Η Εκκλησία μας εύχεται υπέρ της ειρήνης του κόσμου και εναντίον του πολέμου

"Χωρίς την ψυχική ειρήνη, η πολιτική και κοινωνική ειρήνη είναι ψεύτικη"

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

     Τεράστια λύπη προκαλεί η συνέχεια, στην περιοχή της γειτονιάς μας, των φονικών και καταστροφικών πολέμων. Ελάχιστοι φαίνεται να είναι οι Έλληνες που επιθυμούν τον πόλεμο και σχεδόν όλοι θλίβονται, βλέποντας, εκατέρωθεν, εκατοντάδες από ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, να θανατώνονται ή να τραυματίζονται από τους συνεχιζόμενους βομβαρδισμούς.

      Οι προσευχές των Χριστιανών αλλά και οι συχνές πολιτικές παρεμβάσεις ή διαδηλώσεις υπέρ της ειρήνης, σε πολλές χώρες του κόσμου, δυστυχώς, δεν εισακούονται και δεν έχουν καταφέρει να συγκινήσουν τα κέντρα εξουσίας, που ελέγχουν και εξυπηρετούν τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τη ροή των πολεμικών σχεδίων και συρράξεων, επιβεβαιώνοντας τον χριστιανικό Λόγο που τονίζει ότι αυτές είναι οι αναμενόμενες συνέπειες της αποδοχής και κυριαρχίας του κοσμικού πνεύματος στη ζωή μας: «Ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται» (Α’ Ιω. 5, 18-21).

      Στην ουσία, επιβεβαιώνεται η διδασκαλία του Ευαγγελίου, που θεωρεί την ειρήνη πνευματική δωρεά, χορηγούμενη άνωθεν στους αγνούς, ταπεινούς και καθαρούς τη καρδία ανθρώπους, οι οποίοι είναι και οι μόνοι, που μπορούν να είναι «ειρηνοποιοί» και γι’ αυτό ο Χριστός τους μακαρίζει, σημειώνοντας στους Μακαρισμούς ότι θα ονομαστούν υιοί του Θεού: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται» (Ματθ. 5, 9).

      Η ειρήνη, συνεπώς, είναι πνευματική δωρεά, που χορηγείται άνωθεν στους πιστούς ανθρώπους και γι’ αυτό, εάν οι άνθρωποι δεν θελήσουν να λάβουν μέσα στην ψυχή τους την Ειρήνη από το Πνεύμα το Άγιο, τότε αυτός που θα κυριαρχεί και θα διαφεντεύει στην ψυχή τους θα είναι ο πονηρός διάβολος, ο οποίος μόνον πολέμους, διαμάχες, διαβολές και διχασμούς εμπνέει δημιουργεί και καλλιεργεί.

Διαμαρτυρία της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων για την Αφίσα της διαφήμισης του Ντοκιμαντέρ της Ελίνας Ψύκου «Αδέσποτα Κορμιά»

Αθήνα 10 Μαρτίου 2024

Aριθμ. Πρωτ. 51

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΘΕΜΑ: Διαμαρτυρία της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων για την Αφίσα της διαφήμισης του Ντοκιμαντέρ της Ελίνας Ψύκου «Αδέσποτα Κορμιά»

ΠΡΟΣ

Την Δ/ντρια του 26ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης κ. Ελίζ Ζαλαντό

Αξιότιμη κ. Ζαλαντό,

Τα μέλη της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων, με κάθε σεβασμό στο δημιουργικό έργο που επιτελεί, εδώ και αρκετά χρόνια, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στην πόλη της Θεσσαλονίκης, θα θέλαμε να σας εκφράσουμε την βαθιά αγανάκτηση και την έντονη αντίθεσή μας για την αφίσα της ταινίας της σκηνοθέτιδας Ελίνας Ψύκου «Αδέσποτα Κορμιά», που έχει προγραμματιστεί να προβληθεί στο Φεστιβάλ, την Τρίτη 12-03-2024, στο πλαίσιο του φετινού 26ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Η διαμαρτυρία μας αφορά στην απαράδεκτη κατάχρηση του κατ’ εξοχήν Ιερότατου Συμβόλου του Χριστιανισμού, του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, πάνω στον Οποίο απεικονίζεται μια ημίγυμνη έγκυος γυναίκα.

Με την παρούσα παρέμβασή μας δεν θέλουμε να κρίνουμε και να υποτιμήσουμε το περιεχόμενο της ταινίας, ούτε να αμφισβητήσουμε την ελευθερία της έκφρασης του/της εκάστοτε σκηνοθέτη/δας, καθώς, αφενός, σεβόμαστε όλους τους ανθρώπους και όλους τους δημιουργούς και, αφετέρου, γνωρίζουμε ότι είναι μια ταινία που χρηματοδοτείται, μέσω κάποιου Προγράμματος, από το ελληνικό Δημόσιο.

Είναι για μας ενδεδειγμένο ότι κάθε ταινία έχει και μπορεί να έχει και να προβάλει τα δικά της μηνύματα και τους δικούς της προβληματισμούς στους θεατές της. Ωστόσο, δεν θεωρούμε σωστό, στην προσπάθεια οποιουδήποτε δημιουργού τέχνης, να εκφράζει, μέσω των έργων του, τα μηνύματα, που εκείνος πιστεύει, να ξεπερνά τα όρια της ελευθερίας και του απαιτούμενου σεβασμού των άλλων, να υπεισέρχεται, με ανίερο και προσβλητικό τρόπο, στον ιερό χώρο της ψυχής τους, βιάζοντάς την και χρησιμοποιώντας ή κακοποιώντας τα ιερά θρησκευτικά Σύμβολα ή Πρόσωπα της Πίστεώς τους.

Η υλιστική εκκοσμίκευση απορρίπτει την ύπαρξη της ψυχής

 Η υλιστική εκκοσμίκευση απορρίπτει την ύπαρξη της ψυχής

 

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

Σε όλες τις εποχές υπήρχαν άνθρωποι, οι οποίοι, επηρεαζόμενοι από επιστημονικά κριτήρια ή από ιδεοληψίες ή ακόμη και από αδιαφορία, αποδέχονται τον άνθρωπο, αποκλειστικά, ως σώμα.

Ο υλισμός, γενικά, ως τρόπος σκέψης και ζωής, επιδιώκει να αποβάλει την ψυχή ή το πνεύμα από την ύπαρξη του ανθρώπου και να εξαφανίσει ό, τι περιλαμβάνει η αποδοχή της ύπαρξης της ψυχής στην οντολογική λειτουργία του.

Τι πρεσβεύουν, συνεπώς, οι υλιστές;  Περιορίζουν όλες τις δραστηριότητες του ανθρώπου στο πλαίσιο της οικονομίας, της βιολογικής επιβίωσης του σώματος, στην ευμάρεια, στην ευημερία και σε ό, τι έχει σχέση με τις αισθήσεις και τη σωματική διαβίωση ή επιβίωση.

Ουσιαστικά, μια κοινωνία κοσμική και υλιστική αρνείται την πίστη στον Θεό και, ταυτόχρονα, την αθανασία της ψυχής και θεωρεί την πνευματική δράση του ανθρώπου ως μια δράση φονταμενταλιστική και απαρχαιωμένη και η άρνηση αυτή, πιστεύοντας πως αποτελεί μια έκφραση μοντερνισμού και προοδευτισμού τόσο στον χώρο της πολιτικής, όσο και στον χώρο των ΜΜΕ και του διαδικτύου. 

Έτσι, ο άνθρωπος αποξηλώνεται από την ψυχή και μένει μόνον ως μια χοϊκή - υλική ύπαρξη, με ό, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τις πολιτικές κοινωνικής μέριμνας και αντιμετώπισης.  

Γιατί ο λόγος, χωρίς τον Λόγο καταλήγει στο παράλογο

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Γιατί ο λόγος, χωρίς τον Λόγο

καταλήγει στο παράλογο

Η πεποίθηση των θεόπνευστων Πατέρων ότι ο άνθρωπος είναι  το ανώτερο ον της Δημιουργίας, με λογική συνείδηση και ελευθερία και ότι, ως λογικό ον, συνδέεται με τον Λόγο του Θεού δίδει μια θετική διάσταση στη έλλογη  λειτουργία του, δημιουργώντας σ’ αυτόν μια εύ-λογη αισιοδοξία, στην ασκητική του πορεία από τον θάνατο στη ζωή.

Έτσι, ο λογικός άνθρωπος μπορεί να έχει μια ένθεη βεβαιότητα πως, αν ακολουθήσει ελεύθερα τη λογικότητα που του έχει χαρίσει ο Θεός-Λόγος, στο πλαίσιο της θεολογικής του συστάσεως και αποστολής,αυτή η λογική αλλά και υπέρλογη, ταυτόχρονα, πνευματική του πορεία, θα τον κρατά εν τω Θεώ, σε μια, εν τω Λόγω, αγωνιστική πορεία πνευματικής ολοκληρώσεως.

Ο Άγιος Μάξιμος σημειώνει ότι ο άνθρωπος είναι «μοίρα του Θεού», δηλαδή κομμάτι ή μέρος ή τέκνο Θεού και συνεπώς συγγενής Του, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να διαμορφώνει έναν τρόπο ζωής με δόμηση συγγενική προς τον Θεό, έτσι ώστε ο λόγος του, ως μέρος του Θείου Λόγου, να σκέπτεται και να λειτουργεί, πάντοτε ως ελεύθερο ον και σύμφωνα με το πρότυπό του.

Νέα γενιά κληρικών θέλει να δημιουργήσει την μεταπατερική ορθοδοξία και θεολογία

Και εσείς κ. Ρεράκη ως θεολόγος, τί πράττετε; Δεν γνωρίζετε ότι κανείς πραγματικός θεολόγος δεν περιορίστηκε σε καιρούς αιρέσεως σε δηλώσεις και διαπιστώσεις αλλά δίδαξε και εφάρμοσε τις Θείες Εντολές; Εκτός αν και για εσάς Θεολογία δεν σημαίνει βίωμα και πράξη, αλλά απλώς μία επιστήμη, όπως οι άλλες.

 

“Τα τελευταία 10 χρόνια έχει δημιουργηθεί στην Ορθόδοξη Θεολογία της Ελλάδος μία νέα κίνηση, η λεγομενη προοδευτική Θεολογία που αναιρεί την πατροπαράδοτη Θεολογία των Πατέρων της Αγίας Γραφής” ανέφερε μιλώντας στον Focus FM και τον Στέφανο Δαμιανίδη ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, Ηρακλής Ρεράκης.

Αφορμή στάθηκε τοποθέτηση του καθηγητή Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας στο ΑΠΘ, Χρυσόστομου Σταμούλη, ο οποίος υποστήριξε ότι “ο Χριστός, αποδεχόμενος την ανθρώπινη φύση του, είχε μέσα του και τη φυσική επιθυμία της ερωτικότητος”.

Η προβληματική, από χριστιανικής πλευράς, πολιτειακή θεωρία του «κοινού καλού»

                 

Γράφει ο Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ,

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

Στα δύο προηγούμενα άρθρα μας, προσπαθήσαμε να ανιχνεύσουμε τις ρίζες της αυταρχικής και σκληρής στάσεως των πολιτικών ηγεμόνων κάποιων ευρωπαϊκών κρατών, σε θέματα, που αφορούν στην ελευθερία του προσώπου.

Έτσι, διαπιστώσαμε ότι η θεωρία της υποταγής του πολίτη στην «κοινή γενική θέληση» ή στον «κοινό νου» ή στο «κοινό καλό», που με κάποιες παραλλαγές χρησιμοποιείται σήμερα για την αντιμετώπιση του γενικού και κοινού εμβολιασμού, έχει τις αρχές της έμπνευσής της στη Δύση, στους Φιλόσοφους του διαφωτισμού και χρησιμοποιήθηκε από  το Φεουδαρχικό σύστημα που επικρατούσε τότε.

 Παρουσιάσαμε λοιπόν κάποιους τρόπους που είχαν εφεύρει οι φιλόσοφοι για να εμφανίζονται οι αυταρχικές ενέργειες ως προοδευτικές και δημοκρατικές.

Οι φιλόσοφοι, επίσης, με την αναγνωρισμένη πλέον ορθολογική τους δεινότητα, προσπαθούσαν να πείσουν τους πολίτες,  τόσο με λόγους όσο και με συγγραφικά πονήματα, όπως το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» του Ρουσώ, ότι η ελευθερία τους ταυτίζεται με την υποταγή τους στη γενική θέληση του εκάστοτε ηγεμόνα, ο οποίος γίνεται αποδεκτός ως ο ρυθμιστής και ο διαχειριστής της δικής τους θελήσεως.

Ωστόσο, σήμερα, εγείρονται κάποια εύλογα ερωτήματα: Μήπως, δηλαδή, χρειάζεται να ληφθεί υπόψη -από κάποιους παράγοντες της πολιτικής ζωής- ότι κάποιοι Χριστιανοί ενεργούν με συνέπεια και υπακοή έναντι της χριστιανικής εντολής που λέει: «Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ»;

Υπάρχει όμως και άλλη πτυχή του ίδιου θέματος: Εάν, για παράδειγμα, στη θέση της απόφασης του υποχρεωτικού εμβολιασμού υπάρξει μια άλλη απόφαση, αύριο – μεθαύριο, που θα καθορίζει ότι, το ορθολογικά «κοινό καλό» της ομοιομορφίας, υπαγορεύει μία υποχρεωτική κοινή λατρεία, για όλους τους θρησκευόμενους, προς ένα κοινό Θεό τι θα κάνει ο χριστιανός πολίτης; Μήπως συμπροσευχή με τους αλλόθρησκους ή αλλόδοξους; (σσ. Μα κ. Ρεράκη, οἱ Ἐπίσκοποι ἤδη ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια συμπροσεύχονται καὶ μὲ ἀλλόδοξους καὶ μὲ ἀλλόφυλους!)

Η επίδραση της χριστιανικής πίστεως στους αγωνιστές για τη ελευθερία της Πατρίδας

 

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

Η επίδραση της χριστιανικής πίστεως στους αγωνιστές για τη ελευθερία της Πατρίδας

Καθώς εορτάζουμε τα (200) χρόνια από την ηρωϊκή Επανάσταση των Ελλήνων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την ελευθερία μας από τον βαρύτατο τουρκικό ζυγό αλλά και καθώς πλησιάζουμε στον ετήσιο εορτασμό του έπους του ’40, σκεφτήκαμε να αφιερώσουμε το σημερινό μας άρθρο στην τεράστια επίδραση της Ορθόδοξης χριστιανικής μας πίστεως στην καλλιέργεια αλλά και στη διατήρηση του υψηλού ηρωικού φρονήματος των Ελλήνων αγωνιστών.

Το φρόνημα αυτό, ως γνωστό, επηρέαζε συνεχώς την ένταση, τον ενθουσιασμό και την έκβαση του υπέρ της ελευθερίας αγώνα, γενικά, αλλά και κάθε μάχης ή σύρραξης με τον εχθρό, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επικρατήσει να λέγεται στο εξής, όχι πως «οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες», αλλά «πως οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».

Η ορθόδοξη χριστιανική Εκκλησία, κατά βάση, εύχεται και ενισχύει, με κάθε πνευματικό της μέσο, την επικράτηση τόσο της εσωτερικής ειρήνης όσο και της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου, ζητώντας στις προσευχές της από τον Θεό να προστατεύει τον λαό Του από επιθετικούς πολέμους (επέλευσιν βαρβάρων και επιδρομάς εθνών) αλλά και από εμφύλιους πολέμους.

Αναγκάζεται, όμως, να ανέχεται, να στηρίζει και να ευλογεί, «κατ’ οικονομίαν», ως «έλαττον κακό», τους απελευθερωτικούς και αμυντικούς πολέμους, στους οποίους ο λαός της συμμετέχει, αναγκαστικά, καταδυναστευόμενος ή προκαλούμενος, προκειμένου να ανακτήσει ή να υπερασπίσει την ελευθερία της Πατρίδας.