Στο γραφείο ενός ηλικιωμένου αξιωματικού της KGB, ανακρινόταν ένας άντρας που πίστευε στον Θεό. Όλες οι προσπάθειες να τον πείσουν να συνεργαστεί είχαν αποδειχθεί ανεπιτυχείς.

         

«Ας είμαστε ειλικρινείς», είπε ο αξιωματικός. «Τι σου έδωσε αυτός ο Θεός σου, αυτός στον οποίο πιστεύεις τόσο φανατικά; Έχεις μεγάλη οικογένεια, τα παιδιά σου περπατούν σαν κουρελιασμένα, η γυναίκα σου είναι πάντα σε άδεια μητρότητας και εσύ επιμένεις ακόμα! Ξέρεις ότι μπορεί να μην φύγεις ποτέ από εδώ;! Και σε ποιον θα μείνει η παρέα των φίλων σου; Υπόγραψε αυτό το χαρτί και όλα θα είναι διαφορετικά. Μια αξιοπρεπή δουλειά, εισόδημα, σεβασμό. Θα στείλεις τα παιδιά σου στο πανεπιστήμιο».

«Εντάξει, συμφωνώ», απάντησε ο πιστός, «αλλά έχω έναν όρο».

«Ποιος είναι;»

«Έχεις παιδιά;»

«Ναι. Ο γιος μου σύντομα θα γίνει είκοσι δύο ετών, και τι σχέση έχει αυτό με τίποτα;»

«Λοιπόν, αυτό είναι όλο». Θα μου επιτρέψεις να βασανίσω βάναυσα τον γιο σου μέχρι θανάτου και δεν θα με εκδικηθείς γι' αυτό. Αντιθέτως, θα με συγχωρήσεις. Τότε θα μου πεις πόσο με αγαπάς, θα μου υποσχεθείς 24ωρη προστασία για μένα και την οικογένειά μου και βοήθεια σε όλες μου τις ανάγκες. Θα μου χαρίσεις αιώνια ζωή και, για να το πιστέψω, θα αναστήσεις τον γιο σου από τους νεκρούς την τρίτη μέρα. 

Τότε σου ορκίζομαι: θα κάνω ό,τι μου ζητήσεις. Επιπλέον, θα σε αποκαλέσω κύριό μου μπροστά σε όλους και, αν χρειαστεί, θα δώσω και τη ζωή μου για σένα.

Όταν η αθεΐα γίνεται μισαλλοδοξία

Αφιερωμένο στους ρώσους Νεομάρτυρες

Θα διαβεί η θύελλα από τη ρωσική τη γη

Αμαρτίες του λαού ο Θεός θα τις συγχωρήσει

Η θεία του σταυρού Του ομορφιά θα αναφανεί

Στις εκκλησίες του Θεού τους θόλους να φωτίσει

Στην Αγία μας απ’ άκρη σε άκρη τη Ρωσία

Τα σήμαντρα το καινούριο κάλεσμα θα ηχήσουν

Απ το βαθύ λήθαργο – τη δικιά μας την αμαρτία

Στο σωτήριο δρόμο τα παιδιά της να βαδίσουν

Η πίστη όλους θα ενώσει μέσα στην Εκκλησία

Κι οι άγιες μονές στον κόσμο πάλι θα ανοίξουν

(του στάρετς Σεραφείμ της Βύριτσα 1866-1949)

Στις 31 Οκτωβρίου 1917 στη Τσαρσκογιε Σελό ο π. Ιωάννης Κοτσούρωφ δολοφονήθηκε έξω από τον καθεδρικό ναό, γιατί έκανε λιτανεία και δέηση υπέρ της ειρήνης… Ήταν ο πρώτος νεομάρτυρας.

Την Τρίτη του Πάσχα του 1918 θάφτηκε ζωντανός σε τάφο που έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια ο Αρχιεπίσκοπος του Περμ Ανδρόνικος.

Την ίδια περίοδο στην Αγία Πετρούπολη συνελήφθησαν σαράντα ιερείς την ώρα που λειτουργούσαν. Οδηγήθηκαν στο κοιμητήριο του Σμόλενσκ και θάφτηκαν ζωντανοί με άμφιά τους.

Στις 29 Ιουνίου του 1918 έριξαν στον ποταμό Τούρα τον επίσκοπο του Τομπόλσκ Ερμογένη, αφού πρώτα του έδεσαν στον λαιμό μια τεράστια πέτρα εξηντα δύο κιλών.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1918 τουφεκίστηκε ο εφημέριος του ναού της Παναγίας του Καζάν Πετρούπολης, π. Φιλόσοφος Ορνάτσκι μαζί με τους δυο γιους του. Ήταν άνθρωπος με βαθιά πίστη και μεγάλη φιλανθρωπική δραστηριότητα και είχε οργανώσει πολλά παιδιά ιδρύματα.

Την ίδια μέρα μαρτύρησαν ο επίσκοπος Σελεγκίνσκ Εφραίμ, και ο πρωθιερέας Ιωάννης, πνευματικό παιδί του π. Ιωάννη της Κρονστάνδης.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς καί Ὁμολογητής τοῦ Χριστοῦ Βαλεριάνος Νοβίτσκι (1897- 1930)

«Γιὰ νὰ μὴ μὲ ἐκτελέσουν, μοῦ ζήτησαν ν’ ἀπαρνηθῶ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἱεροσύνη. Δὲν δέχτηκα. Θὰ τὰ βγάλεις πέρα μόνη σου μὲ τὰ παιδιά;»

Ἡ πρεσβυτέρα τοῦ ἀπάντησε μ’ ἕνα ἄλλο σύντομο σημείωμα: 

«Μὴν ἀπαρνηθεὶς οὔτε τὸν Θεὸ οὔτε την ἱεροσύνη. Ἐμένα θὰ μὲ βοηθήσει ὁ Κύριος.»

                    Ἑορτάζει στὶς 23 Φεβρουαρίου

                        

Ὁ Ἱερομάρτυς Βαλεριανὸς γεννήθηκε τὸ 1897 στὸ χωριὸ Τελιάντοβιτς τῆς ἐπαρχίας Μίνσκ. Ἦταν γιὸς τοῦ ἱερέα τοῦ χωριοῦ π. Βασιλείου Νοβίτσκι.

Τὸ 1918 ἡ ἄθεη σοβιετικὴ ἐξουσία ἔκλεισε τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Σεμινάριο τοῦ Μίνσκ, ὅπου φοιτοῦσε ὁ Βαλεριανός, κι ἔτσι ὁ νεαρὸς ἱεροσπουδαστὴς δὲν πρόλαβε νὰ ὁλοκληρώσει τὶς σπουδές του.

Τὸ 1921 μπῆκε στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Λευκορωσίας, ἀλλὰ τὴν ἐγκατέλειψε δύο χρόνια ἀργότερα ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του. Ἀποφάσισε τότε νὰ ἀφιερωθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γίνει ἱερέας. Πράγματι ἀφοῦ νυμφεύθηκε, χειροτονήθηκε καὶ διορίστηκε ἐφημέριος τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Τελιάντοβιτς, στὴ θέση τοῦ πατέρα του.

Οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ βρῆκαν στὸ πρόσωπο τοῦ π. Βαλεριανοῦ ἕναν ποιμένα μὲ μεγάλη καλοσύνη, ἐνάρετη ζωὴ καὶ ἔνθεο ζῆλο. Ἦταν σαγηνευτικὸς ἱεροκήρυκας καὶ μὲ τὴ διδαχή του κατόρθωσε νὰ ἐπαναφέρει στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας πολλοὺς πλανεμένους ἀνθρώπους.

Μὲ τὴ δημιουργία τῶν κολχὸζ καὶ τὴ σταδιακὴ δήμευση τῶν περιουσιῶν τῶν χωρικῶν, ἐντάθηκε καὶ ἡ ἀθεϊστικὴ προπαγάνδα. Στὸ γειτονικὸ χωριὸ Λότβιν ἱδρύθηκε ἀντιθρησκευτικὴ ὀργάνωση. Ὁ π. Βαλεριανὸς δήλωσε ὅτι δὲν θὰ κήδευε τοὺς χωρικοὺς ποὺ θὰ συμμετεῖχαν στὶς δραστηριότητες αὐτῆς τῆς ὀργανώσεως.

Για να μην ξεχνούν οι σύγχρονοι "προοδευτικοί": Ανακρίσεις στις φυλακές της σοβιετικής NKVD (Απὸ τις σημειώσεις ενὸς πρώην κρατουμένου στα Σολόβκι)

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΒΣΚΙ

Ανακρίσεις στις φυλακές της  NKVD

(Ἀπὸ τὶς σημειώσεις ἑνὸς πρώην κρατουμένου στὰ Σολόβκι)

Ἡ ἀνάκριση στὴν ΕΣΣΔ ἔχει δύο πλευρές. Ἡ μία εἶναι ἡ προφορικὴ συνομιλία τοῦ ἀνακριτῆ μὲ τὸν κρατούμενο. Ἡ ἄλλη εἶναι τὸ ἐπίσημο γραπτὸ ἔγγραφο, τὸ πρωτόκολλο τῆς ἀνάκρισης, ὑπογεγραμμένο ἀπὸ τὸν κατηγορούμενο.

Τυπικὰ ἡ νομικὴ πλευρὰ στὴν ΕΣΣΔ παρουσιάζεται συχνὰ ἄψογη. Ἀπὸ τὰ πρωτόκολλα τῶν ἀνακρίσεων φαίνονται τὰ πάντα: καὶ ὁ χαρακτήρας τῆς κατηγορίας, καὶ ὁ χαρακτήρας τῆς ἔρευνας, καὶ τὸ περίπλοκο δίκτυο τῶν μαρτυρικῶν καταθέσεων, καὶ τέλος, ἡ ἀποκάλυψη, ἡ ἐνοχοποίηση τοῦ κατηγορουμένου, ἡ ὁμολογία του, ἐπικυρωμένη μὲ τὴν ὑπογραφή του. Μετὰ ἡ καταδίκη καὶ ἡ ποινή. Ὅλα εἶναι αὐστηρὰ νόμιμα, βάσει τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα καὶ τοῦ Συντάγματος.

Τίποτε ἄλλο δὲν φαίνεται. Δὲν ὑπάρχουν οὔτε ἴχνη συνομιλιῶν, οὔτε ἴχνη βασανιστηρίων. Οἱ συνομιλίες γίνονται κατ’ ἰδίαν· τὰ βασανιστήρια – χωρὶς μάρτυρες. Οἱ «σοβαροὶ» ἐγκληματίες στὶς σοβιετικὲς φυλακὲς πεθαίνουν πάντα. Κρατοῦνται σὲ κελιά ἀπομόνωσης, ἀνακρίνονται τὴ νύχτα, «ἐκκαθαρίζονται» πρὶν τὴν αὐγή. Οἱ σκοτεινοὶ διάδρομοι τοῦ DPZ (Σπίτι Προσωρινῆς Κράτησης) τῶν «Κρεστὺ» καὶ τῶν «Μπουτύρκα» (φυλακὲς στὸ Λένινγκραντ καὶ τὴ Μόσχα) – σιωποῦν. Τὸ βοηθητικὸ προσωπικὸ τῶν δεσμοφυλάκων εἶναι προσεκτικὰ ἐπιλεγμένο καὶ ἐπίσης γνωρίζει πῶς νὰ σιωπᾷ.

Γιὰ μένα, ὡς ψυχίατρο, εἶχε ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον νὰ παρατηρῶ τοὺς τύπους τῶν ἀνακριτῶν καὶ τῶν δεσμοφυλάκων. Εἶναι αὐστηρὰ ἐπιλεγμένοι. Μεταξύ τους ἡ πλειονότητα εἶναι ψυχοπαθεῖς: ἐπιληπτοειδεῖς, παρανοϊκοί, σχιζοειδεῖς. Πολλοὶ εἶναι σαδιστὲς καὶ ἠθικὰ ὑπολειμματικοί.

Ἡ ἀνάκριση στὴν ΕΣΣΔ εἶναι ἕνα ἐντελῶς ἰδιαίτερο εἶδος ἀθλήματος γιὰ τὸν ἀνακριτὴ καὶ πάντα ἕνα βασανιστήριο (σωματικὸ ἢ ψυχικὸ) γιὰ τὸν κατηγορούμενο.

…Ὁ ξαφνικὸς κρότος καὶ τὸ γδούπισμα τῆς κλειδαριᾶς ποὺ ἀνοίγει, συνήθως τὴ νύχτα, τὰ δυνατὰ βαριὰ βήματα τοῦ δεσμοφύλακα ποὺ εἰσέρχεται, τὶς περισσότερες φορὲς μὲ ἕνα κομμάτι χαρτὶ στὸ χέρι, ἡ σκόπιμη σιωπὴ γιὰ μερικὰ δευτερόλεπτα, μετὰ τὸ κάλεσμα μὲ τὸ ἐπώνυμο καὶ ἡ πρόσκληση: «ἔλα, ἔλα»… Ποῦ, γιατί, γιὰ ποιὸν λόγο – ποτὲ δὲν λέγεται… Καὶ ἔπειτα, τὸ βιαστικὸ ντύσιμο, ὑπὸ τὸ ἀνυπόμονο κέντρισμα: «ἔλα, ἔλα», καὶ ἡ πορεία τοῦ δεσμοφύλακα μπροστὰ μέσα ἀπὸ ἀτέλειωτα μακριοὺς διαδρόμους καὶ σκάλες, ὅλο καὶ πιὸ κάτω, ὅλο καὶ πιὸ κοντὰ στὰ ὑπόγεια καὶ… στὴν κόλαση.

Μπαίνεις στὸ γραφεῖο τοῦ ἀνακριτῆ, κάθεσαι στὴν καρέκλα. Ἀρχίζει ἡ «κουβέντα». Στὴν ἀρχὴ ἀπὸ μακριά. Συχνὰ γιὰ οὐδέτερα θέματα. Μὲ χαμηλή, «ἐγκάρδια» φωνή. Ἡ ὄρεξη ἔρχεται τρώγοντας. Ὁ ἀνακρινόμενος βρίσκεται στὴν πλήρη ἐξουσία τοῦ ἀνακριτῆ. Καὶ οἱ δύο τὸ γνωρίζουν: ὁ ἕνας μὲ τρόμο, ὁ ἄλλος μὲ εὐχαρίστηση.

Το μαρτύριο αλλά και το μεγαλείο των Ορθοδόξων στην άρνηση τους να δουλέψουν Κυριακή του Πάσχα.

           

Σε ένα από τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, στα Γκουλάγκ της Ρωσίας μια ομάδα πιστών αποφάσισε ότι δεν θα εργαστεί την Κυριακή του Πάσχα. Για το σοβιετικό σύστημα, αυτό ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα: η ανυπακοή.

Οι φύλακες, θέλοντας να τους ταπεινώσουν, τους διέταξαν να βγουν για εργασία στο δάσος, μέσα σε μια παγωμένη λάσπη που έφτανε μέχρι τα γόνατα. Οι πιστοί αρνήθηκαν. Δεν φώναξαν, δεν επιτέθηκαν, δεν έκαναν επανάσταση. Απλώς στάθηκαν ακίνητοι. Όταν τους έσυραν με τη βία στον τόπο εργασίας, εκείνοι άφησαν τα εργαλεία κάτω.

Οι φύλακες τους ανάγκασαν να σταθούν όρθιοι μέσα στο χιόνι και τον παγετό για ώρες, χωρίς φαγητό, απαγορεύοντάς τους να κουνηθούν.

​Ενώ τα σώματά τους έτρεμαν από το ψύχος, άρχισαν να ψάλλουν χαμηλόφωνα παρακλήσεις. Ο ήχος των ύμνων μέσα στην απόλυτη παγωνιά της Σιβηρίας ακουγόταν σαν κάτι απόκοσμο.

Μία υπέροχη ιστορία, που δείχνει το απέραντο έλεος του Θεού και το πόσο απαραίτητο είναι να μην απελπιζόμαστε.

Πάντοτε πρὶν τὴν αὐγή εἶναι τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι

Στάρτσκωφ Ἰβάν

“Σὲ μία νύχτα, μὲ πολλὰ δάκρυα, ἀγοράζεται ὁ Παράδεισος…”

Ἡμερολόγιο τοῦ Ἰβᾶν Στάρτσκωφ, ὑπολοχαγοῦ Β’ τάγματος τοῦ Σοβιετικοῦ στρατοῦ

«…12 Δεκεμβρίου 1941… Βρίσκομαι στὸ Γενικὸ Νοσοκομεῖο κάποιας γερμανικῆς πόλεως… δὲν ξέρω τ’ ὄνομά της, ἀφοῦ μὲ μετέφεραν ἐδῶ ἀπὸ τὸ πεδίο μάχης ἐνῶ ἤμουν σὲ κῶμα… Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς δὲ θέλω νὰ μάθω τ’ ὄνομά της… τί μ’ ἐνδιαφέρει ἄλλωστε; Ἐκτὸς αὐτοῦ, κανεὶς δὲν ἔκανε τὸν κόπο νὰ μοῦ τὸ πεῖ.

Ἡ κατάστασή μου εἶναι κυριολεκτικὰ τραγική. Πρὸ τριῶν μηνῶν περίπου στὴ φοβερὴ μάχη τοῦ Λένινγκραντ ἡττηθήκαμε ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς Ναζί, μὲ μεγάλες ἀπώλειες καὶ ἀπὸ τὶς δυὸ πλευρές. Ἐγὼ πληγώθηκα θανάσιμα στὰ δυὸ πόδια ἀπὸ ἔκρηξη χειροβομβίδας καὶ στὸ ἀριστερὸ χέρι ἀπὸ κάποια ἀδέσποτη σφαῖρα.

Μὲ βρῆκαν πλημμυρισμένο στὸ αἷμα, ἀνάμεσα σ’ ἕνα σωρὸ νεκροὺς συναδέλφους δυὸ Γερμανοὶ στρατιῶτες, ποὺ μετὰ τὴ λήξη τῆς μάχης ἔψαχναν ἀνάμεσα στὰ πτώματα γιὰ ὁτιδήποτε χρήσιμο ἢ πολύτιμο.

Μὲ ἕνα αὐτοκίνητο τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ μὲ μετέφεραν σὲ κάποιο σταθμὸ πρώτων βοηθειῶν ὀποῦ συνῆλθα λίγο, ἔπειτα μὲ φόρτωσαν στὸ βαγόνι ἑνὸς τρένου, ἀφοῦ μοῦ κόλλησαν ἕνα νούμερο στὸ στῆθος καὶ στὴν πλάτη. Αὐτὸ ἦταν φυσικό, ἀφοῦ γιὰ ἐκείνους δὲν ἤμουν τίποτε ἄλλο ἀπὸ ἕνα νούμερο…

Γεννήθηκα στὸ Σμολένκ, μία κωμόπολη Ρωσική, περίπου ἑκατὸ χιλιόμετρα ἀπὸ τὴ Μόσχα, τὸ 1912. Ἀπό μικρὸ παιδὶ ἤμουν σχεδὸν ἄθεος, μεγαλώνοντας ἀσπάσθηκα τὸν κομμουνισμό. Ὁ πατέρας μου ἦταν αὐστηρὸς μπολσεβίκος καὶ εἶχε λάβει μέρος στὴν κομμουνιστικὴ ἐπανάσταση τὸ 1917, ποὺ ἀνέτρεψε τὸ καθεστὼς τοῦ Τσάρου.