ΠΡΕΠΕΙ H ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ; .

 "τὸ ἀνώτατο κριτήριο ἀληθείας δὲν εἶναι ὁ ἐπίσκοπος, ἀλλ’ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ ἡ κοινὴ συνείδησι καὶ μαρτυρία τοῦ πιστοῦ κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ".          

                               

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος (50–119 μ.Χ.), δεύτερος ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας, ἀναφερόμενος στὴν ἀξία τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος, λέγει, ὅτι ὁ ἐπίσκοπος ἔχει τὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα. Γι’ αὐτὸ χωρὶς τὸν ἐπίσκοπο Ἐκκλησία δὲν γίνεται. Πολλοὶ ἐπίσκοποι κατὰ τὴ χειροτονία τους χρησιμοποιοῦν τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου, γιὰ νὰ ποῦν στὸ πλήρωμα ποὺ θὰ ποιμάνουν, ὅτι ἀξιώνουν πλήρη ὑπακοὴ στὸ πρόσωπό τους, θεωρώντας, ὅτι ὅποιος δὲν ὑπακούει δημιουργεῖ διαιρέσεις καὶ σχίσματα, διασπώντας τὴν ἑνότητα τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας.

Ὡστόσο, ὅπως ὑπάρχουν κανόνες ποὺ ἔχουν ἐξαιρέσεις, ἔτσι καὶ ἐδῶ. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἡ ὑπακοὴ στὸ πρόσωπο τοῦ ἐπισκόπου δὲν εἶναι ἀπροϋπόθετη. Θὰ πρέπῃ ὁ ἐπίσκοπος νὰ εἶναι ὑπόδειγμα πίστεως καὶ ζωῆς, νὰ ὀρθοτομῇ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ζῇ ἁγία ζωή. Σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸ νέο Θεολόγο, ὁ ἐπίσκοπος φέρει τὴν ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ τὴ θεία χάρι, ἐφόσον τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, θὰ προσθέταμε βεβαίως.

Στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία ἔχουμε δυστυχῶς ἀρκετὰ παραδείγματα ὄχι μόνο ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ ἀνωτέρων ἐκκλησιαστικῶν ἀξιωματούχων, οἱ ὁποῖοι ἀστόχησαν σὲ θέματα πίστεως καὶ περιέπεσαν σὲ αἱρετικὲς διδασκαλίες. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἀνώτατο κριτήριο ἀληθείας δὲν εἶναι ὁ ἐπίσκοπος, ἀλλ’ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ ἡ κοινὴ συνείδησι καὶ μαρτυρία τοῦ πιστοῦ κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Τονίζουμε τὸ ἐπίθετο «πιστοῦ», ἐννοώντας τὰ συνειδητὰ καὶ ἐνεργὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἁπλῶς τοὺς βαπτισμένους χριστιανούς.

Ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου συνέλθετε καί ἀνανήψατε...

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου συνέλθετε καί ἀνανήψατε...

Ἕνα κείμενο ἀριστούργημα καί «καταπέλτης» μέ τίτλο: «Σημεῖο τῶν καιρῶν μας οἱ Δεσποτάδες νά ξηλώνουν», ἀπευθυνόμενο σέ ἕναν ἀδιάλλακτο καί πείσμονα δεσπότη ἀπό ἕναν δίκαιο ἱερέα τῆς Μητροπόλεως Κυθήρων, τόν πατέρα Παῦλο Καλλίκα, γίνεται ἀφορμή νά στείλουμε κι ἐμεῖς μέ τή σειρά μας ἕνα μήνυμα μέ ἀποδέκτες τούς ἱερεῖς τῆς Μητρόπολής μας, ὡς φυσικούς αὐτουργούς τῆς ἀποβολῆς τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπό τό Ἅγιο Βῆμα, καθώς ὅλο αὐτό τόν καιρό ἀσχοληθήκαμε μόνο μέ τόν ἠθικό αὐτουργό...

Ὁ παπα-Παῦλος, ἀληθής ποιμήν λογικῶν προβάτων, μπῆκε στόν κόπο καί ἄκουσε ὅλη τήν ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου στό ἐπισκοπεῖο καί ἀπαντάει εὔστοχα, οὐσιαστικά καί αἰχμηρά, χτυπώντας μέ τόν λόγο τῆς Ἀληθείας τό Ψεῦδος καί τήν Πλάνη στήν «καρδιά» καί βάζοντας μία «ταφόπλακα» στίς ἐμμονικές ἐκκλησιαστικές διαστροφές τοῦ ἐπισκόπου καί τῶν ἀφελῶν ἤ μᾶλλον δειλῶν ὑποστηρικτῶν του, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ φυσικοί αὐτουργοί πού ἀναφέραμε...

Ἡ εὐθύνη βαραίνει αὐτούς ἐξίσου διότι δέν εἶναι ἄβουλα ὄντα νά κάνουν τυφλή ὑπακοή, ἀλλά πρόσωπα μέ λογική καί αὐτεξούσιο καί ζωντανά μέλη ἑνός ζωντανοῦ Ὀργανισμοῦ πού λέγεται Ἐκκλησία, ἡ ὁποία καθοδηγεῖται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού φωτίζει τό πλήρωμα, κλῆρο καί λαό, εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν (Ἰω. 16, 13) κατά τό ἀδιάψευστο Στόμα τοῦ Κυρίου μας.

Αὐτοί λοιπόν οἱ ἱερεῖς ἐκτός τοῦ ὅτι ὑπέπεσαν σέ μέγιστο ἀτόπημα, κάνοντας μία πράξη πού ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τήν Ἁγία Γραφή, τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καί τούς Ἱερούς Κανόνες, ἔκαναν ἐπιπλέον καί σφοδρό πόλεμο στόν ἁπλό πιστό λαό καί σέ ὅποιον συγκεκριμένα τούς συνιστοῦσε νά ἐπανορθώσουν τό λάθος τους. Ὅλη αὐτή ἡ στάση τους εἶναι ὄνειδος γιά τήν Μητρόπολη Περιστερίου, ἡ ὁποία πρώτη φορά, στά πενήντα (50) χρόνια ὕπαρξής της, βίωσε τόσο τραγικές καταστάσεις ἀπό ἐκείνους πού ἔπρεπε νά ποιμαίνουν θεοφιλῶς καί στοργικῶς τό ποίμνιό της.

Αλήθειες που σπάζουν κόκκαλα περί συγχρόνων Επισκόπων, Διαλόγων και κληρικαλισμού-επισκοποκεντρισμού, αλλά και περί όσων κάνουν ότι δεν γνωρίζουν και ανακαλύπτουν μόλις τώρα τα αίσχη.

Ἡ “Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία” εἶναι ἕνα μικρὸ περιοδικὸ ποὺ δημιούργησε ὁ ἱδρυτὴς τῶν ἐκδόσεων «ΤΗΝΟΣ», Στυλιανὸς Λαγουρός. Μέσα ἀπ’ αὐτή, διατύπωσε εὐθαρσῶς ἀλήθειες ποὺ σπάζουν κόκκαλα. Ἀλήθειες ποὺ κρύβουν ἀπὸ δειλία ἢ σκοπιμότητες οἱ ἄλλοτε θαρραλέοι Ὀρθόδοξοι ἔντυποι σχολιαστὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητας. Ὅλοι δηλαδὴ ἐκεῖνοι, ποὺ σήμερα ἔχουν τὸν τίτλο τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ στηλιτεύουν κάποια ἀπὸ τὰ κακῶς κείμενα, ἀλλὰ ταυτόχρονα, συμπλέουν μὲ τοὺς στηλιτευόμενους!

Μπαίνουμε ἢ ζοῦμε ἤδη στὴν ἐποχὴ ποὺ προφήτευσε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, κατὰ τὴν ὁποία οἱ ἱερωμένοι θὰ πέσουν πολὺ χαμηλά, θὰ προδώσουν τὸν ρόλο τους, δὲν θὰ ἀποτελοῦν τὸ καθοδηγητικὸ παράδειγμα γιὰ μᾶς τοὺς λαϊκούς.

«Θα ψάχνετε νὰ βρεῖτε κάποιον πνευματικὸ νὰ ἐξομολογηθεῖτε, καὶ δὲν θὰ τὸν βρίσκετε», μᾶς εἶχαν πεῖ πρὶν μερικὰ χρόνια φωτισμένοι γέροντες.

Καὶ πράγματι, στὴν ἐποχὴ μας βρίσκει κανεὶς πνευματικοὺς “ἐξ ἡμισείας” ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι:

α. Ἔχουν ἀπομνημονεύσει καὶ βιώσει μεγάλο μέρος τῆς ἀσκητικῆς καὶ νηπτικῆς πατερικῆς θεολογίας, τὴν ὁποία ὅμως ἐφαρμόζουν μέσα στὰ ἀδιαφανῆ πλαίσια μιᾶς οἰκουμενιστικῆς προοπτικῆς (ποὺ ἀδιάκριτα ἔχουν ἀποδεχθεῖ), καὶ διαμέσου αὐτῆς τῆς ποιμαντικῆς καθοδηγοῦν “ἐν ἀδιακρισία” τὰ πνευματικά τους τέκνα, προβάλλοντες ἢ ἀποδεχόμενοι τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ διακριτικοῦ γέροντα (ὡς ἕνα εἶδος γκουροῦ) καὶ ἀπαιτοῦντες ὑπακοή. Μέσα σ' αὐτὰ τὰ πλαίσια ἐργάζονται κατευθύνοντας τοὺς ποιμαινόμενους, μὲ ἀποτέλεσμα τὰ τέκνα τους νὰ βιώνουν ψυχαναγκαστικὰ πλευρὲς τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ζώντας μία φαντασιακὴ κατάσταση, ὡς κατὰ “φαντασίαν χριστιανοί”, σύμφωνα μὲ τὸν ἀείμνηστο καθηγητὴ Ἰωάννη Κορναράκη,

β. ἐφ' ὅσον, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, καὶ πάλι μέσα στὰ πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχουν προσχωρήσει αὐτοὶ οἱ πνευματικοὶ στὴν αἵρεση τοῦ κληρικαλισμοῦ καὶ τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ, ἐλαφρὰ τῇ καρδίᾳ· αἵρεση ποὺ ἐκθηλύνει τὴν προοπτική του χριστιανικοῦ ἀγῶνα καὶ βαθμιαία, ἀνεπαίσθητα καὶ ὕπουλα βάλλει κατὰ τοῦ Χριστοκεντρισμοῦ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Αὐτὴ τὴν ἀπαράδεχτη κατάσταση ποὺ σιγοντάρουν καὶ ὑποθάλπουν ἐκκλησιαστικὰ ἡλεκτρονικὰ καὶ μὴ ἔντυπα, ἡ “Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία”, μὲ συνέπεια, λιτὸ καὶ εὔστοχο λόγο, ἐλέγχει αὐστηρὰ καὶ φιλάνθρωπα. Γι' αὐτὸ ἐπιλέξαμε μερικὰ σύντομα μὰ χαρακτηριστικὰ σχόλια τοῦ Στυλιανοῦ Λαγουροῦ, ὡς δυνατὴ φωνὴ ἀφύπνισης ἀπὸ τὸ 2013 (ἂς τὸ προσέξουν αὐτό ὅσοι ξαφνικά "ἀνακαλύπτουν" σκάνδαλα τῶν ἐπισκόπων") στὸν μακάριο ὕπνο μας, ἀφορμὴ γιὰ προβληματισμὸ καὶ ἐπίγνωση τῆς κατάντιας τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων.

 

Α.  ΠΕΡΙ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Οἱ διάφοροι Διάλογοι (μὲ τὸν κόσμο καὶ μὲ τὶς διάφορες ὁμολογίες καὶ θρησκεῖες) ποὺ ἐπὶ δεκαετίες ἀποδέχονται ἐγκληματικὰ οἱ “ὑπεύθυνοι” Ἐπίσκοποι καὶ λοιποὶ ποιμένες (παρόλο ποὺ λεκτικὰ τοὺς καταγγέλλουν), ἐξευτελίζουν τὴν “νύμφη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία”. Κι ὅμως, οἱ πνευματικοὶ συνιστοῦν σ'  αὐτοὺς τοὺς Ἐπισκόπους “Ὑπακοή”, παρὰ τὴν ἀντίθετη διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ συνόλης της Ὀρθοδόξου Παραδόσεως. Γράφει ὁ κ. Λαγουρός:

 

◈ “Ἂς μείνει ἡ Ἐκκλησία στὰ “χαρακώματα” ὅπως τὰ υἱοθέτησε ὁ πνευματέμφορος λόγος τοῦ Ἀπ. Παύλου “μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ”. Δυὸ χιλιάδες χρόνια ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κάνει τὰ ἀνοίγματά της στὸν κόσμο καὶ διαλέγεται μὲ αὐτόν, ἐν “ ἐλευθερίᾳ” στὰ πλαίσια ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἀπαίτησε ἀπ'  τοὺς μαθητές Του: “Μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη”! Αὐτὸ τὸ “μαθητεύσατε” ἀρκεῖ...

◈ Ἡ Ἐκκλησία τῶν πρώτων αἰώνων, ἀλλὰ καὶ πιὸ ἔπειτα, δὲν ἐκάθησε στὸ ἴδιο τραπέζι μὲ τοὺς Νέρωνες. Προτίμησε τὸ μαρτύριο. Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία πρόσφατα, τὸ ἴδιο. Δὲν ἐζήτησε διάλογο μὲ τοὺς κομμουνιστὲς τῶν γκουλάγκ. Προτίμησε ἐπίσης τὸ μαρτύριο.