Η αδιαφορία για τους αμαρτάνοντας είναι αμαρτία

Πρέπει να αδιαφορούμε για όσους αμαρτάνουν; Η απάντηση που δίνει ο μέγας Βασίλειος είναι αρνητική 

Χρήστος Καραδήμος, Θεολόγος – Εκπαιδευτικός, Συγγραφέας

Πρέπει να αδιαφορούμε για όσους αμαρτάνουν; Η απάντηση που δίνει ο μέγας Βασίλειος είναι αρνητική (ΕΠΕ 9, 66-68). Όχι, λέγει, δεν πρέπει να αδιαφορούμε για τους συνανθρώπους μας που αμαρτάνουν. Και στηρίζει τη γνώμη του αυτή στην Αγία Γραφή. Ο Κύριος, λέγει ο μέγας Βασίλειος, έχει δώσει ξεκάθαρη εντολή, στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη, για το θέμα αυτό.

Πράγματι στο Λευιτικό ο Κύριος προστάζει τα εξής: «Θα ελέγξεις με παρρησία τον πλησίον σου και δε θα χρεωθείς αμαρτία γι’ αυτόν» (Λευϊτ. ιθ, 17). Αλλά και στο Ευαγγέλιο ο Κύριος πάλι προστάζει: «Αν αμαρτήσει σε βάρος σου ο αδερφός σου, πήγαινε και έλεγξέ τον ιδιαιτέρως, χωρίς να παρευρίσκεται κανείς άλλος˙ αν σε ακούσει και μετανοήσει, κέρδισες τον αδερφό σου. Αν όμως δε σε ακούσει, πάρε μαζί σου έναν ή δύο, για να βεβαιωθεί κάθε λόγος με το στόμα δύο ή τριών μαρτύρων. Εάν δε παρακούσει και σ’ αυτούς, ανάφερε το αμάρτημά του στην εκκλησία. Εάν δε παρακούσει και στην εκκλησία, έχε τον όπως τον ειδωλολάτρη και τον τελώνη» (Ματθ. ιη, 15-17).

Επομένως, είναι ολοφάνερο από τα Γραφικά αυτά κείμενα ότι όχι μόνο δεν πρέπει να αδιαφορεί κανείς για αυτούς που αμαρτάνουν, αλλ’ ότι πρέπει και να τους ελέγχει ακόμα. Γιατί όμως; Διότι, διαφορετικά, αμαρτάνει και θα τιμωρηθεί ο χριστιανός που δεν ελέγχει τον αμαρτάνοντα αδερφό εν Χριστώ. Και την άποψή του αυτή ο μέγας Βασίλειος τη στηρίζει πάλι στην Αγία Γραφή τονίζοντας ότι όποιος θέλει να μάθει πόσο πολύ θα καταδικαστεί ο χριστιανός που παραλείπει να ελέγχει (με αγάπη και πραότητα βεβαίως) τους αμαρτάνοντας, μπορεί να το μάθει πρώτον μεν απ’ την απάντηση του Κυρίου, που έχει γενικό χαρακτήρα, και σύμφωνα με την οποία «όποιος δεν υπακούει στον Υιό, δε θ’ αντικρύσει την αιώνια ζωή, αλλά θα μένει επάνω του η οργή του Θεού» (Ιωάν. γ΄, 36). Έπειτα, δε, μπορεί να το μάθει και από ιστορίες που αναφέρονται και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη. Συνεχίζοντας ο μέγας Βασίλειος αναφέρει πρώτα το περιστατικό του Άχαρ. Όταν ο Άχαρ έκλεψε ένα χρυσό ομοίωμα γλώσσας και τη στρατιωτική στολή, ο Θεός τιμώρησε όλον τον ισραηλιτικό λαό, παρά το γεγονός ότι ο λαός αγνοούσε και εκείνον που αμάρτησε και το είδος της αμαρτίας που διέπραξε, μέχρις ότου φανερώθηκε ο Άχαρ (που αμάρτησε) και υπέμεινε τη φοβερή εκείνη καταστροφή μαζί με όλους τους δικούς του. ( Ιησ. Ναυή ζ, 21-26).

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Η αδιάφορη και υβριστική στάση των Νεοελλήνων απέναντι στον Άγιο Τριαδικό Θεό

 

   […]  Εμείς δυστυχώς δεν έχουμε πια κύριο τον Θεό! Εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε πλέον για κύριό μας τον Θεό. Έχουμε άλλους κυρίους. Άλλους… Έχουμε τη δύναμή μας! Δεν είναι πια κύριος του λαού μας ο Θεός. Αυτό είναι ένα θλιβερό κατάντημα, που βέβαια εμείς οι Έλληνες σιγά-σιγά το εργασθήκαμε. Και ξέρετε από πότε; Από το 1821 μέχρι και σήμερα!...Αυτό είναι κάτι που δεν το διανοήθηκε ούτε το Βυζάντιο, ούτε η Τουρκοκρατία. Προσέξτε: ούτε η Τουρκοκρατία δεν το διανοήθηκε να μην είναι κύριος του λαού μας ο Θεός! Αυτό άρχισε να χαλκεύεται από το 1821,όπως σας είπα. Ήλθαν από την Ευρώπη οι λόγιοί μας και κουβάλησαν κι αυτήν την αρρώστια, ότι δεν μπορεί σε έναν λαό να είναι κύριος ο Θεός του, αλλά θα είναι κάποιος κυβερνήτης, θα είναι η Βουλή, θα είναι ο στρατός, θα είναι οι νόμοι... Αυτά θα είναι. Αλλά ότι αυτά τελικά δεν μπορούν να νικήσουν, αποδείχθηκε ιστορικά.

    Το παράδειγμα που θα πω είναι ένα επιχείρημα και εναντίον του ιστορικού υλισμού. Δεν θα κάνω περισσότερη ανάλυση· όσοι έχετε διαβάσει ή όσοι καταλαβαίνετε, θα το ξέρετε. Είναι ένα επιχείρημα και εναντίον του ιστορικού υλισμού, που λέει ότι ανάλογα με τα υλικά δεδομένα κατακτάται και η Ιστορία. Αυτό, θα λέγαμε, είναι μία δογματική θέση του ιστορικού υλισμού. Έρχεται όμως η Ελληνική Επανάσταση του ’21 να απορρίψει αυτό το επιχείρημα, γιατί δεν υπήρχαν καθόλου τα υλικά δεδομένα για να νικήσουν οι Έλληνες μια τουρκική Αυτοκρατορία! Υπήρχε ένας άλλος παράγοντας, που δεν προβλέπεται οπωσδήποτε από τον ιστορικό υλισμό, και αυτός είναι η πίστη στον Θεό· και εκείνη την εποχή, πραγματικά, κύριος του λαού αυτού ήταν ο Θεός! Και ένας καταπέλτης εναντίον του ιστορικού υλισμού είναι ο 143^οςΨαλμός.

    Αλλά πριν πάω στον 143^ο Ψαλμό, πηγαίνετε στον στίχο 16 του 32^ου Ψαλμού:«Οὐ σῴζεται βασιλεὺς διὰ πολλὴν δύναμιν, καὶ γίγας οὐ σωθήσεται ἐν πλήθει ἰσχύος αὐτοῦ». Δηλαδή: ούτε ο βασιλιάς δεν σώζεται επειδή έχει δύναμη-στρατιωτική-,ούτε ο γίγαντας θα σωθεί επειδή έχει μεγάλη δύναμη σωματική! Όταν λέει «βασιλιάς» εννοεί τον αρχηγό ενός κράτους. Δεν έχει σημασία τι είδους αρχηγός μπορεί να είναι αυτός, τι μορφή και τι σχήμα πολιτικό μπορεί να έχει.

Παντού επικρατεί, αδιαφορία,αμετανοησία και ασέβεια.

«Ἡ γῆ πού μᾶς ἐθέσπισεν» καί οἱ ἄψυχες ἡγεσίες μας

«Ἡ γῆ πού μᾶς ἐθέσπισεν» καί οἱ ἄψυχες ἡγεσίες μας

Μανώλης Κοττάκης

Δέν τιμήσαμε μέ τόν ἁρμόζοντα τρόπο ὡς «Ὅλον Ἔθνος» τήν συγκλονιστική στιγμή τῆς συμπληρώσεως πενῆντα ἐτῶν ἀπό τόν ἐθνικό διαμελισμό καί τήν ἐθνική τραγωδία τῆς Κύπρου.

Στείλαμε πολύ χαλαρό μήνυμα ὡς Σύγχρονος Ἑλληνισμός γιά τό πῶς ἀντιδροῦμε σέ αὐτό πού ὀνομάζεται «προστασία τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητας καί παραβίαση συνόρων». Ἡ ἐπέτειος ἐκτός ἀπό μνήμη φέτος ἦταν καί τέστ.

Ἀλλά φοβᾶμαι πολύ ὅτι καί αὐτή τήν φορά προσαρμόσαμε τήν μνήμη στήν σκοπιμότητα καί στήν διεθνῆ συγκυρία.

Ἡ μνήμη δέν ἦταν «μορφή ἀντίστασης», ὅπως ἄκουσα σωστά στό ΡΙΚ, ἀλλά «χαλί» προετοιμασίας γιά τήν νέα ἧττα πού ἔρχεται σέ συσκευασία συμβιβασμοῦ. Διακρίνω τρία θεμελιώδη λάθη στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο θυμηθήκαμε τήν τραγωδία καί ἕνα σωστό πού τό ἀφήνω γιά τό τέλος. Πρῶτον, τήν τιμήσαμε δίνοντας, πλήν δύο-τριῶν ἠχηρῶν ἐξαιρέσεων, ἀσύλληπτη ἔκταση πάνω στό βασικό ἄλλοθι τῶν Τούρκων γιά τήν εἰσβολή: στό πραξικόπημα Σαμψών.

Τιμήσαμε δηλαδή τήν μαύρη ἐπέτειο ἐνοχικά καί ὄχι καταγγελτικά. Ὅπως πάντοτε κάνουμε συνήθως σέ αὐτόν τόν τόπο.

Γιά τήν Μικρασιατική Καταστροφή ἔφταιγε ἡ Ἡνωμένη Ἀντιπολίτευση τῶν «6» καί ὄχι οἱ Ἄγγλοι πού παρέσυραν τόν Βενιζέλο στήν Μικρά Ἀσία. Γιά τόν Ἐμφύλιο οἱ ἀντιμαχόμενες πλευρές καί ὄχι οἱ ἀποικιοκράτες πού ἤθελαν μέσω τοῦ ἑλληνικοῦ ἐδάφους νά ἐλέγχουν τά στενά τοῦ Σουέζ καί διά τοῦ Σουέζ τίς κτήσεις τους στήν Ἰνδία.

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΘΑ ΕΛΘΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ & ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ

                    

από το ιστολόγιο https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=109217

Ἀπόσπασμα «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΣΠΙΘΑΣ», φυλ. 240, Αύγούστου 1961

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«…Λέμε στους σημερινους χριστιανούς, οι οποίοι μόνον διά τα υλικά συμφέροντα της μικράς των οικογενείας ενδιαφερόμενοι αδιαφορούν διά ζητήματα της μεγάλης οικογενείας, της Εκκλησίας των, αδιαφορούν διά την αθλίαν κατάστασιν της ενορίας των, της επισκοπής των, υψώνουν τους ώμους των και λέγουν˙ «Ούφ, με τους παπάδες και δεσποτάδες ημείς θʼ ασχολούμεθα; Έχομεν τις δικές μας δουλειές». Πολύ καλά, κύριοι. Έχετε «τις δικές σας δουλειές» και δεν σας μένει καιρος να ενδιαφερθήτε διά την Εκκλησίαν σας; Αφήσατε λοιπόν το πεδίον ελεύθερον διά την δράσιν των κακοποιών. Αφήσατε τους κλέπτας του ιερού χρήματος να καταλάβουν τα παγκάρια των Ι. Ναών. Αφήσατε τους φαύλους και διαβεβλημένους, τα οικτρά ναυάγια της κοινωνίας να περιβληθούν το τίμιον ράσον, να χειροτονηθούν και να ευλογούν από της ωραίας πύλης και σας και τα παιδιά σας. Αφήσατε να σας σταλή εξ Αθηνών, κατόπιν αισχράς συναλλαγής μεταξύ των ισχυρών εκκλησιαστικών και κοσμικών παραγόντων, επίσκοπος ανίκανος και φαύλος, διά να σας αρμέγη ελεεινώς και να σας διοική δικτατορικώς και φατριαστικώς και να βοούν οι δρόμοι και αι πλατείαι από τα καθημερινά σκάνδαλα. Αφήσατε να καταληφθούν όλα τα «πόστα» της Εκκλησίας από ανάξια υποκείμενα. Σείς και τα τέκνα σας και τα τέκνα των τέκνων σας θα πληρώσουν ακριβά την αδιαφορίαν σας. Ο,τι κακόν δύνασθε να φαντασθήτε θα προέλθη εκ της φαυλότητος και της ανικανότητος των κακών ποιμένων, των οποίων την εικόνα δύνασθε να ίδητε εν προφητείαις Ιεζεκιήλ (κεφάλαιον ΛΒ΄). Ως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, η Εκκλησία δεξαμένη «φθόρους (διεφθαρμένους) ανθρώπους επλήσθη ναυαγίων πολλών».

Διά τούτο η αδιαφορία των χριστιανών διά την Εκκλησίαν των αποτελεί έγκλημα, θανάσιμον έγκλημα, θανάσιμον αμάρτημα, που βλάπτει την Εκκλησίαν όσον ουδέν έτερον. Ω ευσεβής λαέ της Ελλάδος!

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της ατιμωρησίας των ποιμένων και της αδιαφορίας των πιστών στην Εκκλησία!

Συνεχίζει την «αιρετική» διδασκαλία του με παραδοξολογίες ο Ελπιδοφόρος: «Εμείς στην Αμερική έχουμε διαφορετικά δεδομένα, διαφορετικές καταστάσεις και διαφορετική Εκκλησία».

                

“Ουδέν σχόλιο” ήταν η αντίδραση από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο σχετικά με τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια.

Ο κ. Ελπιδοφόρος, σε δηλώσεις του πριν από την συνάντησή του με τον Υφυπουργό Εσωτερικών, Στάθη Κωνσταντινίδη στο Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης, σημείωσε ότι η εκκλησιαστική ιεραρχία στην Ελλάδα ήδη έλαβε τις αποφάσεις της.

«Η Ελλάδα έχει τη δική της εκκλησιαστική αρχή.

Σ.Σ. Ανήκει σε άλλο θρήσκευμα  η Εκκλησία της Ελλάδος; Έχει άλλο Ευαγγέλιο και άλλους ιερούς κανόνες; Οι κανόνες είναι ίδιοι σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο και ο Ελπιδοφόρος έχει φροντίσει να τους ποδοπατήσει. 

12 χρόνια μετά το ερώτημα παραμένει επίκαιρο, αλλά δυστυχώς αναπάντητο!

Κουράστηκαν ἢ ἀδιαφοροῦν οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ σιωπηλὰ παραδίδονται στὸν Οἰκουμενισμό;

Ἔκδηλα σημάδια κοπώσεως, ἐνῶ ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μαίνεται

Κουράστηκαν ἢ ἀδιαφοροῦν οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ

καὶ σιωπηλὰ παραδίδονται στὸν Οἰκουμενισμό;

Οἱ ποιμένες καινοτομοῦν (στὸ ἔργο τῆς καθοδηγήσεως

τῶν πιστῶν) ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως

Τὸ ἐρώτημα εἶναι κρίσιμο: Ὅταν ἐμφανιζόταν μία αἵρεση, οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔμεναν ἱκανοποιημένοι μόνο μὲ κάποια στιγμιαία διαπίστωση καὶ μία πρόχειρη ἐνημέρωση γιὰ τὴν ὕπαρξή της; Καὶ μετὰ σταματοῦσαν νὰ ἐνημερώνουν τοὺς πιστοὺς καὶ νὰ στηρίζουν τὴν ἀποκρουσή της, νὰ ἀποκαλύπτουν τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες καὶ νὰ τὶς ἐλέγχουν; Ἔχουμε, ἄραγε, παραδείγματα ἁγίων ποὺ ἄρχιζαν τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν καὶ κατόπιν ἔδειχναν σημάδια κοπώσεως, καθὼς ὑφίσταντο τὸ μαρτύριο τῆς περιφρόνησης, τῆς λοιδορίας, τῆς συκοφαντίας καὶ τῶν διωγμῶν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς; Ὀπισθοχωροῦσαν καὶ ἐγκατέλειπαν τὸν ἀγῶνα ἤ πολεμοῦσαν ὡς λιονταρόψυχοι ἀγωνιστὲς οἱ ἅγιοι, ἀψηφώντας κακουχίες, διωγμούς, ἐξορίες, ἀκόμα καὶ τὸν θάνατο;

Μήπως ὁ Μ. Ἀθανάσιος ἀπόκαμε διωκόμενος 16 περίπου χρόνια ἀπὸ τοὺς Ἀρειανούς; Μήπως ὁ ἅγιος Μάξιμος σιώπησε μπροστὰ σὲ Αὐτοκράτορα καὶ Πατριάρχες, μπροστὰ σὲ μίαν ὁλόκληρη αὐτοκρατορία; Μήπως ἄλλοι ἅγιοι ἀδιαφόρησαν καὶ σιώπησαν δραστηριοποιουμένης καὶ ἐπελαυνούσης τῆς αἱρέσεως;