Ο ΤΣΑΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Β΄ ΩΣ «ΛΥΤΡΩΤΗΣ» ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΤΣΑΡΕΜΠΟΖΝΙΚΙ»
Στὴ σύγχρονη Ρωσία, μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως τὸ 1991, παρατηρήθηκε μία ἔκρηξη νέων θρησκευτικῶν κινημάτων. Σύμφωνα μὲ ἐκτιμήσεις εἰδικῶν, στὴ χώρα δραστηριοποιοῦνται 300-500 διαφορετικὲς ὁμάδες, ποὺ συγκεντρώνουν ἑκατοντάδες χιλιάδες μέλη.
Πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς εἶναι δομὲς ψευδοορθόδοξες, ἐθνικιστικὲς ἢ ἀποκρυφιστικές, ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὸ κενὸ πίστης ποὺ ἄφησε ὁ ἀθεϊσμὸς τοῦ καθεστώτος. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐπικίνδυνα καὶ παράδοξα φαινόμενα εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ «τσαρεμπόζιε» (царебожие – «θεοποίηση τοῦ Τσάρου»), μία αἱρετικὴ τάση ποὺ θεωρεῖ τὸν τελευταῖο αὐτοκράτορα τῆς Ρωσίας, Νικόλαο Β΄, «λυτρωτὴ» τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ.
Οἱ ὀπαδοί της ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ τσάρος καὶ ἡ οἰκογένειά του προσέφεραν θυσία τὸ 1918, ἐξιλεώνοντας τὴν «ἐθνικὴ προδοσία» τοῦ 1917, δηλαδὴ τὴν ἀθέτηση τοῦ ὅρκου πίστεως στὸν Οἶκο τῶν Ρομανώφ. Ἔτσι, ἡ θυσία τοῦ ἐξισώνεται – ἢ ἀκόμα καὶ ὑπερτερεῖ – μὲ τὸ λυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ, κάτι ποὺ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καταδικάζει ὡς βλασφημία καὶ αἵρεση. Ἡ ἰδέα αὐτὴ γεννήθηκε στὶς τάξεις τῆς ρωσικῆς διασπορᾶς τὴ δεκαετία τοῦ 1920 καὶ ἐνισχύθηκε μετὰ τὴν κανονικοποίηση τῶν «βασιλικῶν παθῶν» ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ 2000. Τότε, ἀκραῖοι μοναρχικοὶ ἄρχισαν νὰ συνθέτουν «ἀκολουθίες» καὶ ἀκαθίστους ὕμνους ποὺ παρουσίαζαν τὸν Νικόλαο ὡς «ἄμωμο ἀρνίο» καὶ «δεύτερο Χριστό», ἐνῶ παράλληλα ἐπεδίωκαν τὴν ἀποκατάσταση προσώπων ὅπως ὁ Γρηγόριος Ρασπούτιν καὶ ὁ Ἰβὰν ὁ Τρομερός.
