Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Άγιοι Αρχιερείς, φυλάξατε τα ποίμνια σας και διώξατε τους λύκους

Τί και αν τα είπε ο οσιακής βιωτής μακαριστός γέροντας; Η Ιεραρχία κώφευε και κωφεύει, αδιαφορούσε και αδιαφορεί  πρόδιδε και προδίδει.

Του Οσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

“Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται ή υβρίζεται η αγία Ορθόδοξος πίστις μας επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος, α­παγορεύεται δε η σιωπή”

* Δεν αρκεί, δεν ωφελεί μόνον να γνωρίζουμε τον νόμο του Θεού, τις εντολές, τα δόγματα, τους κανό­νας, τις αποστολικές και πατερικές παραδόσεις, αλλά και να φυλάττουμε αυτές. Ο Κύριος είπε «Ος δ’ αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη Βα­σιλεία των Ουρανών» (Ματ. 5, 19) και «Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον τον Θεού και φυλάσσοντες αυ­τόν» (Λουκ. 11, 29)….

Άγιοι Αρχιερείς, φύλακες της Μιας, Αγίας, Κα­θολικής και Αποστολικής Εκκλησίας…, προσέξατε παρακαλώ θερμώς και ικετεύω μετά δακρύων. Προβατόσχημοι λύκοι, εισελθόντες στην αυλή των λογικών προβάτων διά της πολιτικής και της αντίχριστου Μα­σονίας, ζητούν να καταργήσουν τα διατεταγμένα από τους πανσόφους Αγίους Αποστόλους και τους θεοφόρους Αγίους Πατέρας, και να εξευρωπαΐσουν, εκλατινίσουν και εκμοντερνίσουν. Αυτούς και όλους τους καταφρονητάς των Αποστολικών και Πατερικών Πα­ραδόσεων, να αποβάλετε ως λοιμώδεις λύκους από την Ορθόδοξη Εκκλησία, για να μη καταστήσουν αυτήν αιρετική, πανθεϊστική και παναιρετική με όσα ξένα και αιρετικά επιδιώκουν να εισαγάγουν…

Προφητική φωνή του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη (…για όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία)

                                        

“Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας”

Ούτε εκ του υπουργείου ούτε εκ της Συνόδου αναμένομεν γενναίον τι δια την Εκκλησίαν. Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας. 

Τουναντίον μάλιστα και έβλαψε ταύτην καιρίως παραγνωρίσασα όλως τον αληθή αυτής προορισμόν και θεωρήσασα εαυτήν μέχρι τούδε απλούν εργαστήριον δεσποτάδων και παπάδων, ους στρατολογούσα συνήθως εκ της κοινωνικής υποστάθμης, άνευ ελέγχου παιδείας και ηθικής, εξαποστέλλει αυτούς ουχί ως ποιμένας, αλλ΄ ως λύκους βαρείς, μη φειδομένους του ποιμνίου του Κυρίου. 

Ντοκουμέντο: Ἔτσι θά καταργηθεῖ ὁ σταυρός ἀπό τήν ἑλληνική σημαία!

σ.σ. Η Ιεραρχία τόσο καιρό υπάκουσε και δεχόταν το ένα αντιχριστιανικό ψήφισμα μετά το άλλο, τιμώντας παράλληλα τους εχθρούς του Σταυρού. Έσπειρε ανέμους και τώρα εισπράττει θύελλες.

Tοῦ Μανώλη Κοττάκη

Ἔγγραφη προειδοποίησις τῆς Γενικῆς Γραμματείας Θρησκευμάτων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας πρός τό Νομικό Συμβούλιο τοῦ Κράτους ἐν ὄψει τῆς διαμόρφωσης τῶν θέσεων τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας γιά τήν δίκη στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο μέ θέμα τήν κατάργηση τῶν εἰκόνων στίς αἴθουσες τῶν δικαστηρίων μετά ἀπό προσφυγή τῆς Ἕνωσης Ἀθέων

Τήν περασμένη Παρασκευή ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος βρέθηκε στήν Θεσσαλονίκη. Κατά τήν παρουσία του στήν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν στόν καθεδρικό ναό τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, ὅπου χίλιοι μαθητές ἀπό σχολεῖα τῆς πόλης ἔψαλλαν τόν Ἀκάθιστο Ὕμνο, ὁ κύριος Ἱερώνυμος, ἐνώπιον τοῦ μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεου καί Νέας Ἰωνίας Γαβριήλ, ἔστειλε αὐστηρό μήνυμα πρός τήν πολιτική ἡγεσία τῆς χώρας νά μήν προχωρήσει σέ βιαστικές ἀλλαγές πού ἀλλοιώνουν τήν ἐθνική καί θρησκευτική ταυτότητα τῆς χώρας.

Συγκεκριμένα, ἐξέφρασε τήν ἔντονη ἀνησυχία του γιά τίς συζητήσεις περί ἀπομάκρυνσης τῶν εἰκόνων ἀπό δημόσια κτήρια καί δικαστήρια, ἐνῷ ἔθεσε τό ἐρώτημα «ἄν στίς προθέσεις ὁρισμένων περιλαμβάνεται ἀκόμα καί ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ τρόπου μέ τόν ὁποῖο κυματίζει σήμερα ἡ ἑλληνική σημαία».

Όταν η Εκκλησία συμμορφώνεται για να παραμείνει ζωντανή, παύει να είναι Εκκλησία.

    Συμφωνούμε με το κεντρικό νόημα του άρθρου, διαφωνούμε όμως με την μονόπλευρη κομματικού χαρακτήρα καταδίκη μόνο της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Το ελληνικό κράτος μετά από την δολοφονία του Καποδίστρια και συγκεκριμένα  από την Βαυαροκρατία και μετά έθεσε την Εκκλησία υπό την κυριαρχία του, την χώρισε αντικανονικά από το πατρ. Κωνσταντινουπόλεως προσπαθώντας παράλληλα να την μεταλλάξει σε κρατικό όργανο. Δυστυχώς έως τώρα από την μεριά της επισήμους Εκκλησίας δεν έγιναν σοβαρές προσπάθειες ανεξαρτοποίησής της. Οι δε επίσκοποι λειτουργούν πια ως υπάκουοι υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι χάνοντας την έννοια του αξιώματός τους. Έχουν πια εκκοσμικευθεί! 

                

                                     

Η αποϊεροποίηση που επιχειρείται τα τελευταία χρόνια μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας δεν είναι αποτέλεσμα θεολογικής κρίσης. Είναι προϊόν πολιτικής βίας. Και όχι απλώς βίας καταστολής, αλλά μιας νέας βίας τελετουργικής, διοικητικής, μεταφυσικά μηδενιστικής.

Το κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την επιτελική του γλώσσα και τη μανία του για έλεγχο όλων των μεταβλητών, δεν ενδιαφέρεται να διαχωρίσει Εκκλησία και Πολιτεία. Ενδιαφέρεται να καταλάβει το ιερό, να το αδειάσει από το εσχατολογικό του περιεχόμενο και να το μετατρέψει σε διαχειρίσιμο θεσμικό υπόλειμμα. Δεν πρόκειται για απλή παρέμβαση — πρόκειται για θεσμικό σφετερισμό του Θεού.

Η Εκκλησία, όπως δομείται στον πυρήνα της, είναι ένα οντολογικό σκάνδαλο. Δεν υπόκειται στη λογική της χρησιμότητας, δεν μετριέται με KPI, δεν υπακούει στη λογική της απόδοσης. Είναι κοινότητα Χάριτος, ακριβώς επειδή δεν αποδίδει. Στο νέο όμως καθεστώς, η λειτουργικότητα αναγορεύεται σε ύψιστη αρετή. Οτιδήποτε δεν λειτουργεί — εκκαθαρίζεται. Οτιδήποτε δεν συμμορφώνεται — απομακρύνεται. Οτιδήποτε θυμίζει χάρη, ευλογία, σιωπή, άρρητο, κρύβεται πίσω από ένα νέο κανονιστικό πέπλο. Και το πέπλο αυτό δεν το φορά η Εκκλησία — το φορά το Κράτος.

Η αποϊεροποίηση δεν είναι η εξαφάνιση του Θεού, αλλά η ανάληψη της θέσης Του από τον μηχανισμό. Όπως στη λατρεία του Κρόνου, το παιδί τρώει τον πατέρα του. Το Κράτος απορροφά τον Λόγο και τον επεξεργάζεται διοικητικά. Τον αποστειρώνει. Τον εντάσσει στην αρχιτεκτονική της πειθαρχίας. Έτσι γεννιέται η νέα ιεροσύνη: όχι αυτή του Σταυρού, αλλά του ΦΕΚ.

Και συνεχίζουν να μνημονεύουν μια τέτοια Ιεραρχία ως ορθοτομουσα τον λόγο της Αληθείας

Ιδού ο μολυσμός που φέρνει η κοινωνία με αιρετικούς. Η Ιεραρχία αντί να αφουγκρασθεί, ως άλλος Πάπας αρνείται να ακούσει το ποίμνιο. Όσο μνημονεύεται μια τέτοια μη Ορθόδοξη Ιεραρχία, τα πράγματα θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Περιστέρι – Έδειξε την πόρτα στον Εσταυρωμένο η ΔΙΣ.

Η ΔΙΣ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΠΑΡΑΛΑΒΕΙ το αίτημα των πιστών της Μητροπόλεως Περιστερίου για την αποκατάσταση του Εσταυρωμένου. Δεν έδωσε αριθμό πρωτοκόλλου, και ζήτησε από την Επιτροπή να υποβάλλει ξανά το αίτημα μέσω του οικείου επισκόπου τους. Δηλαδή ο καταγγέλλων να ενεργήσει μέσω του καταγγελλόμενου, ο οποίος θα πρέπει να επιδόσει στην προϊσταμένη αρχή την κατ’ αυτού καταγγελία!!

Ο πόλεμος στα παιδιά από την λεγόμενη «κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+». Συνυπεύθυνοι οι ιεράρχες για ό,τι κακό συμβεί.

       

ΟΛΟΙ σιώπησαν και συμβιβάστηκαν για να τα έχουν καλά με ΟΛΟΥΣ εις βάρος των παιδιών.

      

Πηγή 

Να που οδηγούν οι ατέρμονες και αδιάκριτες Οικονομίες. Η διοικούσα Εκκλησία σε ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο!

Όλοι είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στον Θεό για αυτά τα τραγελαφικά. Περισσότερο όμως όσοι (όπως ο π. Βενέδικτος) εδώ και δεκαετίες -ω της ειρωνείας- αποδέχονται την Οικονομία που καταγγέλουν, ενώ γνωρίζουν, βλέπουν, στηρίζουν και υπακούουν σε ό,τι καταλύει την πίστη και αμαυρώνει την μνήμη των αγ. Πατέρων που δεν δέχθηκαν την αλλαγή ούτε κεραίας στην Ορθοδοξία, διώχθηκαν, βασανίστηκαν, μαρτύρησαν, αλλά διαφύλαξαν ό,τι παρέλαβαν. 

Η Εκκλησία θα αναγνωρίσει κατ΄οικονομίαν την ισότητα στον πολιτικό γάμο;

Αρχιμ. Βενέδικτος Παπαδόπουλος

---

Πλέον η Εκκλησία καλείται να διαχειριστεί ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα ως συνέπεια του νόμου που ψηφίστηκε για την ισότητα στον πολιτικό γάμο.

Η Εκκλησία βρίσκεται σε ένα τρομερό αδιέξοδο, σε ένα σταυροδρόμι, όπου καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην αναγκαστικώς και κατ´ οικονομίαν αναγνώριση του πολιτικού γάμου ομοφυλόφιλων ζευγαριών ή στην ορθοδοξία και ορθότητα που της επιβάλλει η μακραίωνη ιστορικοθεολογική παράδοσή της.

Η Εκκλησία βρίσκεται ενώπιον των ευθυνών της για την οικονομία που επέδειξε εν τη γενέσει του πολιτικού γάμου τη δεκαετία του 80’.

Τότε που αντί να απαγορεύσει το θρησκευτικό γάμο σε εκείνους που προηγουμένως είχαν τελέσει πολιτικό, απεδέχθη το αντίθετο κατ´άκραν οικονομίαν.

Τότε γιατί συνεχίζετε να τους μνημονεύετε, αρνούμενοι παράλληλα και τις δικές σας ευθύνες για την ατέρμονη Οικονομία που κηρύττετε;

Πρώτα προβάλλουν την ομιλία του Μετεώρων Αθανασίου που επαινούσε την Ιεραρχία και τις οργανώσεις, τώρα κάνουν τους ανήξερους και καταδικάζουν την Ιεραρχία και τις Οργανώσεις. Γι' αυτό δεν αλλάζει τίποτα!!!

"Θά θέλαμε ἐξ ἀρχῆς νά ἐπαινέσουμε ὁλοθύμως τήν ὁμολογιακή παρρησία τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος... Πνεύματι Ἁγίῳ κινουμένη... Ὀφείλουμε, ἐπίσης, νά ἐπαινέσουμε καί τίς κατ’ ἰδίαν σπουδαῖες καί ἐμπεριστατωμένες εἰσηγήσεις καί τοποθετήσεις τῶν Ἁγίων Ἱεραρχῶν μας" (εδώ)

Να ευχαριστήσουμε τους τέσσερις…

                              

Τώρα που η Ελληνική παραδοσιακή οικογένεια θα γίνει μεζές της νέας τάξης και τα τρυφερά παιδιά της Ελλάδας φρέσκο κρέας της λεγόμενης «κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ», οφείλουμε να ευχαριστήσουμε ολόκαρδα την διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος, τους 80 και κάτι χρυσοφορεμένους εισοδηματίες ΕΣΠΑκηδες χαραμοφάηδες, την ωραία κοιμωμένη ΔΙΣ, τον αφωνότερο των ιχθύων και φονικότερο των δολοφόνων Ιερώνυμο Λιάπη, καθώς και τους τέσσερις σε ειδική αποστολή μητροπολίτες που μάντρωσαν τον λαό την μόνη ημέρα που είχε συλλαλητήριο μπροστά στη Βουλή.

Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος

Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβας

Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς Ιουστίνος

Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος

Η διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος εάν ήθελε θα μπορούσε να είχε σταματήσει αυτήν την θλιβερή εξέλιξη με σχετική ευκολία, αλλά μας έχουν αποδείξει πολλάκις ότι υπάρχουνε για να περνάνε αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα. Ούτε για την Εκκλησία και την Αποστολή Της ενδιαφέρονται, ούτε για τους ανθρώπους ενδιαφέρονται. Όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα, αλλά φρόντισαν να μαντρώσουν τον κόσμο για να διευκολύνουν την κυβέρνηση στο φρικτό έργο της.

Αυτά που ούτε διδάσκουν ούτε πράττουν οι Ιεράρχες, τα λένε και τα πράττουν οι λαϊκοί!

Η Εκκλησία έχει την υποχρέωση να μέμφεται τους ισχυρούς που βλάπτουν την κοινωνία

 

Οι δικαιωματιστές που «θεολογούν»

Οι βουλευτές χαίρουν πολλών προνομίων. Η αποφυγή να πάρουν θέση για ένα ζήτημα με αιχμές δεν είναι ένα από αυτά. Η ανταπόκριση στις απαιτήσεις των ψηφοφόρων τους και η τέλεση των καθηκόντων τους έχουν ως βασική προϋπόθεση την ελεύθερη έκφραση των απόψεών τους για κάθε θέμα που απασχολεί την κοινωνία.

Χθες κατατέθηκε στη Βουλή το σχέδιο νόμου για τον «γάμο» των ομοφυλοφίλων και την υιοθεσία παιδιών από αυτά τα ζευγάρια. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι έμμεση μεν αλλά ουσιαστική στήριξη του νομοσχεδίου αποτελεί και η δήλωση «παρών», καθώς και η αποχή. Σε αυτές τις λύσεις θα καταφύγει κάθε βουλευτής ή υπουργός που τάχα επιθυμεί να «αντισταθεί» στο νομοσχέδιο και ταυτόχρονα να μη δυσαρεστήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, στη σχετική με το νομοσχέδιο ανακοίνωσή της, επισημαίνει την ευθύνη και των εμπνευστών του νομοσχεδίου και των «συνευδοκούντων σε αυτό» για την προώθηση της «κατάργησης της πατρότητας και της μητρότητας και τη μετατροπή τους σε ουδέτερη γονεϊκότητα, της εξαφάνισης των ρόλων των δύο φύλων μέσα στην οικογένεια».

Η μισή αλήθεια είναι ψέμα. Η Εκκλησία αγαπά εν αληθεία. Η Ιεραρχία;

Η ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΓΑΠΑ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ;

π. Παύλος Καλλίκας

Με την φράση «… διότι ἡ Ἐκκλησία «ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. δ΄, 15) και «ἀγαπᾶ ἐν ἀληθείᾳ» (Β΄ Ἰω. α΄, 1)» η Ιεραρχία κατακλείει την πρόσφατη Εγκύκλιό της. Στο Εγκύκλιο δε σημείωμά της, αναφέρει «… παρακαλούντες όπως αναγνωσθεί επ΄ Εκκλησίαις την προσεχή Κυριακή…».

Συχνά – πυκνά συναντούμε την φράση, θα την έχετε ακούσει, «η μισή αλήθεια είναι ψέμα». Επιβεβαιώνεται κάτι τέτοιο στην περίπτωση αυτής της Εγκυκλίου; Υπάρχει και άλλη μισή αλήθεια που δεν αναφέρεται ρητώς, ούτε εξετάζεται στην Εγκύκλιο; Άρα, μιλάμε για ψέμα;

Ας το εξετάσουμε.

Θα δώσω ένα παράδειγμα για να γίνω σαφής. Υπόθεση: Το παιδί μου βρίσκεται μπροστά στην φωτιά. Αν του πω «Παιδί μου αυτό είναι φωτιά», του έχω πει την ΜΙΣΗ αλήθεια. Αν του πω: «Παιδί μου αυτό είναι φωτιά, θα καείς αν πας πιο κοντά ή αν θελήσεις να την ακουμπήσεις», τότε του είπα ΟΛΗ την αλήθεια. Προλαμβάνω δηλαδή στην δεύτερη περίπτωση, αντί να περιμένω να θεραπεύσω το έγκαυμα στην πρώτη περίπτωση, με αμφίβολα μάλιστα αποτελέσματα.

Άρα η ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ («αυτό είναι φωτιά») είναι ουσιαστικά ΨΕΜΑ, αφού τελικά δεν γνωρίζει το παιδί το κακό που πρόκειται να πάθει αν την πλησιάσει ή αν ακουμπήσει. Ως πατέρας του παιδιού θα του έχω πει ψέματα, αφού το παιδί θα μπορούσε να υποθέσει ότι η φωτιά είναι κάτι ακίνδυνο σαν νερό ή κάτι άλλο.

Ας δούμε τώρα την Εγκύκλιο της Ιεραρχίας.

Η ΜΙΣΗ αλήθεια της Εγκυκλίου.

Την ΜΙΣΗ αλήθεια παρουσιάζει η συντριπτική πλειοψηφία όσων αναφέρονται στις 5 παραγράφους της Εγκυκλίου. Η Ιεραρχία διευκρινίζει προς όλους όσους αναμένουν τον ΥΠΕΥΘΥΝΟ μάλιστα λόγο της (όπως αναφέρεται στην κατακλείδα της παρούσης Εγκυκλίου) ότι αυτό το Νομοσχέδιο «είναι φωτιά» (δική μου η παρομοίωση για να είμαι συνεπής με το παράδειγμα που έδωσα).

Η άλλη ΜΙΣΗ αλήθεια γιατί εξίσου υπεύθυνα, ως όφειλε η Ιεραρχία, δεν αναφέρεται, δεν τονίζεται πουθενά στην Εγκύκλιο;

Ποια; Ότι όποιος/α από οποιαδήποτε θέση και αν βρίσκεται παρασυρθεί, ενστερνισθεί, διδάξει, υπογράψει ακολουθήσει ή καθοιονδήποτε τρόπο συνευδοκήσει στο νομοσχέδιο - σίχαμα, ΑΠΟΚΟΠΤΕΤΑΙ ΑΜΕΣΑ από μέλος της Εκκλησίας ή αν θέλετε σε πιο Καινοδιαθηκική γλώσσα «ΑΝΑΘΕΜΑ ΕΣΤΩ», διότι κατά τον Απ. Παύλο διδάσκει «έτερο ευαγγέλιο» (Γαλ. 1,6-9).

Άρα, η Ιεραρχία παρουσίασε ΜΟΝΟ την ΜΙΣΗ αλήθεια.

Δεν όφειλε να σημειώσει πατρικά «ἐν ἀγάπῃ και ἐν ἀληθείᾳ» στην Εγκύκλιο της, ότι όποιος ψηφίσει ή θελήσει να ζήσει σύμφωνα με το Νομοσχέδιο – σίχαμα ΑΝΑΘΕΜΑ ΕΣΤΩ;

Δεν όφειλε ρητά να προλάβει, να προειδοποιήσει τι θα συμβεί σε περίπτωση που «έτερο ευαγγέλιο» προωθηθεί, σχεδιασθεί, ενταχθεί ή προστεθεί στο Σύνταγμα της χώρας μας με τις ανυπολόγιστες μάλιστα καταστροφές που αυτό συνεπάγεται;

Δεν όφειλε εξ αρχής και ολοκληρωμένα να ξεκαθαρίσει την θέση της, την Αλήθεια του Ευαγγελίου δηλ., ενώπιον του πληρώματος της Εκκλησίας;

«Βολεύει» λοιπόν την Ιεραρχία η μισή αλήθεια, μα … είναι τελικά ψέμα!

Με λύπη,

παπα-Παύλος Καλλίκας

Πηγή

Ανακοίνωση Ιεράς Συνόδου για «Ομόφυλο γάμο» - «Ομόφυλη Γονεϊκότητα»

Η Εκκλησία αποφάνθηκε επί του θέματος, μη καταδικάζοντας αλλά αναγνωρίζοντας στην πραγματικότητα το σύμφωνο συμβίωσης (δεν το καταδικάζει, αντιθέτως λέει ότι αρκεί ως θεσμός που προσφέρει τα πλεονεκτηματα του γάμου) και ομολογώντας, ότι στο τέλος θα νομοθετηθεί και η τεκνοθεσία. Δεν αναφέρει όμως, ποιές θα είναι οι συνέπειες αν η Πολιτεία γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της  (γεγονός που θεωρείται βέβαιο) τις παρακάτω θέσεις της Εκκλησίας; Και πως θα υπάρξουν συνέπειες, όταν Μητροπολίτες κηρύττουν δημοσίως, ότι θα βαπτίζουν τα «παιδιά» των ομοφυλοφίλων; Η ανακοίνωση μιλάει μόνο για ελευθερία λόγου και καθήκον ενημέρωσης του ποιμνίου. Μα αυτό δίδαξε ο Κύριος; Να έχει η Εκκλησία ελευθερία λόγου και να ενημερώνει; Για μία ακόμα φορά δηλαδή λόγια άνευ πράξεων και άρνηση του ομολογιακού πνεύματος της Εκκλησίας!

 

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας (Ι.Σ.Ι.) της Εκκλησίας της Ελλάδος συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση, σήμερα Τρίτη 23 Ιανουαρίου 2024, με μοναδικό θέμα την εξαγγελθείσα νομοθέτηση γάμου και «τεκνοθεσίας» υπέρ ζευγαριών του ιδίου φύλου. 

Μετά την καθιερωμένη προσευχή, η Ι.Σ.Ι. άκουσε την εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου, επί της οποίας ακολούθησε διάλογος, και εκφράζει ομόφωνα τις θέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος επί του θέματος, ως εξής: 

1. Η θεολογία της Εκκλησίας για τον γάμο απορρέει από την Αγία Γραφή, τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας και τη διάταξη του Μυστηρίου του Γάμου και φαίνεται καθαρά στην Ακολουθία του Μυστηρίου αυτού.

Ο σκοπός του χριστιανικού γάμου είναι η δημιουργία καλής συζυγίας και οικογένειας, η ανάπτυξη παιδιών ως καρπών της εν Χριστώ αγάπης των δύο συζύγων και η σύνδεσή τους με την εκκλησιαστική ζωή. 

Η Εκκλησία αποδέχεται για τη σχέση άνδρα-γυναίκας και παιδιών ότι: 

α) η δυαδικότητα των φύλων και η συμπληρωματικότητά τους δεν αποτελούν κοινωνικές επινοήσεις, αλλά προέρχονται από τον Θεό («... καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε...», Γένεσις 1, 27-28), 

Εδώ σιώπησαν για την προδοσία της Πίστεως, τώρα θα μιλήσουν;

Η αφωνία των ιεραρχών για τον ομοφυλόφιλο «γάμο»

                        

Κάθε συνειδητοποιημένος ορθόδοξος χριστιανός νιώθει θλίψη με την αφωνία και του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και πολλών ιεραρχών για τη σχεδιαζόμενη νομοθέτηση του «γάμου» των ομοφυλοφίλων. Έχουν τοποθετηθεί μεν κάποιοι, αλλά η πλειονότητα σιωπά – κι αυτό δεν τιμά ούτε τα συγκεκριμένα πρόσωπα ούτε την Ιεραρχία της Εκκλησίας μας.

Σε αντίθεση με τη σιωπή μεγάλης μερίδας της Ιεραρχίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας βρίσκεται η θαρραλέα και ηχηρή απόρριψη του προαναφερθέντος νομοθετήματος από την Ιερά Σύνοδο της Καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος.

Μεταξύ άλλων, οι καθολικοί επίσκοποι σημειώνουν ότι αυτό θα αποτελέσει «μια οπισθοδρόμηση στον νομικό μας πολιτισμό, μια οπισθοδρόμηση στα χρηστά ήθη και στον πολιτισμό εν γένει. Είναι σημείο παρακμής της ελληνικής κοινωνίας, κάθε κοινωνίας που θέλει να ονομάζεται ανθρώπινη, είναι προϊόν αλαζονείας και εγωκεντρισμού που δεν γνωρίζει όρια στην ατομική επιθυμία και θέληση».

Σύμπραξη αίρεσης και πολιτείας

Τὰ πρῶτα χρόνια τῆς εἰκονομαχίας ὡς παράδειγμα ἀντίστοιχο μὲ τὴν σημερινὴ κατάσταση

                           

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει καταστεῖ πάμπολλες φορὲς σαφές, ὅτι ἡ πολιτικὴ ἡγεσία, διεθνὴς καὶ κρατική, κάνει τὰ πάντα γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὴν ἐξάπλωση καὶ ἑδραίωση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Βαθύτερος σκοπὸς αὐτῆς τῆς ὑποστήριξης εἶναι ἡ διάβρωση καὶ τελικὰ ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Νέα Τάξη Πραγμάτων. Πολλοὶ ἀποροῦν καὶ ἐκπλήσσονται γιὰ αὐτὴν τὴν συνεργεία αἱρέσεως καὶ ἐξουσίας. Δὲν θὰ ἔπρεπε ὅμως. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία μᾶς ἔχει διδάξει, ὅτι ποτὲ μία αἵρεση δὲν κατόρθωσε νὰ ἐπικρατήσει χωρὶς τὴν πολιτικὴ ὑποστήριξη (αὐτοκράτορας/βασιλιάς) καὶ φυσικὰ ἡ τελική της ἧττα σήμαινε αὐτόματα καὶ τὴν ἧττα τῶν πολιτικῶν προσώπων ποὺ τὴν ὑποστήριζαν. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ γνωστὰ παραδείγματα γιὰ αὐτὰ τὰ συμπεράσματα ἀποτελεῖ ἡ περίοδος τῆς Εἰκονομαχίας, ἰδίως στὴν ἀφετηρία της. Ἐδῶ θὰ παρατηρηθεῖ, πῶς οἱ βυζαντινοὶ αὐτοκράτορες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης (Λέων Γ΄ καὶ Κων/νος Ε΄) κατάφεραν νὰ δημιουργήσουν ἕνα εἰκονομαχικὸ ἱερατεῖο, διώκοντας παράλληλα τὸ ὀρθόδοξο καὶ πῶς ἀντέδρασαν οἱ πιστοί.

                         

Στὶς ἀρχὲς τοῦ ὀγδόου αἰώνα κατεῖχε τὸν πατριαρχικὸ θρόνο (715-730) μία ἰσχυρὴ ἐκκλησιαστικὴ προσωπικότητα, ὁ πατριάρχης ἅγιος Γερμανός. Ὁ ἅγιος Γερμανὸς ἀνέλαβε τὸ πατριαρχεῖο, ἀφοῦ πρῶτα πολέμησε τὸν μονοθελητισμὸ καὶ ἀντιστάθηκε στὴν προσπάθεια τοῦ αὐτοκράτορα Φιλιππικοῦ Βαρδάνη νὰ ἀκυρώσει τὶς ἀποφάσεις τῆς ΣΤ’ Οἰκουμενικῆς. Μόλις ἀνακηρύχθηκε πατριάρχης συγκάλεσε τὸ 715 σύνοδο ποὺ ἀναθεμάτισε τοὺς μονοθελητὲς προκάτοχούς του Κῦρο καὶ Σέργιο. Στὸ σύγγραμμά του «Περὶ συνόδων καὶ αἱρέσεων», τὸ ὁποῖο ἀπηύθυνε μετὰ τὴν παραίτηση του ἀπὸ πατριάρχης τὸ 730 στὸν διάκονο Ἄνθιμο, τόνιζε, ὅτι κατὰ τὴν πατριαρχεία του ἡ Ἐκκλησία κατατρόπωσε τὶς αἱρέσεις καὶ ἐπανέφερε τὴν Ὀρθοδοξία: «τὸν ὅλον ἀπελάμβανε κόσμον, πανταχόθεν τῆς αἱρετικῆς δυσσεβείας ἐκβεβλημένης» (Περὶ συνόδων καὶ αἱρέσεων στ. 76 C).

Παρακμιακά φαινόμενα στην Ιεραρχία (Α ´ μέρος)

Στο άρθρο αυτό παρουσιάζεται με ιδιαίτερα μελανά χρώματα η τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται εδώ και πολλές δεκαετίες η ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, τρανό σημάδι της Εκκοσμίκευσης που επικρατεί. Ακόμα όμως πιο τραγικό είναι το γεγονός, ότι ενώ όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ -ιδιαίτερα οι ιερείς- γνωρίζουν καλά περί τίνος πρόκειται, παρόλα αυτά επιμένουν να μιλούν περί ευσεβών επισκόπων και αληθινών ποιμένων κολακεύοντας έτσι τους ενόχους και αφήνοντας το ποίμνιο βορά τους, εμποδίζοντάς το παράλληλα να πράξει αυτό που προστάζει η Εκκλησία σε τέτοιες περιπτώσεις: την απομόνωση και καταδίκη τέτοιων ψευδοποιμένων. Σε αυτούς ανήκει και ο αρθρογράφος, ο κ. Τζούμας, πρώην σύμβουλος επικοινωνίας του αρχιεπ.. Χριστοδούλου (εκεί φθάσαμε, να χρειάζεται επίσκοπος σύμβουλο επικοινωνίας και όχι το Ευαγγέλιο) και διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όσον καιρό εξυπηρετούνταν τα συμφέροντά του ο κ. Τζούμας κάλυπτε, όσα τώρα καταγγέλει. Τώρα που πλήττεται, γράφει εναντίον των πρώην συνεργατών του.  Μαθαίνουμε μάλιστα και κάτι σημαντικό: Κάποιοι ανώνυμοι (ας το ακούσουν αυτοί που τους επαινούν) που έγραφαν για τα αίσχη στην Ι. Σύνοδο και γενικά στην διοικούσα Εκκλησία ήταν επίσκοποι και αρχιμανδρίτες, που αδικούνται ή διώκονταν και για λόγους δειλίας δεν ύψωναν την φωνής τους. Γι’ αυτό και ο Θεός δεν δέχεται τους δειλούς ποιμένες. 

Α.Τ.

 

Παρακμιακά φαινόμενα στην Ιεραρχία (Α ´ μέρος)

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Τα παρακμιακά φαινόμενα στην Εκκλησία είναι ένα σύνηθες φαινόμενο. Πάντα υπήρχαν στη ζωή της και μάλιστα… ευδοκιμούσαν στη διοίκηση και στα Συνοδικά όργανα.

Μπορεί οι Ιεράρχες μας να βρίσκονται «εις τόπον και τύπον Χριστού», αλλά είναι και αυτοί άνθρωποι, όπως συνηθίζει να λέει και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος για να αμβλύνει τις εντυπώσεις.

 Και για να μας κάνει να ηρεμήσουμε και να αποδεχθούμε τα …τυχόν λάθη και τις αστοχίες που γίνονται, μας ζητά να θυμηθούμε τις παλινωδίες των Αποστόλων σε σχέση με το πρόσωπο του Διδασκάλου Χριστού.

Τώρα τι σχέση μπορεί να έχουν οι Απόστολοι της Εκκλησίας  την εποχή του Κυρίου μας -οι οποίοι ήταν αγράμματοι ψαράδες που δεν είχαν δεχθεί ακόμη την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ωστόσο όργωσαν την Οικουμένη «έχοντας μόνο τροφάς και σκεπάσματα» για να ευαγγελίσουν «Ιησούν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον», υπέμειναν τα πάνδεινα και μαρτύρησαν για το όνομα του Χριστού -με το τι κάνει και αποφασίζει στις μέρες μας ο Ιερώνυμος, μαζί με την κλειστή κάστα των «αμίλητων» που τον ακολουθούν τυφλά, είναι μια άλλη υπόθεση που πρέπει να την αναλύσουμε κάποια στιγμή με ιστορικά, πατερικά, κοινωνικά αλλά και …ψυχιατρικά επιχειρήματα.

Μπορούμε να μιλάμε για Ιεραρχική σχέση μεταξύ των Προκαθημένων;

Του καθηγουμένου της Ι.Μ. Αγίου Ανδρέου Μόσχας
π. Διονυσίου Σλιόνοφ στην Romfea.gr

---

Ο όρος «Ιεραρχία» στη βυζαντινή παράδοση¹

Εἰς τὸν ἅγιον Διονύσιον

«Πολὺς τὰ θεῖα χρηματίζων, τρισμάκαρ,

τοὺς ἀγγέλους σὺ μυστικῶς διαγράφεις·

καὶ συμπεραίνων πᾶσαν ἱεραρχίαν

τὸν κόσμον ἔνθεν δογμάτων πληροῖς πλάτει» .

Ο όρος ἱεραρχία εισήχθη στα εκκλησιαστικά πράγματα από τον συντάκτη του Αρεοπαγιτικού σώματος και διαδόθηκε ευρέως τον 6ο αιώνα.

Έκτοτε προσέλαβε κομβική σημασία για την περιγραφή του εκκλησιαστικού πολιτεύματος.

Οι ομόρριζοι όροι ἱεραρχικός, ἱεραρχικῶς, ἱεραρχέω , ἱεραρχεύω έχουν παρόμοια ιστορία.

Όμως οι οπαδοί της θέσεως του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου εφαρμόζουν τον εν λόγω όρο και τα παράγωγά του κάθε άλλο παρά με εκείνη την έννοια, με την οποία τον νοηματοδότησαν ο συντάκτης του Αρεοπαγιτικού σώματος και οι θεολόγοι, που βασίζονται επί της θεολογίας των «Αρεοπαγιτικών».

Μια έννοια, η οποία ήταν διαδεδομένη σε πολύ ευρύτερες και γενικότερες σημασιοδοτήσεις στη βυζαντινή παράδοση.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ