ΥΠΑΚΟΗ; ΟΧΙ εἰς τὴν αἵρεσιν, ἀλλὰ οὔτε καὶ εἰς τοὺς ἀναξίους ἀρχηγούς
Γράφει ὁ κ. Δ.Χ. Σταμάτης, Ph.D., Καθ. Παν/ου
Ἡ ὑπακοὴ ἔχει δύο τύπους: Ὁ πρῶτος εἶναι ἡ ἀπόλυτη δέσμευση στὸν Θεό, ἀκούγοντας καὶ κάνοντας αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔχει διατάξει νὰ κάνουμε. Τὸ δεύτερο εἶναι μία σχέση, ποὺ εἶναι ἡ ὑπακοὴ στὸν πνευματικό μας ἐξομολόγο, στοὺς πρεσβυτέρους καὶ σὲ ὅποιον ἔχει ἐξουσία. Ὑπακοῦμε τὴ δεύτερη προϋπόθεση μόνο καὶ μόνο ἐάν, ἡ σύστασή τους θὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ ταπείνωση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ στὸ σχέδιο σωτηρίας τοῦ Θεοῦ. Μία προειδοποίηση εἶναι κατάλληλη ἐδῶ. Δὲν εἶναι πάντοτε σωστὴ κάθε ὑπακοὴ στὸν συνάνθρωπό μας ἀνεξαρτήτως θέσης ἢ τίτλου, διότι ὡς ἄνθρωποι καὶ αὐτοὶ κάνουν λάθος. Ὡστόσο, ἡ ὑπακοὴ στὸν Κύριο τὸν Θεό μας εἶναι ἀδιαμφισβήτητη, ἀπόλυτη, πλήρης καὶ ἐπιβεβλημένη.
Ἔτσι, ἐνῷ ἡ τέλεια ὑπακοὴ δὲν εἶναι ἐφικτὴ λόγω τοῦ ἁμαρτωλοῦ «μακιγιάζ» μας, ἂς προσπαθήσουμε νὰ τὴ δοῦμε ὡς ἄτομο ποὺ ἀκολουθεῖ τὶς ἄμεσες ἐντολὲς μίας αὐθεντίας. Μποροῦμε νὰ παρατηρήσουμε, τουλάχιστον σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις, ὅτι τὸ ἄτομο ὑπακούει ἀκόμα κι ἂν βρίσκει τὶς ἐντολὲς ἠθικὰ κατακριτέες. Αὐτὴ ἡ παρατήρηση μᾶς ὁδηγεῖ νὰ ἐντοπίσουμε δύο τύπους ὑπακοῆς: α) ἐποικοδομητικὴ ὑπακοὴ καὶ β) καταστροφικὴ ὑπακοή.
Ὅταν ἀκολουθοῦμε τὴν ἀρχὴ τῆς ἐποικοδομητικῆς ὑπακοῆς, ἀπὸ τὸν ἐξομολόγο, τὸν πρεσβύτερο ἢ κάποιον μὲ ἀνώτερη ἐξουσία, τὸ κάνουμε ὄχι μόνο γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ δείξουμε ὅτι ἀγαπᾶμε τὸν Θεὸ καὶ μέσῳ τῆς ὑπακοῆς μας ὁ Θεὸς μᾶς ἀναγνωρίζει καὶ μᾶς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ ἀπολαύσουμε τὴν ἀγάπη Του. Φυσικὰ σῳζόμαστε ἀπὸ τὴ Χάρη μέσῳ τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ σταυροῦ καὶ μὲ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ. Εἶναι ἡ ὑπακοή μας ποὺ μᾶς ξεχωρίζει ὡς αὐθεντικὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλι, ἡ ἐποικοδομητικὴ ὑπακοὴ ἔχει ὡς στόχο της νὰ δείξουμε τὴν ταπεινοφροσύνη μας καὶ νὰ μᾶς φέρει πιὸ κοντὰ στὸν Θεό.
