Ερώτηση προς τα αξιότιμα μέλη της ημερίδος: Και τί πρέπει να κάνουν οι πιστοί, αν οι Οικουμενιστές γράψουν (σχεδόν βέβαιο) στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τα πορίσματά σας;

Πορίσματα Ημερίδας με θέμα : Ενότητα της Εκκλησίας και ένωση των εκκλησιών

ΠΟΛΕΜΙΚΟ

 ΜΟΥΣΕΙΟ -

 ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ

 2026

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ

 ΜΕΛΕΤΩΝ

Στὶς 21μ.μ. τῆς 3^ης Μαῒου 2026 ὁλοκληρώθηκαν μὲ ἐπιτυχία οἱ ἐργασίες τῆς ἡμερίδος ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ποὺ διοργάνωσε ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ μὲ μεγάλη συμμετοχὴ πιστῶν.  Μετὰ τὶς ἕξη εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν  τὰ ἀκόλουθα πορίσματα :

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ  ὡς «καινὴ κτίσις» ἔχει ὡς θεμελιώδη ἰδιότητά της τὴν ἑνότητα, ἡ ὁποία ἔχει ὡς βασική της προϋπόθεση τὴν Ἀλήθεια, ὅπως παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου στοὺς Ἀποστόλους καὶ διατρανώθηκε ὑπὸ τῶν ἁγίων Πατέρων  στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους  διὰ τῶν Ὅρων καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ὅλες μαζὶ οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες καὶ ἡ καθεμία χωριστὰ ἀποτελεῖ τὴν «Μία» Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.  Διὰ τῆς αὐτῆς πίστεως ἐν τῆ θείᾳ Χάριτι ὑφίσταται ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας.  Ἀντιθέτως ὁ ὅρος «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» προϋποθέτει διάσπαση, τὴν ὕπαρξη πολλῶν αἱρετικῶν ὁμάδων ποὺ μὲ τεχνάσματα εἶναι ἀδύνατον νὰ συγκολληθοῦν καὶ νὰ ἀποτελέσουν ἕνα ὅλο. Γι’αὐτὸ ἡ δέησις ἐντὸς τῆς Θ. Λειτουργίας «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» δὲν σημαίνει προσευχὴ γιὰ ἕνωση τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, πολλῷ μᾶλλον ἕνωση τῆς Ἐκκλησίας μὲ αἱρετικὲς ὁμάδες,  ἀλλὰ προσευχὴ γιὰ συνάντηση ὅλων τῶν πιστῶν στὴν τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.

Ποιες είναι οι «Αδελφές Εκκλησίες»;

                     

Ο Οικουμενισμός προχωρά τόσο δυναμικά που ορισμένες Εκκλησίες χρησιμοποιούν τον όρο «Αδελφή Εκκλησία» σε σχέση με άλλες Ομολογίες. Ας καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται;

Στις 10 Οκτωβρίου 2021 ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β΄ στην συνάντηση με τον επικεφαλής της Εκκλησίας της Αγγλίας Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ Τζάστιν Γουέλμπι, είπε ότι οι Ορθόδοξοι και οι Αγγλικανοί είναι Αδελφές Εκκλησίες. Τώρα έχει γίνει τόσο της μόδας η χρήση τέτοιων όρων: «Μητέρα Εκκλησία», «Κόρη Εκκλησία», «Αδελφή Εκκλησία» που η αρχική σημασία αυτών των όρων άρχισε να χάνεται.

Η αρχική σημασία των όρων

Για όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν αυτό το θέμα με περισσότερες λεπτομέρειες, προτείνουμε το βιβλίο: E. Lann. «Εκκλησία-αδελφή και Εκκλησία-μητέρα στην κατανόηση της αρχαίας Εκκλησίας».

Αν αναλογιστούμε την εποχή των τριών πρώτων, ή και περισσότερων, αιώνων του Χριστιανισμού, θα δούμε ότι ο όρος «Μητέρα Εκκλησία» σήμαινε αποκλειστικά την παλαιοχριστιανική αποστολική κοινότητα στην Ιερουσαλήμ. Υπάρχουν πολλά στοιχεία για αυτό. Για παράδειγμα, ο Άγιος Ειρηναίος της Λυών στο βιβλίο του «Κατά των Αιρέσεων» λέει για την Εκκλησία της Ιερουσαλήμ: «Τέτοιες είναι οι φωνές της Εκκλησίας, από τις οποίες κάθε Εκκλησία έλαβε την καταγωγή της. Τέτοιες είναι οι φωνές της μητροπολίτης των πολιτών της Καινής Διαθήκης. Τέτοιες είναι οι φωνές των Αποστόλων. τέτοιες είναι οι φωνές των μαθητών του Κυρίου».

Πρέπει να σημειωθεί ότι μιλάμε συγκεκριμένα για την κοινότητα της Ιερουσαλήμ, και όχι για την Τοπική Εκκλησία της Ιερουσαλήμ όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Στους πρώτους αιώνες, κάθε χριστιανική κοινότητα ήταν μια τοπική Εκκλησία (για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη δομή της αρχαίας Εκκλησίας, δείτε το άρθρο «Από πού προέρχεται το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως;»). Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η Μητέρα Εκκλησία της Ιερουσαλήμ είναι μια κοινότητα των πρώτων δεκαετιών του Χριστιανισμού και όχι για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70, οι ντόπιοι Χριστιανοί αποχώρησαν από την πόλη και όταν μερικές δεκαετίες αργότερα η κοινότητα επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, ήταν ήδη διαφορετική τόσο στην εθνοτική της σύνθεση όσο και στη σημασία της στον χριστιανικό κόσμο.

Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ σύγχρονος χριστιανικὸς κόσμος

Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος Χαλκηδόνα, 451. Λεπτομέρεια ἀπό χειρόγραφο.

ἱερομονάχου Λουκᾶ Γρηγοριάτου

Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔζησαν σέ βάθος τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό ἐβίωσαν βαθύτατα τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, καί γι’ αὐτό κατενόησαν τήν σημασία καί τήν ἀπόλυτη ἀναγκαιότητα τῆς ἑνότητός της. Σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τους καί ἐμεῖς πιστεύουμε καί ὁμολογοῦμε «Εἰς Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας φανερώνεται στό δόγμα, στήν Εὐχαριστία, στήν ἁγιότητα. 

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, ἐπειδή μόνη αὐτή εἶναι Ἁγία καί Καθολική καί Ἀποστολική. Σύγχρονες ἑρμηνεῖες πού θέλουν τήν Ἐκκλησία νά εἶναι Μία καί νά περιλαμβάνῃ καί τίς διάφορες χριστιανικές ἐκκλησίες-ὁμολογίες, δέν ἔχουν ἔρεισμα στήν ὀρθόδοξο Ἐκκλησιολογία, διότι κατά τούς ἁγίους Πατέρας ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας συνυφαίνεται μέ τήν Ὀρθοδοξία. Οἱ χριστιανικές κοινότητες πού ἔχουν διολισθήσει σέ ἑτεροδοξία καί παραμένουν σέ αὐτήν, ἔχουν ἐκπέσει ἀπό τήν ἁγιότητα, τήν καθολικότητα καί τήν ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας. 

Οἱ ἅγιοι Πατέρες περιφρούρησαν τόν θησαυρό τῆς ἑνότητός της μέ ἀδιαπραγμάτευτο κριτήριο τήν ἀποστολική Πίστι καί Παράδοσι, ἡ ὁποία συνιστᾶ τήν Ὀρθοδοξία. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος βλέπει τίς ἄλλες «χριστιανικές» κοινότητες, πού δέν βρίσκονται στήν ἑνότητα τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς «κακές παραφυάδες πού γεννοῦν θανατηφόρο καρπό, διότι δέν εἶναι φυτεία τοῦ Πατρός» [1]. Γι’ αὐτό διασφαλίζει τήν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν στήν Καθολική Ἐκκλησία μέ τήν προτροπή γιά ὁμολογία μιᾶς πίστεως καί τήν τέλεσι μιᾶς εὐχαριστίας: «μιᾷ πίστει καὶ ἑνὶ κηρύγματι καὶ μιᾷ εὐχαριστίᾳ χρῆσθαι· … ἓν θυσιαστήριον πάσῃ τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ εἷς ἐπίσκοπος ἅμα τῷ πρεσβυτερίῳ καὶ τοῖς διακόνοις, τοῖς συνδούλοις μου … ἓν δὲ καὶ τὸ κήρυγμα καὶ ἡ πίστις μία καὶ τὸ βάπτισμα ἓν καὶ μία ἡ Ἐκκλησία, ἣν ἱδρύσαντο οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι ἀπὸ περάτων ἕως περάτων ἐν τῷ αἵματι τοῦ Χριστοῦ» [2]. 

άγ. Ιουστίνος Πόποβιτς: «Τὸ ζήτημα τῆς ἑνότητος δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιλυθεῖ μὲ κανένα “διάλογο” παρὰ μονάχα διὰ τῆς μετανοίας ἐνώπιον τοῦ Θεανθρώπου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ Ἐκκλησία.

Μετάνοια τῶν αἱρετικῶν: Ἡ μόνη ὁδὸς τῆς ἑνώσεώς των μὲ τὴν Ἐκκλησίαν!

ΑΥΤΕΣ τὶς ἡμέρες οἱ παπικοὶ μὲ ἄλλους αἱρετικοὺς καὶ μαζὶ μὲ τοὺς «δικούς» μας θιασῶτες τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» συμπροσεύχονται, γιὰ νὰ κάμει ὁ Θεὸς μαγικὰ τὴν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν».

Ὁ θεοφώτιστος ἅγιος καὶ ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας Ἰουστῖνος Πόποβιτς δὲν βλέπει ἄλλον τρόπο «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» ἀπὸ τὴν μετάνοια τῶν αἱρετικῶν καὶ τὴν ἐπιστροφή τους στὴν μία καὶ ἀδιαίρετη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Δίνει ἠχηρὴ ἀπάντηση στοὺς σύγχρονους ἀσυγκράτητους θιασῶτες τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως, οἱ ὁποῖοι «βλέπουν» τοὺς «διαλόγους» ὡς τὴν ὁδὸ τῆς ἑνώσεως. Ἔγραψε: «Τὸ ζήτημα τῆς ἑνότητος δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιλυθεῖ μὲ κανένα “διάλογο” παρὰ μονάχα διὰ τῆς μετανοίας ἐνώπιον τοῦ Θεανθρώπου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Δίχως τὸν Θεάνθρωπο, οἱ δῆθεν ἐκκλησίες δὲν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ “συναγωγὲς τοῦ Σατανᾶ” (Ἀποκ.2,9). Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν αἵρεση εἶναι: “μετανόησον” (Ἀποκ. 2,16).