Η αφιλοχρηματία και η ευλογημένη φιλανθρωπία του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη. Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

                                            


Η αφιλοχρηματία και η ευλογημένη φιλανθρωπία του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη
Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Στη βουλγαρική κατοχή κάηκε το χωριό Βαθύλακκος. Οι κάτοικοι έμειναν δίχως και αυτά τα απολύτως αναγκαία. Ο όσιος Γεώργιος μόλις το έμαθε, ό,τι είχε το μοναστήρι τους τα έστειλε· κρεββάτια του ξενώνος, καρέκλες, τρόφιμα, ρούχα και λοιπά.

Ο όσιος Γεώργιος πρόσφερε αφειδώλευτα μεγάλη ελεημοσύνη στην πόλη της Δράμας. Εκτός από τους φυλακισμένους, φρόντιζε τους φτωχούς, τους ασθενείς, τους ηλικιωμένους. Ό,τι χρήματα του έδιναν για σαρανταλείτουργα ή μνημόνευση ονομάτων, τα δαπανούσε στην καλή θυρωρό των ουρανών, τη φιλανθρωπία.

Ένας συγγενής του οσίου ανέφερε πως κάποτε ο υιός του είχε επισκεφθεί το μοναστήρι. Στον δρόμο σκεφτόταν: «Αχ να μου έδινε ο Γέροντας κάτι που το έχω τόση ανάγκη». Πράγματι ήταν πολύ φτωχός. Όταν έφθασε, χωρίς να προλάβει να πει τίποτε, του είπε ο όσιος: «Πήγαινε στο αναλόγιο της εκκλησίας και θα βρεις ένα κομπόδεμα, είναι για σένα…». Ο ίδιος αναφέρει: «Ήταν πολύ ελεήμων, συνέχεια φόρτωνε ζώα με διάφορα τρόφιμα και τα μοίραζε σε φτωχές οικογένειες κοντινών χωριών».

Η Μόσχα στην Αφρική: ένας ιδιότυπος εκκλησιαστικός ιμπεριαλισμός

Ο αγώνας πρωτείου μεταξύ Βαρθολομαίου και Κυρίλλου συνεχίζεται           

                                

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Υπάρχει μια βαθιά προσβολή προς την ίδια την Εκκλησία όταν η δίψα για εξουσία εμφανίζεται ως ποιμαντική μέριμνα. Όταν η επέκταση βαφτίζεται ιεραποστολή, η δημιουργία τετελεσμένων παρουσιάζεται ως προστασία των πιστών και η παραβίαση της εκκλησιαστικής τάξης επιστρατεύει το όνομα της Ορθοδοξίας για να δικαιολογηθεί.

Αυτή την προσβολή διαπράττει η εκκλησιαστική ηγεσία της Μόσχας με την εγκατάσταση και την εδραίωση παράλληλης δικαιοδοσίας με το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Αφρική.

Η απόφαση της 29ης Δεκεμβρίου 2021 είναι αποκαλυπτική: η ρωσική Σύνοδος συγκρότησε Εξαρχία Αφρικής, δημιούργησε δύο εκκλησιαστικές περιφέρειες και ανακοίνωσε την αποδοχή 102 κληρικών του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας από οκτώ χώρες. Στο ίδιο το ρωσικό κείμενο, η ενέργεια συνδέεται ευθέως με τη στάση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας απέναντι στην ουκρανική αυτοκεφαλία.Δηλαδή η Εκκλησία της Μόσχας φέρεται εκδικητικά κατά τρόπο απαράδεκτο. 

Η αλληλουχία επιτρέπει μια σαφή πολιτική και εκκλησιαστική ανάγνωση: η Αλεξάνδρεια διαφώνησε με τη Μόσχα και η Μόσχα μετέφερε την αντιπαράθεση μέσα στο ποίμνιό της. Η Αφρική έγινε πεδίο αντιποίνων για μια απόφαση που αφορούσε την Ουκρανία.

Αυτή είναι η λογική  της αυτοκρατορίας: όποιος δεν ευθυγραμμίζεται, τιμωρείται.

Τί είναι αίρεσις; «ο κόσμος σήμερον δεν δίδει σημασίαν εις την σοβαρότητα του εκ της αιρέσεως κινδύνου».

                          ΤΙ  ΕΙΝΑΙ  ΑΙΡΕΣΙΣ;

                                      

ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ:

«ο κόσμος σήμερον δεν δίδει σημασίαν εις την σοβαρότητα του εκ της αιρέσεως κινδύνου».

... Αίρεσις είναι η δηλητηριώδης τροφή της ψυχής· είναι η νοθεία των σωτηρίων φαρμάκων· είναι η υποκλοπή της ιεράς παρακαταθήκης· είναι η παραχάραξις των νομισμάτων της αληθείας· είναι η παραποίησις του τελείου· είναι η παρέκλισις εκ της ορθής γραμμής την οποίαν χαράσσει ο λόγος του Θεού. Αίρεσις είναι η παραδοχή θρησκευτικών ιδεών, τας οποίας η Εκκλησία καταδικάζει ως ψευδείς και αντικειμένας εις την ορθήν αυτής πίστιν. Αίρεσις είναι έγκλημα κατά του κύρους και της αυθεντίας της Εκκλησίας την οποίαν ο Χριστός ίδρυσεν ως στύλον και εδραίωμα της αληθείας.

Αλλ' ο κόσμος σήμερον δεν δίδει σημασίαν εις την σοβαρότητα του εκ της αιρέσεως κινδύνου.
Σημείον και τούτο των καιρών.
Ω κόσμε! Προσέχεις τα μικρά. Προσέχεις το γάλα σου να είναι γνήσιον, η τροφή σου να είναι καθαρά και βιταμινούχος, τα φάρμακά σου να είναι δραστήρια, τα νομίσματά σου και τα χαρτονομίσματά σου να μη είναι κίβδηλα, τα αρχαιολογικά σου μνημεία να μην υποστούν την παραμικράν φθοράν, τα μέσα συγκοινωνίας, με τα οποία κάνεις τα ταξίδια σου, να μην παρεκκλίνουν από τας γραμμάς των.

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς: Γιατί οι άδικοι προοδεύουν;

                        

Μέχρι πότε προοδεύουν; Και τί συμβαίνει στο τέλος σ΄ αυτούς και στους απογόνους τους; Αναρωτήθηκες ποτέ; Να μη σκοντάφτουν οι σκέψεις σου όταν βλέπεις ότι κάποιος καυχιέται με τη δύναμη και ξεχνά το Δωρητή της δύναμης.

Θυμήσου πως ο υπερήφανος και καυχόμενος Γολιάθ σκοτώθηκε από τη σφεντόνα ενός αγοριού, του Δαβίδ. Να μη συγχύζεται η καρδιά σου όταν βλέπεις πως κάποιος πλουτίζει με άδικο τρόπο. Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Θυμήσου τους πλούσιους πολίτες στα Σόδομα, πως σε μία στιγμή ρίχτηκε πάνω τους φωτιά και έγιναν στάχτη μ’ όλο τους τον πλούτο. Εσύ είσαι χριστιανός, και ο χριστιανός παρατηρεί τα γεγονότα στην άλλη γραμμή, στην ολότητα, και όχι επί μέρους.

Την πρόοδο του αδίκου ο χριστιανός δεν εκτιμά σαν κάποιο τετελεσμένο γεγονός αλλά περιμένει να δει τι ακολουθεί. Αυτός ξέρει πως ο άδικος δεν προοδεύει ούτε με τη δική του δύναμη ούτε με το δικό του μυαλό αλλά μόνο επειδή ο Θεός του επιτρέπει να προοδεύει, μπας και κάποια στιγμή θυμηθεί το Θεό.
Αφού είναι ανείπωτα ελεήμων ο Θεός μας, και επιτρέπει στους αδίκους εκείνο που αυτοί επιθυμούν, μπας και κάποια στιγμή σκεφθούν, ότι αυτό είναι από το Θεό και ντραπούν για την αδικία τους και διορθωθούν.

Η προειδοποίηση του π. Αθανασίου Μυτιληναίου που έγινε πραγματικότητα (βίντεο από 3:40)!

«ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΕΓΙΝΕ, ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΝΕΚΡΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΜΟΥΣΕΙΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ» π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Να προσευχόμαστε πάντα, ακούραστα. Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

                                           

Να προσευχόμαστε πάντα, ακούραστα
Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας 

Δεν ακούει ο Θεός εκείνες τις προσευχές που δεν Του είναι ευάρεστες. Δεν δέχεται τις παρακλήσεις που στρέφονται κατά των ανθρώπων. Όταν, παραδείγματος χάριν, του ζητούμε να τιμωρήσει τους δικούς μας εχθρούς. Πολλές φορές ασυνείδητα ζητούμε στις προσευχές μας κάτι βλαβερό για τον πλησίον· τέτοιες ευχές ο Θεός δεν εισακούει. Και όταν ο θείος απόστολος Παύλος προσευχόταν να απαλλαχθεί από τις διώξεις και προσβολές του χαλκευτή Αλέξανδρου, δεν τον άκουσε ο Θεός. Αρνήθηκε την παράκλησή του αυτή. «Αρκεί σοι η χάρις μου· η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται», του είπε ο Κύριος (Β’ Κορ. 12:9)

Όταν δεν έχουμε δύναμη, τότε είμαστε δυνατοί και έχουμε παρρησία στον Κύριο. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, μόνο πνευματικά αγαθά να ζητούμε από τον Θεό, και όχι αυτά που στην αφροσύνη μας εμείς τα θεωρούμε καλά. Ο Θεός καλύτερα από μας γνωρίζει τι χρειαζόμαστε και τι μας είναι ωφέλιμο. Μας δίνει πάντα αυτά που μας χρειάζονται. Υπάρχουν περιπτώσεις, και το είδαμε σήμερα, όταν τιμωρούνται όχι ένας ή περισσότεροι άνθρωποι, αλλά ολόκληρος ο λαός.

Προσευχόμαστε κάθε μέρα και με ζήλο παρακαλούμε τον Κύριο να σταματήσουν οι βροχές που καταστρέφουν τους αγρούς μας. Και όμως δεν σταματούν. Τι σημαίνει αυτό; Δεν ακούει τις παρακλήσεις μας ο Θεός και δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να τον ικετεύουμε; Όχι. Πρέπει να ξέρουμε ότι όταν ο Θεός στέλνει συμφορά που πλήττει ολόκληρο τον λαό, τότε όλος ο λαός πρέπει να Τον ικετεύει για σωτηρία. Πρέπει όλοι να κάνουν αυτό που έκαναν κάποτε οι κάτοικοι της Νινευή, όταν έμαθαν από τον προφήτη ότι αποφάσισε ο Θεός να καταστρέψει την πόλη. Τι έκαναν τότε λοιπόν; Όλος ο λαός τρεις μέρες και τρεις νύχτες προσευχόταν ολόψυχα. Και επειδή προσεύχονταν όλοι, ο Θεός τους λυπήθηκε. Και τώρα που μας απειλούν οι βροχές, είναι πολλοί αυτοί που προσεύχονται και ικετεύουν τον Κύριο;

Ο οικουμενισμός έχει πρόσωπο: είναι παναίρεση και έχει συγκεκριμένους φορείς!

Πως να ονομάζει ο Πειραιώς τα πράγματα με το όνομά τους όταν ο ίδιος συμμετέχει και προσκυνάει αυτούς που καταγγέλλει;


 

Ο οικουμενισμός έχει πρόσωπο: είναι παναίρεση και έχει συγκεκριμένους φορείς

Γεώργιος Αποστολάκης

Η ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς για την «Οικουμενική Κίνηση» περιέχει ορθές επισημάνσεις για τον δογματικό σχετικισμό, τις ασάφειες των διαλόγων και τον κίνδυνο να εμφανίζεται η ενότητα ως ήδη επιτευγμένη. Αλλά η κριτική μένει μετέωρη όσο μιλά για μια απρόσωπη «Κίνηση» και δεν λέει καθαρά τι είναι ο οικουμενισμός, ποιοι τον προωθούν και ποιες συγκεκριμένες πράξεις τους τον εκφράζουν.

Η λεγόμενη «Οικουμενική Κίνηση» είναι ο σύγχρονος οικουμενισμός: η προσπάθεια να οικοδομηθεί χριστιανική ενότητα με διαχριστιανικούς διαλόγους, κοινές προσευχές και συμβολικές συμπράξεις, ενώ θεμελιώδεις δογματικές διαφορές παραμένουν. Δεν πρόκειται απλώς για ευγενική επικοινωνία ή για συνεργασία σε κοινωνικά ζητήματα. Όταν η κοινή παρουσία, οι συμπροσευχές και η κοινή ευλογία καλλιεργούν την εντύπωση ότι οι διαιρέσεις είναι σχεδόν λυμένες, διακυβεύεται η σαφής ομολογία της Ορθοδόξου πίστεως.

Από αυτή την άποψη, ο οικουμενισμός είναι παναίρεση: δεν προσβάλλει ένα μόνο δόγμα, αλλά υπονομεύει το κριτήριο με το οποίο διακρίνεται η αλήθεια από την πλάνη. Αυτή είναι η θεολογική κρίση που συνδέεται με την αυστηρή καταδίκη του οικουμενισμού από τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, τον οποίο η ανακοίνωση της Μητροπόλεως «ξεχνάει». Το ερώτημα προς τη Μητρόπολη είναι ακριβώς γιατί, ενώ περιγράφει τους κινδύνους της οικουμενιστικής πρακτικής, δεν διατυπώνει καθαρά τη θέση αυτή.

Επειδή μας κατηγορούν ότι λέμε παραμύθια: Καρδινάλιος μοιράζει Αντίδωρο στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Άαχεν Γερμανίας [Βίντεο]

Για να μην ξεχνάμε όσα έχουν γίνει και γίνονται: «Θα τρελαθώ! Δεν υπάρχει αυτό που ζώ»!!!





Ἀθῶοι φονιάδες καὶ κακοῦργοι ἀναίσθητοι

 

Μαθαίνει κανένας τὰ κακουργήματα ποὺ γίνουνται σήμερα, κι ἀνατριχιάζει περισσότερο ἀπ’ ἄλλη φορά, ἀπὸ τὴν ἀναισθησία, ἀπὸ τὴν ἀπάθεια, ἀπὸ τὴν πώρωση ποὺ ἔχουνε κεῖνοι ποὺ τὰ κάνουνε, σὰν νὰ εἶναι ἀληθινοὶ σατανάδες, καὶ σὰν νὰ εἶναι ὁ σκοτωμὸς ἡ φυσικὴ τροφὴ τῆς ψυχῆς τους.

Ἄλλη φορά οἱ φονιάδες σκοτώνανε, οἱ περισσότεροι, χωρὶς νὰ τὸ θέλουνε, μέσα στὴ ζάλη τους. Ἕνα σύννεφο ἀπὸ θυμὸ ἢ ἀπὸ ζήλεια ἢ ἀπὸ πνιγμένο δίκιο, θόλωνε τὰ μάτια τους γιὰ μία στιγμή. Μὰ ὕστερα σκόρπιζε αὐτὸ τὸ σύννεφο, τὰ μάτια τους καθαρίζανε, καὶ μετανιώνανε. Πολλὲς φορὲς κλαίγανε, θέλανε νὰ σκοτωθοῦνε, ντρεπόντανε τὸν κόσμο. Τώρα οἱ φονιάδες, κ’ οἱ ἄλλοι ποὺ κάνουνε κακὲς πράξεις, εἶναι ὁλότελα μαυρόψυχοι, ξεροί, παγωμένοι, ἀναίσθητοι σατανάδες, βουβοὶ καὶ ψυχροὶ κακοῦργοι. Καὶ τί; Μικροὶ καὶ μεγάλοι, χωριάτες καὶ σπουδαγμένοι! Ἕνα πράγμα φοβερό!

Αὐτὲς οἱ σκέψεις μὲ κάνανε νὰ θυμηθῶ κάποιους φονιάδες, ποὺ ἔζησα μαζί τους τὸν καιρὸ ποὺ ἤμουνα πολὺ νέος, καὶ ποὺ εἴχανε κάνει τὴν ἁμαρτία τοῦ σκοτωμοῦ μέσα στὴν ἄναψη τῆς ψυχῆς τους. Αὐτοὶ ἤτανε ζεστοὶ φονιάδες, νὰ ποῦμε, δὲν ἤτανε ψυχροί, σὰν τοὺς περισσότερους σημερινούς. Ἔνιωθες πὼς ἤτανε ἄνθρωποι σὰν κ’ ἐσένα κι ὄχι φίδια κρύα, ὅπως εἶναι οἱ σημερινοὶ φονιάδες, χωρὶς καρδιά, ἐκτρώματα βουβά, παγωμένα, ὁλότελα ξένα γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό, ἐκείνους τοὺς παλιοὺς φονιάδες τοὺς λέγω ἀθώους φονιάδες, μπροστὰ στοὺς καινούργιους, ποὺ εἶναι, οἱ περισσότεροι, κακοῦργοι μέχρι κόκκαλο, σατανόψυχοι, ἀμετανόητοι.

Σοί, Κύριε! Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς


Πρίν ἀπό τό τέλος κάθε δέησης, καί ὅταν ὁ ἱερεύς προτρέπει τόν λαό λέγοντας «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», ὁ λαός ἀπαντάει: «Σοί, Κύριε». «Σέ σένα Κύριε».
Αὐτές οἱ λέξεις εἶναι πολύ γνωστές. Καί εὔκολα τίς θυμόμαστε.Καί κάθε Χριστιανός μπορεῖ νά τίς χρησιμοποιεῖ σέ κάθε περίσταση τῆς ζωῆς του.

Ὅταν ἔχεις ὑγεία, καί πηγαίνουν καλά οἱ δουλειές σου, πές μέ ὅλη σου τήν καρδιά: «Σοί, Κύριε». «Σέ Σένα», Κύριε, ὀφείλουμε τήν εὐχαριστία.

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι σέ τιμοῦν καί λένε καλά λόγια γιά σένα, πές ἀπό μέσα σου:«Αὐτά δέν ἀξίζουν νά ἀποδοθοῦν σέ μένα, ἀλλά Σοί, Κύριε». «Σέ Σένα», Κύριε, ὀφείλουμε τήν εὐχαριστία.

Από το «Εἰς δόξαν Θεοῦ» στο «εἰς δόξαν ἡμῶν»!!!

Πότε η διακονία του ιερού λόγου αρχίζει να μετατρέπεται σε προσωπική καλλιτεχνική παράσταση;

Όσα ορθότατα επισημαίνει το κείμενο, ισχύουν και για ιερείς που συνέχεια με φωτογραφίες και συνεχή αναφορά των δραστηριότητών τους αυτοεπαινούνται και αυτοπροβάλλονται, που αντί να κουραστούν να κατηχήσουν δημοσιεύουν βίντεο τεχντής νοημοσύνης για Αγίους και εκκλησιαστικά θέματα, που άφησαν την διακονία και πέρασαν στην αυτοανάδειξη.

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Υπάρχει κάτι βαθιά ανησυχητικό στη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα. Μια ολοένα εντονότερη τάση να προσαρμόζεται το ιερό στους κανόνες της εποχής της προβολής, της προσωπικής αναγνωρισιμότητας και της αδιάκοπης αναζήτησης εντυπώσεων.

Η περίπτωση του π. Νικοδήμου Καβάρνου είναι χαρακτηριστική αφορμή για έναν ευρύτερο προβληματισμό. Το ζήτημα αφορά μια γενικότερη τάση παρουσίασης της εκκλησιαστικής ψαλτικής μέσα από ολοένα πιο εντυπωσιακές μουσικές και σκηνοθετικές επιλογές, με αποκορύφωμα πριν λίγες μέρες την απόδοση του «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας» στη μελωδία του «Υπάρχω» του Στέλιου Καζαντζίδη, αλλά και τις φωνητικές εξάρσεις στην επίκληση «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς».

Εκ των πραγμάτων εύλογα γεννάται το ερώτημα, πότε η διακονία του ιερού λόγου αρχίζει να μετατρέπεται σε προσωπική καλλιτεχνική παράσταση; Επίσης πότε η φωνή παύει να υπηρετεί την προσευχή και αρχίζει να διεκδικεί η ίδια τον πρωταγωνιστικό ρόλο;

Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου;

                                         

Ἀποσπάσματα ὁμιλίας Ἀστερίου Ἐπισκόπου Ἀμασείας, ἀπό τό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον εἰς τόν πλούσιον καί εἰς τόν Λάζαρον (1). 


«Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος καί ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καί βύσσον». 

«Πτωχός δέ τις ἧν ὀνόματι Λάζαρος». 

Εἶναι διπλῆ ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου· δηλώνει ἀφ’ ἑνός μέν τήν ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων, ἀφ’ ἑτέρου δέ τήν μετριοφροσύνην καί τήν ταπεινότητα τοῦ ἤθους. 

Δέν ἐπαινεῖται ὁ κατ’ ἀνάγκην πτωχός, ἀλλά θαυμάζεται ἐκεῖνος πού ἔχει καί ἐσωτερικήν μετριοφροσύνην. 

Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ Γραφή ἐδῶ μακαρίζει τόν πτωχόν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ὑπομένει τούς μόχθους μέ ψυχήν φιλόσοφον, καρτερεῖ δέ μἐ γενναιότητα στίς διάφορες περιστάσεις τῆς ζωῆς καί δέν καταφεύγει σέ καμμίαν κακουργία γιά νά χαρίσει στήν σάρκα τήν ἀπόλαυση τῆς τρυφῆς. 

 «Ἐγένετο δέ ἀποθανεῖν τόν πτωχόν καί ἀπενεχθῆναι ὑπό τῶν ἀγγέλων εἰς τόν κόλπον τοῦ Ἀβραάμ». 

Κυριακή Ε’ Λουκά: Η παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                                    

(Λουκ. ιστ’ 19-31)

Οι άνθρωποι αγωνίζονται για τα υπάρχοντά τους εδώ στη γη. Οι εξαντλητικοί και ανώφελοι διαπληκτισμοί τους δεν έχουν τέλος. Αχ, άνθρωποι! Πού ανήκετε; Είστε κοπάδι που μάχεστε για ένα βοσκοτόπι. Ο ιδιοκτήτης τόσο του κοπαδιού όσο και του λιβαδιού στέκεται και κοιτάζει με έκπληξη το κοπάδι του να διαπληκτίζεται για τη βοσκή του, όταν τόσο το κοπάδι όσο και η βοσκή ανήκουν σ’ εκείνον.
Οι άνθρωποι θυμούνται πολλά πράγματα. Ένα μόνο πράγμα δε θυμούνται ποτέ, όσο συχνά και να τ’ ακούνε: πως έρχονται γυμνοί σ’ αυτόν τον κόσμο, χωρίς να κουβαλάνε τίποτα μαζί τους, και γυμνοί ξαναφεύγουν.
Οι άνθρωποι μοιράζουν τη γη αυτή, αν και ποτέ σχεδόν δεν καταφέρνουν να το κάνουν σωστά. Προστατεύουν τα όρια της γης τους με τη ζωή τους. Και παρ’ όλα αυτά, τα σύνορα μετακινούνται. Το πιο φτηνό πράγμα συνήθως καταλήγει πολύ ακριβότερο. Οι άνθρωποι δε διαφωνούν σ’ αυτό, αλλά δίνουν στο τρομερό κόστος τα επίθετα «δικαιοσύνη» ή «πατριωτισμός» ή κάποιο άλλο βολικό όνομα. Το μόνο που δε λένε ποτέ, είναι πως συνιστά παραφροσύνη να πεθαίνουν πρόβατα για μια αγκαλιά χόρτα, όταν τα χόρτα είναι εκεί για να στηρίξουν τη ζωή, όχι για άλλο λόγο.

Κόλασι – παράδεισος. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

                        

Ὑπῆρχε, ἀγαπητοί μου, ἐποχὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἦταν φτωχοὶ ἀλλὰ ζοῦσαν εὐτυχισμένοι. Ἦταν εὐτυχισμένοι, γιατὶ εἶχαν ἕνα μεγάλο θησαυρό. Ὁ θησαυρὸς αὐτός, ποὺ ὑπῆρχε μέσα στὶς καλύβες καὶ στὰ φτωχὰ σπίτια, ἦταν ἡ πίστις. Πίστευαν ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι. Πίστευαν, ὅτι ὑπάρχει Θεὸς ποὺ ἔφτειαξε τὸν κόσμο· ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε πατέρας ὅλων, ὅτι ἡ πρόνοιά του ἁπλώνεται παντοῦ, κι ὅτι δὲν πέφτει οὔτε φύλλο ἀπὸ τὸ δέντρο χωρὶς τὸ θεῖο θέλημα. Πίστευαν, ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε δίκαιος· τιμωρεῖ τὸ κακὸ καὶ ἀμείβει τὸ ἀγαθό. Πίστευαν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος διαφέρει ἀπὸ τὰ ζῷα· ἐκεῖνα ψοφᾶνε, μὰ ὁ ἄνθρωπος ἔχει ψυχὴ ἀθάνατη. Πίστευαν ἀκόμη, ὅτι πέραν τοῦ τάφου ὑπάρχει ζωή, αἰώνιος ζωή· ὅτι ὑπάρχει παράδεισος ποὺ πηγαίνουν οἱ δίκαιοι, καὶ κόλασις ποὺ πηγαίνουν οἱ ἄδικοι, οἱ ἁμαρτωλοὶ κι ἀμετανόητοι. Τὰ πίστευαν αὐτὰ τότε.

Σήμερα; Ὤ σήμερα! Αἰώνας ἀπιστίας. Οἱ ἄνθρωποι δὲν πιστεύουν· ὑπάρχουν μάλιστα μερικοὶ ἄθεοι, ποὺ ἅμα τοὺς πῇς ὅτι ὑπάρχει κόλασι καὶ παράδεισος, ἐμπαίζουν καὶ λένε· Κόλασι – παράδεισος παραμύθια τῶν γερόντων· ἐδῶ εἶνε ἡ κόλασι, ἐδῶ καὶ ὁ παράδεισος… Σ᾿ αὐτὸ τὸν ἰσχυρισμὸ ἀπαντᾷ σήμερα τὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 16,19-31), ποὺ περιέχει μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παραβολὲς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μᾶς διηγεῖται τὴ ζωὴ δυὸ ἀνθρώπων· πῶς ἔζησαν ἐδῶ σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, καὶ πῶς ζοῦν τώρα στὸν ἄλλο κόσμο. Μᾶς διηγεῖται γιὰ ἕνα πλούσιο καὶ γιὰ ἕνα φτωχό. Εἶνε γνωστὴ ἡ παραβολή· ἂς μὴν τὴν ἐπαναλάβω.

Τί βλέπουμε ἐδῶ; Ὅτι ὁ πλούσιος πῆγε στὴν κόλασι, ὁ φτωχὸς πῆγε στὸν παράδεισο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Κυριακή Ε΄ Λουκά – Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας για την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου

                  

ΚΥΡΙΑΚΗ E΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 16,19-31]

      «Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς (:Υπήρχε κάποιος πλούσιος άνθρωπος, ο οποίος φορούσε βασιλικά ενδύματα. Απέξω φορούσε ένα μάλλινο κόκκινο και πανάκριβο ρούχο και από μέσα φορούσε λευκό χιτώνα πολυτελή από λεπτό αιγυπτιακό λινάρι. Και διασκέδαζε σε πλούσια συμπόσια κάθε μέρα με μεγαλοπρέπεια)» [Λουκ. 16,19].

    Θα ρωτούσε ίσως κάποιος : «Άραγε, σύμφωνα με την ευαγγελική ιστορία, η οποία λέγει ότι ο φτωχός πήγε στον τόπο της ανάπαυσης, ενώ ο πλούσιος στην κόλαση, έχουν ήδη γίνει αυτά, και κληρώθηκε ανταπόδοση αντάξια στον καθένα, ή με αυτά που λέγει ο Κύριος παριστάνει την εικόνα της μελλοντικής κρίσεως; Αλλά βέβαια», θα συνέχιζε τον συλλογισμό του, «επειδή αναφέρει τον Λάζαρο, πραγματικά έγινε και πραγματοποιήθηκε. Και γιατί δεν είπε ‘’κάποιος φτωχός άνθρωπος’’, αλλά είπε ‘’Λάζαρος’’; Μήπως για να δείξει με την ονομασία ότι αυτά έγιναν πραγματικά και αληθινά και δεν είναι παραβολή;».

     Σε αυτόν όμως που έτσι συλλογίζεται, θα πούμε: Η κρίση, λέγει παντού η Αγία Γραφή, θα γίνει μετά την ανάσταση των νεκρών, και η ανάσταση δε θα γίνει, αν δεν έρθει και πάλι ο Χριστός, σε εμάς από τον ουρανό με τη δόξα του Πατέρα μαζί με τους αγίους αγγέλους.

Κυριακή Ε΄ Λουκά – Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΛΟΥΚΑ [: Β΄ Κορ. 11,31-33 και 12,1-9]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

      «Ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ οἶδεν, ὁ ὢν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας, ὅτι οὐ ψεύδομαι. ἐν Δαμασκῷ ὁ ἐθνάρχης Ἀρέτα τοῦ βασιλέως ἐφρούρει τὴν Δαμασκηνῶν πόλιν πιάσαι με θέλων, καὶ διὰ θυρίδος ἐν σαργάνῃ ἐχαλάσθην διὰ τοῦ τείχους καὶ ἐξέφυγον τὰς χεῖρας αὐτοῦ (: Θα σας πω πράγματα που ίσως σας φανούν απίστευτα. Αλλά ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος είναι ευλογημένος στους αιώνες, γνωρίζει ότι δεν λέω ψέματα. Στη Δαμασκό ο διοικητής που είχε διορισθεί από τον βασιλιά Αρέτα, φρουρούσε την πόλη των Δαμασκηνών, επειδή ήθελε να με συλλάβει. Κι από κάποιο παράθυρο με κατέβασαν κάτω μέσα σε δικτυωτό καλάθι, μέσα από κάποιο άνοιγμα του τείχους της πόλεως, και ξέφυγα από τα χέρια του)» [Β΄ Κορ. 11, 31-33].

    Γιατί άραγε εδώ δίνει διαβεβαίωση και πιστοποιεί ενώ σε κανένα από τα προηγούμενα δεν το έκανε αυτό; Διότι ίσως αυτό ήταν παλαιότερο και περισσότερο άγνωστο· ενώ εκείνα ήταν γνωστά και σε αυτούς, δηλαδή η μέριμνα των εκκλησιών και όλα τα άλλα. Κοίταξε λοιπόν πόσο μεγάλος ήταν ο πόλεμος, αφού γι΄αυτόν και μόνο φρουρούσε την πόλη. Και όταν λέω πόλεμο, εννοώ τον ζήλο του Παύλου· διότι εάν δεν κινείτο ισχυρός ο πόλεμος εναντίον του, δεν θα προκαλούσε τόση μανία στον εθνάρχη. Αυτά είναι γνωρίσματα ψυχής αποστολικής, το να πάσχει τόσα και να μην κλονίζεται καθόλου, αλλά να υπομένει με γενναιότητα τα όσα πέφτουν επάνω του, και να μην υποχωρεί στους κινδύνους, ούτε να λιποτακτεί.

Οι Γ.Ο.Χ. εθελοτυφλούν και γλυκοκοιτάζουν την εκκλησία της Ρωσίας, διότι ελπίζουν σε αναγνώρισή τους από το πατριαρχείο Μόσχας

            

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Δημοσιεύθηκε ἄρθρο τοῦ κ. Μάννη στὸν Ο.Τ. (ἄρ. 2608 / 16 Όκτωβρίου 2026) μὲ τίτλο "Μπορεί η Εκκλησία της Ρωσίας να δημιουργήσει Εξαρχία στην Ελλάδα;" Στὸ ἄρθρο αὐτὸ ὁ κ. Μάννης δικαιολογεῖ καὶ ἐπικροτεῖ τὴν δημιουργία ἐξαρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας στὴν Ἑλλάδα μὲ τὸ ἐπιχείρημα:
"Εάν μια Τοπική Εκκλησία πέσει σε αίρεση ή σχίσμα, τότε όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά και επιβάλλεται, όποια άλλη ορθοδοξούσα Τοπική Εκκλησία (σσ. δηλ. ἡ Ρωσία) έχει τη δυνατότητα, να επέμβει εξαρχικώς για να υποστηρίξει την Ορθοδοξία, μέχρι την αποκατάστασή της".
Παράλληλα ὁ κ. Μάννης ἐπιβεβαιώνει ξεκάθαρα αὐτὸ ποὺ τὰ τελευταῖα χρόνια τόσες φορὲς ἔχει εἰπωθεῖ σὲ αὐτὸ τὸ ἱστολόγιο, ὅτι δηλ. οἱ Γ.Ο.Χ., στοὺς ὁποίους ἀνήκει ὁ κ. Μάννης, ἐπιζητοῦν τὴν ἀναγνώρισή τους ὡς Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς Ρώσους (εἶναι τῆς μόδας πιὰ ἡ ἀναγνώριση σχισματικῶν ἄνευ μετανοίας των):
"Για αυτό θεωρώ ότι εάν υπάρξει ικανός αριθμός αιτήσεων από κληρικούς και λαϊκούς της Ελλάδος (είτε από αυτούς που ήδη δεν εξαρτώνται διοικητικά από την Εκκλησία της Ελλάδος λόγω της εισαγωγής του νέου ημερολογίου (σσ. προσέξτε  πόσο πονηρὰ περιγράφει ὁ κ. Μάννης τὸ γοχικὸ σχίσμα, τὸ ὁποῖο δὲν ἀναγνωρίζει ἔως τώρα καμία Τοπικὴ Ἐκκλησία καὶ τώρα σύμφωνα μὲ τὸν νομο 4301/2014 ἀνήκουν στοὺς ἑτερόδοξους καὶ  ἑτερόθρησκους), είτε από αυτούς που δεν συμφωνούν με την αναγνώριση της ουκρανικής ψευδεκκλησίας)".
Μετὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω ἀποκαλυπτικὰ καὶ ἀφοῦ ὁ κ. Μάννης δικαιολογεῖ τὴν δημιουργία Ἐξαρχίας τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ρωσίας στὴν Ἑλλάδα μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἡ Ρωσία ὀρθοδοξεῖ ἐνῶ ἡ Ἑλλάδα αἱρετίζει, ρωτοῦμε τὸν κ. Μάννη:
Πῶς χαρακτηρίζει ὁ κ. Μάννης τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ὡς όρθοδοξοῦσα, ὅταν αὐτὴ

ΥΠΑΚΟΗ ΟΤΑΝ Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΟΡΘΟΔΟΞΕΙ;

Τα όρια της υπακοής, ανάμεσα στον Πνευματικό και τους Αγίους

Μή δώσεις τὴν καρδιά σου σὲ γέροντα ή σε πνευματικό, που –σε θέματα Πίστεως– βάζει τη διάκριση και την υπακοή πάνω από το Ευαγγέλιο και τους Αγίους

  
 
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΚΟΗ
ΟΤΑΝ Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΑΣ
ΔΕΝ ΟΡΘΟΔΟΞΕΙ


Τί μάς διδάσκει το εκκλησιαστικό παρελθόν σχετικώς με την υπακοή στον Πνευματικό μας Πατέρα, όταν πρόκειται περί θέματος Πίστεως, δογματικό ή σχετικό με τους ιερούς Κανόνες; Οφείλουμε αδιάκριτη υπακοή όταν ο Πνευματικός αντιτεθεί προς την Παράδοση της Εκκλησίας ή όχι; Παίρνουμε επάνω μας έναντι Θεού την ευθυνη της «ανυπακοής» ή μάς καλύπτει η υπακοή στον Χριστό βάσει της αλαθήτου Παραδόσεως της Εκκλησίας; Σε τούτα τα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μερικές απαντήσεις.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εισαγωγή

1. Ο Πνευματικός πρέπει να είναι ο καλύτερος δυνατός, από πάσης απόψεως

2. Ο Πνευματικός επειδή είναι «εις τύπον και τόπον Χριστού», δεν μπορεί να αποδέχεται αιρέσεις

3. Απαγορεύεται η αδιαφορία η η σιωπή περί των αιρέσεων εκ μέρους του Πνευματικού

4. Τι λέγει η Αγία Γραφή για την αξιέπαινη απείθεια

5. Ο Μοναχός πρέπει να φεύγει από την υπακοή σε αιρετικό Ηγούμενο, σύμφωνα με τους ιερούς Κανόνες

6. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συνιστά ανυπακοή στους κακοδόξους εκκλησιαστικούς ηγέτες

7. Η «Κλίμαξ» διευκρινίζει ότι ο ταπεινός Μοναχός αντιλέγει στους Προεστώτες, εάν πρόκειται περί Πίστεως.

8. Το έμπρακτο υπόδειγμα του Αγίου Γρηγορίου του Δεκαπολίτου

9. Η διδασκαλία του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

10. Ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ υπέρ της προσεκτικής υπακοής

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Εισαγωγή

Το θέμα της υπακοής στον Πνευματικό Πατέρα, όσον αφορά στα θέματα Πίστεως, θέμα ιδιαιτέρως λεπτό και άγνωστο, περιλαμβάνεται στο γενικότερο θέμα της υπακοής στον Επίσκοπο, διότι η σχέση Πνευματικού-Εξομολόγου και πιστού δεν νοείται χωριστά από τη σχέση του χριστιανού με τον Επίσκοπο της Εκκλησιαστικής Κοινότητος· ο Πνευματικός δεν καθοδηγεί ιδίω δικαίω τους πιστούς βάσει της Ιερωσύνης του, αλλά με ενταλτήριο γράμμα του οικείου Επισκόπου, καθώς ορίζουν οι ιεροί Κανόνες και πλέον φανερά ο 50ος (46) της εν Καθαγένη αγίας Τοπικής Συνόδου1. Έτσι, εν πολλοίς ισχύει και περί του Πνευματικού Πατρός, ό,τι ήδη έχουμε ειπή σε αναφορά προς τον Επίσκοπο και την ανάμειξη των λαϊκών στα θέματα Πίστεως σε προηγούμενες ενότητες.

Εάν δηλαδή οι πιστοί έχουν το δικαίωμα βάσει του παραδείγματος των Αγίων στην εκκλησιαστική ιστορία, αλλά και βάσει των ιερών Κανόνων, να απειθούν σε αιρετίζοντες Επισκόπους και να αποχωρίζονται από την κοινωνία (και την κοινότητά) των (όπως ορίζουν κυρίως οι ιεροί Κανόνες, 31ος Αποστολικός και 15ος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου), πολλώ μάλλον πρέπει να διαχωρίζονται από Πνευματικούς οι οποίοι αναπτύσσουν χωρίς μεταμέλεια ετερόδοξα φρονήματα.

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Άγιος Απόστολος Αριστόβουλος, ο Φωτιστής και πρώτος Επίσκοπος της Βρετανίας

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

     Ένας από τους επιφανείς αποστόλους της ευρύτερης ομάδος, των Εβδομήκοντα, είναι ο άγιος απόστολος Αριστόβουλος.

     Πατρίδα του ήταν η Κύπρος, είχε ιουδαϊκή καταγωγή, αναφέρεται ως αδελφός του αγίου αποστόλου Βαρνάβα και ήταν ένας από τους πάμπολλους Ιουδαίους ελληνιστές, οι οποίοι είχαν ενστερνιστεί τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική παιδεία και τον ελληνικό τρόπο ζωής. Άλλωστε αυτό μαρτυρεί και το ελληνικό όνομά του Αριστόβουλος, που σημαίνει αυτός που συμβουλεύει τα χρήσιμα. Αυτός που συμβουλεύει τα άριστα.

      Γεννήθηκε στις αρχές του 1ου μ. Χ. αιώνα και έλαβε σοβαρή ελληνική παιδεία.    Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε περισσότερα για την πρότερη ζωή του.

      Άνηκε στη χορεία των 70 Αποστόλων. Να επισημάνουμε εδώ πως εκτός από τους δώδεκα Αποστόλους, οι οποίοι επί τρία ολόκληρα χρόνια ακολουθούσαν τον Κύριο στις περιοδείες του στις πόλεις και τα χωριά της Παλαιστίνης, υπήρξαν αυτήκοοι του σωτηρίου κηρύγματος Του και αυτόπτες μάρτυρες του έργου και των θαυμάτων Του, στα ιερά Ευαγγέλια γίνεται λόγος και για εβδομήκοντα άλλους Αποστόλους. Τους επέλεξε από τους πολυπληθείς ακροατές Του. 

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει: «Μετά δε ταύτα ανέδειξεν ο Κύριος καί ετέρους εβδομήκοντα καί απέστειλεν αυτούς ανά δύο προ προσώπου αυτού εις πάσαν πόλιν καί τόπον ου ήμελλεν αυτός έρχεσθαι. Έλεγεν ούν προς αυτούς· ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι. Δεήθητε ούν τού κυρίου τού θερισμού, όπως εκβάλη εργάτας εις τον θερισμόν αυτού. Υπάγετε· ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως άρνας εν μέσω λύκων. Μη βαστάζετε βαλλάντιον, μη πήραν, μηδέ υποδήματα, καί μηδένα κατά την οδόν ασπάσησθε· εις ην δ’ αν οικίαν εισέρχησθε, πρώτον λέγετε· ειρήνη τω οίκω τούτω καί εάν η εκεί υιός ειρήνης, επαναπαύετε επ’ αυτόν η ειρήνη υμών· ει δε μήγε, εφ’ υμάς ανακάμψει… καί θεραπεύετε τούς εν αυτή ασθενείς, καί λέγετε αυτοίς· ήγγικεν εφ’ υμάς η βασιλεία τού Θεού» (Λουκ.10,1-10). Αναφέρει ο ιερός Ευαγγελιστής επίσης ότι έστελνε αυτούς δύο μαζί να προπορευθούν από Αυτόν σε κάθε πόλη και τόπο, όπου επρόκειτο να πάει, να προπαρασκευάσουν τρόπον τινά το έδαφος, να προετοιμάσουν τις καρδιές να υποδεχθούν και να ακούσουν τον Κύριο.

Οἱ κίνδυνοι τῆς νοησιαρχίας (Στάρετς Σέργιος) Larchet Jean-Claude

                                        

Ὅπως πολλοὶ Ρῶσοι πνευματικοί, ὁ Γέροντας (Στάρετς Σέργιος) εἶναι ἰδιαίτερα ἐπικριτικὸς ἀπέναντι στὴν ὑπερεκτίμηση τῶν διανοητικῶν ἱκανοτήτων ποὺ συναντοῦμε στὸν δυτικὸ κόσμο. Ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη ὑπέφερε ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπερεκτίμηση κατὰ τὸν Μεσαίωνα, ὅπου ἡ θεολογία, ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ σχολαστικοῦ ὀρθολογισμοῦ, εἶχε καταλήξει νὰ εἶναι μία ἀποκλειστικὰ ἐννοιολογικὴ ἄσκηση, καὶ ἡ πίστη πολλῶν χριστιανῶν εἶχε περιοριστεῖ σὲ ἰδέες περὶ Θεοῦ. 

Ὁ Γέροντας συχνὰ ἀναφερόταν στὸ σύντομο διήγημα τοῦ Ντοστογιέφσκυ, Τὸ Ὑπόγειο, ὅπου ὁ συγγραφέας ἀσκεῖ κριτικὴ κατὰ τοῦ «Εὐκλειδείου πνεύματος», δηλαδὴ κατὰ τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ τῆς δυτικῆς νοησιαρχίας. Ὁ Γέροντας στὴ διδασκαλία του πολλὲς φορὲς ἐκφράζει τὴν ἀντίθεσή του στὸ νὰ βιώνουμε τὴν πίστη μὲ τρόπο διανοητικὸ καὶ νὰ μελετοῦμε τὴ Γραφὴ ἢ νὰ «θεολογοῦμε» μὲ τρόπο ὑπερβολικὰ ἐννοιολογικό. Μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὁ νοῦς δὲν ἀντιπροσωπεύει παρὰ τὸ εἴκοσι πέντε τοῖς ἑκατὸ τῶν λειτουργιῶν τοῦ ἀνθρώπου, κατὰ συνέπεια δὲν θὰ πρέπει νὰ κατέχει στὴν πνευματικὴ ζωὴ μεγαλύτερο μερίδιο ἀπὸ ὅσο πραγματικά τοῦ ἀναλογεῖ. 

Νέα επιδίωξη του Μητροπολίτη Περιστερίου για χειραγώγηση της εκκλησιαστικής συνείδησης προς την αποδοχή της ψευδοσυνόδου Κρήτης.

Νέα επιδίωξη του Μητροπολίτη Περιστερίου για χειραγώγηση της εκκλησιαστικής συνείδησης προς την αποδοχή της ψευδοσυνόδου Κρήτης.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Δέκα (10) χρόνια μετά την επιχείρηση θεσμικής νομιμοποίησης του Οικουμενισμού στην Κρήτη (Κολυμπάρι, Ιούνιος 2016), κληρικοί και λαϊκοί οπαδοί της παναίρεσης "εορτάζουν" την μνήμη της με εκδηλώσεις, όπως αυτή που προαναγγέλλεται από την καλπάζουσα στην κούρσα της ηγεσίας της, Μητρόπολη Περιστερίου. 

Έτσι, την Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026 στον «φιλόξενο» (σε όλη την πανσπερμία αιρετικών) χώρο του επισκοπείου της Ι.Μ. Περιστερίου και με συντονιστή τον ίδιο τον Μητροπολίτη της, διοργανώνεται εκδήλωση με τίτλο «10 Χρόνια από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης. Συντελεστές και Προοπτικές της». 

Η εκδήλωση συνδιοργανώνεται από το νεότευκτο της οικουμενιστικής του δράσης, «Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Κανονικού και Εκκλησιαστικού Δικαίου»  και του «Εργαστηρίου Κανονικού Δικαίου» του ΕΚΠΑ.

Η Νέα "Εκκλησία" είναι εδώ!

Συμπροσευχή Σύρου Δωροθέου Β’ και ιερέων σε παπικό ναό, στην τελετή υποδοχής του νέου «επισκόπου» των παπικών Γεώργιο Αλτουβά.

σ.σ. Τί πιο εξώφθαλμο και προκλητικό. Από τη μία πλευρά της τραπέζης των αιρετικών παπικών στέκονται «ορθόδοξοι» λεγάμενοι κληρικοί με επικεφαλής τον Σύρου Δωρόθεο Β’, και από την άλλη πλευρά της τραπέζης στέκονται παπικοί, καθώς όλοι μαζί υποδέχονται το νέο «επίσκοπο».

Ο πατρ. Βαρθολομαίος έκανε μνημόσυνο στον τάφο του Πάπα!

 

Το «Αἰωνία ἡ μνήμη» στον τάφο του Πάπα και η ευθύνη του Πατριάρχη

Γεώργιος Αποστολάκης

Η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον τάφο του Πάπα Φραγκίσκου, στις 28 Οκτωβρίου 2026, στη βασιλική της Santa Maria Maggiore στη Ρώμη, προστίθεται στη μακρά σειρά των δημόσιων εκδηλώσεων προσεγγίσεώς του προς τον Παπισμό. Το ίδιο το Πατριαρχείο ανακοίνωσε την επίσκεψη και την κατάθεση λουλουδιών στον τάφο του εκλιπόντος. Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, που θέτει το βίντεο το οποίο συνοδεύει την είδηση, είναι η ψαλμωδία του «Αἰωνία ἡ μνήμη» υπέρ αυτού. Πρόκειται για ενέργεια με εκκλησιαστικό περιεχόμενο, η οποία απαιτεί εκκλησιαστική εξήγηση.

Ο σεβασμός προς έναν νεκρό και η ανθρώπινη λύπη για την απώλειά του είναι απολύτως κατανοητά. Η δημόσια χρησιμοποίηση, όμως, της ευχής με την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία αποχαιρετά και μνημονεύει τους κεκοιμημένους της δεν εξαντλείται σε μια έκφραση προσωπικής φιλίας. Ιδίως όταν την ψάλλει ο Οικουμενικός Πατριάρχης, η πράξη αποκτά αναπόφευκτα διδακτική σημασία. Τι διδάσκονται οι πιστοί βλέποντάς την; Ότι οι δογματικές διαφορές εξακολουθούν να αποτελούν ουσιώδες εμπόδιο εκκλησιαστικής κοινωνίας ή ότι μπορούν πλέον να παραμερίζονται στην πράξη;

Η ορθόδοξη αντίθεση προς τις παπικές κακοδοξίες έχει σαφές θεολογικό περιεχόμενο. Δεν αποτελεί κατάλοιπο εθνικών ανταγωνισμών ούτε ανεξήγητη εμμονή σε ένα μακρινό ιστορικό επεισόδιο. Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός διατύπωσε απερίφραστα την κρίση του για τους Λατίνους: «αἱρετικοί εἰσιν ἄρα, καὶ ὡς αἱρετικοὺς αὐτοὺς ἀπεκόψαμεν». Η Εκκλησία τον τιμά ακριβώς ως υπερασπιστή της πίστεως, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει την ένωση της Φλωρεντίας. Η τιμή αυτή έχει συνέπειες για τη σημερινή εκκλησιαστική στάση· δεν μπορεί να περιορίζεται σε έναν ετήσιο πανηγυρικό λόγο.

Ό,τι θέλουν κάνουν, γιατί κανείς δεν τους σταματά!

Ποιό εκκλησιαστικό Τυπικό προβλέπει Επιτάφιο και Εγκώμια για τον Άγιο Δημήτριο;

ΑΛΛΟ Η ΕΙΚΟΝΑ, ΑΛΛΟ ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Στην Καρίτσα δεν έγινε απλώς λιτάνευση της εικόνας του Αγίου Δημητρίου. Δεν έγινε μόνο τιμητική περιφορά των ιερών λειψάνων του. Έγινε επιτάφια περιφορά, με τον Άγιο ξαπλωμένο πάνω σε ανθοστόλιστο Επιτάφιο, σαν να κείται νεκρός.

Να ξεκαθαρίσουμε τα αυτονόητα: άλλο να λιτανεύεται η εικόνα ενός Αγίου, που τον παρουσιάζει ως πρόσωπο ζωντανό εν Χριστώ· άλλο να περιφέρονται τα λείψανά του, που τιμώνται ως ιερά κατάλοιπα του σώματός του· κι άλλο να τοποθετείται η απεικόνισή του σε Επιτάφιο και να γίνεται επιτάφια πομπή. Το ότι περιφέρθηκε και λείψανο δεν αλλάζει τον χαρακτήρα της ξεχωριστής αυτής τελετής.

Ο Επιτάφιος έχει συγκεκριμένο θεολογικό κέντρο: τον ενταφιασμένο Χριστό, την κάθοδό Του στον Άδη και τη νίκη Του επί του θανάτου με την Ανάσταση. Δεν είναι ένα γενικό σκηνικό για κάθε Άγιο που κοιμήθηκε ή μαρτύρησε.

Θεωρούν την Εκκλησία τσιφλίκι τους: Κλείνουν οι ναοί στις 4 Δεκεμβρίου για τα ονομαστήρια του Μητροπολίτη!!!

Λοκντάουν στην Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας: 


Ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις ἐνώπιον τῆς νεωτερικότητος. Κριτικὴ εἰς τάς θεολογικάς θέσεις τοῦ καθ. Σταύρου Γιαγκάζογλου

                                  

Κριτικὴ εἰς τάς θεολογικάς θέσεις τοῦ καθ. Σταύρου Γιαγκάζογλου

Τοῦ κ. Βασιλείου Κονδύλη, θεολόγου

  1. Εἰσαγωγή: Ἡ ἀνανέωσις τῆς θεολογίας καὶ τὸ ζήτημα τῶν κριτηρίων της

Στὸ δημοσίευμα τοῦ Βήματος τῆς 12ης Ὀκτωβρίου 2026, μὲ τίτλο «Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο: Οἱ γεωπολιτικὲς προκλήσεις καὶ ἡ σύγχρονη μαρτυρία», ὁ καθ. Σταῦρος Γιαγκάζογλου παρουσιάζει τὸ σκεπτικὸ μιᾶς σειρᾶς ἐπιστημονικῶν διαλέξεων σχετικὰ μὲ τὸν ρόλο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ στὸν σύγχρονο κόσμο. Στὸ ἐπίκεντρο τῆς τοποθέτησής του βρίσκονται ἡ ἐξωστρέφεια τοῦ Φαναρίου, ὁ διάλογος τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὰ σύγχρονα κοινωνικὰ καὶ πολιτισμικὰ ζητήματα, ἡ ἀνανέωση τῆς θεολογικῆς σκέψης καὶ ἡ δυνατότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως νὰ συνομιλεῖ μὲ ἕνα κόσμο ποὺ ἔχει μεταβληθεῖ σημαντικὰ ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1960 καὶ τοῦ 1970.

Ἡ προβληματικὴ αὐτὴ δὲν εἶναι ἀπὸ μόνη της ξένη πρὸς τὴν ὀρθόδοξη θεολογικὴ συνείδηση. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔζησε ποτέ ἔξω ἀπὸ τὴν ἱστορία οὔτε ἀρνήθηκε νὰ χρησιμοποιήσει τὴ γλώσσα καὶ τὰ ἐννοιολογικὰ ἐργαλεῖα τοῦ ἑκάστοτε πολιτισμοῦ. Οἱ Πατέρες ἀξιοποίησαν δημιουργικὰ τὴ φιλοσοφικὴ ὁρολογία τῆς ἐποχῆς τους, ἐνῷ οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι διατύπωσαν τὴν πίστη μὲ ὅρους ποὺ δὲν ἀποτελοῦσαν πάντοτε αὐτούσιες βιβλικὲς ἐκφράσεις. Ὡστόσο, αὐτὴ ἡ ἱστορικὴ προσαρμοστικότητα δὲν σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀναθεωρεῖ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεώς της ἀνάλογα μὲ τὶς πολιτισμικὲς μεταβολές.

Ἐδῶ ἀκριβῶς ἐντοπίζεται τὸ κρίσιμο ἐρώτημα ποὺ πρέπει νὰ τεθεῖ ἀπέναντι στὸ θεολογικὸ πρόγραμμα ποὺ παρουσιάζει ὁ Γιαγκάζογλου: μὲ ποιά κριτήρια διακρίνουμε τὴ γνήσια δημιουργικὴ ἀνανέωση τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας ἀπὸ τὴν προσαρμογή της στὶς προϋποθέσεις τῆς νεωτερικότητας;

  1. Ἡ ἐξωστρέφεια  τοῦ Πατριαρχείου Κων/πόλεως καὶ τὰ ὅρια τοῦ διαλόγου μὲ τὸν σύγχρονον κόσμον

Από τον βίο του οσίου Αμβροσίου της Όπτινα.

                                        

Από τον βίο του οσίου Αμβροσίου της Όπτινα. Απο τον Συναξαριστή

Τον 19ο αιώνα ο όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα ευεργέτησε αναρίθμητους Ρώσους με τις σοφές συμβουλές του πάνω σε θέματα όχι μόνο της πνευματικής αλλά και της καθημερινής ζωής. Μετά την κοίμησή του, το 1891, πολλοί διηγούνταν το πώς τους βοήθησε για να λύσουν κάποιο πρόβλημά τους.

– Εγώ ήμουνα μανιώδης καπνιστής, έλεγε κάποιος. Κάπνιζα αμέτρητα τσιγάρα κάθε μέρα, και κατάντησα ψυχοσωματικό ράκος. Έφτασα στο σημείο να περνώ σοβαρές κρίσεις μελαγχολίας. Από την τελειωτική καταστροφή με έσωσε η παρέμβαση του στάρετς Αμβροσίου. Ένα γράμμα, που μου έστειλε, ήταν για μένα σωσίβιο. Το φυλάω σαν πολύτιμο κειμήλιο. Το έχω μάθει απ’ έξω. Στην αρχή απαριθμούσε τις ζημιές που προξενεί ο καπνός στο σώμα και στην ψυχή. Και κατέληγε: «”Τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό” (πρβ. Ματθ. 19:26)… Σας συνιστώ να θεραπεύσετε το πάθος σας με φάρμακα πνευματικά: Να εξομολογηθείτε με κάθε λεπτομέρεια όλες τις αμαρτίες που διαπράξατε από την παιδική σας ηλικία μέχρι σήμερα. Να ετοιμαστείτε για να μεταλάβετε τα άχραντα Μυστήρια.

Ερώτηση στους "ευαίσθητους" κυρίως αριστερούς που αρνούνται να γιορτάζουν το ΟΧΙ

Ἐπειδὴ πολλοὶ κυρίως ἀριστερῆς ἰδεολογίας "εὐαίσθητοι" (εὐτυχῶς ὑπάρχουν καὶ γνωστὲς καὶ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις) ἀρνοῦνται νὰ γιορτάσουν τὴν ἐπέτειο τοῦ ΟΧΙ καὶ μηρυκάζουν συνέχεια τὸ ἐπιχείρημα τῶν γερμανοτσολιάδων, ποὺ ναὶ μὲν δυστυχῶς ὑπῆρξαν καὶ δυστυχῶς οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς δὲν τιμωρήθηκαν, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τοὺς ἥρωες τῆς Ἀλβανίας, στοὺς ὁποίους χρωστοῦν πολλὰ οἱ σημερινοὶ "φανφάρες", ἐμφανίστηκαν μετὰ τὴν συνθηκολόγηση τῆς Ἑλλάδος καὶ οὔτε ἀποτελοῦσαν την πλειοψηφεία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, οὔτε ἐξέφραζαν τὰ ἰδανικά του, παρουσιάζουμε τὴν στάση τῆς κομμουνιστικῆς/σοβιετικῆς Ρωσίας στὴν ἀρχὴ τοῦ πολέμου γιὰ νὰ διαπιστώσουμε ἂν αὐτὴ συμβάδιζε μὲ τὰ ἰδανικὰ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης καὶ ἐκφράζουμε παράλληλα τὴν ἀπορία, γιατί κανεὶς ἀπὸ τοὺς παραπάνω "εὐαίσθητους" δὲν ἀσχολεῖται μὲ αὐτὸ τὸ θέμα;
     

                               

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου 
Ἡ στάση γενικῶς τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων τῆς Εὐρώπης ἀπέναντι στὴ γερμανικὴ εἰσβολὴ καὶ τὴν ἐπέκταση τοῦ Ἄξονα κατὰ τὴν περίοδο 1939–1941 καθορίστηκε καθολικὰ ἀπὸ τὶς γεωπολιτικὲς σκοπιμότητες τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Μὲ αὐτὴ τὴν ὀνομασία εἶναι περισσότερο γνωστὸ τὸ Γερμανο-Σοβιετικὸ Σύμφωνο μὴ Ἐπίθεσης, ποὺ ὑπογράφτηκε στὴ Μόσχα στὶς 23 Αὐγούστου 1939, ἀνάμεσα στὸν Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τοῦ Γ’ Ράϊχ, Γιόακιμ φὸν Ρίμπεντροπ καὶ τὸν σοβιετικὸ ὁμόλογό του, Βιάτσεσλαβ Μολότοφ. Μὲ τὸ σύμφωνο αὐτὸ οἱ δύο χῶρες ὑποχρεώνονταν νὰ μὴν ἐπιτεθεῖ ἡ μία στὴν ἄλλη. Ἐπίσης καθεμία ἔπρεπε νὰ μείνει οὐδέτερη, ἂν ἡ ἄλλη ἀναμιχθεῖ σὲ πόλεμο.Τὸ σύμφωνο παρέμεινε σὲ ἰσχὺ ἕως τὶς 22 Ἰουνίου 1941, ὅταν ἡ Γερμανία τὸ παραβίασε. Πολλοὶ ἱστορικοὶ ὑποστηρίζουν, ὅτι τὸ σύμφωνο αὐτὸ ἦταν προϊὸν ρεαλιστικῆς ἀντιμετώπισης ἀπὸ τὸν Στάλιν, ποὺ ὑπάκουε σὲ γεωπολιτικοὺς λόγους καὶ ἐξοικονομία χρόνου. Ὅμως ἂν εἶναι ἔτσι, πῶς ἐξηγεῖται τὸ μυστικὸ συμπληρωματικὸ πρωτόκολλο ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι τὸ σύμφωνο συμφωνήθηκε ἀπὸ δύο ἀδίστακτους δικτάτορες καὶ ἀπὸ δύο φασιστικὲς ἰδεολογίες εἰς βάρος τῶν ἄλλων λαῶν; 

Στὸ σύμφωνο ὑπῆρξαν μυστικὰ προσαρτήματα, τὰ ὁποῖα προέβλεπαν ὅτι: 

H Πολωνία θὰ διαμελιστεῖ μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν μὲ σύνορα τοὺς ποταμοὺς Νάρεφ, Βιστούλα καὶ Σάν. 
Μὲ ἐξαίρεση τὴ Λιθουανία οἱ βαλτικὲς χῶρες, Φινλανδία καὶ Ρουμανία θὰ ἀνήκουν στὴ σοβιετικὴ σφαῖρα ἐπιρροῆς. 
Οἱ γερμανικὲς μειονότητες τῆς σοβιετικῆς σφαίρας (ὑπάρχουν στὶς βαλτικὲς χῶρες, στὴ Βεσσαραβία καὶ στὴν Μπουκοβίνα) θὰ πρέπει νὰ τὴν ἐγκαταλείψουν.