Για 1η φορά στην Ιστορία: Οδεύουμε προς κοινωνία ηλιθίων;

Οι μεγάλες πλατφόρμες κατακερματίζουν την προσοχή, πολλαπλασιάζουν τις άμεσες ικανοποιήσεις, δημιουργούν εθιστικούς βρόχους, παγιδεύουν τους χρήστες σε αλγοριθμικές φούσκες και εκθέτουν ανηλίκους σε εξαιρετικά βίαιο, επικίνδυνο και τοξικό περιεχόμενο.

Συνέντευξη με τον Μισέλ Ντεμουρζέ*

Για έναν αιώνα, οι δυτικές κοινωνίες ζούσαν με μια έμμεση βεβαιότητα: κάθε γενιά θα ήταν πιο μορφωμένη, πιο προηγμένη γνωστικά και καλύτερα διανοητικά εξοπλισμένη από την προηγούμενη. Ωστόσο, αυτή η ιστορική δυναμική φαίνεται τώρα να αντιστρέφεται.

Μείωση των επιπέδων ανάγνωσης, εξασθένηση του εύρους προσοχής και μείωση των λεκτικών δεξιοτήτων: αρκετές διεθνείς μελέτες δείχνουν μια άνευ προηγουμένου μείωση ορισμένων γνωστικών ικανοτήτων μεταξύ των νεότερων γενεών. Μήπως οι υπερσυνδεδεμένες κοινωνίες αποδυναμώνουν τα πνευματικά θεμέλια που κάποτε αποτελούσαν το δυνατό τους σημείο;

·        Ιστορική αντιστροφή του φαινομένου Flynn**: σε αρκετές δυτικές χώρες, ορισμένες γνωστικές ικανότητες εξελίσσονται λιγότερο ή μειώνονται, ιδίως οι λεκτικές δεξιότητες και η προσοχή.

·        Αυτή η μείωση συνδέεται με διάφορους συγκλίνοντες παράγοντες: οθόνες αναψυχής, μειωμένη ανάγνωση, κατακερματισμένη προσοχή και υποβαθμισμένο ύπνο.

·        Η ψηφιοποίηση των σχολείων έχει συχνά προκαλέσει ασθενείς ή αρνητικές επιπτώσεις όταν αντικαθιστά τις παιδαγωγικές βασικές αρχές.

·        Αυτό το ζήτημα υπερβαίνει τα σχολεία και επηρεάζει την καινοτομία, την παραγωγικότητα, την ποιότητα του δημοκρατικού διαλόγου και την ανάπτυξη του ανθρώπινου κεφαλαίου.

Iστορική αναστροφή για όλη τη Δύση

Atlantico : Για σχεδόν δύο αιώνες, κάθε γενιά πέτυχε καλύτερα γνωστικά αποτελέσματα από την προηγούμενη. Γιατί η τρέχουσα αντιστροφή αυτής της τάσης αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός, πολύ πέρα ​​από μια απλή σχολική ή εκπαιδευτική συζήτηση;

Μισέλ Ντεμουρζέ : Πρέπει να διευκρινίσουμε την ιδέα ότι αυτή η εξέλιξη ήταν απόλυτα γραμμική και καθολική για δύο αιώνες. Αυτό που ονομάζουμε φαινόμενο Φλιν είναι ένα φαινόμενο που παρατηρήθηκε κατά τον 20ό αιώνα σε χώρες που βίωσαν συνεχή βελτίωση στις συνθήκες υγείας, οικονομίας και εκπαίδευσης. Δεν είναι «φυσικός νόμος» της ανθρωπότητας, αλλά προϊόν ενός περιβάλλοντος που ευνοεί τη γνωστική ανάπτυξη: καλύτερη διατροφή, μείωση των παιδικών ασθενειών, μεγαλύτερη διάρκεια σχολικής φοίτησης, πολιτιστικός εμπλουτισμός, οικονομική σταθερότητα, αυξημένες γνώσεις κ.ο.κ.

Η ανθρώπινη νοημοσύνη εξαρτάται από αυτούς τους πολλαπλούς παράγοντες. Ιστορικά, για δεκαετίες, στις περισσότερες ανεπτυγμένες δυτικές χώρες, αυτοί οι παράγοντες εξελίχθηκαν προς θετική κατεύθυνση. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα που ήταν γενικά πιο ευνοϊκά από αυτά των γονιών τους. Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια σταδιακή αύξηση της απόδοσης σε γνωστικά τεστ.

Ωστόσο, αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι πρωτοφανές για αυτές τις κοινωνίες: σε αρκετές δυτικές χώρες, αυτή η τάση σταμάτησε και στη συνέχεια άρχισε να αντιστρέφεται. Τα πρώτα ισχυρά μηνύματα προήλθαν από τις σκανδιναβικές χώρες, ιδίως τη Νορβηγία και τη Δανία, οι οποίες διαθέτουν εξαιρετικά ισχυρές βάσεις δεδομένων που παρακολουθούνται εδώ και αρκετές δεκαετίες. Το φαινόμενο παρατηρήθηκε στη συνέχεια και σε άλλες χώρες: το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες... Είναι πλέον δύσκολο να αμφισβητηθεί.

Αυτό που καθιστά αυτή την τάση τόσο ανησυχητική είναι ότι επηρεάζει άμεσα το ανθρώπινο κεφάλαιο πάνω στο οποίο βασίζονται οι σύγχρονες οικονομίες μας. Μια προηγμένη κοινωνία βασίζεται στην ικανότητα του πληθυσμού της να κατανοεί πολύπλοκα συστήματα, να καινοτομεί, να επεξεργάζεται πληροφορίες, να παράγει γνώση και να διατηρεί υψηλό επίπεδο πνευματικής παραγωγικότητας. Για πολύ καιρό, οι δυτικές κοινωνίες θεωρούσαν αυτή τη γνωστική πρόοδο δεδομένη, σχεδόν αυτόματα. Σαν κάθε γενιά να γινόταν μηχανικά πιο αποτελεσματική από την προηγούμενη.

Αυτή η υπόθεση τώρα κλονίζεται.

Και πίσω από αυτή την αντιστροφή κρύβεται κάτι βαθιά ανησυχητικό: οι πλουσιότερες, πιο τεχνολογικά προηγμένες και πιο συνδεδεμένες κοινωνίες στην ιστορία αρχίζουν να παράγουν γενιές των οποίων οι θεμελιώδεις ικανότητες μειώνονται. Αυτό είναι ένα σημαντικό πολιτισμικό παράδοξο.

Στάφορντ: Κινδυνος για τη Δημοκρατία!

Atlantico : Όταν μιλάμε για γνωστική παρακμή και την αντιστροφή του φαινομένου Flynn, εννοούμε μια συνολική παρακμή της ανθρώπινης νοημοσύνης ή κυρίως την παρακμή ορισμένων δεξιοτήτων που ιστορικά εκτιμώνται από τα σχολεία και τα τυποποιημένα τεστ; Περιορίζεται η νοημοσύνη πραγματικά σε ποσοτικοποιήσιμα και μετρήσιμα κριτήρια ή μήπως αυτές οι εξελίξεις δείχνουν και μια άλλη μορφή προσαρμογής σε ένα βαθιά διαφορετικό γνωστικό και ψηφιακό περιβάλλον;

Μισέλ Ντεμουρζέ : Πρέπει να αποφύγουμε δύο παρανοήσεις. Η πρώτη θα ήταν να αρνηθούμε τα δεδομένα εξηγώντας ότι «οι νέοι είναι απλώς έξυπνοι με διαφορετικό τρόπο ». Η δεύτερη θα ήταν να ισχυριστούμε ότι όλη η ανθρώπινη νοημοσύνη καταρρέει ομοιόμορφα. Η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη.

Καταρχάς, η νοημοσύνη προφανώς δεν περιορίζεται σε μια απλή βαθμολογία IQ ή σε μερικά τυποποιημένα κριτήρια. Οι ανθρώπινες ικανότητες είναι πολύπλευρες: δημιουργικότητα, κοινωνική νοημοσύνη, προσαρμοστικότητα, αφηρημένη συλλογιστική και συναισθηματική νοημοσύνη. Επομένως, τα γνωστικά τεστ δεν αποτυπώνουν ποτέ πλήρως το φάσμα της ανθρώπινης νοημοσύνης.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ; Μια ανθρωπολογική ανάγνωση της ελληνικής κόπωσης.

   Το ερωτηματικό στον τίτλο είναι του ιστολογίου

            

                 

Ο Emmanuel Todd είναι Γάλλος ιστορικός, κοινωνιολόγος και ανθρωπολόγος, γνωστός για τις μακροϊστορικές και ανθρωπολογικές του αναλύσεις γύρω από την πορεία των κοινωνιών. Έγινε διεθνώς γνωστός όταν ήδη από το 1976 προέβλεψε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, όχι μέσα από τη γεωπολιτική ή την οικονομία, αλλά παρατηρώντας βαθύτερους δείκτες κοινωνικής αποσύνθεσης όπως η αύξηση της βρεφικής θνησιμότητας, η δημογραφική στασιμότητα και η πολιτισμική κόπωση.

Η σκέψη του βασίζεται στην ιδέα ότι οι κοινωνίες δεν καθορίζονται μόνο από την πολιτική ή την αγορά αλλά από βαθιές ανθρωπολογικές δομές: τον τύπο οικογένειας, τον τρόπο ανατροφής των παιδιών, τη σχέση με την αυθεντία, τη δημογραφία, την εκπαίδευση, τη θρησκεία και την ικανότητα μιας κοινωνίας να αναπαράγει νόημα και συλλογική συνοχή. Για τον Todd, για να καταλάβεις πραγματικά το μέλλον μιας χώρας, πρέπει πρώτα να καταλάβεις την «ανθρωπολογική ψυχή» της.

Αν λοιπόν εφαρμόζαμε αυτό το μοντέλο στην ελληνική κοινωνία, ίσως θα βλέπαμε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή οικονομική ή πολιτική κρίση. Θα βλέπαμε μια κρίση ανθρωπολογική.

1. ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

Η ελληνική οικογένεια υπήρξε ιστορικά μηχανισμός επιβίωσης. Μέσα από πολέμους, φτώχεια, εμφύλιο, μετανάστευση και οικονομική ανασφάλεια, η οικογένεια έγινε το τελευταίο καταφύγιο απέναντι στην κατάρρευση.

Αυτό δημιούργησε πολύ ισχυρούς δεσμούς αλλά και υπερσυγχώνευση. Στην Ελλάδα οι γενιές συχνά δυσκολεύονται να διαφοροποιηθούν, τα παιδιά κουβαλούν τις ματαιώσεις των γονιών, οι γονείς δυσκολεύονται να αφήσουν και η οικογένεια λειτουργεί σαν ψυχικός συνεταιρισμός επιβίωσης.

Η ελληνική οικογένεια παραμένει θερμή αλλά συχνά ψυχικά ασφυκτική.

2. ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ

Η σύγχρονη Ελλάδα μεγαλώνει παιδιά μέσα σε ένα μείγμα υπεραγάπης, υπερελέγχου και υπαρξιακού άγχους. Το παιδί δεν βιώνεται απλώς ως παιδί. Γίνεται επένδυση, ελπίδα, κοινωνική άνοδος και δικαίωση των θυσιών των γονιών.

Και ταυτόχρονα μεγαλώνει μέσα σε μια κουλτούρα όπου η αξία συνδέεται με την επίδοση, η αποτυχία βιώνεται σχεδόν σαν υπαρξιακή καταστροφή και η κοινωνική ανασφάλεια μεταφέρεται ασυνείδητα στις νέες γενιές.

Αττική: Εθνική κατάθλιψη και κοινωνική παρακμή – Ρεκόρ 12ετίας στην κατανάλωση κοκαΐνης το 2025!

Τα αποτελέσματα της δικτατορικής «ελευθερίας» που μας έχει επιβληθεί: Οι άνθρωποι, ιδίως οι νέοι, παρατημένοι σχεδόν από όλους και πιασμένοι στα δίχτυα μίας (ψευδό)(υπο)κουλτούρας είναι εσωτερικά άδειοι και μόνοι. Αλλά και ο άνετος «Θεός» μίας εκκοσμικευμένης «Εκκλησίας» στυλ Βατικανού με επισκόπους που αγαπούν τα τσίπουρα και τα τζετ σκι, που επιτρέπει τα πάντα λόγω «αγάπης» και ενώνει τους πάντες χωρίς αυτογνωσία και μετάνοια ούτε γεμίζει ούτε ελευθερώνει από τα πάθη. Και η πτώση συνεχίζεται…

Αττική: Εθνική κατάθλιψη και κοινωνική παρακμή – Ρεκόρ 12ετίας στην κατανάλωση κοκαΐνης το 2025!

Εκθετική αύξηση στη χρήση κοκαΐνης ειδικά μετά το 2022 - Τι ναρκωτικά ανίχνευσε η έρευνα του ΕΚΠΑ στα λύματα

Συντάκτης: Παντελής Λαμψιώτης

Μια κοινωνία που στρέφεται όλο και περισσότερο στα ναρκωτικά, είναι μια κοινωνία άρρωστη. Και υποδηλώνει μια πολιτεία που βυθίζει τον λαό σε τοξικά αδιέξοδα. Είναι σταθερό ιστορικό φαινόμενο ότι στις χώρες που καταλήγουν σε συνθήκες φτωχοποίησης, η χρήση ναρκωτικών αυξάνεται γεωμετρικά.

Όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται τις ναρκωτικές ουσίες ως γρήγορη «απόδραση» από τη σκληρή πραγματικότητα, καταφεύγοντας ουσιαστικά σε μια επικίνδυνη και παράνομη αυταπάτη. Σε μια χώρα που νοσεί συλλογικά, τελικά η καταφυγή στην παγίδα των ναρκωτικών γίνεται διαταξική, και το μόνο που αλλάζει είναι το «φθηνό» και το «ακριβό» ναρκωτικό ανάλογα τις οικονομικές δυνατότητες. Ο στόχος όμως παραμένει ίδιος: η άρνηση της πραγματικότητας και η παράδοση σε ψευδαισθήσεις.

Τα στοιχεία που έφερε στο φως για την κατανάλωση ναρκωτικών το Εργαστήριο Αναλυτικής Χημείας του ΕΚΠΑ, σε συνεργασία με το Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων Ψυττάλειας, προκαλούν θλίψη και προβληματισμό.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΥΛΟ: «Επινόησα τα πάντα, από το Α ως το Ω»

 

Η εξομολόγηση του Christopher Dummitt τινάζει στο αέρα το ιδεολόγημα του κοινωνικά διαμορφούμενου φύλου, που εισβάλλει στα σχολεία με τη μορφή της σεξουαλικής αγωγής:               «…επινόησα τα πάντα από το Α ως το Ω. Δεν ήμουν ο μόνος. Αυτό έκανε (και κάνει ακόμα) ο καθένας. Έτσι λειτουργεί ο χώρος των μελετών για το κοινωνικό φύλο… Να πώς «αποδεικνύουμε» ότι το φύλο είναι κοινωνική δομή και ζήτημα εξουσίας»!!!

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΥΛΟ: «Επινόησα τα πάντα, από το Α ως το Ω»

Εξομολόγηση του  Καθηγητή Christopher Dummitt* στο Quillette** 

Αν μου είχαν πει πριν από είκοσι χρόνια ότι η νίκη της πλευράς μου θα ήταν τόσο αποφασιστική στην ιδεολογική μάχη για το βιολογικό και το κοινωνικό φύλο, θα είχα πηδήσει από χαρά. Εκείνη την εποχή, πέρασα πολλές βραδιές συζητώντας για το φύλο και την ταυτότητα με άλλους φοιτητές – και μάλιστα με οποιονδήποτε είχε την ατυχία να βρίσκεται στην παρέα μου. Δεν σταματούσα να επαναλαμβάνω: “Το φύλο δεν υπάρχει’’. Το ήξερα, τελεία και παύλα. Γιατί ήμουν ιστορικός του κοινωνικού φύλου.

Στα [πανεπιστημιακά] τμήματα ιστορίας της Βόρειας Αμερικής κατά τη δεκαετία του 1990, ήταν άλλωστε η τελευταία λέξη. Η ιστορία του κοινωνικού φύλου – και, γενικότερα, των μελετών για το κοινωνικό φύλο στον υπόλοιπο ακαδημαϊκό κόσμο – ήταν ένα σύνολο κλάδων στη βάση της ταυτότητας που βρισκόταν τότε σε πλήρη εξέλιξη στις πανεπιστημιουπόλεις των φιλελεύθερων τεχνών. Σύμφωνα με τις έρευνες στους χώρους εξειδίκευσης το 2007 και το 2015 για την Ένωση Αμερικανών Ιστορικών, οι πολυπληθέστεροι βρίσκονταν στην ιστορία των γυναικών και του κοινωνικού φύλου, ακολουθούμενοι από την κοινωνική, την πολιτιστική και τη φυλετική και σεξουαλική ιστορία. Τόσοι πολλοί τομείς να μοιράζονται μαζί μου το ίδιο όραμα για τον κόσμο: ότι στην πράξη όλες σχεδόν οι ταυτότητες δεν είναι παρά κοινωνική δομή και ότι η ταυτότητα είναι μόνο ζήτημα εξουσίας.

«Yπνωτικό» στους Έλληνες και η ζωή στη… φτήνια

 

Έχουμε διαλυθεί ψυχικά ως οργανωμένη κοινωνία και αποτελούμε πλέον άθροισμα ατομισμού και εγωισμού. Αίσθηση συλλογικής μοίρας δεν υπάρχει, μηδέν. Καθένας μόνος του

Μανώλης Κοττάκης

Λυπούμαστε, αλλά δεν έχουμε κανέναν λόγο να συμμετέχουμε στον ομαδικό υπνωτισμό που επιχειρείται αυτές τις μέρες για να μην «πάρουμε είδηση» τι ακριβώς συζητείται πίσω από τις κλειστές πόρτες μεταξύ των κυρίων Μητσοτάκη και Ερντογάν. Το σχέδιο υλοποιείται εντυπωσιακά μέχρι στιγμής. Εύγε! Οι υπνωτισμένοι πολίτες απολαμβάνουν απολύτως ήσυχοι στους ανά την επικράτεια καφενέδες τα «ήρεμα νερά» που επικρατούν στο Αιγαίο.

Ενθουσιάζονται από τις διακηρύξεις ότι συζητάμε με τους Τούρκους «τη μία και μόνη διαφορά» και τίποτε άλλο. Είναι βέβαιοι ότι απορρίπτουμε διαρρήδην κάθε συζήτηση για προσβολή της «εθνικής μας κυριαρχίας». Τι να καθίσουν να ψάχνουν, λοιπόν; Ολα καλά, όλα ανθηρά! Μεταξύ Εuropa League, Oλυμπιακού, ΑΕΚ, Παναθηναϊκού και Κασσελάκη, ποιος να κάθεται να «ψειρίζει» τώρα τι σημαίνει η φράση Μητσοτάκη στο CNN «συζητάμε μακροχρόνιες εδαφικές διαφορές και εδαφικές δυσκολίες»; Μάλλον δεν θα έχει σημασία.

Ένα έθνος δεν εξαφανίζεται μονάχα με το χάσιμο της ζωής του,αλλά με το χάσιμο της ψυχής του.

 

Στρατής Μυριβήλης

"Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο αιώνας που περνάμε είναι ένας αιώνας ακατανοησίας. 

Αν ήμουνα ιστορικός, θα τον ονόμαζα «Αιώνα του Βαβέλ». 

Oι άνθρωποι έχουν μπερδέψει το νόημα των λέξεων, που επί πολλούς αιώνες εξέφραζαν μιαν ορισμένη έννοια και δεν γίνεται πια να συνεννοηθούν.

Όλοι κουβαλάμε πέτρες για τον νέο πύργο της Βαβέλ, που είναι ο μηχανικός πολιτισμός μας. Μεγαλοφυής και θρασύς πολιτισμός, που χτίζει τον πύργο του ενάντια στο Θεό. Τον πύργο τον πελώριο και τρομερό, που είναι έτοιμος να σωριαστεί πάνω στα υπεροπτικά κεφάλια των κτητόρων του, και όλοι ακούμε από τώρα να τρίζουν τα ατσαλένια θεμέλια του.

Ζούμε σε μιαν εποχή φουρτουνιασμένη από γεγονότα, ιδέες και πράξεις αντιφατικές, που συνταράζουν την ανθρώπινη ψυχή και την γιομίζουν πότε με φρίκη και πότε με αυτοθαυμασμό. Η ζωή και η ευτυχία των ανθρώπων είναι πια έρμαιο και παιχνίδι στα χέρια των φοβερών δυνάμεων, που ο ανθρώπινος νους αποσπά μια προς μια από το απέραντο μυστήριο της Δημιουργίας του Θεού, και στο τέλος τις εξαπολύει ενάντια στην ίδια του την ύπαρξη.

«Κατασκευάζεται» ένας νέος, κυνικός λαός, μηδενικής εθνικής μνήμης

Πικρές αλήθειες!

«Κατασκευάζεται» ένας νέος, κυνικός λαός, μηδενικής εθνικής μνήμης

Ο κυνικός λαός ενδίδει στην ύλη μέσα από τα κινητά και τα επιδόματα: «Πούλα, αρκεί να μου εξασφαλίζεις την επιβίωσή μου» είναι το νέο δόγμα που ενσταλάζουν στα μυαλά των νέων Ελλήνων.

Μανώλης Κοττάκης

Μεγάλη μέρα η σημερινή. Ημέρα μνήμης. Ημέρα αναστοχασμού. Ημέρα εθνικής ταυτότητας. Παρότι, όμως, έχει επικρατήσει δεκαετίες τώρα να ονομάζεται «αποφράς», επιτρέψτε μου να κάνω σήμερα μια διαφορετική προσέγγιση. Αντί των κλασικών «σώπασε, κυρα-Δέσποινα, και μην πολυδακρύζεις», επιλέγω να αξιοποιήσω το τιμητικό βήμα που μου παραχώρησαν το Σάββατο το απόγευμα ο Σύλλογος Επιστημόνων Χαλανδρίου «Ευριπίδης» και ο Σύνδεσμος Μικρασιατών Κωνσταντινουπολιτών «Ρίζες» για να κάνουμε μαζί μία διπλή άσκηση. Ασκηση εθνικής αυτοπεποίθησης και άσκηση εθνικού προβληματισμού.

Εχουμε, άραγε, αναρωτηθεί γιατί κάθε χρόνο τέτοια μέρα διεξάγονται φιέστες στην Κωνσταντινούπολη; Γιατί γίνονται αναπαραστάσεις της Αλώσεως στην τουρκική τηλεόραση; Εχουμε συνειδητοποιήσει γιατί τόσο πολύ πανηγυρίζουν οι γείτονες που μετέτρεψαν την Αγία Σοφία σε τζαμί; Να σας πω!

Η αναπαράσταση της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης συνιστά ομολογία. Οι γείτονες αναγνωρίζουν ότι κατέλαβαν κάτι που δεν ήταν δικό τους. Οι γείτονες αναγνωρίζουν ότι κατέλαβαν κάτι που ανήκε σε άλλους και τους ήταν ξένο. Τόσο ξένο, που όταν το απέκτησαν για να δημιουργήσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αντέγραψαν πλήρως την δομή τη Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τόσοι αιώνες πέρασαν από τότε και, εκτός από πολυκατοικίες και κανάλια στον Βόσπορο, οι γείτονες δεν άφησαν το παραμικρό αποτύπωμα στην Κωνσταντινούπολη. Δεν παρήγαγαν πολιτισμό.

Ἡ ἅλωση τῆς Κων/πολης: Μία ἱστορία προδοσίας, ἀλλὰ κυρίως ἀποστασίας, ὅπως σήμερα. Ποιός δὲν βλέπει τὴν δεύτερη ἅλωση;

                               

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Κάθε χρόνο στὶς 29 Μαΐου θυμόμαστε τὴν ἅλωση τῆς Πόλης, τὴν κατάλυση τῆς ὀρθόδοξης βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας καὶ τιμοῦμε τοὺς ἡρωϊκὰ πεσόντες γιὰ τὴν ὑπεράσπισή της.

Καὶ κάθε χρόνο τὴν ἴδια ἡμερομηνία μιλοῦμε γιὰ τὴν προδοσία τῆς Δύσης, γιὰ τὴν διπροσωπία τῶν Λατίνων, γιὰ τὴν ἀγριότητα τῶν Τούρκων, γιὰ τοὺς θρύλους, ὅπως «πάλι μὲ χρόνια μὲ καιρούς, πάλι δικά/δικιά μας θα, 'ναι», ἀναπολοῦμε περασμένα μεγαλεῖα καὶ ἀναζητοῦμε τὴν ἐπανάκτησή τους.

Αὐτὸ ποὺ δὲν κάνουμε κάθε χρόνο εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῶν δικῶν μας λαθῶν, ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἅλωση καὶ θὰ ὁδηγοῦν πάντα σὲ ἅλωση, ἂν δὲν ἀλλάξουμε στάση καὶ τρόπο ζωῆς.

Διότι ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ἔπεσε ὄχι κυρίως λόγῳ τῶν Φράγκων, τῶν Λατίνων, τῆς Δύσης, τῶν Τούρκων κλπ., ἀλλὰ κυρίως λόγῳ τῆς κοινωνικῆς καὶ πολιτικῆς παρακμῆς, τῶν ἐμφυλίων διαμαχῶν, τῆς ἀλλαγῆς πολιτικοῦ ἐνδιαφέροντος ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ στὴν Δύση, τῆς παραμέλησης τοῦ στρατοῦ καὶ τῆς φύλαξης τῶν συνόρων, τῆς θυσίας τῶν ὁσίων καὶ ἱερεῶν στὸν βωμὸ τοῦ χρήματος καὶ τῆς διαφθορᾶς. Γιὰ ὅλα αὐτὰ δὲν χρειάζεται νὰ δώσουμε πηγὲς καὶ βιβλιογραφικὲς ἀναφορές. Εἶναι γνωστὰ σὲ ὅλους. Καὶ φυσικὰ δὲν ἀρκεῖ οὔτε σώζει ἕνα σὲ λίγο καιρὸ ὅλα θ' ἀλλάξουν.

Ἡ ὀρθόδοξη Ρωμυλία ἔπεσε ὅμως κυρίως λόγῳ τῆς ἀποστασίας τοῦ λαοῦ της ἀπὸ τὸν Θεό. Λόγῳ τῆς ἐκκοσμίκευσης καὶ διαφθορᾶς τοῦ κλήρου καὶ τῶν μοναχῶν (ἀρκεῖ μόνο νὰ ἀναφερθεῖ, ὅτι τὰ μοναστήρια γέμισαν μοναχοὺς ὄχι γιὰ τὴν Πίστη ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀποφυγὴ στράτευσης καὶ ὑπεράσπισης τῆς αὐτοκρατορίας).

Εκεί μας έφθασε η σημερινή ιεραρχία. Όπως και με τον καθηγητή και τα παιδιά με την φούστα: Προκαταρκτική εξέταση για τους μαθητές που κοινώνησαν

Η ελληνική κοινωνία «βυθίζεται» ολοένα και περισσότερο στην παράνοια, καθώς δύο περιστατικά που έλαβαν χώρα τα τελευταία 24ωρα επιβεβαιώνουν ότι κάτι δεν πάει καλά.  

Στην Κρήτη ο Προϊστάμενος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ηρακλείου ζήτησε προκαταρκτική εξέταση αναφορικά με το περιστατικό με μαθητές Δημοτικού που πήγαν στην εκκλησία και κοινώνησαν, χωρίς την άδεια των γονέων.

Συγκεκριμένα σε εξηγήσεις κλήθηκαν από τον προϊστάμενο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ηρακλείου, Μανώλη Μπελαδάκη, οι δάσκαλοι και η διευθύντρια του δημοτικού σχολείου, μαθητές του οποίου μετέβησαν μετά των δασκάλων σε εκκλησία της πόλης για τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών και εν τέλει κοινώνησαν χωρίς να έχει προηγηθεί συγκατάθεση των γονιών για τη μετάληψη παρά μόνο για εκκλησιασμό.