιατί η Ιερουσαλήμ ερμηνεύεται ως ανάβαση, ενώ η Ιεριχώ ως κατακλυσμός. Κατέβηκε λοιπόν από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, από τη  ζωή δηλαδή των ουρανών, στη ζωή όπου επικρατεί η απάτη του διαβόλου.

Ο π. Φιλόθεος Φάρος ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του σύγχρονου επαγγελματία, άπιστου και ασεβούς ιερέα και των επισκόπων που τους χειροτονούν!

Προειδοποιούμε τον αναγνώστη, ότι επειδή θα φρίξει με όσα διαβάσει, να μην χάσει την πίστη του στην Εκκλησία και το μυστήριο της ιερωσύνης. Για όσα παρακάτω ακολουθούν μας προετοίμασαν οι Άγιοι και ο Χριστός ο ίδιος.

Ἡ νέα ἱερωσύνη τῆς ἐμμένειας: Κριτικὴ εἰς τάς θέσεις τοῦ π. Φιλοθέου Φάρου

                        

Ἡ νέα ἱερωσύνη τῆς ἐμμένειας: Κριτικὴ εἰς τάς θέσεις τοῦ π. Φιλοθέου Φάρου

Τοῦ κ. Ν. Ρωμανοῦ, ἐκπαιδευτικοῦ-θεολόγου

   Στὸ παρὸν κείμενο θὰ σχολιάσουμε ὁρισμένες ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις ποὺ ἔδωσε ὁ π. Φιλόθεος Φάρος στὴν ἐκπομπὴ «Στούντιο 4» τῆς ΕΡΤ1, πρὶν ἀπὸ περίπου ἕνα χρόνο. Γνωρίζουμε ἀσφαλῶς ὅτι ὁ π. Φιλόθεος βρίσκεται πλέον σὲ πολὺ προχωρημένη ἡλικία καὶ γι’ αὐτὸ ὀφείλουμε ἐξαρχῆς νὰ διευκρινίσουμε ὅτι ἡ κριτική μας δὲν στρέφεται ἐναντίον τοῦ προσώπου του. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει νὰ κρίνουμε τὶς προθέσεις του οὔτε νὰ προβοῦμε σὲ προσωπικοὺς χαρακτηρισμούς. Μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ ἰδέες ποὺ δημοσίως ἐκφράζει καί, κυρίως, ἡ θεολογικὴ ἀντίληψη ποὺ φαίνεται νὰ βρίσκεται πίσω ἀπὸ αὐτές. Καὶ τοῦτο διότι ὁ π. Φιλόθεος Φάρος δὲν εἶναι ἕνας ἄγνωστος ἄνθρωπος ποὺ ἐξέφρασε ἁπλῶς κάποιες προσωπικὲς σκέψεις. Εἶναι ἱερέας, συγγραφέας μὲ πολυετῆ παρουσία στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο καὶ τὰ βιβλία του, τὰ ὁποῖα κυκλοφοροῦν, μεταξὺ ἄλλων, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἁρμός, ἔχουν διαβαστεῖ ἀπὸ εὐρὺ κοινό. Ἑπομένως, οἱ δημόσιες τοποθετήσεις του ἔχουν ἀναπόφευκτα ποιμαντικὴ καὶ θεολογικὴ βαρύτητα.

Γιατί, ὅμως, ἐπιλέγουμε νὰ σχολιάσουμε μία συνέντευξη ποὺ ἔδωσε σὲ τόσο προχωρημένη ἡλικία; Ἀκριβῶς ἐπειδὴ θεωροῦμε ὅτι μέσα σὲ αὐτὴ συνοψίζονται, μὲ ἕνα αὐθόρμητο καὶ ἄμεσο τρόπο, βασικὲς πεποιθήσεις ποὺ ἔχουν χαρακτηρίσει τὴ σκέψη του. Ἡ ἡλικία ἀσφαλῶς ἐπιβάλλει σεβασμὸ πρὸς τὸ πρόσωπο· δὲν μπορεῖ, ὅμως, νὰ μετατρέπεται σὲ θεολογικὴ ἀσυλία, ἰδίως ὅταν οἱ ἀπόψεις ποὺ ἐκφράζονται ἀφοροῦν τὸν Χριστό, τὴν Ἀνάσταση, τὴν αἰώνια ζωή, τὴν ἁμαρτία, τὴν ἱερωσύνη καί, τελικά, τὸν ἴδιο τὸν σκοπὸ τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔχοντας ἀναφέρει τὰ ἀνωτέρω εἰσαγωγικῶς ἐκτεθέντα, μποροῦμε νὰ ξεκινήσουμε τὸν σχολιασμό.

Τι έκανε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και τι δεν κάνουν οι σημερινοί ιεράρχες

        

του μακαριστού Νικολάου Σωτηρόπουλου

Το έτος 2007 ονομάστηκε έτος Άγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου, διότι με αυτό συμπληρώθηκαν 1600 έτη από τη μαρτυρική κοίμηση του μεγα­λυτέρου Πατρός και οικουμενικού δι­δασκάλου της Εκκλησίας μας. Επί τη έπετείω αυτή διοργανώθηκαν πολλές εκδηλώσεις, εκφωνήθηκαν πολλές ομιλίες και πλέχτηκαν για τον άγιο πολλά εγκώμια. Το κυριότερο όμως πράγμα δεν έγινε. Ποίο είναι αυτό; Ή μίμησις του αγίου και μάλιστα από τούς σημερινούς διαδό­χους του, τους επι­σκόπους. «Τιμή αγίου, μιμήσις αγίου» μάς λέγουν στα κηρύγμα­τα τους, δίχως όμως να είναι διατεθειμένοι νά εφαρμόσουν αυτοί πρώτοι αυτό πού κηρύττουν. “Ας αναφέρομε μερικά παραδείγμα­τα:

Ό I. Χρυσόστομος ήλεγξε σφό­δρα τούς σκληρούς και άσπλαχνους πλουσίους. Πόσοι επίσκοποι ελέγ­χουν σήμερα τούς πλουσίους; Οι πε­ρισσότεροι επιδιώκουν τη γνωριμία μαζί τους, διότι, ως πλούσιοι, είναι ισχυροί, και οι επίσκοποι μας θέλουν νά «τα έχουν καλά» με τούς ισχυρούς τής γης.

Ό Ί. Χρυσόστομος έκανε πολλά θαύματα, ένα μάλιστα απ’ αυτά την ήμερα τής ένθρονίσεώς του, όταν θε­ράπευσε ένα δαιμονισμένο, πού κυ­λιόταν και άφριζε τη στιγμή τής ενθρονίσεως! Το θαύμα αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση στο λαό. Πόσοι επί­σκοποι σήμερα μπορούν νά συνδέ­σουν και νά σφραγίσουν τη χειροτο­νία ή ένθρόνισή τους μ’ ένα θαύμα; Δημοσίως, ενώπιον του λαού, εξόρκισε το δαιμόνιο ο άγιος. Δυστυχώς στις ήμερες μας «δε­σπότης» Αθηναϊκού προαστίου απαγόρευ­σε τούς δημοσίους εξορκισμούς και ανάγ­κασε σέ παραιτήσει πα­σίγνωστο χαρισματούχο ιερομόναχο εξορ­κιστή, τής Ί. Συνόδου έπικροτούσης τον θρίαμβο αυτό του Σα­τανά!

Ό Ι. Χρυσόστο­μος ήλεγξε την ομοφυλοφιλία. Το βδελυρό αυτό αμάρτημα θεωρούσε «πάσης κολάσεως χείρον». Τούς ομο­φυλοφίλους θεωρούσε χειρότερους από τούς φονείς, «αλόγων ανοητότερους και κυνών αναιδέστερους»! Σή­μερα ή ομοφυλοφιλία κάνει θραύση στις τάξεις του άγαμου κλήρου, και οι επίσκοποι σιωπούν, ορισμένοι δε την καλύπτουν, προστατεύουν, προάγουν και προσπαθούν με επαίσχυντα Συνο­δικά έγγραφα νά την νομιμοποιή­σουν!