Μία ακούσια αμαρτία πόσο «ακούσια» είναι;

      Μία ακούσια αμαρτία πόσο «ακούσια» είναι;

                    Του αειμνήστου καθηγητού Ιωάννη Κορναράκη (†)

                        

Συχνὰ ἔχουμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὴν ἐμπειρία μίας ἀκούσιας ἁμαρτίας. Καὶ βέβαια κάθε ἐξομολόγος-πνευματικὸς πατέρας ἀκούει πολὺ συχνά, σχεδὸν σὲ κάθε ἐξομολόγηση, τὴ διαβεβαίωση ἢ τὸν ἰσχυρισμὸ τοῦ ἐξομολογούμενου γιὰ τὸ ἀθέλητο μιᾶς ἁμαρτίας του:

–Σᾶς διαβεβαιώνω εἰλικρινῶς. πάτερ μου, ὅτι αὐτὴ ἡ ἁμαρτία μου ἔγινε χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθῶ. Ἐντελῶς ἀκούσια χωρὶς νὰ εἶναι στὴ βούλησή μου ἢ στὴν σκέψη μου νὰ τὴν κάνω.

Πόσο εἰλικρινὴς ἢ τουλάχιστον σίγουρη μπορεῖ νὰ εἶναι μία τέτοια διαβεβαίωση καὶ πόσο ἀληθινὸς ἕνας τέτοιος ἰσχυρισμός;

Ἕνα βιβλικὸ ἐπιχείρημα γιὰ τὸν ἀκούσιο χαρακτήρα πολλῶν ἁμαρτιῶν μας εἶναι ἀσφαλῶς τὸ ἕβδομο κεφάλαιο τῆς πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν ἐκθέτει σὲ ἁδρὲς γραμμὲς τὸν ἀντιφατικὸ (συγκρουσιακὸ) χαρακτήρα τῆς λειτουργίας τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, κατὰ τὴ σχέση της, ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν μὲ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ μὲ τὴν «οἰκοῦσαν» σ᾽ αὐτὴν ἁμαρτία. «ὃ γὰρ κατεργάζομαι οὐ γινώσκω· οὐ γὰρ ὃ θέλω τοῦτο πράσσω, ἀλλ᾿ ὃ μισῶ τοῦτο ποιῶ… νυνὶ δὲ οὐκέτι ἐγὼ κατεργάζομαι αὐτό, ἀλλ᾿ ἡ οἰκοῦσα ἐν ἐμοὶ ἁμαρτία… οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾿ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω. εἰ δὲ ὃ οὐ θέλω ἐγὼ τοῦτο ποιῶ, οὐκέτι ἐγὼ κατεργάζομαι αὐτό, ἀλλ᾿ ἡ οἰκοῦσα ἐν ἐμοὶ ἁμαρτία» (Ρωμ. ζ´ 15·17·19-20).

Ὁπωσδήποτε ὑπάρχουν ἀκούσιες ἁμαρτίες. Κάποιες αἰφνίδιες πειρασμικὲς προσβολὲς ἢ κάποιες ἀπρόβλεπτες καταστάσεις, στὴ ροὴ τῆς καθημερινότητας καὶ τῶν ποικίλων μορφῶν τῶν διαπροσωπικῶν σχέσεων, μπορεῖ νὰ εἶναι, τουλάχιστον φαινομενικῶς, ὑπεύθυνοι παράγοντες μιᾶς ἁμαρτίας, ἡ ὁποία διαπράττεται ἀκουσίως.

Ἔχει χαθεῖ πιὰ κάθε μέτρο; Πατριάρχης Κύριλλος: Ὅσοι θυσιαστοῦν στὸν πόλεμο θὰ συγχωρεθοῦν οἱ ἁμαρτίες τους.

τὸ σχόλιό μας: Μέχρι τώρα ὁ μοναδικὸς χριστιανὸς ἱεράρχης ποὺ εἶχε κηρύξει ἄφεση ἁμαρτιῶν γιὰ ὅσους θυσιαστοῦν στὸν πόλεμο, δηλαδὴ συγχωροχάρτι, ἦταν ὁ Πάπας Οὐρβανὸς Β΄ στὴν ἔναρξη τῶν σταυροφοριῶν. Φυσικὰ τὸ ἴδιο ἔπραξαν ὅλοι οἱ Πάπες μετὰ ἀπὸ αὐτὸν καθ' ὅλη τὴν διάρκεια τῶν σταυροφοριῶν δίνοντας ἄφεση ἁμαρτιῶν ἀκόμα καὶ μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κων/πόλεως. Ἡ δικαιολογία: Οἱ σταυροφορίες ἦταν πόλεμος ἱερὸς ἐνάντια σὲ ἄθεους δηλ. πόλεμος πίστεως, πόλεμος ὑπὲρ τῆς πατρίδος καὶ φυσικὰ πόλεμος ἀξιῶν. Τὸ ἴδιο  καὶ γιὰ τὴν ἴδια δικαιολογία ἔπραξαν καὶ οἱ διάδοχοί τους, ὅταν ἀθώωσαν π.χ. τὶς ἁμαρτίες τῶν Κονκισταδόρων ἐνάντια τῶν Ἰνδιάνων ἢ τῶν Κροατῶν στρατιωτῶν ἐνάντια τῶν Σέρβων.

Οἱ Ὀρθόδοξοι ποτὲ δὲν ἔπραξαν κάτι τέτοιο. Ἄλλο ἡ τιμὴ καὶ ἡ ἀναγνώριση τῶν ἀνθρώπων ποὺ πολεμοῦν καὶ θυσιάζονται γιὰ τὴν πατρίδα καὶ ἄλλο ἡ συγχώρεση τῶν ἁμαρτιῶν τους γι' αὐτὸ τὸν λόγο. Ὁ ἅγιος πατριάρχης Πολύευκτος (5. Φεβρ.) ἀρνήθηκε νὰ ἁγιοποιήσει παρὰ τὶς ἐπίμονες προσπάθειες τοῦ αὐτοκράτορα Νικηφόρου Φωκᾶ τοὺς στρατιῶτες ποὺ ἔπεσαν στὶς μάχες κατὰ τῶν Ἀράβων. 

Τώρα ὅμως μετὰ τὸν κάθε Πάπα τῆς Ρώμης, μετὰ τὸν "Πάπα" τῆς Ἀνατολῆς Βαρθολομαῖο ποὺ εὐλόγησε τὸν "δίκαιο" ἀγώνα τῶν Τούρκων στὴν Συρία καὶ στὸ Β. Ἰράκ (!), ὁ νέος "Πάπας" τοῦ Βορρᾶ, ὁ Κύριλλος Μόσχας, ὅλως τυχαίως μετὰ τὴν διακήρυξη μερικῆς ἐπιστράτευσης ἀπὸ τὸν Ποῦτιν, κήρυξε στοὺς Ρώσους στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς ὅτι "η Εκκλησία συνειδητοποιεί ότι αν κάποιος, ωθούμενος από την αίσθηση του καθήκοντος και την ανάγκη να εκπληρώσει τον όρκο του... πάει να κάνει αυτό που τον καλεί το καθήκον του και, αν κάποιος πεθάνει κατά την εκτέλεση αυτού του καθήκοντος, τότε έχει αναμφίβολα διαπράξει κάτι που ισοδυναμεί με θυσία. Θα έχει θυσιαστεί για άλλους. Και επομένως, πιστεύουμε ότι αυτή η θυσία ξεπλένει όλες τις αμαρτίες που έχει διαπράξει ένας τέτοιος άνθρωπος". Καὶ ἐμεῖς ὡς ἀδαεῖς ρωτοῦμε;

Ὁ ἅγ. Παΐσιος ἀλλὰ καὶ ὁ ἀείμνηστος π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης ὁμολόγησαν, ὅτι πολλοὶ στρατιῶτες, κατὰ τὰ ἄλλα ἡρωικοί, ἔπεσαν στὸν πόλεμο  καὶ τοῦ '40 καὶ στὸν ἐμφύλιο ἀπὸ σφαίρα ἢ βόμβα, ὡς τιμωρία, διότι ὕβριζαν τὰ θεῖα. Αὐτῶν γιατὶ δὲν συγχωρέθηκε ἡ ἁμαρτία τῆς ὕβρεως;